Vandaag stond voor de jongens in het teken van de intocht. Vanzelfsprekend, durf ik haast te zeggen. Ikzelf had iets meer moeite om enthousiast te zijn. Man man, wat een tragiek weer. En wat wèèr een laffe daad.
Wat ben ik blij dat ze er, in hun wereldje, (nog) niets van mee krijgen. Maar hoe lang nog? Hoe lang kan ik mijn jongens nog onschuldig houden? Ik ben bang, mensen. Bang dat dit helemaal de verkeerde kant opgaat. En dat is niet te wijten aan onschuldige burgers. Laffe honden!
Stormachtige groet,
LikeLike