Zorgen

  
Ik ben opgegroeid tijdens de Koude Oorlog. En vanzelfsprekend kreeg ik er in mijn jongste jaren weinig tot niets van mee. Ik leefde onbezorgd en groeide in alle rust op. Wèl herinner ik me de eerste keer dat ik met de gespannen sfeer in de wereld te maken kreeg. We waren op vakantie, ik moet een jaar of 10 geweest zijn. We waren op vakantie in Oostenrijk, in het plaatsje Hirschenschlag. Dit ligt tegen de Tsjechische grens aan. Toen nog het communistische Tsjecho-Slowakije. We maakten een rondwandeling en de eigenaar van het hotel gebood ons een witte zakdoek mee te nemen en ermee te zwaaien zodra we in het bos kwamen. Russische sluipschutters lagen enkele tientallen meters verscholen langs de grens die door het bos liep, zo werd ons verteld. Ik vond dat spannend.

Hierna kreeg ik natuurlijk in het leger te maken met ‘de vijand’. En werden we klaargstoomd om de Russische inval, die elk moment kon plaatsvinden, tegen te houden. Ik vond dat al wat minder spannend, ik had immers inmiddels het besef van kernwapens aan beide zijden dus een grondoorlog leek mij een beetje tè ambitieus van de legerleiding.

Mijn jongens groeien onbezorgd en in alle rust op. Zij hebben nog totaal niet het besef dat ik wèl heb. Ik maak me ontzettend veel zorgen over de huidige tijd en de gespannen sfeer in de wereld. Worden we weer een oorlog ingezogen? Weer een oorlog tussen Oost en West nu Turkije een Russisch vliegtuig heeft neergehaald? En wij, het Westen, Turkije hierin openlijk steunen? Of staan we aan de vooravond van een burgeroorlog tussen blank en zwart? Of is het nóg erger? Dat we niet meer veilig over straat kunnen omdat een stel religestoorden op elk moment en op elke plek dood en verderf kunnen zaaien?

Ik wil dat niet. Ik wil dat niet, politiek leiders! Hebben jullie enig idee hoe jullie met mensenlevens spelen? Onschuldige mensenlevens!

Houd op met weglachen, borstkloppen en egotrippen en zeg de mensen dat ze zich geen zorgen hoeven maken. Zeg onze kinderen, mijn kinderen!, dat ze in een veilige wereld op zullen groeien. Want ik krijg het niet over mijn hart om ze voor te liegen.