Praatjesmakers

Ik heb de laatste tijd nogal te maken met praatjesmakers, valt me op. Ken je ze, die praatjesmakers? Van die luitjes die je van alles op de mouw spelden en beloven maar zodra het puntje bij het gleufje komt, er bar weinig van overblijft? “Vandaag komt me niet zo goed uit maar ik bel je morgen.”
“Nee joh, niet door een garage laten halen, ik regel wel wat onderdelen voor je bij de sloop.”
“Je moet die auto niet laten maken, ik heb wel een mooie auto voor je.”
“Ik heb echt een geweldige baan voor jou.”
Ik zucht er al niet eens meer van. Zo vermoeiend vind ik ze. En daar komt bij dat ik licht onpasselijk word van die putlucht van al die dooie musjes in m’n kast.

Vanochtend werd ik aangehouden door de politie. Ik reed op de snelweg en ja hoor, ineens zo’n blauwe Golf voor me. “Volgen”. Ze zaten niet in zo’n opvallende Volvo, nee, zo’n onopvallende sneaky Golf. De stiekemerds. Terwijl ik ze volgde naar het tankstation bedacht ik me wat ik in hemelsnaam fout had gedaan. Ik had de cruise control op 120 km/u staan, ik droeg m’n gordel, de verlichting was aan, m’n haar zat goed en ik had mijn wapens keurig in de koffer opgeborgen in de dubbele bodem van de kofferbak. Kortom, ik was errug benieuwd waarom de mannen in de reflecterende pakken mij wilden spreken.

‘Goedemorgen meneer’, zei de agent vriendelijk. ‘Mag ik uw papieren even zien?’ Ik overhandigde hem mijn papieren en vroeg waarom ik van de weg ben gehaald. ‘We reden net een kleine 6 kilometer achter u en het viel ons op dat u hinderlijk links blijft rijden.’
Ik zuchtte overdreven, schudde m’n hoofd, deed m’n zonnebril af, koppelde mijn gordel los en stapte uit.

‘Vriend’ (ik noem agenten altijd vriend), zei ik. ‘Als er drie banen zijn en ik op de middelste baan rijd, hoe kan ik dan links rijden? En hoezo hinderlijk? Zover ik kon zien reden er rechts nogal wat vrachtwagens, wat busjes met karren en een stel langzaam dan mijzelf rijdende auto’s. Om dan continu van baan naar baan te moeten wisselen, dat is pas hinderlijk. En trouwens, dan verbruik ik meer brandstof, slijten de banden meer en kost het mij dus gewoon meer geld. Ga maar na, een slingerende weg is veel langer dan een rechte weg, toch? En nu ik u toch spreek, waarom rijden jullie eigenlijk in die onopvallende auto’s? Gaat het jullie nou om de veiligheid op de weg of is het jullie te doen om geld binnen te halen? Ik bedoel, niemand zal rare capriolen uithalen als ie zo’n opvallende Volvo ziet wat dus betekent dat het veiliger op de weg is. Maar jullie moeten zoveel mogelijk bekeuren hè? Geef maar eerlijk toe.’

‘Meneer, u bent een praatjesmaker.’, zei de agent. Inmiddels licht geïrriteerd.
‘Nah, da’s ook toevallig!’, riep ik enthousiast uit. ‘Ik heb de laatste tijd nogal te maken met praatjesmakers, valt me op. Ken je ze, die praatjesmakers? Van die luitjes die je van alles op de mouw spelden en beloven maar zodra het puntje bij het gleufje komt, er bar weinig van overblijft?’ …………………………………….