Spokenfeest

De tijd om het creatieve brein aan te slingeren is weer gekomen. Teun wordt volgende maand 6 en natuurlijk hoort daar een kinderfeestje bij. Voormaligje had het briljante plan om het ergens anders dan thuis te vieren en omdat onze beider tuinen aan de Veluwe grenzen was de keuze snel gemaakt. Het bos it is! Of will be natuurlijk, tis nog niet zover. Het plaatselijke scoutinggebouw is te huur voor dit soort feestjes (en ook andere, neem ik aan), ze stuurde mij het adres.
Gistermiddag ben ik met de jongens op verkenning gegaan. Het regende onderweg ernaartoe. Diep, maar dan ook diep in het bos parkeerde ik de auto. We stapten gedrieën uit en het REGende. ‘Ik ben niet van suiker’, zei Teun heel flink, Sam deed heel flink zijn capuchon op en ik kreeg heel flink flashbacks van m’n legertijd. Vrij vlot hadden we het scoutinggebouw ontdekt en dat had veel te maken met dat het op 17 meter van de weg lag. ‘Wil je hier je feestje houden, Teun?’, vroeg ik. ‘JA!’, klonk het enthousiast. ‘En wat voor feestje moet het worden?’ ‘Een spokenfeest!’, riep hij. Tuurlijk, dacht ik. Eind augustus, hoog zomer, op het midden van de dag, met kinderen van 5/6 jaar een spokenfeest. Waarom niet? Ik kon aan de slag.

Ik keek eens in het rond hoe en of ik mijn inmiddels befaamde speurtocht kon organiseren. Genoeg zandwegen, wandelpaden en geheime weggetjes, dunkte me. Tijd voor een nader onderzoek. Maar niet voordat ik eerst die irritante korte sokjes waarvan de hak steeds onder m’n voetzolen kropen uit had gemikt. WEG D’R MEE MAN! Hemaschijtdingen.
Het begon inmiddels te REGENEN. En met REGENEN bedoel ik dat er bakken, pijpestelen en zelfs katten en honden mee kwamen. Goeiendag zeg! Wij lieten ons niet kisten en blubberden van pad naar pad, van weggetje naar weggetje. ‘We zijn spoorzoekers!’, zei ik. ‘NEE, SPOOKZOEKERS!’, riepen ze beiden in koor (mooi hè, die woordgrappen, ik zou ‘m zelf verzonnen kunnen hebben). Teun leidde ons door het kleddernatte bos, ‘Kom maar op, jongens!’.
Op een gegeven moment vond ik het wel best en prima en natter zouden we toch niet worden dus commandeerde ik de jongens de weg naar de auto terug te vinden. ‘Naar het Westen’, zei Sam. En dat klopte inderdaad. Met blubberschoenen, smerige broeken, kletsnatte jassen en gel uitgespoelde kapsels (de horror!) stapten we in de auto.
Op de weg terug werd het langzaam droger en droger. En met droger bedoel ik dat eenmaal de thuis de zon volop scheen. Zucht……….

Een spookzoekerstocht dus. Het concept heb ik inmiddels in m’n geest (ha!), de uitwerking moet nog even rijpen. Iemand nog een graftombe, 14 doodskisten, een stuk of 6 skeletten, een kettingzaag, een roedel vleermuizen en die eindlach uit MJ’s Thriller op repeat in de aanbieding toevallig?

Oja, en ik moet nog een naam hebben voor m’n typetje natuurlijk. Ik ga als hoofdspook.
Ideeën zijn van harte welkom.

We spokenfeest’en!