Vroeger

Vroeger. Toen ik al kekke overhemden droeg. In de meest modieuze kleuren. En ik de flappen toen al over de V-hals had.
Vroeger. Toen ik mijn neus nog niet vier keer gebroken had. En sproetjes welig mijn gezicht sierden.
Vroeger. Toen ik al aardig zwoel in de camera kon kijken. En ik al een alleraardigst charmante glimlach tevoorschijn kon toveren.
Vroeger. Toen kapper Smit (of was het toen al de buurman?) mij een coup ‘Valhelm’ aanmat. En ik blijkbaar flaporen had?
Ik denk dat deze foto ergens rond mijn achtste jaar moet zijn gemaakt en ja lieve lezer, dat was nog in de seventies.

Vroeger. Toen Nike T-shirts tha bomb waren. En ik een hele coole grijze met blauw logo op de borst had.
Vroeger. Toen de sproetjes op en rond mijn neus sproeten werden. En ik al minimaal één keer mijn neus gebroken had.
Vroeger. Toen zwoel kijken een handelsmerk van me was geworden. En ik de alleraardigste glimlach tandenloos introduceerde.
Vroeger. Toen gel nog niet bestond bij ons thuis. En dat mijn (eventuele) flaporen al redelijk ingedaald waren.
Op deze foto ben ik een jaar of 11, misschien 12.

Vroeger. Toen de mat zijn intrede deed. En ik golvend haar bleek te hebben.
Vroeger. Toen mijn blonde haren donkerder en donkerder werden.
Vroeger. Toen de muren in onze woonkamer nog van hout waren.
Vroeger. Toen blokjesshirts toen al mijn favoriet waren.
Vroeger. Toen ik al vrij snel een zomerse teint had.
Hier moet ik zo rond de 14/15 zijn. Mijn neus was voor de zoveelste keer gebroken geweest, het voetballen/trainen kwam me diezelfde neus uit en ik stopte per direct met keepen. Ik ontdekte de vrolijke kant van het leven (op de totale foto staat er een glas Blue Curaçao voor m’n neus).

Ik dacht altijd dat er weinig foto’s van mij in mijn jeugd waren. Tot moeke deze week zei dat ze een oude doos heeft. Nee, dat is niet waar, dat schreef ik voor de lollig….. hahahahaha.
Ze heeft 2 laatjes vol foto’s van vroeger. En daar ben ik eens even ingedoken. Mooi hoe herinneringen boven komen! Herinneringen waar ik zonder die foto’s nooit meer aan gedacht zou hebben waarschijnlijk.
Ik mag de stapel foto’s meenemen van haar. En daar ben ik blij om. Zo kan ik jou, lieve lezer, ook eens iets vertellen over mijn vroeger. Hoe leuk is dat!?

We vroeger’en!