Loslaten

Loslaten.png

Er zijn twee dingen waarin ik als vader te kort schiet. Tenminste dat vind ik.
Ten eerste heb ik een beetje negatief beeld van de tegenwoordige wereld. Ik lees, hoor en zie iets te vaak over ongelukken, pesten, vechtpartijen, kopschoppen, verwarde mensen enzovoorts. En ten tweede ben ik iets te veel overbezorgd.

We hebben hier in de wijk een Cruyff court, zo’n kunstgras voetbalveldje. In mijn oude buurt lag dit veldje aan de rand en ietwat afgelegen maar sinds ze mijn oude wijk helemaal en totaal vernieuwd hebben, hebben ze dit deel meer bij de wijk betrokken. Sinds mijn jongens (kunnen) voetballen en sinds ze dit veldje ontdekt hebben willen ze het liefst 24/7 daar spelen. Natuurlijk vind ik dat lovenswaardig. Beter dan dat ze de hele dag van die idiote geweldscomputerspelletjes spelen immers. Maar soms wordt het me een beetje te veel. Ik ga namelijk altijd mee. Met de auto. Beetje rammen op de goal maar ook oefeningetjes met ze doen. Leuk!

Ik wilde zondag even in alle rust wakker worden en relaxed aan de dag beginnen.
“Papa, gaan we nog voetballen?” Zucht. Het was 10 over 10. Ik moest nog douchen en aankleden en koffie drinken en ontbijten want mijn plan was om rustig en relaxed aan de dag te beginnen. Ik besloot na veel wikken en wegen dat ze alleen mochten gaan en dat ik even later zou komen. Ik zei er wel bij dat als er andere kinderen waren ze weer terug moesten komen.
Met z’n tweetjes op het fietsje, bal mee, keeperhandschoentjes mee, flesjes water mee en daar gingen ze, die 500 meter naar het veldje. Ik vond het stiekem toch wel een heel avontuur voor jochies van 10 en 7.
Ik schoot onder de douche, kleedde me snel aan en 25 minuten later zat ook ik op de fiets. Allerlei doemscenario’s schoten me onderweg door het hoofd. Wat kon er allemaal in dat half uur dat ik er niet bij was gebeurd zijn?

Nou, helemaal niets want ze waren vrolijk met z’n tweetjes aan het voetballen…………..

Het scheelt toch dat de wijk autoluw is gemaakt, dat het veldje niet veel gebruikt wordt en dat m’n jongens al zelfverantwoordelijkheid hebben. En het slaat nergens op dat ik me onnodig druk maak om dingen die er niet zijn. Gisteren zijn ze 2 uur weggeweest.

Hoogste tijd om ze los te laten. Me dunkt.

2 gedachten over “Loslaten”

    1. Ze zijn (nog) niet zo dat ze met ‘vreemde’ kinderen willen voetballen of partijtje spelen.
      Met vriendjes is het geen probleem maar die hebben ze hier (nog) niet.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s