Sjans

Ik parkeerde de voiture op de oprit van m’n kapster. Dat had ze aangeboden en eigenlijk was dat reuze handig want haar toko zit om de hoek van het centrum. En trouwens, bevrijdingsfestival in Wageningen, dat is me altijd een partijtje druk! Vind dan maar eens een plekkie.

Hand in hand (want een zee aan volk) wandelden we richting m’n sluiproute. Helaas, een of andere nono had bedacht dat deze route afgesloten diende te worden. Zucht, pechvogels zijn we ook.

We moesten nu een stuk verder lopen maar het liep tegen drieën en tegen drieën zou het defileren beginnen en onze vriend John zou eraan meedoen en we liepen tegen de dranghekken van de route aan en het weer klaarde heul erg op dus kwam alles weer netjes samen. Geluksvogels zijn we ook!

Achter en rondom ons werd het almaar drukker. Ik zette m’n jongens tegen het hek aan, zelf ging ik er breed gerugd achter staan. Ik wil ruimte om me heen, punt. Naast me kwam een gezonnebrilde leuk ding staan. Paar jaar jonger dan ik (gokje hoor) en met cool haar. Haar zoon wurmde zich naast mijn jongens tegen het hek.

Het defilé liet wel erg lang op zich wachten en dat kwam mijn gezicht niet ten goede. Ik ging norser en norserder kijken. In mijn ooghoek zag ik dat leuk ding me af en toe aankeek (waarschijnlijk in de hoop dat er oogcontact zou komen ofkors). Ik bleef nauwlettend mijn jongens scherp in de gaten houden. Want heul druk.

Ja! Daar kwamen ze aan. In één van de voorste auto’s zat onze John. Wat een prachtvent is het ook! Vrolijk zwaaien en ronduit lachen. Helaas zat hij aan de verkeerde kant en zag hij ons niet (of wij stonden niet aan de goede kant natuurlijk, dat kan ook).

De drum/doedelbands en veteranen stroopten voorbij. Hier en daar werd gestrooid met chocola. Een koetjesreep werd net niet gevangen door zoon van leuk ding en plofte voor Sam op de grond. “Pak ‘m!”, zei ik en hij klom tussen de spijlen door. “Nou jammer, misschien vang je de volgende.”, zei leuk ding expres op een luide toon tegen haar zoon. Sam deelde de reep netjes met Teun, zoals ze opgevoed zijn.

Ik zag het beteuterde gezichtje van dat jochie en ik vroeg of hij misschien een Mars wilde. In mijn vaderlijke wijsheid had ik 2 Marsen en een Twix meegenomen want ook die stillen stevige trek immers. Het ventje was dolblij en ook leuk ding kon mijn geste erg waarderen. Ik vroeg of zij een Twix wilde want mijn jongens hoefden niet (😳🤔). “Als we ons leven niet kunnen delen dan maar een Twix.”, zei ik gevat. Ze vond ‘m hilarisch. Het contact was gelegd. Samen klapten we voor de veteranen, samen praatten we wat. Ik haalde een stel van mijn standaard 1982 grappen van stal, ze lachte wat af en ze raakte zelfs af en toe m’n arm aan. Nou, en dan weet je het wel, ❤️ is in the air. Had ik me daar zomaar even sjans zeg!

Na een uur en 3 minuten had ik het wel gezien. Het was tijd om mijn jongens kennis te laten maken met live blues. Ik pakte hun hand, we draaiden om en liepen weg. Toen ik nog even omkeek zag ik leuk ding me nastaren.

Shit, dacht ik. Vergeten haar te vertellen over m’n principe: Als ik de jongens heb, geen vrouwengedoe.

Nou ja, wellicht volgend jaar weer een kans.

5 gedachten over “Sjans”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: