Na 4 mei, 5 mei en mijn expeditie naar Normandië was vandaag voor mij de laatste oorloggerelateerde dag van het jaar, de herdenking op de Ginkelse hei. Dit is voor mij altijd een speciale dag. Omdat ik sinds 10 jaar een oorlogsveteraan persoonlijk ken. John Jeffries heet de held. De man is op 18 september 1944 boven de hei uit de lucht geschoten, is op het nipppertje gered door Poolse soldaten, heeft in Oosterbeek in de ziekenboeg gelegen, is door de Duitsers gevangen genomen en is tenslotte in Duitsland te werk gesteld. John is inmiddels 92 jaar en nog net zo kwiek als 2 jaar geleden toen ik hem voor het laatst zag. Vanwege de speciale editie van de herdenking, 70 jaar geleden, was mijn ontmoeting vandaag met mijn held hartelijk maar kort. Te kort. Vond ook hij. Hij vroeg me of we elkaar nog zullen zien in de korte tijd dat hij hier nog is. Aanstaande maandag vertrekt hij weer naar Engeland. Ik ga mijn uiterste best doen om elkaar nog even te ontmoeten. Ik heb namelijk nog nooit een indrukwekkender en groter mens (ondanks zijn 1.60 m) ontmoet.
http://www.omroepgelderland.nl/web/show/id=767535?q=luchtlanding# (krijg de link niet goed. Kijk bij ‘Luchtlandingen Ginkelse Heide 20 september 2014′. Op 7.30 komt een interviewtje met John). http://www.mcilree.co.uk/JJ/index.html
Maar het is ook een speciale dag voor me omdat het een familiedag is. Deze dag breng ik (bijna) elk jaar door met mijn jongens en mijn (ex)schoonfamilie. Mama stond vanochtend om half 10 bij ons voor de deur en samen fietsten we naar de hei waar opa en oma, zwagers en schoonzus + kinderen op ons stonden te wachten. We maken er dan een gezellige dag van. Oma houdt de kinderen bezig, Opa heeft interessante verhalen, de mama’s zorgen voor eten en drinken en zwager en ik hebben lol met Poolse soldaten op oude legermotoren (die hebben 40/45 liter wodka in hun mik) en Duitsers (jullie herdenking is aan de andere kant van de weg!).
Ik geniet van zulke dagen.
Het geeft me een gevoel dat ik toch nog gewoon bij de familie hoor.
Dick Teder 