Ik kreeg vorige week een droevig telefoontje. Het zette me (weer eens) stevig aan het denken over mijn eigenste persoontje. En eigenlijk doolt het sindsdien (weer eens) door m’n hoofd.
Het meest van de tijd ben ik alleen thuis. En ik ben 45 jaar.
Ik heb niet de aller gezondste levensstijl, dat is geen geheim. Maar ik voel me daar wel het prettigst bij. En dat mijn lijf van binnenuit zo nu en dan een signaal geeft, ach, dat gaat wel weer over. Daar ga ik altijd maar vanuit.
Maar is dat wel zo? Zijn het niet allemaal kleine waarschuwinkjes? En dat het optellen van al die waarschuwinkjes een keer ophoudt? En dat ze mij dan op een dag vinden? Het houdt me weer erg bezig, kan ik melden.
Vanmiddag hebben we M. begraven.
Hij was alleen. Hij is 45 jaar geworden.
Ik vind het verschrikkelijk.
Dick Teder 