Ik las dat er weer eens wat ophef in ophefland was. Deze keer over 4 mei, Dodenherdenking. Een droevig ding wilde er niet aan meedoen omdat…….. Ik heb het niet eens gelezen. Wat een sneuheid.
Ik heb gelukkig de oorlog niet meegemaakt. Maar ik kan wel zeggen dat ik er erg bij betrokken ben. Het heeft mijn volledige interesse, ik ken een Engelse veteraan persoonlijk, ik zag veel documentaires, ik las veel materiaal, ik ben op meerdere herdenkingsplaatsen geweest en ik ben kortgeleden bij de HEL OP AARDE geweest. Zodra je dit alles in je achterhoofd hebt, denk je wel twee keer na alvorens je zoiets stompzinnigs openbaar maakt. Het zal de leeftijd zijn, zullen we maar zeggen.
Maar heeft de leeftijd er überhaupt iets mee te maken, vraag ik me dan af? Ik vertel mijn jongens zo nu en dan over de oorlog, over de grootste schurk aller tijden en over het belang van een Dodenherdenking. Het hoort bij de opvoeding, is mijn mening.
Miljoenen mensen zijn gestorven tijdens die gruwelijke jaren. Geen joden, geen moslims, geen christenen, geen moffen, geen nazi’s maar mensen zijn gestorven. En sommigen op de meest brute wijze denkbaar. Dáár staan we 2 minuten voor stil.
Evenals vorig jaar zat ik nu weer in de auto. Ik stond voor het verkeerslicht. Op het moment dat ie op groen sprong, bleef ik staan. De auto’s achter me deden hetzelfde. Eensgezind. Respect. Geen boze blik of claxon. Zoals het hoort.
Wat jij doet tijdens de 2 minuten stilte is helemaal aan jou.
Maar als je ook maar een greintje fatsoen in je donder hebt hou je gewoon even twee minuten je bek en sta je stil bij de verschrikkelijkheden van toen.
Dick Teder 