Vandaag zou mijn vader 68 jaar zijn geworden. Voor mij altijd even een moment om bij stil te staan op dit blog. Net als zijn sterfdag (20 juli) trouwens.
Op zijn uitvaart heb ik gesproken. Toen, 8 jaar geleden, vond ik dat dat moest. Ik vond dat ik dat hem en de familie verschuldigd was. En dat ik daar goed aan had gedaan.
Sinds ik alleen woon en regelmatig stille momenten mijn woonkamer vullen, denk ik veel aan vroegere tijden. Vaak aan hilarische belevenissen en rol ik van het lachen van de bank. Maar zo nu en dan maal ik ook over de droeve dingen die ik heb meegemaakt. Eén van die droeve dingen is het overlijden van mijn vader. Vanzelfsprekend.
En over de toespraak die ik hield voor een volle zaal.
Vorige week stuurde mijn neef de geluidsopname van de uitvaart. Ik heb er 8 jaar lang geen behoefte aan gehad het te horen. Maar nu het me aangeboden werd in MP3-vorm wilde ik het toch wel hebben. Ik heb het beluisterd. Confronterend! Ook wel mooi eigenlijk.
Maar mijn toespraak…………………………………… WAT. EEN. SCHAAMTE!
In zware en moeilijke momenten ben ik nogal eens geneigd lollig uit de hoek te willen komen. Het ijs te willen breken, zo je wilt. En zo deed ik dat dus ook met mijn speech. Maar mensen, wat zat ik er daar op dat moment goed naast! Wat een volkomen mislukte toespraak.
Dat houdt me al een paar jaar bezig. En met deze geluidsopname is mijn gelijk hierin bewezen.
Heb ik er spijt van? Neen. Het was zoals ik er op dat moment instond. Nu baal ik ervan.
Een leermoment, dat is het zeker.
Vandaag zou mijn pa 68 jaar zijn geworden.
Ik proost op hem.
Dick Teder 