Ja lieve lezer, ik verklaar het lente. Kijk maar eens naar buiten.
*noot van de redactie; lees je dees anekdoot vandaag om laten we zeggen 21.43 uur dan kun je de tweede zin van dit relaas vergeten.*
Op het moment van typen is het lente. En als ik dat zeg dan is dat zo. Ik heb 3 verklaringen voor het feit dat het lente is. Één; Ik zat zojuist zeker drie kwartier op m’n balkonnetje. Nou, en dat hoef ik in de winter ècht niet te proberen! Tenminste niet als ik *puberale grap alert* ijsballen wil. Nee joh, dan is het daar veuls te koud. Dat zelfs m’n balkonnetje zegt; “Zeg, flikker hier even lekker op zeg!”
De tweede verklaring is dat ik die besten von Roy Black aan heb staan. Op repeat. En als er iets echte lentemuziek is, is het dat van Roy Black wel! Soepertoll!!
En tenslotte is er weer eens een foto van mij gelukt (zie boven). Zoals je weet zijn gelukte foto’s van mij sporadisch, zeldzaam alsmede uniek. Ik doe niet voor niets jáááááááren en jááááááááren met één en dezelfde foto terwijl de tijd zo langzamerhand toch ook vat heeft weten te krijgen op mijn ooit zo gladde huidje. Niets zo vervelend om mensen tegen te komen die zeggen dat ik er op de foto jonger uitzie. Joh! Die is uit 1978!
Maar wat heeft een gelukte foto van jou nou met de lente te maken, vraag je je af? Nou niets. Ik wilde alleen even melden dat ik niet anders dan tevreden kan zijn over bovenstaande foto.
Eens zien hoe lang ik daar mee ga doen.
We lenten!
Dick Teder 