Ik dut beroerd de laatste tijd. Of de laatste tijd? Het laatste half jaar eigenlijk. Kon ik voorheen nog wel eens compleet van de wereld een paar uur op de bank dutten, tegenwoordig houdt het met 3 kwartier, soms een uurtje wel op.
Sinds ongeveer een half jaar speelt mijn vader veelal een hoofdrol in mijn gedachten als ik lig te dutten. En dat zijn hele realistische beelden. Over best wel actuele zaken. Ik schrik dan wakker omdat het rationeel gezien gewoon niet mogelijk is. Maar de eerste paar seconden na het wakker schrikken ben ik wel even in de war. Mijn hart gaat dan als een dolle tekeer en ik moet me even flink oriënteren.
Zoals met zoveel dingen heb ik ook hier mee leren leven maar sinds afgelopen week is het weer raak. Met dit verschil dat mijn oma er nu bij is gekomen. En ook weer hele realistische beelden. Mijn jongens zitten zelfs bij haar op schoot!
Oma Antje overleed in december 2001. Schat van een mens. Ik heb ontzettend veel herinneringen aan haar maar mijn dierbaarste is dat elke vrijdag als ze bij ons was, ik na schooltijd met m’n hoofd op haar schoot ging liggen, dat ze dan mijn handen pakte en mijn nagelriemen met haar duimnagel heel zachtjes los duwde. Dat gaf me altijd een fijn en veilig gevoel. Kan niet precies uitleggen waarom trouwens maar daar denk ik altijd aan als ik aan mijn oma denk.
Toen ze overleed woonde ik al een jaar of 6 ‘ver weg’. In tegenstelling tot mijn familie heb ik geen afscheid van haar kunnen nemen. Als ik het me goed herinner waren ze er toen oma haar laatste adem uitblies.
Ik kwam een paar uur later. Net als bij m’n vader.
Soms wil ik even terug in de tijd.
Gewoon om ze nog even te kunnen knuffelen.
Dick Teder 