We deden laatst een weekendje Ameland. Dat is me een mooi stukje Nederland hoor! Ik ken het nog van een schoolreisje vroeger.
We resideerden in een pracht appartement in Nes en het leek me een geweldig idee om een beetje dat schoolreisje her te beleven door vanaf Nes naar vuurtoren Brandaris te fietsen. Vrouwlief vond dat een goed idee. En dus huurden we fietsen. Elektrische fietsen.
Zucht.
Elektrisch fietsen is geen fietsen. Dat zeg ik. Kom op zeg. Fietsen is stoempen met je bovenbenen, je kuiten en je longen door weer en wind, heuvel op en heuvel af die trappers aanduwen. Elektrisch fietsen is jezelf een beetje gayig laten voortbewegen.
Ik weigerde dan ook stoïcijns om die fietstocht elektrisch te doen en gewoon te trappen en gewoon naar adem te happen. Tenminste, de eerste 400 meter want toen was ik al volledig buiten adem, ten tweede reed vrouwlief wel elektrisch en honderden meters voor me en had ik in dat kleine stukkie al welgeteld 37 vliegende schijtinsecten ingeslikt.
Nu blijkt dat de Brandaris op Terschelling staat dus die hele fietstocht sloeg al helemaal nergens op. Ik stapte dan ook van mijn principes af en drukte het knopje van elektricitisme in.
WOWIIIIIIEEEEEEEEE IIIIIIIEEEEEHHHAAAAA 😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😎😎😁😁😁😁😁😁😁 Ik ging als een speer, als de bliksem en ook als de brandweer. Goeiendag eem zeg, dat is easy peacy!
Toen ik ook nog het knopje ‘turbo’ ontdekte was ik om, ik moet en zal een elektrische fiets hebben. Als ik weer een keer op Ameland ben, dat is hoor.
Hier thuis staat mijn gewone stalen ros met 21 versnellingen te glinsteren in de schuur. Daar kan ik straks misschien wel eens even wat kilometers mee gaan maken, bedenk ik me nu. Tis tenslotte bijna 30 graden. Even ouderwets met de spieren stoempen en op die trappers stampen. Wellicht dat dan mijn conditie weer wat beter wordt, want die zuigt me een partijtje na die lange schijtwinter!
Dick Teder 