Ik keek gisteravond naar Jinek (Pauw boeit me niet zo veel) waar Mark Rutte aan tafel zat. Ook Jan Marijnissen, de Telegraafmeneer en een geen idee mevrouw zaten eraan trouwens.
En in het publiek zaten Groningers. Boze Groningers. Groningers die in een aardbevingsgebied wonen. Groningers waarvan hun huizen op instorten staan. Groningers die hun leven niet zeker zijn. Groningers die financieel aan de grond zitten. Groningers die niet gehoord worden. Groningers die van het kastje naar de muur gestuurd worden. Terecht boze Groningers dus.
Rutte pareerde de enorme bak kritiek weer eens op zijn gebruikelijke manier. Met een serieus gezicht, het vuistje en duimpje vooruit en hoe verschrikkelijk hij het allemaal voor die mensen vindt en medelijden en dat we er keihard aan werken en dat we naar oplossingen zoeken en de komende jaren gaan we bla bla bla. Verkiezingspraatjes.
De terecht boze Groningers hadden er geen boodschap aan. Sterker nog, de rest van de tafel stond aan de kant van de terecht boze Groningers. Pauw; “Als in de Randstad één huis scheef staat is het all over the news en wordt er direct ingegrepen”. Kop. Spijker. Raak.
Het is ronduit schandalig hoe de NAM en ook de Staat met deze mensen omgaat. Dure advocaten versus arme burgers. Commissie na commissie, onderzoek na onderzoek, rapport na rapport. Arjen Lubach legt het hieronder perfect uit.
Steun de terecht boze Groningers en onderteken DE PETITIE alsjeblieft.
Maar er is nog iets wat me opviel: Een politicus over een gevoelig onderwerp in een ruimte met erg boze mensen op enkele meters afstand.
En geen beveiliging aanwezig (tenminste niet zichtbaar). Niks schelden. Niks opgefokte sfeer. Niks doodsbedreigingen.
Dat heet beschaving. Daar kunnen veel mensen nog iets van leren.
Dick Teder 