Ik was deze week weer eens met m’n muziek bezig. In de iTunes maakte ik onderscheid tussen slowmuziek en lovesongs. Ja, ik was in zo’n bui. En ik kwam één van de meest lieve nummers ever tegen. Het deed me denken aan vroeger.
Ik keek naar Fame. Geweldige serie vond ik het (er waren meer liefhebbers trouwens, het was een wereldwijde hitserie). Geen idee waar het over ging. Ja, over een dansschool. Maar verder kom ik niet. Leroy, die ken ik nog. De donkere sterdanser. Met z’n enorme bobbel in z’n legging. En die lerares, leuk ding! Maar een soort van verhaallijn? Werkelijk geen idee. Ik geloof ook niet dat ik nu behoefte heb om de serie terug te moeten zien. Volgens mij ben ik daar tegenwoordig te weinig gay voor. Maar toen? Man, ik kroop in de tv! Ik was een jaar of 10/11, toen kropen we nog in tv’s, lieve (jeugdige) lezer.
Maar er is één scène die ik me nog heel duidelijk voor de geest kan halen. Één scène die zó zielig was dat ik me niet voor kan stellen dat ik het droog hield. Kom op zeg, ik zag deze week de scène terug en de tranen biggelden over m’n wangen. Dus, dan weet je het wel. Het ging over het afscheid van een oude man van wie ik geen idee heb welke rol hij nou precies speelde. Hij zat op een stoel in het midden van een ruimte en de complete cast zong voor hem. TRA-NEN-TREK-KEND mooi.
Ach, kijk en beoordeel zelf maar. Ik zal een doos tissues voor je klaarzetten.
Dick Teder 