Categorie: Voiture

Vacanti di Itali 🤌🏽

De heenreis:
Als logistiek wonderkind van de familie besloot ik op zondag om klokslag 7 over half 9 deel 1 van de reis te maken. Naar Bad Bellingen, een dikke 650 km, alwaar we een hotelletje gingen nemen. Zondag, een fijne en rustige rijdag.
Dacht ik.
Nou nee! Het bleek dat meer menschen het idee hadden om op zondag de weg op te gaan en na een kilometer of 300 begon de ellende. In de bloedhitte hebben we in totaal een uur of 87 in de file gestaan. En waarom? Nou, vooral omdat Duitsers, Zwitsers en overige vakantiegangers niet kunnen rijden. Punt (ik kom hier later nog op terug). Oja, en omdat die rare Germanen in vakantietijd (!) om de 4 kilometer met de weg bezig zijn.
Tsss, ze zeggen wel dat je in Duitsland lekker kan doorrijden, ja 85 jaar geleden kon dat ja! 🤌🏽🤌🏽

Tegen 20 uur kwamen we aan bij het hotel. Een vriendelijke oude dame hielp ons aan de sleutel, mama en dochter gingen even zwemmen en ik pakte een nodig rustmomentje.
Om eten te scoren kwamen we uit bij ‘Amore Mio Bacchus’, een gezellig uitziend Italiaans restaurantje. Ik vroeg of er een tafeltje voor 3 beschikbaar was. De sjefkok zag eruit alsof hij net van de set van The godfather was af gelopen en bromde mij toe dat we dan wel snel moesten bestellen. Ik vond hem een onbeschofte lul.
Na het eten en na mijn wc bezoek bleek sjefkok ineens een toffe peer en was hij één brok vriendelijkheid en lachen gieren brullen.
Met vrouwlief………………..🧐
Okeeeeeee, dacht ik. Gladde Gianni Lulli vindt mijn vrouw dus leuk.
We beloofden volgend jaar terug te komen en bij het afscheid nemen merkte ik een laf stijfje bij Gianni in zijn broekje op. Ik greep vrouw even bij haar kont en knipoogde naar hem. 😉🤌🏽

Maandag vertrokken we vroeg want ik wilde op tijd door de Gotthardtunnel zijn. Nou, dat is mislukt. Had niemand mij even kunnen vertellen dat in Zwitserland 7354645343 tunnels zijn? En dat 8364548495946353 auto’s daar doorheen moesten? Zucht.
Prachtig land hoor dat Zwitserland, maar maak daar even 1 lange tunnel onderdoor zeg! En dan was het ook nog schijtweer. Volgens mij is regen in dat land uitgevonden. Al die keren dat ik in mijn leven in Zwitserland reed regende het.
Halverwege de middag bereikten we Milaan. Knooppunt Milaan, kan ik wel zeggen. Goeiendag eem zeg, wat een drukte! En die Italianen rijden helemaal als idioten. Het is dat ze niet over je heen kunnen, anders waren ze je langs die kant ook nog voorbij gesjeesd. Ik denk dat ik er persoonlijk verantwoordelijk voor ben dat er niet 56 zware ongelukken zijn gebeurd. En dat op een stukje van nog geen 1200 meter. 🤌🏽🤌🏽🤌🏽
Om exact 18.22 uur bereikten we de camping aan Lago di Garda.



De vakantie:
De camping was aan de westkust van het Gardameer, ten oosten van Brescia, in het noorden van Italië, in het zuiden van Europa. Mooi hè?
We hadden een kast van een bungalow. Tenminste, als je niet groter dan 83 cm bent. Dachten die Italio’s dat iedereen niet groter dan 1 meter 60 is ofzo? Afdrogen na het douchen bijvoorbeeld was voor mij onmogelijk zonder mijn beide schouders en beide heupen uit de kom te murwen. En poepen lukte mij alleen als ik mijn rechterbeen in een hoek van 67 graden in de lucht en mijn linkerbeen horizontaal op de grond had. En beste lezer, als ik zeg dat ik nou niet echt de meest lenige persoon ter wereld ben, begrijp je dat even lekker relaxed kleien er voor mij niet in zat.
Maar we zaten lekker dicht bij het zwembad en de daarbij behorende poolbar. En ook niet onbelangrijk met die hitte, we zaten redelijk beschaduwd op de veranda. Prima!
Vrouw spreekt een aardig woordje Italiaans en ik op ‘pizza’ en ‘birra’ na totaal niet. Maar dat loste ik op door gewoon overal i achter te zetten. Of alles huppeldepupi di huppeldepupi te noemen. Uiteraard samen met dit gebaar 🤌🏽. Ik begon er thuis al mee. Tot vervelens en ergernis van vrouw toe. Zij verbood mij dan ook om zo te praten tegen de mensen. Maar daar had ik geen boodschap aan. Ik ben nou eenmaal een lollige vent.
Zo werd ‘buongiorno’ steevast door mij beantwoord met ‘bon jovi’. En tot ziens was steevast ‘ciao grazie’ (op de Pizza Calzone van Enge buren wijze). Buonasera beantwoordde ik met ‘signorina buonasera, it is time to say goodnight to Napoli’, zwembad werd ‘zwembatti’, poolbar werd barri di pooli enz. Mussen noemde ik Lini’s. En af en toe nam ik vrouw te grazie. Jep, ik ben een lollig vervelende vent. 😂

We hadden vanaf de camping een prachtig uitzicht op het meer. Toen we dichterbij kwamen zagen we een schattige zwanenfamilie ronddobberen, dus Lago di Garda werd Lago di Zwani. Maar toen we bij de waterkant kwamen lag me daar toch een partij flinke zwanen(?)drollen, mensen! GATVERDAMME!! Vanaf dat moment was het Lago di Stronti en kreeg je mij er met geen mogelijkheid in. Ik koelde m’n voormalig prachtlijf (zie foto) wel in zwembatti af.

Bij barri di pooli hoefde ik al snel mijn bestelling niet meer door te geven. En daar hou ik van hè, gewoon als ik binnenkom al gelijk een grote bier en een Aperol intappen. Toen we op een avond daar op het terras zaten en de muziek mij niet aan stond, was een knikje genoeg om van muziek te veranderen. Ook daar hou ik van. Machtswellusteling die ik stiekem ben 😈😃
Ik beloonde hun service met een vermelding in mi testamenti.

In het campingrestaurant (restauranti) maakte ik ook vrienden met het personeel. Ontzettend leuke en vriendelijke jongelui. En dat bleek ook op de laatste avond toen we daar aten. Knuffels, zoenen, handen schudden, tranen, het was een emotioneel afscheid. Ook voor hun trouwens.
“You are so funny” werd mij verteld. Ik had ‘thanks for all the tips’ of ‘thanks for the nice treatment’ of ‘thanks for the good talks’ ofzo verwacht, maar goed funny klopt eigenlijk ook wel.

Verder deden we tripi di dorpi’s, tripi di boti en ergerde ik me kapot aan het animatieteam met hun 5 dansliedjes en Luigi Zumba met z’n drukdoenerij, maar vooral lagen we heerlijk bij zwembatti lurki di alcoholi en te zonnebaddi.

De terugreis:
Mijn plan om vrijdag klokslag 06.30 uur te vertrekken werd vakkundig door vrouw de nek omgedraaid vanwege “chill your tits ’s ff zeg, weet je wel hoe vroeg dat is!” Het doel was in de namiddag in het hotel in Karlsruhe te arriveren. Newsflash, dat is niet gelukt.
Het Italiaanse gedeelte ging opvallend vlot, zelfs knooppunt Milaan reden we met 2 vingers in de kont voorbij.
Zwitserland reden we binnen met schijtweer (joh!) en de Gotthardtunnel lieten we ook vrij eenvoudig achter ons. De navigatie stuurde ons deze keer via Luzern naar Zürich. Het mooie weer brak aan en eerlijk is eerlijk, Zwitserland is een prachtig land. Met de trein, dat is. Om te rijden zie je toch geen reet van de omgeving omdat je continu moet opletten op debiele weggebruikers en wegonderbrekingen. Dus hup Fritzl’s van Zwitserland, bouw maar mooi een tunnel onder jullie land door.
De snelweg naar Stuttgart was een hel. En ik zal hier even precies uitleggen waarom. Duitsers (en Zwitsers ook) gaan niet aan de kant. Die blijven links of in de middenbaan rijden, terwijl in de rechterbaan vaak alle ruimte is. De 5678863543 files op deze snelweg waarin wij terecht kwamen hadden dan ook deze oorzaak. Die schijtlui blijven liever in de linker en middelste baan in de file staan dan dat ze doorrijden op de rechterbaan. En ze kijken niet in de spiegels, dat ook. Ik was daar op een gegeven moment zo klaar mee dat ik al zigzaggend van rechts naar links naar voren reed. Dan maar boetes hoor. 🖕🏼😤

Iets na zessen kwamen we aan bij het hotel in Karlsruhe. De geboortestad van de 2 grote Olivieren, Bierhof en Kahn. En Tanja Jess! Zij is daar ook geboren, mensen! (nee, ik doe ook niks met deze info).
Ook nu moesten we nog eten dus liepen we het eerste beste Grieks restaurant binnen. Een Albanese moordbrigade wachtte ons op. Tenminste, daar leek het op. Maar het waren uiterst vriendelijke mensen! En met lekker eten! En véél! Ik had gezegd dat ik ze zou aanbevelen dus mocht je ooit in Karlsruhe zijn, Olympia Restaurant, der platz zum sein!
We besloten uit te slapen. En met we bedoel ik de dames natuurlijk, ik liep alweer om 7 uur rond te struinen. Na het ontbijt en tanken knalden we om 10.15 uur de snelweg op. De laatste kleine 500 kilometer.
Nou, daar kan ik kort en nog korter over zijn; SCHEISSE! De ene wegonderbreking na de andere. Een beetje doorrijden zat er niet in. Gutentag seg, wat een vermoeiende lui die Germanen. Zorg dan dat je de vakantieroutes vóór de vakanties klaar hebt. Zucht, ik moet ook alles uitleggen.
Pas na Duisburg verdween de drukte, wegonderbrekingen en slecht wegdek als schnee für die Sonne en dat was een verademing voor autobestuurders zoals ik. Goed wegdek, weinig verkeer en zo snel als je maar durft. En dat laatste heb ik geweten, ik denk dat de gemiddelde snelheid daar zo’n 200 km/u was. Toen vrouwlief heel even haar ogen sloot voor een licht dutje maakte ik gebruik van de situatie. De voiture tikte de 240 aan hoor!

Om 17.13 uur precies dropten we dochter bij haar vader, deden we een poar neem’n en om 18 uur lagen we beiden uitgeput op de bank.
De geweldige vakantie zat erop.
Volgend jaar gaan we weer. Nu al sin an.

Ganz frontal

On a long and lonesome highway……………

Ken je dat? Dat je een bijna perfect weekend hebt gehad? Mijne was dat.
Jammer wel hoor. Het zag er zo rooskleurig uit en tóch ging het op de laatste meters mis. Ik zal het uitleggen, lees gerust verder.

We hadden weer eens een weekend waarbij ik, tussen het logeren, shoppen en feesten door, vooral achter het stuur zat. Kilometers maken, zeg maar. Ik denk zo’n 37279 ofzo. Kan er een paar naast zitten. Doe dat graag hoor, a man’s gotta do what a man’s gotta do immers. Maar toch, het is even doorbijten, of in dit geval doorrijden. Hahaha.
Het begon vrijdagavond. Met mist. En dan bedoel ik mist met nul komma nul zicht. De voorruit was nog net zichtbaar, zeg maar. Ik weet niet wat ze tegenwoordig de lucht inspuiten maar dat is wel hardnekkig spul.
Nadat vrouwlief mijn brillenglazen had schoongemaakt, werd het zicht trouwens stukken beter hoor, ik zag toen ook de eerste 23 meter vóór de auto.
De reis verliep verder prima en halverwege de avond arriveerden we op logeeradres 1.

Zaterdag moesten we Yellowstone-shoppen. Ik lijk tegenwoordig als 2 druppels op Kevin Costner dus mag een cowboyhoed natuurlijk niet ontbreken. Toen ik per toeval ook nog tegen een ranchjas aanliep, had ik een laf stijfje. Vrouwlief had er zelfs twee. Als diezelfde ranchman heb ik de hele avond en kwart nacht rondgelopen. Voldaan vielen we halverwege de nacht in slaap op logeeradres 2.

De zondag was de dag van de meeste kilometers. En nog steeds hing die dichte tot zeer dichte mist onbeweeglijk in de lucht. Apart🧐.
Tegen elven in de ochtend gingen we van logeeradres 2 naar moeke (4379 km) om haar op te halen om naar het midden van het land te scheuren (6920 km). Oudste zoon vierde namelijk zijn 17e verjaardag. Na het partijtje reden we naar huis in poarneem’n land (3357 km) om daarna tegen zessen even lekker te Grieken in Duitsland (1276 km). Hierna dropte ik vrouwlief thuis af en bracht ik moeke weer naar huis (2521 km heen en 2125 km terug).

Om 21 uur begon ik aan de laatste tocht van het weekend, terug naar huis. Op de Hunebed highway reed het lekker door en tikte ik met regelmaat de 230 aan. Omdat via Duitsland naar huis rijden prettiger is, want rechttoe rechtan wegen, deed ik ook gisteravond niet anders. Duitsers slapen blijkbaar allemaal rond 21.30 uur want ik was de enige op de weg. Of zou de dikke mist de oorzaak zijn geweest? Licht vermoeid maar nog steeds in volle concentratie tufte ik rustig met 100 (dat mag gewoon in Duitsland😁) over de provenciale weg van ort zu ort nach hause. Toen plotsklaps, spontaan en ineens uit het niets, ja uit de mist, 10 meter voor me een gans de weg op waggelde. Of een ganz, zoals ze in Duitsland zeggen. Voor een uitwijk was geen tijd en ook deed ik daar geen moeite voor gezien de dichte mist en wellicht wat gladheid, dus ik kon niet anders dan ganz vol frontaal nemen. Verdammt noch mal! Kut ganz! En ganz kut natuurlijk. Het was namelijk de auto van vrouwlief. Daar ging mijn tot dan toe perfecte weekend. Zucht, het zal ook eens niet.

Ik wilde het voor me houden want sommige autozaken moet je gewoon niet aan vrouwen vertellen zeg ik altijd, dus belde ik vrouwlief. Ze dacht dat ik een grapje maakte omdat ik wel vaker grappige dingen zeg en eigenlijk standaard een grappige vent ben. Dus trok ik aan die bremse, gooide het stuur om en reed terug naar platz von impact. Ik schraapte ganzmans van het asfalt, pakte ‘m op en propte ‘m in de grill van de auto. Wat nou, ik maak een grap.
Vanochtend heb ik ‘m uit de auto getrokken en alvast op de BBQ gelegd. De eerste de beste zomerse dag maak ik paté van ‘m.
Ganz viel zin an.

Ik was de controle kwijt

Vorig weekend was vriendenweekend bij ons. Wat eigenlijk betekent dat wij een volledig weekend besteden aan en met vrienden. Unieke en spaarzame doch gouden weekenden zijn dat.
Zaterdag gingen we uit eten in een dorp verderop. Bij een steakhouse vanzelfsprekend want vlees. Ik was al de hele middag een beetje gammel op de maag, maar een beetje vent piept daar niet over en omdat ik zeker een beetje vent ben, ik dus ook niet.
Na het hoofdgerecht, sigaartje, koffietoetje en nog een sigaartje was het tijd om bij het steakhouse af te rekenen en in de kroeg af te pilsen. En daar ging het mis.

Mijn gammele maag begon plotseling aanwijzingen te geven dat het verstandig zou zijn om de maaginhoud zo snel als mogelijk te dumpen. Terwijl wij wachtten bij de kassa op onze jas aantrekkende en afscheid van de bediening nemende vrienden, zei ik tegen vrouwlief dat zij maar met de anderen mee moest rijden omdat ik toch écht als de wiedeweerga naar huis moest. “Wacht nou maar even.”, zei ze en 10 seconden later zagen we vrienden aan komen lopen. De druk vanuit mijn maag naar onder werd hoger en hoger en ik MOEST weg. “Okee, ga maar, ik rij wel met hun mee.”, zei vrouwlief 7 seconden later.

De 3,4 kilometer naar huis werd een regelrechte kringspiertest. Goeiendag zeg! Maar gelukkig beschik ik over een ferme, stevige, sterke en strakke kringspier dus met mijn vertrouwen in een goede afloop zat het wel snor. Ben niet voor niets een controlfreak, immers. Op 462 meter van huis koppelde ik alvast de gordel los, en nog dichter bij huis ook mijn broekriem. Niets liet ik aan het toeval over. Ik scheurde de auto schuin het parkeervak in, sprong eruit en stiefelde zo snel ik kon die 17 meter naar huis.
En toen ging het ècht mis. Mijn ferme, stevige, sterke en strakke kringspier begaf het.
……………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar de eerste 400 gram stront glipte in vloeibare vorm langs mijn toch ook ferme, stevige, sterke en strakke billen mijn onderbroek in. Vlug opende ik de voordeur en ja hoor, daar kwam de volgende 729 ons. Tijd om mijn jas uit te doen had ik niet, ik was al blij dat ik mijn broek boven de rand van de pot naar beneden kreeg. Hier liet ik de controle over de kringspier volledig varen en met volle kracht spoot mijn maaginhoud de wc in. Het kletterde zo hard op het kabbelende wc-water dat het met dezelfde volle kracht weer omhoog kwam.

…………………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar nadat ik na een minuut of 10 compleet was leeggescheten en ik het zweet van m’n voorhoofd had geveegd, nam ik het besluit om de schade op te nemen. De onderbroek tussen m’n enkels was gevuld met een laag waar een gemiddelde kom soep niet voor onder deed (waardering voor Hema onderbroeken hoor. Die houden vocht goed vast!), van de onderrug tot aan de hamstrings was het een grote bruine vlek en schoonvegen van de anus was onbegonnen werk. Ik moest een plan van aanpak bedenken.
Mijn jas kreeg ik uit door mijn rechterschouder even uit de kom te duwen, mijn schoenen flikkerde ik de gang in, mijn spijkerbroek deed ik met beleid uit, net als m’n sokken -bang om de onderbroeksoep te kantelen- en m’n overhemd scheurde ik in drieën. Daar zat ik dan, naakt met een volle onderbroek op m’n enkels. Ondertussen hoorde ik m’n telefoon whatsappen. Ik ging er maar vanuit dat vrouw en vrienden inmiddels de kroeg hadden bereikt.

Met de volle onderbroek tussen de knieën geklemd liep ik de trap op, naar de douche. Ik zal je de details besparen, maar ik had 17 washandjes nodig om mezelf weer enigszins toonbaar te maken. Met een schone onderbroek, andere kleren en de haartjes weer in model moest ik natuurlijk wel mijn sporen wissen. Kom op zeg, niemand hoeft toch te weten wat mij was overkomen.
Dus nadat ik de badkamer, de overloop, de trap, de gang en de wc had ontdaan van de bruine smurrie, kwam ik drie kwartier later de kroeg binnen alsof er niets gebeurd was.

Maar even tussen jou en mij hè, wat nou als ik 17 seconden eerder was vertrokken bij dat steakhouse? Dan had ik toch deze hele shitzooi nooit gehad? 🧐
Hmmm, even de vrouw de schuld geven, ben zo terug.

Overlever

In mijn jonge tienerjaren had ik met grote regelmaat een terugkerende droom, of eigenlijk meer een nachtmerrie. Of een visioen, zo je wilt.
Op mijn 52e rijd ik in de auto in de schemer van de avond op een landelijke slingerweg ergens in de provincie (bij Zuidlaren in de buurt). In een flauwe bocht verlies ik de controle over de auto omdat ik iets te hard rijd, en kom tot stilstand tegen een hoek van een huis dat vlak aan de weg staat. Ik ben op slag dood.

Toen ik jaren later mijn rijbewijs had dacht ik zelfs precies te weten welk huis het was. Nu kwam ik in die tijd niet vaak daar op die plek of ook maar in de buurt, want wat zou ik daar moeten doen? En nog steeds kom ik daar niet heel vaak in de buurt. Dus langzaam vervaagde die nare gedachte van mijn overlijden dan ook uit mijn systeem.
Tegenwoordig woon ik tegen de Duitse grens aan en is tanken en boodschappen doen dus een aangename financiële meevaller. De weg ernaartoe is een slingerweg. En ook aan die slingerweg staat een huis vlak aan de weg, ook in een flauwe bocht. De nare gedachte kwam de afgelopen tijd zo nu en dan weer terug. Diep in mijn achterhoofd hield ik er toch stiekem een beetje rekening mee als ik naar de oosterburen reed.

MAAR BESTE LEZER, ZORGEN MAKEN HOEFT NIET MEER WANT IK BEN EEN OVERLEVER.
SINDS AFGELOPEN NACHT 01.08 UUR BEN IK NAMELIJK 53 JAAR GEWORDEN!
Tijd voor een feessie, dunkt me.

Volgende doel is de 60 halen.

Plaatsnamen

Als man van de wereld kom ik nog wel eens ergens. En ik vind dat je zo veel als mogelijk van de wereld bezocht en gezien moet hebben in je leven. Nu is in mijn geval de wereld meer een miniwereldje omdat ik nog 196 jaar volcontinu moet werken om financieel onafhankelijk te worden, maar plaatsen bezoeken in dat miniwereldje is toch wel een beetje mijn lust en mijn leven. En dan vooral plaatsen met grappige, lollige of jolige namen.
Zo bezocht ik in mijn ozo korte leventje al Doodstil (wij toeteren! hahahaha), Hongerige wolf (wij allemaal vreten naar buiten gooien! HAHAHAHA) en Fiemel (rijmt op piemel! WHOEHAHAHAHA). Man, geweldig vind ik dat.

En zo belandden wij afgelopen weekend in het pittoreske en historische Valkenburg. Of eigenlijk niet belanden hoor, we waren daar toch in de buurt en we kozen bewust voor dit pittoreske en historische plaatsje om onze ogen eens even goed de kost te geven. Het was tenslotte de heetste dag van de eeuw.
Ik vond het prachtig! Links waar je keek restaurantjes, kroegjes en terrasjes maar ook rechts waar je keek restaurantjes, kroegjes en terrasjes. Deed me denken aan de Noord-Middellandse zee plaatsjes.

We namen plaats bij een Spaans vleesrestaurant op het terras want het lichaam smeekte om energie. Het was tenslotte de heetste dag van de eeuw. Fijne stoelen met dito kussens op de tweede rij. En dat was handig want ik had wat last van inflammatie rond de bipsstreek (zucht, had ik weer……). Meer mensen konden blijkbaar wel wat energie gebruiken want voor ons, naast ons, achter ons en eigenlijk op het gehele terras gingen ze aan de tafeltjes zitten. Ook bij de andere restaurants in het straatje stroomden de terrassen vol. Ik schepte op dat ik al jaren een voorbeeld voor velen ben, maar lief knikte ongeïntresseerd en zei dat het gewoon etenstijd was.
Oh………..
We hebben een uitstekend leuke en fijne middagavond gehad en niet onbelangrijk, Valkenburg kan ook op mijn bezochte plaatsjeslijst.

Beste lezer, Valkenburg is een Aanrader met een grote a op de schaal van Manus!

Toen ik de volgende ochtend het plaatsje wiki’de las ik wat ik al die tijd al dacht, Valkenburg is een gigantische toeristische trekpleister voor Limburgtoeristen en er is dus nog veel meer te zien dan restaurantjes, kroegjes en terrasjes.
Oh………..


Long story

Dit is een zelfgemaakt plaatje van mijn boventorso, de röntgen versie. Om het iets beter en overzichtelijker te verduidelijken moet je bovenaan het plaatje mijn hoofd en onderaan mijn piemol beelddenken. Maar die pastten er niet op, dus moet je het hier maar even mee doen. Het gaat op dees jolijstsijt ook om de anekdoten en niet om de plaatjes immers. (hoewel er wel pareltjes tussen zitten hoor!)

Je ziet dat ik net als Huub van der Lubbe een groot hart heb en voor dat hart herken je ongetwijfeld mijn twee longen (de rechterlong voor de kijker links en de linkerlong rechts). Niks mis mee, toch? Ja, wat lichte rookschade, maar dat is ook niet zo gek na zoveel jaren nicotine paffen. Ik vind het gewoon fijn om zo nu en dan even aan een sigaartje te lurken. En tegenwoordig heb ik echte Cubaanse 😍! Maar verder zijn longmansen nog mooi groen dus superdupermokergezond.
En ik heb ze toevallig gisteren in de auto nog getest toen ik Bill Withers er met gemak uit Lovely day’de. En vanochtend zong ik ook al moeiteloos ‘Life is a rock’ van Reunión mee (zoek die maar ’s op, dat is me daar een lange adem spraakwaterval!). Dus lekker puh!
We kunnen dus met een aan waarschijnlijk grenzende zekerheid stellen dat ik qua lucht/adem/zuurstof prima in orde steek.

Gek is het dan dat ik van een trap op of aflopen helemaal stuk ga. Vanochtend ook weer. Ik kleedde me op de zolderkamer uit en liep de trap 10 treden af naar de douche. Hijgen mensen, hijgen als een krolse buffel! Ik moest echt even op adem komen voor ik stringmans überhaupt uit kon doen. En na het douchen afdrogen dan! Man, ik moest 3 keer op de wc zitten uitpuffen. Hoezo is afdrogen tegenwoordig zo’n pittige bezigheid?
Snap er geen reet van. Mijn longen zijn dus prima in orde, mijn gewicht is BPM-technisch ook op peil, ik kan uren achter elkaar klussen als een malle en ik verricht minimaal 6 à 7 keer per week een aardige lichaamsintensieve inspanning.

Wellicht dat ik eens weer wat aan m’n conditie moet gaan doen. Want volgens mij zijn longinhoud en conditie twee heel verschillende dingen.
Ik denk zelf dat houthakken mij wel leuk staat lijkt.

Ik en mijn woede

Als je een leeftijd hebt bereikt zoals ik (52, dank u wel) zou het vreemd zijn als je jezelf inmiddels niet door en door kent. Je kent inmiddels je toppen en je dalen, je valkuilen en je springheuvels, je pluspunten en je minpunten, je goede en je slechte kanten. Enzovoorts.
Nu staat dees jolijtsijt vol met mijn toppen, springheuvels, pluspunten en goede kanten dus daar weer eens over moeten lezen lijkt me voor jou saai, vervelend en schijtirritant. Ik zal daar dus een volgende keer weer over schrijven.

Ik heb woedeaanvallen. Driftbuien, zo je wilt. En dat is een slechte kant van me, dat weet ik. Vooral voor mijn directe omgeving is dat zo nu en dan schrikken. Hoewel? Mijn kinds lachen zich altijd de tranen in de ogen als ik weer eens helemaal en volledig flip in het verkeer. Hmm, apart wel.
Goed, mijn driftbuien dus. Met grote regelmaat gebeuren er dingen die mijn lontje kietelen. Ik noemde al het verkeer, maar ook als bij het klussen iets niet lukt, op het werk als ze niet luisteren, als het schijtweer is en/of tijdens voetbal kijken om maar iets te noemen. Mijn harde Groningse G en R komen dan zo angstaanjagend hard m’n strot uit dat mijn directe omgeving zich meestal een hoedje, de tering en kapot schrikt. En dat lijkt me ook de bedoeling van een woedeuitbarsting, dat je even uiting geeft aan je gevoelens van dat moment. Anders kan je net zo goed niet woedend worden, toch?
Het pluspunt van dit minpunt is dat ik nooit lang in deze woede blijf hangen. Ik ben me natuurlijk altijd wel bewust van de mensen in mijn directe omgeving en de voorbeeldfunctie die ik heb. Ik tel dan altijd even tot 17 en daarna ben ik weer dezelfde relaxte gozer die ik altijd ben. Ook beter, fijner en leuker voor de mensen in mijn directe omgeving hoor.
Dus eigenlijk zijn het meer driftbuitjes. Woedeaanvalletjes van niks. In principe het benoemen niet waard. Flutverhaal dit.

Maar ik kan ook uitstekend in mijn eentje helemaal over de pis gaan, in het rood schieten en moordlustig worden. Op die momenten is het beter dat niemand in mijn buurt is. Pas geleden nog. In de auto. Op weg naar huis na het werk.
In mijn tegenwoordige voiture zit geen autoradio. Ja, er zat wel eentje in, maar dat was nog zo’n bakelieten ding uit 1942 waar je alleen nog Wilhelmina op kon horen kakelen. Die heb ik er dus uitgebonjourd.
De zoektocht naar een nieuwe resulteerde in zo’n bluetooth speakergeval, maar eenmaal thuis ontdekte ik dat er geen muziek op afgespeeld kon worden. Tenminste niet zoals ik het wilde. En op een moment van zwakte ben ik dan toch overstag gegaan. Ik nam Spotify.
Nou, daar kan ik kort over zijn. SPOTIFY MOET KAPOT! Het is een waardeloze schijtdienst en alle gebruikers moeten ze preventief uit de samenleving plukken onderstaande eens even goed lezen.

Heel enthousiast begon ik muziek te verzamelen en in een lijst te kwakken. Dire Straits, Pink Floyd, AC/DC, Elvis, The Hollies, Metallica, Fleetwood Mac, Level 42, Hazes (de echte), Toto, Led Zeppelin, 10CC, Billy Joel, Michael Jackson, Beatles, Stones, Bee Gees. Je kent het wel, echte muziek uit de tijd dat muziek nog muziek was. Ik mikte er daarna nog een heel stel losse liederen en alles over Boobs bij en na een tijdje had ik een ‘Autolijst’ van iets van 1800 nummers. Daarmee zou de tijd op de weg voldoende aangenaam zijn. Dacht ik.
NOU NEE!!
Ten eerste is meer dan de helft van die goeie ouwe muziek door de remastermachine gehaald en als ik iets ruk vind, is het remasterd shit. Licht pissig werd ik ervan.
Dan de shuffle functie. Die zuigt. Dertig nummers ongeveer, zoveel shuffled ie. HALLOOOOOO!! Ik heb een lijst van 1800 nummers, ik wil niet steeds dezelfde nummers horen! Ik ging steeds driftiger op de nextknop drukken.
Maar wat mij echt helemaal over de zeik kreeg die middag, was dat Spotify uit zichzelf maar even besloot dat ik aanbevolen muziek moest horen.
NEEEE GA WEG!!!!! Waarom denk je dat ik een lijst heb gemaakt van muziek dat ik wil horen?
Ik zat zo diep in mijn woede dat ik de laatste 60 km zonder muziek heb gereden. Kun je dat voorstellen? Ik, zonder muziek, in de auto? Dan ben ik er aan toe hoor!

Maar ik heb maatregelen getroffen. Ik heb een autoradio gekocht. Bij Ali. Voor wènig. Eentje met een MP3 functie. Zodat ik m’n USB met mijn eigen gekozen muziek weer kan afspelen. En dan verban ik Spotify voor altijd uit mijn leven.
DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!
Ik ga ‘m straks in m’n voiture integreren. Moet alleen nog even uitvissen hoe het met die bedrading enzo werkt.
Zal wel weer vloeken worden.



Tot zover mijn plan

Toen in november die droplul op de A50 zijn wagen met om en nabij 100 km/u achterin die van mij joeg en ik, volgens de garagemeneer, geluk heb gehad omdat het reservewiel in de kofferbak van mijn auto de grootste klap had opgevangen, maar ik sindsdien wel mijn ruggenwervel tegen mijn buikwand en die van m’n nek tegen m’n onderkaak aan voel duwen, en de letselschademeneer van de verzekeraar van droplul contact met me opnam en over smartengeld begon, stelde ik me een zonnige toekomst voor en begon ik een plan te plannen. (goh, wat een lange zin!)

Ten eerste zou ik een sabbatical van een jaar of 17 bij de planning van mijn werkgever neerleggen. Want dat werken heb ik nu wel gezien. En dan even lekker op vakantie naar een Caribisch oord zo ergens rond de evenaar onder Miami.
Dan zou ik mezelf trakteren op net zo’n snelle maar iets ruimere voiture. Een vierdeurs is toch wel handiger immers. En vriendinlief zou ik ook een nieuwe auto geven. Eentje die ze zelf uit mag zoeken. Ook haar eventuele overige verlanglijst zou ik trouwens met een glimlach aftikken. En de voor -en achtertuin zou ik zomerklaar laten maken.
Natuurlijk zou ik bij mijn beide jongens een startkapitaal voor hun toekomstige business op hun rekening zetten. Hun moeder zou ik ook een flink bedrag toeschuiven. En moeke zou ik een onbezorgde ouwe dag bezorgen. Sterker nog, ik zou mijn hele familie en aanverwanten voorzien van een zakcentje. Sterkerder nog, jij, mijn vaste lezer, verdient ook wel een paar tientjes. Gewoon omdat het kan.
Een resideerhuis in het zuiden van Spanje zou ik ook aanschaffen. Want van die schijtwinters hier ben ik poepbeu. En ik zou voor een maand of 2 een studio afhuren. Daar zou ik dan wel even een wereldhit in mekaar flansen.
Ik zou Mats Seuntjens voor Ajax kopen. Omdat ze een nieuwe (nóg effectievere) Ziyech wel kunnen gebruiken.
Oja, en ik zou D66 vorstelijk betalen om zich in z’n geheel op te heffen en op te tiefen uit de politiek. Wat een volk is dat joh!

Maar ja, ik word afgescheept met een fooitje. Ik denk dat ik er net een volle tank diesel en dito boodschappenkar van kan permitteren. Jammer wel. Dat wordt dus gewoon verder leven zwoegen met een gehavend (voormalig) prachtlijf. Tis nait aans. Het kwartje zal ook een keer mijn kant op vallen. Zucht.

Ik laat me de volgende keer maar in de USA hard van achteren nemen. Dat levert tenminste wèl wat op.
Oh wacht…….🤔

Het gevaar van tegenwoordig

Dees anekdoot bevat een waarschuwing voor u allen!

Als je een eindje van de bewoonde wereld resideert en je dus een kilometer of 17 door gebieden moet tuffen waar de elektriciteit zijn intrede nog niet heeft gedaan, is het prettig als je eindelijk de route kent en je dus zonder routekaart de weg naar de snelweg weet (sjonge, wat een lange zin).
Wat dan ruk is, is dat boven ons gestelden besluiten om één van die wegen, de belangrijkste weg zelfs, 3 weken compleet dicht te gooien voor werkzaamheden. Ik geloof een nieuw postkoets pad ofzo. Of een trekker inhaalzone. Wie zal het zeggen? En tja, dan kan ik weer opnieuw beginnen. Zo wordt autorijden wel een intensieve bezigheid zeg! Zucht.

Maar goed, ik heb tegenwoordig een mobiele telefoon mét navigatie erop dus m’n wegenkaartboek heb ik in principe niet meer nodig. Ding is ook uit 1987 trouwens. Weg ermee!
Via flauwe bochten, scherpe bochten, Tarzan bochten, 14 verkeerslichten, 87 rotondes en ontelbare drempels leidde de app mij naar de snelweg. En dat alles in het pikkedonker van de vroege ochtend. Eenmaal op de snelweg kom ik al gauw in de Max-modus en gaat het gaspedaal in. Wat nou 100?

Gisteren viel me ineens iets op. Auto’s die ik die ochtend eerder had gezien in het pikkedonker scheurde ik nu voorbij. En dat zette me vanzelfsprekend aan het denken. Hoe kunnen zij eerder op de snelweg zijn dan ik, terwijl de app op mijn telefoon de route toonde? Ik concludeerde dat maar eén punt de dader kon zijn, het verkeerslicht waar ik linksaf gestuurd word waar rechtsaf mij veel logischer lijkt. Ik moest op onderzoek uit.

Op het werk haalde ik Maps van de omgeving tevoorschijn en warempel, mijn navigatieskills, onderbuikgevoelens en logisch denken lieten me ook deze keer niet in de steek. Rechtsaf bij dat verkeerslicht is veul sneller. Niet korter, wel sneller. Tsss, met je technologie.

Maar waar blijft de waarschuwing nou, Manus? Nou, lees verder dan, bovenstaande was nog maar de intro.
Ik lag gisteravond in amoureuze houding en dito kledij met vrouwlief op het berenvel voor de open haard toen ik haar bovenstaande vertelde. Wij vertellen elkaar namelijk alles en ook op de vreemdste momenten. En wat dacht je? Vanochtend stuurde de navigatie-app mij uit zichzelf naar rechts bij het desbetreffende verkeerslicht!!!!!! Da’s toch apart op z’n minst? Ik ben er nog steeds beduusd van.

De waarschuwing van dit verhaal is; Leg je telefoon ver weg als je amoureuze handelingen gaat uitvoeren. Ze pikken namelijk alles op. Meer dan je wellicht zou willen.

Met je technologie.

Totale lul-lijst

Ja hoor, ik kan weer eens 3 nieuwe iemanden op mijn totale lul-lijst invullen. Want ik heb weer wat meegemaakt hoor. Ik zal het uitleggen.

Ik ben de laatste tijd weer veel en vroeg onderweg en laat ik voorop stellen dat ik blij ben dat ik vooral met echte alfamannen in echte auto’s de snelwegen bestier. En niet met fietsen-achterop-oudjes of opgedirkte onderweg-naar-kantoor-tiepmiepjes of van die nauwepijp-puntschoentjes-in-gesubsidieerde-accubakken-mannetjes. Want eerlijk is eerlijk, met alfamannen rijdt het gewoon net iets prettiger door.

Maar er zijn natuurlijk altijd totale lullen op mijn weg en één daarvan is meneer de vrachtwagenchauffeur. Wat is er tegenwoordig met die lui joh!? Worden die wagens met alleen nog knipperlichten gemaakt ofzo? Zit er geen rem meer op? En zijn de buitenspiegels wegbezuinigd? Met je ik doe m’n knipperlicht aan en klap gewoon naar links als het mij uitkomt. Misschien gewoon ’s een keer vaart minderen als je een collega nadert in plaats van lukraak inhalen. Vrachtwagenchauffeurs, je bent een totale lul!
Een algeheel inhaalverbod voor vrachtwagens, dat zeg ik! Liefst heel den dag, maar in elk geval tijdens spitsuren.

Nu is bovenstaande nog enigszins te voorkomen als alle beschikbare banen gewoon open zijn. Maar als zo’n totale lul bij Rijkswaterstaat vergeet dat rode kruis boven de meest rechterbaan uit te zetten (doen zij dat eigenlijk?), tja, dan wordt het druk op die andere twee banen. Dat is natuurlijk een duh van jewelste. Rijkswaterstaatpersoneel, je bent een totale lul!
Die rode kruizen moeten ze afschaffen, dat zeg ik! Waar slaat het op dat wegenbouwers wegen bouwen waar je toch niet overheen mag?

De laatste totale lul is die gozer die zijn Seat met een gangetje of 100 achterin mijn voiture jankte omdat nou ja, bovenstaande en omdat hij niet oplette toen ik vol in de remmen moest en ging.   

Gelukkig is mijn voiture aardig bepantserd en valt de schade in verhouding mee.
En ik? Ach, die 37 verbrijzelde nekwervels, schouderbladen die ineens onder de oksels zitten en een rug die voelt alsof er een cruiseschip op gevallen is, herstellen wel weer joh.
Dat mijn reservewiel in de kofferbak de grootste klap opving, heeft ook geholpen trouwens.

Bijna dood ervaring rijker

Ik woon naast een berg (ja, écht!) en om naar het keepen/voetballen van mijn jongens te gaan, moet ik over die berg. Ja, ik kan wel omrijden maar dan moet ik via het poepgat van de provincie Utrecht. En daar werk ik ook al dus diek loel! Is trouwens ook een heul end om.
Maar ik dwaal af.

Ik rijd daar regelmatig dus kun je wel stellen dat ik het daar met m’n ogen dicht kan vinden. Derhalve ragde ik met een gangetje van minimaal 80 die 7% naar beneden. Je kunt sturen of niet, dat zeg ik altijd. En trouwens, een Peugeot heeft de beste wegligging aller tijden. Dus.
Maar beste lezer, wat er daarna gebeurde is me daar toch een story!
(denk je dat dit weer zo’n overdreven anekdoot wordt, stop dan hier met lezen. Wil je weten hoe dit afloopt, lees dan gauw verder!).

Plotsklaps kwam van achter de zonneklep een spin naar beneden gespidermand. Recht voor m’n gezicht bleef ie hangen. En dan niet zo’n gay spinnetje hè, nee, zo’n enorme grote joekel. Zo’n Enormous Giganticus. Zo eentje waar Australische spinnen van in hun web schijten, zeg maar. Had een tattoo op z’n rug van een RIP-graf. Nou zeg! Nooit eerder gezien.

Nu ben ik niet zo schrikkerig aangelegd, maar met bijna 100 van een berg af is het toch even scherp zijn geblazen. Flux opende ik het raam om het monster met een welgemikte bitchslap naar buiten te bonjouren. Maar de plotselinge temperatuurverschillen, de wind en waarschijnlijk eerdere ervaringen deden spinmans doen schrikken en hij dook ineens op mijn keel. Potverdrieduppies, dit kon wel eens heul slecht aflopen, bedacht ik me in een split second. En dan met name voor schrijver dezes. Zul je altijd zien, lig ik gekruld om een boom ergens in het ravijn, waggelt Jan Lul de Spin vrolijk mijn voiture uit. Nou, niet op mijn horloge!

Ik greep het beest met m’n rechterhand beet, maar op de een of andere manier had het zich vastgebeten op mijn prominentia laryngea. GOFFER! Met m’n knieën stuurde ik de bergweg af en met beide handen trok ik het beest van m’n keel af. We raakten in gevecht. Met één van z’n poten gaf hij me een rake uppercut, gevolgd door een rechtse directe met één van z’n andere poten. JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!, gromde ik. Met beide handen kneep ik z’n keel dicht en gaf ik ‘m een kinstoot.
Oh, een groepje wielrenners. Ik zwaaide vriendelijk toen ik ze slalommend passeerde. Ondertussen zette Von Spinhausen z’n tanden in mijn middelvinger. Ik gilde het uit. Oh, een groepje wandelaars. Ik zwaaide vriendelijk met m’n middelvinger. Boze gezichten. Nah!

Ik naderde zeeniveau en dat betekende een scherpe bocht. Hier moest een einde aan komen, redeneerde ik. Had ik niet ooit geleerd dat je niet moet vechten met tegenstanders, maar ze z.s.m. uit moet schakelen? Ik greep de draad waar de klootzak aan bungelde en wikkelde het met de snelheid van het licht om zijn nek. Ook pakte ik ‘m in een nekklem en na een seconde of 47 voelde ik het leven uit zijn leven zakken.
Vlak voor de bocht der bochten mikte ik het kutbeest uit het raam. “Ga iemand anders lastig vallen, ik moet naar m’n jongens!”, kafferde ik hem na. LUL!
Net op tijd kwam ik bij het sportterrein aan en nadat ik met een vochtig McDoekje het dashboard van enkele deciliters bloed had ontdaan, zag ik de aftrap. Tja, timing is my middle name. Altijd al.

En zo zie je, beste lezer, ik ben een bijna dood ervaring rijker.
Gelukkig wel, anders had ik dees anekdoot helegaar niet kunnen typen.

Vakantiehitje 2022

De vaste lezer slash leester hier weet het inmiddels, elk jaar zo vlak voor de vakantie ben ik genoodzaakt om een vakantiehitje uit te zoeken waarmee mijn jongens en ik onze 3 weken vakantie zullen opleuken. We zullen tenslotte regelmatig in de voiture te vinden zijn als we in onze favoriete vakantieplek naar iets plezierigs dieselen.

Dankzij Tiktok ontdekte ik dit fantastische lied. Het is gemaakt door Wheeler Walker jr. en dat is een typetje van de Amerikaanse komiek Ben Hoffman uit het pittoreske Amerika. Hij is uit 1974 en dat betekent dat hij van mijn generatie is. Wat eigenlijk inhoudt dat wij tenminste nog wèl humor hebben in tegenstelling tot die Millenialjankerts van tegenwoordig.

Country is stiekem best wel een favorietje van me. Ik kan zum bleistift een perfecte ‘Tulsa time’ van Don Williams neerzetten (vraag maar aan moeke). En ook onderstaand lied valt in dat genre.
De tekst tja, daar snap ik nog niet zoveel van, dat moet ik nog even door de translater halen, maar de melodie is erg linedance-pakkend. En het is ook niet zo’n heul lang nummer dus we kunnen ‘m aardig repeaten.

Ik zou zeggen, luister zelf en geniet van de melodie en, mocht je het begrijpen, de tekst.

Een stel lol anekdoten

Over muziek. Waar anders over?

Muziek is een groot onderdeel van mijn leven, jij, vaste lezer weet dat inmiddels.
Maar wat weinigen weten is dat muziek ook hilarische anekdoten heeft opgeleverd in de loop der leven. Van die verhalen die altijd scoren op verjaardagen, na (flink) wat alcohol.
Ik zal hieronder een stel opschrijven. wellicht dat het jou ook een slappe danwel glimlach geeft.

Het moet ergens in 2004 zijn geweest want toen kwam het nummer uit. We reden ergens (volgens mij gingen we op vakantie) en Clouseau met ‘Ik zie de hemel’ kwam voorbij op de radio. Ik kende het niet maar nadat ik het reffrein hoorde, gingen bij mij de lolbellen af en werd dat al heel snel ‘Oooooooooooh oooohoooo ik zie je piemel’, gevolgd door een slappe lach want ontzettend lollig. Ik geloof dat voormaligje dat ook wel vond. In elk geval de eerste 2 keer.
https://youtu.be/WHZziC2wdX8

Over piemels gesproken, in 2018 ging voormaligje met een vijftal anderen en evenzoveel kinds op vakantie naar Frankrijk. Even daarvoor had ik kennis genomen van ‘Het piemellied’ van Dingetje. En wat leek mij nou lolliger dan dit lied hèt vakantielied van mijn jongens te maken. Bij elke autorit waar Sam en Teun bij me inzaten draaide ik het nummer op repeat tot ze ‘m mee konden zingen. M’n plan had gewerkt. Met regelmaat klonk uit de tent van de jongens dat een kip geen piemel heeft.
https://youtu.be/1TJowh2oyAE

Bruno Mars met ‘Uptown funk’ dan. Denk dat het ergens in 2016 was dat Teun bij me voorin de auto zat en deze knijter voorbij kwam. ‘Don’t believe me, just watch’ (vrije vertaling: Moet jij ’s opletten!) klonk bij hem als ‘Topo lie djus mij’ en hij zong dat dus ook zo mee. Ik vond het grappig en schattig tegelijk.
Er was wat aan de hand op school van de jongens wat mij niet zinde en op die momenten klim ik altijd even in de whap met voormaligje. Na wat heen en weer gewhap stuurde ik “dat ik wel even naar school zal gaan.” Ze reageerde direct met “Hou jij je er nou maar buiten!” Voormaligje kent mij natuurlijk als geen ander, ze weet dat ik niet altijd een toonbeeld van vriendelijkheid ben en stuurde dat zij het wel zou regelen. Diep van binnen wist ik dat natuurlijk zelf ook wel.
“Topo lie djus mij!” stuurde ik terug en ik schoot in de lach. “WAT?!” kreeg ik terug en ik schoot in de slappe lach. Ik legde uit wat het betekende en wij 🤣😂🤣😂 er samen om.
https://youtu.be/CeYuFSBkkVw

Teun tikt inmiddels bijna de 12 jaar aan en hij is nu best veel met muziek bezig. Tot mijn grote genoegen vanzelfsprekend. Hij heeft zelfs zijn eigen Spotify-lijst (ofzo) op z’n tablet. En vanuit zijn kamer klinkt regelmatig muziek, hoor ik van voormaligje.
Ik maak er elk jaar een sport van om een zomerhit voor onze vakantie te vinden. En dat moet dan natuurlijk wel een ontzettend sjaplied zijn. Dit jaar is het ‘Kaplaarzen’ van Dingetje (ja, wéér Dingetje. Die man is lollig) geworden.
Toen wij laatst naar moeke reden, zette ik deze aan. Ik zei niks en liet de jongens luisteren. Het duurde niet lang of de eerste opmerkingen kwamen al. “Slechtste lied ooit!”, “Wat een sjaplied!” Ik moest hardop lachen.
Bij hun thuis vertelde voormaligje dat Teun dus op zijn kamer muziek afspeelt. “En hij heeft nu weer een lied, Kaplaarzen. Die heeft ie zeker van jou?”
Ik zei niks maar begon keihard te lachen. Wat is hij toch een apart hilarisch ventje, dacht ik. Noem mij een ander kind die Kaplaarzen in zijn favorieten heeft staan?
https://youtu.be/u1x36kM6IIc

Carwash meid

Het is al even geleden dat een mooie vrouw mij flirtend aansprak. Of even? Ik moest wel heul ver terugscrollen om de laatste keer te ontdekken (18 februari) en da’s toch wel een beetje vreemd gezien het feit dat ik sinds 28 maart van dit jaar weer op de markt, beschikbaar en te bezichtigen ben. 🤔 (wil je trouwens al mijn avonturen op liefdesgebied lezen, ga naar https://dickteder.home.blog/category/liefde/ = leestip).

De voiture moet maandag voor de keuring en het leek me wel sympathiek om de reigerschijt eraf te laten wassen. Maar ook de binnenkant mocht wel een opknapbeurt gebruiken. Ik ontbijt stroopwafels onderweg naar het werk en ja, dat kruimelt nogal. Ik denk dat je van alle kruimels in mijn auto zeker 700 stroopwafels had kunnen maken. Dus reed ik naar m’n vaste carwash.

Een woest aantrekkelijke meid ontving me. Ik denk een jaar of halverwege dertig, mooi gezicht, cool haar, leuk figuur. Ja, ze had zo’n debiele vol getatoeëerde arm maar m’n perfecte vrouw bestaat toch niet, dacht ik. Dus swa.
“Hallooooo, wat mag het zijn?”, vroeg ze lachend.
‘Nou, doe maar nummertje 1.’, antwoordde ik vriendelijk terug. ‘En….’
“De binnenkant ook maar?”, viel ze me in de rede.
‘Hoe raad je het zo?’, vroeg ik.
“U komt hier vaker en dan bent u altijd zo vriendelijk en maakt u altijd een praatje. Èn u bent een leuke man.”, rechtdoorzee’de ze.
Ik flabbergasterde even een momentje maar herpakte me door te zeggen dat ik dat laatste natuurlijk al lang weet.
Ik rekende af, gaf haar een knipoog en schoof de wasband in.

De binnenkantschoonmaakploeg was bezig, ik stond heerlijk in het zonnetje toen ik nog eens dagdroomde wat zich nou eigenlijk enkele minuten eerder had afgespeeld.
Lichte tinteling in mijn lijf, een tevreden glimlach op m’n gezicht. Ik vroeg me af of zij een date bij de McD. een goed idee zou vinden of dat zij meer een KFC’er zou zijn.
Ruw werd ik gestoord door een mannenstem die zei dat m’n auto klaar was.
Ik reed zwaaiend weg.

Dat ze met iedereen na mij ook zo’n soort praatje maakte, maakt me niks uit. Ik was tenslotte toch de eerste. 😍😍😍😍
Straks ga ik weer. Een auto kan immers nooit schoon genoeg zijn.



Hoi pa

Gefeliciteerd met je 73e.

Hoe ist daarboven? Ik hoop een stuk relaxter dan hier beneden. Het lijkt hier compleet de verkeerde kant op te gaan en, om eerlijk te zijn, maak ik me ernstig zorgen over de toekomst van m’n jongens. Waarin komen ze over pakweg 10 jaar terecht?
Ja, het gaat hard, 12 en 10 zijn ze inmiddels. Sam is nu brugklasser op de middelbare school en Teun zit in groep 7, dat is de 5e klas van de lagere school. Nee, gaat heel goed hoor, het zijn slimme ventjes. Wie had dat gedacht? Hahahahaha.

Weet je wat? Teun is nu keeper. Ja, net als ik vroeger. Hij heeft best talent hoor! Geweldig om te zien. Hij koos er helemaal uit zichzelf voor. Mooi hè? En Sam is een spits of een nummer 10. Hij scoort aan de lopende band.
Ik? Ach, ik train het team van Sam een beetje en sta aan de kant te schreeuwen bij wedstrijden. Je kent me hè?

Met mij gaat het wel hoor. Ik worstel nog steeds met het leven en ik ben bang dat ook niet zal veranderen. Nee, ik heb nog steeds geen andere vrouw. Ook daar heb ik een hard hoofd in. Maarja, tis nait aans, toch?
Ja, ik zit nog steeds bij dezelfde werkgever. Met een beetje geluk heb ik vanaf morgen weer een vast object en daar moet ik 4 dagen 10,5 uur werken en ben ik 3 dagen vrij. Ook elk weekend vrij! Dus wat dat betreft schijnt de zon weer.
Oja, weet je nog dat ik een Peugeot 306 had? Nou, die is overleden. Ja, daar heb ik aardig wat jaartjes in gereden. Heb nu weer een Peugeot alleen nu een dieseltje. Rijdt als een tiet!

Moeten we het nog over politiek hebben? Nee hè? Het was niks, het is niks en het zal ook altijd niks blijven. Jij zei het altijd al.

Nou pa, ik vond het fijn even met je gepraat te hebben. Nog een hele fijne verjaardag en we houden contact.
Love you.
En ik mis je.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Missie Amsterdam

Altijd als ik met m’n jongens op pad ga maak ik er een missie van. Een avontuur, zoals u wilt. Wat is er nou leuker dan jochies van 11 en 9 een onvergetelijke dag te bezorgen, niewaar?
En voor velen zal het lijken alsof alles spontaan gebeurde maar mensen die mij kennen zullen weten dat ik alles tot in detail in scène heb gezet. Niets in mijn leven is wat het lijkt immers.
Aan het einde van dees anekdoot mag u zelf beslissen tot welke categorie u behoort.

Klokslag 16.33 uur vertrokken we zaterdag richting Amsterdam. De jongens waren dolenthousiast en ook bloedje zenuwachtig maar ze wisten dit heel goed te verbergen. Een tas vol vreterij en drinken had ik op de achterbank gemikt. Wat kon er fout gaan?
Op de A2 net voorbij Utrecht bemerkte ik dat ze daar ineens een kast van een tunnel hadden neergeplempt. Ik vertelde de jongens dat dit de snelst gebouwde tunnel ooit is want de laatste keer dat ik daar reed was van die hele tunnel totaal geen sprake. (2004 red.)

Halverwege Utrecht – Amsterdam vond ik mijn verlichting niet van dermate topkwaliteit die ik voituregewijs gewend ben. En dat was gek want ik had donderdag net beide lampjes vervangen. Bij een tankstation stopte ik dus even. Ik kwakte de motorkap open en mijn gevoel liet me ook deze keer niet in de steek. Het rechter (voor de kijker links) lampje hing er een beetje schuin bij. Ik riep de jongens erbij met het doel ze te leren hoe je een autolampje vervangt. Natuurlijk wist ik dat het lampje gloeiend heet was en die blaar nam ik voor lief. Het was hun avontuur tenslotte.

Via een parkeersite had ik een parkeerplaats geregeld. Een paar minuten lopen van het stadion en niet te duur. Mijn routeplanner op de foon had geen idee waar het was en ook de verkeersregelaarster van dienst niet. Toen we uiteindelijk voor het juiste hek stonden en ik via de site op ‘inrijden’ klikte, gebeurde er niets. Dat was op zich niet zo gek daar de site sprak van een slagboom. Met een telefoontje naar betreffende parkeersite werd het hek op afstand open gedaan. Goeie service! (goeie stem ook, die Larissa😍). Ik parkeerde m’n voiture en we stapten uit. Ik legde een sigaar op de lip, de jongens trokken een zak chips open.

We waren er klaar voor, ik pakte de jongens bij de hand. Maar waar we ook keken, nergens een loophekje waar we doorheen konden. Daar stonden we dan, een paar honderd meter van de Arena, een uur voor de wedstrijd en opgesloten op een parkeerplaats. Ik maakte er weer een grote grap van en zei dat ik de spijlen wel even open zou breken. Toevallig kwam vlak voor dat moment een auto binnenrijden en konden we ontsnappen uit deze benarde situatie. Ik besloot toch nog een keer naar de parkeersite te bellen met de boodschap dat een loophek toch wel makkelijk is voor een plek als deze.

Ingang J, Vak 424, rij 24, daar moesten we zijn. Ik gaf de jongens de A4-kaartjes en we scanden één voor één naar binnen. Mij werd verzocht om te draaien voor de fouilletatie. Dat was een lachertje eerste klas. De 65 kilo vuurwerk dat ik in mijn broekspijpen had verstopt bleef ongeroerd en ook de powerbank voor mijn verwarmingsjas kon gewoon doorgang vinden. Ik had dus net zo goed de Kalasjnikov, de handgranaten, de Tomahawk en de M109 in die binnenzak kunnen laten zitten.

We zaten hoog. Heel hoog! En steil vond ik het. Zo’n leesgedeelte in de bril is ontzettend handig maar voor dit soort situaties heb ik er enorm veel moeite mee. Ik vertelde de jongens dat ik niet omhoog ging springen bij een goal en zij waren het wel met me eens. Die 4x bleven we dan ook zitten terwijl iedereen omhoog sprong.
Ik was kapot toen we weer beneden waren. En dat had alles te maken met die 5739559 treden die we moesten nemen. (Zeg Arena, regel ook ff roltrappen naar beneden! red.). Weer pakte ik beide handjes vast en manoeuvreerde ik ons tussen al die dronken, schreeuwende en strak staande lui door.

De parkeerplaats terug vinden duurde ook even maar dat kwam omdat ik de jongens de omgeving rond de JC-Arena wilde laten zien.
Er was net iemand uitgereden, het hek van de parkeerplaats stond open. Hoezee! Sam bleef in ‘het oogje’ van het hek staan terwijl Teun en ik snel in de auto sprongen (wij zijn ook malle Pietje niet. red.). Probleemloos reden we weg.

Tegen 22.23’en zaten we weer op de snelweg richting Utrecht. We hadden (lees ik) berehonger, we moesten nog maar even een McD’tje pakken, stelde ik voor. Teun doezelde langzaam in slaap op de bijrijderstoel. Dat moest natuurlijk niet gebeuren, ik moest ingrijpen. Hoe goed kwam het dan uit dat een wegbewijzeringmeneer had besloten dat je op de A2 Den Bosch moet volgen als je de A12 richting Arnhem moet hebben (totale logica van lik m’n vest! red.). Door m’n hardop gemopper (lees gevloek) was Teun weer bij de pinken, dat dan weer wel. Plan geslaagd. Utrecht, wat een automobilistenhel!

Rond kwart voor twaalf waren we thuis. De jongens slipten in hun Ajax-pyjama, ik appte mama dat we er weer waren en gedrieën vielen we als een blok dromenland binnen.
Wat hadden we weer eens een coole missie afgerond.

Werk –> Meisje

Afbeeldingsresultaat voor securitéIk neem mijn werk uiterst serieus. En als ik zeg serieus, dan bedoel ik ook serieus. Als er zum bleistift wat extra inzet gevraagd wordt, sta ik er. Tenminste, als ik mijn kinds niet heb, als ik niet vrij ben of als ik gewoon geen zin heb. Maar voor de rest sta ik vooraan om de shit op te vangen.
Laatst werd er extra inzet gevraagd, een paar dagen 12-uurs diensten. Ik pakte de nachten. Van 19 tot 7. Pittig maar iemand moet het doen, niewaar?

Ik arriveerde ruim voor 19 uur bij het object, collega was verguld dat ik er was. “Er is nog 1 iemand binnen”, zei hij. “@$^%$%^(&^”., mopperde ik. Daar had ik nou net geen zin in.
“Een jongedame.”, zei collega. Mijn oren maakten lichte klapbewegingen en mijn wenkbrauwen trokken m’n voorhoofd richting haargrens. “Een Franse, maar een heel kille.”, zei collega weer.
Voor ik antwoord kon geven kwam de Franse vrouw de trap af. Prachtvrouw. Mooi haar, lief gezicht, goed figuur, leuk decolletruitje aan, hakken onder de rok. We maakten oogcontact en op m’n zwoelst ‘bonsoirde madame’ ik haar. Ze bloosde een beetje en groette mij terug. Ik vond haar alles behalve kil.
Ze stelde zich voor als Francoise en dat vond ik eigenlijk best een toepasselijke naam. Ik zei dat ik Hermanus heet.
Ze vroeg of ik een taxi voor haar wilde bellen, ze logeerde in een hotel hier even verderop. Collega vertrok en ik zag hem denken ‘hoe doet hij dat toch altijd met vrouwen?’.

Ik liet de taxi binnen, ze stapte in, ik zwaaide nog ff en ging naar binnen om het hek te openen. Op een stoel lag haar jas nog. Zucht, wat een goedkope truc, dacht ik.
Ik gaf haar de jas en ze reden weg. Mooi! Hek dicht, deur op slot, koffie.

Ik denk dat het rond 1 uur was toen de intercom ging. “Allo Érmanoes, avec Francoise.” Of ze naar binnen mocht om te werken? Nou nee! Ze stond niet aangemeld en omdat ik bij een strak georganiseerde organisatie werk èn ik mijn werk uiterst serieus neem, weigerde ik haar de toegang. Daar komt bij dat ik op de camera zag dat ze een wel heul spannende jurk aan had en het leek me sterk dat ze daarin haar werk goed kon doen. Ze droop vol drama af.

Even voor half 5, het werd al langzaam licht; De intercom. Stond ze daar met een volledig Frans ontbijt! Croissants, stokbrood, jus d’orange, frommage, chambon, marmelade, pizzapunten. Er lag zelfs een roos op het dienblad. En ze had de spannende jurk ingeruild voor een badjas, die half open hing. Zucht, had ik weer.
Ik liep naar het hek en zei dat ik m’n werk uiterst serieus neem en dat ik over een kleine 2,5 uur klaar was met mijn dienst. En dat ik thuis wel een ontbijtje pak. Ze droop vol drama af.

Zeven uur, ik mocht naar huis! Collega opende de poort voor mij en net voor ik het gaspedaal in wilde drukken, sprong Francoise op m’n motorkap. Ze had de badjas ingeruild voor alleen een geel hesje. WAT? Zucht.
Hoe ik ook slingerde, ze viel er niet af. Bleek dat ze superlijm aan haar handen had gesmeerd. Ik was er HE LE MAAL klaar mee. Ik schroefde de motorkap van m’n auto, mikte ‘m met haar erop in de berm en ben plankgas naar huis gereden. KOM. OP. ZEG.

Eenmaal thuis dacht ik dat het toch zonde is dat ik geen vrouw heb aan wie ik had kunnen vertellen wat ik nu weer had beleefd.

Eierballen & klaphakken

De 9e verjaardag van mien jonkje moest natuurlijk gevierd worden met de familie en vrienden. Dat deden we gisteren. Oma moeke woont niet echt in de buurt maar wil er vanzelfsprekend altijd wel bij zijn. Hoe handig is het dan dat ze een droomzoon heeft die vrijdag gewoon even na zijn werk naar Groningen rijdt, zaterdag even met moeke heen en weer kachelt en vandaag weer eventjes die 200 km naar huis scheurt?
Maar genoeg veren in mijn bips.

“Kan je eierballen voor ons meenemen?”, werd mij gevraagd (de eierbal is een culinair Gronings hoogstandje, onbegrijpelijk dat het geen wereldwijd succes is). Ofkors wilde ik dat.
Gisteren tegen 12-en togen we naar de plaatselijke eierballenboer om 8 van die heerlijke units op te halen. Moeke had een koeltas mee waar ze in gingen want het was 400 graden in de auto. Ik had de airco niet aan want daar kan ik niet tegen. Trouwens, mijn oude voiture heeft geen airco dus dat was niet eens een discussie.
Klokslag 13.34 uur parkeerde ik de auto voor de deur van de beste cafetaria van Wageningen en omstreken (ben je ooit in Wageningen en wil je een fijne vette hap scoren? Cafetaria De Driesprong. Onthoud die naam. Erwin en Ties zijn de eigenaren, ik ben er  floormanager).
Ik stoof naar binnen want ik had enorme hoge nood en terwijl ik voorbij rende bestelde ik een ijsje. Moeke was ondertussen uitgestapt en knuffelde iedereen buiten op het terras. Ze was een jaar niet geweest dus er moest flink geknuffeld worden. Logisch.
Ik ging aan een tafeltje zitten en likte woest erotisch aan m’n ijsje toen moeke met de koeltas vol eierballen binnenkwam. Ze liep een beetje apart maar dat kwam omdat ze wat last van d’r heup heeft en een lange autorit, redeneerde ik.
Ineens zakte ze door één van haar hoeven en ik moest lachen. Ze keek ’s omlaag en zag dat de hak van haar schoen aan het ontbinden was. Overal lagen stukjes hak. Ik schoot in een stuip. Moeke had inmiddels ook door dat de hak onder haar schoen wegrotte en gierde het ook uit. Ik verslikte me in m’n ijsje en rolde op de grond van het lachen.
Van de andere schoen lag de hak nog in de auto en toen, lieve lezer, heb ik 3x mijn slip moeten verschonen. Manmanman, wat hilarisch!
En wat weer zó moeke!
Ties had nog schoenen (patta’s heten ze tegenwoordig, geloof ik) liggen van dochterlief, deze mocht moeke hebben. Supertof en cool om een hippe moeder te hebben, dacht ik.

Hierna gingen we naar het feestje van Teun en daar werd door mij natuurlijk in geuren en kleuren verteld over voorgaande. Wij kennen geen schaamte en eerlijk is eerlijk, dit was heul lollig!
Daar gaan we het nog vaak over hebben op feestjes.

Geheime politie uitlaat

Toen m’n jongens nog wat jonger naïever waren en ik nog bij de boys in blue werkte, maakte ik ze wijs dat ik een geheime politie uitlaat onder m’n voiture had. Ze waren op een gegeven moment helemaal into uitlaten want “snelle auto’s hadden 4 (VIER!) uitlaten!” Ze liepen speciaal naar de achterkant van auto’s om de uitlaten te tellen. 😄
Maar omdat je de uitlaat van mijn auto niet ziet (keurig weggemoffeld door die Fransen) maakte ik ze wijs dat ik nòg sneller was maar dat ik nooit snel reed want dat is voor patsers.
Jaren heb ik dat verhaaltje vol kunnen houden, tegenwoordig weten ze wel beter.

Gisteren reed ik naar huis en bij de zoveelste drempel (wie heeft die dingen verzonnen? LUL!) klonk het ineens alsof er een bak met glas (huh?) in m’n kofferbak heen, op en weer ging. Fluks zette ik de auto aan de kant en keek wat de hel er nu weer aan de hand was. In de kofferbak was niets uit het ordinaire te zien dus dook ik onder de voiture.
Daar hing ie, m’n geheime politie uitlaat. Zielloos diagonaal met alleen nog het stuk aan de motor vast. 😢
Zucht, heb ik weer. 🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬
Eenmaal thuis dook ik er weer onder en duwde ik het ding op zijn plaats maar een uitlaat schijnt best heet te worden na een rit dus eigenlijk is dit stoere praat.

Vanmorgen heb ik ‘m provisorisch met tiewraps, elastiek en secondelijm vastgemaakt en nu zit ik te bedenken dat er waarschijnlijk een aanslag op mij gepleegd is. Hoe kan het anders dat èn aan de achterkant èn in het midden de steunen stuk zijn? Hè? Hè? Ik geloof niet in toeval.
Ik geloof wèl dat mijn verleden als geheim agent annex superheld mij nog steeds blijft achtervolgen.
Wordt waarschijnlijk vervolgd.