Dick Teder

Conditioneel gaat mijn voormalig prachtlijf steeds verder bergafwaartser en daar baal ik eigenlijk best van. Zucht, had ik maar niet qua sport een jaar of tien enkel kijkend en bankhangend bedreven. Had ik maar iets vaker karakter gehad en de stoute voetbal/hardloop/bowling/curling/welke willekeurige sport ook schoenen aangetrokken. Maar ja, dat is het bekende verhaal van de koe en d’r anus.

Ik krijg er ook steeds vaker last van tijdens dagelijkse dingetjes zoals dingen waarbij ik moet ademen enzo. Dan gaat mijn hart als een malle tekeer en hijg ik als een goudvis op het droge in Ter Apel. Niet zelden moet ik even zitten, even uitpuffen, even een sigaartje roken of even bijkomen. Man, da’s toch niet normaal voor een jongen van mijn leeftijd?
Laatst ook, op vakantie. We moesten een dikke 200 traptreden omhoog en naar beneden om bij het strand en de zee te komen. Nou beste lezer, dat ging bij mij in etappes. Sterker nog, als de kinds al lang en breed hadden gezwommen, gespeeld, een ijsje en bitterballen hadden gehad en lagen te zonnebaden, kwam ik nog eens aankakken. Helemaal bezweet, afgepeigerd en volledig naar de klote. Da’s toch om je kapot te schamen voor een jongen van mijn statuur?

En daarom introduceerde ik hier in de kwinne een nieuwe term; Confietsie. Conditie opdoen door te fietsen. Zelf vanochtend bedacht trouwens, dat woord confietsie. Conditie gemixt met fietsen. Sjonge, ik ben ook een woordverzinner hè?! Lijkt me namelijk sterk dat iemand anders dit woord al eens bedacht heeft. Zo briljant kan niemand anders zijn, dunkt me. En mocht dat wel zo zijn, dan vind ik hem of haar stom.

Dus wij fietsen veel tegenwoordig. Tenminste, als ik niet hoef te werken, als het mooi weer is, er geen kans op regen bestaat, minimaal 23 graden is, er niet teveel wind staat en als er niet al teveel fietsstelletjes onderweg zijn. Maar dan gaan wij ook echt los hoor! Even een uurtje of 2 flink stoempen, genieten van de natuur hier, want het is hiero een fietsgemeente bij uitstek (hun woorden), en ja, conditie opdoen. En als we dan die 4 of 5 km hebben gefietst, komen we altijd uit bij een terras. Heel toevallig!

Ja beste lezer, ik vind het heerlijk om hier rond te fietsen, want het is hier in poarneem’nland prachtig. En ik voel langzaam, heul langzaam, dat mijn conditie weer uit dat dalletje klimt.

Het is weer díe dag. Vandaag 17 jaar geleden werd je uit mijn leven weggerukt. Zonder waarschuwing, zomaar poef the end. Man, wat was dat een verschrikkelijke kutdag.

Lang heb ik gedacht (gehoopt) dat je een Elvisje had gedaan, dat je er tussenuit gepiept was en dat ik je ooit weer zou treffen. Maar nee, je bent toch echt en definitief weg.

Ik had je nog zoveel willen vertellen, nog zoveel willen laten zien. Hoe goed het met me gaat, hoe goed het met m’n jongens gaat, met mijn vriendin kennis willen laten maken. Maar dat gaat niet meer. Wie weet lees je dit toch op een of andere manier?

Ik zit hier nu achter de Zeeuwse duinen dit te schrijven en wellicht klinkt het gek, maar ik heb sterk het gevoel dat je bij me in de buurt bent. Had jij ook iets met Zeeland?

Pa, opa, ik mis je.

Gisteren was dat. Het was op het nippertje. Het was door het oog van de naald. Kort gezegd, ik heb ontzettend geluk gehad.

Ik was al vroeg op weg om m’n jongens op te halen. Stortregen veranderde langzaam naar zonnig weer hoe verder ik van huis reed. Halverwege de A1 kon ik dan ook de zonnebril op doen. Niets aan ’t handje reed ik met precies 90 de Deventer wegwerkzaamheden voorbij, WANT DAAR CONTROLEREN ZE ALS EEN MALLE! En zo kwam ik al meezingend met mijn muziek aan bij de leipe schijtbocht naar de A50 richting Arnhem. Zo’n bocht met adviessnelheid 50 km/u, maar ik doe ‘m altijd met minimaal 80, soms zelfs gewoon 100. Kom op, je kan sturen of niet zeg ik altijd.
Gisteren deed ik ‘m met 85 km/u ongeveer in de linkerbaan en de bocht op zich ging prima. Maar eenmaal uit die bocht begon voituremans te glijden. En beste lezer, binnen 0,000045 seconden slipte ik, spinde ik rond, probeerde ik te corrigeren en slipte en spinde ik nogmaals rond om uiteindelijk (en gelukkig) in de middenberm te belanden. En waar ik zei 0,00045 seconden overdrijf ik wellicht een beetje, maar het ging snel, mensen. Heul snel! Je hebt het eigenlijk niet eens in de gaten dat je auto van de weg raakt. Zo snel gaat het.
En dit is een waarschuwing voor alle (minder ervaren) bestuurders van auto’s!

Het ging zo snel dat ik niet eens besefte dat ik enorm geluk had gehad. Ik was kalm. Pas later toen ik weer thuis was, kwam dat besef wel en pakte ik even een momentje om even op een rijtje te zetten wat me die ochtend nou eigenlijk overkomen was.
De auto stond een beetje schuin naar achteren in hoog onkruid, en het lukte me niet om de auto weer op de weg te krijgen. Maar met de hulp van de mannen van Rijkswaterstaat en het bergingsbedrijf kon ik 40 minuten later mijn weg weer vervolgen, mijn jongens ophalen.

Vanavond breng ik ze weer terug. Ga er maar van uit dat ik dan die leipe schijtbocht met 50 km/u neem.

Nou hahaha hihihi en hohoho, Dick is in het nieuws en de ene woordgrap is nog niet geweest of de andere verbastering schiet me weer om de oren. Whoehahaha, wat een lol zeg!
Ik noem me al jááááááren Dick. Dick Teder dat is, en dat is een fonetische vertaling van dictator. Lang verhaal kort, zo noemde men mij in vroeger tijden op het werk. En als ik eerlijk ben vind ik Dick Teder ook de allerbeste Twitter/Facebook/Instagram/Tiktok/Telegram/Snapchat/Linkedin/Youtube/Pinterest/Tinder/X-Hamster/Wordpress-naam ooit.
Dus. Laat mij.

Natuurlijk heb ik ook nog een lollige anekdoot over Dick. Anders zou ik dit niet allemaal hoeven typen ofkors.
Ik stond eens op een bedrijfsBBQ aan een statafel met alleen maar kerels. Het bieren ging als oude jongens, planken zagen en de ene grap volgde de andere grol op. Broekpiesend grappig. Ik stond naast best wel boom van een vent. Zo eentje waarbij een glas bier compleet in zijn hand verdwijnt, zeg maar. Ik kende hem niet, maar ja, ik kende wel meer aan die tafel niet. Het was tenslotte een BBQ van het bedrijf van maatmans en ik was een soort van ‘special guest’.
Plots keerde boom naar mij en zei ‘Ik zal me even voorstellen, ik ben Dick.‘ en hij stak zijn klauw naar me uit. Ik schudde hem de hand en adrem als ik toen al was reageerde met ‘Nou, dat valt best mee, moet je die vrouw daar zien’ en ik wees naar een statafel iets verderop met alleen vrouwen.
WHOEHAHAHAHAHAHA wij kerels lachen!
Zegt boom ‘Da’s mijn vrouw.’
En toen was het heel even stil en keken wij elkaar aan. WHOEHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA wij kerels nog harder lachen!

Volgende week ben ik weer een gast bij een feest van maatmans. Benieuwd of Dick er dan ook is. Met zijn vrouw.

In de familie Manus dat is.
Oudste zoon is de uitverkorene om zijn vader als eerste op te volgen. Ik ben in de jeugd weet niet hoe vaak kampioen geweest met mijn voetbalteam. En de laatste keer dat er een kampioenschap in de familie te vieren was, was toen ik mijn damesteam in 2006 naar de titel leidde. Geweldige momenten zijn dat.
En nu is het dus de beurt aan zoonlief met zijn team in de onder 16-klasse.

Hij besloot zich dit seizoen op te offeren en als keeper te gaan spelen. Net als zijn broertje trouwens. Hoewel hij zich niet opofferde, hij is gewoon al een paar seizoenen een talentvolle keeper. Ik, als oud-keeper, was en ben daar natuurlijk supertrots op. Helemaal nu zoonlief de minst gepasseerde keeper van de competitie is. En zaterdag 24 mei wordt hij dus voor het eerst in zijn leven kampioen. Prachtig vind ik dat. Is toch prachtig voor zo’n tiener, niewaar? As we typ ben ik bezig om een pitch invasion van buitensporige proporties te organiseren.

Tenminste als het team dat nu bovenaan staat aanstaande zaterdag verliest. Of gelijk speelt. Of in elk geval niet met teveel goals verschil wint. Trouwens, ze hadden al met 2 punten los bovenaan kunnen staan als de grens op 2 maart de vlag omhoog had gegooid toen in de laatste minuut die spits overduidelijk in buitenspelpositie de gelijkmaker scoorde. Ik kan dat weten want ik stond als toeschouwer precies op één lijn.

Oja, en de huidige nummer 6 moet één van hun 2 inhaalwedstrijden verliezen of eventueel gelijkspelen. Oja oja, en datzelfde geldt voor de nummer 7. En oja, de huidige nummer 4 moet zaterdag even gelijkspelen tegen de huidige nummer 3. En natuurlijk moet het team van zoon zelf ook nog even winnen van de huidige nummer 5, die 2 punten achter ze staan. Maar met die wedstrijd kon ik me wel eens gaan bemoeien (oink oink).

Je ziet beste lezer, ik heb er alle vertrouwen in. Ik hoop jij ook.