Tag: Persoonlijk

NEXT!

Vrijdag was de overdracht. Dat wist ik. Dat had M. me donderdag nog verteld toen hij zijn kelder voor de laatste keer kwam uitruimen. Op z’n hij is zo gewoon geblevenst zei ik dat ik benieuwd was. Benieuwd naar m’n nieuwe buuf.
Zou mijn speurtocht dan bij dit project eindigen? Zou ik m’n zomerversiertoer ‘Manus komt naar je toe deze zomer omer omer’ af kunnen gelasten? Zou ik alle hoop bij een bult vrouwen definitief als een puist uit kunnen drukken? Ik was er klaar voor.
Op de eettafel ontvouwde ik plan A:
* Donderdag (tegen schemering); keukendeur uit kelder van nieuwe buuf jatten. (werkgever moet ‘in goed overleg pakken’ i.p.v. jatten lezen!)
* Vrijdag; keukendeur plaatsen – Penthuis opfrissen – Overige zaken. Met regelmaat de trap op en neer lopen (ontblote boventors!).
* Zaterdag; kast slaapkamer zeun elimineren – Kennis maken en gewoon de natuur z’n gang laten gaan (ontblote boventors!).
* Zondag niets van me laten horen en buuf in spanning laten zitten.

Alles verliep volgens plan. Behalve dan dat er vrijdag geen teken van leven, zelfs geen spoortje van DNA van nieuwe buuf in het appartement onder me te bekennen was en ik dus eigenlijk tot diep in de avond volkomen nodeloos met een ontblote boventors liep te paraderen.
Zaterdag tegen de middag vernam ik enige vorm van movement bij buuf. Dit was het moment waarop mijn en haar leven waarschijnlijk een totaal nieuwe wending zouden krijgen.
Ik keek of m’n haar goed zat maar dat deed ik natuurlijk alleen voor de vorm. Ik deed m’n slaapkamerogen op. Ik spande de spieren van m’n boventors tot een indrukwekkende 83%, legde de strakke bips prettig in de spijkerbroek, deed 2 Axe-deo’s onder m’n oksels en liep de trap af naar beneden.
De deur stond open, ik klopte erop. “Hallo?”, zei ik met een zoetgevooisde edoch donkergrauwe stem. Een jongeman (type Diederik) beantwoordde mijn vriendeljkheid. Ik stak m’n rechterhand uit en zei dat ik de bovenbuurman was. Hij schudde mijn hand. “Hallo, ik ben Diederik”. (huh? Da’s toevallig!)
Achter hem verscheen een meid. Een hele leuke meid, moet ik zeggen. Ik trok de tors naar 92%. Ze stelde zich voor als de dochter van buuf.
Ik deed het nachtlampje in m’n slaapkamerogen uit en plaatste waxinelichtjes op het hoofdeinde van het bed.
“Hmmmmmmmm, interessant”, dacht ik zonder een spier te verrekken. (Dat zou even lullig zijn op dat moment!)
“Mijn moeder is beneden”, zei ze. “Oh, daar komt ze al aan”. Ik draaide naar links en met de tors op full power keek ik het trapgat in.

……………………………………………………………………………………………………………………

Er kwam een vrouw de trap op lopen. Ik schonk er geen aandacht aan. Ik keek om haar heen of er nòg iemand naar boven zou komen.
Het bleef bij deze vrouw.
“Vlug, plan B”, dacht ik. Maar ik was Bert van Marwijk, ik had geen plan B.

Ze stelde zich voor. Ik deed beleefd hetzelfde.
Ze zal ongetwijfeld een fantastisch karakter hebben. Het enige wat ik kon denken is dat als zij 40 is dan ben ik 18.
Oja, èn dat het wel een heule woest aantrekkelijke vader moet zijn.

Teleurgesteld en met een tors minimaal gespannen (aka een homp vlees) ging ik terug naar m’n penthuis.
De kast met beleid demonteren is niet gelukt.

NEXT!
Wordt een interessante zomer!

Het spijt me

Inderdaad, het spijt me. Excuses aanbieden is een teken van zwakte zei m’n mentor altijd maar ik stap even van deze principiële stelling af. Dus, het spijt me. Het spijt me dat ik vandaag een hele kudde mensen moet teleurstellen.

Natuurlijk ten eerste alle helden die vanmiddag, tijdens het defilé, nog ’s een keer alle respect zullen ontvangen die ze verdienen.
Het spijt me.
En de organisatie die ook dit jaar weer een programma in elkaar geflanst hebben. Het is niet mijn programma maar hé, de hele wereld kan natuurlijk niet om mij draaien. Ik hoorde gisteren iemand heel enthousiast roepen “maar Nick en Simon komen!!”…….. Ik rust mijn zaak.
Het spijt me.
Japie die er jaar in jaar uit voor zorgt dat er lekkere muziek (behalve vorig jaar) en een relaxte sfeer op het bluesplein is. Het spijt me.
M’n drinkematties en drinkematta’s waarmee ik toch altijd wel weer iets beleef wat op feessien en partijen (zelfs jaaaaren later nog) de nodige lachsalvo’s teweeg brengt.
Het spijt me.
Alle eventuele projecten die hebben gereageerd op de oproep op https://www.facebook.com/#!/doe.op.5mei.een.gooi.naar.Anus. Het spijt me.
Die enorme zatlap van enkele jaren geleden die voor me kwam staan en blèrde; “Hé, jij bent die vent van De Smaakpolitie”.  En die lui die vorig jaar dachten dat ik Wouter Bos was.
Het spijt me.
En tenslotte die irritante haatbaard van vorig jaar. Oh wacht.
Dat spijt me nou totaal niet. Die heeft geluk dat ik er dit jaar niet bij ben. Dit jaar had ik ‘m zonder met m’n ogen te knipperen namelijk wèl omgelegd.

Ik laat het bevrijdingsfestival van dit jaar aan me voorbij gaan. Het is me te klutweer. En ik voel er weinig voor om m’n eerste echte vrije weekend sinds november een beetje in een temperatuur van zeker 20 graden te weinig door te brengen.
Ja, je leest het goed, m’n eerste echte vrije weekend sinds november. Ik hoef niet te werken en voormaligje houdt de jongens een extra weekendje ter compensatie van de missie aller missies van laatst. ”
(al die luitjes die altijd zo lopen te mekkeren dat ze het zo weinig rust hebben, sodemieter een end op. IK HEB WEINIG RUST JA!!!)

“Maar dan kun je toch naar een ander bevrijdingsfestival gaan, Manus? Schijnt dat boven de lijn Leiden – Enschede het weer een stuk beter is.”
Luister! Er is maar 1 bevrijdingsfestival en dat is in Wageningen. Daar heeft Bernhard z’n vrienden verraden is de vrede getekend dus dat roels.
Al die andere festivals zijn wanna be’s en je bent een kneus als je daar naartoe gaat.

Ik zie dat de R inmiddels in de klok zit, ik trek er eentje los.
Op jors!
Op jullie allemaal.

25 jaar geleden

Jazeker lieve lezer, ik heb weer eens iets te vieren slash *ploppen*.
Ik vind dat je zo af en toe iets te vieren moet hebben. En laat vandaag nou zo’n dag zijn.
Vandaag 25 jaar geleden was een heuglijke dag. Vandaag 25 jaar geleden was een dag die ik nooit zal vergeten. En toevallig of niet, vandaag 25 jaar geleden was het ook 2 weken voor m’n verjaardag.
Wat valt er te vieren dan, Manus?
Nou, vandaag 25 jaar geleden was de dag dat mijn maagdenvlies brak.
Dat mijn lijf een heul ander niveau van extase doormaakte. Dat ik het vlezige met, ja, het vlezige vereeuwigde. Dat den knuist plaats maakte voor den flamoes. Dat ik de orgaskraan leegde in een warme, zachte grot in plaats van op m’n 12-pack (ja, het heeft me 25 jaren gekost om m’n huidige 24-pack te krijgen).

Het was ongeveer hetzelfde weer als vandaag (behalve de sneeuw en het vroor niet) en het was de spannendste avond van m’n leven. Ik weet nog dat ze na 13 seconden zei dat ik niet moest komen maar dat had ze beter 9 seconden eerder kunnen zeggen. Als ik eraan terugdenk, ben ik er nog steeds trots op.
Ben benieuwd hoe het met ‘r gaat tegenwoordig.

Dus met jouw welnemen trek ik even wat *plops* los.
Ik heb tenslotte wat te vieren!

Deze is speciaal voor haar, ‘m’n eerste keertje’

Neus

Er zijn af en toe mensen die over m’n neus vallen. Niet letterlijk natuurlijk. Dat zou wat zijn zeg. Dan moet je een flinke unit hebben!
Nee, ze vinden dat ik een ietwat fors exemplaar heb. En als je goed kijkt klopt dat ook wel een beetje.
Het ding neemt een substantieel deel van m’n gezicht in maar ik kan dat verklaren. Het is een speurneus.
Naast mijn werk als, oh floeps, dat mag ik niet vertellen. Laat ik het er op houden dat ik in mijn werkzame tijd sneue onverlaten preventief uit de samenleving haal. Je kunt mij bijvoorbeeld leasen mocht je een sneuerd opgeruimd willen hebben. Tegen een vriendelijk prijsje zorg ik er voor. En op woensdag geen bezorgkosten!!!!!!!
Maar daarnaast ben ik ook een speurder van jewelste. En ik ben iets groots op het spoor!!!!

Ik heb al eens verteld over m’n onderste buren toch? De man en vrouw van gezamenlijk 367 jaar oud? Ken je wel hè? Nou, die spelen de hoofdrol.
Ik had een frituurpan, een dvd van Buurman en Buurman en een waterkoker bij Bol.com besteld. De frituurpan moet een vrijgezelle prachtlijfhebbende vent gewoon standaard in huis hebben. Buurman en Buurman zijn hilarisch en niet alleen voor zoonlief. En de waterkoker is voor de massa’s vrouwen die ik in mijn penthuis ontvang. En juist daarom wilde ik eentje hebben want (veel, de meeste, alle) vrouwen drinken thee.
Mocht het zo zijn dat hier nooit vrouwen zouden komen, zou ik geen waterkoker nodig hebben. Ik drink geen thee en eigenlijk drinken echte mannen geen thee. Thee is gay immers.
Maar ik dwaal af.
Vorige week zat ik in de nachtdiensten en lag ik net ’s ochtends in m’n nest toen er werd aangebeld. Scherp als ik ben had ik direct door dat het mijn bestelde waar was.
Maar om daar nou voor uit m’n warme bed te komen, nee. Die komt vanzelf terug, dacht ik.
In de middag, toen ik het haar, de oksels en de pielemoos weer schoon had, liep ik naar beneden om m’n brievenbus te ledigen.
Op de trap voor de deur van de oudjes stond 1 doos en 1 doosje. M’n bestelde waar hadden de onderste buren in ontvangst genomen.
Sympathiek van die fossielen, dacht ik. In de doos zat m’n frituurpan en in het doosje de dvd.

Vandeweek ruimde ik m’n bureaula op en kwam de pakbon tegen. Een frituurpan, een dvd èn een waterkoker stond erop.
Huh? waterkoker? Had de hoeveelheden pils die ik tegenwoordig naar binnen werk een gat in m’n geheugen geslagen of zat de waterkoker er niet bij?
Ik gokte op het laatste. M’n speurneus begon te vibreren.
Na enig speur en tevens denkwerk kwam ik tot 2 conclusies;

1. De koerier dacht bij zichzelf “Hé, ies leuk voor vrouw”
2. De onderste buren hebben ‘m achterover gedrukt.

Ik gok het laatste. Die ouwe taart drinkt nu gewoon thee van mijn waterkoker à 29,95!!!!!!!

Ik ben woest……………………………………
Zijn ze nou helemaal vant pad af?
Een beetje jatten van mij.

Morgen ga ik een inval bij ze doen.
Twijfel nog of ik als mezelf ga of dat ik m’n haar in een zijscheiding leg, m’n snor bij knip en de zwarte laarzen aan trek.

Op vrouwenjacht

 Mèn, als ik geweten had dat de aanschaf van een huis zo lang duurt, had ik wel eerder één gekocht. Goeiendag zeg, ik ben nu al bijna 4 weken eigenaar van een kast van een penthuis en nog steeds woon ik gewoon nog thuis. En nog steeds heb ik geen idee wanneer ik eindelijk op mezelf kan gaan. Ja, de overdracht staat op 15 november maar HALLOOOOOOOOOOOOO, schiet ’s op met die papieren rompslomp zeg! Ben er aan toe.

Natuurlijk kijk ik de laatste tijd ook naar andere vrouwen. Kom op zeg, ik ben en blijf een vent immers.
En ook al ben ik een man van staalbeton, gevoelens ken ik heus wel. Tenminste, ik heb er wel ’s over gelezen. Er bestaan zelfs mensen die tegen me zeggen dat ik meer over m’n gevoelens moet praten. Whoehahaha, pffffffffffff, het idee alleen al!

Ik moet verder met m’n leven en daarin mag een vrouw natuurlijk niet ontbreken.
Avonden en nachtenlang peins ik er op de logeerkamer over en ik kan niet anders bedenken dan dat een vrouw in mijn leven een bittere noodzaak is.
Ik heb er zelfs al één op de korrel. Zal haar binnenkort ’s aan een kruis(oink oink)verhoor onderwerpen.
Denk dat dit wel snor zal komen. Zo heel veeleisend ben ik namelijk heus niet.

Als ze gewoon 1 of 2 keer per week met een doekje en stofzuiger door het penthuis swaffelt, de afwas doet, m’n overhemden strijkt, de was opvouwt en m’n bed opmaakt ben ik meer dan tevreden.