Ik ben niet zo van ’t concert bezoeken. Ik kan slecht tegen mensenmassa’s. Niet dat ik fobisch ofzo ben maar d’r staat altijd wel een of andere mafketel bij mij in de buurt waar ik me gigantisch aan stoor. En dan op zo’n manier dat ik ‘m het liefst gruwelijk pijn wil doen. En da’s nie goed. Gaat ook ten koste van de optredende artiesten trouwens.
Tel daar nog bij op dat er weinig bands zijn die mij (live) kunnen bekoren en mijn afkeer is verklaard.
Dire Straits en Pink Floyd, daar ga ik koste wat het kost heen. Maar de rest, op jors! Die zullen ongetwijfeld ook een fijne avond zonder mij hebben.
Ik werd pas uitgenodigd voor een concert van The Pink Floyd Project playes Pulse (m’n favoriete concert aller tijden!). Ze traden op in het Zweedse Friese Woudsend. Ik streek over m’n harde en lacherig accepteerde ik het aanbod. Hahahaha, een wannabe Pink Floyd en dan ook nog in mijn zo gehate provincie. Kon het lolliger?
Vrijdag 24 november, denk dat het tegen half 6 uur was, trok ik m’n roze V-hals-trui aan (alles staat mij gewoon goed) en toog richting onze enclave. Het was guur weer. Het woei, het was mistig en het regende. Maar net niet hard genoeg dat je kon spreken van ‘goh, laat ik m’n ruitenwissers ’s op interval zetten’.
Bij Joure ging het mis. Ik nam de verkeerde afslag. Dat had vanzelfsprekend niets met mijn rijstijl te maken, ik werd ingeklemd gedwongen de verkeerde te nemen. Die fukFriezen doen dat gewoon expres! Misschien had ik m’n ‘Anti-Fries-sticker’ toch van m’n achterraam moeten halen.
De routeplanner op m’n foon dirigeerde me terug, de juiste richting op. Op deze A6 ging het weer mis. En natuurlijk lag het weer niet aan mij. Ik had al gezegd dat het klutweer was toch? Nou, na enkele kilometers zag ik dan eindelijk de afslag Woudsend. En waar in de geciviliseerde wereld de afritten van behoorlijke lengte zijn, zijn ze in Frysland 25 meter. Met 230 knalde ik de afslag voorbij de vluchtstrook op. Gierende banden en met de achterbank in m’n nek kwam ik tot stilstand. Misschien moeten die rare jongens eens wat minder geld steken in die achterlijke dubbele plaatsnaamborden en wat meer in wegbelijning!
Tegen half 8 kwam ik het restaurant binnen. M’n gastheer –en vrouw zaten al met spanning op me te wachten. De obster vroeg me wat ik wilde drinken. Tenminste, daar ging ik van uit. Verstond er geen ruk van. “Bier!”, zei ik, hopende dat ik goed gegokt had.
We hebben heerlijk gegeten en gedronken en liepen om half 9 richting sporthal. SPORTHAL???? Whoehahahaha, een dijkletser van heb ik jou daar.
Ik gniffelde van binnen maar zei niets. Ik heb sinds kort met m’n lompheid weten om te gaan. Er waren een mannetje of 600 en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze allemaal dezelfde moeder moeten hebben.
Op het podium scheen het logo van Pulse, op de achtergrond speelde de enorm lange openingstune.
Na een half uur verscheen de gitarist. Ik was benieuwd. Maar verwachtte er niet al te veel van. Ik bedoel, je moet wel lef in je donder hebben wil je David Gilmour naar de troon kunnen steken. Snel keek ik nog even waar de bar was. Daar zou ik naar alle waarschijnlijk de hele avond toch verveelt aan hangen. Het intro van ‘Shine on you crazy diamond’ galmde door de speakers. Een laatste gaap van mij. De gitarist sloeg aan……………………………
FAN. TAS. TISCH!!!!!!!
Hij speelde exact wat David ooit deed! De rest van de band klom op het podium, het 3 uur durende concert begon.
Man, wat heb ik geweldige noten. Vanzelfsprekend van de perfect gekopieerde muziek, van die blonde achtergrondzangeres maar ook van het gemoedelijke sfeertje in die sporthal.
Heb geen mafketel gezien!
Eva en Peter, bedankt voor een superavond!
Dick Teder 