Statussen

De perfecte man

BadjasNou ja, bijna dan. Kijk, ik kom een heel end. Laat daar geen misverstand over bestaan.
Ik heb een huis. Ik heb een baan. Ik heb een auto. Ik zie er, ja, nou ja, ik zie er uit. In elk geval voor m’n lengte. Ik heb een goed model lijf. Ik heb IQ alsmede EQ. En ik heb een nogal fantastische fantasie.
Maar hoezo bijna dan, hoor ik je vragen? Ik zal het je uitleggen.
Ik heb een lichamelijk probleem. Of probleem, probleem? Wie praat er tegenwoordig nog over problemen? Ik heb een lichamelijk ongemak. Mijn huid is als mijn humor, gortdroog.
En ik kan douchen wat ik wil, zodra ik me heb afgedroogd wordt ie weer……….oh wacht.
En laat nou een gortdroge huid dè basis zijn voor psoriasis. En dat is dus precies wat ik heb. Of beter gezegd, aan lijd. Want lijden is het. Ik las ergens dat pijn niet fijn is, NOU, PROBEER EENS JEUK!!!!!!!! zou ik zeggen.
Ik vroeg eens aan de huidarts wat nou de oorzaak van die jeuk is, de binnen of de buitenkant. De beste man wist het zelf ook niet en wimpelde mij af door te zeggen dat het bij beiden het geval is. Nou, ik kan je melden dat het de buitenkant is. De schilfers. Man, je moet eens weten hoe fijn het gevoel is als ik onder de douche met m’n Rambo-knife die schilfers van m’n scheenbenen schraap. (ja, ik heb een nieuwe functie voor m’n doucheputje gevonden).
Maar helaas is dit schrapen maar een tijdelijke en korte oplossing. Een permanente lijkt mij die shit eraf of eruit branden maar om nou een jerrycan benzine te halen, vind ik ook maar wat overdreven. Weet je wat dat kost tegenwoordig? En trouwens, hoe krijg ik die lucifer brandend onder de douche? Hè? Hè?

Nee, ik denk dat ik toch weer voor de langdurige oplossing ga en dat is de kliniek. Ik heb er al vaker over geschreven, ik ben zeer tevreden over de behandeling. Ik heb me weer aangemeld, over een week of 2 gaan we beginnen. Leuk om al die meiden weer te zien (Hoi Zoeteke! Hoi Esther! Hoi Wilma! Hoi Marion! Hoi Walda!).
Ik heb vanmiddag alvast even een badjas gekocht (zie foto voor groot). Wilde ‘m eigenlijk in het turquoise maar die hadden ze niet.

(ps. ik heb voor de vorm m’n koffiepadhouder toegevoegd anders paste de string niet maar dat zal je vast niet opvallen.)

Weekend

WeekendWat te doen? Wat te doen? In een vrij weekend? Met al die vrije tijd? Mèn, weekend. Hoe werkt dat ook alweer? Ik heb het even opgezocht, 17 en 18 augustus van het vorige jaar. Toen had ik voor het laatst een weekend volledig vrij. En dat weekend viel ook nog eens in m’n vakantie.
Nu ik daarover nadenk, dat is wel heul fukking lang geleden! Vind je het gek dat ik af en toe lichamelijk instort? Oh, dat heb ik nog helemaal niet met je gedeeld. Ik was een kleine 4 weken geleden presumed dead. Ik zat in m’n nachtdienstcyclus. Het was woensdag, ’s avonds moest mijn favoriete club voetballen tegen Frankrijk dus ik dacht rond de klok van half 5 dat ik alvast wel even het voordutje kon gaan doen. Dan de wedstrijd kijken om daarna om 22.15 uur door te gaan naar kantoor. Strakke planning is everything zeg ik altijd.
Ik werd wakker van de deurbel. Met een half oog keek ik op de klok in de master bedroom. Half 12 gaf ie aan. Slaapdronken dacht ik nog dat de batterijen de geest hadden gegeven. En toen ineens kwam het besef. Ik sprong uit bed, rende de kamer in en pakte m’n telefoon. Het ding was roodgloeiend aangelopen, 36 oproepen gemist. Kantoor, collega’s, sjef, HeadQuarters, zelfs Barack had me gebeld. Terwijl ik de speeddial intoetste trok ik de gordijnen open. Daar hingen ze, m’n collega’s. Klaar om binnen te abseilen. Ik hoorde de blackhawks boven m’n penthuis circuleren. Ik riep vlug de code voor het afblazen van de reddingsactie door de telefoon. Pfeuw!

Goed, een vrij weekend dus. Ik kan natuurlijk even het penthuis spik en span maken. Ik kan natuurlijk even een wasje draaien. Ik kan natuurlijk even het bed verschonen. Ik kan zoveel doen. Maar wat? Wat doen mensen eigenlijk in een vrij weekend?
Het leuke is wel dat er mensen zijn die me een keer weer hebben uitgenodigd voor een feestje. Vanavond. Ik heb het even opgezocht, 15 mei. Toen had ik voor het laatst een feestje. Zaterdag 15 mei 2011 dat is. Nu ik daarover nadenk, dat is wel heul fukking lang geleden! Vind je het gek dat feestjes tegenwoordig een stuk minder lollig zijn?
Ik ben gisteravond even bij ze langs geweest om mijn eisenpakket op tafel te leggen. Die status heb ik wel verdient, vind ik. Ik wil best op een feestje komen maar dan wèl onder mijn voorwaarden. Geen QutMusic op veel te hard volumeniveau.  Uitsluitend Heineken bier. Men dient steeds te lachen om mijn 1982-grappen. Er moet een mogelijkheid gecreëerd zijn om mijn Saturday Night Fever-moves ten toon te spreiden. Lichamelijk contact is welkom zij het beperkt blijft tot soft erotisch niveau. En de dresscode voor vrouwen is diepe decolletet.
Nah, valt mee toch?

Maar ik ga nu eerst eens even op de bank hangen.
Vink een uitstekend begin voor een vrij weekend.

 

Krijg nou tieten!

krijg nou tietenJeweetogzelluf van die zomer? Die gaat ons binnenkort knoeperhard in de face slappen. Die komt als een malle onze kant op. Die machtige gouden bol richt binnenkort zijn prompte taas in onze richting en ejaculeert warm zonnezaad in onze gewillig openstaande lichaamsholtes. (ja hoor, hier is ook gewoon poëzie te lezen).
Wat nou, horrorwinter? Ik vraag u; Wilt u meer of minder weermannen die een horrorwinter voorspelden in dit land? Nou? Nou? Zeg het dan!

Ik heb het 3 weken geleden al even lafjes aangehaald. Toen kwam het nieuws als een zoon van een kreng maar lieve lezer, er is witte rook. Ik heb goed nieuws. Ik lig keurig op schema voor het transformeren van mijn winterlijf naar zomerbody. Een paar stevige avondsessies met de dumbells stoeien heeft vet afgeworpen. Er komt weer vorm in de tors wat je ook echt vorm mag noemen. De piem is van boven weer volledig zichtbaar (al moet ik wel de afro goed bij blijven trimmen). Shirts beginnen weer als slechte bodypaint te zitten. De bovenarmen krijgen weer de vorm van colaflessen. En ja, ik krijg weer tieten.
Tieten die zo prettig hobbelen als ik weer eens als een ware David Hasselhoff in slow motion over het strand ren (dat kan ik ècht heul lollig!).

Dus.
Ik dacht, ik zeg het ff.

En dan ga ik nu even aan de conditie werken.
*jogt naar auto om sigaartjes te halen*

Chatten

chattenManmanman. Sjongejongejonge. Ik ben ook een hilariteit op chatgebied hè? Goeiendag zeg.
Afgelopen zaterdag raakte ik via een niet nader te noemen Tindersite in contact met Anna. Mooie vrouw. Tenminste, op de foto’s. Je weet het namelijk nooit hè? Ik bedoel, ik gebruik ook al jááren dezelfde foto en ik ben er ook niet knapper steeds beter uit gaan zien. Ze woonde binnen de mijn gestelde grens van 40 kilometer dus ik likte haar. Ze reageerde vrij vlot terug. Hieronder ons gesprek;

Zij: Hey :-))
Ik: oh, jij ook hier?
Zij: Kennen wij elkaar?
Ik: Volgens mij niet anders had ik je wel herinnert.
Zij: Oh, haha. Dat kwam zo over.
Ik: Ik vond het wel een leuke opener.
Zij: Jaaaaah, ik ook! Haha.;-)))
Ik: Nou vertel, waarmee kan ik je van dienst zijn?
Zij: Wij liken elkaar.
Ik: Ja, volgens mij ook!
Zij: Vertel ’s wat over jezelf.
Ik: Ik heet Hermanus, ben 43 jaar, ben vrijgezel en heb 2 zoontjes.
Zij: Hallo Hermanus, Ik ben Anna.
Ik: Nu ben jij.
Zij: Nou, ik ben Anna. Ben 41 jaar. Heb 2 dochters van 16 en 19 en ik ben gescheiden.
Zij: Waar woon je?
Ik: Ik woon bij de Veluwe.
Zij: Oh. Haha. Dat is iets verder dan 34 km.
Ik: Klopt. Ben op visite bij m’n moeder met m’n jongens in Groningen. Even een weekendje over. Gezellig voor m’n moeder.
Zij: Jaaaaah, lief.
Zij: Leuk dat je dat doet. Hoe oud zijn je jongens?
Ik: 6 en 3 (en half).
Zij: Aaaah, nog klein. Leuk!
Zij: Mijn ene dochter is het huis uit en de andere woont bij mij.
Zij: Heb heel slecht contact met m’n ex.
Zij: Heb een zware scheiding achter de rug maar ben nu weer klaar om over een relatie na te denken.
Ik: Waar woon je eigenlijk?
Zij: Drachten.
Ik: Fijne avond nog.
En toen heb ik haar gelijk geblokt.
Whoehahahahaha.

Ja, kom op zeg!
Ik ga toch als rasechte Groninger niet met een Fries hokken?
Er zijn grenzen aan mooie vrouwen hoor.

Focus

FocusIk zit me weer eens helemaal op te vreten, nee, da’s een beetje overdreven. Ik zit me weer eens ernstig te verbazen op m’n zonnige balkonnetje. Man man man, wat een treurnis. Geert Wilders roept iets aandachthoerigs en een flinke kluit mensen zijn over de zeik. Volgens de laatste meting staat de teller op 30.000+ and counting. En wat doen die flinke kluit mensen? Gaan ze het voor kennisgeving aannemen? Halen ze hun schouders op en aan ze verder met hun leven? Neen! Ze gaan een nòg aandachthoeriger actie ondernemen. Ze gaan aangifte doen tegen Geert Wilders. Ze gaan een beetje selectief verontwaardigd en beledigd doen. Net of aangifte doen zin heeft. Dit is precies wat de man wil!

En ja, ik wil ook dat criminele Marokkanen het land verlaten. Het liefst via de westzijde van Nederland. Maar dat wil ik ook van criminele Polen. Of criminele Roemenen. Of criminele Chinezen. Of criminele waarever ze ook vandaan komen. Ja, zelfs criminele Nederlanders mogen wat mij betreft met onmiddellijke ingang vertrekken. Maar asjeblieft zeg! Een beetje relativeren kan heus geen kwaad hoor. Je ziet toch ook geen PVV-stemmers massaal aangifte doen als ze worden vergeleken met fascisten? Laten we de focus van de verkiezingsuitslag even leggen op ècht politieke zaken zeg! Minder graaien. Minder pluchekleven. Minder vriendjespolitiek. Minder uitbuiten. Minder lastenverzwaring. En vooral minder gemekker over marginale zaken.

Want volgens mij zitten de grootste criminelen van het land nog steeds in de bestuurlijke laag van het land.

Polonaisje

PolonaisjeIn mijn alcoholische gloriejaren, laten we zeggen tussen m’n 16e en 26e, groeide ik op in Hilariteitië. En een grote rol, misschien wel een centrale rol, speelde de buurtkroeg hierin. De buurtkroeg was een voormalig Bar-dancing from the seventies. (Mèn, wat had ik die tijd graag meegemaakt!) Goed, er werd in mijn beginjaren nog wel af en toe gedancingt maar het werd toch meer en meer een bar in de loop der jaren. Sterker nog, het werd een kroeg. Exact 2,16 minuten lopen van m’n huis. Nuchter, dat is.
Ideale opstapplek voor het èchte werk; de stad in. Tegen elven verzamelen in de kroeg, warmpilsen en dan tegen tweeën de stad in, dat waren de meeste vrijdag en zaterdagavonden in mijn alcoholische gloriejaren.
Toch moet ik eerlijk zijn, 7 van de 10 keer was er geen drol aan in de kroeg en zat je maar een beetje tegen de klok te hikken. Maar er waren dagen dat het raak was. Vaak 1 keer per maand. Dan had de kroegbaas er zin in, kwamen de jongens en meiden van de vorige generatie en was iedereen van mijn vriendengroep en ikzelf aanwezig om de kroeg op te leuken. En dan was het feest! Dees anekdoot gaat over zo’n dag.

Ik zat op een kruk op 2 poten tegen de muur geleund uit te puffen van een vechtpartij een striptease een karaoke-optreden een lachbui tja, weet ik eigenlijk niet meer toen opeens één van de krukpoten weggleed en ik op m’n reet viel. Hilariteit alom! Man man man. Bulderen. Gieren. Biggeltranen. Iedereen had een slappe. Schitterend.
Ik stond op en bestelde een nieuw biertje. We gingen verder hilareren waar we gebleven waren. Tot iemand ineens zei dat mijn pink raar zat. En inderdaad, mijn pink stond haaks op mijn linkerhand. Huh? Het leek er toch sterk op dat de pink uit de kom was. Die diagnose deelde eigenlijk iedereen wel. Het ziekenhuis was om de hoek. Ik besloot er even naar toe te gaan. Ook al was het midden in de nacht, er zou vast wel iemand zijn die me kon helpen, dacht ik zo. Fictieve naam ging met me mee. En ook fictieve naam. En ook fictieve naam. We gingen uiteindelijk met een mannetje of 13.
De verpleegster liep naar achteren nadat ze mijn verhaal had aangehoord. Wij namen plaats in de wachtruimte. Hier rolden de grappen en grollen uit de ene en de andere rechtermouw. Het was gezellig. Niet rumoerig of luidruchtig ofzo hoor, gewoon gezellig. Ja, fictieve naam had een beetje een harde lach maar daar kon hij toch ook niets aan doen natuurlijk.
Er kwam een chirurg door de deur. Tenminste, daar ga ik vanuit. Hij droeg lichtgroene kledij. En had een monddoekje voor zijn keel. En zo’n groen mutsje op. En had een intelligent brilletje op. Nou, dan ben je voor mij al gauw een chirurg.
“Ik ga u niet helpen omdat u gedronken heeft”, zei hij. “Komt u morgen maar terug als u nuchter bent.” Het werd stil in de wachtkamer. “Wat zegt u?” De chirurg herhaalde zijn woorden en verzocht ons het ziekenhuis te verlaten. Hij draaide zich om en verdween door de deur, ons verbijsterend achterlatend.
“Nou, dan gaan we toch weer”, zei fictieve naam en hij nam dè positie aan. De anderen en ikzelf sloten aan. We zetten het deuntje van de toenmalige kaasblokjesreclame in (tatata de tatata de tatata de taaaa) en liepen in polonaise richting uitgang. Maar niet vòòr dat we flink wat afdelingen over waren gegaan. Whoehahaha.
Gelukkig konden de meeste patiënten het wel waarderen. En het verplegend personeel ook wel trouwens.
We gingen terug naar de kroeg en vertelden ons avontuur. Bulderen. Gieren. Biggeltranen. Iedereen had een slappe. Schitterend.
De volgende dag werd ik gillend van de pijn wakker.

(noot van de redactie: misschien vind je dit geen lollig verhaal. Dat kan en mag ook. Maar dit is het favoriete voor-het-slapen-gaan-verhaal van zoonlief. Als ik aan het eind van het verhaal de polonaise doe; Bulderen. Gieren. Biggeltranen. Een slappe bij het kleine mannetje. Schitterend.)

 

Fuk man!

As3IwwkCQAEyoUb

Man man man, daar zakt je string toch tot op de enkels van af? Daar word je toch niet goed van? Het weer, daar heb ik het over. Het weer van heden ten dage. Van tegenwoordig. Van nu. Kijk ’s naar buiten. Is toch van de gekke, dolle en ook van het leipe? Wat denkt dat weer wel niet? Zomaar een beetje bepalen dat de zomer nu al komt. Ik vind dat best van enige arrogantie getuigen. Om maar niet te spreken over misplaatste opportunisme. Fuk man! Ik ben er nog helegaar niet klaar voor. Ben geen vrouw. Vrouwen, die zijn er altijd klaar voor. De zomer, dat is. Ze trekken een rokje of jurkje aan, dragen daarboven een decolletetten truitje en hup, klaar. Klaar voor welke zomerse dag dan ook.

Nee, dan wij mannen. Dat is even compleet andere koek. Nou ja, ik. Ik wens niet voor alle mannen in te staan. Laat ik dees anekdoot vooral op mij toespitsen.
Ik ben nog één en al winter. Bleke porem en overige lichaamsdelen, diep in het vel verzakte spierbundels, een buik waarin de navel volledig verborgen ligt, hangborstjes enzowijd. Normaal gesproken ga ik rond de klokwisseling (wat nog zo’n dikke 3 weken duurt vernam ik gisteren) toewerken naar mijn zomerse hoogtepunt. Je kent het wel, zoals de vrouwtjes de mannen graag (in de zomer) zien. Maar ja, zoals het er nu uitziet komt de zomer extra vroeg dit jaar. Ik moet dus als de greased lightning aan de slag. Werken aan een lichtgetinte exotische teint en dito lijfkleur. Met de dumbells stoeien om de onderliggende spierbundels bovenliggend te krijgen. Daarbij vanzelfsprekend de buik niet te vergeten! Corrigerende bh’s dragen (oh wacht, dat was eigenlijk een goed bewaard geheim. FUK!). M’n armen opsleeven met plaktattoo’s. Nog wat spannende plaktattoo’s bewaren voor op m’n kuiten. Borsthaar kweken. Qutmusic downloaden om in de auto loeihard en met het linkerarm lafjes uit het raampje te draaien. En natuurlijk mijn gele Dries Roelvinkzwembroek strijken.

Dus vrouwtjes, vrees niet. Waarschijnlijk kunnen jullie deze zomer extra lang naar mijn zomerse hoogtepunt smachten.

Zal je net zien dat die horrorwinter nog keihard toe gaat slaan. Halverwege april ofzo.

Scheur

Sam gat

Ik vond het vorige week zondag een uitstekende lenterse winterdag om de voorbereiding op het grote, boze leven wat mijn jongens te wachten staat te hervatten. De winterstop zat er wat mij betreft op. Een winterstop waarin ik diverse vormen van training had bedacht voor de 3 -en 6 jarige. Want je moet er vroeg mee beginnen, hè mensen!

De hulptroep in de vorm van mijn vriendin mijn minnares mijn huishoudster mijn moeke bleef thuis, zij kreeg de verantwoordelijkheid over het reinigen van headquarters. Ik toog met zonen naar de plaatselijke woestijn-a-like in mijn metropolisch deurp. Onherbergzame dalen, onheldalzame bergen, een waterplas en ook nog boesjboesj, ideale plek voor een zondagmiddag black ops-training.

Ik ontvouwde mijn trainingsschema op het meegenomen powerpointpresentatiescherm (22376 punten bij Wordfeud!). De jongens bekeken aandachtig en bestudeerden adembenemend (maar het kan ook zijn dat ze adembenemend keken en aandachtig bestudeerden hoor, pin me daar niet op vast) de live feed met infrarood sensoren, drones en heat seaking missiles. Tot ik erachter kwam dat er helemaal geen stroomvoorziening in deze wanna be warzone aanwezig was. Hmm, ik zal het me dit dan vast verbeeld hebben………

Het eerste onderdeel, zware objecten in hoog tempo van A naar B verplaatsen, ging op indrukwekkende wijze. Ik kon merken dat de jongens tijdens de winterstop niet stil hadden gezeten, dat ze voor zichzelf getraind hadden. Het deed me goed. Dat ze zelf ook de ernst van dit soort voorbereidingen zien, is toch iets om als vader trots op te zijn. Ik kreeg een laf stijfje.

Operatie MarktTuin was het tweede onderdeel. Land veroveren aan de andere kant van de waterplas. De jongens besloten de plas te bestoken met bakstenen om op deze manier bruggewijs aan de overkant te komen. (ik zou gewoon die 5 meter als een dolle door het 3 cm diepe water naar de andere kant rennen maar ik ben dan ook een volleerd black opser natuurlijk). Ik liet de jongens hun gang gaan. Vanaf een onheldalzame berg wierpen ze steen na steen in de waterplas. En daar ging het mis. Oudste stapte in een moment van onoplettendheid uit zijn camouflage terwijl jongste net van hoger gelegen gebied een baksteen richting waterplas gooide. Een ongeluk zit in een klein hoekje en in dit geval in een hoekje van de baksteen. Deze raakte zoonlief bovenop het hoofd.

Ik sprintte vanuit het observatiepunt naar zoonlief. Hij lag bewusteloos en roerloos op de grond. Een grote scheur had zijn schedel in tweeën gedeeld. Het bloed gutste uit zijn bovenhoofd. Een vette stroom bloed dreef naar de waterplas. Onmiddellijk riep ik jongste bij me en sommeerde hem de telefoon welke achter op zijn rug gebonden zat (hij wilde graag de radioman zijn) aan mij te geven. “MEIDAG”, “MEIDAG”, communiceerde ik naar HQ. Er kwam geen reactie. Ik stond er alleen voor. Zoonlief kwam bij, met zijn ogen half open fluisterde hij “ik…….hou……van………je” en hij blies een laatste adem uit. Ik schoot vol, ik werd emotioneel. Ik drukte zoonlief tegen mijn borst en begon luid te huilen. Plotseling werd ik op mijn schouder getikt. “Stel je niet zo aan man”, zei jongste en hij gaf me een spuit morfine. Ik sloeg de spuit leeg in het bovenbeen van oudste en scheurde de mouwen van de jas van jongste af (ik vond het toch nog wel frisjes om zonder mouwen te moeten en ik heb eigenlijk best wel een mooie jas. Dus).
Ik verbond de wond zo goed en zo strak ik kon. Twee stevige takken gebruikte ik als spalk om beide hoofdhelften bij elkaar te houden. Zoonlief kwam weer bij. Ik nam hem op mijn schouder, de oefening was over, we gingen terug naar huis.

In het headquarters was moeke aan het stofzuigen, ik legde zoonlief op de bank. Ik keek mijn penthuis eens rond en stond op. Ik liep rond en zag dat moeke de wc, de douche, de keuken en de slaapkamers helemaal had schoongemaakt. Ik kreeg een laf stijfje complimenteerde haar en vroeg hoe ze dat toch in zo een korte tijd doet. Moeke begon enthousiast te vertellen. Ze liet me de kneepjes zien, ze deed de kneepjes voor. We lachten, we knuffelden, we maakten een dansje.
Maar ik had daar helemaal geen tijd voor, mijn zoon lag daar zwaargewond op de bank! We moesten dringen medische hulp hebben. We moesten zo snel mogelijk naar het hospitaal. Hè, dat ik dat vergeten was!
In het hospitaal is het hoofd van zoonlief middels 349 krammen aan elkaar gehecht. Hij is inmiddels volledig hersteld.

 

Opdrogen

Zoeken

Zoals je weet ben ik nu al ongeveer anderhalf jaar op zoek naar een vervangster voor voormaligje. Het wil maar niet lukken. Waar ik ook zoek, niets nada en ook noppes. En op zoek ben ik hoor, ik poep je niet! Tussen het werk, mijn jongens en de noodzakelijke rustmomenten door spendeer ik wekelijks toch zeker 10 minuten en 37 seconden aan de zoektocht naar een opvolgster.

Op de snelweg, in de supermarkt, in het trappenhuis naar mijn penthuis (ik heb een ontzettend gevarieerd en spannend leven), echt nergens kom ik HAAR tegen. Ja, er is één plek waar ik haar zekers te weten tegenkom maar ja, ik heb het uitgemaakt met doucheputje. En uit is uit bij mij. Geen genade, geen verzoening, over and out, back to base. Kom op zeg, ik heb ook m’n trots.
Ook aan de digitale weg ben ik druk timmerend maar ook daar is het huilen. En dan heb ik nog niet eens een pet op!
Nu denk ik de uitdaging (ik praat nooit van problemen) wel te weten. Dat weet ik heus wel. Dat hoef je me niet te vertellen. Ik zal ‘m met je delen. Komt tie;

WAT DROGEN VROUWEN BEROERD OP ZEG! Ja ècht! Goeiennnnnnndag zeg.

Wij mannen worden met de jaren aantrekkelijker, mannelijker, rijper, gedistingsjeerder, wijzer, groevender, Sean Conneryer, George Clooneyer. Maar vrouwen? Had ik al GOEIENNNNNNNDAG ZEG! gezegd? Da’s toch gewoon sneu? Het verval begint zo rond de 39/40 en daarna gaat het in sneltreinvaart en met een rotgang richting afgrond. Man man man. Ik begrijp nu eindelijk dat al die cosmeticafabrikanten zo booming zijn.

Dààr zit de uitdaging (ik praat nooit van problemen). Want laat dat nou net mijn grens bij een opvolgster zijn, qua leeftijd. Hmmm, interessante kwestie. Nu hoor ik je denken; Zeg Manus, dan neem je toch een jong bloempje. Ja, dat is op zich een goed idee. Maar ik voel er weinig voor om mijn geliefde nog van alles te moeten leren over het leven. Geen zin an. Geen tijd voor. En ook geen zin an. Trouwens, ik ben pas over 174 jaar financieel onafhankelijk. Dus dat gaat ‘m niet worden.

Nou ja, hoop doet leven zeggen ze altijd. Ik leef dan nog wel even.

 

*noot van de redactie:
Als ik er deze week de tijd voor heb, zal ik eens een ontzettend negatief stuk over vrouwen schrijven. Gewoon voor de lach.

Wellicht tot dan.

Jagger

Jagger

Het was afgelopen zomer dat ik me weer eens het uitgaansleven in stortte.
Een niet nader te noemen hoofdstad in de provincie Groningen was het strijdtoneel en ik had mijn alltime drinkmat aan den zijde. Het was een zwoele zaterdagavond, ik had een prettig bruine ponem, m’n haar lag strak in de wetlook en ik zat uitstekend in m’n velletje. Maar ook in de kleren. Ik had mezelf getooid in een fluks roze/wit geblokt overhemd over mijn blote en gebruinde tors, daaronder een denim spijkerbroek over de strakgebipste kont en afgemaakt met een stel sjapschoenen. Ik vond mezelf een plaatje. Bij het in de spiegel kijken ontwaarde ik zelfs een licht stijfje in de thong. Maar dat vond ik eigenlijk best een beetje narcistisch.

We merkten al gauw dat het uitgaansleven niet meer het uitgaansleven van 15 jaar geleden is en dat de uitgaansmogelijkheden voor de 2 voormalige koningen van het uitgaansleven niet meer de uitgaansmogelijkheden van toen zijn. (sjees, dat was een moeilijke zin!). Dan was het weer te druk, dan weer geen ruk te doen. Dan weer veel te harde schijtmuziek, dan weer iets zachtere schijtmuziek. Wij togen dan ook van kroeg naar kroeg, van café naar café (wij zijn geen discotheekmannen). Nergens kregen we het gevoel van 15 jaar geleden.

We liepen een straat in waar we, volgens mij, nog nooit in onze rijke uitgaanshistorie een café hadden bezocht en warempel, daar was zowaar een tent waar het gezellig druk was en waar goeie muziek uit de speakers kwam. En dat ook nog op een sympathiek volumeniveau. We gingen naar binnen. Geen boos turende pubers, geen lallende pubers, geen tegen je aan botsende pubers (flinkerts noemen wij die). Nee, lachende en vrolijke uitgaansmensen. De meeste in onze leeftijdcategorie. Bij de ingang en bij de bar stonden vanzelfsprekend de meeste uitgaanders, wij zochten een plek waar we iets bewegingsruimte hadden. Bij de dansvloer. We werden met alle egards die richting uit geholpen, mensen deden gewoon even een stap achteruit of opzij. Waar zie je dat nog, vroeg ik me af.
Terwijl drinkmat bier ging halen bij de bar nestelde ik me in een comfortabele positie bij de dansvloer. Op dat moment startte de DJ Maroon 5 met ‘Moves like Jagger’ in. Ik kende het nummer niet. Maar ik vond het lekker klinken. En als ik iets lekker hoor klinken, reageert mijn lijf erop. Ik begon op de maat te bewegen. Ik begon me funky te bewegen. Ik knikte stoer met m’n hoofd, ik liet de tors van links naar rechts rollen, ik liet m’n onderstel strak op de maat vibreren. Ik movede like Jagger. En ondertussen keek ik argeloos de zaak rond. Glimlachende mensen, priemende ogen, smachtende blikken werden op mij afgevuurd.

Halverwege het nummer kwam drinkmat met 2 glazen bier aanlopen.
“Drink op!”, zei ik. Drinkmat snapte ‘m niet. “DRINK OP!”, snauwde ik hem toe. Hij keek me met een vragende blik aan. “We moeten hier weg”, zei ik en ik hikte mijn glas leeg.
Buiten vroeg hij wat er nou aan de hand was.

“Dit is een gay bar”, zei ik.

Tja, dat is niet echt ons kopje thee.

Maar het blijft een lekker nummer. Wat jij?

 

Kopje koffie

Koffie

Weet je, ik raak er inmiddels aan gewend. Het is nu eenmaal zo en ik ga me er niet meer druk om maken. Kost me klauwen vol met energie en ik heb er simpelweg de puf niet meer voor. Ik ben tot het besef gekomen dat het niet aan mij ligt maar dat er bij de anderen een defect in de hersenen is. Tegenwoordig lach ik vriendelijk, knik ik instemmend en mocht ik in een goeie bui zijn, wil ik er ook nog wel eens een laf zwaaitje uit gooien. En dat die anderen dan uiteindelijk teleurgesteld en gedesillusioneerd achter blijven, nou ja, fuk ‘m.
Rob Geurts (als ik in een eettent zit), Anton Jansen (als ik op het voetbalveld sta), Wouter Bos (als ik een rode jas aan heb), ik heb ze allemaal al een keer gehad. Maar wat me vanochtend is overkomen, NAH!, dat geloof ik zelf bijna niet.

In een niet nader te noemen etablissement in mijn niet nader te noemen dorp sta ik vanochtend aan de bar te genieten van een kopje koffie. Aan de bar inderdaad, het was er druk. Alle tafels waren bezet en buiten op het terras was een vrijgezellenfeestje gaande. Een hele bult vrouwen. En je raadt het al, de toekomstige bruid zag er het aantrekkelijkst van allemaal uit. Heb ik weer……..

Op een gegeven moment komt een meid van het toilet en ze loopt, al snuffelend in haar tas, de zaak in. Ze botst tegen me aan en ik giet een deel van mijn koffie over de bar. Terwijl ik me zuchtend omdraai en ademhaal om haar een flinke pets te geven, rent ze keihard naar buiten. Naar het vrijgezellenfeestje.
Ik besluit er verder geen aandacht aan te schenken en herstel mijn zenhouding.
Ik bestelde nog zo’n heerlijk bakje koffie. Als ik het eerste slokje naar binnen werk, wordt plotseling de voordeur opengesmeten en komen de vrouwen van het vrijgezellenfeestje binnengestormd. Gillend en krijsend. Duwend en trekkend. Tafels vielen om. Glazen vielen om. Barkrukken vielen om. De gordijnen begaven het. Een wat oudere vrouw werd onder de voet gelopen. Haar echtgenoot probeerde haar omhoog te helpen maar werd door de uitzinnige menigte vrouwen pardoes voorover een plantenbak ingeduwd. Het was totale chaos. Gasten doken in totale paniek de keuken, de toiletten en de garderobe in. “Wat zullen we nou krijgen?”, dacht ik en ik zette me schrap om de stampedende vrouwen tegen te houden. Of in elk geval te ontwijken.

Zo abrupt als ze binnenkwamen, zo abrupt stopten ze ook ineens met gillen, krijsen, duwen en trekken. Één van de meiden werd door de bruid mijn richting opgeduwd. Ze begon me aandachtig aan te kijken. Ik fronste mijn wenkbrauwen. “Wat zullen we nou krijgen?”, dacht ik. Het werd doodstil in de zaak.

‘Nee, volgens mij niet nee’, zei het mij aanstarende meiske. Ze schudde haar hoofd heftig heen en weer. ‘Weet je het zeker?’, werd er vanachter uit de groep geroepen. ‘Nee, George heeft een vollere kin. Dit is hem niet’, antwoordde het meiske. Ze dropen af naar het terras en vervolgden hun vrijgezellenfeestje.

En het enige wat ik dacht was; “Nou, dat hebben we ook weer gehad. Wat kan ik vandaag nog meer verwachten? What else?” En ik bestelde nog maar eens zo’n heerlijke Nespresso.

BHV

BHV

Sjeesus, wat een flauw plaatje heb je er weer bij gemaakt, Manus. De borstel van dees anekdoot is “BHV” en jij verzint er een BH met vee erop bij. Sjonge jonge, hoe oud ben je? Ik hoor het je denken.

BHV, Bedrijfs Hulp Verlening. Brandje blussen, ontruimen, EHBO encetera. Heb jij het ook? Ja, tuurlijk heb jij het ook. Heel Nederland heeft BHV. Heel Nederland zit gedwongen 1 of 2 keer per jaar in zo’n duf lokaal te luisteren naar zo’n wèl enthousiaste ambulancebroeder of brandweerman. En dat is nu mijn punt. Zij zijn wèl enthousiast. Kijk, er zullen ongetwijfeld een heleboel mensen zijn die zich geroepen voelen om de medemens te hulp te schieten en eventueel (proberen) te repareren mocht dit nodig zijn. Maar het overgrote deel geeft geen fuk om het repareren van mensen. En met het overgrote deel bedoel ik moi natuurlijk. Ik repareer geen mensen. Fuk ‘m. Ja, mijn zoontjes maar voor de rest niemand hoor. Sterker nog, in mijn vak zit ik aan de andere kant van de medaille. Ik breng schade toe aan mensen. Zou wat zijn zeg, leg ik eerst iemand voor 89% om, moet ik ‘m daarna weer repareren. Tsssss, dat zou even conflicterend werken!

Deze stellige mening mijnerzijds levert trouwens wel mooie discussies en ernstig verbaasde gezichten op. De vraag was eens tijdens een BHV-les; “Je rijdt in je auto in een afgelegen gebied en je ziet iemand gewond op straat liggen. Wat doe je dan?” Sneuert bij mij de groep reageerde direct uitbundig door te zeggen dat hij de auto uitspringt en eerste hup verleent. Een staande ovatie van de rest van de groep viel hem nog net niet ten deel en ik ontwaarde zelfs een licht stijfje bij sneuert. ‘Ik zou op een afstandje gaan staan, in de auto blijven, 112 bellen en wachten tot de hulpdiensten er zijn. Fuk hem’, zei ik. Verbaasde gezichten all over the place. ‘Dat doe je toch niet? Je biedt toch gelijk hulp? Het kan een situatie van leven of dood zijn!’, gilde een zeikmuts. ‘Ja hallo, voor hetzelfde geld is het een ambush, zit er iemand in de bosjes en word je overvallen. Duhuu’, antwoordde ik uiterst kalmpjes. En dan die reacties joh, HI LA RISCH!

En bij de laatste BHV-les stoorde ik me aan het feit dat men er maar van uit gaat dat alle aanwezigen hulp bieden bij ongelukken. Toen ik kenbaar maakte dat ik dat dus niet doe ging er een golf van verontwaardiging door het duffe lokaal. ‘Dus, als ik hier neer zou vallen, zou jij mij niet helpen?’, vroeg een wat oudere suflul. ‘Neuh. Fuk jou’. En dan die gezichten joh, HI LA RISCH!

Nee, laten ze dat hele BHV-gedoe maar aan een select groepje enthousiastelingen toebedelen. Ik ga bij helemaal niemand levensreddend handelen.
Ja, bij mijn zoontjes. En m’n familie. En m’n Facebookvrienden. En m’n Twittervolgers. En m’n Webloglezers. En interessante vrijgezelle, goed geproportioneerde projecten.

Maar voor de rest; fuk ‘m.

KAK!

Kak

Ik heb het geprobeerd. Ik heb er alles aan gedaan. Het voortouw genomen. De kar getrokken. Echt hoor! Ik poep je niet. Maar ik moet helaas toegeven. M’n hoofd bieden. Bij de pakken neerzitten. De strijd staken. Hardlopers zijn doodlopers. Oh wacht, die slaat nergens op.
Zaterdag kwam het besef dat ik niet meer het lijf heb van, pak ‘m beet, 15 jaar geleden. Goed, het prachtlijf ziet er allemaal nog fantastisch en strak uit maar dat is de buitenkant. De binnenkant is langzaamaan aan het aftakelen. Zoals het hoort natuurlijk. We kunnen immers niet altijd, pak ‘m beet, 15 jaar geleden blijven. Ja, van de buitenkant wel maar aan de binnenkant…… Ach, je weet wat ik bedoel.

Nu gaan er hier en daar geluiden op dat een tekort aan vitamientjes mij de das om doen. Nou, dat klopt als een zwerende bus. Ten eerste heb ik een ernstig tekort aan zonlicht en temperaturen boven de 23 graden. En ten tweede drink ik bijna niks meer. Bier dat is. Ik ben een gezelschapsdrinker en daar ga je al. Het woord zegt het al. Gezelschap, dat ontbreekt er hier tegenwoordig nogal een aan.
Ik heb 12 december van het vorige jaar 3 kratten bier in de aanbieding gekocht (72 pijpjes!) en daarvan zijn er als ik dit typ nog 30 over. *noot van de redactie; Mat is langs geweest en hij hikt op een avond zo’n 27 pijpjes weg*
En ondanks dat mijn jongens tegen Jan en alleman zeggen dat ‘papa heel veel biertjes drinkt’ (weet je wat voor naam je daarvan krijgt?) kun je van mij aan nemen dat dit totaal maar dan ook helemaal NIET zo is!

Nu weet ik ook wel dat die geluiden slaan op de vitamientjes in groente en fruit wat ik in principe niet of weinig eet maar dat verwijs ik naar het rijk der bullshit. Mijn jongens eten vrachtladingen vol groente en fruit en zij zijn hebben om de haverklap snotneuzen. Dus.
En hoe verklaar je dan dat ik de rest van het jaar niet killergrieperig ben? Hè? HÈ? Zeg dan?

Nee, mijn inmiddels 11 dagen durende killergriep heeft te maken met mijn weerstand. Vanaf 23 december van het vorige jaar heb ik mijn arbeid-rusttijdverhouding een beetje verwaarloosd. En wees eerlijk, 2 echte rustdagen vanaf toen is ook wel een beetje weinig, toch? Wacht maar tot je kinderen hebt. Maar ja, iemand moet het doen toch? A mens gotta do what a mens gotta do.

En nu ben ik ook nog aan de kak. #zucht.

Ik heb zojuist een ziekteaanvraag bij mijn werkgever ingediend en het is goedgekeurd!
Dus geachte opdrachtgever, beste collega’s, lieve Tindervriendinnen, smachtende Lexagebruiksters en iedereen die op me rekent, ik ben er even tussenuit. Off radar. Uit de roulatie.

Laat die winter maar komen.

Ik kom de deur vòòr 22 juni niet meer uit. Heb even rust nodig.

Tot hier!

Tot hier

Ik vind het wel weer eens de hoogste tijd jou, jeugdige lieve lezer/leester, het één en ander op muziekgebied bij te brengen. Ik vind dat ik dat zo nu en ook dan moet doen willen we met deze samenleving en de generatie erna niet afglijden naar een bedroevendst niveau op muziekgebied.
Maar ook aan jou, lieve lezer/leester van vòòr 1975, heb ik natuurlijk gedacht. Voor jou zal deze muziekles een stortvloed aan OH’s en AAH’s en VERREK, IS OOK ZO’s opleveren. Maar deze maal doe ik het niet op de recht voor z’n raapmanier, NEEN!, ik stop in dees anekdoot een geheime boodschap. Hoop dat je ‘m kunt ontdekken. OEI, SPANNOND!

C.W. McCall, zegt je die naam iets? Waarschijnlijk niet hè? C.W. McCall is de zanger met de meest Barry Whiteste stem aller tijden. En hij is de zanger van de meest coolste filmtitelsong aller tijden, Convoy. Zijn echte naam is William Dale Fries jr. Inderdaad, dat is dan weer jammer, zo’n achternaam maar ik zie het voor deze keer through de vingers. Zijn naam verklapt dat hij Nederlandse wortels heeft. Maar dat is ook niet zo gek daar wij in een ver verleden de hele wereld roelden.
De song is een soort van een-tweetje tussen C.W. en een stel breaky breaky truckchauffeurs. De titelsong verraadt eigenlijk de hele film maar dat begrijp je alleen als je de Amerikaanse taal onder de knie beheerst. “Yeah, them smokies is thick as bugs on an bumper” is zum bleistift een hilarische vertaling van “hè verdorie, de politie zit me op de hielen”.

De film dan. Convoy gaat over een setje vrachtwagenchauffeurs die, onder leiding van ‘Rubber Duck’ (gespeeld door Kris Kristofferson), het aan de stok krijgen met de plaatselijke sheriff (Ernest Borgnine). De reden is te verwaarlozen en het zou ook met een waarschuwing en berisping afgedaan kunnen worden maar de filmmakers besloten het de hard way op te lossen. Waarschijnlijk stond dit in het script. Wie zal het zeggen? In elk geval is Rubber Duck het niet eens met de regels, gooit z’n ass in de krib en staat op tegen de gevestigde orde. Wat volgt is een achtervolging van staat naar staat tussen de sheriff en de steeds groeiende stoet vrachtwagens. Elke weg die Rubber Duck inslaat, elk dorp die Rubber Duck passeert, elke stad die Rubber Duck doorkruist, elke staat die Rubber Duck achter zich laat, overal staan solidaire truckers te wachten om aan te sluiten in de rij vrachtwagens. Maar ik moet me sterk vergissen hoor, pin me er niet op vast en ik weet niet hoe groot Amerika is maar volgens mij rijden ze nooit verder dan 80 km max. De film duurt immers maar een kleine 107 minuten. En laten we een gemiddelde truck nou 100 km/u geven, reken daar de vecht/vrij/vreet/zuippartijen bij en voila, met 80 km aan afgelegde afstand houdt het volgens mij wel op. Maar ook daar zullen ze in de filmwereld wel een truckje (ha!) voor hebben. Tegen het einde van de film bestaat de rij uit 1000 screamin’ trucks (volgens C.W.) en wat volgt is een knallend einde.

En dan nu de geheime boodschap:

Het gaat niet goed in en met ons landje. Teveel mensen zijn of raken werkloos. Teveel bedrijven gaan over de kop. Teveel huisbezitters moeten noodgedwongen hun huis verkopen. Teveel hongerigen kloppen aan bij voedselbanken. Teveel ouderen krijgen te weinig of geen verzorging. En ga zo maar voorts. Het geld stroomt wel alleen de verkeerde richtingen op. De, door de burger gekozen, meneren en mevrouwen van de politiek politieken niet voor de burger. De burger die het grootste deel van de Nederlandse inkomsten ophoest.

En dat kan niet. Dat moet stoppen. Tot hier en niet verder.

Ik stel voor dat we op een willekeurige dag (laten we zeggen maandag 24 maart) Nederland plat leggen. Plat leggen door middel van een konvooi. Een konvooi richting het Haagse.

Het plan: De start van het konvooi is in Groningen, het epicentrum van de revolutie. Op het Julianaplein beginnen om 08.00 uur de eerste wagens stapvoets te rijden richting Friesland. Vrachtwagens, personenauto’s, motoren, brommers, scooters, fietsen, wandelwagens, rollators, alles en iedereen kan zich geheel vrijblijvend aansluiten. Onthoud dat we enkel de rechterbaan van de snelweg gebruiken! Dit om niet-deelnemers (hierna te noemen als NSB’ers lutsers inhaalruimte te geven). Vanuit Friesland trekken we de Afsluitdijk over richting Noord-Holland. Richting Amsterdam en via Utrecht – Arnhem – Helmond – Maastricht – Eindhoven – Breda – Rotterdam zullen we rond de klok van 12 uur in Den Haag aankomen. Alwaar wij met de aanwezige voertuigen het Binnenhof volledig en hermetisch van de buitenwereld af zullen sluiten. En dan…………….ja, wat dan? Nou ja, dat zien we dan wel weer.
Let wel; het is een vreedzame actie! Enige vorm van geweld/vandalisme wordt onmiddellijk, zonder pardon en op ernstige gruwelijke wijze door ondergetekende in de kiem gesmoord.

Zo! Tot zover de geheime boodschap. Ik ga uit van a 1000 screamin’ trucks. Minimaal. Maar het Nederlandse volk kennende zullen het er duizenden en duizenden meer zijn.
Ik zou zeggen; TIJD VOOR REVOLUTIE!!! Kijk de film, doe wat leuks aan en sluit je aan.
Oja, vergeet niet een lunchpakketje niet mee te nemen.

Ps. ik ben er zelf niet bij, ik moet werken.

Snelwegperikelen

Politie

Ik moest gisteravond overwerken. Dat mot zo af en toe en ik doe er vanzelfsprekend helemaal niet moeilijk over. Je hoort mij er niet over. Ik ga het niet aan de grote klok hangen. Ik geef er verder geen ruchtbaarheid aan.
En dat je het hier nu leest, tja, vergeet dat ook maar.
Het werd gisteren dus een latertje. Maar ik deed er niet moeilijk over. Oh wacht, dat had ik al geschreven.

Ik stapte in het holst van de nacht in mijn bolide en Dieter Koblenzde naar huis. Oh, die zal ik even uitleggen.
Ik zapte eens langs een voorprogramma van zo’n talentenshow en voor de jury stond een meiske. Ze ging iets doen van Dieter Koblenz. Huh?? Wie?? Was de reactie van mij maar ook van de juryleden. Nou ja, lang verhaal. Het meiske werd vriendelijk en uitgelachen de vloer af gebonjourd en ze mocht nog voor de camera een napraatje maken. Ze vertelde dat ze groot fan van de ‘Duitse’ schlagerzanger was en dat ze niets liever wilde dan hem ontmoeten. Natuurlijk had de regie hierop gerekend want Dieter kwam aangelopen. Of zou het ècht toeval zijn geweest? Nee, dat denk ik niet. Leer mij de televisiewetten kennen. Dieter handde, zoende en knuffelde het meiske en zei toen in zijn  slechtste Duits Beste Nederlands; “Toen ich hörde dat jij grosse fan von mij bist, bin ich gleich die schnelweg aufgeknald und hier nachtoe geräd’n”. Ik rolde van de bank van het lachen en pieste de thong vol. Wat een vent!

Goed, ik ben dus die schnelweg aufgeknald om naar huis te gaan. Ik moest ontzettend mijn neus snuiten dus trapte ik de 6,8 injectie Turbo intercooler vol op z’n staart. Nog op de oprit tikte ik de tweedertig aan.
Op een gegeven moment zag ik een vent op de vluchtstrook achter z’n auto staan. Hij stond tegen de vangrail. Broek op de enkels en hij ging als een bezetene tekeer. Heen en weer schudden met zijn hele lichaam en hij schreeuwde alsof hij op de markt stond. “Goh, een wildplasser”, dacht ik.
En een paar kilometer verder zag ik een wat oudere gast volledig naakt op de afrit naar het tankstation liggen. Hij lag op zijn buik en maakte rare heupwiegende bewegingen. “Goh, een wegmisbruiker”, dacht ik.
Weer wat verder zag ik in m’n binnenspiegel 2 koplampen erg snel naderen. Ik keek eens op mijn machteller. Ik reed 3 mach. “Goh, die heeft haast, die rijdt nog sneller dan ik”, dacht ik. Hij zoefde me voorbij en ging plots voor me rijden.
‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ las ik zonder leesbril op de achterruit van de auto.”Fuk! Vergeten de stealthmodus aan te zetten”, dacht ik.
Maar tegelijkertijd dacht ik dat het ook wel weer lollig is. Ik passeerde de auto, ging voor hem rijden en opende het bordje op mijn achterruit. ‘LEUK! IK DOE MEE’ was er te lezen. Weer ging de wagen voor me rijden en weer lieten ze me ‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ zien. Ik ging weer voor hem rijden, toonde ‘IK ZEI TOCH DAT IK MEEDOE’ en trapte m’n peddle bijna tot de bodem in. Wèèr ging hij mij voorbij en nu liet hij ‘FF SERIEUS, VOLGEN!’ zien.
Ik kreeg meer en meer jolijt. Het was toch iets anders dan zo’n lange saaie rit door de duisternis. ‘VOLGEN JULLIE MIJ MAAR. IK BEN TOCH SNELLER. LEKKER PUH’ liet ik zien en duwde mijn gaspedaal helemaal in.
Maar ik was niet sneller. Ze knalden mij voorbij alsof het niks was. ‘NU ZIJN WE ER HELEMAAL KLAAR MEE. STOPPEN! NU!’ lieten ze me zien.
Ik wist dat ik mijn meerdere had getroffen en op zo’n moment moet je gewoon een vent zijn en je verlies accepteren. We stopten op de parkeerplaats bij de plaatselijke McDonald’s. De agent stelde zich voor en begon zijn riedeltje af te draaien. De beste man had een Limburgs accent. Zo van, achter elke zin een vraagteken, je kent het wel. Ik overhandigde hem mijn rijbewijs. Hij bekeek het rijbewijs aandachtig, liep naar zijn collega in de auto en ze overlegden wat. Ik wandelde ondertussen naar het loket van de McDrive en bestelde 2 Quarterpounders en een kleine cola. Oja, en flink wat servetjes, ook voor m’n neus. Ik was er nou toch. Terwijl ik genoot van de geneugten des Macs kwam de Limbo-agent weer naar me toe. “Uw rijbewijs is verlopen?” “Nee hoor, hij ligt in het dashboardkastje”, antwoordde ik en ik besefte me dat ik hem het verkeerde rijbewijs had overhandigd. Ik had hem per abuis de papieren van mijn laatste deepst undercoverklus, die van Egyptische homofiele internationale wapenhandelaar Assikye Anusosie (jeweettog), gegeven. M’n eigen echte papieren bleken helemaal in orde te zijn. “Jack”, zei de agent, “het ziet er allemaal prima uit maar zou ik nog even in je auto mogen kijken?” Hij opende de bijrijderdeur en scheen met zijn zaklamp op het futuristische bedieningspaneel van mijn auto. Hij bukte voorover en klom half in de auto. “Pas op dat je niet…….”, waarschuwde ik. Te laat. Hij had het knopje van de bijrijderschietstoel per ongeluk ingedrukt. ‘Late at night’ knalde door de speakers over het parkeerterrein. Gelukkig waren de knopjes in de hightechkelder op de zaak omgewisseld tijdens het installeren. Dit om eventueel misbruik van autodieven te voorkomen vanzelfsprekend. Ik was al blij dat hij het hendeltje van de airco niet had aangeraakt. Anders was de schade aan het grote witte gebouw achter ons niet te overzien geweest. De agent sprong geschrokken met een enorme hup achteruit. Hij keek me ietwat meewarrig aan. “Hé, ook een Maywoodfan?”, riep hij enthousiast. Ik knikte glimlachend. Samen deden we het beroemde dansje. Schik hadden we. Schik zoals alleen mannen van middelbare leeftijd dat kunnen hebben.
Uiteindelijk namen we met een ferme handdruk afscheid van elkaar. “Jack, het was me een genoegen eindelijk eens iemand van jouw statuur tegen te komen”, zei de agent. Ik gaf hem m’n befaamde glimlach en mikte mijn shaken not stirred cola argeloos in de prullenbak 30 meter verderop.
“Oja, Jack, voor ik het vergeet. Waarom ligt er eigenlijk een gigantisch Rambo-mes in jouw auto?”, riep de agent vòòr hij instapte. Ik draaide me om, keek hem met m’n wenkbrauwen op de hoogste stand aan en zei; “Die is voor als er plotseling een exotische giftige 14,68 meter lange Tijgerpython in m’n auto ligt. Duhuu.” Hij knikte begrijpend en hij liep een beetje rood van schaamte aan.
Voetstaps zijn we gezamenlijk weggereden. Bij de snelweg knalde zij rechts en ik linksaf.

En zo, lieve lezer, heb je de afgelopen paar minuten van je leven verspilt aan het lezen van één grote brok onzin.

Ziek

ZiekMèn! Ik ben weer eens het lul. Het bokje. De Sjaak.
Ik ben weer eens zo ziek als een hond. Ja, niet als een volledig fitte Golden Retriever natuurlijk. Meer als een…………….wacht.
Waar slaat die uitdrukking eigenlijk op? Ziek zijn als een hond?

Enige weg, ik ben dus ziek. Snot maar dan ook  snotverkouden. Koorts met een hoofdletter k. Een strot waar alleen vloeibaar spul zich enigszins gemakkelijk doorheen laat transporteren. Daarbij heb ik een spier verrekt in m’n schouder waardoor ik met grote moeite rechts over m’n schouder kan kijken. En ik strompel als een oude man (oh wacht) door het huis.

Ik heb weer ontzettend slecht gerust (nee, ik slaap niet, ik rust. Black ops-dingetje). Ik werd zojuist wakker met m’n linkerhoofdhelft in een poel van snot. En dat terwijl ik er vannacht 87 keer uit ben geweest om m’n neus te snuiten.
Ergo, ik ben zielig. Er is op dit moment dat je dit leest geen mens ter aard zieliger dan moi hiero.

MAAR WIE GEEFT EEN FUK MAN! MIJN OUDSTE ZOON IS VANDAAG 6 JAAR! IK ZEG, PARTYTIME!

_1

Ik ga me nu als de sodemieter mooi maken. Je kent ’t wel. Douchen, bikinilijn waxen, scheren, geurtje op, teennagels knippen, vingernagels vijlen, haartjes netjes, schone kleren aan en dan gaan met die banaan. Ik moet tenslotte gastheren.
Trouwens, een vader is nooit ziek (bedankt Hen!).

En nu ik zo naar de tijd kijk mag ik wel opschieten. Mot de taarten halen.

Dating

LexaZo zonder doucheputje is ook maar eenzaam dus dacht ik ‘kom, laat ik eens kijken hoe het op dè datingsite (ahum) van Nederland is’.
Ik wist de gegevens van mijn vorige aanmelding niet meer dus heb ik me gisteren opnieuw ingeschreven. Of ingeschreven? Ik heb het gratis gedeelte gepakt. Kom op zeg, ga geen geld steken in een relatie. Oh wacht.
Het gratis gedeelte houdt in dat je wèl alle zoeksters kunt zien maar dat je geen contact kunt leggen. Ja, met een knipogende smiley, een flirt.
Dus.

Waarschijnlijk lezen ze daar op de Lexaburelen mijn jolijtsijt ook want die lokkertjes waar ik vorig jaar over schreef zijn in geen velden of wegen meer te bekennen. Man man man, wat een droevigheid qua zoeksters. Nu ligt mijn lat vanzelfsprekend best hoog maar HALLO! Kom op zeg. Ik heb soms het idee dat ik naar de lijst van vuurwerkslachtoffers zit te kijken.
En dan wat ze schrijven bij die profielteksten. “Ik hou van een wijntje op z’n tijd.” (ja, duhuu, hoe wil je het anders gezellig houden?). “Of een goed gesprek voeren.” (ben geen sociaal werker). “Ik doe graag leuke dingen met vriendinnen.” (hmm, interessant). “Ik hou van paardrijden.” (hmm, kinky). “Heerlijk uren met de hond over het strand wandelen.” (een hond heeft beweging nodig, ik niet).
Sowieso, vrouwen op de foto innig knuffelend met een paard, hond, cavia of goudvis scroll ik zonder pardon voorbij. Evenals griezels met ijzer in hun gezicht. En achterlijk grote zichtbare tattoo’s. Daar heb ik niks mee. Daar wil ik niks mee te maken hebben. Opdonderen. Doorlopen. Niets te zien hier, mensen.

Wat wèl elke vrouw zoekt is een man met humor. En dat is een beetje een ruim begrip. Ik heb humor. Al wordt die humor niet door iedereen gewaardeerd begrepen. Hans Teeuwen heeft humor. Theo Maassen heeft humor. Het schijnt zelfs dat Najib Amhali humor heeft. Ze bedoelen natuurlijk een man die ze aan het lachen maakt.
Ik heb mezelf in elk geval beschikbaar gesteld met een uiterst lollige gebruikersnaam en profieltekst:

ZITOPDEBANK
ik ben multi-miljonair. En geheim agent. En ex van Sylvie.

Als dat geen zoeksters trekt weet ik het ook niet meer.
Ik heb as we speak inmiddels 42 bezoeken gehad. En 1 bericht (hahaha, leuk je profiel tekst, ik……… En meer kan ik niet lezen want gratis account, zucht). Oh, en er hangt nu iemand in de chat maar die kan ik ook niet beantwoorden.
Maar da’s eentje van 42, zonder foto. Ergo, kansloos. Opdonderen.

Nu ga ik maar even rustig onderuit op de bank zitten en afwachten wanneer er een betalenswaardig exemplaar voorbij komt.

 

REVOLUTIE!

Groningers in opstandWEG MET EUROPA! WEG MET DE REGERING! WEG MET HET KABINET! WEG MET DE 2e KAMER! WEG MET DE 1e KAMER! WEG MET POLITICI! WEG MET PARTIJEN! WEG MET VERKIEZINGEN! WEG MET PROVINCIALE BESTUREN! WEG MET GEMEENTERADEN! WEG MET BURGEMEESTERS! WEG MET WETHOUDERS! WEG MET AMBTENAREN! WEG MET BELASTINGEN! WEG MET ACCIJNZEN! WEG MET PRIVATISERING! WEG MET ZORGPREMIES! WEG MET BONUSSEN! WEG MET GRAAIERS! WEG MET WACHTGELD! WEG MET AFSCHAFFING VAN VOORDELEN! WEG MET GELD!
WEG! WEG! WEG!
GA! WEG! 

Ja suffe Nederlanders, stelletje slappe piemols, wij doen het wel weer. Wij nemen het voortouw wel. Wij halen de hete kolen wel uit het vuur. Wij lopen wel in de  voorste linie. Wij bestormen die Bastille wel.

Want wij zijn Groningers.
EN WE PIKKEN HET NIET LANGER! 

www.youtube.com/watch?v=MJWhPQOFhco

Nu zoeken we alleen nog een charismatische leider.

Kennen jullie zo gauw iemand?

Over en uit

Gebroken hart

Het nieuwe jaar is begonnen en hoe kun je dat beter beginnen dan met een nieuwe start?

Ik loop al vanaf een paar dagen voor kerst te piekeren. En als iets slecht voor me is, is het wel piekeren. Ik wilde mezelf niet langer voor de gek houden. Het moest stoppen. En hoe dichter we bij het nieuwe jaar kwamen, hoe zekerder ik er van werd. En vandaag heb ik dan definitief de knoop doorgehakt. Ik was er helemaal klaar mee. Ik heb gebroken met mijn geheime liefde. De geheime liefde waar niemand vanaf wist. De geheime liefde die al zeker 10 jaar duurde. Ja inderdaad, zelfs tijdens mijn relatie met voormaligje was ik met enige regelmaat bij en met mijn geheime liefde. Mea culpa.

Ik weet niet meer precies hoe het gekomen is maar opeens zat ik in die draaikolk die affaire heet. En eruit komen lukte me niet. Denk toch dat de spanning tè spannend was. De afgelopen 2 jaar is de spanning wel wat afgenomen, ik vond het meer handig. Handig om erbij te hebben. Maar ik kreeg meer en meer het idee dat ik misbruik maakte van de situatie. Begrijp me niet verkeerd, het is een hartstikke leuk ding hoor maar ik wilde niet meer liegen. En vanaf vlak voor kerst begon het aan me te knagen. Tot vandaag.

Ik was op tijd wakker en maakte een afspraak om elkaar te ontmoeten. De begroeting was hartelijk. Zoals altijd trouwens. Maar het gesprek sloeg al gauw om toen ik m’n verhaal deed. Het werd een eenzijdig gesprek. En ik was degene die praatte. We gingen als vrienden uit elkaar maar diep van binnen weet ik dat we allebei een zware tijd tegemoet gaan. Het is niet anders. A man’s gotta do what a man’s gotta do.

Vanaf vandaag gaat het vizier op de nieuwe start. Vanaf vandaag kijk ik vooruit. Vanaf vandaag ben ik die vrijgezel zonder geheime agenda.

Want vandaag heb ik het uitgemaakt met doucheputje.

Even iemand in het Sonnetje zetten

In het zonnetje

Het is weer zover. Tijd voor de jaaroverzichten op de mediaas. En we kunnen er niet omheen, het grootste nieuws was toch wel het gruwelijke verhaal van de 2 jongens uit Zeist. Man, wat heeft me dat beziggehouden. Wat heeft me dat aangegrepen. En wat heeft me dat aan het denken gezet. Wat hoopte ik op een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig-einde’. Het mocht niet zo zijn. Verschrikkelijk.

Op het moment dat ze me liet weten niet verder te willen, stortte mijn wereld in. Na 14 jaar werd de solide ondergrond van mijn bestaan onder me weggeslagen. Ik was nog maar kort vader geworden van een tweede zoon en ik was gelukkig. Of is gelukkig het verkeerde woord, ik was tevreden. Tevreden met mijn leven. Meer dan tevreden zelfs. Ik was klaar om oud te worden. Maar ze maakte de beslissing en ik had het daar maar mee te doen. Verdriet, woede, pijn, teleurstelling waren zaken waarmee ik moest dealen. Hoe moeilijk het ook zou zijn.

Nu zijn we 2 jaar verder en kan ik alleen maar onderstrepen dat ze de juiste beslissing heeft genomen. Onze relatie is, laat ik zeggen, beter dan ooit. Het feit dat we 1 sigaartje bij elkaar vandaan wonen helpt daar natuurlijk ook bij.

Van de ene op de andere dag stond ze alleen voor het runnen van een huishouden, werken en de opvoeding van onze jongens. Ja, natuurlijk zijn ze ook regelmatig bij mij maar opvoeden doe ik niet echt. Ik maak lol met ze. Opvoeden komt in principe op het bordje van haar terecht. Ik kan niet anders zeggen dan dat ze dat fantastisch doet. De jongens hebben regelmaat in hun leven, doen het goed op school/opvang, hebben te eten, hebben kleren, hebben schoenen, weten wat goed en slecht is en ze doet regelmatig dingen met ze waar ik dus niet aan zou denken (huis versieren, kerstkaarten rondbrengen).
Maar ook zaken waar wij beiden over moeten beslissen gaan in uitstekend overleg. We helpen elkaar waar we kunnen. En, heel belangrijk, ze maakt mij niet zwart bij de jongens. Ja, ze vindt me nog steeds een sjap maar dat vind ik alleen maar lollig.

Son, ik ben ontzettend blij dat we zo goed met elkaar zonder elkaar zijn en ik wens je een superfijn 2014 toe. Met onze jongens.

En met mij op de achtergrond.

Kerstgedachte

kerstman

Ik heb niks met kerst. Vind het maar een zwaar overdreven feest.
Dat heeft natuurlijk heel veel te maken met de tijd van het jaar. Iedereen weet dat het mij zeker 28 graden te koud is. Zodra de temperatuur onder de 21 graden schiet, schiet ik in thermokledij. Ik houd van feessies in een spannende thong. En een blote tors. En slippers. En niet met 44 kilo aan kleding om je pokkel.

En dan heb je nog die vreselijke blèèèèèèèèh-muziek. Mèn, is er kleffere muziek dan kerstmuziek? Zeg George Eikel, get over it. Lul. Elk jaar datzelfde gezeik. Vind die speciale iemand, geef hem je harde en houd verder je bek!

Maar ook de gedachte achter het feest zint me niet. De geboorte van beebie Djiesus. Nou, flink hoor! Luister ’s ouders, had het even wat beter uitgekiend. Dan hadden we zijn geboorte in de zomer kunnen vieren. Waarom we dit sowieso vieren is me een raadsel. Dan kunnen we net zo goed 9 juni als feestdag invoeren. Want dat is de geboorte van Donald Duck.

Kerst is gewoon een verzinsel van Coca-Cola. Het is gewoon een marketingdingetje om de wereldeconomie een boost te geven. En een geweldig marketingdingetje. Dat moet ik ze nageven. Ook dit jaar zijn er weer voor miljoenen uitgegeven aan kerstinkopen.

Vroeger kwam mijn hele familie rond het middaguur bij elkaar en maakten we er een gezellige dag van. Nou ja, tot het moment dat we uitgeluld waren en we elkaar een beetje aan zaten te staren. Dan kon je er op wachten tot iemand begon; “Ik ga op reis en ik neem mee”.
Is er iets treurigers? Pas later in de avond werd het weer gezellig en lolbroekerig maar dat kan veel te maken hebben met de genuttigde alcoholische versnaperingen natuurlijk.

Nee, ik ben blij dat ik in de onregelmatigheid werk. Laat mij maar lekker werken met kerst. Het mes snijdt zodoende aan 4 kanten: Ik ben van dat kleffe gedoe af, een collega is blij omdat hij wèl bij zijn gezin/familie/vrienden/maîtresse kan zijn, ik vang toch gauw een kleine 843,63 Euro extra per kerstdienst omdat er nogal wat toeslagen rusten op een kerstdienst en ik ben vrij met het aankomende WK want ‘voor wat hoort wat’ tenslotte.
Ja, dat is mijn kerstgedachte: Ik ben van dat kleffe gedoe af, een collega is blij omdat hij wèl bij zijn gezin/familie/vrienden/maîtresse kan zijn, ik vang toch gauw een kleine 843,63 Euro extra per kerstdienst omdat er nogal wat toeslagen rusten op een kerstdienst en ik ben vrij met het aankomende WK want ‘voor wat hoort wat’ tenslotte.

 

Ik wens iedereen smakelijk eten, goed drinken en een fantastische sfeer de komende 2 dagen.

Machtigst

rijk

Als je geld hebt, heb je macht. Als je heul veul geld hebt, heb je heul veul macht.
En als je de familie Rothschild bent, ben je het machtigst. Gevaarlijk en spooky machtigst zelfs.
Die lui hebben zoveel geld dat je, na dit gelezen te hebben, denkt; “$%$#$%^&%%domme, doe ’s uitdelen en geef mij ‘s 0000,000001 % van jullie vermogen”.
Zij kunnen zum bleistift cash een kast van een huis laten bouwen ter grootte van Australië. En dan hoeven ze niet eens Poolse arbeiders in te huren.
Ze geven mijn jaarsalaris als fooi als ze een pakkie shag kopen. Ze kopen de duurste auto ter wereld (Ferrari 250 GTO uit 1963, waarde $52 miljoen) uit de achterzak. Laten ‘m volledig volhangen, bekleden, beplakken en bespuiten met de ruwste diamanten en gaan er dan overheen pissen. Ze hebben een levensgroot schilderij van Dagobert Duck in de meterkast hangen en 3x per dag openen ze de deur en lachen ‘m vierkant in de bek (snavel) uit. Ze kunnen met 1 druk op de Enterknop de staatsschuld van ons landje kwijtschelden. En die van Amerika erbij!
En ze hebben zoveul geld dat ze elke bewoner van dees kloot het luttele bedrag van $7.000.000 kunnen geven. Elke bewoner!
(Volgens dit artikel is het zelfs $70.000.000 maar dat klopt volgens mij niet. Wellicht dat mijn goede vriendin en rekenwonder er even zijn licht over kan laten schijnen?).
Ze hebben een vermogen van 490 en dan met 15 nullen. En dat spreek je uit als vierhonderdnegentig biljard.
Goed, ze zijn dus rijk. En ja, ook jij denkt nu “$%$#$%^&%%domme, doe ’s uitdelen en geef mij ‘s 0000,000001 % van jullie vermogen”. Geef het maar toe.
Maar ze zijn ook machtig. Heul machtig. Spooky machtig!
Lees en huiver het volgende waargebeurde verhaal dan.

Nachtdienst. Tussen alle xxxxxxxx, xxxxxxxxx, xxxxxxx en xxxxxxxx (classified information) door genoten collega’s en ik van een pauze. Op één of andere manier raakten we aan de praat over bovenstaande familie. En hoe meer we Google-den en Wiki-den, hoe meer we met verbazing stijl achterover vielen. Ze beheren en beheersen de hele wereld! Zij zijn dè oplossing voor mijn armoede!
Toen we aankwamen bij hun duistere kant, ze worden o.a. verdacht van Satanische en tevens rituele moordpartijen, ging bij mij het licht uit en veranderde mijn verbazing in regelrechte woede. Wat de fuk denken die lui wel niet!
Ik bezigde zinnen als ‘ik maak ze kapot’ en ‘ik ga ze ontvoeren’ (vrees niet, ik ben niet vaak woedend hoor) en toen gebeurde het. Van het ene op het andere moment werd mijn internetverbinding op de phone afgebroken. ‘U heeft geen internetverbinding’ gaf een melding op de phone aan. Collega, met dezelfde provider en bijna dezelfde phone (ik heb er een S achter) had nergens last van. Hij kon gewoon gebruik maken van het 7G-netwerk (wij hebben op het werk allang 7G, 4G is ècht voor paupers!).

HUH??? WTF!
Dit heeft zo’n 20 minuten geduurd en eenmaal buiten, onder het genot van een sigaartje, kon ik weer gewoon surfend de phone gebruiken. Maar toen ik mijn rookgezelschap vertelde over bovenstaande en ik weer de woorden ‘Rothschild’, ‘Dood’ en ‘Ontvoering’ in één zin gebruikte, PAF!, weer werd mijn internetverbinding afgebroken.

Spooky hè?

Die lui zijn ècht machtigst!

Ik heb het een dikke week stilgehouden. Ik heb een dikke week niks gezegd over de familie en ik ga ervan uit dat ze nu hun spionagedrones en verborgen bugs wel bij mij vandaan hebben gehaald.

Maar lieve lezer, het is bij mij nog steeds prio 1. Houd het nieuws in de gaten, binnenkort is de armoede in de wereld opgelost.

As we speak rol ik de plannen uit voor de ontvoering van de eeuw.
Ik zal mezelf wel weer eens voor jullie opoff
PAF!

Statement

Ik ga alleen maar een foto plaatsen. Geen tekst erbij.

Het spreekt namelijk wel voor zich. Dunkt mij.

HGAFM

(of zal ik van al die zogenaamde Bekende Nederlanders en overig Bekend sneuvolk met hun aandachthoer-nieuws toch stiekem een wekelijks item maken? Zeg maar, dat ik mijn ongezouten mening geef over de laatste roddels en achterklap? Het is aan jullie.)

Gewond in actie

Wannabe JBHet lijkt voor velen een droombaan. Dat black ops wannabe Jack Bauer zijn.
En dat is het in de meeste gevallen ook, begrijp me niet verkeerd. Zo wordt je in mooi zwart gekleed, heb je de beschikking over de nieuwste Winchesters, zie je de mooiste vrouwen op tv, drink je shaken not stirred bier, zie je nog eens wat van de wereld via Google streetview en rijd je in een Peugeot 306 V56 Twinturbo 231 Pk Intercooler. Mèt een geheime politie uitlaat!
Maar het is heus niet allemaal rozengeur en maneschijn. Of rozegeur en manenschijn. Whatever je fijner lezen vindt.

Kun je nog herinneren dat ik bijna dodelijk aangeslagen werd door een sniperkozijn een paar jaar geleden? Niet?

Ik was op een winterse zondag werkzaam en het sneeuwde. Nee, het SNEEUWDE. Big fukking vloks, de hele dag. Het sneeuwde zo erg dat ik ’s ochtends al besloot mijn fiets binnen te parkeren om er zeker van te zijn dat ik de fiets terug zou vinden. Zoonlief was een jaar of 2 en we (voormaligje en ik) hadden besloten dat hij bij opa en oma mocht logeren.
Tegen de klok van vieren belde voormaligje mij met de vraag of ik niet wat eerder thuis kon komen vanwege de 80 cm sneeuw. Ze durfde niet zo goed te rijden met dit vlokking weer. Ik regelde een collega die het laatste uurtje even van me over zou nemen en ik sprong op de fiets.
De collega drukte het knopje van de openslaande deuren in zodat ik niet af hoefde te stappen. Stoempend bediende ik de pedalen richting uitgang en op het moment dat mijn voorwiel de drempel passeerde, BAF!, werd ik bijkant dodelijk op mijn knie getroffen door een sniperkozijn. De bastard zat verstopt achter de metalen plaat in het kozijn van de rechterdeur. In een fractie ging het, ik had geen tijd meer om ‘m te ontwijken. Maar ja, dat is mijn leven hè, altijd op het randje. Ik stortte theatraal in de bult sneeuw, de pijn verbijtend. De sniperkozijn mocht natuurlijk niet weten dat ik nog leefde. Pas toen ik zeker wist dat het gevaar geweken was, belde ik voormaligje. Ze moest toch in de auto stappen en me naar een safehouse brengen.

In het ziekenhuis was de eerste diagnose dat het een gebroken knieschijf was maar foto’s wezen uit dat het maar om een zware kneuzing ging. Oh, het is maar een zware kneuzing……………… Dus.
Dat zet me wèl een paar dagen buitenspel ja! En de criminele wereld een paar dagen vrije doorgang! LUL.

 

Goed.

Dat is dus het enige wat me overgebleven is na afgelopen nacht. Een pijnlijke knie. Dezelfde knie. Nadat ik van 3 kanten bijna tegelijk werd aangevallen.
Maar daar kan ik vanzelfsprekend niets over zeggen.
Ik praat nooit over m’n werk immers.

De handleiding van de vrouw

Marilyn

Sommigen noemen me een hork. Sommigen noemen me een lolbroek. En sommigen noemen me een grote bek met een heul klein hartje.

Feit is dat ik en de vrouwtjes niet zo’n goede combi is. Ja, ik kan heel goed met vrouwen omgaan maar tot op zekere hoogte. Als er getracht wordt door mijn pantser heen te breken, kan ik inderdaad nogal eens horkerig zijn. En als er iets meer verlangt wordt dan ik wil, kan ik inderdaad wel eens overgaan op de lolbroekmodus. En mensen die me ècht kennen weten dat ik eigenlijk diep van binnen inderdaad die gozer met dat hele kleine hartje ben. Wel een hart van staalbeton maar wèl een kleintje.

Ik ben nou echt zo’n man die vrouwen niet begrijpt. En dat heb ik het afgelopen jaar ook met grote regelmaat van de klok duidelijk gemaakt. Dan kwam ik weer eens hoofdschuddend thuis, plofte ik op de bank, legde mijn hoofd in mijn handen en zuchtte ik “ik begrijp vrouwen niet”.

En wat kwam het dit jaar dan ook geweldig goed uit dat Sinterklaas de luisterPiet had meegenomen! En wat cool dat hij ook mij afgeluisterd heeft! Ik kreeg afgelopen 5 december namelijk onderstaand kado van de oude baas.

IMG_2800

 

Er is me een boel duidelijk geworden na het lezen, kan ik melden. Zo weet ik nu dat er niet 3 soorten vrouwen bestaan maar 11. ELF!
De jaloerse vrouw. De humorloze vrouw. De onzekere vrouw. De gruwelende vrouw. De afwijzende vrouw. De overspelige vrouw. De bazige vrouw. De langzame vrouw. De shoppende vrouw. De doorzeurende vrouw. En de huilende vrouw.

Ik zal in het kort een samenvatting van de genoemde vrouwen geven.
De jaloerse vrouw baalt er zum bleistift van dat ik een foto van mij met andere vrouwen op Facebook plaats. Het blad draagt als oplossing aan dat ik in dat geval wat vaker een foto van ons tweetjes moet posten omdat ik dan onze relatie erken. Zucht. De jaloerse vrouw = exit.

De humorloze vrouw is niet tot mij aangetrokken omdat ze niet om mijn grappen en grollen lacht. Vrouwen willen om mannen lachen omdat humor een teken van een creativiteit en intelligentie is. Ze zijn echter niet gediend van grove grappen. Zucht. De humorloze vrouw = exit.

De onzekere vrouw vraagt 20 keer of dit jurkje haar wel goed staat en of ze niet te dik is etcevoorts. Deze dame krijgt dus te maken met mijn horkerigheid. Als je geen eerlijk antwoord wilt, vraag er dan ook niet om. Quest heeft als oplossing dat ik wat vaker moet zeggen dat ze er goed uitziet. Ik hou niet van liegen. Zucht. De onzekere vrouw = exit.

De gruwelende vrouw heeft een compleet andere kijk op hygiëne dan een man. Zij ziet haartjes in de gootsteen of een vlek op mijn trui eerder dan ik. Kijk, dat vind ik dan weer handig! En als ze er dan ook nog naar handelt, ben ik helemaal tevreden. Trouwens, volgens onderzoekers van de Rijksuniversiteit van Groningen zijn hitsige vrouwen minder geneigd tot walging. Zij maken er op dat moment niet zo’n punt van. Perfect! De gruwelende vrouw = uitermate welkom (mijn nummer is bekend).

Bij de afwijzende vrouw lijkt het alsof ze je niet meer aantrekkelijk vindt. Maar onderzoek heeft uitgewezen dat mannen onderschatten hoe aantrekkelijk vrouwen ze vinden. Het voor vrouwen ideale mannenlijf heeft 7 tot 13 kilo minder spiermassa. Nou, TADAAAAAAAAAAAA *toont prachtlijf*. Ook vallen vrouwen op dominante mannen. En dan schrijft het blad dat ik minder moet lachen. Huh? Het schijnt dat vrouwen lachen associëren met een gebrek aan dominantie. En dat ik meer rood moet dragen. Rood is de kleur van dominantie. Nou ja, ze schrijven het, dan zal het wel kloppen. Ik zal dus de komende tijd een beetje chaggie en in het rood rond gaan lopen. De afwijzende vrouw = welkom.

De overspelige vrouw is vooral tijdens de vruchtbare periode van haar menstruatiecyclus extra gevoelig voor flirten, fantasieën over andere mannen en vreemdgaan. Het hormoon Oestradiol is daar de oorzaak van. Okee! Dus als vrouwen even aangeven wanneer ze vol zitten met dit goedje, kan ik er rekening mee houden. Dan zal ik extra mannelijk overkomen zoals mijn beroemde Barry White-stem stem op te zetten. De overspelige vrouw = welkom.

De bazige vrouw is een bitch. Houd ik niet van. Zij krijgt het heel moeilijk bij mij. En ik kan nu al melden dat ik aan het langste eind zal trekken. De bazige vrouw = onmiddellijk exit.

De langzame vrouw is een nono als het op psychologisch en cultureel gebied op snelheid aankomt. Het staat er echt! Ze kunnen er niets aan doen. Bij bijvoorbeeld een avondje uitgaan is de man al lang en breed klaar voor vertrek terwijl zij net haar panty’s omhoog rolt. Ik zeg, daar valt mee te leven. Niet altijd hoor! Maar ze krijgt het voordeel van de twijfel. De langzame vrouw = welkom.

De shoppende vrouw. Ja, het woord zegt het al, ze shoppen. Ik koop, zij shopt. Zij hoeft het dus niet in haar hoofd te halen om mij mee te vragen. Zie hork.
De shoppende vrouw = welkom.

De doorzeurende vrouw is eigenlijk een doorsneevrouw. Vrouwen vergeten niets! Ze rumineren zelfs. (Rumineren = gevoelens en problemen herkauwen in het hoofd). Tja, daar kan ik niks mee. Get over it. Doorgaan. Stop met mekkeren.
De oplossing van Quest is daarentegen wel weer hilarisch; doen alsof je luistert en regelmatig ‘ja’ knikken. Da kank wel! De doorzeurende vrouw = welkom (anders zouden alle vrouwen afvallen immers!)

De huilende vrouw jankt bij het minste geringste. Zucht. Per maand 2 tot 4 keer komen die tranen. Mannen 1 keer in de 2 maanden (lekker puh!). Ik vind het prima. En ik wil je ook best troosten maar kom op hè, er zijn grenzen. Ècht 2 tot 4 keer per maand? Waarom in godesnaam?
En toch is ze welkom hoor. De huilende vrouw.

Ik heb tenslotte een klein hartje.

 

Zo! Nu eens zien wanneer mijn nieuw vergaarde kennis resultaat oplevert.

Mijn mannelijkheid

Echte mannenMet ‘je mannelijkheid tonen’ bedoelen ze niet dat je heel den dag geblotepiemold over straat moet lopen. Of dat je je als een enorme slappe tamp moet gedragen.
Nee, je mannelijkheid tonen betekent eigenlijk min of meer zijn zoals ik ben.
Ik ben een echte mannen man. Oh wacht. Ik ben een echte mannelijke man. Je hoort mij niet piepen als we ‘de zaak’ met 2 man minder moeten bemannen. Je hoort mij niet mekkeren als een scheetje een afdrukje in de thong achter laat. Oh wacht. Je hoort mij niet zeuren als het even tegenzit. Ik zeg, wat koffie, bier of vlees (al naar gelang het tijdstip van de dag) erin en gaan. Niet van dat benauwde.
In de tijd van de Homo Sapiens zou ik de homo zijn. Oh wacht.
Nou ja, je weet wat ik bedoel. Maar mijn mannelijke mannelijkheid heeft vorige week een klein knauwtje gekregen. Ik zal het vertellen maar je moet me beloven dat dit nooit openbaar wordt! Kom op zeg, ik heb een imago hoog te houden. Beloofd?

Ik krijg al sinds het buiten beneden de 23 graden is mijn kachel niet aan de praat. Dat kloteding wil maar geen vlammetje geven. Ik doe het exact volgens de beschrijving. Zet de dikke grijze knop op de S, druk de knop volledig in en druk tegelijk de ontstekingsknop in. Houd de dikke grijze knop even ingedrukt om het gas de gewenste toevoer te geven.

NOU, HOELANG IK DIE FUKKING KNOP OOK INGEDRUKT HOUD, ER KOMT NOG GEEN VONKJE!!!!!!!!!!!!!!!!!

En als dat knopgebeuren nou op een makkelijk te bereiken plek zou zitten. Nee, ik moet plat op mijn buik liggen om erbij te kunnen. Met een zaklamp in m’n muil. Ja, en druk dan maar die 2 knoppen tegelijk in. En vergeet niet dat je je hoofd ook nog omhoog moet houden. Inderdaad, je moet bijkant een Epke zijn om zoveel spiermassa op hetzelfde moment op spanning te krijgen.
Maar ja, je bent een mannelijke man of je bent het niet. Ik moest en zou warmte in m’n penthuis krijgen. Dus had ik 36 elektrische kacheltjes strategisch door het huis geplaatst. Haha, knappe kou die mij klein krijgt!
Maar dat werkte niet. Heel gek maar mijn jongens vertoeven vaak op strategische plekken in mijn penthuis. En ik kan je zeggen dat een voorhoofd op zo’n elektrisch kacheltje best hard aan komt.
Ik moest maatregelen treffen. Ik heb een hekel aan bloedvlekken op mijn houten vloer. Ik belde een mannetje. Jazeker hoor, dat doen echte mannen ook. Gewoon een mannetje bellen als ze er zelf niet uitkomen.

Hij kwam afgelopen vrijdag. En hij heeft mijn kachel aan de praat gekregen!!!!!
Ik kon ‘m wel kussen. Oh wacht. Hij ging op zijn hurken zitten, draaide de dikke grijze knop op de S en 8 seconden later was mijn kachel aan.

Oja, en hij draaide het gaskraantje open.

 

………gepaste stilte lijkt me wel op z’n plaats……..

Droomvrouw

linda Dit is ‘r dan. Mijn droomvrouw, Linda.
Ik heb, eindelijk hoor ik je denken, na dik 2 jaar de juiste vrouw gevonden. De vrouw waarmee ik de rest van mijn leven wil en zal gaan delen.
Ja goed, het is nog pril allemaal hoor. Maar soms weet je gewoon, je voelt het aan alles in je lichaam, dat dit de enige echte ware is. Het was liefde op het eerste gezicht en dat geldt voor beide kanten! Nah, hoe vaak komt dat nou voor in een vrijgezellenleven?
We hebben elkaar ontmoet via Marktplaats. Ja ècht!
Zij had een advertentie geplaatst en ik reageerde daarop. En nog geen dag later was het raak. Ik ben zelden zo gelukkig geweest als momenteel terwijl ik dit typ.
Haar advertentie betrof een man, een vader en een baasje voor haarzelf, haar dochter en haar hond. De advertentie was al zo’n dik 7500 keer bekeken en de kans dat haar aanbod al vergeven was was dus redelijk groot. Maar toch besloot ik te reageren. Nogmaals, hoe vaak heb je het juiste gevoel toch? Ik reageerde op mijn manier. Op mijn manier die er tussenuit springt.

 Hallo Linda,

 ik ben een lompe veertiger met een grote bek en een zeer duidelijke mening maar wèl met het hart op de juiste plek. Ik rook sigaren en drink op alcoholgebied uitsluitend bier. Ik barst van de humor, heb een prachtlijf en loop graag op slippers. Ik ben in het bezit van een appartement, een oude auto en heb twee schatten van zoons (7 en 4 jaar). Ik werk in een classified environment en heb discipline hoog in het vaandel staan. Ik heb een hekel aan geweld maar ga het zeker niet uit de weg. Ik houd van rust aan de kop en moet absoluut geen (vrouwen)gemekker hebben. Ik heb ontzettend veel interesses maar de meeste daarvan boeien me vrij weinig. Ik ben een 100% zomermens en ben in winterse tijden meestal niet te genieten.

Ik zoek een vriendin omdat ik er schijtziek van ben om het huishouden in m’n eentje te doen. Ik heb niet echt voorkeuren voor haarkleur, ogenkleur en huidskleur maar je moet er wel verzorgd uitzien. Je moet tussen de 38 en 48 zijn en je moet wel tetten hebben, ben een borstenman.
Ik houd van dieren. Behalve van slangen. En zeekomkommers.

Lieve groetjes,

Hermanus.

Inderdaad, het is mijn standaard ‘voorstellen aan vrouwen advertentie’. Alleen deze keer voegde ik eraan toe dat ik van dieren houd. Dat zou haar zeker aanspreken.

En jawel hoor! Vanochtend heeft ze me teruggemaild. Een heul verhaal, kan ik wel zeggen. Ze begon met verontschuldigen dat ze niet direct op mijn mail reageerde maar dat had alles te maken met het feit dat ze niet beschikt over een computer thuis. Ze is een alleenstaande moeder van een dochter van 9 en ze hebben het niet zo breed maar ze komen prima rond. Ze heeft een leuke baan met wisselende diensten (!). “Ik ben geen vrouw die eisen wil stellen aan een man van zo of zo moet je eruit zien, of die leeftijd of dat soort werk of weet ik het wat voor onzin. Ik kijk liever naar je innerlijk en als dat mooi is is dat voor mij het belangrijkste. Ben zeer zeker niet opzoek naar een sexafspraak (mis het wel hoor haha) dat is waar ik in het begin van het contact nog niet eens aan doe denken.”

Ze had me. Ik werd emotioneel geraakt. M’n hart zuchtte en pinkte een traan weg.
Hierna liet ze haar dochter nog een stukje schrijven. En daarna ook nog de hond!
Man, ik was helemaal om. Tranen van geluk biggelden langs mijn oogkassen. Wat een fantastisch drietal. En wat zou ik perfect dat vierde wiel aan de wagen zijn.

Onderaan de mail vroeg, nee, smeekte ze me om elkaar wat beter te leren kennen. Ze stuurde een link waarop ik in direct contact met haar kon komen. Dus niet meer via die Marktplaatsmail. Want dat is toch ook zo onpersoonlijk?
Omdat ze thuis geen computer heeft, ga ik er dus maar vanuit dat dit de link van haar werk is.
Ben benieuwd wat voor openhartigs ze me via deze link gaat vertellen. Want dat stond ook nog in haar mailtje. Dat ze nog veel meer persoonlijke dingen over haarzelf zal vertellen.

Oei oei oei. SPANNOND!

Ik zal je op de hoogte houden.

Ik mis je

MissenJa hoor. Daar ben ik mans genoeg voor om het hardop te zeggen. Durf ik heus wel. Ben ik niet te beroerd voor. Kom op zeg! Ik ben 42 (en wat maandjes). Zou ik dan niet m’n emoties mogen laten spreken? Nou, dacht het dus mooi wel.
Sterker nog, ik ga het even HARDOP zeggen zodat de hele wereld het kan horen:
IK MIS JE!!!!!!!!!!!

Jarenlang heb je me vergezeld en waren we maatjes. Ik hield jou op de been en jij mij. Man, mooie tijden hebben we gehad. En jongens, wat zou ik willen dat die tijd weer terug komt.
Ik begin echt een burgerlul van middelbare leeftijd te worden. En dat allemaal door jouw afwezigheid.
Maar daar gaat verandering in komen. Hoe je het ook wendt of keert, ik ga actie ondernemen om je terug te veroveren. Ik ga m’n leven veranderen om de adrenaline weer terug te krijgen. Want daar heb ik het over, hè mensen. Adrenaline. (pffff, wat dacht jij dan? Hahahaha!)
Wat is er nou mooier dan strak van de spanning staan als er een buurman achter je aan rent als je weer eens bij hem deurtje gebeld (geleld zeggen ze hier, geloof ik) hebt? Of die onbeschrijfelijke kick als je een portemonnee met een visdraadje hebt vastgemaakt, jijzelf achter de bosjes zit en er een nieuwgierigaard aan komt lopen? Je kent het wel. Mèn, dat is toch fantastisch!?
Of dat ‘knock out-spelletje’? Waarbij je met één vuistslag een willekeurige voorbijganger bewusteloos slaat? Oh wacht, dat is een ontzettend achterlijk iets.

Wat ik eigenlijk bedoel is dat ik gewoon wat spanning in m’n leven mis. Het enige wat tegenwoordig nog een beetje spannend is, is of m’n auto wil starten. Of dat m’n tegenstanders mij een keer gaan verslaan met Wordfeud (@Slinzelf, dat ben ik!). Of dat m’n pielemoos een keer niet in hoerastemming schiet bij de zwoele aanblik van het doucheputje.
Ik zeg, het is tijd om het roer om te gooien en op ramkoers richting de spanningsboog te varen.

Rest mij nog even stil te staan bij de verwelkoming van mijn 500ste reactie op dees jolijtsijt. Ik vind het een mijlpaal. Weliswaar een kleintje maar toch één om in te lijsten.
Eens even zien wie de gelukkige is en wie een boterhamzakje huidschilfers van een lichaamsdeel naar keuze tegemoet kan zien.
………………………………………………………………………………….

Oh, ik ben het zelf.

Zucht. Zelfs daar valt niets spannends uit te halen.

 

 

Herinneringen

Herman blond “Goh Sinterklaas, u hebt haast net zulks wit haar als ik”. Dat schreef mijn vader onder deze foto in een fotoalbum. En hoewel ik hier nog een klein manneke was, herinner ik me dit. Sinterklaasvieringen bij zijn werk. Ik vond ze geweldig. Indrukwekkend. Groots.

Ik sprak met mijn collega over herinneringen. En ik moet tot mijn spijt bekennen dat ik de jolige dingen van mijn (pre)pubertijd nog wel kan herinneren maar vòòr m’n tiende herinner ik me vrij weinig. En dat vind ik een gemis. Sterker nog, baal er stevig van. Hoe was mijn vader met mij? Welke leuke dingen hebben we allemaal gedaan? Waar zijn we allemaal geweest?
Mijn vader was een strenge, hardwerkende man. Hij werkte in ploegendiensten dag, avond en nacht en liet voor het grootste gedeelte de opvoeding van zijn 4 kinderen aan mijn moeder over. Hij werkte veel om goed voor zijn gezin te kunnen zorgen. Altijd een stukje vlees bij het eten, een luxe ruime auto, een goede woning, hobby’s, sport, school. Hij zorgde ervoor. Zoals het hoort, zou ik zeggen. Maar op de momenten dat hij niet aan het werk was, moet hij toch leuke dingen met zijn kinderen (met mij) gedaan hebben? Ik kan me er echt weinig tot niets van herinneren. Ja, hij stond elke zaterdag langs het voetbalveld. Dat weet ik zeker.

Ik heb hier thuis het fotoalbum met mijn jeugdfoto’s. Er zitten precies 50 foto’s in. En bij elke foto heeft mijn vader een tekst geschreven. Dat zijn mijn herinneringen. Mijn jeugdherinneringen aan mijn vader.

Da’s trouwens niet helemaal waar. Bij de laatste 4 foto’s heb ik wat geschreven. Daar was hij niet zo blij mee, herinner ik me nog.

Jeugdherinnering 1Jeugdherinnering 2

Vrijen

VrijenIk dacht, het is vrijdag, laat ik eens gaan oreren over het veelal onderschatte vrijen. Goed vrijen is namelijk best een ontzettend lastig onderdeel van het liefdesspel. Het is niet even met de koppen tegen elkaar, muilen open en je lap tong bij de ander naar binnen proppen.
NEEN! Het is een kunst. Vergt oefening. Veel oefening.

Waar laat je bijvoorbeeld je handen? Welke kant ga jij met je hoofd op? Hoever moet je mond open? Tot waar gaat je tong naar binnen? Hoelang blijf je aan elkaar gekoppeld? Tja, dat zijn toch allemaal vragen waar een veelal luitjes niet over nagedacht hebben op het moment supriem.
Gelukkig dan voor deze luitjes dat ik een sensei in de vrijologie ben. Ik zal proberen het in klip en klare taal uit te leggen. Schrijf gerust mee.

De vrouw bepaalt!
Het begint met oogcontact. Dit voorkomt een schrikreactie bij de ander. Op gespreksafstand van elkaar dien je elkaar zeker 4,8 seconden recht in de ogen te kijken. In deze 4,8 seconden zullen de ogen van de vrouw een smachtende blik moeten tonen. En als bij de man een flauwe glimlach tevoorschijn komt, is de tijd rijp om tot elkaar te komen. (Mannen, ontbreekt de smachtende blik, laat dan de flauwe glimlach achterwege, het wordt niets! De vrouw bepaalt de doorgang op dit eerste moment.)
Bij het nader tot elkaar komen gaan de handen van de vrouw richting achterhoofd van de man en worden haar onderarmen op de schouders van de man gelegd. Dit is het moment dat de man de leiding van de vrijpartij overneemt. Pak de vrouw sensueel met beide handen bij haar zij.

Links!
Het moment is daar om lichamelijk contact te maken. Onthoud dat links heilig is! De man hevelt zijn hoofd iets naar links, de vrouw doet hetzelfde. Dit voorkomt onnodige en ongemakkelijke botsingen. Bij de eerste aanraking zijn beide monden gesloten, de ogen geopend. Raak elkaar vol op beide lippen gedurende 3,3 seconden. De man trekt hierna zijn hoofd van het gezicht van de vrouw maar zorg dat de afstand tussen beide gezichten nooit meer is dan 2,6 centimeter.

Verander van positie!
De man verplaatst zijn handen van de zij naar de zijkant van het hoofd van de vrouw. Plaats de handen teder langs de oren van de vrouw. De oren kunnen vrij gehouden worden door de duim boven en de overige vingers onder haar oren te plaatsen. Bedek nooit de oren! Niets zo vervelend dan als een dove te moeten vrijen! Vanzelfsprekend is een wirwar aan armen rond de hoofden ongewenst, de vrouw moet haar handen op een willekeurige plek op het lichaam van de man plaatsen. Veel voorkomend plaatsplekken zijn de biceps en de onderarmen van de man. Maar de broekrand is ook zeker een optie!

Sluit de ogen!
Sluit de ogen. De man zoent de bovenlip van de vrouw zachtjes met beide lippen. De man opent langzaam zijn mond en duwt met zijn onderlip de mond van de vrouw lafjes open. De man gebruikt zijn tanden om heel kort liefdevol op de onderlip van de vrouw te nibbelen. Dit is het teken voor de vrouw om de mond verder te openen. Maar nooit verder dan de kaak aangeeft! Niets zo vervelend om slurpende geluiden te horen echoën.
Breng het puntje van de tong gezapig bij de ander naar binnen. GA VOOR LINKS! Binnensmonds kunnen de puntjes van tongen contact maken middels curvende bewegingen. Houd deze move nooit langer dan 14 minuten aan! Vooral bij een verkoudheid is het lastig ademhalen door de neus.

Laat los!
Het moment van loslaten is voor een ieder anders. Dit kun je naar eigen inzicht doen. Op het moment van loslaten is het een vereiste om de gezichten nooit verder dan 17,2 centimeter uit elkaar te houden. Wederom is het van groot belang dat je elkaar recht in de ogen kijkt. Nu is het voor de man wachten op een flauwe glimlach van de vrouw. Deze komt meestal zeer spoedig na het loslaten. (Mannen, komt deze glimlach niet of komt er helemaal geen oogcontact, heb je je niet goed aan bovenstaande instructies gehouden en ben je als een hyperventilerende lama met je tong bezig geweest).

Met nog steeds de handen aan de zijkant van het hoofd van de vrouw, geef je de vrouw een korte kus op haar voorhoofd en laat je haar los. Doe als man een stap achteruit en wacht op de eerste woorden van de vrouw. In negen van de tien gevallen begint het met ‘hmmmmm’.
Dat was het wel zo ongeveer. Meer kan ik er niet van maken.

Maar ehm, Manus: Er zijn natuurlijk ook mensen zonder vrijpartner.

Dat klopt. En voor de mannen kan ik alleen maar zeggen; Vette pech joh!
Voor de vrouwen kan ik de hand aanraden. Op de rug van je hand kun je perfect oefenen op de kunst van het vrijen. Gebruik het gedeelte tussen duim en wijsvinger maar eens.
Succes.

Ps. wist je dat ‘Hand’ in het Latijns ‘Manus’ is?
Just saying.

Dokter papa

DokterHerinner je Dick van Toorn nog nog nog nog? Dat was de man die Arjen Robben in 3 weken bijna klaarstoomde voor het WK 2010. Bijna ja, want als hij volledig klaargestoomd was, had ie die dot van een kans in de 66e minuut wel verzilverd. En had ik nu met m’n ontzettend dikke unit al een dikke 3 jaar richting Spanje gestaan.
Maar Dick vond 98% fit voldoende blijkbaar. De ouwe dwaas.
Later bleek dat Arjen nog geblesseerderder dan ooit was en zat hij een half jaar in de Duitse lappenmand. God, wat moet die Dick een hekel aan Bayern hebben gehad. Whoehahahaha, ik vind het de witz der witzen. (Zou het te maken hebben gehad met de afscheidswedstrijd van Johan Cruyff?).
Ik dwaal af.

Zo’n wonderdokter ben ik dus ook hè.
Afgelopen vrijdag kwam ik Sam halen om naar zwemles te gaan. Teun lag op de bank te slapen. Doodziek, lusteloos en ontzettend zielig. Ik had met ‘m te doen. Ik kon amper m’n emoties in bedwang houden. Mijn vaderhart brak. Het ergste wat er is, je zoon zien lijden. Maar ik had daar helemaal geen tijd voor, ik moest met Sam naar zwemles.

Zaterdag kwamen Sam en ik bij mama binnen en weer lag Teun op z’n zieligst op de bank. Na enige aarzeling en een blauwe Vinvisknuffel (de grootste knuffel die er is!) kwam er weer iets leven in mijn kleinste spruit.
Zelfs zoveel leven dat hij mee wilde naar de Sinterklaasintocht.
Na de festiviteiten togen we naar mijn penthuis en in no time was het weer lachen, gieren maar ook zeker brullen.
Zondagochtend; Niets aan het handje met jongste telg!

Gisteravond, een stormvloed aan verontrustende whapjes van voormaligje. Sam had zijn bed, de muur, de vloer, de douche, de voortuin, de motorkap van de auto van de buren en mama’s bed onder gespuugd. Doodziek, lusteloos, aan de schijt en zielig. Ontzettend zielig. Oja, en ook nog een krentebollenbaard. Ik had met ‘m te doen. Ik kon amper m’n emoties in bedwang houden. Mijn vaderhart brak. Het ergste wat er is, je zoon zien lijden.
Vandaag papadag. Sam bleef thuis van school, ik kon dus wat later komen om de jongens te halen. Sam zag er sneu uit. Hij had zich even voor mijn komst helemaal leeggescheten en zag pips en ook wit.
Ik nam ze mee naar mijn penthuis. En in no time was het weer lachen, gieren maar ook zeker brullen.

En dat allemaal dankzij papa’s zelfgemaakte hamburgers en zelfgestookte jonge dubbele graanjenever uut Grunn.
Dokter papa’s wondermiddel.

Sinterklaasinkopen

SinterklaasMèn, wat een gedoe is dat! Die Sinterklaasinkopen.
En duur! Goeiendag zeg!
Sommige mensen kopen de kantjes er een beetje van af, doen een beetje van ‘mwah, boeiuh’ en zijn blij als het hele feest weer voorbij is.

Ik niet! Ik vind dat je er werk van moet maken. Want wij kopen de presentjes hè, lieve lezers?
Daar heeft Sinterklaas helemaal geen tijd voor immers. En omdat de oude baas mij deze verantwoordelijkheid heeft gegeven, zal ik deze taak dan ook tot in de perfectie uitvoeren. Als ik iets doe, doe ik het goed. Da’s het minste wat ik kan doen. Ik had aldus besloten vanmiddag Sinterklaasinkopen te doen.
En dus reed ik rond de klok van 14en richting een kostuumverhuurbedrijf. Ik moest me een Sinterklaasoutfit aan laten meten. Ik had bovenstaand plaatje meegenomen als zijnde voorbeeld. Al gauw kwamen we erachter dat de kleur niet helemaal tot z’n recht kwam. Ik besloot eerst een zonnebankje te nemen.
Eenmaal terug bij het kostuumverhuurbedrijf kwamen we een vriendenprijsje overeen. Ze zouden me tevens dressen en schminken. Na anderhalf uur was ik een evenbeeld van bovenstaand plaatje. Ik rekende gewillig af.
Eenmaal bij m’n auto merkte ik dat hoe ik ook wilde gaan zitten, de mijter niet paste. #%^^%%E$$#@@#$%%, vloekte ik op z’n Gronings.
Ik belde een taxi en zei erbij dat ik een grote auto met dakraam wilde. Een kleine 10 minuten later stopte er een witte stretched Hummer. Ik stapte in. Gelukkig, de mijter bleef zitten.

Bij m’n bestemming zei ik tegen de chauffeur dat hij moest stoppen. Tot mijn verbazing reed hij gewoon door. Ik realiseerde me dat de chauffeur mij natuurlijk niet had gehoord omdat hij 36 meter voor me zat. Ik keek eens in het rond en vond een volle Champagnefles in de minibar. Ik mikte de fles tegen de voorruit en gebaarde dat hij moest stoppen. De chauffeur begreep de hint.
Ik stapte het autoverhuurbedrijf binnen en vroeg om een cabrio en wees naar de mijter. De beste man had alleen nog een Aston Martin DBS Volante staan. Ik streek over m’n harde en verzuchtte dat die dan maar moest. Ik knoopte de mijter rond m’n kin en plankgaste richting eerste de beste speelgoedwinkel.
In de speelgoedwinkel werd ik door allerlei gepeupel aangesproken, aangeraakt en betast. Het irriteerde me. Ik begon om me heen te meppen. “Zucht, kan ik niet even gewoon Sinterklaasinkopen doen?”, schreeuwde ik door de winkel. Het werd een moment doodstil in de winkel.

Er lag vanzelfsprekend voor miljoenen aan speelgoed in de speelgoedwinkel en juist datgene wat ik zocht was niet te vinden. Ik werd een beetje moedeloos.
M’n aandacht richtte zich op een meisje met een chagrijnige moeder. “Kijk mam, dit is leuk”, zei het meisje. Moeder kwam het gangpad inlopen, keek niet eens wat het meisje aanwees en zei alleen “NEE”. Bij een volgend leuk iets was het weer alleen NEE en bij een volgende weer. Ik kreeg met het meisje te doen.
Ik liep naar de moeder toe en verkocht haar een lel.
Ze gaf me er 4,50 voor! Mooi meegenomen, dacht ik.
Plotseling zag ik waar ik voor gekomen was. HOEZÉÉÉÉÉÉ!!!! Fluks betaalde ik en ik sprintte de winkel uit. Het was me gelukt!

Ik ben nu dan wel 849, 36 euro lichter maar zoals ik al zei; als je iets doet, moet je het goed doen.

Nu morgen iets voor de jongens kopen en laat dan het feest maar beginnen!

Ik vind iemand leuk

VerliefdIk heb gemerkt dat mijn anekdoten in de categorie ‘Von Relatiehausen’ tegenwoordig scherp in de gaten worden gehouden. Een suggestieve titel en binnen no time zwermen geïnteresseerden als vliegen rond een hoop stront bijen rond een honingpot richting dees jolijtsijt.

Nou, laat ik jullie dan eens tegemoet komen. Laat ik eens een boekje open doen.
Ik vind iemand leuk! Nu vind ik wel meer vrouwen leuk (hoi Sylvie, hoi Eva, hoi Heather) maar deze vind ik HEUL leuk. En ze past nog in mijn profiel ook! Nah zeg!

Laat ik eerst eens vrouwen definiëren.
Er zijn 3 soorten vrouwen. Vrouwen, lekkere vrouwen en mooie vrouwen.

Vrouwen: daar zijn er miljarden van. Niet echt speciaal. Leuk dat ze er zijn maar maken op mij geen indruk. Je ziet ze overal om je heen.
Lekkere vrouwen: daar zijn er miljoenen van. Zien er geweldig uit. Mooie kop, mooi lijf, goeie kledingkeuze. Voegen weinig toe. Een nachtje (of 2, of 3) extase en daar houdt het wel mee op. Hebben nog nooit indruk op mij gemaakt. Je ziet ze vaak tijdens het uitgaan.
Mooie vrouwen: Tja, daar zijn er niet zo gek veel van. Mooie vrouwen zijn het totale plaatje van een vrouw. Aantrekkelijk, goed lijf, goed karakter en humor zijn o.a. kwalificaties. Maken op mij een grote indruk. Ik kom zo nu en dan eentje tegen. En zij zal dan ook merken dat ik niet alleen maar een lolbroek ben. Dat ik niet alleen maar een praatjesmaker ben. Dat ik niet alleen maar een arrogante eikel ben.

Ik vind dus een iemand HEUL leuk. En ik ga lekker niet zeggen wie.
Nee, ik ga het op mijn manier aanpakken. Ze weet namelijk niet dat ik haar HEUL leuk vind (of wel? Hmm, interessante kwestie).
Ik ga eens even in de afwachtende houding, zien hoe zij reageert naar mij toe op dees toch wel openhartige anekdoot. Ja inderdaad, het is een soort proeftijd ja.

Oh wacht! Wat als ze dit niet leest?
Nou, dan wacht ik tot de volgende mooie vrouw voorbij komt.

Makkie. Heb er tenslotte al 2 jaar ervaring mee.

Ik ben niet zielig

Niet zielig

Je hoort het nog al eens, mannen zijn aanstellers als ze ziek zijn. Vaak Meestal Altijd zijn het de vrouwtjes die dit verkondigen. Want ‘duw jij maar ’s een homp vlees door je pisbuis’. Dat is pas pijn! Duhuu, dooddoener vind ik het.
Toevallig is het wel wetenschappelijk bewezen dat een flinke trap tegen de units 10x pijner doet. En dat dan gemiddeld 15 uur lang is dus 10 x 15 = 150.000 keer pijnlijker ja!
Dus.

Maar ik moet de vrouwtjes toch wel een klein beetje gelijk geven. Er bestaan mannen die bij één niesbuitje in de zieligmodus kruipen, zich voor het werk ziek melden en zich een week lang laten pamperen door vrouwlief. Ik vind dat misbruikmakenvandesituatieërs. Zieligerds.

Ik zal dat nooit doen. Ik ben ook nooit ziek. Tenminste, niet gewoon ziek. En mocht ik één keer per jaar de piem zijn, dan ben ik ook gelijk superziek. Killerziek.

Zo ook nu. Ik heb een killergriep. Zo eentje waar zelfs de bacteriën van denken ‘nou, die slaan we even over’. Het snot loopt Niagariaans uit beide neusgaten. M’n hoofd voelt als een dichtgeknepen mayofles bij een setje frikadellen. Er hebben al 3 prostitutiehoeren gebeld om een kamer te huren op m’n wallen. M’n keel voelt alsof er al weken geen bier doorheen is gestroomd. Op m’n stem zou Barry White wit van jaloezie zien. En de koorts tikt tropische temperaturen aan. Ik heb vanochtend een thermometer in 2 lichaamsholtes geduwd, m’n ingang en m’n uitgang, en beide keren sloeg de meter dieprood aan. *tipje voor een volgende keer; de thermometer eerst in m’n mond doen, voorkomt nare smaak*

Maar hoor je mij daar over? Meld ik me ziek? Laat ik me door vrouwlief pamperen? Nee, ik dacht het niet.
Ik ben niet zielig.

Of eigenlijk wel.
Maar dat zul je mij nooit hardop horen zeggen.

Vriendin

Vriendin Ja, je leest het goed. Ik ben overstag. Ik zei altijd dat ik geen vriendin om me heen moet hebben als ik m’n jongens heb. Tenminste, voorlopig nog niet. Zijn ze nog iets te jong voor. Ik vind het nog niet kunnen naar hun mama toe. En ik ben het levende bewijs dat niet alle (gescheiden) mannen hetzelfde zijn. Ja heus dames, niet alle mannen denken met hun geslachtspenis hoor!

Maar ik ben eruit. Het heeft lang genoeg geduurd.

Kijk, een zaterdagnacht met me doorbrengen als de jongens hier zijn, zit er (nog) niet in. Als we spreken zijn er volop plannen voor weer een interne verbouwing. Het enorme stapelbed van de jongens gaat naar de huidige kledingkamer en ik ga mijn giga liefdesnestje weer in mekaar timmeren om deze in de grote liefdesgrot te plaatsen. Zodra dit gerealiseerd is, kunnen we verder praten.

Maar wat lijkt het me fijn als een vriendin zaterdags of zondags bij m’n penthuis komt en we er met ons vieren een leuke dag van maken.

Wat lijkt het me fijn als we in het bos zijn om zum bleistift fikkie te stoken dat mijn vriendin dan vast thuis de lunch klaarzet.
En wat lijkt het me fijn als ik even op de bank wil liggen omdat ik om kwart over 4 al klaarwakker was, dat mijn vriendin even anderhalf uur met de jongens gaat spelen.

En wat zou ik het superfijn vinden als ik de jongens naar hun mama breng dat mijn vriendin bij mijn terugkomst alle zooi opgeruimd, afgewassen en schoongemaakt heeft.

Om er dan nog een heule romantische zondagavond van te maken.
Maar niet te lang want om half 5 gaat de wekker weer.

Sjonge, wat zou ik het fijn vinden een vriendin te hebben.