Statussen

Ik ben verdrietig

Nou ja, verdrietig? Dat is misschien een wat te groot woord. Verdrietigjes is het eigenlijk meer.
Dat ik-wil-grijs-haar fetisjisme van me begint namelijk een beetje sneu te worden. Het wil me maar niet lukken een nestorische blik te groeien en ook het grijs-laten-vervenidee heb ik laten varen want dat was toch niet zo’n succes als waar ik op gehoopt had. Dus swa, niets aan te doen, even slikken en weer doorgaan, wat niet is kan nog komen.

En dus verlegde ik mijn interesse naar mijn onderhoofd. Want dat kan ik wel gewoon in de spiegel zien, haha! In mijn snor en in mijn baard kom ik zo nu en dan wel ’s een verdwaald grijs/wit haartje tegen en zo’n ringbaardgeval zal mij best wel staan, dunkt me. Dus moet ik ze laten groeien om dit resultaat te kunnen beoordelen en dat is precies wat ik heb gedaan. Waar ik normaal gesproken het liefst glad als een babykont tevoorschijn loop heb ik mij de afgelopen 2 weken nachtdienst niet geschoren.
Maar je raadt het al. Het resultaat na 14 dagen scheerloos doen was diep droevig. Alhoewel ikzelf vond dat het er wel ruig uitzag was er werkelijk niemand die het opviel. Niemand die vroeg; ‘Goh, laat jij je baard staan?’ of zei; ‘Hé, dat staat je leuk/stoer/woest aantrekkelijk.’ En waarom? Omdat ik de baardgroei van een zesjarig meisje heb, dat is waarom!
En dus heb ik het scheermes er maar weer overheen gehaald. En nu ben ik dus ietwat verdrietigjes.

Ik geloof dat ik me maar neer moet leggen bij het veeeeeeeel te langzaam grijs worden. Het is niks en het zal ook niks worden. En dat is best ruk want ik ben er van overtuigd dat ik hierdoor verscheidene schurkenrollen in grote blockbusters mis loop. En dat is voor jou, lieve lezer, ook weer spijtig want nu zal je me nooit op het witte doek zien schitteren.

We verdrietig’en!

Le tuf de France (part deux)

Na ons hachelijke avontuur tuften we vrolijk dieper Frankrijk in en ik vroeg me af waarom we deze route namen in plaats van de zonroute naar het zuiden. En toen bedacht ik me dat we eerst nog cultuur gingen opsnuiven natuurlijk. Wat is nou een vakantie zonder cultuur opsnuiven, vraag ik je? Oradour-sur-Glane had ik een blaadje zien staan, ik moest daar naartoe. Oorlogfetisjist als ik ben. In dit plaatsje zijn de meest gruwelijke misdaden gepleegd tijdens de oorlog en het ziet er nog steeds zo uit als in 1944. We waren er diep van onder ingedrukt en mocht je daar ooit in de buurt zijn, een aanrader.

De zonroute, of zoals de Fransen zo prachtig zeggen; A7, daar moesten we heen. Ik had een landkaart van Frankrijk op ware grootte over de motorkap gevouwen en zag in een oogopslag, ik ben immers een man 😉, dat er twee opties waren. Optie 1 was een kleine 100 kilometer over een snelweg terug en optie 2 was een tussendoorweggetje van exact 32 kilometer. De keuze was snel gemaakt.
Nu blijken Franse tussendoorweggetjes van exact 32 kilometer in werkelijkheid slecht onderhouden schijtwegen van 847 kilometer te zijn en ik begon me meer en meer af te vragen waarom ik niet naar voormaligje had geluisterd toen ik mijn keuze doordramde.
Zucht.

Halverwege de middag bereikten we dan eindelijk de hemelse weg en ik trok de conclusie dat mijn 14 pagina’s tellende rittenschema wel in de prullenbak gemikt kon worden. (kaartleesgrap alert) Dit tot opluchting van voormaligje, ze is een vrouw immers 😄
Het was bloedheet maar mensen, wat was ik in mijn nopjes! Zonnebrilletje op, overhemd open, armpje uit het raam, lekker muziekje aan en de airco uit. Want die zat toch niet in de Peu. En lekker toeren van tolpoort naar tolpoort. Heerlijk!
Voorbij Lyon werd het heuvelachtiger en ik merkte dat de Peu er wat moeite mee kreeg. Maar ook luid toeterende en met grootlicht seinende auto’s achter me gaven me die indruk. Ik ging uit de meest linkerbaan. Nog verder naar het zuiden werd het zelfs bergachtig en ik moest iets verzinnen om mijn voiture nog enigszins waardig te houden. Ik paste mijn rijtactiek aan. Ik moest wel.
Bij het aanzicht van een berg versnelde ik naar z’n top van 145 en zo knalde ik die berg op. Maar hoe ik het ook probeerde en hoe mijn Peutje ook zo z’n best deed, halverwege viel ik bijkant stil. Tot enorme ergernis van de mede routegebruikers.
Aan alle kanten vlogen auto’s ons voorbij. Auto’s met caravan scheurden ons voorbij. Vrachtauto’s vroemden ons voorbij. Boze boeren op tractors reden ons voorbij. Op een gegeven moment passeerde zelfs het Tour de France peloton ons langs de linkerzijde. Mèn, de schaamte!
Een gendarmeriër op motor vond het mon dieu! en stuurde me naar de meest rechtse baan. De loserbaan. Tussen de zwaar beladen vrachtwagens in. Die met 30 km/u omhoog gaan.
Zucht.
Voormaligje had het hele ritueel niet meegekregen en vroeg waarom ik hier ging rijden. Ik zei dat we er zo af moesten.
Dat de afrit nog 312 kilometer duurde heb ik er maar niet bij gezegd.

De tuffer heeft ons daarna nog 3 keer heen en weer gebracht en is in 2004 overleden.
RIP zacht, mon voiture amour ❤️

Le tuf de France (part une)

 Ik parkeerde gisteren zowaar naast m’n autootje van lang geleden. Nou ja, niet dezelfde want die is in het heetst van de tijd gestorven maar wel hetzelfde type. Een Peugeot 205 Colorline. Een dieseltje. Schitterende wagen. Comfort van m’n kont, uitstraling van m’n kont, vermogen van m’n kont maar wat hebben we een plezier van deze voiture gehad. M’n tuffertje.

Vakantie naar Frankrijk, lang geleden. Zuid Frankrijk dat is want je kunt wel in Noord-Frankrijk resideren maar dan is het nog elke dag een pokke end rijden naar de Middellandse zee, redeneerden wij. Voormaligje reed het eerste stuk want ik had waarschijnlijk de avond ervoor onze aanstaande vakantie gevierd met zwagert want zo ging dat lang geleden.
De auto tot de nok gevuld, de tank vol diesel en de banden op volle hardheid. En ja hoor, dat vond voormaligje niet fijn rijden. Zucht, vrouwen….. Ergens bij een tankstation stopten we voor de eerste pauze en één van ons betaalde binnen de tankbeurt en één van ons liet wat lucht uit de banden glippen. Ik laat even in het midden wie wat deed maar laten we voor het verhaal maar aannemen dat voormaligje het laatste deed.
Midden op de Periferique, net voorbij Parijs, kwamen allemaal Fransosen en Fransoosters naast ons rijden. Druk zwaaiend en wijzend probeerden ze mij iets duidelijk te maken. Maar ik spreek geen woord Frans gebarentaal dus zwaaide ik vrolijk terug. Ze zullen het wel leuk vinden, een Nederlands stelletje in zo’n petit Frans autootje, dacht ik.
Plots zag ik witte rook langs mijn raam fladderen. Huh? Ik draaide mijn raampje open en zag dat de rook bij het linkervoorwiel vandaan kwam. Stond mijn voorband bijna in de fik! Ja hallo! Had niemand me even kunnen waarschuwen? Arrogante Fransen! Zucht.
Bij een tankstation koelden we de band af met water en pompte ik beide voorbanden op, op gelijk niveau.

Een vriendelijke Frans kwam naar ons toegelopen en vroeg me of ik hem kon helpen. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. De scooter van zijn zoon stond achter het tankgebouw geparkeerd want was stuk en hij wilde ‘m achterin zijn auto hebben. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. Tuurlijk wilde ik de man helpen, ik ben tenslotte niet voor niets een menseninnoodredder. De man gaf me een wit overallgeval zodat mijn zomerse outfit (overhemd, korte broek, slippers, zonnebril) niet onder de smerige smeer zou komen te zitten. Nou zeg, wat een sympathieke geste van die vriendelijke man, dacht ik. Ik hoefde niet eens al mijn kracht te gebruiken, in een wip stond de scooter achterin. De man gooide de achterdeuren van zijn auto dicht, bedankte me uiterst vriendelijk en reed zwaaiend weg.
Onze Peu was ook weer klaar voor gebruik, wij vervolgden onze weg. “Heb jij nou net geholpen een scooter te stelen?”, vroeg voormaligje. “Nee joh, die was van zijn zoon.”, antwoordde ik.
Toch? TOCH? 😬🙄

Een grens trekken

Deze foto verscheen gisteren op het web. En deze foto maakt mij woedend.
Deze agent, misschien getrouwd en wellicht een vader van jonge kinderen, zag op zijn rooster dat hij een demonstratie moest begeleiden. Niet wetende dat hij uren later in het ziekenhuis moet vechten voor zijn leven.

De foto is gisteren geschoten in Parijs waar (weer eens) rellen uitbraken bij een demonstratie. De officiële lezing is dat het een demonstratie van de vakbonden tegen betere arbeidsvoorwaarden was maar het is duidelijk dat de linkse rellers (weer eens) deze gelegenheid aangrepen om (weer eens) te protesteren tegen Marine Le Pen, de rechtse presidentskandidaat van Frankrijk. Want van rechts komt het gevaar, volgens de linkse rellers.
De linkse rellers die hun ideale wereldbeeld steeds vaker plaats zien maken voor een meer en meer realistisch wereldbeeld en dit beantwoorden met rellen. ALTIJD MET RELLEN! En nu dus ook al met moordaanslagen. Want van rechts komt het gevaar, volgens de linkse rellers.
Ik vraag me bezorgd en oprecht af waar een grens getrokken wordt.

En lees je hier iets over op opruiende sites als JOOP of Krapuul? Nee, natuurlijk niet.
Zij stoffen daar het toetsenbord alleen maar af als Geert Wilders of tegenwoordig Thierry Baudet iets (geweldloos) zegt of (geweldloos) doet.

Als je maar lang genoeg naar rechts kijkt, zie je links niets meer.

Voetbal

Ik ben er een tijdje helemaal klaar mee geweest maar sinds Sam en Teun op voetbal zitten, is het toch weer voetbal wat de klok slaat hier in huize Manus. Ze willen alles zien (nou ja, Sam dan, Teun pakt na een tijdje toch zijn tablet erbij en gaat een spelletje spelen). Ze willen alles weten. En weer of geen weer, vroeg of laat, ze willen buiten voetballen (mogen we in pyjama voetballen?). En eigenlijk vind ik dat stiekem toch best wel heel leuk.

Zodoende zit ik weer middenin ‘het wereldje’ en val ik weer van de ene verbazing in de andere. En volgt weer de ene ergernis de andere op. Het geld dat er in het voetbal omgaat bijvoorbeeld, dat is toch schandalig! Gemiddelde spelers van amper 20 die een weeksalaris krijgen van een ton. DOES NORMAAL MAN! Maar goed, dat is de markt en ik zou het ook pakken, laat ik eerlijk zijn.

Feyenoord wordt kampioen en dat is goed. Ze zijn het meest constante team geweest, hebben het hele seizoen bovenaan gestaan en dan verdien je het. Zo simpel is het. Ajax heeft het laten liggen tegen kleine clubs en PSV heeft 1 wedstrijd gewonnen die ze moesten winnen.
Maar wat me mateloos irriteert aan het voetbal zijn de supporters. Al jaren trouwens. Hoe krijg je het in je botte harses om een flinke rookbom in een vak met toeschouwers te gooien? Dan ben je toch gvd een eencellige idioot? Maar niet alleen de dader is volledig gestoord, ook de meelopers om hem heen mogen ze wat mij betreft per direct uit de samenleving halen.
En wat voor kansloze twat ben je als je uit frustratie tegen een dichte deur gaat staan te roepen dat ‘ze zich moeten schamen’. Je moet jezelf je ogen uit je kop schamen, ontzettende lamlul. Je kind was volledig in paniek en riep je huilend 7 keer………… Dat soort lui moeten ze direct uit het ouderlijk gezag zetten.
Of dat doorgesnoven en agressieve afval der natuur die elkaar of de boel gaan slopen bij het minste geringste.
Nog een reden waarom het goed is dat Feyenoord kampioen wordt. Ik ga namelijk 9 juni met Sam en Teun naar de Kuip naar Nederland – Luxemburg en ik voel er weinig voor om van die gefrustreerde en agressieve lutsers tegen te komen.

Oranje, mijn cluppie. Dat is in jaren niet zo beroerd geweest. Na een geweldig WK in 2014 is het heel hard bergafwaarts gegaan en dat lag vanzelfsprekend aan de coaches (Hiddink en Blind), aan de matige selectie van over-het-hoogtepunt spelers en net-niet spelers maar toch vooral aan de KNVB. Wat een zooi is het bij die Zeister club. En, noem het toeval, sinds Johan is overleden is het helemaal een losgeslagen bende. De mannen van de gouden ’88 generatie blijken, behoudens Ronald Koeman wellicht, niet goede hoofdtrainers te zijn en dat is spijtig. De generatie erna lijkt het wel te hebben maar deze mannen (Cocu, De Boer, Gio, Stam) zijn nog te veel voetballer om de functie van bondscoach te ambiëren.
Hans van Breukelen is aangesteld om te technisch directeuren maar de beste man is een keeper. Meer kan hij niet. De opvolging van Blind (en Grim) is nu al een farce en absoluut niet serieus te nemen.
Het beste legt Hans per direct zijn functie neer, neemt Louis van Gaal de boel in Zeist helemaal over, stellen ze Henk ten Cate aan als veldtrainer en wordt Ruud Gullit de bondscoach. Puur als boegbeeldfunctie.
Misschien dat het WK van volgend jaar dan nog te redden is. Want wéér een zomer zonder Oranje is voor niemand leuk.