Statussen

Weet je, ik raak er inmiddels aan gewend. Het is nu eenmaal zo en ik ga me er niet meer druk om maken. Kost me klauwen vol met energie en ik heb er simpelweg de puf niet meer voor. Ik ben tot het besef gekomen dat het niet aan mij ligt maar dat er bij de anderen een defect in de hersenen is. Tegenwoordig lach ik vriendelijk, knik ik instemmend en mocht ik in een goeie bui zijn, wil ik er ook nog wel eens een laf zwaaitje uit gooien. En dat die anderen dan uiteindelijk teleurgesteld en gedesillusioneerd achter blijven, nou ja, fuk ‘m.
Rob Geurts (als ik in een eettent zit), Anton Jansen (als ik op het voetbalveld sta), Wouter Bos (als ik een rode jas aan heb), ik heb ze allemaal al een keer gehad. Maar wat me vanochtend is overkomen, NAH!, dat geloof ik zelf bijna niet.

In een niet nader te noemen etablissement in mijn niet nader te noemen dorp sta ik vanochtend aan de bar te genieten van een kopje koffie. Aan de bar inderdaad, het was er druk. Alle tafels waren bezet en buiten op het terras was een vrijgezellenfeestje gaande. Een hele bult vrouwen. En je raadt het al, de toekomstige bruid zag er het aantrekkelijkst van allemaal uit. Heb ik weer……..

Op een gegeven moment komt een meid van het toilet en ze loopt, al snuffelend in haar tas, de zaak in. Ze botst tegen me aan en ik giet een deel van mijn koffie over de bar. Terwijl ik me zuchtend omdraai en ademhaal om haar een flinke pets te geven, rent ze keihard naar buiten. Naar het vrijgezellenfeestje.
Ik besluit er verder geen aandacht aan te schenken en herstel mijn zenhouding.
Ik bestelde nog zo’n heerlijk bakje koffie. Als ik het eerste slokje naar binnen werk, wordt plotseling de voordeur opengesmeten en komen de vrouwen van het vrijgezellenfeestje binnengestormd. Gillend en krijsend. Duwend en trekkend. Tafels vielen om. Glazen vielen om. Barkrukken vielen om. De gordijnen begaven het. Een wat oudere vrouw werd onder de voet gelopen. Haar echtgenoot probeerde haar omhoog te helpen maar werd door de uitzinnige menigte vrouwen pardoes voorover een plantenbak ingeduwd. Het was totale chaos. Gasten doken in totale paniek de keuken, de toiletten en de garderobe in. “Wat zullen we nou krijgen?”, dacht ik en ik zette me schrap om de stampedende vrouwen tegen te houden. Of in elk geval te ontwijken.

Zo abrupt als ze binnenkwamen, zo abrupt stopten ze ook ineens met gillen, krijsen, duwen en trekken. Één van de meiden werd door de bruid mijn richting opgeduwd. Ze begon me aandachtig aan te kijken. Ik fronste mijn wenkbrauwen. “Wat zullen we nou krijgen?”, dacht ik. Het werd doodstil in de zaak.

‘Nee, volgens mij niet nee’, zei het mij aanstarende meiske. Ze schudde haar hoofd heftig heen en weer. ‘Weet je het zeker?’, werd er vanachter uit de groep geroepen. ‘Nee, George heeft een vollere kin. Dit is hem niet’, antwoordde het meiske. Ze dropen af naar het terras en vervolgden hun vrijgezellenfeestje.

En het enige wat ik dacht was; “Nou, dat hebben we ook weer gehad. Wat kan ik vandaag nog meer verwachten? What else?” En ik bestelde nog maar eens zo’n heerlijke Nespresso.

Sjeesus, wat een flauw plaatje heb je er weer bij gemaakt, Manus. De borstel van dees anekdoot is “BHV” en jij verzint er een BH met vee erop bij. Sjonge jonge, hoe oud ben je? Ik hoor het je denken.

BHV, Bedrijfs Hulp Verlening. Brandje blussen, ontruimen, EHBO encetera. Heb jij het ook? Ja, tuurlijk heb jij het ook. Heel Nederland heeft BHV. Heel Nederland zit gedwongen 1 of 2 keer per jaar in zo’n duf lokaal te luisteren naar zo’n wèl enthousiaste ambulancebroeder of brandweerman. En dat is nu mijn punt. Zij zijn wèl enthousiast. Kijk, er zullen ongetwijfeld een heleboel mensen zijn die zich geroepen voelen om de medemens te hulp te schieten en eventueel (proberen) te repareren mocht dit nodig zijn. Maar het overgrote deel geeft geen fuk om het repareren van mensen. En met het overgrote deel bedoel ik moi natuurlijk. Ik repareer geen mensen. Fuk ‘m. Ja, mijn zoontjes maar voor de rest niemand hoor. Sterker nog, in mijn vak zit ik aan de andere kant van de medaille. Ik breng schade toe aan mensen. Zou wat zijn zeg, leg ik eerst iemand voor 89% om, moet ik ‘m daarna weer repareren. Tsssss, dat zou even conflicterend werken!

Deze stellige mening mijnerzijds levert trouwens wel mooie discussies en ernstig verbaasde gezichten op. De vraag was eens tijdens een BHV-les; “Je rijdt in je auto in een afgelegen gebied en je ziet iemand gewond op straat liggen. Wat doe je dan?” Sneuert bij mij de groep reageerde direct uitbundig door te zeggen dat hij de auto uitspringt en eerste hup verleent. Een staande ovatie van de rest van de groep viel hem nog net niet ten deel en ik ontwaarde zelfs een licht stijfje bij sneuert. ‘Ik zou op een afstandje gaan staan, in de auto blijven, 112 bellen en wachten tot de hulpdiensten er zijn. Fuk hem’, zei ik. Verbaasde gezichten all over the place. ‘Dat doe je toch niet? Je biedt toch gelijk hulp? Het kan een situatie van leven of dood zijn!’, gilde een zeikmuts. ‘Ja hallo, voor hetzelfde geld is het een ambush, zit er iemand in de bosjes en word je overvallen. Duhuu’, antwoordde ik uiterst kalmpjes. En dan die reacties joh, HI LA RISCH!

En bij de laatste BHV-les stoorde ik me aan het feit dat men er maar van uit gaat dat alle aanwezigen hulp bieden bij ongelukken. Toen ik kenbaar maakte dat ik dat dus niet doe ging er een golf van verontwaardiging door het duffe lokaal. ‘Dus, als ik hier neer zou vallen, zou jij mij niet helpen?’, vroeg een wat oudere suflul. ‘Neuh. Fuk jou’. En dan die gezichten joh, HI LA RISCH!

Nee, laten ze dat hele BHV-gedoe maar aan een select groepje enthousiastelingen toebedelen. Ik ga bij helemaal niemand levensreddend handelen.
Ja, bij mijn zoontjes. En m’n familie. En m’n Facebookvrienden. En m’n Twittervolgers. En m’n Webloglezers. En interessante vrijgezelle, goed geproportioneerde projecten.

Maar voor de rest; fuk ‘m.