Karaokekoning

Vrijdagavond is ontspanningsavondje in hoofde Manus. De rest van de week is m’n hoofd gevuld met ideeën – plannen – zorgen – stress – teleurstellingen – verontwaardigingen – woede enzovoorts (dat ik nog niet knalgrijs ben is mij een raadsel) maar op de vrijdagavond parkeer ik deze energievreters even in de koelkast. Dan ga ik naar m’n matties en matressen, m’n intieme vrienden. Even een avondje slap ouwehoeren, dom lullen en lachen, gieren, brullen.

Voorheen ging de tv aan en keken we die leeghoofdprogramma’s op SBS of RTL maar een tijdje terug heeft mattie een kast van karaokeapparaat op de kop weten te tikken. En mensen, laat karaoke nu al een kleine 30 jaar mijn lievelingsuitvinding zijn! Al een kleine 30 jaar geleden zocht ik het meest foute nummer uit en gaf ik vol overgave en enthousiasme een showtje weg. Inclusief hoge stemmen, gilletjes, uithalen, gitaargeluiden en danspasjes. Meestal tot enóóóóóóóóóórme ergernis van de toehoorders trouwens.
Want zingen kan ik niet. Ik weet nooit wanneer ik nou vanuit mijn buik moet zingen of vanuit mijn keel. Vanuit mijn buik krijg ik de hoge noten niet en vanuit mijn keel gaat het direct weer veul te hoog. Maar, om eerlijk te zijn, boeit me dat helemaal niet zo veel. Het belangrijkste is dat ik de teksten en de melodieën ken. En dat vind ik toch wel een voorwaarde om te karaoke’en hoor! Nou ja, natuurlijk ken ik niet alle teksten van alle liederen letterlijk maar ik weet vaak wel hoe en wanneer een woord wordt gezongen en, ook niet onbelangrijk, ik weet hoe je Engelse woorden uitspreekt.

Maar lieve lezer, soms sta zelfs ik versteld van mezelf. En gisteravond was zo’n somsmoment. “Jij kan heel goed rappen!”, werd mij toegeschreeuwd. “Jij hebt toen een keer een hele avond alle rapnummers meegezongen!” Ik fronste de wenkbrauwen. “Ja, dat zal maar dat was dan waarschijnlijk playback.”, antwoordde ik.
Ik werd door de aanwezige mattie en matressen onder druk gezet om te gaan rappen en het duurde welgeteld 3 seconden, toen zwichtte ik.
Ik zocht op de foon ‘Rappers Delight’ (de kwartierversie!) op, zonder tekst!, en drukte op play. Nu wil ik niet overdrijven hoor maar zeker 98,7% van de tekst floepte ik er zo uit! HUH, ben ik een carrière misgelopen ofzo????

En toen ik even later ‘Wuthering Heights’ op de juiste toonhoogte ook nog meezong, wist ik het weer zeker.
Ik ben nog steeds de enige echte karaokekoning.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s