Blij

Gisteravond/vannacht ~~sponsorde~~ had ik m’n laatste feesje van het jaar en heb ik even iemand blij gemaakt zeg! Ik heb zelden iemand blijer gezien. Dat kun je natuurlijk ook wel aan mij over laten. Laat mij een lootje trekken en iemand wordt de blijste mens ter aard.
Ik had mezelf voorgenomen het feesje tot het eind toe mee te maken (lees; alleen bier drinken) want het vorige feesje dat ik ~~sponsorde~~ had eindigde in mijn schijndood zijn (lees; Wodka drinken). En dat was en is voor niemand leuk. Ja, goed. Er wordt nog wel ‘s een draak met me aangestoken en er worden nog wel eens grapjes over gemaakt maar DAT IS VOOR NIEMAND LEUK JA!!!!😡

Ik had me stiekem niet helemaal aan de afspraak gehouden. Mijn kadootje was 150% boven de afgesproken 5 euro maar daar was een heule goede reden voor. Hoe kun je nou iemand voor 5 euro blij maken, redeneerde ik. Ik had een 8GB USB-stickje gehaald en deze volgeplempt met muziek uit het allerbeste muziekdecennium ooit ever aller tijden, de 80’s. Daarvan wordt iemand vast blij. Misschien wel superblij, dacht ik zelfs nog even.
Nou! De spijker op z’n kop! Ik was me daar een partijtje blij. Man, wat was ik blij. Niet te beschrijven hoe blij ik was. Blijer zul je mij niet gauw krijgen. Is er een overtreffende trap van blijst? Zo blij was ik!
Eindelijk, EIN-DE-LIJK af van fuQ-muziek!!! Iiiiiiiiieeeehaaaaaaa!😍

A, E, H, L, M, R, S, S en P, bedankt voor een heule gezellige avond.
Dat had ik net even nodig.

Lolfilm

Zo heel af en toe, soms en nu en dan moet ik even ongeneerd een lolfilm bekijken. En waarom zo heel af en toe, soms en nu en dan? Omdat die zo weinig gemaakt worden tegenwoordig. Het is de laatste tijd alleen maar nep, actie, spektakel, monsters, superhelden en veel, heeeeeeeeeeeel veel special effects wat de klok slaat. En laten we eerlijk zijn, ik ben te oud voor die onzin. Die poep raakt mijn ventilator nou totaal niet. Doe mij maar échte films zonder dat je overduidelijk kunt zien dat er een computer aan te pas is gekomen. Ik noem een Cars. Ik noem een Planes. Ik noem een Nemo. Dàt zijn pas films!!
Nee, ik wil gewoon lekker onderuit liggen en er af en toe een glimlach of een lachsalvo uitbraken. Trouwens, mijn leven is van zichzelf al een aaneenschakeling van neppigheid, thrillerelementen en superheldenacties.

Ik zag zojuist bovenstaande film. Hilarious! Wat een lolfim is dat! Will Ferrell is toch wel de koning van puberale thonghumor. Plaat voor de kop. Net doen of je gek bent. Ik vind dat heerlijk. Zoals altijd in dit soort films slaat het verhaal nergens op maar de humor maakt alles goed. Biggelaars bij de scène dat hij bij zijn zwarte ‘schoonfamilie’ aan tafel zit.
Da’s trouwens een mooie vrouw!! Meagan Good. Goodendag zeg! Dus geen lekker wijf hè? Een mooie vrouw. Heeft iemand haar nummer?
Ook de andere 3, Steve Carell, Paul Rudd en David Koechner, zijn lekker over de top bezig. En om nog een tipje weg te geven; Christina Applegate, Harrison Ford, Greg Kinnear, Will Smith, Sacha Baron Cohen en Jim Carrey spelen ook mee.
En, niet onbelangrijk, een partijtje lekkere muziek in de film! The 80’s rulen!

Dus lieve lezer, zit je op mijn humorlevel en zoek je nog wat vertier voor een saaie zaterdagmiddag, Anchorman 2.
De film staat bij Popcorn Time onder de A.
Zo! En heb ik nu mooi even een 8e anekdoot voor de categorie ‘Von Fimhausen’.

En verder……….

Dus, een zwarte Sint is het geworden. Op de tweedehands schimmel van de blanke Sint…………
Weet je, ik vind het allemaal best. Ik ben er wel klaar mee. Zie wel wat ze volgend jaar weer gaan verzinnen. Ik weet wel dat ik halverwege september aan de bel ga trekken over het gebrek aan schaars geklede en prettig gevormde Pieteressen. Want ik stoor me er vreselijk aan dat het Pietenbestand bijna volledig uit strak dichtgeknoopte mannen bestaat. Eens zien hoever ik kom met m’n beklag.

Morgen ga ik Sinterklaas met m’n gezinnetje en schoonfamilie vieren. Jahaa, ex, dat weet ik ook wel. Maar zo zien wij het niet. Klaar! Zoonlief vroeg een skateboard en zeun een grote vrachtwagen. Ben benieuwd wat ~~voormaligje~~ Sinterklaas gekocht heeft. Het is voor mij ook een verrassing. Zou ik ook iets krijgen? De man die alles wat z’n hartje begeert al heeft? Oeioeioei, ik houd het bijna niet van spanning!
En zaterdag ga ik grote mensen-Sinterklaas vieren. We hebben een tijd terug lootjes getrokken en ik hoop vanzelfsprekend dat zondag (*flauwe grap-alert*) een vrouwspersoon mij getrokken heeft.
Degene die ik heb kan de borst(en) nat maken. Want ik heb me daar een gedicht jonguh!!!!! Dat vind ik eigenlijk het lolligste, een enorm afzeikgedicht maken. Dat mag 1x per jaar, vind ik. Iemand volledig afzeiken.
Normaal gesproken ben ik niet zo. Dat weet je. Maar met Sinterklaas mag de waarheid best wel eens verteld worden. Dat zeg ik!

Ik heb via de sociale media begrepen dat Chris Rea inmiddels ook al weer onderweg is naar huis voor kerstmis. Laten we hopen dat hij George Michael dit jaar eens over zijn motorkap jaagt.

Eerlijkheid

Het voordeel om één van de 35 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn is dat je je niet meer hoeft te bewijzen bij de andere sekse, het vrouwvolk, de vrouwtjes. Ik ben derhalve tegenwoordig in de gelukkige staat en ben ik op dusdanige leeftijd dat ik ze niet meer hoef te pleasen.
Wat eigenlijk in het kort betekent dat ik eerlijk tegen ze kan zijn. En dat ben ik dan ook. Sommigen noemen dat horkerigheid, ik noem dat eerlijk.

Zo stond ik vanochtend face to face met een jonge blondine waarmee ik het in een dronken bui zeker wel anderhalf uur uit zou kunnen houden. Na wat korte interactie viste ze naar een compliment. “Zit m’n haar goed?” Tja, en dan tref je mij…..
Een gemiddelde man zou zeggen dat het haar hardstikke leuk staat.
Ik niet. “Nou, nee”, zei ik stellig. En ik trok er m’n ozo befaamde stalen gezicht bij. Het haar zat, hoe zal ik het brengen? Ze had er in elk geval weinig moeite voor gedaan. Kom op zeg! Beetje met een elastiekje denken dat je er gemakkelijk van af komt. En dan ook nog als je mij op het werk kunt treffen! Dan vraag je erom. Dat zeg ik!

Eerlijkheid mensen, daar kom je het verst mee. Hans Teeuwen zei het een tijd geleden al.
Oja, voor ik het vergeet.
Hallo jeugdige lezer. Leuk dat je hier bent. Zeg, klopt het dat je nog nooit iets van Hans Teeuwen gezien hebt? Kind toch, je weet niet wat je mist. De man is op een bepaald moment hilarisch geweest! Zoek op YT maar eens wat fragmenten op.
Hieronder een voorproefje. Kijk maar eens waar de vorige generatie om moest schaterlachen.
Veel plezier enneh…………….. Dag hoor.

Ben er klaar voor

Nu ik…………oh sorry, WE, de 10.000 hits voor dit jaar ruim gepasseerd zijn (dank daarvoor!!) en de druk volledig van m’n schouders is gevallen, kan ik weer ouderwets wat gezwets opnoteren (mattie, opnoteren is ook schrijverlijke vrijheid!)
Zal dit even duiden; M’n mattie viel een paar anekdoots geleden over ‘geslaagd succes’ dat ik schreef. Hij vond dat ik een fout had gemaakt maar de kenners onder jullie weten dat ik vòòrdat ik een fout maak, ik die fout niet maak. Toch? Ik bedoel maar.

Ik kreeg een brief van HQ thuis. Of ik zo vriendelijk wilde zijn vòòr 1 januari 2015 m’n zomervakantieaanvraag in te dienen. Nou, dat wilde ik wel. Ben de beroerdste niet. Het worden de eerste 3 weken van de schoolvakantie, 13 juli t/m 2 augustus. Oja, en of het wellicht handig is om te overleggen met collega’s. Nou, beste collega’s, hier staat het. Dat is m’n uitspraak, daar moeten jullie het mee doen. Op jors!
Ben je het er niet mee eens? Fuk jou, kijk eens op het feestdagenrooster wie jouw feestdagen werkt, zouk zeggen.

Gisteravond zapte ik langs mijn harde schijfbeelden op de DVDR en ik kwam voorbij ‘Vakantie Zeeland 2011′. Lollig om een keer weer terug te zien, dunkte ik. Ik ging hank eens goed bangen. Als je nu denkt dat er een heul verhaal over dit vakantiefilmpje komt, kom je bedrogen uit. Ik vond het gewoon leuk te vermelden waar ik gisteravond naar gekeken heb.

Ik zit te twijfelen waar ik naartoe zal gaan. Met de jongens. Want dat is mijn vakantie hè? Met m’n jongens. Kijk, ik kan natuurlijk gewoon weer 2 weken naar m’n moeke gaan. En we gaan ook zeker die kant nog op. Want Truckstarfestival! Maar is dat niet een beetje droevig aan het worden? Een 44 jarige volwassen (weer 1, mattie!) vent die met z’n kinds naar zijn moeder gaat? (reacties zijn immer welkom)
Ik denk er ook sterk over om met ze naar de andere kant van Nederland te gaan. Naar zee zum bleistift. Ik stap namelijk af van mijn principe. Of ik kàn er vanaf stappen. De jongens zijn inmiddels al zo ver dat ik zonder noemenswaardige incidenten het wel aan durf. Sam leest al als Brugman. WAT! Hij heeft vorige week een heus boek geschreven! En Teun is al een stuk verder dan toen Sam 4 jaar was. Hij veegt z’n eigen poepert al af! En daar zit al een brok wijsheid in, dat wil je niet weten! En dan zijn we ook weer 7 maanden verder natuurlijk……….
Nee, ik denk dat ik er wel klaar voor ben. Ik hoef niet te wachten om door te groeien tot Teun minimaal 9 jaar is. Dat was toch een principiële stelling van me toen ik solo moest. Maar de mannetjes zijn eerder, veeeeeel eerder dan ik dacht op het niveau wat ik prettig vind.

Nu kan het natuurlijk voorkomen dat jij, leester, denkt; ‘Nou, ik wil hem die 2 weken eigenlijk wel van heul dichtbij meemaken’. ‘Ik ben wel benieuwd hoe hij nou eigenlijk in het echt en als vader is’. ‘Ik wil best wel in natura 2 weken vakantie vieren’.
Nou, dat kan. Ben de beroerdste niet.
Ook daar ben ik namelijk wel klaar voor.

(reacties zijn immer welkom).

Feesje??

Op de dag dat voormaligje verjaart en ik met de hamstring aan gort op de bank lig kon het vandaag wel eens eventueel en misschien de dag voor een bescheiden feesje worden. Vandaag is namelijk de kans aanwezig dat dees jolijtsijt de tienduizend hits aantikt. 10.000!! Het doel wat ik me voor het einde van het jaar gesteld had. En wat een enorme druk op m’n breedgetorsode schouders gelegd heeft.
As we typ staat de teller op 9943 en een snelle rekensom leert dat nog 57 nodig zijn om de mijlpaal te halen.

En dat een maand voor de afsluiting van het jaar! Man (Vrouw), ik krijg bijkant een orgastisch gevoel in de onderbuik! Me dunkt dat m’n pielemoos de noordwestelijk richting vandaag niet verlaat!

Voor de lezer verantwoordelijk voor de 10.000ste hit heb ik een fantastische hoofdprijs in petto want ik ga het natuurlijk niet alleen solo in m’n eentje vieren. We doen het wèl samen. En succes moet gedeeld worden. Dat zeg ik!
De winnaar krijgt 1e kerstdag aanstaande een geheel onaangekondigde Meet & Greet & Kisses & Pictures & Who knows wat nog meer? met de presentator/producer/bedenker van dees successijt. Bij jou thuis!!!!!
Nou, als dàt niet de ultieme hoofdprijs is!

Ik doe wat leuks ~~uit~~ aan!

Creatief brein

Ik heb wel eens verteld dat ik een enorm creatief brein heb toch? Toch? Niet?
Nou, lieve lezer, ik heb een enorm creatief brein! Zo, dat is eruit.
En ik spreid dat ook graag tentoon. M’n bedrijfje Anus Inc.© is niet voor niets een grote internationale speler in het creatieve breinsegment aan het worden. Wellicht dat ik er dan ook eens voor beloond moet worden? Hmm, aandachtspunntje………

Afgelopen week whappte ik voormaligje met de vraag of zoonlief weer een themafeestje voor zijn verjaardag wenst. Het manneke wordt in Januari 7 jaar en natuurlijk wist ik het antwoord al. Maar de voorbereidingstijd moet bij creatieve breinen nooit onderschat worden. Laat daar geen misverstand over bestaan. Van Gogh maakte ‘Het melkmeisje’ ook niet even tussendoor tenslotte.
Vorige keer was het met als thema ‘Piraten’ een geslaagd succes, nu wil hij een feestje met als thema ‘Indianen’. Met een speurtocht én pijl en boog schieten én indianengeluiden maken én met vuur! Nou, dat moet me wel Klukklukken. Daar Winnetou ik geen doekjes om. Dat moet niet zo Geronimoeilijk zijn. Dat Mohican ik wel. (Goh, wat flauw………………excuses).
Sinds gisteravond draait mijn creatieve brein op volle toeren en een verhaallijn begint zich te ontwikkelen. Vanzelfsprekend kan ik er (nog) niet teveel over uitweiden maar het heeft iets te maken met een gouden pijl en boog.

Nu zit jij, lieve lezer, dit te lezen en je denkt ineens; “Joh! Daar heb ik ook een goed idee voor”. Of “Daar heb ik ervaring mee”. Of “Sjees, wat weer een kansloos stukkie tekst” (oh wacht). Nou, kom er maar mee. Alle ideeën zijn welkom immers. Plemp ze maar in de reacties.
Ik beloof je mee te nemen als de credits uitgedeeld worden. Ere wie ere toekomt, is altijd al mijn credo.

ps. Bovenstaand plaatje heb ik zelf gemaakt maar het idee heb ik gejat van een medelolbroek.
Hij deed het veul lolliger.

Nou, dag hoor

Ik ben fan van het Sinterklaasjournaal. Nee, ik schrijf het verkeerd. Ik ben fan van Sinterklaas. De huidige Sinterklaas. Stefan de Walle. Man, wat een hilarische vent is dat!
Het Sinterklaasjournaal op zich vind ik, ja, hoe zal ik het zeggen? Zuigend? Tenminste, de verhaallijn. Wie heeft verzonnen dat kinderen zelf maar even kadootjes moeten uitdelen? En kan iemand die links radicale lul van een van Muiswinkel even uit z’n functie zetten? Met z’n altijd opdringende ‘ik denk zo en als jij anders denkt ben je per definitie fout’ attitude.
Hoop dat de stoomboot zinkt, met hem erop. Maar wel nadat de pakjes voor pakjesavond gered zijn natuurlijk.

Ja, ik kijk het elke avond. Ik neem het op. Naar buiten toe is dat omdat ik op de hoogte moet blijven voor m’n jongens maar stiekem ben ik een groot fan. Dat zal ik nooit openlijk toegeven natuurlijk. Kom op zeg. Ik ben een volwassen vent.
Gisteravond kwam ik thuis en het eerste wat ik deed was het Sinterklaasjournaal aan zetten. Nee, da’s niet waar. Ik schonk me eerst een fris pils in, ging er eens goed voor liggen en toen deed ik het Sinterklaasjournaal aan. Wel de chronologie aanhouden, Manus!
Ze speelden #TVOH na. De Pieten gingen één voor één zingen en Sinterklaas zat op een draaistoel. Nou ja, boeiuh. Aan het einde van de scene stond Sinterklaas op, zei dat hij een tukkie ging doen en terwijl de Pieten naar adem hapten om iets te zeggen zei Sinterklaas ‘Nou, dag hoor’ en liep stoïcijns weg. Ik slappe lachte. Geweldig hoe hij dat zegt!
En even later bij een volgende scene met Piet Lut en Dokter Piet deed hij hetzelfde nog een keer. Ik rolde van de bank. Ik heb beide scenes een paar keer terug gekeken en telkens met hetzelfde resultaat. Ik in een scheur.
Man, ik kan mezelf zo prima vermaken…………
Kan haast niet wachten tot vanavond.

Jep, ik ben fan van het Sinterklaasjournaal. Omdat ik fan ben van de huidige Sinterklaas (beter dan Bram!).
En van Dieuwertje natuurlijk. Dat wilde haar! #woestaantrekkelijk

Horoscoop

Teun zei van de week dat hij en het buurmeisje tweelingen waren. Ik dacht dat ze weer eens een of ander spelletje of toneelstukje hadden gespeeld dus ik speelde mee. ‘Nee joh, jullie lijken toch helemaal niet op elkaar, gekkie?’ Kind helemaal gepikeerd. ‘NEEHEE, dat bedoel ik niet!’ ‘Ik bedoel………….hoe heet dat ook alweer?’
Toen drong tot me door dat hij de horoscoop bedoelde. ‘Oh, natuurlijk……………domme papa’, grapte ik en ik sloeg me theatraal op m’n voorhoofd. Voor de zekerheid controleerde ik zijn stelling even want je moet een kind natuurlijk niet verkeerde intel voorschotelen. En het klopt inderdaad niet. Meneertje is een Leeuw. Nou, dat vond hij nog cooler! Sam is een Steenbok trouwens, om het plaatje compleet te maken.

Yours truly is een Waterman. Maar dan ook een echte! En dat verklaart een hoop. Hoe? Nou, lees verder dan!
Ik moet er over het algemeen niet zo heel erg veel van hebben. Ik ben niet zo van ’t zweverige. Ik vind het prima wat die Chinezen allemaal verzinnen. Zolang ze voor mij nummer 63 (babi pangang met ananas) klaarmaken, heb ik geen moeite met ze.
Maar zij zijn ook niet dom! Er zit best een kern van waarheid in die horoscoopbisnis. Zo kwam ik gisteren onderstaande tekst tegen;
Wanted by many
Taken by none
Looking at some
But waiting for one.
(Google-translate, mocht je het niet begrijpen)
Is dat niet mijn hele huidige vrijgezelle bestaan in een fortune cookie? Geef de Chinees die dit verzonnen heeft een sigaal. Dat zeg ik!

Maar er is meer. Zo is een echte Waterman vriendelijk (nou?), humanitair (huh?), eerlijk (jep), trouw (dubbel jep), origineel (duh!), vindingrijk (dubbel duh!), onafhankelijk (I wish), intellectueel (dus.)
Maar ook eigenzinnig (lijkt me wel ja!), weerbarstig (nou!), dwars (soms), onvoorspelbaar (trots op!), kil (wat is daar mis mee?), te onthecht (geen idee?) en een tettenman (oh nee, dat staat er niet bij). Zo lees ik op de eerste beste hit op Google.
Op een andere site lees ik dat een Waterman ook vrijheidlievend, rebels, democratisch, wetenschappelijk, afstandelijk, onbevooroordeeld, koel, anti-autoritair en modern is.
Vat je al deze eigenschappen in één persoon, dan kom je dus bij mij uit. Valt best mee toch? Snap niet dat ik nog steeds zo zielig en alleen ben……………….. *veegt een traan van zijn wang*

Maar fuk dat! Wie heeft een relatie, genegenheid, liefde en warmte nodig als je een hele bult volgers/lezers/fans hebt?
Precies.
Ik trek het nog wel even in m’n eentje.
En dat moet je anders lezen als jij denkt dat er staat………………….

ps. onderstaande vond ik wel een actuele trouwens maar daarover wellicht een andere keer.

BREKEND! Kerst afgelast

De kans dat de kerstviering dit jaar wordt afgelast is zeer aanwezig. Minister Koenders van Buitenlandse Zaken heeft dit zojuist bekend gemaakt op een ingelaste persconferentie. De reden is dat het kabinet heeft gekozen om flink te bezuinigen op dit jaarlijks terugkerende volksfeest. ’De belangstelling werd elk jaar al minder en dit jaar bereikten we een dieptepunt qua aanmeldingen van enthousiaste aanhangers’, aldus een zichtbaar geëmotioneerde minister.

Insiders weten echter te melden dat de regering is gezwicht onder druk van protesten van o.a. de Bond van Vadsige Baardmannen, Het Elfencollectief Nederland en De vliegende herten met stomme namen-militie.

De regering verkiest derhalve het gereserveerde bedrag liever in bodemloze putten te stoppen.

Of de nieuwjaarsviering dit jaar doorgang kan vinden, valt nog te bezien. ‘Maar we houden goede hoop’.
‘Dat is toch een traditie die we in ere moeten houden’, aldus Koenders, die bijval kreeg van de oppositiepartijen.

Cursus

Goedendag dames en heren,

Mijn naam is Dr. P. Nus. Welkom bij de cursus A.E.H.B.O.E.H.T.B.L.L.O. (Alternatieve Eerste Hulp Bij Ongevallen En Handige Tips Bij Lichte Lichamelijke Ongemakken). Tijdens deze cursus zal ik u enkele bruikbare tips tonen indien u gekwetst en/of gehavend bent. Omdat de ziektekosten de pan uitrijzen en deze door de gewone man/vrouw niet meer te betalen zijn, is elke hulp meegenomen. Me dunkt. Ik ga u vandaag vertellen over de lichamelijke klachten die mijzelf op enig moment in mijn leven hebben getroffen. Maar vooral hoe ik deze opgelost heb zonder een medisch gediplomeerde geneesdokter te raadplegen. U zult merken dat met eenvoudige huis, tuin, badkamer, schuur en vooral keukenmateriaal het ergste leed op een simpele manier te dempen is.

Blauw opgezwollen oog:
Duw met uw wijs –en middelvinger de zwelling omhoog. Uw oog zal nu helemaal dicht zitten. Neem met uw andere hand een scheermes tussen duim en wijsvinger. Zet het scheermes horizontaal op de zwelling en maak middels een razendsnelle beweging een sneetje van enkele centimeters. Houd er rekening mee dat u de beweging naar de buitenkant maakt! Neem nu een biefstuk uit de vriezer (karbonade, blinde vink en bitterballen worden streng afgeraden!) en ducttape deze op 45 graden exact op de wond. U zult zien dat binnen een week de zwelling is geslonken.

Bloedneus:
Houd uw hoofd altijd achterover!!! Dit om eventuele bloedvlekken op kleding, vloer e.d. te voorkomen. Stop uw linkerwijsvinger in het rechteroor. Nooit uw rechtervinger!! Ja, tenzij u linksdragend bent. Dan wel. Pak met uw rechterhand een bordkrijtje. Leg het krijtje onder uw tong en knipper 132 keer snel achter elkaar met uw ogen. U zult zien dat de bloedneus binnen 20 minuten stopt.

Aambeien:
Het is van uitermate belang dat u de kriebelaars laat schrikken. Het beste gaat dit door ze over te geven aan een enorm temperatuurverschil. De meest gebruikelijke manier is een ijsje horizontaal tussen de billetjes te plaatsen. Een Magnum Almond is hier uitermate geschikt voor maar een Raketje kan natuurlijk ook. Naar gelang de ruimte tussen uw bammetjes. Na exact 34 minuten zullen de aambeien zo geschrokken en koud zijn dat u ze eenvoudig met een nagelvijl af kunt schrapen.

Ingegroeide teennagels:
De zenuwen van teennagels zijn taaie rakkers en laten zich niet zomaar behandelen. U dient de nagelzenuw te verwarmen tot 83 graden. Bijkomend voordeel is dat de nagel een lagere ontbrandingstemperatuur heeft. U kunt dus, terwijl u de zenuw verwarmt, de nagel in precies de vorm snijden die u wenst.

Tot zover voor vandaag. Tot een volgende keer.
En onthoudt: Voor elke mediklus, raadpleeg Dr. P. Nus.

Tis weer weekend

Jep, de jongens zijn er weer. Het hep ff geduurd, ik heb ze in die 2 weken niet zo heul erg veel gezien, maar ik kan vertellen dat het weer ouwe jongens krentenbollen is. Vanochtend was het vanzelfsprekend weer vroeg maar het goede nieuws is dat Zeun nu gewoon bij papa wil liggen en dat hij de fase van het poepen om klokslag half 6 (IK HEB GEPOEHOEPT!) achter zich heeft gelaten.
De bijna 2 weken bij mama heeft niets aan de humorontwikkeling van m’n jongens veranderd. Ik vertelde vanochtend over sterke mannen en uiteraard kom je dan al gauw uit bij Ted van de Parre. ‘Tehèèèd?’, riepen ze lachend in koor. En natuurlijk kon ik er op wachten tot het Par van de Tettuh werd. Ik had jolijt. De jongens nog meer.
Tegen de middag gingen we op geheime missie. Althans, zo bracht ik het. (tip voor ouders met jengelende kinds; doe wat spannends!) We gingen kadootjes voor mama’s verjaardag kopen. Ik had haar heel slim een lijst met kado-opties ontfutseld en ik kan melden dat we het complete lijstje binnen hebben. Terug naar de parkeergarage liepen we spontaan tegen 2 fotowaardige kunstobjecten aan. Ik heb er maar gelijk het achtergondje op m’n telefoon van gemaakt. Hoe vaak tref je 2 van je lievelingsonderwerpen in 1 foto immers?

Maar waar het natuurlijk vandaag allemaal om draaide was de intocht van Sinterklaas. Nou, daar kan ik kort over zijn. Met mama, oma en de jongens verkleed als blanke Pietjes is het een succes geworden. Sinterklaas is goed aangekomen (dit jaar een paar pondjes maar toch……………….Goh, wat een flauwe!), de Pieten konden normaal de kinderen versnoepen en overal alleen maar vrolijke mensen. Waarschijnlijk leest heel mijn dorp mijn Twitter en hadden ze mijn waarschuwing gelezen. Of zouden hier gewoon geen droeftoeters wonen? Wie zal het zeggen?
Onder het filmpje kijken viel Zeun als een blok in slaap. Hem heb ik er vroeg in gelegd. Zoonlief is niet moe te krijgen. As we typ hoor ik hem zingen op bed……………………
Hij vroeg zich af hoe zwarte Piet in hemelsnaam hier binnen moet komen vannacht. Hij stelde voor om de balkondeur op een kiertje te laten. Ze hebben strategisch hun schoen en laars voor deze deur gezet. Ben benieuwd of Piet de hint begrijpt (oink oink).

Morgen gaan we bowlen! Nu al zin in.
Even de jongens kansloos laten. Is tenslotte ook onderdeel van hun leerproces.

#Daghoor

Paranoia

Ik begin er behoorlijk schijtziek van te worden dat een relatief klein groepje mensen de sfeer hier in Nederland aan het vergiftigen is. Op elk vlak van mijn ooit zo vrolijke leventje is er wel iets of iemand die het voor mij verknalt. Ik geef toe dat ik in een diepe nazomerblues zit en dat ik de laatste tijd niet helemaal objectief denk. Maar als ik zo om me heen kijk, lees en zie dan is het een kwestie van tijd dat ik snap. Dat ik getriggerd word. Dat ik radicaliseer. Dat het me geen ruk meer uitmaakt. Dat ik m’n boeltje pak en vaarwel zeg. Vaarwel tegen dit inmiddels geworden fukland.
Maar ja, ik heb natuurlijk wèl 2 jonge kinderen. En zij hebben mij nodig. Hoe je het ook went of keert.
En ik hen. Zij zijn het het beste wat me ooit is overkomen. Dat spreekt voor zich. Ik heb ze graag bij me. Gewoon lekker gekke mannendingen doen. Ze klaarstomen voor hun leven. En ik mis ze als ze niet bij me zijn.
Elke eerste 2 weken van mijn werkperiode zijn pittig. Dan maak ik flink wat uren; 5 dagdiensten, 2 avonddiensten en aansluitend 3 nachtdiensten. Ja, knipper maar even met je ogen, dat is 80 uur zonder een dag vrij! Maar hoor je mij daar over?
Ik heb dan vanzelfsprekend weinig tijd om mijn jongens te zien. En vaak kom ik even op zondag voor het werk bij de jongens kijken en een bakkie koffie drinken.
Gisteren waren ze niet thuis. Mijn qualitytime met m’n jongens ging derhalve niet door. Ik vond het jammer maar het was niet anders. Voormaligje en ik hebben het nou eenmaal zo afgesproken dus heb ik me aan de omgangsregeling te houden. Ze is volledig vrij om te doen met de jongens wat ze wil. En ze had een goeie reden om niet thuis te zijn, whappte ze me. Dus. Ik legde me er bij neer.

Gisteravond reed ik van het werk naar huis. En halverwege op de snelweg, zag ik dat nou goed? Scheurde ik nou net haar auto voorbij? Zelfde type, zelfde kleur en ook hetzelfde kenteken? Wat de fuk! Dat had ze me niet gewhappt!
Waarom reed ze om 11 uur naar huis? Waar was ze geweest? En waar waren mijn jongens? Zaten zij ook in de auto? En zo nee, wie was bij ze? Ik zat me op te vreten in mijn auto. $#%^&&%$!!!!!! Ik ging langzamer rijden om zeker te zijn. Maar ze bleef ver achter me. Ze had mij natuurlijk ook gezien en had geen zin in een confrontatie op de snelweg……………..Ik besloot vol gas te geven en naar haar huis te rijden. Ik zou haar daar opwachten. In mijn hoofd speelden verschillende scenario’s af. Voor elk scenario verzon ik tekst om haar duidelijk te maken dat ze niet met mij moet fukken.
Ik reed haar straat in. Haar auto stond netjes geparkeerd. Het licht in haar huis brandde niet. Mijn gezinnetje lag al heerlijk te slapen……………

Had ik al gezegd dat ik op het randje zit?
KOEKOEK!

Onderbroekenlol

Bioscopen, ik vind daar wat van.
Ik houd er niet van. Goed, het beeld en, nog meer, het geluid is geweldig. Maar het is gewoon niet mijn ding.
Zoals bekend erger ik me nogal gauw en het mag ook geen verrassing heten dat ik die ergernis ook hardop uit. En in een bioscoop erger ik me, laten we zeggen, sneller dan gauw. Heul snel.
Ik erger me aan die kutklapstoeltjes. Ik erger me aan die kutdeelarmleuningen. En ik erger me vooral aan luitjes om me heen. Goh, verrassend! Meestal is degene achter en voor me iemand met een hoog irritatiegehalte.
Vandaar dat ik me dus ook zelden vertoon in een bioscoop. Mocht je onverhoopt in het geniep een date met mij gepland hebben, je bioscoopbroek uit de mottenballen gehaald hebben en bioscoopkaartjes gekocht hebben voor het weekend van 29 november, dan moet ik je dus teleurstellen. Op jors, ik ga niet.
Maar da’s niet alles hoor. Wat dacht je van die prijzen? Een rondje voor de hele zaak hoef je nu niet meer te doen. Je bent een weekloon kwijt! En als je er dan ook nog een zakje snoep bij neemt, berg je dan maar op. Dan kun je je boot wel verkopen.
Maar het ergste is het filmaanbod. Dat is tegenwoordig toch om te janken? Droeviger worden ze niet meer gemaakt. Flikker toch op met die Nederlandse om-het-kwartier-tieten-films! (oh wacht……………………. Oh nee, Carice van Houten of die andere met haar plastic bek, kom hoe heet ze? Blèèèègh! Barf!) Gay toch up with those spectacle-with-strange-looking-people-movies. Mensen die daarvoor naar de bioscoop gaan zouden ze preventief uit de samenleving moeten plukken. Dat zeg ik!

Bijna dagelijks rijd ik langs de bioscoop langs de snelweg en multimegafilmposters proberen me telkens weer naar binnen te zuigen. Maar ik houd me elke keer weer groot. Fuk hun! En ook vandaag kwam ik er voorbij gesjeesd. Ik had mezelf voorgenomen er gewoon niet meer op te letten maar vandaag was mijn vlees zwak. Ik keek toch even stiekempjes.
Wàààààààààààààààààààt? Dumb and dumber to? Één van de meest lollige films ooit heeft een vervolg? Ik kreeg een flink stijfje.

Man, wat heb ik 20 jaar geleden in een bult gelegen om deel 1! Dat hij die sneeuwbal vol in haar smoel gooide…………….HI LA RIESJ!!!!! En er was nog veul meer!!!! (Fragmenten zijn welkom)
Wie had ooit gedacht dat die knijter een herhaling zou krijgen? Love them guys in Hollywood!

Hieronder de trailer.
Nu maar wachten op de dvd want had ik al gezegd dat ik een pleurishekel aan de bioscoop heb?

Vrijdag de 13e

Vrijdag de dertiende, het schijnt een dubbele ongeluksdag te zijn. Ten eerste omdat het een vrijdag is en ook omdat het de 13e het ongeluksgetal is. Het zou te maken hebben met Djiezus. Of met de Romeinen. Of met de Tempeliers. Of met Noren. Of met heksen. Kijk maar eens op Wiki.
Maar wie geeft een neuk man? Ik geloof er niet in. Fuk die ding! Mensen moeten niet zo (bij)gelovig zijn. Dat zeg ik!
En door de film wordt vrijdag de 13e geassocieerd met horror. Nou, poeh poeh, flink hoor. Dat doet mij dus ook helemaal niks. Ik vind het een leuk thema hoor maar daar houdt het voor mij wel mee op.

Wat ik wèl interesant vind; Hoe vaak in je leven ben je op vrijdag de 13e jarig? Dat kunnen er niet veel zeggen. Nou, met een beetje geluk ben ik het 13 keer. DERTIEN (ha!). Ik moet dan wel minmaal 89 jaren worden en dat kon nog wel eens een hele kluif worden.
Ik zeg altijd al dat ik een vrij uniek persoon ben en hier blijkt het maar weer. In mijn gehele familiekring en/of vriendengroep is niemand op een 13e dag van een maand jarig. En als ik mijn wereldje globaal trek en die berekening dus globaal neem, ben ik de enige op de hele wereld die op de 13e zijn verjaardag viert. Tadaaaaaaaaa, uniek persoon.

In 1976 was ik voor het eerst jarig op vrijdag de 13e. Ik werd 5. Denk niet dat mijn ouders er iets bijzonders van hebben gemaakt want niet (bij)gelovig en de film bestond nog niet. In 1981 was het de 2e keer en hoewel de film inmiddels een dikke hit was hebben ze ook deze verjaardag op een gepaste manier gevierd. Tenminste, daar ga ik van uit. Weet er niets meer van maar ik kan me niet voorstellen dat op een 10e verjaardag afgezaagde lichaamsdelen door de woonkamer hingen.
De derde keer dat ik op een vrijdag de 13e jarig was, was in 1987. En dat was een bijzondere. In 2 gevallen was het bijzonder.
Klein prijvaagje tussendoor: Waarom was 1987 in 2 gevallen een bijzondere vrijdag de 13e?

In 1998 woonde ik 14 hoog in Zeist. Ik had m’n collega’s uitgenodigd voor een horrorfeestje. Ze moesten horrorig verkleed komen. Ik vertelde ze later dat het verkleed komen een grap was. Op één collega na. Michael, hem had ik niets gezegd. In de loop van de avond klonk de intercom, ik opende de schuifdeur voor Michael. Terwijl hij in de lift naar boven stond, deed ik alle lichten in m’n flat uit en knalde het ‘aan het eind van Thriller-lachje’ door de speakers. Hij kwam OEHAHAHAHA als een spook binnen. De lichten gingen aan en daar zaten wij met ons allen. In gewone kleren. Whoehahahaha, wat een giller!
Hij vertelde vloekend dat hij de hele rit vanuit Voorthuizen met dat laken over z’n kop had gereden. Wij Whoehahahahahahahahahaha’den nog meer!

In 2004 werd ik 33 en dat is lollig want volgend jaar word ik 44. En in 2026 55 en in 2037 hoop ik 66 te worden. Hoe vaak komt dat voor? dat je op vrijdag de dertiende in de dubbele cijfers valt? Man man man, wat mogen jullie je gelukkig prijzen dat jullie mij kennen. Een uniek persoon in vol ornaat.

Tot slot nog een klein prijvaagje; Wanneer ben ik nou precies jarig?
(Mensen die weten dat het 13 februari is zijn uitgesloten van deelname!)

ps.
Waarschijnlijk komt er weer eens een keer een knalfeest. En jij bent uitgenodigd.
Houd mijn verjaardag dus vrij!

Nobody fuks wit mie

Normaal gesproken ben ik niet wraakzuchtig. De tijd dat ik iemand tot in de 5e generatie down hunte ligt alweer een dikke 4 maanden achter me. En eigenlijk ben ik nu ook niet uit op wraak. Laat ik zeggen dat ik enorm teleurgesteld ben. In Groupon®.
Het online bedrijfje dat tegen scherpe prijzen spullen aanbiedt.
Wat wil het verhaal? Nou, ga er eens goed voor zitten.

Mijn jongens spelen zo af en toe en met enige regelmaat spelletjes op mijn telefoon. En dan niet van die sneue ‘laten we elkaar kapot schieten-spelletjes’ of van die kinderachtige ‘ik ben boer en wil spullen met je ruilen-spelletjes’. Neen! Mijn jongens spelen kwaliteitspelletjes. Van Lego/Duplo. Een treintje. Een circusje. Een konijntje en girafje die een pakketje naar een leeuwtje moeten brengen. Een ijsje maken. Een hamburgertje maken. Een boefje vangen. Zeg maar, spelletjes waar ze in hun verdere leven iets aan hebben.
Nu is dat natuurlijk geen probleem, ik kan best wel even zonder telefoon. Dat is het probleem ook niet. Het probleem zit ‘m in het feit dat jongste (nog) niet in de gaten heeft dat je een met chocolade gevuld koekje bij de koekkant vast moet houden. Met gevolg dat zijn volledige handen onder de bruine zooi zitten en hij rustig doorspeelt zonder een toetenveger te pakken om zijn handjes even schoon te maken. Wat dus betekent dat mijn telefoon hetzelfde lot ondergaat! Mijn iManus is dan Von Vlekhausen!

Op het werk kregen we het over tablets. Ideaal voor kinds. Groter scherm, meer mogelijkheden en ik houd mijn telefoon schoon. M’n minimaatje zei dat bij Groupon® eentje in de aanbieding was voor 59 Euro. Voor die prijs bestelde ik er gelijk 2. Ik ondervang graag ruzies tussen mijn 2 jongens. Donderdag 18 september plaatste ik de bestelling enmaakte een kleine 120 Euro over. Ik kreeg er een keurige bevestigingsmail van.
Na een dag of 5 kreeg ik wederom een mail. Hierin stond dat mijn pakketje vanuit Londen onderweg was. Ik kreeg er een code bij om het te volgen. Ik vond dat netjes.
Dagen, weken gingen voorbij. Bij de post zat telkens geen pakketje of een afhaalbericht. Ik besloot op dinsdag 30 september eens even naar koeriersdienst GLS te bellen. De code die ik noemde was in geen velden of wegen te bekennen bij de koerier. Sterker nog, met deze codes werkt GLS helemaal niet. M’n wenkbrauwen raakten m’n kruin. Wat de fuk! Ik belde direct naar Groupon® in Amsterdam. Wat denken ze wel niet!
Ik kreeg een vrouwtje aan die lijn die ik niet goed verstond. M’n Bijlmers is ook niet meer wat het geweest is. Ook maakte ze op mij een ietwat versufte indruk. Ik vroeg haar of ze net wakker was ofzeau en of ik niet interessant genoeg was. Ze wimpelde mij af door te zeggen dat er een levertijd van 3 weken op zit. Ik ging akkoord maar beloofde terug te bellen als mijn bestelling op 7 oktober niet binnen zou zijn. En dat ik dan wat minder vriendelijk zou zijn.
Op woensdag 8 oktober hing ik om 9 uur aan de lijn bij Groupon®. De jongeman bleef getraind vriendelijk op mijn tirade. Ik zou binnen 3 dagen een uitlegmail krijgen. Maandag 6 oktober was ik er klaar mee en vroeg het meiske aan de andere kant van de lijn het adres van Groupon® in Amsterdam. Ik zei dat ik het kastje èn de muur mee zou nemen. Ze begreep ‘m niet. Enkel uren later kreeg ik een mail waarin stond dat mijn klacht was overgeheveldd naar de juiste afdeling en dat ze spoedig contact met mij op zouden nemen. Op 13 oktober ontving ik wederom een afwimpelmail en op 21 oktober weer eentje. In de laatste gaf vrouwtje Irina aan dat als ik niet wilde wachten op mijn produkt zij het betaalde bedrag aan mij mag terugbetalen. MAG terugbetalen! Wel Gofferdegofferdegoffer$%%#$#$%^^. MAG TERUG BETALEN? Heeft ze vroeger een vliegtuig gekopt ofzo (oei, harde grap alert!). Ja, natuurlijk wil ik per omgaande mijn geld terug!!!!!!

En dat is een dag later ook gebeurd. Eerlijk is eerlijk.
Maar nu ben ik net ’s even aan het Googelen en ontdek ik dat Groupon® een Amerikaans bedrijf is. En in Amerika kun je met de vreemdste klachten multi-miljonair worden………………………………… Nou, heb ik een klacht of heb ik een klacht?

Dus dear Groupon,

you can make 743 million Euro over on my account and then we will talk nowhere again about.

Greetings,
Manus

Missies

Tja, ik zeg maar zo; Als je een flutverhaal gaat typen, dan maar lezers trekken met een foto. Want ik wil die 10.000 aan het eind van het jaar halen. De teller staat as we typ op 8959.

Vandaag had ik de schoonmaakkriebels. Maar dan echt. Spinnenwebben, stofwolken en overige viezigheden belemmerden mij om een dutje te doen. Ik werd maf van dat gefriemel op m’n gezicht. Dus dacht ik, kom, laat ik m’n moeder eens na doen. Ik ben in de badkamer begonnen en MÉÉÉÉN, wat een werk is dat! Het rook er al een tijdje niet echt frisjes en ik dacht steeds dat de afvoer van onderste buurvrouw vol zat met 85 jaar aan huidschilfers. Maar het bleek dat mijn leidingen ook niet geheel vrijuit gingen.
Hierna was mijn woonkamer aan de beurt. Met een doekje en de fles Glassex ben ik alles nagelopen. En daarna heb ik de boel ook nog schoongemaakt en opgeruimd. Ik vond het een hels karwei. Ik had er na 5 uur dan ook totaal geen zin meer in. En dat kwam goed uit want ik vond wat cd’s met foto’s erop.

Oeioeioei, wat zou daar allemaal op staan? Ik startte fluks de laptop op. Ik was reuze nieuwsgierig.
Het zijn foto’s van jaren geleden. Ik heb ze al een tijd niet gezien. Vooral oja!-foto’s. Maar ook de wat pikantere (zie boven). En natuurlijk, niet te vergeten, van al mijn missies. Ik heb er nogal wat opzitten, kan ik melden. Ik geef toe dat het de laatste tijd een stuk rustiger op dat gebied is maar vroegah ging ik nogal eens op missie.
En al klikkend op de laptop kreeg ik een interactief ideetje. Een interactief ideetje waar jij, lezer, aan mee kunt participeren doen. Zie het als een good old PRIJSVAAG. Let op! Er staat kunt. Je hoeft niet mee te participeren doen. Het is geheel vrijblijvend. Maar wacht tot je de hoofdprijs hoort!
EEN GEHELE AVOND MIJ OVER DE VLOER!!!!!!!!!!!!!!!!!

WAAR ZIJN ONDERSTAANDE FOTO’S VAN MIJN MISSIES GENOMEN?

Om je een beetje op weg te helpen volgen hier keuzemogelijkheden: Avignon – Cote d’Azur – Dominicaanse Republiek – Florence – Groningen – Isla Margarita – Julianadorp – Kreta – Lago Maggiore – Lucca – Mexico – Mont Blanc – Mont Ventoux – Montreux – Normandië – Pont du Gard – Gorges du Verdon – Vlissingen.

Ik zou zeggen; Succes. Moge de beste winnen.

TVODW

Tips voor op de weg. Daar gaat het deze keer over. TVODW.
Hahahaha, jij dacht zeker dat het over een of andere ‘The Voice Of’ zou gaan? Van wat dan? Derde Wereld? Hahahaha, had ik jou even mooi bij je neus! Mensen, beloof mij dat als ik ooit ‘The voice’ interessant genoeg vind om over te schrijven, je mij persoonlijk en met heul veul extreem geweld uit de samenleving mag plukken.

Nee, tips voor op de weg. Schijnen nodig te zijn. Ik maak tegenwoordig aardig wat kilometers op de weg en man man man, wat ik allemaal wel niet zie en meemaak! Dat wil je niet weten. (in dat geval, stop hier met lezen).
Ik zal het vanuit mijn oogpunt brengen want om hier op dees jolijtsijt halve bevolkingsgroepen, ik noem een vrouwen, jongeren, oudjes, af te zeiken? Neuh, daar ben ik inmiddels te volwassen voor.
Een auto bestuur je met 1 hand. Vergeet de 10 voor 2-regel, met 1 hand heb je veel meer controle over het stuur. Met 2 handen aan het stuur en bij een uitwijkmanoeuvre moeten je hersenen 2 handen aansturen, de hersen-handencoördinatie. En da’s lastig. Ja, het lukt wel maar dan maakt je ene pols of ene schouder of je gehele lichaam een ongemakkelijke draai. En da’s nie goed. En het is natuurlijk ook veel minder vermoeiend. Twee handen op 10 voor 2 = twee schouders in een vermoeiende houding.
Gewoon met 1 hand sturen, dan heb je dat probleem ondervangen. Af en toe even wisselen van hand, klaar. Ik begrijp ook niet dat niemand het die sissy’s in de Formule 1 even verteld.

Dan het verkeer lezen. Anticiperen. Vooruit kijken. Verwacht het onverwachte.
Niet iedereen rijdt als ik. Dat weet ik zelf maar al te goed. En juist daarom ben ik meer met mijn medeweggebruikers bezig tijdens een rit dan met mijn eigen rijden, dat gaat automatisch. Ik ga zum bleistift precies 359 meter achter een vrachtwagen al naar links. Ik wacht niet tot het laatste moment. En die drukker achter mij? Die wacht maar even. Fuk hem! En rijd ik al links en ik zie dat iemand wil inhalen, houd ik even in en laat ‘m voor gaan. Tenzij je een irritante Pool in een bestelbusje bent die mij even ervoor rechts ingehaald heeft. Dan ga ik irritant naast je rijden zodat jij flink in de ankers moet als je een vrachtwagen nadert.

Sociale media en niet handsfree bellen tijdens het rijden, NIET DOEN!
Nou ja, dat wil ik even nuanceren. Je moet het niet met je telefoon in je hand doen (alhoewel je wel 1 hand vrij hebt natuurlijk!).
Ik heb een telefoonhoesje in mijn stuur geïntegreerd en daar plaats ik mijn foon gewoon in. Weet je hoe handig! Een simpel lappie tape en wolla, klaar.
Nu is mijn stelling dat ik onderweg niet bereikbaar ben maar het wil wel eens voorkomen dat ik een briljant Wordfeudwoord heb en ja, die moet ik dan natuurlijk wel zo snel mogelijk leggen. Stel je voor dat ik ‘m vergeet!

En tenslotte nog een belangrijk iets; ICE. In Case of Emergency.
Het kan natuurlijk voorkomen dat ik (door de schuld van een ander!!!!) in een ongeluk terecht kom. En dan eentje waarbij ik van de wereld ben. Laten we dat tijdelijk nemen anders is het ook maar zo’n definitief verhaal. Een van de zaken die hulpverleners doen is mijn telefoon pakken en zoeken naar mensen om te waarschuwen. Nou, in mijn telefoonboek staan 7 namen en telefoonnummers bovenaan de lijst gemarkeerd met ICE. Handig!
(Ik zoek trouwens nog wat waarschuwingsadresjes in Drenthe, Overijssel, Utrecht, Noord en Zuid-Holland, Brabant, Limburg, Zeeland en Flevoland. Geïnteresseerden mogen zich melden).
En weet je wat ook handig is? Geen code op je telefoon! Anders kunnen de hulpverleners er namelijk niets mee.
Ja, ik weet dat er tegenwoordig klootzzzzzakken rondlopen die het voorzien hebben op telefoons maar vertel me eens hoe groot de kans is dat je telefoon gestolen wordt op de snelweg?

Tot zover. Doe er wat mee.
Of niet. Vink ook best.

~~Dan ga ik nu even The Voice kijken, heb het gisteren opgenomen.~~

Ik en m’n vriendin

Het is herfstvakantie voor de kinds en dus dachten ik en m’n vriendin dat een bezoekje aan de Apenheul wel een leuke dagbesteding zou zijn. Tegen tienen reden ik met mijn kinds in mijn auto en m’n vriendin met haar kinds in haar auto richting Apeldoorn. Het regende bij aankomst. Het maakte de kinds vanzelfsprekend niets uit, m’n vriendin deed er ook niet al te moeilijk over en uiteindelijk ben ook ik overstag gegaan om uit de auto te stappen.
Eenmaal binnen lieten we de kinds vrij maar niet voor we de regels hadden uitgelegd. Niet rennnen! Niet schreeuwen! En niet schrikken van apen als ze op je gaan zitten! ~~Papa slapt ze wel van je af.~~
Het eerste gedeelte van de route ging voorbeeldig. Her en der zaten de apen (aapjes) hoog in de bomen, ik en m’n vriendin hebben beiden een aapje op de nek gehad en de kinds keken hun ogen uit.
Bij de eerste pitstop gingen de kinds in de speeltuin spelen en genoten ik en m’n vriendin aan een tafeltje van een bekertje koffie.

Het was druk bij de Oerang-oetangs binnen. Ik en m’n vriendin namen de jongsten van onze kinds bij de hand, de 2 oudsten konden zich prima zelf redden. Mijn jongste kreeg het een klein beetje op zijn heupen en ik en m’n vriendin besloten de kinds te trakteren op een ijsje bij de volgende pitsstop. IJsjes werken altijd immers. Ook ik had wel trek gekregen en ik keek uit naar een vette hamburger. Het was tenslotte lunchtijd.
Helaas voor mij kwam op geen enkele menukaart iets van klefs voor. M’n vriendin kocht derhalve een tosti ham/kaas voor me.
Hierna was het tijd om richting de Gorilla’s te gaan. De voedertijdshow begon om 14.00 uur. Ik en m’n vriendin besloten de 3 kwartier te wachten. Het geduld van de kinds werd op de proef gesteld maar zonder noemenswaardige incidenten zijn we die 3 kwartier doorgekomen.
De Gorillashow was leuk, lollig en leerzaam. We trokken naar de laatste pitsstop. De kinds vermaakten zich wederom prima in de speeltuin. Ik trakteerde m’n vriendin op een broodje worst (zie foto).

De vermoeidheid speelde bij enkele van onze kinds parten en ik en m’n vriendin besloten langzaamaan richting de uitgang te gaan. Onderweg zagen we nog veel meer loslopende apen, hebben we wat apentestjes gedaan en kregen de kinds een zakje apensnoep.
Tegen vijven sloten we achter in de file naar huis aan. Ik en m’n vriendin en zèker de kinds hadden een ontzettend leuke dag gehad.

Oja, m’n vriendin.
M’n vriendin is Maike. Onze kinds zitten bij elkaar in de klas. Maike ken ik al 100 jaar en is getrouwd met Johan. Johan is m’n gab. Zij zijn mijn vrienden, zij zijn voormaligje’s vrienden, zij zijn zelfs vrienden van mijn familie. Ze zijn het soort vrienden die met grote regelmaat vragen hoe het met me gaat. Die zo af en toe vragen of ik bij ze kom eten of een biertje kom drinken. En die mij en mijn jongens meevragen voor bijvoorbeeld een dagje uit.
Echte vrienden dus.

(* Dus roddelcircuit op de sociale media: HUUUUU HUUU, RUSTIG MAARRRRRRRRR.*)

Rotterdam

Gisteren whappte zwagert (jahaa, ex. Blabla. Maar zo zie ik het niet. Punt) de vraag dat we wel eens een keer naar de haven van Rotterdam konden gaan. Ik keek eens naar buiten en whappte terug dat ik de haven van Saint Tropez een beter idee vond. Wij kletsten dij. En hierna maakten we de afspraak om met de kinds naar de haven van Rotterdam te gaan. Het woei flink dus hoe cool zou dàt zijn!
Ik weet het niet hoor maar ik heb het niet zo op Rotterdam. Ik heb een bepaald beeld bij Rotterdam. Één groot blok beton. Mannen en kinderen lopen daar standaard allemaal in een trainingsbroek en een Feyenoordshirt, hebben stekels met een mat in de nek en hebben het Feyenoordlogo op hun schouder, rug en/of piemol getatoeëerd. En de vrouwen zien er allemaal uit als Joke Bruijs. Dat beeld heb ik van Rotterdam.
Vol vooroordelen zat ik dan ook bij zwagert in de auto. De grappen rolden over het asfalt. De ene nog schunniger dan de andere. Wij kletsten dij.
Het was pokkeweer en toen we aankwamen bij de haven was het baggerweer geworden. Een oud Rotterdams gezegde zegt ‘dat het schijt van de dijken waait’ en daar is niks gezegde aan, het is de keiharde waarheid. Goeiendag zeg, wat een schijtweer!
Zwager van zwagert werkt in de haven en hij whappte dat met een beetje geluk en heul misschien en wellicht wij wel even op ‘zijn’ boot konden kijken zodra ze weer aangesteigerd waren. Is leuk voor de jongens en de kleine meid immers.
Tegen half 3 legden de mannen het schip aan de steiger en klommen wij aan boord. We kregen een rondleiding, uitleg en frikandellen en de kinds mochten zelfs op de stoel van Kapitein Henk zitten. Ik vond het hartstikke mooi voor m’n jongens.
Tot opeens er een klus kwam. Of we mee wilden? Ja, het kon ook 12 uur ’s nacht worden…………………..
We namen de gok en binnen 5 minuten voeren we over de woeste baren richting een enorme olietanker (279 meter. Schijnt een gemiddeltje te zijn. Dusssss). De klus hield in dat de tanker gedraaid moest worden om achteruit de haven in te varen. Wij loodsten vanaf de zijkant. Zelfs ik vond het spannend en, zeeman als ik ben, toog naar de voorplecht van ‘ons’ schip. (En nee, ik deed geen Leonardo. Kom op zeg, ik ben een volwassen vent………..).
Dik 2,5 uur later zaten we weer in de auto op weg naar huis. Het was een geweldig avontuur, de jongens zijn weer een ervaring rijker. En ik stiekem ook.

En mijn vooroordeel over Rotterdam neem ik bij dezen terug.
Ik heb geen één blok beton gezien.

(Jasper, Martijn, Henk en Henk; Ontzettend bedankt voor de fantastische middag!)

Reclame

Het is weer zover. Mijn leven is weer eens één groot zwart gat. Een diep dal. Een vloeibare hel. Ik vind er momenteel even helemaal geen flikker aan. Het is de tijd van het jaar, dat moge duidelijk zijn. De dagen worden korter en dus ook mijn lontje. De temperaturen gaan omlaag en dus ook mijn humeurlevel. Ik heb de aftersummerblues.
Maar dat natuurlijk niet alleen. Ik heb (nog steeds) niemand om tegen aan te lullen (zelfs niet letterlijk), mijn innerlijke prachtlijf blijft maar haperen, ik kom maandelijks exact 10.759 Euro tekort, ik vind mijn penthuis ~~kut~~ te klein, er is geen ruk op tv en ik verlies steeds vaker met Wordfeuden.
Gelukkig is mijn aftersummerblues van tijdelijke aard hoor. Tegen eind april istie wel weer over. Maar ja, voorlopig kamp ik er wel mooi even mee.

En toch is er in deze donkere tijden een lichtpuntje waar ik me aan vastklamp, m’n jongens. Ik vind mijn Sam en Teun 2 heerlijke jongens en ik vind het heerlijk hoe ik met ze kan lachen. En gek doen. En dingen leren. En ze voorbereiden. En meer van wat een vader in mijn situatie moet doen.
Ik maak regelmatig filmpjes van hun capriolen. Gewoon omdat het kan. Maar ook om ze te delen. Ik zet ze dan op Facebook en de likejes stromen dan binnen. En ik like dat dan weer.
Maarrrrrrrrr, niet iedereen kan op mijn Facebookpagina komen. NEEN!! Stel je voor dat een ieder zomaar mijn diepste privé binnen zou kunnen dringen zeg! Dat wil ik nie!
En juist daarom heb ik speciaal voor mijn moeder een YouTubekanaal aangemaakt waarop ik filmpjes van mijn jongens kwak. Ze ziet ze niet al te vaak dus leek me dit een fijne oplossing. Ja, dat kan tegenwoordig hè? In mijn kindertijd was dat een stuk lastiger want toen had je nog geen smartphone. En ik betwijfel het of YouTube toen überhaupt bestond. Of internet. Of electriciteit.

Von Goegelhausen heet de filmpjessijt en ik zou zeggen, neem gerust een kijkje. Het zijn korte filmpjes met mijn jongens in de hoofdrol.
Of niet, vink ook best.

In elk geval heb ik met dees anekdoot maar mooi even weer reclame voor mezelf gemaakt en ben jij een paar minuten dichterbij je bedtijd.
Een klassieke win-winsituatie.

Mannendingen

Ja hoor, ik geef het direct grif toe. Ik ben een beetje verbitterd als het op vrouwen aan komt. Op de ziel trapsters zijn het. ALLEMAAL! Ze kunnen in mijn ogen niet veel goed doen. En dat breng ik ook over op mijn jongens. Vrouwen kunnen niet autorijden. Vrouwen kunnen niet parkeren. Vrouwen kunnen niet iets bouwen. Vrouwen huilen altijd. Vrouwen zijn niet slim. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar gisteren besaf ik dat dat vrouwen-omlaag-brengen bij mijn jongens helemaal niet zo’n goed idee is. Ze kunnen er wel wat aan overhouden zeg! En laat dat besef nou net bij me opgekomen zijn toen ik bovenstaand bushokje naderde.
‘Natuurlijk hebben vrouwen ook goeie dingen’, zei ik en ik stopte om even de foto te maken en de jongens vrij gedetailleerd uit te leggen over tetten. Of borsten. Of tieten. Of ballen. Of units. Wat ooit jouw kopje thee is.
Hierna zijn we naar de spierentuin (speeltuin en dierentuin) gegaan en hebben we een leuke dag gehad.

Op de terugweg stopten we nog even voor het tweede ijsje van de dag bij onze favo cafetaria en vraag me niet hoe het kwam (ik heb wel een idee hoor maar echt bewijzen kan ik het niet) maar daarna, onderweg naar huis, begon Zeun spontaan vanaf de achterbank te schreeuwen; “WIJ WILLEN TETTUH, WIJ WILLEN TETTUH”. Iets moet hem getriggerd hebben om hem zo spontaan om tetten te horen roepen. Me dunkt.
Al rijdend heb ik er een filmpje van gemaakt want het was hilarisch. Ik zet ‘m maar niet online en ik laat ‘m al helemaal niet aan voormaligje zien want ik kan haar reactie nu al letterlijk opschrijven………………….
Zij begrijpt mannendingen niet en tetten, dat zijn toch mannendingen.

Nee, dat filmpje houd ik mooi voor m’n privécollectie.
Dan is de kans op uitlekken ook het kleinst.

Lenny

Je kunt veel van me zeggen. Wat? Je kunt ontzettend veel van me zeggen. Maar dat ik verstand van muziek heb staat als een paal boven het dekbed. Ik hoor hitpotentie als ik hitpotentie hoor. Ik hoor een nummer 1 van ver aankomen. Voor de jeugdige lezers (hierna te noemen ‘FUQ-music generatie); Treasure van Bruno Mars? Lily Wood and the Prick met Prayer in C?
JOEHOE *zwaait*. Jep mensen, dat was ik.
En zo hoor ik ook dat de nieuwe van Lenny Kravitz lekkah funky klinkt. Ik stapte vorige week in een auto waar standaard FUQ-music aan staat en ik hoorde het nummer voor het eerst. Ik viel er middenin maar hoorde al snel het bekende stemgeluid van Lenny.
Ik mag Lenny zeggen. Ben ik het namelijk niet die de beste man ontdekt heeft? (okee, samen met Rob Stenders, die toen iets meer invloed op muziekgebied had). In 1989 tijdens de opleiding voor ArtillerieMarinierCommandoParatroepers was daar ineens ‘Let love rule’ van het album met dezelfde naam. Goeiendag zeg! Wat een heerlijk nummer! Ik weet nog dat een mede in opleider hetzelfde idee over het nummer had. Weet zijn naam niet meer maar hij was het type ‘vaak gepest’. Ik noem hem dan maar Kneus. Door onze gedeelde muzieksmaak nam ik hem onder mijn vleugels en heeft hij zijn legertijd zonder noemenswaardige pestmomenten doorlopen. Ja, zo ben ik ook. Een fundament, waar zwakkeren in de samenleving op kunnen bouwen………..

Toen Lenny het album erna (Mama said) ging samenwerken met Slash was ik helemaal om. Ik was een Lenny Kravitzfan. De gast bespeelt bijna alle instrumenten op het album zelf. Ja, behalve de gitaarsolo’s van Slash, duhuu. Mijn favo is ‘Fields of joy’ en ‘Always on the run’ is inmiddels een klassieker.
Maar toch, *gezeik van mij in 3 – 2 – 1………….* Ik ben de interesse in hem vanaf 2000 een beetje verloren. Goed, het was wèl echte muziek te midden van alle computershit maar het kon mij niet echt meer bekoren. Is toch jammer van zo’n jongen.
Maar nu is hij terug. En hoe! ‘The chamber’ heet het nummer. Wat een uberflex intro!
En het lied gaat niet over een hotelkamer ofzo hoor! Nee, het gaat over de kamer in een pistool! Oei oei oei! In de clip speelt een Nederlands modelmeiske die mij dus niks doet mee. Ik ben opgewonden!

En toch wordt ‘The chamber’ geen nummer 1. Dat zeg ik hierzo nu alvast maar even.
Lenny, dude, wat was je denkende? Wat de fuk is het voor een einde man! Da’s toch veel te veel herrie, met dat irritante gegil.
Had nou gewoon dat fantastische basloopje weggefade en abrupt laten stoppen. Dan had je een nummer 1 te pakken.
Ik zeg het dus dan is het zo.

Klaar mee

Ik ben dus inmiddels helemaal klaar met deze gast. Kan ie niet gewoon even met gezwinde spoed tegen één van m’n vuisten aan lopen? Man man man, wat een sneuneus. Kan ie niet gewoon dit land verlaten? En dan het liefst wandelend via de Westzijde.
Maar eigenlijk weet ik niet wat ik erger vind. Deze lamzak of die fukking wegkijklinkse media die deze droeftoeter maar steeds weer een podium geven? Zwarte Piet is zwart. Dat issie altijd al. Heb je daar moeite mee, bek houwen. Einde discussie.
Ik zal deze kwestie eens even peilen bij mijn lezersschare. Wat vind jij?

Gitááááruh

Er gaat niets boven Groningen en een puik stukkie gitaarwerk. Dat zeg ik!
Gebruikt iemand eigenlijk het woordje ‘puik’ nog? En zo nee, wromnie? Is toch een schitterend in de mond liggend woord? Probeer maar ‘s. Zeg het maar eens een paar keer achter elkaar…………………. Ja toch? Jeweetzelluf. Maar daar heb ik het nu even niet over. Wellicht een andere keer. Dees anekdoot gaat over gitááááruh.
Ik vind een gitaar een onmisbaar stuk instrument in de hedendaagse muziek. En dan moet je hedendaagse muziek lezen als, pak ‘m beet, 1950 tot 1995. Toen nam de computer definitief een (veel te grote) hap uit het hart van de muziek en stierf de muziekindustrie. Om dat te staven daag ik je uit om een lijst van 40 klassiekers, uitgebracht tussen 1996 en nu, te maken. En klassiekers zijn dus nummers met eeuwige waarde. Als nu het eerste nummer dat je te binnenschiet een gedrocht van ‘Vengaboys’ of ‘Captain Jack’ is, doe asjeblieft geen moeite. Je wilt mijn online geschuttingtaalde vocabulaire niet over je heen hebben. Geloof me. Maar daar heb ik het nu niet over. Wellicht een andere keer. Dees anekdoot gaat over gitááááruh.
Gitaarspelen is best lastig, lijkt me. Al moet ik zeggen dat ik soms sommige giganten zie spelen als dat ik masturbeer, zonder te kijken. Nou, dan kun je jezelf rustig een professional noemen. Ik kan het niet. Ja, luchtgitaarspelen kan ik als één van de beste. En het geluid van een gillende gitaar heb ik redelijk onder de stembanden. Maar geef me een echte gitaar en ik proing prroing prrroing maar wat. Vind het wel jammer hoor. Ik had graag gitaar willen leren spelen toen ik jong was. Ik was nu de nieuwe Jimi Hendrix geweest. Zonder de drugs. En zonder afro. En zonder de teint. En Nederlands. En nog levend……………. Dus.
Maar goed, ik kan ook erg genieten van een ander op gitaar. Ik heb vanochtend weer een nieuwe ster ontdekt op het bekende muziekkanaal. Van haar kan ik ook erg genieten. Ik heb met grote ogen en met kwijl uit m’n mondhoeken naar haar zitten kijken en luisteren. Kijk toch eens hoe ze steeds de juiste snaren weet te vinden. En dat ze op die manier mijn juiste snaar weet te raken. Dat ze bij mij gevoelens oproept die ik niet zo heul vaak voel.

Ik wil je graag introduceren aan Jess Greenberg, een vrouw met een stel uitstekende kwaliteiten: Jess Greenberg

Geniet ervan. Ik ga ook nog even kijken.

De dood

Ik heb één van mijn opa’s nooit gekend. De man stierf ver voor ik geboren werd. En meer dan dat hij een wegenbouwer was, hij bestuurde een wals, weet ik eigenlijk niet over hem. Natuurlijk zal mijn moeder vroeger over haar vader verteld hebben maar dat is me, om eerlijk te zijn, niet echt bijgebleven.
Nu ik ouder ben, letterlijk en figuurlijk, en ook vaderloos merk ik wat een gemis dat is. Opa’s vervullen een hele belangrijke rol in het leven van een kind. Daar ben ik inmiddels wel achter.
Goed, mijn jongens hebben nu 2 opa’s maar dat hadden 3 kunnen (moeten) zijn. En juist daarom probeer ik de gedachte van mijn vader bij mijn jongens zoveel mogelijk levend te houden. Ik vertel ze verhalen over hem en ik heb in huis een foto van hem centraal tussen hun foto’s in staan.
Afgelopen zaterdag zou mijn vader 67 jaren zijn geworden. Ik was met de jongens bij mijn moeder en moeke ging in de ochtend, zoals elk jaar, even een bloemetje naar zijn rustplaats brengen. Ik besloot de jongens te confronteren met het eindstation van de dood, de rustplaats. We gingen met moeke mee. Eens moet dat, was mijn gedachte. Jongste zoon Teun had een tekening voor opa gemaakt. Ik vroeg wat al die lijntjes en kleuren voorstelden. Het was een boot waarop oma, papa, Sam, Teun en Charlie allemaal op zaten. En òòk opa! Ik vond dat mooi.
We parkeerden de auto en liepen hand in hand naar het veldje waar opa ‘lag’. Moeke haalde een vaasje en bloemen tevoorschijn, Teun legde de tekening op de grond.
Hier hield de concentratie van de jongens op. Ze kregen een halve regenboog, een aandenken, in de gaten. Toen ik zei dat Teun de regenboog niet mocht pakken, kwam de verwachte (en voor een 4-jarige logische) reactie. “Waarom niiiiiiieeet?”
Ik pakte de jongens bij de hand en liet moeke haar ding bij de rustplaats doen. Wij gingen een rondje over het herdenkingsveld lopen. Foto’s, gedichten, stenen, vlinders, overal zijn we even stilgestaan. Tot de jongens een brug in de bossen zagen. “Hé, een geheime brug”, maakte ik er een spannend spelletje van. We slopen de brug omhoog. Bovenaan was nog een veldje met gedenkstenen. We liepen verder, de brug af en kwamen uiteindelijk op de plek van opa’s rustplaats uit. “Hé, we hebben een rondje gelopen!”. Ze spraken af allebei een kant op te rennen en elkaar op deze plek weer tegen te komen. En nog een keer. En nog een keer. Leuk spelletje.
Moeke was inmiddels klaar, ze nam de jongens naar een plek waar nog veel as lag. Ik ging nog even een groet aan m’n vader brengen.
Sam vroeg wat de as was. Ik vertelde hem de waarheid. “Als sommige mensen dood zijn, worden ze verbrand en dan blijft er as over en dat strooien ze over het gras.” We liepen langs de oven met de enorme schoorsteen. “Kijk, daar worden ze verbrand.”, zei ik. Ik zag dat de jongens (vooral Sam) het maar moeilijk te vatten vonden.
Op de parkeerplaats probeerde moeke tot 2 keer toe de deur van de naast ons geparkeerde auto te openen. Wij kregen de slappe lach.
De perfecte afleiding voor de jongens na zo’n confrontatie met de dood.

4 oktober 2014

Werelddierendag.
(Slacht)Offerdag.
Open huizendag.
Zaterdag.

Fuk die ding!
Vandaag zou m’n pa 67 zijn geworden. Dat vier ik vandaag.

Op jors, ouwe!

Baardificatie

Ik verzet me met hand en tand tegen de baardificatie van de wereld. Man man man, is dat mode tegenwoordig ofzeau, een baard laten staan? Of heb ik een memo gemist en is het een statement? Echt overal waar ik kijk zie ik baardmansen. Lange baarden, korte baarden, 3-dagenbaarden, 30-dagenbaarden, sikken, reversed afro’s, haatbaarden…………….. Jongens, HET. ZIET. ER. NIET. UIT!
En ja, ik heb de baardgroei van een 6-jarig meisje dus ik ben ietwat bevooroordeeld. Maar toch. Ik vind haar daar irritant.
Je kunt mij niet vertellen dat het fijn zit (ligt? hangt?). De jeuk! Het geprikkel!
En de hygiënefactor? Die telt toch ook mee, me dunkt? Lijkt mij geen pretje om na elk bord groentesoep je baard in de shampoo te moeten zetten. En dat doe je dus ook niet. Jij pakt een doekje en veegt je muil af. Weet je wat er allemaal nog achterblijft in die haardos? GATVER! Terwijl als jij een bord groentesoep over je hoofd krijgt, jij je haar gaat wassen. Toch? Wat is het verschil haargewijs?
En, laten we eerlijk zijn, het ziet er gewoon onverzorgd uit. Kom op zeg. Vooral zo’n beginnende baard.
Er zijn natuurlijk keurig getrimde baarden maar dat soort mannen doen ook mee aan het Songfestival………..Ik rust mijn casus.
Ik durf zelfs te stellen dat mannen die hun baard laten staan hetzelfde doen met hun schaamhaar. En volgens mij is dat al zeker sinds 1986 uit. Trouwens, een paar korte haartjes gaat nog maar na een maand of 2 gaat de string toch wel erg bol staan. Denk je niet?

Toen ik het leger in moest, kreeg ik van mijn oma mijn eerste scheerapparaat. Reuze handig vond ik het. Het ding heb ik een jaar of 15 gebruikt. Toen bracht voormaligje eentje mee naar de casa en in de loop van vanmiddag heeft ook deze de geest gegeven. Ik heb ‘m symbolisch en met veel gevoel voor theater in de prullenbak gesmeten. “Scheer je weg!”, riep ik erbij. (hahaha, ik kan mezelf zo lollig vermaken.)
Ik zit me al de hele middag af te vragen of ik een nieuwe moet halen. Zoals ik al schreef is mijn baardgroei nou niet echt dat je zegt “Zo! Flinke baardgroei!”. Nee, mijn beharing concentreert zich meer vanuit mijn neus, mijn oren en mijn wenkbrauwen. En dit trek, knip of trim ik er met grote regelmaat uit en af want ik vind haar daar irritant.
Zul je net zien dat het volgend jaar mode wordt…………………….

#STOPBAARDIFICATIE

Wie dist De Mol?

Dat was even OEF! en AAAAH! en schrikken enzo gisterenavond zeg! Na mijn ontwaken uit het voordutje voor de nachtdienst stond mijn sociale media vol met die ene foto. Die foto van ‘Opsporing verzocht’. Je hebt ‘m vast gezien.
En zo niet? Deze foto bedoel ik. (en kom in godsnaam onder die steen vandaan!)
Onmiddellijk schoot ik van de bank en spurtte naar de kast. Ja hoor, daar hing ie keurig aan het knaapje; Bewijsstuk A.
“SHIT!” is wat ik dacht. Zul je net zien dat ze dadelijk via alle kanten mijn penthuis binnenstormen. Want met mijn brilletje (Bewijsstuk B) erbij en een flinke dosis fantasie bestaat de mogelijkheid dat de kans aanwezig is dat men wellicht mij in die bewuste foto ziet. Ik zette voor de zekerheid een volle pot koffie. Ik wist immers nooit.

Het zat me vannacht toch niet lekker. Ik wilde meer achtergrondintel hebben. En, niet heel onbelangrijk, ik wilde mezelf ontslagen van elke vorm van verdenking. Wij hebben de meest geavanceerde technieken, hightech apparatuur alsmede het Schaduwnet tot onze beschikking opt werk maar dat weet jij natuurlijk niet want dat is classified information (deze zin vernietigd zichzelf na 5 seconden na lezen!). Maar ik weet het wèl en ik dook vannacht dan ook in de Special ops-ruimte.
Nou lieve lezer, het zit anders dan je door de media voorgeschoteld krijgt.

Het gaat meneer de afpersman helemaal niet om geld. Ik vond dat ook al vreemd. Die de Mol heeft ongeveer een vermogen van een getal met 4986 nullen dus elk bedrag zou voor hem een tientje in gewone mensengeld zijn. Neen! Het gaat meneer de afpersman om heul iets anders. En ik heb eigenlijk wel een beetje sympathie voor de beste man gekregen. Ken je dat? Dat je sympathie kweekt voor het boeventuig? Het welbekende ‘Zweden-syndroom’? Zal wel niet hè? Boeven zijn boeven en die moeten allemaal ~~bij hun arrestatie omgelegd worden~~ in het gevang!!

De letterlijke tekst op de bezorgde taart is in chocoladeletters geschreven; “Kap nou eens met die kutprog”. (De taart was duidelijk te klein, was zo’n Hema-ding.)
Zie je? Meneer de afpersman heeft hele andere bedoelingen. Hij wil dat die de Mol stopt met die kutprogramma’s die hij produceert. En dat die Linda eens stopt met dat schaapachtig lachen.
EN DAAR HEEFT HIJ VOLKOMEN GELIJK IN!!!!!

Oh fuk! Dat maakt mij weer verdachte nummero uno……………………………….

Seks

Ik heb hiero op dees jolijtsijt in al die jaren al flink wat onderwerpen besproken. Maar over seks heb ik het eigenlijk nog nooit gehad. Toch? En laat seks nou als een tiet verkopen! Ik weet bijna wel zeker dat alleen al om de borstel hierboven “SEKS” het (geslachts)verkeer richting dees sijt naar een orgastisch hoogtepunt zal stijgen.
Ik ben niet zo van de seks. Tenminste niet in woord. Ik begeef me wel eens tussen wat testosteronbommen en wat ze dan allemaal uitkramen! Neuken. Ketsen. Volblaffen. Plafondkut. Voorkut. Im arsch spritzen. Voorvrouwen. Achtervrouwen. Tetten. Bij d’r haar pakken en bam bam bam.
Ik houd er niet zo van. Ik lach dan vaak flauwtjes mee maar diep van binnen voel ik medelijden. Medelijden met de vrouw in kwestie. Want ik ga uit van een vrouw. Hoewel? Bij sommige testosteronbommen weet ik het zo nog net niet.
Vrouwen hebben ook gevoel, denk ik dan altijd……………… Waarom (keiharde) seks terwijl je ook heel lief en teder de liefde kunt bedrijven?
Ik ben geen sekser, ik ben een liefdesbedrijver. Geen beste trouwens hoor. Ik mag al blij zijn als ik de lie bereik. Maar toch. Het gaat om het idee. En ik moet ook verliefd zijn. Dat is ook een vereiste.
En de vrouw in kwestie moet tetten hebben. En een mooi gezicht. En mooi haar. En een goed figuur. En onderhouden nagels. En goedzittende kleren. En geen raar loopje. En van goeie muziek houden. En………

Hmmm, ik denk dat dat liefdebedrijven voorlopig niks wordt. Misschien dat ik eens aan seks moet gaan denken.

Doe een dansje

Zal ik je eens vertellen wat ontzettend ontspannend werkt? Een total bodymassage. Of een keer de orgaskraan volledig opendraaien. Ja duh, dat weet ik ook heus wel. Maar daar doel ik niet op. Want niet overal heb je zomaar een prettig gevormde in een strak pakkie uitgeruste masseuse tot je beschikking. En ik moet me sterk vergissen maar volgens mij is het strafbaar om te pas en te onpas en overal en nergens je goedje zomaar neer te kwakken. (oh, anekdoot in een anekdoot: Ik gooide eens brood in de tuin voor de vogels maar ze kwamen maar niet. Zei voormaligje; “je moet er ook wat zaad bij doen”………………….. Ja, dat soort dingen moet je dus niet tegen mij zeggen. Dan kun je een reactie verwachten. :-)))
Nee, voor bovenstaande zaken moet je de juiste plaats en/of stemming en/of beiden vinden en dat kan stressend werken. Ergo en dus niet ontspannend.
Wat ik bedoel is dansen. Dansen kun je overal. Waar en wanneer je maar wilt. Zet gewoon je schaamte opzij en dans alsof je geen enkele fuk geeft. Ik danste ooit eens in een discotheek in Antwerpen volledig in trance en helemaal in m’n mezelf gekeerd op ‘Around the world’ van Daft Punk. Ik gaf exact 0 fuk. Het interesseerde me totaal niet wat anderen van me dachten. Man, wat was dat heerlijk!

Gisteren heb ik dit concept op het werk geïntroduceerd. Lichten uit, flikkerlichten aan, muziek een knopje harder en dansen. De collegae keken eerst ietwat verbaasd maar het duurde maar ff of er stonden enkele volwassen slechtkont black ops-ers te dansen alsof het leven er vanaf hing. Zonder ook maar één fuk te geven. En wàt waren we relaxed nadien!
Ik stel voor dat meer mensen dit gaan doen. Er zijn geloof ik nogal wat mensen op de wereld tegenwoordig die enigszins strak staan.

Ik zeg: Geef stress geen kans, doe zo nu en dans!

Manus 2.0. update 1.0

Jaja, ik weet het, je zit je natuurlijk al een dikke week af te vragen hoe het met de vorming van Manus 2.0 gaat. Ik vind dat logisch. Ik heb het natuurlijk niet voor niets groots aangekondigd.
Nou, ik kan daar kort en bondig over zijn. Maar ik doe er liever wat langdraderiger over. Wat heb je nou aan een anekdoot die nu al voorbij zou zijn? Dat je de link zag oppoppen, dat je er even goed voor bent gaan zitten, dat je de tissues voor eventueel tranen voor lachen danwel janken (je weet nooit wanneer ik gevoelig schrijf. Ha!) klaar hebt gelegd, dat je er iets te drinken bij hebt ingeschonken en dat je na 35 woorden weer gewoon verder met je leven kunt gaan. Nee, da’s niks. Ik maak er natuurlijk wel een verhaal van.
Nou, waar zal ik eens beginnen. Ik heb er inmiddels 4 jogsessies op zitten. In 10 dagen lijkt dat weinig maar lieve lezer, ik moet er natuurlijk wel tijd voor hebben. En da hek nie zoveul! Dat is ook de reden dat ik m’n racefiets heb weggedaan. Ik had er simpelweg de tijd niet meer voor. In mijn vorige leventje bracht voormaligje de jongens naar bed en dan kon ik even een stukkie gaan fietsen. Maar nu ik alleen woon…………………oh wacht.

Ik ben dus al 4 keer wezen rennen en, laat ik niet te overmoedig doen, er zit verbetering in. Die eerste 4oo meter haal ik nu zonder volledig kapotstuk te gaan. Die fase bereik ik inmiddels bij 479 meter. Maar het goede nieuws, of nòg goedere nieuws, is dat ik mijn herstelwandeling aanzienlijk heb verkort. Ik hoef nu niet meer met de handen achter m’n hoofd en door de neus in en door de mond uit te ademen een kilometer te wandelherstellen, ik ben nu weer in staat een jog te trekken na, nou pak ‘m beet (toe dan!), een meter of 700. Ik zie dat als superdepuper positief!!

En ik heb er lol in. Dat is ook niet onbelangrijk. Zodra ik klaar ben met dit epistel, trek ik de stoute schoenen, het kekke shirt en de trainingsbroek weer aan en ga ik weer run Forrest run!
Denk dat ik vandaag maar eens de andere kant op ga. De Shell ligt 2,5 km bij m’n penthuis vandaan. Daar kan ik even bijtanken en dan HUP! die 2,5 km weer terug.
En, oja, ik moet ook even sigaartjes halen maar dat schrijf je natuurlijk niet in een sportieve anekdoot.

De politie

En hier dan een gastcolumn. Nou ja, gast? Ik heb ‘m even gejat van een ander weblog.
Annabel Nanninga (de beste columniste ter wereld) slaat de spijker op z’n kop.

Ze zitten altijd in het verdomhoekje. Beleidsmakers nemen ze niet serieus, op straat hoor je vooral kritiek als er eens eentje over de schreef gaat. En ja, rotte appels hou je toch, maar om daar nou de hele groep op aan te kijken. Verder heeft het niks met de islam te maken, want we hebben het over de politie. Politie-agenten wel te verstaan. Van het ‘Comite Herstel van Vertrouwen’ via de Ombudsman die een sneer uitdeelt aan de dienders tot aan de antifa-niksnutten, allemaal doen ze een plasje over de mensen die maar bar weinig van zich af kunnen bijten: de mannen en vrouwen die elke dag weer de straat op gaan in wijken waar iedereen ze haat, minacht en wantrouwt. Tegen een bescheiden salaris en nauwelijks geruggensteund door de politiek. Dat idiote Comite van Schilderwijkse haatambtenaar Haifi en beroepshuilie Mohamed Ghay, daar zou je je schouders over op kunnen halen. Ware het niet dat de geringe politie-inzet bij de demo op 24 juli mede te danken was aan deze (destijds nog niet als antisemitische gekken ontmaskerde) lobbygroep: er waren maar zeven geuniformeerde agenten ter plekke omdat de politie zich ‘de-escalerend’ moest opstellen vanwege de spanningen in de wijk. Een beleid dat Haagse burgemeester Van Aartsen verdedigde: er waren volgens hem ‘geen grenzen overschreden’. Een agent zal het wel laten om zonder enig mandaat van hogerop en zonder voldoende mankracht hard op te treden, dus het uitblijven van arrestaties op die dag is bepaald geen graadmeter voor het ordentelijk verlopen ervan.

De ombudsman sprak zich uit over de Schilderswijkse politie en concludeerde dat er weinig mis was. Maar toen er, door toedoen van buurtbewoners die orders niet opvolgden en met vleesbijlen zwaaiden, wel een keer ferm werd opgetreden? Toen liet de NOS zich voor het karretje van Ghay spannen en maakte een reportage die panklaar werd aangeleverd door activisten met een ‘Weg met Nederland’-agenda. Toen stond de Ombudsman klaar met een commentaar over de slappe aanpak van problemen in eigen kring. Sta je dan, als agent, kies maar of je de vleesbijl van een gek in je strot wil of een mes uit de Ivoren Toren in je rug.

Dit weekend was er in Den Haag veel politie op de been en traden ze waar nodig ook op. En weer wordt er minachtend over de politie gesproken: de agressieve beroepswerklozen die zich ‘antifascisten’ noemen menen dat werken bij de politie een minderwaardig beroep is. Op de suggestie van een van de sprekers dat deze mensen wel een loonsverhoging verdienen, wordt honend gereageerd. Probeer dat eens met de politie van om het even welk ander land: de mensen die jou staan te beschermen door het slijk halen. Want reken maar dat er geen spaan heel was gebleven van de anarchistische boe-roepers zonder politiecordons tussen hen en de NVU en trawanten. Extremistische idioten zoeken de confrontatie met elkaar op en dat was gisteren niet in het voordeel van de ongewassen veganisten uitgevallen.

Terwijl er sinds gisterenmiddag alweer tig meisjes werden lastiggevallen, scooters gejat en haatpreken klonken in de Schilderswijk, terwijl burgemeesters en ombudsmannen van een mooie nazomerzondag genieten bij tennisclub of golfbaan en terwijl linksradicalen bij hun ontwaken rond het middaguur maar eens een sjekkie rolden, zijn er elke minuut politie-agenten in touw geweest. Met stomme kutdingen als bonnen schrijven, ja. Maar ook met mensen, of resten daarvan, bij ongelukken veiligstellen. Met weer ’s ochtends vroeg dat bureau uit lopen, een wijk in waar ze niet welkom zijn. Met weer lezen in kranten en op internet hoe het werkeloze, criminele, lichtgetinte, radicale, wereldvreemde en/of nutteloze gespuis frames en onwaarheden spuwt die zij niet publiekelijk mogen weerleggen. Je mag niet optreden want dan wordt je burgemeester kwaad. Je mag ondanks jarenlange ervaring op straat niet extra alert zijn op lichtgetinte bontkraagdragers, dan staat de NOS je te schandpalen als faksist. Je mag niet eens bestaan, want anarchisten die zonder staatssteun subiet zouden verhongeren vinden je een nazi.

Dat dit tot gevaarlijke situaties kan leiden, bewijst de kwestie-Rotherham. Aanpak van kinderprostitutie werd er tegengewerkt door een verstikkend politiek-correct klimaat. We hoeven de politie niet lief te vinden, en uiteraard zijn agenten niet onfeilbaar. Dat de Nederlandse politie zo veilig is voor krakerstypes en racisme-roepers om tegenaan te schoppen spreekt juist in het voordeel van de politie: burgers in Nederland hebben weinig te vrezen van politiegeweld. Alleen media en beleidsmakers zouden moeten weten wat er op het spel staat, nu radicalisme, antisemitisme en terreurdreiging hand over hand toenemen. De mensen die met hun poten in de modder staan van je vervreemden door de kant van het tuig te kiezen en softe praatjes op te hangen zal ons duur komen te staan.

Een blijk van dank

Zo af en toe en zo nu en dan en zo heel soms gun ik jou, lezer, een moment om een ogenblikje in de keuken van dees jolijtsijt te werpen. (vat je ‘m? Een ogenblikje werpen? Een blik werpen is een kijkje nemen en een kijkje nemen doe je met je ogen. Ergo een ogenblikje. Whahahaha, I kill me. Ik ben me er eentje hoor……….).
Dat recht heb je als lezer, vind ik. Jij bent namelijk net zo belangrijk voor dees weblog als de producer/bedenker/presentator zelf natuurlijk. Nou, laten we de verhouding 60 – 40 noemen. Nee, ik moet ook niet overdrijven, 80 – 20. Kom op zeg!

Zoals je ziet in bovenstaand grafiekfotootje is deze huidige maand september m’n meest succesvolle tot nog toe qua dagbezoekers. Ik kamp de laatste tijd dan ook wel een beetje met een writerscock. De verhalen rollen over de lopende band als warme broodjes in een snoepwinkel. En dat is wel eens anders geweest. Analyseer het grafiekje maar eens ff. En dat is direct te merken aan mijn lezers. Die denken al gauw ‘JA FUK JOE, ALS JIJ GEEN MOEITE DOET, WAAROM WIJ DAN WEL?’ En volkomen terecht hoor. Het vorige record stond op september 2011. En dat was de tijd dat mensen zich verkneukelden aan mijn scheiding. Man man, wat hebben ze genoten van mijn treurigheid. Nou nou!

Maar aan de top komen is makkelijk, er blijven, dat is lastig. Ik ben errug blij met de nieuwe (en ouwe) schare vaste lezers. Ik vind de reacties leuk. Ik vind de likes leuk. Het streelt mijn, toch al enorme, ~~harde~~ ego. Laat ik daar duidelijk over zijn. Vooral de laatste 3 maanden zijn goed geweest.
Zoals ik al aanhaalde heb ik sindskort een nieuwe schare fans aangeboord. Een nieuwe schare die me niet alleen voor m’n looks volgen maar daadwerkelijk voor het leesvoer komen. Hartelijk welkom, zou ik zeggen.

Ik wil een ieder die de afgelopen tijd dees jolijtsijt weer levensvatbaar hebben gemaakt bedanken. Ik ben er trots op om (bijna) dagelijks jullie saaie leventje iets op te leuken met mijn flauwigheden. En ik ben er trots op dat dit maar mooi even het 734.987.238e best gelezen weblog ter wereld is.
Nog een dikke 3 maanden voor we 2015 in knallen. Zouden we 2014 afsluiten met meer dan 10.000 views?
Ik zou me een krul in m’n lul lachen.

Een dagje miljonairsbeurs

Ik stelde vanochtend aan de jongens voor om naar de Miljonairsbeurs te gaan. Een enthousiastere “JA!” heb ik zelden uit hun keeltjes gehoord. ‘Mooi’, dacht ik, ‘een dagbesteding.’ Ik surfde naar de website om me te vervullen met de nodige need-to-know-info. Ik houd niet van verrassingen, ik ben een controlfriek, zoals je weet.
De openingstijden waren gunstig, van 10.00 uur tot 18.00 uur. De entreeprijzen daarentegen? GOEIENDAG ZEG!!!!!!! Met ons drietjes, dus 1 volwassene en 2 kinderen boven de 3 maar onder de 12 jaar, 58 Euro. Ik herhaal, ACHT EN VIJFTIG EURO! Dat is 1254,79 in Guldens, voor de wat jongere lezers hierzo. En dat ook nog zonder parkeerkaart à 6,50 Euro (83 Gulden). Ik kreeg er hartkloppingen van. En toen dat voorbij was, verzakte ie ook nog eens een keer. Ik vertelde de jongens dat ik malle Sjors niet ben en dat we niet gingen. Een treuriger “AAAAAHHHH” heb ik zelden uit hun keeltjes gehoord. Oudste zoon liep bedroefd naar de slaapkamer en kwam even later terug met een dood musje in zijn handen. Jongste zoon vroeg of er nòg een doos tissues was, deze was inmiddels op.
Ik schoot vol. Hoe kon ik mijn zoons dit leed aandoen. Wie A zegt, moet ook NUS zeggen. Is dat niet altijd mijn credo geweest?

We parkeerden de voiture op de parkeerplaats en liepen vrolijk hand in hand, huppelend en zingend naar de ingang. Meer mensen hadden hetzelfde idee opgevat om juist vandaag naar de Miljonairsbeurs te gaan. Maar vreemd genoeg liepen zij allen langs het meiske in de kassabox. Ik dacht er het mijne van. ‘Wilt u er een uitrijkaart bij?’, vroeg het kassaboxmeiske. ‘Nee, ik klap die slagboom zo over m’n motorkap.’, pareerde ik de domme vraag.
‘Dat is dan 64,50 Euro.’, zei ze met een stalen smoel. Ik trok m’n overhemd en shirt uit, brak een rib af en gaf het haar.
‘Een fijne dag’, riep ze ons na.
Een slapende tijger, grazende zebra’s, in de verte lopende Rothschildgiraffen (Huh? Rothschild, ook al in de dierenwereld? Die lui zijn ècht machtig), verstopte leeuwen en wat moeilijk uitspreekbare beesten verder liepen we het Junglerestaurant binnen. ‘Willen julie wa…………’. Voor ik m’n zin af kon maken, lagen de jongens al in de ballenbak. Een kop koffie en 2 muffins kostten me 6,85 Euro (113,82 Gulden).
Voormaligje belde en vroeg of ik even een abonnement wilde kopen want zij wilde ook wat vaker met de jongens naar de Miljonairsbeurs gaan. Ik vond het prima. Ook al kostte het me 196 Euro (23.864 Gulden).
Hierna liepen we langs de pelikanen. Tenminste dat stond op de plattegrond die we mee hadden gekregen. Er stonden zoveel mensen voor dat wij het maar voor lief namen. Het berenbos was de volgende halte op onze route en het was daar opgefraaid sinds de laatste keer dat ik er was. Ik vond het er aardig uitzien. Geld noch moeite was bespaard bij de verbouwing, dat zag ik zo. Een mooie klimpartij bovenlangs de beren werd het.
De lucht betrok met wat onheilspellende wolken dus liepen we in sneltreinvaart langs de ijsberen, de pinguins en wat gevogelte richting de olifanten. ‘Wie heeft de dikste kont?’, vroeg ik de jongens terwijl ik vanachter m’n zonnebril een rondje langs het publiek had gemaakt. Ze antwoordden beiden dat het die ene grote olifant helemaal rechts moest zijn. Ze zijn nog iets te jong om mijn snedige opmerkingen te begrijpen, me dunkt.

Een moment rust voor mij kwam in RavotAapia. Een moment inderdaad. Want het duurde maar even of mijn beide spruiten stonden tot aan de knieën in het water te ploeteren. En even later speelden ze gewoon weer in het zand. Zucht.
Wat drinken, wat eten, de gebruikelijke ijsjes (24 Euro/ 562,66 Gulden) en 2,5 uur later vond ik de hoogste tijd om te gaan. Buurman en Buurman moesten nog even plassen. Nou, dat kon in “Het Kakhuis” aan de achterzijde van het gebouw. Omdat ik niet zo gauw een toiletjuffrouw zag zitten flikkerde ik een briefje van 20 Euro (219,87 Gulden) op een tafeltje. Het zou wel rond dat bedrag kosten. Ik wilde niet meer terug door de giga speeltuin (‘Nee, ik wil nog speluuuuuuhhh) dus namen we de dichtsbijzijnde uitgang. ‘WOW, EEN KERMIS!!!!’, schreeuwden ze uit toen we inderdaad voor het kermisgedeelte van de Miljonairsbeurs stonden.
Zucht, nou fruit dan maarrrrrrrrrrrrrrrrrrrr. Elke attractie een muntje à 1,20 Euro (55,64 Gulden)…………………………….
Dus. Ik was er helemaal klaar mee. Tegen 4-en sleurde ik ze mee naar de uitgang. Hoogste tijd om weer naar mama te gaan.

Hartstikke leuk voor kinderen hoor, zo’n miljonairsbeurs.
Maar ik ken speeltuinen die een stuk minder kosten.

Airborne = Familiedag

Na 4 mei, 5 mei en mijn expeditie naar Normandië was vandaag voor mij de laatste oorloggerelateerde dag van het jaar, de herdenking op de Ginkelse hei. Dit is voor mij altijd een speciale dag. Omdat ik sinds 10 jaar een oorlogsveteraan persoonlijk ken. John Jeffries heet de held. De man is op 18 september 1944 boven de hei uit de lucht geschoten, is op het nipppertje gered door Poolse soldaten, heeft in Oosterbeek in de ziekenboeg gelegen, is door de Duitsers gevangen genomen en is tenslotte in Duitsland te werk gesteld. John is inmiddels 92 jaar en nog net zo kwiek als 2 jaar geleden toen ik hem voor het laatst zag. Vanwege de speciale editie van de herdenking, 70 jaar geleden, was mijn ontmoeting vandaag met mijn held hartelijk maar kort. Te kort. Vond ook hij. Hij vroeg me of we elkaar nog zullen zien in de korte tijd dat hij hier nog is. Aanstaande maandag vertrekt hij weer naar Engeland. Ik ga mijn uiterste best doen om elkaar nog even te ontmoeten. Ik heb namelijk nog nooit een indrukwekkender en groter mens (ondanks zijn 1.60 m) ontmoet.
http://www.omroepgelderland.nl/web/show/id=767535?q=luchtlanding# (krijg de link niet goed. Kijk bij ‘Luchtlandingen Ginkelse Heide 20 september 2014′. Op 7.30 komt een interviewtje met John). http://www.mcilree.co.uk/JJ/index.html

Maar het is ook een speciale dag voor me omdat het een familiedag is. Deze dag breng ik (bijna) elk jaar door met mijn jongens en mijn (ex)schoonfamilie. Mama stond vanochtend om half 10 bij ons voor de deur en samen fietsten we naar de hei waar opa en oma, zwagers en schoonzus + kinderen op ons stonden te wachten. We maken er dan een gezellige dag van. Oma houdt de kinderen bezig, Opa heeft interessante verhalen, de mama’s zorgen voor eten en drinken en zwager en ik hebben lol met Poolse soldaten op oude legermotoren (die hebben 40/45 liter wodka in hun mik) en Duitsers (jullie herdenking is aan de andere kant van de weg!).
Ik geniet van zulke dagen.
Het geeft me een gevoel dat ik toch nog gewoon bij de familie hoor.

Spijkerbroek

Langzaam maar zeker en heel geniepig krijg ik de mensen om me heen zover dat ze in de gaten krijgen dat er veul meer en veul betere muziek is gemaakt dan die 10 nummers die ze dag in, dag uit op FuQ-Music draaien. Mijn enthousiaste meezingen met klassiekers, mijn groovy dansen op knijters en mijn immer boeiende achtergrondinfo bij betreffende songs werpt eindelijk zijn vruchten af. De boeiende achtergrondinfo die ik vertel maar ook zeker die ik hier, op dees jolijtsijt, opnoteer, doet mensen om me heen tot inkeer komen. Ik ben daar blij om.

Ook vandaag zal ik hier weer wat muziek onderrichten en een onderschatte band in de spotlichten plaatsen: Dr. Hook and the Medicine show. De groep is in 1969 opgericht en bestond uit 4 vrienden. Het meest in het oog springende bandlid is Ray Sawyer (en dit is een hilarische woordgrapzin want lees verder). De man is in 1967 bijna fataal verongelukt en moest het sindsdien zonder rechteroog doen. Hij droeg derhalve een ooglapje (zie je wel?). De zanger was Dennis Locorriere. Hij was gezegend met een zachtrauwe, zoetgevooisde stem en samen met Ray vormde hij een harmonieus zingend duo. Ze maakten in de jaren 70 vooral softballadsende countryhits zoals daar zijn: Sylvia’s mother – Only sixteen – A little bit more – Sharing the night together – When you’re in love with a beautiful woman. Lieve liedjes die men eenvoudig meezingt. Maar ook het lollige ‘On the cover of the Rolling stone’ is een enorme hit voor ze geweest. Eind jaren 70, begin jaren 80 werden ze beïnvloed door de discomuziek. Een aanrader is ‘Walk right in’ (dat nummer loopt lekker. Ha!) en hun allergrootste en meest bekende hit is zonder twijfel ‘Baby makes her blue jeans talk’.

En laat ik het daar nou net over willen hebben (zie borstel van dees anekdoot).
“Een vrouw heeft pas de juiste maat, als mijn spijkerbroek haar goed staat”. Dat zeg ik!
Je kunt nog zo’n mooi gezicht hebben en je kunt ~~nog een setje ontzettend goeie tetten hebben~~ een prachtig karakter hebben, voldoe je niet aan bovenstaande, kun je daten met mij vergeten (heerlijk, dat rijmen!). Nou fruit, een maatje meer mag ook. Laat ik weer eens over m’n harde strijken.

Onderstaand nummer wil ik bij dezen dan ook opdragen aan een dinnetje van me die, als ze zo doorgaat, binnenkort daadwerkelijk in mijn spijkerbroek past.
Ik ben trots op je! (en ook steeds verliefder, oink oink)

Derde kamer

Zo nu en dan, af en toe en soms bedenk iets briljants en slinger ik het het www op. Zo ook gisteren.
Ik las over, keek aan en hoorde toe hoe onze volksvertegenwoordiging zich wèèr in allerlei bochten wrong om ons, het volk, maar wèèr eens voor te schotelen dat het heus allemaal goed komt. Terwijl wel duidelijk is dat dat niet zo is.
Nu ben ik er al jaren klaar mee en pleit ik al jaren voor een coup maar er schijnen nog veul te veul mensen (die kostbare zuurstof gebruiken èn met stemrecht) te zijn die er geen ruk van snappen.
Voor die mensen; Op Jors – Fuk Joe – en De Tering.

Mijn plan: We bouwen gewoon een Derde kamer. Een Derde kamer waarin een zooitje onafhankelijke luitjes (met mij als CEO natuurlijk) zitting nemen. Haha, laat ze de rambam krijgen met die Eerste en Tweede kamer! We erkennen die oplichtersbende gewoon niet meer.
En we bouwen die Derde kamer bij mij in de buurt. Ik zit in het midden van het land. Fuk de Randstad! Nederland is groter dan enkel daar!
Maar mijn plan omhelst meer natuurlijk. De verkiezingen worden openbaar. Je moet aangeven op wie je gestemd hebt. Bij de coalitievorming komt er dan een meerderheid uit. Heb jij op één van deze coalitiepartners gestemd, Op jors – Fuk Joe – en De Tering voor je! Je bent de komende 4 jaar afhankelijk van de meerjareennukken, de meerjarenplannen en de meerjarenaarsnaaierij van JOUW regering. HAHAHAHA (ik bulderlach in jouw richting!)

De verstandige mensen, die dus wèl inzicht hebben en niet op één der coalitiepartners hebben gestemd, kunnen zich aanmelden bij de Derde kamer. En zij hoeven zich dus niet te houden aan de wetjes en de maatregeltjes van de regering.
Ja. …………………. En ehm? ……………..Tja, verder moet ik het plan nog uitwerken.
Maar laten we eerst maar eens beginnen met bouwen. Dat zeg ik! Wie is een beetje handig?
En, oja, we moeten ook leden hebben natuurlijk. Ik ben sowieso van de partij.
Wie volgt?

Vrienden voor het leven

Dit is Fahdlan. Links, op 1 knie zittend (ja duh, rechts, staand is mijn zoon Sam). Fahdlan is een schooljaar klasgenootje slash vriendje van Sam geweest. Hij kwam in mei 2013 met zijn ouders en zusje (?) uit Indonesië naar Nederland, zijn moeder ging (af)studeren aan de Wageningen University. Het vriendje worden duurde niet lang. Ik herinner me dat Sam al vrij gauw over Fahdlan sprak. Het lijkt mij ontzettend lastig om als jong mannetje in een vreemd land, met vreemde mensen en een vreemde taal te moeten aarden maar dat zal wel een volwassen iets zijn, in een kinderwereld geldt dit niet. Een kindje is leuk en je wordt vriendjes of niet. Daar kan zelfs een taalbarrière niet tegen op.
Op de dinsdag haalde vader Ari zijn zoon altijd van school. Ik zat meestal op de rand van de zandbak te wachten tot groep 2 uit school kwam. Ari stond dan voor het hek te wachten. Met allemaal vreemde, vooral, moeders om zich heen. Ik bekeek het ritueel dan van een afstandje aan. Allemaal met elkaar kwebbelende, lachende moeders en een ietwat verloren kijkende Ari.
Tot hij op een dag de stoute schoenen (of eigenlijk slippers. Hij liep altijd op slippers) aantrok, naast mij kwam zitten en een praatje met me begon te maken. Wat een ontzettend aardige en vriendelijke vent!!!! Hij vertelde van hun situatie, ik vertelde over mijn leven. En ik vertelde hem dat Sam’s opa regelmatig in Indonesië is geweest en dat ze maar eens contact met elkaar moesten opnemen. Of dat daadwerkelijk gebeurd is weet ik eigenlijk niet.
Sam en Fahdlan trokken meer en meer met elkaar op, Sam ging regelmatig bij hem spelen. En andersom.
Ze woonden in een voormalig bejaardentehuis. De universiteit had dit gebouw gehuurd om er studenten onder te brengen. Ik vond het sneu om te zien dat een jong gezinnetje in een klein bejaardenwoninkje moest wonen. Het was niet te merken aan de altijd vrolijke Ari en zijn vrouw. Laat staan aan de kinderen.

Afgelopen zondag zijn ze weer terug naar Indonesië vertrokken.
Het leek voormaligje wel leuk om zaterdag nog een laatste keer samen te spelen.
Ze heeft onderstaande foto geschoten. Ik kreeg er een brok van in mijn keel. Prachtige foto!
Een alleszeggende knuffel. Vrienden voor het leven.

Te koop

65 Euro om mij in the flesh te ontmoeten!!
(En je krijgt er een splinternieuw kinderfietsje bij!)

Manus 2.0

Weet je nog dat ik pasgeleden schreef over m’n hartzeer en dat ik mijn leven ging aanpassen? Nou, ik poepte je niet hoor. Ik ben er ècht mee bezig. Ik ben bezig met Manus 2.0. Jahaa, criticasterige lolbroeken, jullie lezen het goed. Jullie kunnen wel denken dat ik een ruggengraat van een kikkerdril heb en dat ik een beetje om lezers te trekken die aandachthoerige anekdoots opschreef maar ik heb 2 woorden voor jullie: FUKJOE en OPJORS!
Ik heb namelijk een plan van aanpak geschreven. En die ik niet online zet omdat het jullie niet aan gaat en omdat het er eigenlijk op neer komt dat ik niets aan mijn bruisende leventje verander. Ik heb namelijk wel eens gelezen dat het radicaal omgooien van je leven averechts en soms zelfs avelinks werkt. Ik heb daarom besloten om iets toe te voegen aan mijn oude leventje.

Zo ben ik de afgelopen tijd vaker op de fiets gesprongen waar ik voorheen de auto zou pakken. Ik heb zelfs het kinderzitje van de bagagedrager gehaald (oh wacht, dat heeft er niets mee te maken. Vergeet deze zin maar). En, hoewel mijn innerlijke prachtlijf de afgelopen 2 weken duidelijk moest wennen en langzaam in de herstelmodus ging, voel ik me nu best prima.
Prima maar nog niet tevreden. Ik miste iets. En afgelopen zaterdag wist ik wat ik miste. Ik sprong op de fiets en zette koers naar mijn favoriete shopdorp, Bataviastad. Bij Almere-Hout kwam ik erachter dat het toch best wel fukking ver fietsen is en ben ik omgekeerd. Eenmaal thuis pakte ik de auto…………………….. Mea culpa.
Ik liep rechtstreeks naar de Adidaswinkel want Adidas is mijn merk. Zal met mijn Duitse achtergrond te maken hebben. Ik kocht voor een habbekrats een stel loopschoenen en een oranje kek shirt. Oja, en een trainings/runningbroek. Maar thuis bleek het maatje Peter Beense te zijn. Nou ja, heb ik er weer een poetslap bij, moet je maar denken.
Gisteravond heb ik m’n eerste meters gemaakt. Pfffff, afzien met een grote A! Dus eigenlijk Afzien. Ik kreeg van een mattie de tip om niet direct voor de marathon te gaan maar rustig te beginnen. Nou, dat heb ik gedaan! Of beter, dat MOEST ik doen. Na exact 413 meter verzuurden mijn kuiten, brak het zweet mij uit alle lichaamsopeningen uit en knalde mijn hart bijkant uit de tors.
Gelukkig hersteld mijn lichaam nog steeds razendsnel na een inspanning en na een kleine kilometer wandelen gooide ik er nogmaals een jog uit.

Mijn eerste rondje ‘hartlopen’ betrof een kleine 4 kilometer en ik moet eerlijk zeggen, het is me goed bevallen. Morgen ga ik weer.
Maar dan ga ik wel eerst even warming uppen.
Verrek nu van de spierpijn……………………

Selfie

De reden dat ik nooit ben doorgebroken in de modellenwereld is eigenlijk heel simpel te verklaren; Ik ben niet fotogeniek. Laten we daar geen misverstand over laten bestaan. Ik ben eerder fotogeniet. Of fotogetotaalniet.
Ik kan er niks aan doen maar ik sta altijd als een debiel op een foto. En sta ik er een keer enigszins normaal op, staat er iemand bij. Of is de belichting te fel. Of is de foto te donker. Er is altijd wel iets wat die foto doet mislukken.
Nu heb ik wel coole foto’s van mezelf maar daar sta ik met zonnebril op op (nee, da’s geen schrijffout, lees de zin maar eens goed na). En plemp ik die online, beginnen mensen daar weer over te mekkeren. Zucht……………

Ja, ik loop vaak met een zonnebril op. Ik kan slecht tegen fel zonlicht. Ik kijk dan muy boos en krijg er pijn in m’n harses van. De zonnebril is de uitvinding van de eeuw! Dat zeg ik.
Ik moet wel wennen aan mijn noodzakelijke bril die ik tegenwoordig draag trouwens. Met mijn zonnebril op en in gesprek met een vrouw willen mijn ogen nog wel eens naar beneden afdwalen en dat viel niet op. (Da’s trouwens iets heel normaal en mannelijks hoor, leesters! Dat is genetisch bepaald. De ogen van de man zijn gemaakt om een totaalbeeld van de gesprekspartner te maken. Laat dat even duidelijk zijn!)
Maar met mijn gewone bril op heeft mijn gesprekspartner eerder in de gaten dat mij haar ogen na een tijdje niet meer zo boeien.
Ze zouden een zonnebril op sterkte uit moeten vinden!

Maar ik dwaal af. Hierboven een collage van gelukte mezelffoto’s van door de 43 jaren heen. Ook wel bekend als zijnde selfies.
Doe er wat mee.
Of niet. Vink ook best.
Dat is mijn uitspraak, daar moet u het mee doen.

John, the American

In 2000 werd mijn leven serieus. Het lang leve de lol liet ik achter me, mijn relatie had de juiste fundering. We verhuisden van Zeist naar Wageningen en we betrokken daar een rijtjesflatje. Het 3e huis in het rijtje was de onze. In het 1e huis op de hoek woonden John en Katinka. Katinka was het type GOEIENDAG ZEG!! *fluit fluiiiiiiit* en John was een Amerikaan. En dan een echte. Type biker. Ruig, lang grijs haar en ‘fuck’ in bijna elke zin.
Voor hun deur was een soort terras waaronder de kelderboxen waren. Hier stond John zomers bijna dagelijks kippen te barbecueën op zijn enorme BBQ. Vanzelfsprekend werd hij al gauw mijn vriend. Ik legde wat kabels richting het terras voor muziek, verlichting en ventilatoren en avond aan avond zaten we bij ze voor de deur op het terras.
John was ouder dan wij, sterker nog, hij kon mijn vader zijn. Als je het een beetje ruim ziet. Ik was rond de 30 en hij 48 (of in die buurt). Hij was een rustige, coole dude. Behalve als hij gedronken had. Dan werd hij een ‘schijt aan alles’ gozer. Hilarisch!
De man had al een heel leven achter zich en kon fantastisch vertellen. Vooral over muziek. Hij was een kind van de 70’s rockbands en ik durf hier wel te beweren dat ik mijn ontzettende brede muziekkennis van tegenwoordig voor een groot deel aan hem te danken heb.

De aanslagen op 11 september maakten diepe indruk op hem. Ik bemerkte de dagen, weken erna dat hij een soort van hulpeloze woede over zich had. Washington was zijn geboortestad, zijn familie en vrienden woonden daar. En zijn stad was aangevallen. “Nobody fucks with us!” was zijn credo. En terecht.
Maar het leven kabbelde door, John kreeg een andere baan. Geen idee wat hij ging doen maar hij kreeg een BMW van de zaak. Trots was hij. Hij werd meer en meer een zakenman. En een modelburger. De avonden op het terras werden sporadisch. En in 2005 zijn ze verhuisd naar Utrecht (de nieuwe bewoners van hun huis was, oh ironie, een moslimgezin.)
Vlak voor ze gingen verhuizen hadden we een stapavond afgesproken. We spraken af bij hun thuis om wat vooraf in te drinken. Dat werd gezellig. Heel gezelig. De oude John was weer terug (“you’re nothing but a fart to me” bezorgde mij een lachstuip). De volumeknop ging vol open. En bij onderstaand nummer ging John volledig uit z’n dak. Schreeuwend en springend ging hij de kamer rond. Ik vond het prachtig om te zien. Nu denk ik dat het nummer wellicht een diepere betekenis voor hem had en dat zijn woede er op dat moment uit kwam.

Ik kwam hem een tijd terug tegen. Hij zag er somber en onverzorgd uit. Hij vertelde dat Katinka hem verlaten had en dat hij twijfelde om hier te blijven of terug te gaan naar de VS. Ik denk dat hij voor dat laatste gekozen heeft. Heb hem al een jaar of 8 niet meer gezien. Ik hoop dat het goed met hem gaat.
Net kwam het nummer voorbij op m’n Ipod en ik moest aan hem denken.
John, my American friend.

Ster

Ik las ergens dat aankomende nacht wel heul misschien het Poollicht hier in Nederland te zien is. Lijkt me cool! Poollicht (of Aurora Borealis zoals ik het in het dagelijkse leven noem) lijkt me tha bomb om te zien. Ik bedoel, het beats TL-licht. Toch?
Ik heb wel een beetje een hemelfetisj. Fascinerend geheel vind ik het. Dat heeft Engelbert Volutie toch maar even mooi in elkaar gepuzzeld.
Ik herinner me dat ik vroeger zomers in de tuin zat en dat ik, onder het bier nuttigen, vaak naar de hemel keek. Ideale houding voor bier slikken, trouwens! Klokslag 23.15 uur vloog een satelliet over ons huis, elke dag! Ik relativeringstheoriede dat de satelliet er exact 24 uur over deed om de Aarde rond te zweven. En dat is toch mooi even een gangetje van 1750 km/u! Da’s toch best interessant? Tegenwoordig zie je meer satellieten dan sterren maar vroeger, lieve kijkbuiskindertjes, was dat niet zo. Maar vroeger was alles beter. Echt hoor! Kijk maar naar Johan Cruyff, die was vroeger ook beter dan nu.
Zie je?

Ah! Het woordje sterren is gevallen. Ik weet er nog 2 lollige anekdoots over.
Mijn (voormalige) zwager heeft een fotografiefetisj. De man maakt 170 foto’s als hij boodschappen gaat doen. Bij wijze van spreken. Hij heeft een Canon 4.6 TDI drietraps camera met daarop een telelens van zo’n 4,38 meter. En hij maakt mooie foto’s. Enkele jaren geleden hing er een prachtige Maan in de hemel. Ik sms’te (dat deden we toen nog, lieve kijkbuiskindertjes) hem met de vraag of hij een mooie foto wilde maken van die volle Maan.
Binnen 13 seconden kreeg ik een bericht terug; “Is een volle ster ook goed?”
Ik vond en vind ‘m nog steeds Whoehahahahahahahahahahaha.

Tijdens mijn hoogtijdagen ging ik met m’n pal een feest/lol/drinkweekend houden in Callantsoog. Op een camping. In een tent. We kregen een discussie hoe je nu eigenlijk in zo’n ding moet liggen. Met je hoofd (ik) of met je voeten (hij) naar de opening van de tent. We kwamen er niet uit en gooiden het op een feesten/lollen/drinken. De volgende ochtend keek ik dus pontificaal tegen zijn eelt en hij tegen mijn kalknagels aan.
De zaterdag begon alweer vroeg en halverwege de middag stond het alcohol al tot mijn oogballen. Ik besloot even te gaan dutten in onze tent. Ik moest immers weer fit zijn voor het avond/nachtprogramma.
Ik weet niet hoeveel later werd ik wakker geschud. Roggelend, puffend en stotend opende ik één oog en keek welke mafketel mij wakker durfde te maken. De nakende ster van pal hing 15 cm boven mijn gezicht en ik zag zijn ster meer en meer een een rondje worden.
Een flauwe PFFFFFFFFFFRRRTT was het resultaat.
Ik vind ‘m nu Whoehahahahahahahahahaha.
Nu wel ja!

Niks

Zo! Even vanaf de bank op de foon een anekdoot voor mijn vaste schare fans typen.
Lieve lezer danwel leester, ik ben momenteel even klaar. M’n kaarsje is uit. De koffie is op.
Je kunt dus gerust stellen dat deze anekdoot over niks gaat. Dat is eigenlijk het enige wat ik te melden heb. Nu kan ik natuurlijk een lulverhaal verzinnen maar dan neem je mij, en terecht hoor, natuurlijk niet serieus. Ik bedoel, als je een weblog moet onderhouden met verzonnen verhalen, dan ben je ècht sneu.
Dus, om kort te gaan, ik heb vandaag even niets te melden. Ik ga een dutje doen.
Dag hoerrrrr.

Wijze woorden

Ik dacht, laat ik ook eens filosofiesj uit de hoek komen.

Doe er wat mee!
(Of niet, vink ook best)

Proost!

Had ik het laatst over m’n legertijd, nu ga ik het hebben over m’n alcoholconsumpties. Ik ben totaal geen kwaaie drinker, ik ben een ‘van je langzalzeleven hupsakee’ drinker. Op feestjes ben ik gezellig, lachen (als ik echt los ben, tot tranen toe) en zo nu en dan gooi ik er zelfs een dansmove uit. Nodig me gerust eens uit, zouk zeggen! En eh, ik drink alleen maar bier! Ik MOET alleen bier hebben. Geen wijn of andere likeurshit. En al helegaar geen sterke drank!

Tenminste niet meer. Ik heb een tijdje een Vodka-Jus periode gehad maar Vodka is gevaarlijk spul. Ik dronk het als bier en merkte na inname dat het rare dingen met me deed.
Een Vodka-verhaal die het op verjaardagen nog steeds leuk doet is het verhaal dat ik na veel 5-en en 6-en eindelijk m’n bed in rolde en dat ik heerlijk in dromenland was. Ik droomde dat ik uit bed stapte, dat ik de slaapkamer van m’n ouders inliep, dat ik het gordijn opzij trok, dat ik het raam open deed en dat ik m’n pyjamabroek omlaag trok. M’n moeder werd er wakker van er vroeg wat ik aan het doen was. Ik zei dat ik moest poepen en klom in het open raam. Moeder vloog het bed uit en trok me uit het raam, trok m’n broek weer omhoog en heeft me uiteindelijk weer naar bed gekregen. Pa lag dubbel van het lachen. De volgende morgen bleek dat ik ’t helemaal niet had gedroomd.
En toen ik 2 weken later naakt wakker werd en m’n moeder zei dat ze mijn onderbroek in de wc-pot had gevonden, ben ik maar gestopt met dat gif.

Maar ook met bier is het wel eens spaak gelopen hoor. Kroegvriend Erik vroeg of ik ook op z’n housewarmingparty kwam. Hij had net een flatje betrokken en wilde dit vieren met z’n vrienden. Na een middagje terrasdrinken ging ik me thuis douchen, omkleden en mooi maken. We hadden om 8 uur op the party afgesproken. Bij aankomst stond de deur al op een kier en ik schuifelde naar binnen. “GOEIENAVOND ALLEMAAL!!”, riep ik terwijl ik de deur van de woonkamer openzwiepte. Ik ging naast een leuke meid zitten. Een jongen kwam de keuken uitgelopen en zei ; “Zeg! Hartstikke leuk dat je er bent hoor maar eh, wie ben je eigenlijk?”………………………………Ze hadden een verjaardagsfeestje.
Erik woonde 1 etage hoger.

*noot van de redactie*
Dit is een anekdoot gejat van Slinxlog uit 2009.

Goeie units

Ik zeg, tijd voor een feestje. Jazeker, lieve lezer, ik ben vandaag jarig. En ik ben vandaag 3 jaar geworden.
Vanochtend zat er een hartstikke leuke attentie van ons aller WordPress op de achtergrondpagina van mijn weblog. Jouw favoriete jolijtsijt bestaat vandaag exact 3 jaar en dat lieten ze aan me weten middels een boodschap met erin een schrijffout. Ik vond en vind dat prima.

Maar mijn bloggeschiedenis loopt al wat langer hoor. Ik ben in 2008 begonnen met Slinxlog. Maurice, de vrouw van m’n goeie vriend Linda, was toen al een grootheid in de blogwereld en nadat zij mijn verhalen aanhoorde, haalde zij me over om deze verhalen ook op te noteren op een weblog. Het was een briljant plan van haar! Ik had talent (ahum) en ik had er lol in.
Mack (Maurice) is trouwens nog steeds actief. En nog steeds op hoog nivo! Vileine humor, scherpe verhalen en geen schrijffout te bekennen. Neem maar eens een kijkje via de linx hiernaast. Bijna dagelijks tegen middernacht een nieuw hoogtepunt. Enneh, oja, mocht je willen reageren op een verhaal, zorg dan dat je in haar straatje lult want heb je een iets andere mening, wordt je reactie niet geplaatst. Maar Mack is een grootheid natuurlijk, die mogen dat gewoon doen.
Zo schreef ze gisteren een briljant stukske over internetgeschiedenis. En dat bracht mij op het idee om ’s even te gaan spitten in mijn blogverleden. Nu is er van Slinxlog niets meer te vinden. En da’s best klut. Want toen was ik ècht op m’n best. Nou ja, best? Ik had een andere stijl. Ik ging er zo nu en dan bikkelhard met gestrekt been in, flink tegen zere benen aan schoppend. Tere zieltjes vrat ik met huid en haar op. En dan spuugde ik het haar weer recht in de smoel van het tere zieltje uit. Dat heeft een zo’n 2 jaar geduurd.
Op vrijdag 13 augustus transfereerde ik voor, toentertijd een recordbedrag, van Word-press naar Blogspot en daar startte ik Goeie units. Dit werd mijn kindje. Ik had het bloggen onder de knie (lees, ik was wat rustiger geworden), ik had een schitterende onderzin (als ik praat, moet jij stil zijn) en ik maakte er alles behalve een standaardblog van. Zo had ik zum bleistift thema’s in m’n header :

Dat had niemand!!! En ik introduceerde spelletjes. Spelletjes die je nu in appvorm terugvindt in de Appstore. (Man, ik ben een bult geld misgelopen!!)
Nu heb ik sindskort een stalkster (of stalker maar ik prefereer een stalkster) die mijn complete huidige blog doorspit (volkomen logisch hoor) en juist voor haar heb ik goed nieuws. Er is nog veul meer!! Je kunt nu ook m’n Goeie unitsperiode lezen! Zie link hierboven.

Maar, lieve lezer, vandaag is een feestje. Vandaag ben ik 3 jaar geworden.
Ik ga maar ’s ff een stukje fietsen en er eentje (of 2/3/4/5) op ploppen.

Op jors!

*OPDATUM*
Dankzij m’n goeie vriendin Maurice is nu ook Slinxlog in de linx (rechts) terug te lezen!!!!!
Ik zeg; ALLEMAAL EEN *BOKS* RICHTING MAURICE!

Gemist

Na een radiostilte van een kleine 5 weken(!) was het vandaag weer papaweekend. Donderdag 1 augustus had ik de jongens netjes afgeleverd bij hun moeder en ging ik m’n eigen weg. Ik genoot nog van een korte vakantie en ben een paar dagen later weer bruisend van enthousiasme aan het werk gegaan.
De jongens hadden toen nog 3 weken vakantie en in die tijd zag ik ze (bijna) niet. Mijn leventje draaide weer ouderwets op volle toeren, zij waren bij mama en in de laatste vakantieweek gingen ze met mama op vakantie. Het kwam mijn rust ten goede. Ik genoot van de vrijheid. Maar toch ontbrak er iets. Ik miste m’n jongens. Ik miste de drukte. Ik miste de gesprekjes. Ik miste het lachen. Ik miste de strijdjes. En zo heel soms maakte ik me zorgen. Gaat het goed met ze? Worden ze niet natgeregend? Zijn ze niet ziek? Is het niet te koud ’s nachts? Trekt mama het nog wel? Gelukkig is daar Whatsapp en hadden voormaligje en ik bijna dagelijks contact. Het stelde me gerust. (Al zal ze niet gauw aangeven dat ze mijn hulp nodig heeft).

Maandag begon ook voor hen het echte leven weer. Met Teun nu ook op school is de dinsdag voor mij een niet al te prijzig fluitje. Het komt mijn rust ten goede. En vandaag zijn de papaweekenden voor mij dan ook weer echt begonnen. Eigenlijk nog niet helemaal want Sam had vandaag eerst een kinderfeestje maar tegen 2-en waren ze dan allebei ouderwets bij mij. En ik heb er van genoten. Ze zijn in die 5 weken wèèr gegroeid in lengte maar vooral in persoonlijkheid. Ik vind dat geweldig om te zien.
Ik hoef me nergens zorgen over te maken, ze groeien goed op. Ze zijn in uitstekende handen. Het is alleen zo jammer dat ik er niet dagelijks getuige van kan zijn. En als ze bij mij zijn, zorg ik dat ze zich thuis voelen. Quality time. Ze hebben vandaag heerlijk gespeeld, gelachen, gegierd en gebruld en ze zijn zojuist lekker in slaap gevallen.

Ik heb vandaag op de bank in stilte naar ze zitten kijken.
Vandaag kwamen ze weer thuis.

Aanpassen

Ik heb een geweldig lijf…………………….
Nee, echt, GE WEL DIG. Dat durf ik gewoon met een stalen gezicht te zeggen. Een prachtlijf, dat is wat ik heb.
Nu doel ik niet op zo’n Sjonnielijf. Zo een van ‘kijk mij eens breed zijn.’ Van die anabolen/proteïenlijven. Pfff, hahahaha, wat een onzekere sneuerts zijn dat! Whoehahahaha. Man! Dopje vocht hier!

Ik was vroeger een tochtstrip. Een werphengel. Een kabelgoot. Denk dat ik m’n hele pubertijd zo rond de 23 kilo heb gewogen. En in den beginne van m’n twintiger jaren boeide me dat niet zo veel maar naarmate ik ouder werd begon het toch wel een beetje aan me te knagen. Ik wilde natuurlijk niet m’n hele leven een wandelende röntgenfoto zijn. Ik ging werken aan het ontwikkelen van spieren. En met goed resultaat, mag ik wel zeggen. Al gauw steeg mijn gewicht naar 85 kilo. Schoon aan de haak.
En dat is me heul lang prima bevallen. Het ‘bezig zijn met het lijf zijn’ interesseerde me niet meer zoveel. Ik had een mannelijk lichaam, spierballen, een redelijke tors, een strakke bips en een relatie. Ik was klaar.
Sinds mijn alleen zijn ben ik toch weer gaan twijfelen. Ik had dan wel voornoemd lijf maar ik miste iets. Massa. Je kunt dan wel een gespierd lijf hebben, zonder massa zie je er ook maar zo onderbroekreclamegay uit.
Om massa te kweken ben ik mijn eetpatroon aan gaan passen. Ik ben gevarieerder gaan eten. Niet elke dag meer thuis maar de ene dag McDonald’s, de andere dag cafetaria/pizza/swarma/Chinees en zo weiter. En, lieve lezer, ik kan melden dat het effect heeft gehad. Ik heb nu èn spieren èn massa. Geweldig toch?

Maar naast een geweldig lijf heb ik ook een uitstekend gehoor. En ik hoor de laatste 2 weken mijn lijf tegen me praten. Heel zachtjes en van binnenuit hoor ik een stemmetje dat zegt; “code oranje – code oranje”.
En wie ben ik om niet naar m’n prachtlijf te luisteren? Ik doe dat tenslotte al bijna m’n hele leven.
Dus, lieve lezer, ga ik mijn levensstijl wederom en weer eens aanpassen. Ik gooi het op de sportieve toer. Ik pak vanaf heden de fiets als ik naar de Mcdonald’s, de cafetaria, de pizzeria, de swarmatent, de Chinees en de sigarenboer ga.
Want auto rijden is prettig hoor. Maar je gaat er zo van slippen. Dichtslippen, dat is.

En waarom een foto van Katja? Ik vind dat ze me lang genoeg heeft genegeerd, ik ga haar maar ’s even een huwelijksaanzoek sturen.

Ik word oud

In de duisternis op pad
de wereld omgekeerd
’s ochtends afgemat
iets gaat hier verkeerd

Slapen is niet leuk
eten maar bestellen
ritme krijgt een beuk
weinig tijd om te herstellen

Nachtdiensten zijn ruk
en meestal koud
vroeger gaf ik geen fuk
zucht, ik word oud.

Trauma

Een beetje vent van mijn statuur heeft trauma’s. En ik heb er ook eentje. Maar ik ben dan natuurlijk ook een vent van mijn statuur. Duhuu. Ik heb een trauma, een onverwerkt trauma, waar ik nog bijna ~~dagelijks wekelijks maandelijks~~ zo nu en dan last van heb. Heb je een gevoelige maag, stop dan HIER met lezen! Dit kon wel eens smerig worden.

Ik was vroeger gedoemd Olympisch kampioen ‘Tennisbal gooien’ te worden. Dat is als het een Olympische sport zou zijn geworden vanzelfsprekend. Ik gooide met gemak een tennisbal 100 meter ver. Gaf mij een tennisbal en ik slingerde ‘m tegen de horizon aan. Geen verte was mij te gek, als ik wilde smeet ik een tennisbal zo tegen z’n smoel.
Maar daar kwam een kleine 25 jaar geleden abrubt een einde aan. In het leger. Tijdens mijn dienstplicht.
Het record ‘oefengranaat (de zogenaamde Eihandgranaat) gooien’ stond op mijn opleidingskazerne op 114 nog iets meter. En al na mijn eerste kennismaking met deze sport wierp ik de granaat naar 103 meter. Ik, en mijn complete batterij trouwens, was vastbesloten het record op die kazerne te verbreken. Het is er helaas niet van gekomen.

Nu denk je natuurlijk; “Wow, poeh poeh, nou nou, wat een trauma zeg. Jankert!”
*SLAP* NEEN! Lees verder dan!

Op de welbekende kazerne in Duitsland was het record van dezelfde discipline 122 meter. HONDER-TWEE-EN-TWINTIG! Da’s een end hoor! Dat ben ik 65 keer. Ik had een doel in het leger leven dat ik leed en ook leidde. Door de leiding werd ik zelfs geboost om voor dàt record te gaan. Een paar keer per week oefende ik op de werpbaan. Soms omringd door enthousiaste maten, meestal in m’n eentje.
Het is er helaas niet van gekomen. Een (weer een kansloze) oefenmissie in de vrieskou van februari van 1990 maakte dat ik mijn ambities (het record èn Olympisch goud in Barcelona in 1992) moest staken.
We hadden een kamp beleg(er)d op één of andere Duitse steppe en helemaal rondom ons kamp lag een droge sloot, een greppel. Het kreng was een meter over 3 diep. De enige weg naar ons kamp was over een bruggetje. We kwamen rond middernacht, in totale duisternis en volledig uitgeput aan bij ons kamp. In al mijn eigenwijsheid was ik het bruggetje vergeten en liep ik op gevoel richting mijn tent. Ik flikkerde in de greppel. En dat was nog te overzien, het was zelfs lollig ware het niet dat de riem van mijn wapen dat ik over de schouder droeg achter, waarschijnlijk, een stronk bleef haken. Met gevolg dat mijn arm als een dolle omhoog schoot ergo een pijnlijke schouder. Een erg pijnlijke schouder.
De medic zei de volgende dag dat m’n schouder gekneusd was en ik moest hem daarin gelijk geven. Zo voelde het namelijk ook.

Ik bleef tijdens de gehele dienstplicht last van m’n schouder houden, het ‘oefengranaat werpen’ had ik vaarwel gezegd. Het was een zware en uiterst emotionele beslissing maar het lukte me simpelweg niet meer. Na elke worp verging ik van de pijn aan m’n schouder.
Anderhalf jaar na mijn afzwaaien besloot ik toch maar eens een onderzoek te laten instellen naar de niet te harden pijn in mijn schouder. Een kijkoperatie wees uit dat mijn schouder verbrijzeld was………………………………… Duuuuuuuuuusssssss.
Een deel van mijn schouderkapsel bestond uit botfragmenten. Deze zijn tijdens een operatie verwijderd. Bij de minste beweging schiet daardoor mijn schouder uit de kom. En dat doet AUW kan ik je melden!

Ik heb er tegenwoordig mee leren leven. Ik maak, naast het slappen, geen vreemde bewegingen meer.
Maar man! Wat doet het me zeer als ik denk aan de glorieuze carrière die ik ben misgelopen. Wereldfaam! Miljoenen! Auto’s! Villa’s! Vrouwen!

Nou leve lezer, als dàt geen trauma is?

VB nu ook op FB!

Vind je het ook zo irritant om alle anekdoten van dees jolijtsijt te moeten zoeken tussen de woordgrappen, lollige opmerkingen, de poep -en piesgrappen, de schunnige prachtlijffoto’s, de foto’s en video’s van zoonlieven op mijn Facebookpagina? Ja hè? Zeg het maar eerlijk. Je kunt mij toch niet kwetsen.
Nou! Laat ik daar nu een oplossing voor bedacht hebben! Een heuse ‘Von Bloghausen’ pagina.
Kijk eens aan: https://www.facebook.com/vonbloghausen

Hier zal ik vanaf heden de hilarische, de komische, de lollige, de realistische, de ontroerende, de tranentrekkende, de zwartgallige en immer waargebeurde verhalen dumpen. Zie het als een blijk van dank voor de steun naar jullie toe.
De pagina is geheel gratis te bezoeken en elke like levert mij 123 Euro op.
Oh klut, dat laatste was inside information………..

Maatschappelijk betrokken gedicht

Naar school!

Ik maakte om half zeven de wekker wakker. De eerste dag van een nieuwe periode in mijn leven ging van start. Na een ochtendplasje, een ochtendkoffietje, een ochtendlevenstekentje, een ochtendrokertje, nog een ochtendkoffietje, een ochtenddrukje en een ochtendmooimakertje stond ik rond kwart over acht bij de jongens op de stoep. Ik had mezelf gestoken in een geel poloshirt bovenop een prettig zittende spijkerbroek, afgerond met een flex spijkerjasje en m’n geheime politieschoenen. Ik was even later op de fiets toch minder enthousiast over de gekozen onderbroek maar het was nog de enige. Deze onderbroek zat in dubio of het nu een slip of een string moest zijn. Ik beloofde mezelf zodra ik terug was de wasmachine aan te zetten. Maar dit is nu even niet belangrijk.

NAAR SCHOOL! ALLEBEI!!!!!!!
Samen met mama liepen, stepten en fietsten we naar school. We hadden afgesproken dat zij Teun naar groep 1 en ik Sam naar groep 3 zou brengen. Het was even zoeken naar Sam’s tafeltje. En het was druk in de klas. Veel kinderen en nog veel meer ouders. Precies zoals ik me had voorgesteld. En precies zoals ik wilde. Ik klom op het bureau van de juf en pakte mijn speech uit de binnenzak. Ik had gisteravond na het werk nog even gauw een speech geschreven. Mijn oudste is een emotionele jongen (nog wel! Werk ik aan.) en ik vind een modern probleem, pesten, toch wel een issue tegenwoordig op scholen. En omdat hij bij oudere kinderen in de klas komt, wenste ik dit middels wat tekst en uitleg toch even te duiden.
‘MAG IK EVEN JULLIE AANDACHT?’, schreeuwde ik. Het werd doodstil in het lokaal. Ik vertelde dat ik de vader van Sam ben en dat ik een slapper ben. En om uit te leggen wat een slap is liet ik Sam een goeie slap in het luchtledige uitbeelden. ‘Mocht ik ook maar 1 klein dingetje horen over pesten jegens Sam, slap ik je de school door’, waarschuwde ik de aanwezige kindjes. ‘EN BIJ JE VADER DOE IK HETZELFDE, ALLEEN DAN OVER HET SCHOOLPLEIN!’, riep ik met gebalde vuist in de lucht. ‘Ik dank jullie voor jullie aandacht.’
Ik vond het een goeie en duidelijke speech. Had het idee dat de boodschap overgekomen was.

Ik gaf Sam een kus en wenste hem succes, het was tijd om hem los te laten. Ik zwaaide nog even door het raam en liep naar het klaslokaal van groep 1. Daar zat Teun inmiddels al keurig in de kring. Hem breng ik vanmiddag na de lunch naar de klas.
Denk niet dat ik bij hem dezelfde speech hoef af te steken. Hij redt zich wel. Hem kennende bijt hij wel van zich af.
De scholen zijn weer begonnen. Ik heb er zin an.

Meelij

Voormaligje had een weekje kamperen in Zeeland met de jongens geregeld. In de tent. Nog even de laatste week van de vakantie eruit. Ik vond dat prima. Als je dan toch moet kamperen, dan in Zeeland. Zeeland is cool! Ik mocht er voorheen graag komen.
Ik ben niet van het kamperen. Ik ben meer van ’t luxe. Een toilet om de hoek. En niet met een toiletrol onder je arm 50 meter moeten lopen. Een douche vlakbij. En niet met je schone voeten door de blubber terug wandelen. Een bed waar ik lekker op kan liggen. En niet op een luchtbed die 9 van de 10 keer leegloopt. Electriciteit. En niet met een zaklamp lopen pielen. Maar ik ben daar best een zeikerd in. Werd me vaak verweten. Ja, jij hebt nooit in het leger gezeten! HA! *trauma flashbacks*

Vorige week zaterdag vertrokken ze. De jongens hadden er zin in, ik kreeg van beiden een dikke knuffel. Een dikke week zonder ze, ik had er zin in.
Goed, ik moest gewoon wel werken maar waar ik normaal gesproken de helft van mijn vrije tijd aan m’n jongens besteed, kon ik nu de volle 100% besteden aan m’n vrije tijd. Even geen omkijken naar ze, ze zouden zich wel prima vermaken in het zonnige Zeeland.
Tja, het zonnige Zeeland…………….
Ik heb me verdomme de hele week op lopen vreten over het gigantische schijtweer dat ze hebben gehad. Man, da’s toch zielig? Ik had zo veel meelij met ze. Hulpeloos zat ik hoog en droog thuis terwijl zij 200 kilometer verderop verzopen in een tentje. Want er is me daar een plens water gevallen! Hulpeloos ja. Een emotie die ik niet graag heb. Ik ben een controlfreak. Ik had voormaligje gewappt dat mocht het nodig zijn, ik die kant op zou komen. Papa to the rescue!

Gisteren zijn ze terug gekomen. Ze hebben het geweldig gehad. Vrolijke, lekker verkleurde jochies. Vol verhalen.
Ik moet me toch maar eens gaan realiseren dat zij, ook voormaligje, zich uitstekend vermaken zonder het oplettende oog van yours truly.
Leermomentje!

En, oja, mijn weer-apps zuigen!

Gast

Ik was vandeweek een beetje achter de schermen aan het pielen met het productieteam van dees jolijtsijt op de achter de schermen-pagina en struikede plotsklaps over ‘Poll’. Enquete voor de minder bedEngelsden onder jullie. Het is achter de schermen te vinden onder het kopje ‘Feedback’ wat voeten terug betekent.
“Hé, is dat wellicht een idee”, riep één der productiemedewerkers, verantwoordelijk voor de casting. Ik keek hem op de mijn beruchte indringende manier aan. Jullie kennen deze gezichtsuitdrukking van me waarschijnlijk niet omdat ik in het gewone leven geen CEO van Anus Inc.© ben maar eigenlijk best een gewone jongen. Zie het maar als mijn denkhoofd.
Na een paar seconden absolute stilte in de vergaderruimte, pakte ik de bijl (standaard uitrusting bij een vergadering van ons) en hakte de knoop, welke niet geheel toevallig op tafel lag, door. Ik vond het een goed idee. Eens zien wat de gemiddelde mening over ’s lands 3.472.890ste best gelezen weblog is. En zo zetten we afgelopen dinsdag de poll ‘Wat vind je eigenlijk van m’n weblog’ online op dees jolijtsijt.

Nou, lieve lezer, het gaat HARD! het loopt als een malle! En dat vinden wij fijn bij Anus Inc©. Ons motto is tenslotte niet voor niets “We willen interactie met jou (We want intercourse with you).”
En het fijne van de achter de schermen-pagina is dat je net dat ietsje meer intel over je lezers te weten kan komen. Het overgrote deel is ruimschoots tevreden. Een enkeling vind het maar ‘Mwah, kan beter’. En er is eentje die vindt dat het maar ronduit klut is wat we hier tentoon spreiden. Maar daar verdenk ik een productiemedewerker van de afdeling ‘Flauwe grappen en hilarische woordspelingen (FGHW in jargon) van. Máárrrrrrrrr, lieve lezer, zo troffen we ook in de reacties een erg interessante optie aan: “Je zou wat gastbloggers uit kunnen nodigen????”
Kijk! Dat vind ik nou een waardevolle opmerking. Het hoeft tenslotte niet altijd van één kant te komen.

Dus heb je spannende, lollige, erotische of anderzijds boeiende verhalen en kun je het zelf niet zo goed opschrijven of heb je zelf een weblog en wil je iets kwijt wat nou niet bepaald jouw publief treft? Geef ons even een seintje en plemp het gewoon hier. Wij kennen toch geen schaamte.
Vanzelfsprekend kan het ook op anonieme wijze.

Jottem! Als dit geen intercourse voor mij oplevert?

Zorg

Kan iemand (een doorgeleerde wellicht?) mij eens even in Jip en Janneke (zwart getekende poppetjes, Hema!)-taal uitleggen hoe het ooit zover gekomen is dat ik nog geen 20 jaar geleden een kleine 37 Gulden per maand betaalde voor alle medische zorg whatsoever en ik vanaf volgend jaar het 6-voudige daarvan per maand moet betalen voor veel minder medische zorg?

Ik geef grif toe dat ik van de afgelopen 20 jaar enkele flarden in mijn geheugen volledig kwijt ben, ik heb immers geleefd, dus het is alleszins mogelijk dat ik een memo gemist heb. Een memo waarop stond dat ik in een betrekkelijk korte periode financieel in al mijn lichaamholtes hard genaaid zal worden. En dan ben ik nog maar alleen!

Ik ben er klaar mee!

Ik stel het volgende voor; Ik betaal per maand 101,25 Euro (basisverzekering) en mocht ik geen gebruik maken van enige medische zorg, wil ik de maand erop 84,60 Euro terug. Ach, weet je wat? Geef me maar 80 Euro terug. Kunnen jullie voor die 4,60 een lekkere ijsco kopen.
En komen jullie dan geld tekort? Haal het maar bij die oplichters die jullie in de tang hebben.
De pharmaceutische industrie, inderdaad.

Of keer gewoon eens geen bonus uit aan wanbestuurders.

#FUKZORGVERZEKERAARS

Zeg, lieve le(es)z(t)er,

Hartzeer

Ken je dat? Dat je ’s ochtends blij bent dat je weer wakker bent geworden? Nou, ik wel! Ik had dat gisterochtend.
Zal het uitleggen. Ik had een zware zondag. Ik word te oud voor zaterdagavonden als de laatste. Lichamelijk en geestelijk was ik een ietsepietsje aan flarden. Maar daar is bankhangen voor uitgevonden, zeg ik altijd. En dat deed ik dus ook vanaf een uurtje of 5 in de middag. Tegen de eerste minuten van maandag ging ik naar bed. Ik moest tenslotte zeker 2 keer fase 1 en fase 4 aantikken wilde ik aan m’n vroege dienst beginnen. Ik had en voelde me totaal niet opgewonden maar toch ging mijn hart als een dwaze tekeer op het moment dat ik heerlijk onder m’n dekbedje lag. HUH? Wat is gaande? M’n hart bonkte in m’n borstkas alsof hij (ik heb een mannelijk hart) mij iets duidelijk wilde maken. HUH? Hartkloppingen? Ik? Ik werd er onrustig van.
En wat ik ook probeerde, m’n hart bleef tekeer gaan. En geloof me, ik heb alles geprobeerd. Masseren, wrijven, reanimeren, afwassen, stofzuigen, masturberen, sigaartje roken, 10 km hardlopen binnen 45 minuten, ik gooide zelfs een fles Remia Hawaiisaus leeg in de gootsteen (waarom ik dat deed? Geen idee). Niets hielp. Mijn hart bleef tegen m’n torso bonken. Ik vond het maar raar.
Het hield een kleine 20 minuten exact aan. Ik ben daarna in rust gevallen. M’n relativerende ik nam tijdens die 20 minuten een relativerende houding aan door relativerend te denken dat wat vanzelf komt, vanzelf weer weg gaat. En dat hartkloppingen hoort. Waar zou anders een hart voor dienen?
Toch was ik maandagochtend licht in m’n nopjes dat ik wakker werd van de wekker. Ergens diep in mijn achterhoofd doolt toch altijd een heel klein ideetje dat ik tijdens de rust kan overlijden. En dat wil ik niet. MIETJESDOOD!! Ik wil sterven als Willem Dafoe in Platoon.

Maar goed, ik bender nog steeds. En ik ben voornemens er nog wel even te blijven ook! En omdat ~~jullie je geen fuk om mij bekommeren~~ erg begaan zijn met mij en mijn gezondheid zal ik elke ochtend na het ontwaken een teken van leven, in de vorm van een lachende smiley, op de sociale mediaas geven. Dan hoeven jullie ook niet steeds te bellen/whappen/sms’en/Wordfeuden hoe het met me gaat. Is dat een idee?
En mocht het toch allemaal anders lopen? Jij komt toch ook?
Dresscode = Oranje.

Gooi een emmer leeg

Ik ben dus helemaal klaar met die emmer-met-ijswater-over-je-hoofd-gooi-actie, die Ice Bucket Challenge. Kom op mensen, houteensop zeg! “Nou nou, kijk mij eens maatschappelijk betrokken zijn, ik gooi een emmer met ijskoud water over m’n hoofd!” Ja? En dan? Flink hoor!
Voor wie doe je het eigenlijk? Voor al je vrienden op de sociale media? Dat zij zien dat jij je hart op de juiste plaats hebt? Dat jij je het lot aantrekt van de slachtoffers? Ik vind het nobel. En waarom doe je het eigenlijk? Omdat een hype is? Omdat je wilt laten zien dat je het geld kan missen? Nou, respect hoor!
Of is het stiekem gewoon een heel klein beetje eigen aandachtgeilerij? Je kunt namelijk ook gewoon geld overmaken zonder er ruchtbaarheid aan te geven. Zonder zo lollig/apart/uniek mogelijk een filmpje op te nemen.

Het is een briljante fondsenwervingscampagne. Eerlijk toegegeven. Maar het is niet mijn ding. Zodra er woorden als ‘dienen’ (Wikipedia) en ‘moeten’ (hiernaast) worden gebruikt, haak ik af. Het komt bij mij over als; Pietje daagt mij uit, ik weiger, ik moet geld betalen. Ja, dat wil ik best maar dan wil ik dat geld van Pietje terug hebben.
En trouwens, ik vind het nog best veel geld, 75 Euro (100 Dollar)! Voor een goed doel. Vind het zelfs een beetje exorbitant brutaal van de bedenker.

ALS is een verschrikkelijke ziekte. En laten we hopen dat er spoedig een medicijn o.i.d. tegen komt (zou dat er niet allang zijn? En wordt de ziekte niet kunstmatig in leven gehouden?). Maar kanker is ook een verschrikkelijke ziekte. En hart -en vaatziekten ook. En ebola ook. Alle dodelijke ziektes zijn verschrikkelijk, voor that matter. En het is hartstikke goed dat er veel geld beschikbaar is voor onderzoek. Maar we kunnen ook doorslaan, mensen!
Het zal pas effect hebben als de farmaceutische industrie het gedoneerde bedrag (inmiddels iets van 55 miljoen Dollar) vermiljardvoudigt. Want die commerciële (moeten winst maken!) instellingen zijn dè oplossing tegen dodelijke ziektes.
Met hun vermogen van honderdenmiljarden.

*ik heb met dit stuk niemand tegen de borst willen stoten*

Ik ben 4!

Fases

Zo! De eerste week heb ik weer achter de rug. Een zware week. Niet qua werk hoor. Ik had het toch al gezegd? Even hier en daar wat rond slappen en er kan afgeschaald worden. Nee, zwaar in de zin van de uren. Dit was de week die me al eerder is opgebroken. Sterker nog, al 2 keer! Dat de alarmbellen op HQ afgingen omdat ik er niet op tijd was. Een hele week vroege dienst, dan 1 late dienst, een papadag en tenslotte 3 nachtdiensten. Ik pak dan te weinig rust en zo heel af en toe zegt het prachtlijf; ‘Ja! Ho ’s ff! Maar zo gaan we niet met elkaar om!’ en dan gaat ie in de blokkeerstand.
Maar, lieve lezer, ik heb er van geleerd. Ik heb wat research gepleegd en ben erachter waar, voor mij, het probleem ligt.

Er zijn 4 slaapfases: fase 1 – fase 2 – fase 3 en fase 4 (ook wel REMslaap genoemd). Een goede nachtrust gaat van fase naar fase.
In fase 1 doezel je weg. Je lichaamstemperatuur daalt en je spieren ontspannen. Toch kun je door het minste of geringste wakker worden. Zie het als mijn dutjes, slapen met 1 oog open.
Fase 2 en 3 zijn de diepere slapen. Je lichaam is volledig ontspannen, je bent weg. Deze fases duren maximaal 45 minuten en zijn ongeveer de helft van je totale nachtrust. Tijdens deze fases herstelt je lichaam grotendeels van de lichamelijke en geestelijke inspanningen van de dag.
Fase 4 is de REMslaap. Je bent dan volledig van de wereld, je lichaam is in wezen verlamd. Je ogen gaan als een dolle heen en weer (rapid eye movement = REM), waarschijnlijk omdat je hersenen aan complete dataverwerking doet.
Maar naast de ogen is er nog 1 lichaamsdeel hyperactief tijdens deze fase 4: het geslachtsorgaan! Kijk, en dat wist ik dus niet. Research doen is cool!
De penis, de piem, de klavots, de taas en bij vrouwen de vagijn, de vulva, de flamoes, de mossel (haha, er zijn mensen die dàt een vies woord vinden! Hahahahaha) is dus maar een druk baasje/bazinnetje tijdens de REMslaap.

Dààr ligt dus mijn probleem bij het rusten (ik slaap niet, ik rust). Ik doe niet aan fase 2 en fase 3. Ik knal gelijk van fase 1 naar fase 4 en weer terug. En herhaal dat de hele nacht. Dàt moet de reden zijn dat ik af en toe zo kapotstuk ben. Ik lig de helft van de nacht met 1 oog open en de andere helft staat mijn piemol gewoon in vol ornaat een beetje als een dolle heen en weer te zwaaien. Weet je hoe vermoeiend dat is!
Zucht.

Lag er maar een vrouw naast me om deze theorie van mij te beamen.

Ik kan niet zingen

Nee, ik kan niet zingen. Ik vind dat ik weliswaar een prachtige stem heb en ik heb ook een uitstekend bereik maar ik zit altijd te hannessen met ademhalen. En met de juiste toonhoogte houden op momenten dat ik door m’n adem heen ben. Mèn hoe lastig is dat?
Zoals je weet, want je hebt mij inmiddels door en door gelezen hiero natuurlijk, mag ik graag zingen. Onder het huishouden, onder de douche, op het werk. Maar het liefst zing ik in de auto. En dan zing ik het liefst voluit. In de auto. Vol overgave. Vol passie. Vol vuur. Alsof m’n leven ervan af hangt. Want anders kun je net zo goed niet mee zingen. Toch? Vind ik wel.
Ik heb dus altijd, nou ja, bijna altijd dan, ik ben ook wel eens met grote regelmaat strontchagrijnig in de auto. Maar over het algemeen heb ik complete live concerten als ik over de weg zoef.
En het lolligste vind ik als ik met het raam open rijd en dan de reacties zie. Dat ik de parkeerplaats van de plaatselijke Appie oprijd, AC/DC’s Back in black door de speakers, ik meegillen (Brian zingt niet, hij gilt), ik de auto parkeer en dan met een knalrood aangelopen hoofd uitstap alsof ik de coolste vent op Aarde ben. De gezichten die je dan ziet! Onbetaalbaar.

Zo kreeg ik op mijn expeditie naar de Franse kust laatst bijkant ~~een compleet applaus~~ de meest dodelijke blik ooit van de mensen naast me toen ik in de rij voor het tolpoortje stond. Het was bloedheet, ik had beide voorramen openstaan en onderstaand chanson galmde door het Franse land vanuit mijn auto. Ja, op de achtergrond hoor. Ik overstemde de zanger volledig. En waar Joe Dolan schijnbaar zonder moeite zijn teksten zingt, zong ik vol overgave, vol passie, vol vuur, volledig uit toon en met een knalrood aangelopen hoofd dezelfde tekst. Hoe doet hij dat toch?
En dan expres naast die sneuerts blijven staan hè? Zelfs toen mijn voorganger een gat liet. Man, ik kan mezelf zo prima vermaken………..

Joe Dolan met Make me an island. Ik vind het een geweldig nummer. Ik vind het prachtig gezongen. Ik vind het een mooie melodie. En, hoewel ik geen idee heb wat nou precies ‘make me an island’ betekent (iemand?), vind ik het ook een lieve tekst.
En nee, voor de tekstuelen onder jullie, het heeft voor mij geen diepere betekenis. Al zal het naar alle waarschijnlijkheid wel de beste oplossing zijn.

Slappen

Ik moet maandag weer aan het werk. Vanaf maandag kan ik niet meer de hele dag een beetje relaxed op de bank liggen. Dan zit mijn vakantie erop. Haha, snap je die woordspeling? Dan zit mijn vakantie erop?…………….. Op die bank?………..Erop zitten?……. En dat ik er dan niet meer op kan liggen?………..Man, ik vind ‘m hilarisch.
Jep, maandag klokslag 6.00 uur stap ik HQ van De Organisatie weer binnen.
EN DA’S MAAR GOED OOK!
Ik weet niet of je het nieuws een beetje gevolgd hebt maar zo hier en daar in de wereld loopt het behoorlijk uit de klauwen. En is het je ook opgevallen dat het precies in mijn 3 weken vakantie uit de klauwen is gelopen? Ik vind dat allang geen toeval meer. Zij zijn natuurlijk ook niet van gister. Als de kat van huis is…………… Je kent het.

Maandag maar eens zien op welke slapmissie ik gestuurd word. Want het lijkt me wel duidelijk dat er hier en daar in de wereld even flink rondgeslapt moet worden.
DOE ALLEMAAL ‘S EEN BEETJE NORMAAL MAN! *SLAP*
LAAT DIE MENSEN MET ANDERE IDEEËN ‘S MET RUST MAN!! *SLAP*
LAAT DIE MENSEN GEWOON ‘S HUN WERK DOEN MAN! *SLAP*
KAP ‘S MET DIE AANDACHTHOERIGE DEMONSTRATIES MAN! *SLAP*
GA NOU ‘S UIT ETEN MET ME MAN! *SLAP* (oh wacht, da’s een privé dingetje).

Lieve lezer/leester, vanaf maandag ben ik, De leesbrilman (voorheen SuperAnus), weer werkzaam als zijnde jouw hoeder van pais een vree op dees planeet. Jouw gemoedstoestand gaat me vanzelfsprekend erg aan het hart.
Maandag maar eens zien waar ik het dringendst nodig ben. Ik heb gisteravond John Rambo orde op zaken zien stellen in Birma. Dat kan ik dus van het lijstje schrappen.
Ik heb er zin an. Ga nu maar eens even alvast m’n legging strijken.

Maatje

Je hebt iemand nodig, stil en oprecht
die als het erop aan komt voor je bidt of voor je vecht.

Ik was van slag af die donderdag 1 september. Ik weet niet meer welke emotie de overhand had. Radeloosheid? Woede? Opluchting? Ik liep met jongste in de wandelwagen door het dorp. Een beetje doelloos. Wat moest ik doen? Wat ging er nu gebeuren? Ik wist het even niet meer. Wel wist ik dat ik duidelijkheid moest scheppen bij de mensen dicht bij me. Bij ons. Het moest bij iedereen duidelijk worden dat dit haar beslissing was. Niet de mijne. Dat ik wel een hele grote (negatieve) rol heb gespeeld in haar beslissing maar dat zij echt als enige de knop had doorgehakt. Ik wilde niet dat ik zwart gemaakt zou worden bij de mensen dicht bij ons. Ik moest aan damage control doen. Althans, dat vond ik op dat moment. Naar mijn weten zijn er geen nare of gemene woorden gevallen en zijn we vriendschappelijk uit elkaar gegaan.

Vanzelfsprekend was ik even helemaal klaar met vrouwen en relaties. Sterker nog, ik nam voor mezelf een nogal rigoureuze beslissing: Teun moet zeker 10 jaar zijn wil ik weer eens denken aan een relatie. En ik houd me daaraan, dat kan ik je nu al op een briefje geven.
Tenzij er natuurlijk een wereldvrouw langs m’n deurtje komt. Maar die kans acht ik vrij klein. De wereldvrouwen die de afgelopen tijd immers langs mijn deurtje zijn gelopen zijn bezette wereldvrouwen. Tja, en kom daar maar eens tussen!

Nee, ik heb meer behoefte aan een dinnetje. Een ei kwijt kunnertje. Een maatje.
Zo iemand waarmee ik kan praten in welke vorm dan ook. Want geloof het of niet, zelfs ik heb er soms behoefte aan om even m’n hart te luchten. Of om te vertellen over mijn dag. Of om gewoon even ongegeneerd mee te flirten.
Ik ben vandaag de dag in de gelukkige omstandigheid dat ik van die maatjes heb gevonden.
Bedankt dat jullie er voor me zijn.

👊 *BOKS*

Pas als je iemand hebt die met je lacht en, laten we eerlijk zijn, er ook nog een beetje uitziet als een plaatje
dan pas kun je zeggen: ‘k heb een maatje.

En toen was het over, Lord

De zaterdagmiddag bestad ik aan de bitches…….eh, pardon, de beaches rustig en op m’n gemak te bekijken. Dat ging prima, ik probeerde zoveel mogelijk de drukte uit de weg te gaan. Tot er plotseling en helemaal uit het niets de moesson aller moessons losbrak.
Oh wacht, je zit nog na te denken over bestad? Ja, ik vind dat een mooier woord dan besteedde. Dus.
Het begon dus te regenen. En met regenen bedoel ik plenzen. En met plenzen bedoel ik alsof de Atlantische oceaan zichzelf optilde en zich leeg stortte boven mij. Waarom het nou precies boven mij was, wie zal het zeggen?
Ik had er schoon genoeg van dus ging ik terug naar mijn hotelkamer. En ik trok daar inderdaad schone kleren aan. Had er immers genoeg mee.
Het liep tegen 4-en, ik vond een dutje een nuttige bezigheid.

Toen ik wakker werd was het weer weer opgeklaard. En met opgeklaard bedoel ik pffffffffff, wat is het fukking warm! Omdat ik de gehele noordflank, vanaf mijn hotelraam gezien, reeds bezocht had, ging ik de zuidflank (Sword beach) aan een nadere inspectie onderwerpen. Ik reed via Hermanville-sur-mer richting de haven van Ouistreham. Onderweg passeerde ik hotel Le Canada en door het open raam van m’n auto moonde ik even hun kant op.
Nu zijn havens en ondergetekende nooit een goeie combi geweest en ook nu scheelde het niks of ik had op de ferry naar Portsmouth gezeten. Over de stoep, tegen het verkeer in en mijn perfectie imitatie van een sirene hielpen me de juiste weg weer te vinden. Ook Sword beach viel in de categorie van de andere stranden. Slordig.
Met een lichte knal was de avond gevallen en het werd weer schemerig. Ik had genoeg gezien, ik had honger, ik ging terug naar het hotel.
Het was druk in het dorp. Ik verklaarde het aan de late etenstijd in deze regionen. Ik draaide de parkeerplaats van het hotel op, geen plek! JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG! Al gauw kreeg ik in de gaten dat er opvallend veel hardlopers (van die tochtstrippen) rondhuppelden. En direct na die gedachte ging bij mij het lampje branden dat zij het hele dorp bezet hadden met hun auto’s. Het bleek dat er één of andere strandloop georganiseerd was. JA censuur DE censuur DE censuur! Ik werd woest.
Ik zette mijn auto zo neer dat zeker 3 anderen er met geen mogelijkheid uit konden. Woedend banjerde ik naar het strand. Ik was voornemens om de eerste de beste Dolf Jansen keihard neer te hoeken.
Ik liep voorbij de strandtent en opeens kwam er een droomvrouw mij tegemoet. Ze glimlachte. Ik bleef stokstijf staan, zij deed hetzelfde. In de hoop dat ze Grunnings verstond vroeg ik haar of ze iets wilde drinken. Ze knikte en samen liepen we de strandtent in. Ik bestelde een Heineken voor mij, zij ging voor een glas rouge. We hieven onze glazen om te proosten toen er ineens een boom van een vent binnenkwam. Hij leek me geen hardloper. Ja, misschien 3 in 1. Hij keek boos naar droomvrouw naast me en begon in het Frans tegen haar te schreeuwen. En een tel later richtte hij zijn woede op mij. Ik besloot dit niet af te wachten en zette het op een rennen. In de verte hoorde ik de vent volledig uit z’n plaat gaan.

Op het bed in m’n hotelkamer kon ik maar 1 ding bedenken; Dat komt toch alleen maar voor in Dallas?

Zondag ben ik naar huis vertrokken. Ik heb 2 overheerlijke borden macaroni gegeten bij m’n matties en kwam laat in de avond thuis.
Ik vond het een onvergetelijke ervaring. Ik kan het aanraden mocht je geïnteresseerd in D-Day zijn.

Expeditie Overlord

Ik besloot een verkenningstocht met de auto langs de beaches te houden. De zaterdag zou ik gebruiken om gedetailleerd te werk te gaan. De D514 leidt langs de kust, langs verscheidene dorpjes en gehuchten. Op elk gewenst moment kun je een weg naar het strand inslaan. Ik reed richting de klif aan het einde van Omaha beach. Het einde van de landinsgzone, ik schat dat de gehele kustlijn van de operatie Overlord een kleine 12 kilometer betreft. Althans, dat dacht ik.
Pech aan de auto onderbrak mijn verkenningstocht. De linkerkoplamp begaf het. En als ik ergens een haat aan heb, is het een defecte koplamp. Ik houd van goeduitziende, prompte koplampen (niet te verwarren met tetten) en trouwens, je zal net zien dat de gendarmerie juist mij uitkiest om eens even flink te naaien. Ik nam geen risco en kocht een setje lampen bij de Intermarché (daar hebben ze ècht alles!). Op de parkeerplaats van de supermarkt opende ik de motorkap, trok m’n shirt uit, nam uitdagend een slok uit m’n flesje cola en repareeerde ik het euvel. Makkie. Anderhalf uur later, de schemering trad inmiddels in, had ik het voor elkaar. Ik kon weer verder.
Bij ‘Batterie de Longues-sur-mer’ bij het plaatsje St-Laurent-sur-mer stapte ik uit. Een enorm veld met daarin 4 enorme bunkers was wat ik aantrof. In drie van de bunkers stonden zelfs nog de gigantische geschutswerken. (Voor foto’s verwijs ik je graag naar mijn Facebookpagina/foto’s/Normandië.com). Ik vond het indrukwekkend. Helemaal toen ik van boven naar beneden naar het strand keek. Met geen mogelijkheid kon ik me een voorstelling maken hoe de mannen überhaupt ooit boven waren gekomen. Ten eerste natuurlijk het grote hoogteverschil maar zeker ook de tegenstand dat geboden moest zijn. En ik bedacht me hoe de Duitsers moeten hebben gereageerd toen ze vanuit zee een overmacht aan schepen, materieel en manschappen aan zagen komen. “Wass zum fick!” Om en nabij 135.000 mannen en 20.000 voertuigen enterden op die 6e juni de stranden!
Via kleine dorpjes en smalle straatjes ben ik in de richting van mijn verblijfplaats gereden. En ik had telkens het gevoel dat er elk moment een Duitse sniper uit één van de kieren in de authentieke huizen kon gaan schieten. Onderweg kwam ik langs ‘Gold beach’ en ook hier heb ik vluchtig rondgekeken. Deze beach deed me toch minder. Onverzorgd, veel troep, vale vlaggen. En overal campers. Wilde ik een gevoelige plaat vastleggen, kwam er zo’n kneus in een camper door m’n beeld schuiven. In Port-en-Bessin-Huppain besloot ik te gaan eten en er iets van te gaan zeggen. Ik stapte enigszins ontdaan en ja, ook wel woedend een restaurant binnen en riep; “ARE YOU ALL NOT GOOD BY YOUR HEADS? Het maakte totaal geen indruk en een vriendelijke (huh?) jongeman wees me op een tafeltje. Rechts naast me zat een Engels gezin, links 2 Nederlandse jongens. Ik bestelde twee Quarterpounders en een Heineken. Nou, dat hadden ze niet. Ik nam genoegen met iets met ‘viande’ in de titel op de menukaart.
In het pikkedonker reed ik terug naar mijn hotel (haha, echt niet. Zie koplampen!), het was inmiddel tegen half 11. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik dat de D514 langs de kust een eenrichtingsweg was. En in mijn enthousiasme van die middag was ik vergeten herkenningspunten aan de route op te slaan. En GRRRR$^^&#, ik was ook nog eens mijn plattegrond op mijn chambre vergeten. Op mijn telefoon hoefde ik ook al niet te rekenen want GEEN SERVICE what so ever. (kan iemand mij eens uitleggen hoe ik een telefoon in het buitenland werkend krijg zonder WIFI?).
Nu was dit niet de eerste keer dat ik verdwaalde in Frankrijk, alhoewel ik altijd tegen voormaligje zei dat we achtervolgd werden en dat ik daarom de ‘verkeerde’ weg nam, dus ook nu bleef ik ijzig kalm. Gewoon logisch na blijven denken, de stand van de sterren in de gaten houden en gewoon simpel de borden volgen. Om kwart voor 1 liep ik mijn hotel in. “Bonsoir, monsieur Bauèr”, zei de jongen achter de bar. (Ik had me ingeschreven onder Jack Bauer, hahaha, ik vond ‘m hilarisch!).

Zaterdag stond ik er vroeg naast. De grote dag (ik noemde het gekscherend G-Day) was aangebroken. Ik bestudeerde de plattegrond aandachtig en ontdekte dat mijn eindpunt van de avond ervoor helemaal niet het eindpunt van de kust was. Na Omaha beach kwam nog Utah beach. En Omaha beach was nog een heel end langer dan ik bezocht had.
Pointe du Hoc werd derhalve mijn eerste detailbezoek. Wat ik niet wist is dat Point du Hoc een cruciale rol heeft gespeeld bij ‘Operatie Overlord’. Sterker nog, hier is de complete landing begonnen. Op deze klif hadden de Duitsers hun zwaarste artillerie geposteerd. Voor details lees HIER.
Wat ik hier zag ging mijn voorstelling te boven. Een (inmiddels begroeid) maanlandschap met diepe kraters. Kraters van bominslagen. Afgeschoten vanaf zee door Amerikaanse marineschepen. De klif van 30 meter hoog werd beklommen en aangevallen door 225 mannen onder leiding van Kolonel James Rudder. Hevige gevechten hebben hier plaatsgevonden. En dat was te zien. Slechts 90 mannen hebben deze heldendaad overleefd. Zwaar onder de indruk heb ik het tot me genomen.
Maar natuurlijk heb ik me ook weer kapotgeërgerd. Je kent me. Mensen met honden. Zucht……….. Van die kleine kluthondjes en die veel te lange hondenriemen. FLIKKER OP!!!!! Man, daar word je toch niet goed van? Je neemt toch niet een hond mee naar zo een monument? Haal ik gevaarlijke toeren uit om over de rand te kijken, wikkelt zo’n kluthond zich om mijn benen! AAAARGH!!!
Maar da’s nog niet alles hoor. Er is nog een overtreffende trap. Kinderen! Van die verveelde puberkinderen die mee moeten van mama en papa.
Luister! Je moet naar dit deel van Normandië gaan als je besef hebt van wat daar allemaal gebeurd is. Niet om vakantie te vieren. Het is geen pretpark!
Mijn bloed ging koken toen ik zelfs zo’n pestventje (juist, met een voetbalshirt van een niet nader te noemen Rotterdamse club aan) een bal zag hooghouden op het ranger Monument! …………………………………….

Ik heb de bal, 4 pubers en 14 honden van de klif gegooid.
Oja, en ook heb ik een camper er vanaf geduwd.
Stelletje respectlozen!

(*noot van de redactie: Deel 3 komt er ook nog aan. Ga nu eerst even douchen)

Tripje Overlord

Vrijdagochtend vroeg vertrok ik naar de plek waar ik altijd al eens naartoe wilde, Normandië. Om exact te zijn, naar het pittoreske plaatsje Hermanville-sur-mer. Van een beetje zelfpromotie ben ik immers niet vies.
Waarom Normandië vraag je je af? Nou, ik ben erg geïnteresseerd in Wereldoorlog 2 en het schijnt dat in Normandië nogal het één en ander gebeurd is. En om mijn kennis nu enkel te toetsen aan wat leeswerk en wat films vind ik niet voldoende. Ik moet die hel van 70 jaar geleden met eigen ogen zien.
Maar voor ik dit alles kon aanschouwen, moest ik zelf eerst door een hel. België. Man, wat is dat een derdehands pauperland zeg! Misschien een keer wat geld investeren in asfalt in plaats van willekeurig betonnen platen neer te kwakken? Op wie kan ik de schade aan m’n schokbrekers verhalen? Stelletje wanna be Nederlanders.
Ik werd zelfs nog aangehouden even voorbij Antwerpen. Waarom ik zo hard reed? Ja duhuu, ik wil zo snel mogelijk dit Malawi van Europa uit zijn natuurlijk! Zucht, moet ze ook alles uitleggen……………… En waar was Mega Mindy?
Tegen de middag bereikte ik Le Havre. En daar trof ik hetgeen aan wat ik zo mooi aan een autotrip door Frankrijk vind. Twee gigantische bruggen achter elkaar over La Seine. Kunnen wij altijd wel flink doen over de Maas enzo maar die Seine, dat is me een plens water! Bonsjoeah zeg!
De eerste brug overlapt een industriegebied en brengt je gelijk al 5,4 kilometer de hoogte in, beneden kom je bij de tolpoort (5,40) en dan de daadwerkelijke brug over de machtige rivier. Ik geloof dat de top op 7,2 km ligt en er zit ook nog een slinger in. Ik was van dit architectonisch meesterwerkje behoorlijk gecharmeerd en besloot bovenop te stoppen om wat foto’s te schieten. De 89 auto’s (al dan niet met caravan) achter me hadden er weinig begrip voor. Ik heb zelden zoveel getoeter tegelijk gehoord. Cultuurbarbaren!

Hermanville-sur-mer reed ik klokslag 15.00.00 uur binnen. Klokslag 15.00.18 uur was ik er weer uit. Ik keerde en parkeerde op het eerste de beste plein. De boel was uitgestorven. Bij een heul klein ietepieterig winkeltje stond de deur open. Ik liep naar binnen. BONSJOEAH!, riep ik op m’n vrolijkste Frans uit. Een vrouw die zeker de 90 was gepasseerd kwam vanachter aangestrompeld. “Parlévoe Grunnings?”, vroeg ik. Ze keek me vragend aan en schudde met haar hoofd. “Otèl?”, vroeg ik. Ik zag een blik van herkenning in haar ogen. Ze mompelde wat, ze wees wat, ik verstond er geen ruk van. Wellicht was ze beter te verstaan geweest als ze haar gebit in had gedaan. Plots ving ik het woordje ‘plage’ op. “Stráánd”, zei ik. “Dat is stráánd in het Grunnings” en ik schreef het voor haar op een papiertje op de toonbank. “Goed onthouden!”, zei ik. Ik bedankte haar en gaf haar een kus op haar voorhoofd.
Hotel ‘Le Canada’ was het enige hotel in het prachtplaatsje. Het arrogante mokkel achter de toog gaf aan dat er geen kamer vrij was. Tenminste, dat begreep ik. Ook zij praatte geen woord Grunnings. Ik vond het niet erg. Ik had bij binnenkomst al besloten een wedstrijdje ‘arrogant doen’ te houden en er sowieso niet te blijven. Ik heb op punten gewonnen.
Ik stapte weer in mijn Franse voiture en bedacht me toen dat ik eigenlijk wel gigantisch moest piesen. Gelukkig zit er aan de D514 om de 400 meter een weggetje naar het strand en ik sloeg de eerste afslag die ik tegenkwam rechtsaf. Het was vloed, het strand was een meter of 38 lang. Er lagen mensen te zonnen, er waren kinderen aan het spelen. Ik scheurde het strand op, parkeerde mijn auto tegen de waterlijn aan en ledigde mijn blaas in de Atlantische Oceaan. Je moet alles een keer gedaan hebben, tenslotte.
Ik betrok een chambre in hotel ‘Le Beau Rivage’. Direct aan de boulevard en het strand in Luc-sur-mer. Gelegen tussen de beaches ‘Sword’ en ‘Juno’.
Een meid met een prettige decolleté van de plaatselijke VVV sprak gelukkig wèl een taal die ik begreep en zij voorzag mij van de nodige informatie. Mijn expeditie kon beginnen!

(*noot van de redactie: Deel 2 van dees anekdoot volgt snel. Anders wordt het zo’n lap leesvoer ineens en dat wil ik je niet aan doen. En trouwens, ik moet nu even poepen.)

Afscheid

Zo, het zit erop. Mijn vakantie met mijn jongens. Nou ja, bijna dan. Nog een laatste ochtend bij Playa del Moeke en dan gaan we weer huiswaarts. Ik naar mijn huis, de jongens naar hun mama. Het zal voor me wennen worden. De rust die me te wachten staat in m’n eigen huis. De stilte!

We hebben leuke dingen gedaan. We zijn naar Planes 2 in de bioscoop geweest. We hebben een rondvaart rond Groningen gemaakt. We hebben 2 keer gebowld, we zijn naar het Truckstarfestival geweest. We hebben het Nederlands Stripmuseum bezocht. We zijn naar pretpark Nienoord geweest. We hebben minigolf gespeeld. We hebben gezwommen/gespeeld aan de Hoornse plas. Ze hebben zich prima vermaakt. Oma heeft zich prima vermaakt. En ik heb me prima vermaakt.
Maar het was zo nu en dan ook afzien, daar zal ik niet omheen draaien. Een gebrek aan dutjes doen heeft me lichamelijk toch wel lichtelijk uitgeput. Zeun heeft het zich voorgenomen om klokslag 05.30 uur te moeten poepen. En dat kan hij prima zelf maar z’n kont afvegen moet ik doen. Dagelijks werd ik wakker van een schreeuwende Teun vanaf het toilet; “IK HEB GEPOEHOEPT!”
Maar dat was niet mijn grootste zorg. Daar ben ik tenslotte een vader voor. Wat me zwaar is gevallen is de onderlinge strijd tussen de 6-jarige en de bijna 4-jarige. Man man man, wat een stress kun je daarvan krijgen! Ze kunnen hartstikke leuk samen spelen maar er komt hoe dan ook een moment dat of één van de twee gaat huilen of dat ze samen op de vuist gaan. En dan vooral op momenten dat er even geen gezag is. Als ik in de tuin zit en moeke in de keuken is. Zoonlief is stiekem en snel gepikeerd, Zeun heeft (nog) niet door wanneer hij te ver gaat. En dan heeft hij de laatste tijd ook nog zo’n irritant uitdagend lachje ontwikkeld waardoor hij mij het gevoel geeft dat hij me gewoon recht in m’n gezicht staat uit te lachen.
Ik heb met regelmaat op moeten treden als strenge vader. En dat is iets wat ik helemaal niet wil. Ik wil lachen, gieren, brullen als vader. En dat wil ik doen met mijn jongens. En als ik dat niet doe, wil ik dat ze dat samen doen. Maar ja, dat gaat op zeker moment fout met bovenstaand resultaat tot gevolg.
Maar, zoals ik al schreef, dit was zo nu en dan. Het grootste gedeelte van de vakantie hebben we het helemaal geweldig gehad. Ik vond het fantastisch èchte gesprekken met ze te hebben. Ik vond het fantastisch dat als ik Zeun naar bed bracht, we een knuffelwedstrijd gingen doen. Ik vond het fantastisch om Zoonlief volledig in een deuk te zien liggen vlak voor het slapen gaan. En ik vond het fantastisch om de jongens te zien genieten bij de leuke dingen die we gedaan hebben. Kortom, dit was een fantastische vakantie met mijn buurman & buurman.

Over een paar uur zijn ze weer bij hun moeder en ik weet nu al dat het afscheid me zwaar zal vallen.
Dat als ik thuis op de bank lig en denk: Waren ze nog maar bij me.
Zelfs al maken ze ruzie.

Wat ik me nou afvraag hè?

JAAAAAAAAAAAAAAAAH! Weer tijd om jou te betrekken in de hilariteiten op dees jolijtsijt. Ook wel bekend onder de noemer: INTERACTIE (intercourse, voor de Engelse lezers hiero). Het hoeft tenslotte niet altijd alleen maar van mijn kant te komen. Niewaar?

Wat wil ik nu weer van je op muziekgebied weten?
Wat is hèt nummer (muziekkenner) / lied (gay) / liedje (Tros muziekfeesttokkie) / song (overdrijvo) dat het beste bij jou past?

Iedereen heeft wel een nummer waarvan je denkt dattie voor jou is geschreven, dattie over jou gaat of dattie jouw karakter weergeeft. Ik heb er ook één en het zal voor niemand een verrassing zijn dat het ‘Peter Blankert – Het is moelijk bescheiden te blijven’ is. Heerlijke meedeiner met een tekst vol zelfspot. En ben ik dat ook niet in een notendop? Een heerlijke meedeiner met teksten vol zelfspot? Ja, ik dacht het wel. Hoewel, meedeiner? Ach, je weet wat ik bedoel.
Grappig trouwens, ik wilde jou eerst vragen naar hèt nummer wat jij vindt dat op mij slaat. Maar ik ken een paar lezers/leesters die dan met de meest baggerste muziek aan komen. (Zouden er nummers zijn met flapdrol, arrogante lul of enorme eikel?)

Peter Blankert dus, dat is toch wel mijn lied. Maar dat is een beetje een lolnummer. Extreme met Get the funk out is ook eentje die wel op mij slaat. “If you don’t like what you see here, get the fuck out!” Ze mochten in dat puriteinse Amerika toen niet FUCK op de hoes als titel gebruiken. FUNKLAND!
Als je iets niet bevalt, flikker dan op. Da’s ook wel een motto van mij. Heb je moeite met mij? Is jouw probleem (tenks Tas!).

Dus lieve lezer/leester, wat is nou dat ene nummer wat zo betrekking heeft op jou? Vertel het me. Mik het in de reacties.
Ja, mik het eens in de reacties hieronder. Dat zou eens een keer leuk zijn!

Gebroken

Gisteren ging ik rond half twaalf naar bed. Ik had CSI NY nog even gekeken (Sela Ward! *ontzettend mooie vrouw*) en vond het mooi geweest. Ik noemde het een dag. Ik zei dat ook tegen m’n moeder; ‘Ik noem het een dag’. Ze begreep ‘m niet.
Ik deed nog een laatste plas, keek nog even hoe zeun erbij lag en dat was vredig maar weer in een hele vreemde pose. deze keer met z’n benen buiten boord (ik kijk er al helemaal niet meer van op). Ik kroop bij zoonlief in het grote bed en ben nog exact 13 seconden wakker gebleven. Ik viel in diepe rust. (je weet het inmiddels hè? Ik slaap niet, ik rust)

Om 02.35 uur hoorde ik de deur van de slaapkamer van zeun. En kort daarna slepende geluiden. Huh??? Meneertje had alle knuffels bij zich en schoof ze over de grond naar het grote bed. Ja hallo! Hier had ik dus geen sin an. ‘Het is nog heel vroeg, Teun. Ga maar weer naar je bedje!’, zei ik. Hij begreep het, draaide zich om en rende weg. BOINK!!! Met z’n voorhoofd vol op de wastafel. Ik vloog uit bed en drukte hem tegen de tors. Ik wilde niet dat hij de hele buurt bij elkaar zou janken immers. Ik stopte hem bij mij en zoonlief in bed. Tegen de klok van 3-en was de situatie onder controle en lag zeun weer in diepe slaap. Ik sloot m’n ogen en doezelde ook weg.
03.44 uur: FUK! Wat een hitte! Ik trok de string uit maar bedacht me toen dat een naakte volwassen man tussen 2 kinderen in 1 bed misschien niet helemaal 2014 is. Ik slipte zachtjes uit bed, bedekte het dekbed over de benen van mijn 2 jongens en ging naar zeun’s kamer. Ik ging op dat bed liggen en sloot m’n ogen. Ik doezelde weg.
04.09 uur: Hoestbui van moeke. Ik zat rechtop in bed! WTF?! 04.12 uur: Einde hoestbui van moeke. Ik sloot mijn ogen en doezelde weg.
04.47 uur: Hond blaft. Waarschijnlijk omdat de krantenjonen in de buurt was. Ik ging naar beneden en slapte het beest. Ik klom weer in bed, sloot m’n ogen en doezelde weg.
05.10 uur: Hond blaft weer. Of was het moeke? Vloekend en tierend schoot ik uit bed. Voor de zekerheid slapte ik ze allebei. Eenmaal weer op bed sloot ik m’n ogen en doezelde weg.
05.48 uur: Mijn 2 jongens staan te fluisteren naast mijn bed. Ze hadden er een speurtocht van gemaakt om mij te zoeken. Zodra ik m’n ogen opendeed sprongen ze me op de testikels. Ik was klaarwakker. Tijd om op te staan en met weer een doldwaze vakantiedag te beginnnen!

Man, ik heb een fantastische vakantie……………………

Alleen

Ken je dat? Dat je met 2 kinds een goed voorbereid eventjes-eruit plant en dat dit eventjes-eruit inhoudt dat de 2 kinds niet volledig hun ei kwijt kunnen omdat ze op enig moment toch stil of rustig moeten zijn of dat ze moeten zitten om iets te bekijken?
Ken je dat? Nee, zal wel niet. Nou ja, wacht maar tot je kinderen hebt.
Ik ken dat dus wel. Zoals je weet heb ik mijn vakantie met m’n jongens zorgvuldig voorbereid. Wekenlange research alsmede gedegen prijs-kwaliteit onderzoek gingen vooraf aan de inmiddels al weer 3e vakantie van moi solo met Zoonlief en Zeun. Of solo? Moeke heb ik ook deze keer weer weten te strikken om als back up te fungeren. En ze blijkt nodig. Dat heb ik al gemerkt.

We hebben al redelijk wat leuke kinderdingen ondernomen en de meeste momenten gingen voorbeeldig maar toch zijn er ook genoeg momenten geweest dat de jongens elkaar in de haren vlogen. Dat ze elkaar de hersenpan insloegen. De ze elkaar naar het leven stonden. En geloof me, dat komt mijn humeur niet ten goede. Tel daar bij op dat ze ook standaard vroeg op zijn (en ik standaard laat naar bed ga) en je begrijpt dees anekdoot.

Daarom was ik ook zo in m’n nopjes toen Zeun zei dat hij niet mee wilde naar het Truckstarfestival. Dat hij liever bij oma wilde bijven. En dan moet je in m’n nopjes zien als redelijk stijve tepels en een laf stijfje. De afgelopen tijd ben ik zelden gelukkiger geweest.
Gisteren ging ik dus met alleen Sam naar het festival. En laat ik voorop stellen dat ik meestal een gruwelijke hekel aan vrachtwagens op de weg heb, zo’n festival is toch wel iets aparts. Ik vond het geweldig. Zo fijn om het ventje te zien genieten van racende trucks, lawaaiïge trucks, echte Macks, stuntende motoren en natuurlijk de caravanrace waarbij een caravan achter een vrachtwagen zo snel mogelijk kapot moet. OOOOH! WOOOOOW! DA’S ÉCHT COOL!
Hij heeft geweldige noten van alle spektakel dat geboden werd, ik heb geweldige noten van hem. Van onze quality time samen.
En Zeun? Zeun is poeslief geweest. Oma vond het heerlijk om alleen met dat mannetje samen te zijn.

Vanmiddag gaan we nog een keer naar Assen. Teun gaat nu ook mee.
Het zal me benieuwen hoe lang dat goed gaat.

Heb ik weer……..

Ja inderdaad, Zucht. Met een grote Z zelfs. Ik heb het weer eens voor elkaar hoor. Zucht. Moedeloos word ik ervan.
Wàààààààt? Vertèèèèèèèèèl Manus! Hou me niet langer in spanning! Ik hoor het je schreeuwen.
Nou, komtie. Ik ben weer eens een keer m’n droomvrouw misgelopen. Vanochtend. Aan de Hoornse plas.
Tja, het is niet anders, zal ik maar zeggen. De volgende kandidaat meer succes, zal ik maar zeggen. Volgende ronde, nieuwe kansen, zal ik maar zeggen.

Ik toog vanochtend met m’n kinds naar het meer hier om de hoek, het is tenslotte vakantie voor ze. Dikke pret natuurlijk. Met zand smijten. Met water gooien. En de jongens speelden ook leuk. En na een uur of anderhalf kwam ze op me af. Ik zat de tors te bruinen en ik zag haar vanuit mijn linkerooghoek van rechts aan komen lopen. Goed lijf, woest aantrekkelijk haar, een lief gezicht en ja, tetten, die waren ook aanwezig. Een witte bikini op een mooi gebruind lijf. Iphone 5S (witte!) in haar hand. Maar echt gedetailleerd heb ik haar niet gezien.
Ze ging voorover gehurkt naast me zitten. “Mag ik je wat vr……….”. “Nee!”, antwoordde ik zonder haar aan te kijken.
“Maar ik……..”, probeerde ze weer. “Uh”!, interrumpeerde ik haar weer. Ze haalde adem om weer iets te zeggen maar ik was haar voor. “Uh uh uh!”, en ik wapperde mijn vinger in de richting van haar gezicht. En stoïcijns bleef ik de andere kant op kijken.
Hierna stond ze op en liep bij me weg. Wulps bewoog ze haar strakke billen.

Ja, kom op zeg. Ik heb zeun al eens van een wisse verdrinkingsdood moeten redden (Schitterende David Hasselhoff-Baywatch-actie) en ik was vandaag voornemens om mij door niets en niemand af te laten leiden. Ik heb m’n jongens dan ook continu in ’t oog gehad. Tja, soms moet je als ontzettende vrijgezelle hunkvader hard zijn.
Vandaag was zo’n dag.

En dat het uiteindelijk hard voor mij was? Swa! Het is niet dat ik er niet aan gewend ben.
Het is tenslotte inmiddels de story of my life. Het is niet anders. De volgende kandidaat meer succes. Volgende ronde, nieuwe kansen.
Zal ik maar zeggen.

Zwart

Tja, wat moet je schrijven op een dag als deze? En wat moet je op dees jolijtsijt schrijven op een dag als deze? Ik vind niet dat ik ouderwets lollig, woordspelerig en hilarisch uit de hoek kan komen. Of eigenlijk wel hoor. Maar ja, ik wil op een dag als deze ook niet iemand voor de tet stoten dus…………….dilemma.

Laat ik voorop stellen dat ik het verschrikkelijk vind wat er gebeurd is. Sterker nog, ik vind het onrealistisch. Ik kan er met al mijn fantasie (en dat is heul veul!) niet bij dat er daadwerkelijk mensen op deze kloot bestaan bij wie het in de hersenpan opkomt om een vliegtuig op 10 kilometer hoogte uit de lucht te schieten. Onschuldige mensen. Op weg naar hun vakantie. Naar hun familie. Naar een seminar. Net zo min begrijp ik mensen die met een vliegtuig een gebouw binnen vliegen trouwens. Of Christenvrouwen ontvoeren. Of een geweer leeg schieten op een school of in een winkelcentrum.
Ik kan dat gewoon en simpelweg niet vatten. Ik wil die mensen ook helemaal niet vatten of begrijpen.
Het enige wat ik die lui mee wil geven; Draai jouw probleem nou eens even helemaal terug naar de essentie. Waar gaat het eigenlijk om? Waar is het om begonnen? Wat was de oorzaak?
En denk dan nog eens 10 keer na voordat je tot dit soort achterlijke acties over gaat.
Stelletje lafbekken!

7

Mijn vader is veel te vroeg gestorven. Vandaag 7 jaren geleden. En met veel te vroeg bedoel ik voor mij. Ik was nog helemaal niet klaar met hem.
Ik had in mijn puberjaren geen goede band met hem. De man was hard en streng voor mij. Volkomen terecht trouwens, ik was een irritant blaag. Ik was in die tijd niet graag thuis. Ik ging naar school en na schooltijd bleef ik tot laat buiten. Alleen maar om geen conflict met pa te krijgen. Op mijn 18e en ik de dienstplicht moest vervullen kwam er verbetering in onze relatie. Er werd me discipline bijgebracht en ik accepteerde dat ik al die tijd fout had gezeten. Nee, dat hij gelijk had. Ook tijdens de diensttijd was ik weinig thuis. Tijdens de opleiding was ik alleen in het weekend thuis en dan ging ik voornamelijk de straat op. De kroeg in. De overige dienstplichttijd was 3 weken daar, 10 dagen vrij. Ik kreeg toen een relatie en ging samenwonen. En steeds zag ik mijn vader weinig. Na de relatie restte mij niets ander dan weer thuis te gaan wonen. Ik betrok mijn oude slaapkamer op zolder. Ik maakte er mijn domein van. Ik kwam er bij wijze van spreken alleen vandaan voor het eten.

Pa raakte zijn baan kwijt en kwam in een klein zwart gaatje terecht. Hij was thuis. Ik was thuis. Voor het eerst in mijn beseffende leven kregen we een vader-zoon relatie. We groeiden naar elkaar toe. Samen klusten we veel in het rond. Ik leerde veel van hem tijdens deze klusjes. Ik vond hem stoer, ik voelde trots om hem zo bezig te zien. Tijdens één van deze klussen raakte pa gewond. Ik was buiten bezig, hij zat op een Bobcat binnen te slopen. Op een gegeven moment hoorde ik een angstaanjagende schreeuw vanuit binnen. “PA!!”, ging door m’n hoofd en ik stoof naar binnen. Pa zat met zijn arm klem tussen de cabine en de grijper. Nooit had ik zo’n hulpeloze blik in pa’s ogen gezien. Ik schrok ervan.

In 1996 ging ik definitief weg uit mijn ouderlijk huis. Ik ging 200 km verderop wonen en werken. Een paar keer per jaar ging ik naar Groningen of kwamen pa en moeke naar mij. Het contact met mijn vader werd meer en meer telefonisch. Ik bouwde een eigen leven op in het midden van het land, kreeg een relatie en ging samenwonen. In maart 2007 kregen we een woning in ons gewenste dorp, pa kwam een weekje helpen de boel opknappen. Er moest flink opgeknapt worden. Dagenlang waren we van half 8 tot diep in de avond bezig. Ik vond het fijn om weer eens samen met mijn vader te klussen. Ik vond het fijn om mijn vader om me heen te hebben.

In mei van dat jaar belde ik hem op om hem te vertellen dat hij weer opa werd. Ik heb hem zelden gelukkiger gehoord. Het heeft niet zo mogen zijn. Vandaag 7 jaren geleden overleed hij, precies 26 weken later is mijn oudste zoon geboren.
En nu? Nu, na de geboorte van mijn 2 zoons, m’n scheiding, m’n carrièreswitch en een nieuw leven, heb ik erg behoefte aan een vaderfiguur.
Nu ben ik klaar om het verleden te repareren. Nu ben ik klaar om hem te omhelzen en hem te vertellen hoe dankbaar ik ben dat hij mijn vader is.
Juist nu ben ik daar klaar voor.

Rust zacht, vader.

Zomerhit 2014

Ja hoor, het is weer eens zo wijd. Ik vind het weer eens en nogmaals de hoogste tijd om jouw aandacht te vestigen op een geweldig nummer die jij, lezer, waarschijnlijk nog nooit gehoord hebt. En die je waarschijnlijk ook geen ruk aan vindt omdat jij, lezer, totaal geen muzieksmaak hebt. Maar daar kun jij, lezer, ook niets aan doen, jij bent nu eenmaal van de *FUCK Q-Music*-generatie. Vat je ‘m? Fuck Q? Spreek je uit als Fuck You en de zender heet Q music en dat is de baggerste zender van Nederland dus noem ik het FUCK Q music. Oh man, ik woordspeel er wat op los hoor.

Iedereen heeft wel iemand in zijn/haar leven gehad die, laten we zeggen, niet echt een positief effect op die iedereen heeft gehad. Een persoon waarvan je achteraf weet dat je de juiste keuze hebt gemaakt door diegene uit jouw leven te verbannen.
Zo ook ondergetekende. Iedereen maakt fouten, zullen we maar zeggen. Intieme details zal ik je besparen want ik ben natuurlijk wel één brok integriteit. En trouwens, ik vind het ook niet zo netjes naar diegene toe. Wens je wel alle schunnige details te weten, stort dan 47 euro op m’n bankrekening en mail me even.

Één van de beste bands uit de Britse muziekgeschiedenis is 10cc. Ik ga niet verder in op het ontstaan van de naam want dat is nagenoeg bekend. Oh wacht, Fuck Q music-generatie. De naam zou slaan op de hoeveelheid zaad dat vrijkomt bij een orgasme van een man, 10 cc. Maar dat is onzin, de gemiddelde explosieve cc bij een hoogtepunt is namelijk maar 3. En dat verklaard ook gelijk dat ik geen gemiddelde man ben (17 cc!) maar dat kan natuurlijk alles te maken hebben met mijn onregelmatige orgaskraan opendraai activiteiten.
Goed, terug naar de band. Ze stonden bekend om hun grappige teksten in combinatie met vooruitstrevende muziek, perfecte harmonieuze samenzang en onverwachte intermezzo’s. De bandleden beheersten meerdere muziekstromingen, van rock (The Wall street shuffle) via reggae (Dreadlock holiday) langs pop (Food for thought) om af te sluiten bij ballad (Donna). En zo nu en dan schroomden ze niet door muziekstromingen in 1 nummer te combineren. Onderstaand nummer is zo eentje. Blues gecombineerd met rockinvloeden en plotselinge veranderingen van ritme. Vanzelfsprekend vind ik dat briljant.
Ik zou zeggen, geniet net als ik. Dit is namelijk mijn zomerhit van 2014.
En vind je het niks?
FUK Q!

Ik kom!

Ga je nog wat doen? Ga je nog ergens heen? Dat zijn van die vragen waarmee ik de laatste paar dagen mee om de oren word geslingerd. Weet niet of het echt interesse is of dat men gewoon beleefd wil zijn maar ik ben er een beetje klaar mee steeds maar weer hetzelfde antwoord te moeten geven. Ik heb daar potverdullemme een weblog voor! Want dat is het wel hoor. Regelmatige lezers kennen mij van haver tot gort en ook weeer terug en vragen me in principe geen retorische vragen. Maar ja, er schijnen ook nog een kleine 7 miljard mensen te bestaan die dees weblog niet lezen en een deel daarvan toont nog wel eens interesse. Of zijn gewoon beleefd, dat kan ook nog.

Ja, ik heb bijna vakantie. Vrijdag tegen de klok van 15-en hoop ik uit volle borst te kunnen roepen; VAKANTIIIIIIIIIEEEEE!
En ja, ik ga ook nog wat doen. En jazeker ga ik ook nog ergens heen. Sterker nog, ik kom naar je toe deze zomer!!!!!
Nou ja, ik ga ergens heen en jij kunt naar mij toe komen. Dat is het eigenlijk meer. Waar de fuk slaat die slogan eigenlijk op, Veronica??
Ik ga naar m’n moeder in Groningen. Whoehahahahahahahahahahaha, hoor ik je lachen.
Maar wacht, lees eerst even verder. Ik ga naar m’n moeder in Groningen met m’n jongens. HA! Jij te snelle conclusie trekker jij! Ik ben er namelijk nog steeds niet klaar voor om alleen met die 2 knaapjes op vakantie te gaan. Ik moet enige vorm van back up hebben. Ze zijn, in mijn ogen, nog iets te jong om avontuurlijke terras naar terras-vakanties met mij door te brengen. En waar heb ik een betere back up dan @ Moeke’s? Ik heb heus wel geprobeerd een andere back up te charteren hoor maar geen van hen wilden met mij op vakantie. Of een relatie met mij. Of uit eten. Of met me praten. Of me aankijken……………………….. Oh, ik dwaal af.

Ik ga dus een dag of 10 naar Groningen. En nu komt het leukste voor jou, lezer. Tijdens die 10 dagen ga ik uitstapjes doen waar jij mij kunt ontmoeten! Nah, hoe koel is dat? Ik ben voornemens om fandagen, meet en greets, fotoshoots enzo te organiseren op de velerlei dagje uit-dingetjes in het prachtige Noorden. Zoals daar zijn; De Hoornse plas, De Papiermolen, Sprookjeshof, Kabouterland, Verkeerspark Assen, Truckstar festival, Duinen Zathe, Speelgoedmuseum, de rondvaart, de midgetgolfbaan, de bioscoop (Planes 2!) en de bowlingbaan.
Je ziet, plenty mogelijkheden voor jou, lezer, om de bedenker, presentator en producent van dees jolijtsijt tegen het prachtlijf te lopen. Ik beloof vrouwvriendelijk te doen.

Ik doe wat leuks aan en wellicht tot snel!

Ik en mijn hond

Dit was nou mijn hond mensen.

Ik denk dat ik een jaar of 16 geweest moet zijn toen mijn zuster ineens met een puppy thuiskwam. Een klein, zacht, zwart proppie. Een bitch, dat ook nog. Ik vond haar schattig toen ik haar voor het eerst op m’n schoot nam. Hé leuk, een huisdier! Maar toen we een naam kozen was voor mij de lol er al snel af. Polly werd het. Ik begrijp best dat mijn familie een verwijzing naar mijn lievelingsknuffel, een bruine hond genaamd Molly, wilde maken maar eh HALLO! ik was al zestien hoor!
De eerste paar jaar bemoeide ik me niet zo gek veel met de hond en de opvoeding en africhting ervan. Ik had immers wel andere zaken te ontdekken op die leeftijd (oink oink). Maar vanaf m’n 18e ofzo werden we meer en meer een onafscheidelijk duo. Uren en kilometers lang liep ik met haar. Los dat was. Ik had haar zelden aangelijnd. Heerlijk vond ik dat. Ik noemde haar buiten steevast Carlos en als men vroeg welk ras het was, zei ik niet dat het een kruising was tussen een Herdershond en een Friese Stabij, ik vertelde gewoon met een stalen gezicht dat het een Zambiaanse Herdershond was. Een zeer zeldzaam ras uit de oerwouden van Zambia. Wereldberoemd door haar speciale fokprogramma gebruikt door de Zambiaanse Geheime Dienst. Ik had toen al een boomende fantasie. Carlos luisterde voor geen meter en vaak liep ik honderden meters voor haar uit. Bedenk me nu dat dit waarschijnlijk te maken had dat ik haar Carlos noemde en geen Polly.
Vaak nam ik haar mee naar het meer bij ons in de buurt. Op een aanlegsteiger ging ik dan kwartierenlang zitten staren over het water, Carlos zwom wat en kwam dan naast me liggen. Rustmomenten. Hoofd leeg maakmomenten. Ik herinner ze me nog als de dag van 25 jaar geleden. Polly werd meer en meer mijn hond.
Na mijn eerste hellweek in het leger kwam ik vrijdagavond laat weer thuis. Ik was meer dood dan levend. Op het moment dat ik de gang in kwam ging Carlos volledig bezerk. Het beest wierp me op de grond en gaf me een beurt die nog nooit overtroffen is. Wat was mijn hond blij om mij weer te zien! Later, toen ik meer en meer in het alcoholische circuit terechtkwam, werden we zelfs bedpartners. Kwam ik weer eens als een doedelzak thuis en plofte ik m’n nest in dan was een klein lispelfluitje voldoende om Carlos naar boven te laten komen om zich aan mijn voeteneinde te nestelen. Ik geloof zelfs dat mijn vader ons een keer slapend in de hondenmand aangetroffen heeft. Ik vond dat het niet altijd van 1 kant af hoefde te komen blijkbaar.

Op mijn 27e ging ik definitief het huis uit en ging ik ver weg wonen. Pa en moeke namen de zorg voor Polly over. Ik geloof dat het ergens in 2002 was dat mijn moeder belde. Polly was overleden. Mijn ouders hadden haar in de kamer in een plas bloed gevonden.
Ik heb gejankt als Brugman. Juist ja, om een hond wèl.

Honden, hartstikke leuk hoor maar je gaat je er zo verdomd aan hechten.

Leg het me eens uit, Louis

Die Brazilianen moeten niet zo janken. Ik ga er liever volledig kansloos uit dan dat ik op deze manier afdruip van het wereldpodium. Wat was er gaande, Louis? Wil je graag zo snel mogelijk in Manchester beginnen? Was het geld op om een ander prettig verblijf te regelen? Is er ruzie in de ploeg? Arjen en Robin? Was het team toch niet zo fit als jij ons deed voorkomen? Leg het me eens uit, Louis. Ik had je zo hoog zitten. Ik noemde je zelfs Louis van Geniaal. Maar ik kan nu niets anders dan er Louis van Faal van maken.
Waarom gingen we geen pressievoetbal spelen in het laatste kwartier toen Argentinië overduidelijk een verlenging en penals eruit wilde slepen? Wat was het plan om de tegenstander met 11 man op eigen helft op te wachten? Jij moet toch ook gezien hebben dat de opbouw van Argentinië in de laatste fase van de wedstrijd op Veteranen 7-niveau ging? Waarom dan geen laatste inspanning en de druk er volledig op zetten? Leg me dat nou eens uit, Louis. Want ik zit hier volkomen gedesillusioneerd voor me uit te staren.
En eh, oja. Als dit jouw wedstrijdtactiek was, zeg het dan volgende keer ook even tegen Ron. Want hij ging er wèl volledig voor.

En nu, Messië

Ook zo geweldige noten gisteravond? Man, wat ben ik blij dat dat Costa Rica eruit ligt. Met die jankcoach. Beetje lopen mekkeren over Arjen en ~~z’n valpartijen~~ de aanslagen op hem. Nee, met 11 man in de goal hangen is lekker sportief. Lamlul. Weet je wat ik het lolligste aan de wedstrijd vond? Weet niet of je dat hebt meegekregen maar ik heb een paar keer tijdens de wedstrijd Frank Snoeks gebeld. En toen hij opnam, heb ik weer opgehangen. En dat deed ik 2 keer. Frank werd er zelfs een beetje pissig van. Man man man, lol dat ik had! Oh jongens, ik en wat bier op……………hilarisch.

Messië dan. Oh wacht, eerst even dit. Ik hoorde Jack tegen van Geniaal zeggen dat we dit toernooi 3 verloren WK-finales kunnen wegpoetsen. JOH! Weet je wie dat al 3 weken roeptoetert? Jack? Anders lees je m’n blog even wat vaker! Ik ben een ziener. Een voetbalkenner. Ik noem mezelf wel eens gekscherend de Johan Cruyff onder de voetbalkijkers.
Messi dan. Hoe stoppen we Messi woensdag af? Die vraag zal de komende dagen wel weer met grote regelmaat gesteld worden. Nou, lieve lezer, ik zal het antwoord dan maar vast geven. Niet. We stoppen Messi niet af. Wat we gaan doen is de toevoer naar Messi afstoppen. We gaan ervoor zorgen dat Messi niet gevaarlijk aangespeeld kan worden. Dat betekent dus hoog en vroeg druk zetten.
Ik zal het ook nog even in Nijntjetaal uitleggen zodat jij het ook begrijpt. Ach nee, dat doe ik ook niet. Kom op zeg. Blijf bezig. Het komt er eigenlijk gewoon op neer dat we die houthakkers achterin en op het middenveld bij Argentinië niet de kans geven om Messi aan te spelen.
En als dat allemaal niet lukt, zetten we Krul gewoon op hem.
Oja, nog iets. Louis, geef die Cillissen even een flinke slap. Ben niet gediend van die reactie van hem. Sterker nog, je hebt mijn goedkeuring om hem vanaf nu ernaast te zetten. Oh, en die Depay hè? Zullen we die gewoon als invaller gebruiken? Verder zou ik zeggen, ga zo door. Ik heb Johan ook al om.

Het schijnt dat ik hiero nogal wat vrouwelijke leesters heb en ja, laten we eerlijk zijn, zij kunnen niet altijd even rationeel en analytisch naar voetbal kijken zoals ik. Dus vrouwtjes, hier volgt het scenario van de apotheose van dit Wereldkampioenschap. Doe er wat mee. En hou in godsnaam op met dat gillen steeds!!!!!!
Duitsland wint dinsdag 22.00 uur van Brazilië. Heel Brazilië in rouw en een gruwelijke hekel aan Duitsland. (Ik sluit rellen niet uit).
Woensdag 22.00 uur schakelen wij de aartsrivaal van Brazilië uit. Heel Brazilië in extase en een stevige paal van Nederland. (ik sluit rellen niet uit).
En dan volgende week zondag 21.00 uur (!!) staat heel Brazilië achter ons, spelen we in het Spanje-ge asskicked-blauw en verslaan we Duitsland met 2-0.

Tenzij we er wèèr intuinen.

4 vuisten…..in Friesland

Ik ben weer eens supertrots op m’n jongens.
Neehee, deze keer gaat het niet over m’n immense biceps. En nee, het gaat ook niet over m’n testi’s. Kom op zeg, als je een beetje een vaste leester bent, ken je m’n prachtlijf inmiddels wel door en door toch? Dees anekdoot gaat gewoon weer ouderwets over mijn 2 spruiten, Zoonlief en Zeun.
De 2 broertjes die 3 van de 10 keer elkaar gedogen. De overige 7x zijn ze water en vuur. Zwart en wit. Hoog en laag. Jing en Jang. Om het duidelijk te zeggen; ik en vrouwvriendelijk zijn. Ze gaan niet samen. Vaak gaat het aardig maar klokslag 3,28 minuten later is er strijd. En dat heeft natuurlijk alles te maken met het leeftijdsverschil. Zoonlief is al 6 en Zeun is 3 (BIJNA VIER! en hij steekt 4 vingers in de lucht).
Afgelopen zondag was het een gedoogdag. We gingen met brother Noemsi en cleansis en hun kinds naar een binnenspeeltuin in Drachten. Juist, Friesland. Wij rasechte Groningers gingen vrijwillig naar Friesland. Is dat verstandig? Is dat provocatief? Niet als het aan ons ligt. Wij hebben onze hekelgevoelens sinds kort onder controle. En trouwens, wij voelen ons ver verheven boven hunnie. Dat aparte volk.
Het was een niet al te grote speelplaats dus goed overzichtelijk. En er was een bowlingbaan! We waren de eersten binnen en kozen een centraal tafeltje. De kinds gingen hun gang. Klimmen, glijden, racen, botsen en dat ook vice versa. En tussen de bedrijven door leerde ik de kinds het nobele spel der ~~blowen~~ bowlen. Ik, en wij eigenlijk allen, had een leuke tijd. En dat tussen een inmiddels hele bult ‘boet’nlaanders’. Ik bestelde bij een in het oranje uitgedoste meid achter de bar wat te drinken voor ons gezelschap. Ze mompelde een prijs die ik vanzelfsprekend niet verstond. Ik gaf haar 20 euro, hopende dat dit voldoende zou zijn, ze gaf me 14 euro terug. ‘Sodeknetter, wat veurdelig’, zei ik jolig als ik immer ben.
Na de lunch lieten we de kinds nog een laatste keer klimmen, glijden, racen en botsen en daar gebeurde het! Zoonlief vaarde aan met een iets grotere knul. Sterker nog, grotere knul had nóg 3 grote knullen bij zich. Ze waren duidelijk ouder dan zoonlief hoewel je dat met Friezen nooit met zekerheid kunt zeggen. Grotere knul gaf zoonlief een tik. En, geheel volgens mijn instructies, mepte zoonlief de knul terug. Op zijn gezicht. Met zijn vuist. De andere 3 knullen stonden op het punt in te grijpen echter hadden ze zich verkeken op de gedoogdag. Zeun wierp zich ertussen! En in een mum van tijd stonden mijn spruiten rug tegen rug 4 vuisten op de knullen los te laten. TROTS OP!
Het werd een heroïsch gevecht, het trok de aandacht van alle aanwezigen in de speelzaal. Na 36 minuten zag ik dat de vermoeidheid bij de jongens toch wel toesloeg en besloten broer en ik in te grijpen. Ik deed m’n schoenen uit en klom het klimrek in, broer hield de menigte op afstand. ‘WEL ZICH D’R MIT WIL BEMUI’N, MOT EERST LAANGS MIE’, waarschuwde hij eventuele flinkerts. Ik was inmiddels via een opening, een glijpaal, een wiebelbrug, 3 stootkussens, weer een opening, nu omlaag en tenslotte een glijbaan aangekomen bij de ballenbak waar de vechtpartij zich afspeelde.
Ik trok grotere knul uit het klimrek en vroeg hem met wie hij hier was. De tijd dat ik kinderen onder de 12 jaar slap ligt al een tijdje achter me immers. Hij wees naar een vrouw van een jaar of 30 in een vaal en iets te strak oranjeshirt, een zwarte legging en teenslippers. Hoe stereotiep! Ik dacht nog; “Daar moet een Friezin”. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat dit shirt al zeker 4 WK’s had meegemaakt. ‘Mem’, zei de knul. ‘Ja, dat zie ik ook wel. Ze heeft zelfs 2!’, zei ik, ‘maar laten we ons daar niet op focussen’. ‘WAAR ZIJN JE OUDERS?’, schreeuwde ik de knul toe.
Cleansis tikte op m’n schouder en vertelde dat de vrouw zijn moeder was. Ah! Altijd handig als er iemand kalm en rationeel blijft denken in de hectiek van een vechtpartij.
Nou ja, het is met een sisser afgelopen. We zijn nog een laatste keer gaan bowlen en zijn toen vertrokken. Naar het geciviliceerde deel van het Noorden.

En mijn jongens? Ik ben enorm trots op m’n jongens. Trots op dat ze elkaar hebben geholpen op een moment dat het nodig was.
Dat heb ik ze ook verteld. Toen ik ze allebei huilend van de spanning in mijn armen nam.

Niet eerlijk

Brazilië wordt wereldkampioen 2014.
Nee, Brazilië moet wereldkampioen 2014 worden. Dat is al vanaf dag 1 duidelijk.
Maar nu ik even m’n licht op het speelschema heb laten vallen, weet ik het ook zeker. EN KAN IK HET BEWIJZEN!
Je kunt zelfs zien welk land de organisatie als concurrent beschouwde toen ze het speelschema in elkaar flansten: Argentinië, Duitsland, Frankrijk en Spanje.

Brazilië kreeg na de openingswedstrijd tegen Kroatië 4 dagen rust om te herstellen. Na Mexico konden ze genieten van zelfs 5 dagen volledige rust. En na Kameroen weer 4 dagen. De 8ste finale wedstrijd tegen Chili kwam weer na 4 dagen rust en de kwartfinale wedstrijd tegen Columbia volgt na wèèr 5 dagen om bij te komen en op te laden.
In vergelijking met de concurrentie:
Argentinië : 4 – 3 – 5 – 3 rustdagen nà een wedstrijd.
Duitsland : 4 – 4 – 3 – 3.
Frankrijk : 4 – 4- 4 – 3.
Spanje : 4 – 4 en toen lagen ze eruit! Whoehahahaha. Maar dat hadden ook nog 4 dagen kunnen zijn.

Je ziet, het is een oneerlijk speelschema. En allemaal in het voordeel van Brazilië. Met die irritante taal. En die irritante commentator in de Hyundai showroom. En dat irritante vrolijke gezing in de bus. En met die irritant overdreven namen. Hulk, pfffffff. Dan heb je als ouders toch een flinke klap van een molen gehad, of niet?

Maarrrrrrrrr, lieve lezer, waar de corrupte organisatie geen rekening mee heeft gehouden is WIJ! ORANJE! DE VECHTMACHINE VAN LOUIS!
Wij hebben namelijk ook een prettig rustschema: 4 – 4 – 5 – 5. En wij hebben ook nog een betrekkelijk makkelijke tegenstander vergeleken met die kanaries in de kwartinale. Waar zij het moeten opnemen tegen Columbia, leggen wij Costa Rica simpel over de knie.
Whoehahahahahaha, in your face! Corrupticão.

Maar goed, eerlijk is eerlijk, het zou voor de vorm eerlijker zijn als Brazilië aanstaande vrijdag om 18 uur zou beginnen. Wij vrijdag om 22 uur. Frankrijk – Duitsland zaterdag om 18 uur en Argentinië – België zaterdag om 22 uur.
Dan was de schijn van corruptie niet zo duidelijk geweest.
En hadden we Duitsland op een eerlijker manier in de finale verslagen.

Just sayin’.

Ik vrouwonvriendelijk. Pfffffff

Ik attende pasgeleden weer eens een verjaardagspartijtje. Zo af en toe maak ik daar tijd voor. Je hebt tijdje, prioriteitje en partijtje, dat zeg ik! Is goed voor mijn eenzame sociale kringleven en het is voor de jarige tóch ook een enorme opleuking van het partijtje. Ik merkte dat bij binnenkomst. De mondhoeken gingen bij een ieder net dat ene kleine beetje omhoog. De jarige wenste een fashioncheque en ze kreeg een fashion sjek van me. Dat vind ik dus vrouwvriendelijk. Ik bedoel, ik had ook met iets totaal onzinnigs aan kunnen komen.
Na een eerste ronde felicitatiezoenen, koffie en wat rake (woord)grappen vond ik het tijd voor een in-de-tuin-sigaartje. Net op dat moment kwamen er een stel ontzettend mooie vrouwen (vrouwvriendelijk!) binnen. (je kent mijn definitie van mooie vrouwen toch? Vrouwen waarmee ik het zeker een volledige maand mee uit zou kunnen houden. Ontzettend mooie vrouwen (vrouwvriendelijk!) zijn dat ook echter zijn ze getrouwd).
Ik stond op om mijn stoel aan één van deze vrouwen aan te bieden. Vrouwvriendelijk!
Bij mijn terugkomst weigerde de vrouw de stoel weer aan me af te staan. Ik besloot haar niet te petsen (vrouwvriendelijk!) en nam plaats op de bank.
Hier werd ik aangesproken door de andere ontzettend mooie vrouw. Haar ken ik vrij gedetailleerd (oink oink). Zij haalde mijn vrouwonvriendelijkheid aan. Ik was met stomheid verbaasd. Ik? Vrouwonvriendelijk? De man die ooit een bosje bloemen aan een vrouw gaf omdat ze meeëters had. De man die tot vroeg in de ochtend bij een autopech hebbende vrouw bleef terwijl hij gewoon om 7 uur moest werken. De man die elk jaar nog zijn ontmaagding herdenkt. Nah zeg!
Ze kon niet precies duiden wat ze bedoelde maar het had alles te maken met mijn schrijfselen op dees jolijtsijt. ‘Stel dat je iemand ontmoet en ze gaat je Googlen en dan al die verhalen van je leest’, was haar onderbouwing. Ik vroeg haar een anekdoot te noemen waarin ik vrouwonvriendelijk overkom. Ze wist zo gauw even niets te noemen en hief haar beide armen omhoog. ‘TETTEN’, riep ik. Vlug deed ze haar armen weer omlaag. ‘Ja nou, dat onder andere ja’, zei ze. ‘Dat verhaal over dat je je lat wat lager had gelegd’. ‘Dat trekt niet echt vrouwen’, vertrouwde ze mij toe. Ik kon en kan me er totaal niet in vinden. Sorry hoor. Ik vind dat juist één van m’n sterkste punten, eerlijkheid. Als je als vrouw mijn mening niet wilt horen, vraag me dan niks. Dat zeg ik!
Vind je me dik in dit jurkje? Zit m’n haar zo goed? Wil jij even afwassen? Zullen we sexen of wil je voetbal kijken? Dat zijn vragen waar je van mij een eerlijk antwoord op krijgt. Ik zie het punt niet zo.
Maar, laten we eerlijk zijn, ik kom natuurlijk ook niet vanonder een steen. Ik begrijp heus wel dat tetten geen aantrekkelijk woord voor vrouwen is. Linx-Marga liet dat al doorschemeren. Ze noemt me zelfs al de tettenman! Nu vraag ik je!
Maar lieve vrouwtjes (vrouwvriendelijk!), voor jullie gaan vingerwapperen, verdiep je even een klein beetje in mijn achtergrond. Ik ben een Grunninger en in Groningen zijn borsten tit’n. En ik heb dat een beetje verbasterd naar het Hollands door er tetten van te maken. En als je het op de juiste toon uitspreekt klinkt het best lollig. Probeer het maar eens. En dan moet je de T’s hard en die laatste E als een lage U uitspreken. TeTTùn. Zie je wel? Is toch best grappig?
En trouwens, hoe moet ik ze dan noemen? Ballen? Meloenen? Koplampen? Hoeters? Zeg het maar.

Zaterdagavond zat ik naast weer een ontzettende droomvrouw (vrouwvriendelijk!) en zij zei magische woorden toen ik haar vroeg naar mijn vrouwonvriendelijkheid en vertelde over de avond ervoor; ‘Als een vrouw daar niet tegen kan, is ze ook niets voor jou’.
Ze zei dat zij erg tevreden was over haar tetten en trok haar truitje omhoog om ze aan mij te tonen.
Maar dat laatste heb ik gedroomd, volgens mij.

Paarden

Paarden zijn stom. Dat zeg ik!
Afgelopen dinsdag liep ik met zoonlief de 2e dag van de wandelmarathon van in totaal 4 x 3 kilometer. En daar kwam ik en kwamen wij in aanraking met een stom paard. Zal het hele waargebeurde verhaal hier opnoteren.
Het eerste, enige en tevens laatste rustpunt was op het grasveld aan de rand van ons pittoreske metropooldorp. De 5 à 600 kinderen kregen hier koek en sopie, de 4 à 50 begeleidingsmedewerkers werden getrakteerd op koffie en ik bestelde gewoon een meter bier. Dit serveerden ze niet, het is immers een kinderfestijn, zo’n wandel4daagse. Ik ging dan ook maar voor de koffie. En een sigaartje. Had er tenslotte al een kleine 1500 meter opzitten. En waar ik één brok rust uitstraalde, stond de begeleiding te popelen om weer verder te gaan. Zoonlief was even van z’n propos af maar ik stelde hem gerust en zei dat ik nog even m’n koffie op zou drinken en dat ik hem voor hij het wist weer ter hand zou nemen. Een kleine 5000 wandelaars liepen verder het achterpad op, ik bleef alleen achter. Genietend van de koffie, het sigaartje en toch ook wel het zonnetje.
Enkele minuten later stiefde ik stevig door, grote groepen passerend, op weg naar het handje van zoonlief. En toen gebeurde het.
In de wei links zag ik dat een paard redelijk opgewonden werd. En vòòr ik goed zicht op de doorgaans enorme geslachtspiemol had, sprong het beest als een dolle over en door het hek. Over een drooggevallen slootje, een stukje berm en zo het achterpad op. Juist bij de plek waar volgens mijn berekeningen mijn zoonlief met zijn groep moest lopen. En waar jij zojuist ‘over een drooggevallen slootje’ las, klonk een donkere stem door de lucht “LEESBRILMÈÈÈÈÈN”.
Ik beukte, gooide, smeet kinderen, begeleiders en ouders aan de kant en zette een volle sprint in. De grote groep wandelaars werd in 2 groepen gesplitst door de capriolen van het malle dier. Een voormij groep en een achtermij groep. Ik kwam oog in oog te staan met het paard toen ik naast hem stond. Ik gaf het monster een hoek. Het deed ‘m niks. Hij trok een lang gezicht naar me. Ik keek eens in z’n bek. Ja hoor, daar stonden zijn gegevens. Ik trapte tegen z’n zere been. Hij raakte gepikeerd. Ik gaf een ruk aan de paardenstaart maar daar zat een meisje aan vast. Hè, klut! Heb ik weer. Het dier werd wilder en wilder en begon om zich heen te steigeren. Ik deed de kraanvogel en bewoog m’n lippen nasynchronisch. Op de achtergrond was ‘You wanna fight?’ hoorbaar.
Plots besefte ik me dat ik zoonlief uit het oog was verloren. Zat hij in de voormij groep of zat hij in de achtermij groep? Ik raakte in paniek. Oh wacht, ik verlegde m’n aandacht. Ik scande de voormij groep, ik zag zoonlief niet. Vlug draaide ik me om en liep richting de achtermij groep. Ook hier zag ik hem niet. Het zweet brak me uit. Oh wacht, ik dacht logisch na. Als hij een achterwaartse trap van paardmans had gehad moest hij ergens in het weiland aan de overzijde liggen. Ik maakte vliegensvlug een natuurkundige berekening; gewicht zoonlief x paardentrapkracht x windsnelheid / de wet van Newton + actieradius.
Ook op die plek van impact was geen spoor van m’n kanjer. WHAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!! “WAAR ISSIE?, blèrde ik.
Een vriendelijk lachende oma had mijn spruit stevig vast. Ik duwde m’n hart terug uit m’n keel. Gelukkig!
Het paard was nog steeds in uiterst opgewonden staat. Ik zei nog; ‘ik vind dattie er nog uiterst opgewonden staat’ en ik was voornemens om hem de definitieve nekslag toe te dienen. Was er zat van. We hadden wel meer te doen, we moesten verder, kilometers maken. Tot mijn grote verbazing zag ik meerdere ouders het paard kalmeren en uiteindelijk naar het weiland begeleiden. Nou weet je, dan niet, dacht ik. Tsssss.
Ik pakte zoonlief bij de hand en samen liepen we de finish tegemoet.
Hij had niets van mijn heldhaftige optreden meegekregen. En dat is misschien maar beter ook.
Sommige van mijn schimmige zaken als Leesbrilman zijn immers niet voor kinderogen bedoeld.

Orgasmisch

Man man man, wat ♥ ik het toch als mijn plan samenkomt. Niets zo charmant als wanneer je alles strak hebt gepland. Dat zeg ik.
Voormaligje vroeg laatst of ze de jongens een weekendje mee weg mocht nemen. Het was tenslotte mijn weekend met m’n jongens. Dan is het wel zo netjes om mijn toestemming te vragen. Me dunkt. Het zou ook een beetje gek zijn als ik voor de deur zou staan en er zou niemand thuis zijn. Of gek? Gevaarlijk, dat zou het zijn. Gezien mijn professioneliteit dat is. Je wilt natuurlijk niet een operatie ‘Klopjacht’ door een nietsontziende omlegger achter je bips aan hebben. Laat dat even duidelijk zijn. Nee, wij overleggen dat gewoon. Zo oudersen wij. Zouden meer gescheiden lieden moeten doen.

Ik opende m’n agenda en bij dit weekend stond een piemol getekend. Ah, een orgasmisch weekend! Ik teken piemols bij orgasmische dagen in m’n agenda. Ik kan ook een driedimensionale Nachtwacht tekenen bij dit soort speciale dagen maar ik kan nou eenmaal beter piemols tekenen. Ik gaf direct toestemming.
Ik kroop achter m’n tekentafel. Het krioelde ervan. Zucht. Omdat ik geen zin had ze te verwijderen en ik ook niet zo snel een pincet kon vinden, ontvouwde ik mijn plannen maar aan de eettafel. Ik zuchtte nogmaals.
Vrijdag de 13e; Spanje – Nederland
Zaterdag de 14e; WK finale dameshockey
Zondag de 15e; WK finale mannenhockey en tevens het 10.000 dagen jubileum van mijn ontmaagding (da’s trouwens de oplossing van de Prijsvaag van 5 juni! Niemand had het goed. Jammer. Volgende keer meer succes, mensen!)

Spanje – Nederland. De herhaling van de finale van 4 jaar geleden. De finale waar we genaaid zijn. Genaaid door Howard Webb, de scheidsrechter. Hij had moeten zien dat Casillas overduidelijk met tè grote schoenen speelde. Ik zag het op tv dus hij had het zeker moeten zien en in moeten grijpen. De lul! En die oplichtersbende van een FIFA maar hameren op fair play. M’n kont!
Omdat ik als een van de weinigen in de wereld niet zo’n hoge pet van het huidige Spanje op heb en omdat ik de Johan Cruyff onder de voetbalkijkers ben (ik kijk 5 stappen vooruit), noteerde ik een overwinning voor Nederland in m’n plannen. Een klinkende overwinning zelfs, 1-3. Ook schreef ik in m’n plannen dat ik in volledige zen omgeving de wedstrijd moest bekijken. Ik heb niks aan gillende kinderen, loomende mannen, opgewonden standjes en/of vrouwen met hun geliefde standje op hun oranje shirt. Ik moet zo’n orgasmische wedstrijd in alle rust en analytisch bekijken.
Deze rust en analytisme duurde tot de 65e minuut. Ik ging volledig los. Ik liet me volledig gaan. Ik kreeg een erectie en schonk nog eens bij.
Zelden ben ik zo opgewonden geweest. Ik bestelde een portie tapas bij de plaatselijke Spanjaard en toen el bezorgo voor m’n deur stond, lachte ik hem keihard uit. Pang! In your face!

Zaterdag was de dag van de damesfinale van het WK hockey. Ik ben fan van ons Oranje hockey. Dat is al sinds Floppy Bovelander. En sinds jaar en dag volg ik ons Nederlands dameshockeyteam. Ik ♥ Maartje Paumen. Wat een wereldwijf is dat! Bloed en bloedfanatiek. De strafste corner ter wereld. En de liefste glimlach waar zelfs uw nietsontziendste omlegger van smelt. Ik wil met haar trouwen………………….
Ze scoorde de 1-0 uit een strafbal en haar manier van juichen (gebalde vuist omhoog BAM JONGUH!) vind ik prachtig. Ik werd er opgewonden van.
Het is 2-0 geworden, de eerste wereldkampioen van deze zomer is binnen.
Vanmiddag volgen de mannen. En ook zij spelen tegen Australië. Ik zeg; Makkie.

En dan tenslotte ga ik vanzelfsprekend vanavond klokslag 20.24 uur uitbundig stilstaan bij het 10.000 dagen jubileum van het breken van mijn maagdenvlies. Dat ik voor het eerst het vlezige met het vlezige vereeuwigde. Dat ik de knuist inwisselde voor de vagijn. Over een hoogtepunt in mijn leven gesproken!
Ik ben voornemens vanavond het complete ritueel na te spelen. Ben nog op zoek naar een tegenspeelster. Reacties zijn welkom.

Nee lieve lezer, ik heb een uitstekend orgasmisch weekend. Alles verloopt volgens plan. Maar dat is logisch.
Er is echter 1 klein dingetje; Weet iemand hoe je van een inmiddels 38 uur durende erectie af komt?

Kiekeboe

Expect the unexpected piepels! Verwacht het onverwachte mensen! Ik denk, zal het even voor sommigen vertalen. Dat is mijn levensmotto. Expect the unexpected. Wees voorbereid. Op alles. Op iedereen. En op elke situatie.
En wees heulemaal voorbereid als je mij kent! Haha!

Ik heb er op de sociale mediaas nog wel eens een handje van om mijn bezoek bij iemand aan te kondigen. Plemp jij dat de barbecue al lekker bruin is, kun je van mij een reactie ‘Tozzo!” verwachten. Update jij je status met ‘Het bier staat koud’ dan kun je er gif op innemen dat ik reageer met “ben onderweg!” En het lollige is dan dat ik helemaal niet kom. In elk geval niet op visite.
Whoehahahaha, ik vind dat lollig.
Maar expect the unexpected! Het kan ook zo zijn dat ik wèl ineens voor je deur sta. Niets zo veranderlijk als het weer. En ik! En die situaties zijn helemaal whoehahahahahaha-lollig.

Gisteren stuurde ik m’n goeie vriend Linda zomaar uit het niets een bericht via Facebook. ‘Zeg Linda, wat eten we vanavond?’
Ze reageerde met; ‘Geen idee, alles is op. Jij?’ Hierop stuurde ik weer; ‘Zal ik dan wat lekkers meeneemen? Uurtje of 6?’
Waarop zij weer reageerde met; ‘Dan zijn we er niet. De poortdeur is open’. Ik sloot af met; ‘Leuk! Tot strakjes’.
Dit is een schoolvoorbeeld van hoe ik mezelf opdring bij mensen en waarbij ik 8 van de 110 keer fuk it denk.
Maar lieve lezer, expect the unexpected! Er zijn dagen dat ik daadwerkelijk ineens voor je deur sta. Zo ook gistermiddag.
Tegen half 5 besloot ik die 60 km naar de McDonalds te rijden en hier 4 Quarterpounders en 4 Big Macs te halen. Toen ik hun wijk inreed deed ik de meest sjapste muziek op vol volume aan en beide ramen open. Ik parkeerde mijn voiture achter bij hun tuin. De poortdeur was inderdaad open. In de tuin was niemand aanwezig. Ik zette de 2 zakken vreten op tafel en vlijde mijn bips in een tuinstoel. Ik pakte een Quarterpounder uit een van de zakken en begon ervan te eten. Op dat moment kwam hun zoon naar buiten de tuin ingelopen. “Hé, wil je ook een hamburger?”, vroeg ik. Hij kwam bij me zitten en ik reikte hem een Big Mac aan. “Waar is je moeder?”, vroeg ik. “Die is Chinees halen.”, zei hij. Ik had lol en genoot van mijn burger.
“En je vader?” “Die is boven, ik roep hem wel even.”, zei zoon. “PAPA, PAPA”, schreeuwde hij naar boven.
Net op het moment dat papa door de tuindeur naar buiten kwam, kwam Linda door de poortdeur. Met 2 volle zakken Chinees. Ik pieste lafjes in m’n broek. Van het lachen, dat is. Ongestoord at ik m’n hemelsmaal op. Zoon ook.
Linda’s gebruikelijke begroeting (EIKOL! Gevolgd door een slappe lach) nam ik in ontvangst………….
We hebben heerlijk gegeten. Het was een gezellige avond. Fijn dat ik zulke vrienden heb.

“En wat had je gedaan als wij ècht niet thuis waren geweest?”, vroegen Linda en Maurice zich af.
“Dan had ik m’n 2 Quarterpounders in de tuin opgegeten, een sigaartje gerookt, de 2 zakken op tafel laten staan en dan was ik weer naar huis gegaan.”, antwoordde ik. Want ik laat me niet kennen immers.

Dus lieve lezer, moraal van dit verhaal is; Je kunt niet op mij aan. Ik ben en blijf 1 groot mysterie.

KIEKEBOE!

200

OJEE! Op mijn boomende sociale mediadingen is lichte paniek uitgebroken. Wat is er met Von Bloghausen aan het handje? Waarom al die oude anekdoots geplempt? Waarom zoveel achter elkaar? Wat is gaande? Is hij opgedroogd? Kapt hij ermee? Last hij een zomerbreak in?
Vertèèèèèèèèl! Ik hou het niet meer. M’n leven kan net zo goed stoppen nu. Zeg het me! Zeg het me nu!

Rustig maar piepeltjes. Geef even rustig zitten. Pak er een frisse klets bij. Het is vandaag namelijk

FEEST!!!

Dees anekdoot die je nu aan het lezen bent is namelijk de 200e op dees jolijtsijt!
DE TWEEHONDERDSTE! Von Mijlpaalhausen!
En het leek mij eigenlijk wel een aardig idee om jou als lezer te laten genieten van ‘de best of Von Bloghausen’.

Ik ben eind zomer 2008 begonnen met bloggen op “SLINXLOG”. Ik schreef daar zo nu en dan harde stukken en ging regelmatig snoeihard met gestrekt been de confrontatie aan met reaganten. Was leuk. Voor zolang het duurde.

Daarna werd het “GOEIE UNITS” en dat werd meer een jolige verhalen annex spelletjesblog. Ik vond dat leuk, er kwam waardering, ik leerde veel verschillende mensen ‘kennen’ en de blog werd redelijk goed bezocht. Tot het abrupte einde.

Op 10 september 2011 ben ik begonnen met ‘Een nieuw leven’ op dees blog. Letterlijk een nieuw leven zonder relatie, met een andere baan en een andere webhost.
En zo ben ik op 9 juni 2014 aanbeland bij de 200e anekdoot op dees jolijtsijt vol hoogstaande, ontroerende, lollige, gevoelige en waarheidsgetrouwe anekdoots. Ik zal eens kijken of ik nog vele voor je kan schrijven.

Maar voor vandaaag geldt; FEEST.

Ik zeg; PLOP EN OP JORS.

(bedankt voor de jarenlange steun en toeverlaat)

Een bruggetje

Rinus Michels zei ooit dat voetbal oorlog is. En die opmerking slaat nergens op. Voetbal is namelijk een spelletje en spelletjes doe je over het algemeen voor de gezelligheid. En je kunt heel veel van een oorlog zeggen maar dat het er gezellig aan toe gaat, nee.
Maar ja, de beste man zei ook ooit; “Happen naar Peijenburg” met zijn overbekende stemgeluid en ook dat slaat nergens op. Je kunt toch gewoon zo’n ontbijtkoek pakken en er in happen? Waarom zou ik eerst moeite doen om een ontbijtkoek aan een draadje te hangen, een blinddoek om te doen en dan een beetje als een achterlijke ernaar te happen?
Wat hij trouwens werkelijk zei is dat ‘topvoetbal net zoiets is als oorlog‘. Kijk, dat ligt iets genuanceerder. Dat zit dichterbij de waarheid. Ik ben het daar eigenlijk wel mee eens. Zijn uitleg voor deze uitspraak (voetballers zijn frontsoldaten) is dan weer heul anders dan mijn uitleg (tactiek is alles) maar we kunnen niet allemaal briljant nadenken zoals ik, zullen we maar zeggen.

Aanvallen. Verdedigen. Penetreren. Schieten. Dat zijn termen uit beide disciplines. Maar daar alleen win je niet mee. In beide disciplines niet. Wat moei importante is, is het element van verrassing. En dat wordt vaak onderschat. Je kunt wel oeverloos de bal rondspelen maar als de tegenstander een afwachtende houding aanneemt en elke aanval verwacht en opvangt, kom je nergens. Steek eens een balletje tussendoor. Sla eens de tweede man over. Dat zijn verrassingsaanvallen! Dat verwacht de tegenstander niet!
En zo kom ik prachtig aan bij de titel van dees ankedoot; Een bruggetje.
(hahahaha, je dacht zeker dat dit alleen maar over voetbal ging? Hahahahaha, GOTCHA!)

De meest logische plek om aan het vasteland te komen was bij Calais. En dat verwachtten de Duitsers ook. Vroeg of laat moest de aanvallende ploeg in het vijandelijke 160000 m3 gebied (kan er een meter naast zitten) komen om de strijd te winnen. Ook dat wisten de Duitsers. De verdediging was daarom rond die plaats overweldigend. Niet door te breken.
Een verrassingsaanval was derhalve de enige oplossing om tot winst te komen. Tijdens de voorbespreking werd besloten de voorspelbare 2e man over te slaan en het steekballetje tussendoor te geven. Operatie Overlord, de landing in Normandië. De kans van slagen was hier het grootst (verrassingselement) en de verdediging het kleinst. Op 5 fronten (beaches) tegelijk werd aangevallen, Utah, Omaha, Gold, Juno en Sword om door de verdediging heen te breken. De toch wel heftige verdediging. Zoals iedereen weet. Hoort te weten!

Net als de Ginkelse Heide (Market Garden) was ook Normandië de hel op Aarde. Velen zijn hier op het strand gestorven. Velen haalden het strand niet eens. En allen gingen ze voor de overwinning. De overwinning die uiteindelijk kwam. Eisenhower was een tacticus, Churchill was een strateeg. Met deze beide heren aan het roer waren we wèl kampioen geworden in ’74.

Ik ga in augustus naar Normandië. Wil, nee moet er altijd al eens naartoe. Ik vind dat iedereen dat ooit in zijn/haar leven eens moet doen.
Opdat we nooit vergeten wat daar 70 jaar geleden is gebeurd.

Prijsvaag!

IIIIIIEEEEEEJAHOOORRRRRRR.
Het is weer de hoogste tijd voor een interactief kwisdingetje op dees jolijtsijt!

Doe je haar los. Trek je string strak. Schud de tetten los. Leg de piem lafjes op links. Veeg de poepert later af. Schop je schoonmoeder in de hoek. Zet je schoenen buiten de deur. Plak de kinds achter de plinten.
Laat je door niets en niemand afleiden en schakel hulplijnen in!

Hier komt tie dan, de vraag die alle vragen van vandaag overbodig maakt.
Komt tie hoor! Ben je er klaar voor?………………………….Zeker weten?
Nou, hou je vast. Komt tie;

WELK HEUGLIJK EN LEVENSVERANDEREND FEIT GA IK ZONDAG 15 JUNI UITBUNDIG VIEREN?

En of ik het ga vieren! Ben namelijk dat weekend volledig vrij!
(ps. ik ben dus in te huren voor het opleuken van jouw leven. De 57e beller/whapper/sms’er/reagant mag zich de gelukkigste noemen.)

Carrièreswitch

Ik ben een tijdje geleden aan een boek schrijven begonnen. Of een tijdje geleden? Het is alweer zo’n dikke 2 jaar, 4 maanden, 9 weken en 117 dagen geleden. Dus eigenlijk kunnen we wel spreken van een tijd.
En een boek? Eigenlijk meer een film. Boeken zijn suf. Boekenlezers zijn suf. En ook niet de slimste lui ter wereld trouwens. Ik bedoel, wie gaat nu een week lang een boek lezen terwijl je in 2/2,5 uur de film kunt zien? En wie gaat nu in een uiterst ongemakkelijke houding zitten met het boek op schoot terwijl je gewoon heerlijk languit en comfortabel op de bank naar de tv kunt liggen loeren? En in slaap kakken? Da’s toch ook veel fijner op de bank in plaats van met knikkend hoofd op een stoel? En stel dat je er een lekkere alcoholische versnapering bij neemt. Dan is de kans vele malen groter dat je je glas bier knoeit op het boek dan op de tv. Duhuu.
Kwestie van efficiëntie, logica en helder nadenken, me dunkt.
Maar ja, maak dat die eigenwijze en zelfbenoemde intelligentsia van een boekenlezers maar eens wijs.
Suf zijn ze. ALLEMAAL! Dat zeg ik.

Goed, mijn film dan.
Een superspannende autobiografische humorthriller met in elk hoofdstuk een onverwachte plotwending èn met uiteindelijk een open einde (opuh iiiijjjnde, op z’n Jiskefets) is toch best een stukje lastiger dan ik dacht. Ik heb het een tijdje geleden op een laag pitje gezet. Of een tijdje? Het is alweer zo’n dikke 1 jaar, 13 maanden, 14 weken en 12 dagen geleden. En een laag pitje? Heb er al die tijd helegaar niet meer aan gedacht!
Maar mijn interesse werd vanochtend weer aangewakkerd. Ik heb zojuist de eerste 27 hoofdstukken even teruggelezen en sjonge jonge jonge wat een relaas! Het gaat over Hurmeenus en zijn 6 jarige zoon Tim en 4 jarige zoon Sean. Hurmeenus is een voormalig darkblack Ops-er en heeft een trauma opgelopen tijdens zijn laatste missie. Door dit trauma is Hurmeenus niet meer in staat een tennisbal ver weg te gooien en dat vreet aan hem. Zo erg dat zijn relatie eraan kapot gaat. Met een verschrikkelijke nare scheiding tot gevolg.
Het verhaal begint bij een papadag waarbij ze een bezoek gaan brengen aan een niet nader te noemen vliegveld. Om vliegtuigen te spotten. Maar al gauw raken ze verzeild in een rollercoaster van spanning, sensatie, humor, sex, geweld, tropische oorden, verre landen, iets met tomatenaus en een mysterieuze vrouw met een hele grote kop thee in haar hand.

Maar, zoals ik reeds aanhaalde, brei daar maar eens een origineel verhaal van.
Ik ga de komende tijd dus even weer researchen. Mocht je me aantreffen en denken; wat is hij nou aan het doen? En waarom kijkt hij me steeds zo indringend aan? En waarom zit hij aan me? En waarom probeert hij me te kussen?
Dan ben ik aan het researchen voor een speelster die, naast mij, de hoofdrol kan spelen in deze blockbuster van jewelste.

Dus. Dan weet je dat ff.
🎬

Wanhoop nabij

Ja, je leest het goed, lieve lezer. Ik ben inmiddels de wanhoop nabij. Op bijna 1000 dagen het alleen rooien ben ik momenteel in staat de spreekwoordelijke handdoek te werpen. Het spreekwoordelijke bijltje erbij neer te gooien. Maarten te pijpen (huh??). Mezelf erbij neer te leggen. En geloof me, ik heb echt wel m’n best gedaan hoor. Ik heb vrouwen aangesproken. Ik heb vrouwen aan het lachen gemaakt. Ik heb vrouwen complimenten gegeven. Ik heb vrouwen geliked. Ik heb vrouwen geLexaat. Ik heb vrouwen geTindert. Ik heb vrouwen, tja, wat heb ik eigenlijk niet gedaan om mezelf aan te prijzen? Maar heeft het tot resultaat geleid? Nee, daar kunnen we niet echt van spreken.
Nu realiseer ik me natuurlijk ook wel dat mijn lat ietwat aan de hoge kant ligt (zie vooral de categorie Von Relatiehausen voor intieme details). Maar hé, ik ben dan ook niet zomaar iemand hè? Ik ben wel mooi even ‘Leesbrilman’ (voorheen SuperAnus). De man die je om een boodschap kunt sturen qua superheld strapatsen.
Maar goed, dat heeft me dus tot op heden 0 komma 0 relatie opgeleverd. En zo ging ik dus eens bij mezelf te rade. Zou het een wijs besluit zijn om mijn ballotagecommissie te ontslaan en mijn eisenpakket een ietsiepietsie kleinigheidje te versoepelen?
Ja, is het antwoord. Denk ik. Hoop ik.
Laat ik beginnen met de leeftijd. Omdat de vrouwtjes tussen de 36 en 40 me massaal links laten liggen, verruim ik die grens naar 50 (hoi Es!). En van 30 tot 35 zijn ook welkom. Tussen 25 en 30, prima. Maar ook vrouwtjes tussen de 20 en 25 hoeven zich vanzelfsprekend niet uitgesloten te voelen. Maar lager ga ik echt niet hoor!
Dan hoef je natuurlijk niet alleen uit te blinken in het huishouden. Hahahaha, kom op zeg. Dat is toch een ouderwetse en ook achterhaalde gedachte? Dat weet ik natuurlijk zelf ook wel. Als je dit kan combineren met je weg vinden in een supermarkt, schroom dan niet en meld je bij me.
Haarkleur vind ik ook niet zo belangrijk meer. Ik weet ook heus wel dat niet elke vrouw Heather Locklearhaar kan hebben. Dus heb je Jennifer Anistonhaar, Eva Mendeshaar of Salma Hayekhaar dan is de kans vrij groot dat je mijn volledige aandacht hebt.
En tenslotte een heikel punt; Tetten. Daar stap ik ook van a………………..*ik waterboard mezelf!!!!* NEE!!!!! NEVER!!!!
…………………………………………………………………..
Nou okee dan. Tetten is niet meer een verplichting. Tetjes zijn ook prima. Of borsten. Of borstjes…………. zucht.
Ik ben ook een slappe zak hè?

Zo! Dat is het wel hoor. Als ik nog meer van mijn principes overboord gooi kom ik niet meer geloofwaardig over. Hier moeten jullie vrouwtjes het mee doen. En wat krijg je ervoor terug, vraag je je af? Nou, klik eens op bovenstaande foto. Da’s toch een prachtige, linksdragende ultieme stoere vent *paddum tssh*? Wees eerlijk.
Mocht het nu nog niet lukken, die kans is immers immer aanwezig, dan haal ik mezelf van de Liefdesmarktplaats. Dan werp ik de handdoek. Dan gooi ik het bijltje. Dan pijp ik Maarten. En leg ik mezelf neer.
Het is nu aan jullie. Vrouwtjes.
Ik verneem het allemaal wel.

Uitje plaat

Ik ontwaakte daarstraks uit mijn bijna dagelijkse en altijd welverdiende middagdut. En ik was daar eigenlijk wel blij om. Je zal het toch meemaken zeg! Dat ik erin bleef. Dan had je dees anekdoot nooit gelezen. En waarschijnlijk zouden er wel meer narigheden om de hoek komen kijken. Maar dat is voor een andere keer. Heb ik nu geen zin in om over te blaten.

Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om wat muziek aan m’n hoofd te hebben. Anders is het ook maar zo stil in tha penthuis. Toch?
Ik zette de afspeellijst K (alle nummers in mijn repertoire beginnend met een K) op de iPod aan. Ik heb dat ooit bedacht en het is een briljant idee. Je hoort dan een velerlei aan genres achter en door elkaar en zit je niet vast aan een voorgekauwd en overbekend lijstje. Hans Schiffers is met mijn idee aan de haal gegaan en hij heeft er op zondagavond van 18 tot 20 uur op Radio 2 een ontzettend leuk programma van gemaakt. Eerlijk is eerlijk. Tijdperk Schiffers heet ‘t. Aanrader voor de muziekliefhebber!

~~Terwijl ik stond te koken Terwijl ik een vrouw voorspelde~~ Terwijl ik wat doelloos op de bank voor me uit zat te staren klonk plotsklaps de eerste aanhaal van ‘Killing in the name of’ van Rage against the Machine door de speakers. BAM! BAM! Harde tepels! Ik greep de AB en drukte in het volume tot uiterst prettig. Voor mij dat is. De naast en onderburen delen die mening vast niet. Hell, ik denk dat zelfs mensen op het fietspad even een lichte hartverzwakking kregen. Maar wie geeft een poep? ‘Killing in the name of’ is één van mijn ultieme “Uitje plaat plaat”. Fuk ‘m!
Ik ging er bij staan en graaide naar m’n luchtgitaar. Huh? Hij stond niet op z’n plek. Heel even schoot ik in de stress maar toen besefte ik dat moeke was geweest en zij had ‘m vast opgeruimd.
Ik ging uit m’n plaat. Ik ging zo uit m’n plaat dat ik het nummer 3 keer achter elkaar heb gedraaid. Heerlijk schreeuwnummer.
Houd ik wel van, van schreeuwplaten. Van die lui die compleet uit hun plaat op hun plaat gaan.
Ja, niet alle schreeuwnummers zijn uitje plaat platen hoor. Er moet wel ritme in blijven zitten. Alleen de zanger(es) moet uit de plaat gaan. Niet dat de drummer of de gitarist denken van; Kom, laat ik ook eens uit m’n plaat gaan. Dat wordt een chaos. Dat doen ze maar mooi in hun vrije tijd.

‘Love rears its ugly head’ van Living colour is ook zo eentje. Of ‘Ti sento’ van Matia Bazar. Dat mens kan schreeuwen! En dichter bij huis: Intwine met ‘Happy‘. M’n Scheidingslied.
Er zullen ongetwijfeld (veel) meer uitje plaat platen zijn en misschien heb jij, lieve lezer, er ook wel één.
Nou, vertèèèèèèèèèèèèl. Ben er eigenlijk wel benieuwd naar
Schaam je niet, niemand leest het toch en ik beloof te zwijgen als het graf.
Beloofd.

Flinkert

Zo nu en dan komt moeke (aka mijn moeder) op visite. En dan is zo nu en dan een keer in de 3 maanden ofzo (kan er een dag naast zitten hoor, pin me daar niet op vast). *ik hoor je denken; Dan krijg je dus toch visite, zeikerd* Meestal komt ze op visite in het weekend als ik de jongens heb en dat is handig. Ik heb dan m’n handen iets vrijer om andere dingen te doen. Schoonmaken zum bleistift! Zondagochtend. Ik lag op de bank na een heerlijke nacht rusten toen ik ineens dacht, kom, laat ik de keuken eens schoonmaken. Ik spande de buikkabels en hees me in één ruk omhoog. Wat vanzelfsprekend een makkie was. Bij de keuken aangekomen was ik klaar om aan te vallen maar moeke stond reeds op Boobie (mijn keukentrapje. Ik noem mijn keukentrapje Boobie. Als in Boobietrap. Vat je ‘m? Man, ik heb me daar een humor!) met een emmertje sop en een poetslap. Zucht……. Heb ik weer. Haat aan als mensen met mijn ideeën aan de haal gaan. Ik plofte terug op de bank.

Even later dacht ik dat het wel aardig zou zijn dat ik dan de douche even onder handen zou nemen. Ik trok laarzen aan. Deed een allesbeschermend pak en rubberen handschoenen aan. Trok een duikbril over m’n ogen en zette het Alfred Hitchcock’s douchescène-muziekje op. Ik was er klaar voor. Ik trok de deur van de douchekamer open en…………. daar stond moeke breed glimlachend met de schimmelspray. Zucht……..Heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Maar toen dacht ik dat ik wel zin had in een sigaartje. Ik liep naar het balkon en plofte in mijn balkonstoel. Hier bedacht ik dat de wc ook wel een beurt mocht hebben. Ik greep de fles koolmonoxide maar bedacht toen dat ik die niet nodig had. Het bakje zoutzuur zou meer effect hebben immers. Ik deed oordoppen in en liep naar de toiletvleugel. Moeke stond hier alweer te glimmen als en keutel in de maneschijn. En in de pot lag ook één. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Ik beloofde mezelf dat ik maandagochtend een nieuwe poging zou wagen.

Maandagochtend tegen de klok van half 8. Schoolreis van zoonlief naar de speeltuin van de plaatselijke pannenkoekbakkerij. Ik had aangegeven dat ik het opbouwen wel even zou delegeren. En zo geschiedde. Tegen 10-en wandelde ik het penthuis weer binnen, klaar om huis te houden. Letterlijk. De slaapkamers konden er wel wat gelikter uitzien, dunkte me. Bedden verschoont, beddengoed hing buiten en de bedwants waren verdwenen uit het bed want (haha, bedwant. I kill me) moeke was al weer bezig geweest. Zucht…………heb ik weer. Ik plofte weer op de bank. Als laatste moest de woonkamer nog onder handen genomen worden. Ik stond maar weer eens op. Ik deed de laptop aan om dees anekdoot te typen. Terwijl het ding op zou starten, kon ik mooi even de stofzuiger door de kamer slingeren. Ik heb moeke neer moeten hoeken om de laatste vierkante meter te kunnen zuigen. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte weer terug op de bank. Zelden zo teleurgesteld geweest.

Moeke is zojuist weer vertrokken. Ik plof maar eens op de bank, ben kapot.
Mijn moeder is de flinkert die ik nooit zal worden.

I lof hur.

Een spannend avontuur

Jaren geleden, maar dan ook echt jààààren geleden, toog ik met m’n maat naar het Zuid-Amerikaanse continent om daar een avontuurlijke vakantie te ondernemen. Ik zal het pittoreske landje niet noemen omdat het niet echt relevant voor dees anekdoot is maar het begint met een V en eindigt op enezuela. En dan praat ik over jàààààààren geleden hè? Misschien dat jij, lezer, toen nog niet eens geboren was. Hell, ik had zelf nog maar pas okselhaar. Ik was 26, toen in 1997.

We verbleven in een hotelletje in het prachtige plaatsje Geenideemeerië. Ons hotelletjekamer was een van de eenvoudige soort. Een kamer, een douche, een toilet en een balkonnetje. In de hotelletjekamer stond een tweepersoonsbed die wij vanzelfsprekend, met ons meegebrachte toolkitje, vakkundig in twee delen hebben gemonteerd. We waren dan wel samen maar ‘bij elkaar’ hoorden we natuurlijk niet. Vanuit ons hotelletjeraam keken we uit op de doorgaande weg en zagen we links de rest van het hotelletje en rechts een gigantische berg liggen. Die reus trok me. Weet niet wat het is maar dat soort mystieke natuurmonumenten trekken mij op de één of andere manier. Ik zie een berg en ik wil naar de top. *help me ff onthouden dat ik nooit een hotelletje boek naast de Mount Everest!*

Bij het ontbijt op een zonnige en bloedhete zondagmiddag besloten we de massieve blok steen te bedwingen. We hulden ons in gepaste bergbeklim kledij, t-shirt – kort broekje – slippers, namen het noodzakelijke bergbeklim equipement, pakkie sigaretten, mee en gingen op weg. Hoe ver kon het zijn? Nou! Lees verder dan!

Dat Geenideemeerië was toch iets metropoler dan we dachten. Na een klein uurtje bereikten we de rand van het stadje en stonden we aan de voet van een bossage wat we ook gerust een jungletje mochten noemen. Maat toverde een Zwitsers zakmes uit zijn kort broekje, keek even goed en trok er toen een 89 cm lang kapmes uit. Ik keek versteld opzij. ‘Zit zo’n ding ook in zo’n klein mesje?’, vroeg ik. ‘Oh, dat is nog niks hoor’, zei hij en hij trok achtereenvolgens een kettingzaag, een vishengel en een steelpan tevoorschijn uit het kleine rode mesje. Ik was er van onder ingedrukt en zwoer dat ik ook zo een ding zou kopen. Na 2,5 uur kappen, hakken en maaien door het jungletje stonden we eindelijk oog in oog met een zandpad. Het pad liep glooiend en bochtend omhoog en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat dit het pad was dat rondom de berg liep. Ik zei ook; ‘ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit het pad is dat rondom de berg loopt’. Maat knikte bevestigend en vond mijn welbespraaktheid op zo’n moment zichtbaar flink. Na een welverdiend sigaretje gingen we verder. Het avontuur in. Halverwege de berg, ik schat op 263 meter van de grond, troffen we ineens een stel spelende kindertjes aan. Vrolijke kindjes. Prachtig getint, gescheurde kleertjes, blote voetjes, vliegen in de ooghoekjes, je kent ze wel. Ze schrokken toen ze ons zagen en renden weg. Tussen de struiken door de berg omhoog. Maat en ik keken elkaar even aan en vervolgden vervolgens onze weg. Na weer een bocht stuitten we op een nederzettinkje wat tegen de bergwand was gebouwd. Een stuk of 8 plaggenhutjes met hier en daar wat stevige stenen en met golfplaten als daken. Een typisch Novib-dorpje. De bewoners stonden buiten. Vrouwen met baby’s op de armen en 17 kinderen. Het ging ons aan het hart. Zelden zoiets armoedigs gezien. We benaderden de mensen met een glimlach. We kwamen tenslotte in vrede. ‘Dinero, dinero?’, zei één van de vrouwen en ze keek ons beteuterd vragend aan. Dinero, dat woord hadden we eerder gehoord. Geld! ‘Oh, dat hebben wij genoeg’!, zei maat. En hij pakte een stapel Bolivar uit zijn kort broekje. Gelukkig had hij voor aanvang van onze expeditie 200 Dollar gewisseld tegen een zeer gunstige koers. (Om je een beetje een idee te geven hoe de verhoudingen qua financieel geld in dit pittoreske landje waren: 2 Dollar = 128 Bolivar. daarvan kon een compleet gezin een week eten). We vroegen in ons beste Spaans of de mensen wat te drinken hadden. ‘Cerveza?’ De sip kijkende vrouw schudde haar hoofd en zei dat ze wel aqua hadden. Maat stak 4 vingers in de lucht ten teken dat we 4 flesjes aqua wilde. Hij gaf de vrouw een briefje van 500 Bolivar. Een brede lach toonde haar tandenloze grot. Maat stak zijn hand uit om het wisselgeld te innen maar het wisselgeld bleef uit. Hij keek verbaasd en pakte de 500 Bolivar uit haar handen. Dan maar geen water. We zwaaiden hartstochtelijk toen we verder gingen. ‘Goh, je zal hier maar zonder wisselgeld wonen, dan ben je een zakelijke nono’, zei maat. Ik zuchtte en kon het alleen maar met hem eens zijn.

Voorbij de boomgrens waren we inmiddels aanbeland toen er ineens vanuit de struiken 17 meter voor ons een enorme bad ass zwarte slang over het zandpad gleed. Er kwam geen einde aan. Het ding moet zeker 8,57 meter geweest zijn. ‘Hé, een Bamba’, zei maat. Ik begon te zingen, muzikaal als ik immers immer ben. “Bala bala la bamba” en wiegde m’n heupen Merenguegewijs heen en weer. Maat haakte in, samen zongen en dansten we vrolijk in het rond. Plots stopte de slang met vooruit glijden en keek onze richting op. Priemende ogen keken ons strak aan. We stopten terstond met ons showtje. De slang kroop onze kant op. Ik duwde maat achter me, dit kon wel eens smerig worden. Op een meter voor me ging de slang in een grote M-vorm liggen. ‘Ah! McDonald’s’, riep ik enthousiast uit. De slang begon te sissen, hevig te sissen, keek nog kwaaier en maakte zich op om aan te vallen. Ik was plotsklaps op m’n qui vive en deed “De kraanvogel”. Het monster viel met een gerichte aanval op mijn boventorso aan. Met een snelle draai om mijn as ontweek ik de happende kop. Ik sprong achterop het beest en greep ‘m bij de keel. Worstelend rolden we over het zandpad. Het immense lijf van de slang kronkelde zich om mijn lichaam, ik beet de moederneuker in zijn hals. Het was duidelijk dat geen van ons zich vrijwillig over zou geven. Het werd een gevecht op leven en dood. Maat was ondertussen op een rotsblok gaan zitten en had een encyclopedie uit zijn korte broekje gehaald. ‘Oh, het is een Mamba’, riep hij mijn richting op. ‘EEN MAMBA?’, schreeuwde ik terwijl ik de slang een rechtse directe uppercut verkocht. ‘DUS GEEN BAMBA?’ Dit was voor het dier het teken om op te geven en kroop terneergeslagen richting de bossen rechts van het zandpad. Uitgeput stortte ik op de grond en wierp mijn waardige tegenstander nog 1 blik toe. De Mamba richtte zich op, nam nogmaals de M-vorm aan en met een laatste knik verdween ie.

Na een sigaretje klommen we de laatste 37 meter naar de top verder. En 3 uur en 12 minuten later bereikten we de top van de berg. Een machtig mooi uitzicht was wat ons getrakteerd werd. We genoten van elke windstreek waarnaar we keken. Tot we plotseling geritsel in de struiken hoorden. Trrrrrrrr. Trrrrrrrr. Van alle kanten hoorden we het angstaanjagende geluid. Ik keek naar de hemel. Gieren cirkelden rond boven onze hoofden. Maat en ik keken elkaar aan. ‘RATELSLANGEN!”, schreeuwden we beiden in paniek uit.

We hebben het niet overleefd.

Sindsdien heb ik een gruwelijke schurft aan slangen.

*En zo, lieve lezer, heb je met het lezen van dit spannende avontuur weer eens 10 minuten van je leven weggegooid. Maar wat denk je hoe lang het me heeft gekost om het te schrijven?*

Verhaal met een baard

De boodschap is overgekomen. Statement is gemaakt. Om en nabij 180 miljoen mensen wereldwijd waren er getuige van. Homofobie moeten we niet willen met z’n allen. Trouwens, elke vorm van fobie jegens andersdenkenden moeten we niet willen. Of het de beste manier is om het op deze manier te doen laat ik in het midden. Er zijn ook kinderen fan van dit festival en zij zien een vrouw in een veel te strakke jurk. EN EEN BAARD! Wat voor indruk geeft dit aan die kinderen? Dat het normaal is dat je, met een 5-dagenbaard, in een jurk over straat kan? Nee, dat is niet normaal. Dat is extravagant. En voor extravagantie moet je lef hebben. En die lef wordt je vaak niet in dank afgenomen. Helaas. Maar zo steekt de maatschappij nou eenmaal in elkaar. Wil je dan zo nodig een statement maken tegen de homofobe medemens, gebruik daar je overwinningsspeech dan voor.

Waar ik me persoonlijk mateloos aan gestoord heb is dat elk moment dat baardmans in beeld kwam, hij het deed voorkomen alsof hij getuige was van een gruwelijke tragedie wat recht voor zijn ogen afspeelde. Alsof hij in shock zou raken. Alsof hij flauw zou vallen. Met z’n naar adem happen en die kleffe handjes voor z’n openvallende mond. Vent, gedraag je normaal!

Zo! Dat wilde ik even kwijt.
En dan ga ik nu even m’n wimpers bijpunten en m’n moeder bellen. Het is tenslotte Moederdag.

(Fuk! Waar liggen die Marsen ook alweer?)

Systeem

Het wordt dus een 1-5-3-2 systeem waarmee we kampioen worden.
*Voor de vrouwtjes en wanna be mannen; dat is dus een keeper, 5 verdedigers, 3 middenvelders en 2 spitsen*
Ik kan me daar, als voormalig topcoach, wel in vinden. Sterker nog, ik zou het in deze tijd ook spelen.
(hé, lees net dat van Basten en Koeman het ook met me eens zijn! Nah zeg.)
In mijn tijd, als topcoach, had ik geen systeem. Ik zette de poppetjes op papier neer en gaf een hele summiere uitleg van de speelstijl van de tegenstander (dat is een goeie, die moet binnen 2 minuten een schop op de achillespezen hebben). Tijdens de wedstrijd coachte ik m’n elftal dan wel naar de overwinning. Ja, kom op zeg! Het was een dameselftal, die moet je niet teveel info over looplijnen en tactiek in die hoofdjes proppen.
En zo ging het ook bij onze nu al legendarische kampioenswedstrijd op 22 april 2006. We speelden tegen de nummer 2 met 4 punten voorsprong en met nog 1 wedstrijd tegen de nummer 3 voor de boeg. Bij een gelijkspel zouden we dus al kampioen zijn.
De aanwezige en volkomen gebruikelijke zenuwen bij de dames had ik professioneel weggenomen door vòòr de wedstrijd ~~een woest~~ ~~erotische stripact tentoon te spreiden mijn gehele 1982-grappen repertoire in een anderhalf uur durende show op te lepelen~~ een gezamelijk lunch in de kantine te nuttigen.
De wedstrijd liep precies zoals ik het in m’n hoofd had. Al hielp een raak afstandsschot in de 7e minuut van één van m’n sterspeelsters daar natuurlijk ook bij. Halverwege was het al 3-0, wat kon er nog mis gaan? Nou niets! We wonnen de wedstrijd met 4-1 en voor het eerst in de geschiedenis van de club was een dameselftal kampioen. Ik werd ter plekke een legende.

Dus Louis (ik weet dat je dit leest), ga zo door. Momenteel ben je de verdediging aan het samenstellen en doen die zogenaamde stagiairs voor Jan met de dikke piemol mee (“ik moet me nu bewijzen voor de trainer” – Nee kneus, je bent opvulling!) en ik heb er alle vertrouwen in. Maak die 5 jongens maar duidelijk dat ze 7 wedstrijden volledig in dienst van Wesley – Daley – Rafael – Robin en Arjen moeten gaan spelen.
En mocht je nog vragen hebben over wat te doen vòòr een wedstrijd, je kunt me altijd bellen.

Voor de vorm zal ik hier nog even een prognose opnoteren van het verloop van het kampioenschap.

SPANJE – NEDERLAND : 1-3
AUSTRALIË – NEDERLAND : 0-4
NEDERLAND (B-elftal) – CHILI : 2-2
NEDERLAND – MEXICO : 3-0
NEDERLAND – ITALIË : 2-1
NEDERLAND – ARGENTINIË : 2-0
DUITSLAND – NEDERLAND : 2-3

De oplossing!!!

Bruno = een typetje van Borat.
Hans Teeuwen stopt een Mars in z’n kont alvorens hij z’n moeder belt.
Schat = Treasure
Bruno Mars – Treasure

Vaag hè?

Prijsvaag

Man man man. Sjonge jonge jonge. Wat heb ik gisteren genoten van de interactie tussen jou, lezer, en ik, producer/presentator/bedenker van dit weblog. Zelden zoveel lieve, sympathieke, energieke en fijne reactie in onderstaand reactiegebied gehad. Het deed en doet me nog steeds goed. Het geeft toch een zwoele extra dimensie aan mijn toch zo lege leventje.
En om dit gevoel warm te houden, kom ik vandaag met wèèr een interactief iets om jou, lezer, te laten participeren op dees jolijtsijt.
Ik heb het al eens eerder gedaan en nu, na een behoorlijk lange afwezigheid, issie weer terug: DE PRIJSVAAG.
Gewoon een vage vraag waar een vaag antwoord bij gezocht moet worden.
Ik hoor je denken; “JOTTUM!!!!! Een spelletje”.
Ja, inderdaad een spelletje. Ook daarvoor kun je natuurlijk gewoon hier terecht.

Omdat ik jou, lezer, als intelligentsia bestempel, ga ik beginnen met een muziekvraag. En niet zomaar één, NEEN! eentje met een cryptische lading.

Welke 2013-hit bedoel ik met onderstaande?????

WELKE SCHAT STOPT DAT TYPETJE IN Z’N KONT?

Stuur jouw antwoord in en maak kans op geen prijs.

Succes.

Totale lul

Ik vind het wel weer eens tijd voor wat interactiviteit tussen jou, lezer, en ik, producer/presentator/bedenker van dit weblog. Want het begint hier een beetje op mijn liefdesleven te lijken. Het is er wel maar van interactie is weinig sprake.
Ik ben in 2008 begonnen met het op het wereldwijde web verhalen droppen over mijn boomende leventje en wat ik allemaal wel en zeker niet meemaak. Ik vind dat lollig en leuk om te doen. En ijdel als ik ben, vind ik het ook best lafjes stijvend als ik positieve reacties op mijn plempsels krijg. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat je onder het lezen van weer zo’n anekdoot van mij een glimlach krijgt. Of dat je zo hard moet lachen dat er een sliert snot (een Wiebe voor de kenners) uit je neus ontsnapt. Of dat je je koffie tegen het scherm uitproest. Of dat je gewoon denkt ‘heb je hem weer’. Maar ook negatieve reacties zijn vanzelfsprekend uitermate welkom. En de kans dat ik daar op reageer is vele malen hoger. Want dat vind ik helemaal pies in de broek-lollig. Ik heb ooit een geweldige online ruzie gehad met de Twentse scooterscene omdat ik eens schreef dat ik mijn toenmalige buurjongen van z’n scooter zou schoppen als hij nog één keer met hoge snelheid de brandgang in zou komen scheuren terwijl mijn oudste zoon elk moment diezelfde brandgang in kon lopen. Man, die reacties die ik kreeg, HI LA RISCH! Woedende, bedreigende en taalvoutende reacties van die scooterjeugd. En ik er natuurlijk vol op. Heerlijk!
Maar das war einmal. De reacties onder de anekdoten zijn tegenwoordig op 1 (misschien 2) vinger te tellen. En dat steekt. Ja, op de sociale mediaas krijg ik wel meer reacties maar daar krijg ik ook ‘vind ik leuk’s’ als ik status dat ik een Mars in m’n kont stop. Daar kan ik niet zoveel mee. Hieronder zit ook een ‘vind ik leuk’ knop hoor!
Maar hoe leuk vond je het? Daar gaat het mij om. Leuk? Lollig? Geweldig? Hilarisch? Ik moet even een schone slip aan? Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik graag wat meer reacties onder een anekdoot zou zien. Dat ik bij de halfjaarlijkse evaluatie op het kantoor van meneer Weblog aan kan tonen dat dit blog nog steeds levensvatbaar is. En daarom doe ik weer eens een poging jou te betrekken bij dees jolijtsite.

Wie vind jij nou een totale lul?

Iedereen kent wel iemand die gewoon zo kneus / sneu / irritant / onuitstaanbaar (gelieve zelf aanvullen) is. En om het hem recht in zijn muil te zeggen, dat is niet ieders ding. En mocht het een ‘bekende’ persoonlijkheid zijn, dan is het zeer aannemelijk dat je hem niet persoonlijk kent en je het hem dus niet kunt zeggen. Maar dat soort lui hebben vaak meestal altijd wel een of ander openbaar account waar je je gal kunt spuwen. Zo vind ik zum bleistift heel zelfbenoemd ‘Bekend Nederland’ een totale lul. Behalve Katja Schuurman. En Tygo Gernandt. Zij zijn cool!

Dus lieve lezer, wie vind jij nou een totale lul? Vertel het me hieronder in de reacties. Dus niet alleen een eikel hè? En niet alleen een klootzak. Nee, ik wil weten wie jij een totale lul vindt. Dus van de perineum tot voorbij de voorhuid. De totale lul. (Had ik al totale lul in dees ankedoot gebruikt?)
Zoals je ziet staat dit in meerdere categorieën dus keuze zat. Me dunkt.

Succes.

(ps. de eerste die mij opgeeft kan de hoofdprijs, een boterhamzakje vol vers geschoren perineumhaar, thuis verwachten.)

FEEST!!!

IIIIIIEEEEEEJAHOOORRRRRRR. Het is weer de hoogste tijd voor een interactief kwisdingetje op dees jolijtsijt!

WELK HEUGLIJK EN LEVENSVERANDEREND FEIT GA IK ZONDAG 15 JUNI UITBUNDIG VIEREN?

WELKE SCHAT STOPT DAT TYPETJE IN Z’N KONT?

IIIIIIEEEEEEJAHOOORRRRRRR.
Het is weer de hoogste tijd voor een interactief kwisdingetje op dees jolijtsijt!