Persoonlijk – Pagina 24

Even iemand in het Sonnetje zetten

Het is weer zover. Tijd voor de jaaroverzichten op de mediaas. En we kunnen er niet omheen, het grootste nieuws was toch wel het gruwelijke verhaal van de 2 jongens uit Zeist. Man, wat heeft me dat beziggehouden. Wat heeft me dat aangegrepen. En wat heeft me dat aan het denken gezet. Wat hoopte ik op een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig-einde’. Het mocht niet zo zijn. Verschrikkelijk.

Op het moment dat ze me liet weten niet verder te willen, stortte mijn wereld in. Na 14 jaar werd de solide ondergrond van mijn bestaan onder me weggeslagen. Ik was nog maar kort vader geworden van een tweede zoon en ik was gelukkig. Of is gelukkig het verkeerde woord, ik was tevreden. Tevreden met mijn leven. Meer dan tevreden zelfs. Ik was klaar om oud te worden. Maar ze maakte de beslissing en ik had het daar maar mee te doen. Verdriet, woede, pijn, teleurstelling waren zaken waarmee ik moest dealen. Hoe moeilijk het ook zou zijn.

Nu zijn we 2 jaar verder en kan ik alleen maar onderstrepen dat ze de juiste beslissing heeft genomen. Onze relatie is, laat ik zeggen, beter dan ooit. Het feit dat we 1 sigaartje bij elkaar vandaan wonen helpt daar natuurlijk ook bij.

Van de ene op de andere dag stond ze alleen voor het runnen van een huishouden, werken en de opvoeding van onze jongens. Ja, natuurlijk zijn ze ook regelmatig bij mij maar opvoeden doe ik niet echt. Ik maak lol met ze. Opvoeden komt in principe op het bordje van haar terecht. Ik kan niet anders zeggen dan dat ze dat fantastisch doet. De jongens hebben regelmaat in hun leven, doen het goed op school/opvang, hebben te eten, hebben kleren, hebben schoenen, weten wat goed en slecht is en ze doet regelmatig dingen met ze waar ik dus niet aan zou denken (huis versieren, kerstkaarten rondbrengen).
Maar ook zaken waar wij beiden over moeten beslissen gaan in uitstekend overleg. We helpen elkaar waar we kunnen. En, heel belangrijk, ze maakt mij niet zwart bij de jongens. Ja, ze vindt me nog steeds een sjap maar dat vind ik alleen maar lollig.

Son, ik ben ontzettend blij dat we zo goed met elkaar zonder elkaar zijn en ik wens je een superfijn 2014 toe. Met onze jongens.

En met mij op de achtergrond.

Kerstgedachte

Ik heb niks met kerst. Vind het maar een zwaar overdreven feest.
Dat heeft natuurlijk heel veel te maken met de tijd van het jaar. Iedereen weet dat het mij zeker 28 graden te koud is. Zodra de temperatuur onder de 21 graden schiet, schiet ik in thermokledij. Ik houd van feessies in een spannende thong. En een blote tors. En slippers. En niet met 44 kilo aan kleding om je pokkel.

En dan heb je nog die vreselijke blèèèèèèèèh-muziek. Mèn, is er kleffere muziek dan kerstmuziek? Zeg George Eikel, get over it. Lul. Elk jaar datzelfde gezeik. Vind die speciale iemand, geef hem je harde en houd verder je bek!

Maar ook de gedachte achter het feest zint me niet. De geboorte van beebie Djiesus. Nou, flink hoor! Luister ’s ouders, had het even wat beter uitgekiend. Dan hadden we zijn geboorte in de zomer kunnen vieren. Waarom we dit sowieso vieren is me een raadsel. Dan kunnen we net zo goed 9 juni als feestdag invoeren. Want dat is de geboorte van Donald Duck.

Kerst is gewoon een verzinsel van Coca-Cola. Het is gewoon een marketingdingetje om de wereldeconomie een boost te geven. En een geweldig marketingdingetje. Dat moet ik ze nageven. Ook dit jaar zijn er weer voor miljoenen uitgegeven aan kerstinkopen.

Vroeger kwam mijn hele familie rond het middaguur bij elkaar en maakten we er een gezellige dag van. Nou ja, tot het moment dat we uitgeluld waren en we elkaar een beetje aan zaten te staren. Dan kon je er op wachten tot iemand begon; “Ik ga op reis en ik neem mee”.
Is er iets treurigers? Pas later in de avond werd het weer gezellig en lolbroekerig maar dat kan veel te maken hebben met de genuttigde alcoholische versnaperingen natuurlijk.

Nee, ik ben blij dat ik in de onregelmatigheid werk. Laat mij maar lekker werken met kerst. Het mes snijdt zodoende aan 4 kanten: Ik ben van dat kleffe gedoe af, een collega is blij omdat hij wèl bij zijn gezin/familie/vrienden/maîtresse kan zijn, ik vang toch gauw een kleine 843,63 Euro extra per kerstdienst omdat er nogal wat toeslagen rusten op een kerstdienst en ik ben vrij met het aankomende WK want ‘voor wat hoort wat’ tenslotte.
Ja, dat is mijn kerstgedachte: Ik ben van dat kleffe gedoe af, een collega is blij omdat hij wèl bij zijn gezin/familie/vrienden/maîtresse kan zijn, ik vang toch gauw een kleine 843,63 Euro extra per kerstdienst omdat er nogal wat toeslagen rusten op een kerstdienst en ik ben vrij met het aankomende WK want ‘voor wat hoort wat’ tenslotte.

Ik wens iedereen smakelijk eten, goed drinken en een fantastische sfeer de komende 2 dagen.

Mijn mannelijkheid

Met ‘je mannelijkheid tonen’ bedoelen ze niet dat je heel den dag geblotepiemold over straat moet lopen. Of dat je je als een enorme slappe tamp moet gedragen.
Nee, je mannelijkheid tonen betekent eigenlijk min of meer zijn zoals ik ben.
Ik ben een echte mannen man. Oh wacht. Ik ben een echte mannelijke man. Je hoort mij niet piepen als we ‘de zaak’ met 2 man minder moeten bemannen. Je hoort mij niet mekkeren als een scheetje een afdrukje in de thong achter laat. Oh wacht. Je hoort mij niet zeuren als het even tegenzit. Ik zeg, wat koffie, bier of vlees (al naar gelang het tijdstip van de dag) erin en gaan. Niet van dat benauwde.
In de tijd van de Homo Sapiens zou ik de homo zijn. Oh wacht.
Nou ja, je weet wat ik bedoel. Maar mijn mannelijke mannelijkheid heeft vorige week een klein knauwtje gekregen. Ik zal het vertellen maar je moet me beloven dat dit nooit openbaar wordt! Kom op zeg, ik heb een imago hoog te houden. Beloofd?

Ik krijg al sinds het buiten beneden de 23 graden is mijn kachel niet aan de praat. Dat kloteding wil maar geen vlammetje geven. Ik doe het exact volgens de beschrijving. Zet de dikke grijze knop op de S, druk de knop volledig in en druk tegelijk de ontstekingsknop in. Houd de dikke grijze knop even ingedrukt om het gas de gewenste toevoer te geven.

NOU, HOELANG IK DIE FUKKING KNOP OOK INGEDRUKT HOUD, ER KOMT NOG GEEN VONKJE!!!!!!!!!!!!!!!!!

En als dat knopgebeuren nou op een makkelijk te bereiken plek zou zitten. Nee, ik moet plat op mijn buik liggen om erbij te kunnen. Met een zaklamp in m’n muil. Ja, en druk dan maar die 2 knoppen tegelijk in. En vergeet niet dat je je hoofd ook nog omhoog moet houden. Inderdaad, je moet bijkant een Epke zijn om zoveel spiermassa op hetzelfde moment op spanning te krijgen.
Maar ja, je bent een mannelijke man of je bent het niet. Ik moest en zou warmte in m’n penthuis krijgen. Dus had ik 36 elektrische kacheltjes strategisch door het huis geplaatst. Haha, knappe kou die mij klein krijgt!
Maar dat werkte niet. Heel gek maar mijn jongens vertoeven vaak op strategische plekken in mijn penthuis. En ik kan je zeggen dat een voorhoofd op zo’n elektrisch kacheltje best hard aan komt.
Ik moest maatregelen treffen. Ik heb een hekel aan bloedvlekken op mijn houten vloer. Ik belde een mannetje. Jazeker hoor, dat doen echte mannen ook. Gewoon een mannetje bellen als ze er zelf niet uitkomen.

Hij kwam afgelopen vrijdag. En hij heeft mijn kachel aan de praat gekregen!!!!!
Ik kon ‘m wel kussen. Oh wacht. Hij ging op zijn hurken zitten, draaide de dikke grijze knop op de S en 8 seconden later was mijn kachel aan.

Oja, en hij draaide het gaskraantje open.

………gepaste stilte lijkt me wel op z’n plaats……..

Ik mis je

Ja hoor. Daar ben ik mans genoeg voor om het hardop te zeggen. Durf ik heus wel. Ben ik niet te beroerd voor. Kom op zeg! Ik ben 42 (en wat maandjes). Zou ik dan niet m’n emoties mogen laten spreken? Nou, dacht het dus mooi wel.
Sterker nog, ik ga het even HARDOP zeggen zodat de hele wereld het kan horen:
IK MIS JE!!!!!!!!!!!

Jarenlang heb je me vergezeld en waren we maatjes. Ik hield jou op de been en jij mij. Man, mooie tijden hebben we gehad. En jongens, wat zou ik willen dat die tijd weer terug komt.
Ik begin echt een burgerlul van middelbare leeftijd te worden. En dat allemaal door jouw afwezigheid.
Maar daar gaat verandering in komen. Hoe je het ook wendt of keert, ik ga actie ondernemen om je terug te veroveren. Ik ga m’n leven veranderen om de adrenaline weer terug te krijgen. Want daar heb ik het over, hè mensen. Adrenaline. (pffff, wat dacht jij dan? Hahahaha!)
Wat is er nou mooier dan strak van de spanning staan als er een buurman achter je aan rent als je weer eens bij hem deurtje gebeld (geleld zeggen ze hier, geloof ik) hebt? Of die onbeschrijfelijke kick als je een portemonnee met een visdraadje hebt vastgemaakt, jijzelf achter de bosjes zit en er een nieuwgierigaard aan komt lopen? Je kent het wel. Mèn, dat is toch fantastisch!?
Of dat ‘knock out-spelletje’? Waarbij je met één vuistslag een willekeurige voorbijganger bewusteloos slaat? Oh wacht, dat is een ontzettend achterlijk iets.

Wat ik eigenlijk bedoel is dat ik gewoon wat spanning in m’n leven mis. Het enige wat tegenwoordig nog een beetje spannend is, is of m’n auto wil starten. Of dat m’n tegenstanders mij een keer gaan verslaan met Wordfeud (@Slinzelf, dat ben ik!). Of dat m’n pielemoos een keer niet in hoerastemming schiet bij de zwoele aanblik van het doucheputje.
Ik zeg, het is tijd om het roer om te gooien en op ramkoers richting de spanningsboog te varen.

Rest mij nog even stil te staan bij de verwelkoming van mijn 500ste reactie op dees jolijtsijt. Ik vind het een mijlpaal. Weliswaar een kleintje maar toch één om in te lijsten.
Eens even zien wie de gelukkige is en wie een boterhamzakje huidschilfers van een lichaamsdeel naar keuze tegemoet kan zien.
………………………………………………………………………………….

Oh, ik ben het zelf.

Zucht. Zelfs daar valt niets spannends uit te halen.

Herinneringen

“Goh Sinterklaas, u hebt haast net zulks wit haar als ik”. Dat schreef mijn vader onder deze foto in een fotoalbum. En hoewel ik hier nog een klein manneke was, herinner ik me dit. Sinterklaasvieringen bij zijn werk. Ik vond ze geweldig. Indrukwekkend. Groots.

Ik sprak met mijn collega over herinneringen. En ik moet tot mijn spijt bekennen dat ik de jolige dingen van mijn (pre)pubertijd nog wel kan herinneren maar vòòr m’n tiende herinner ik me vrij weinig. En dat vind ik een gemis. Sterker nog, baal er stevig van. Hoe was mijn vader met mij? Welke leuke dingen hebben we allemaal gedaan? Waar zijn we allemaal geweest?
Mijn vader was een strenge, hardwerkende man. Hij werkte in ploegendiensten dag, avond en nacht en liet voor het grootste gedeelte de opvoeding van zijn 4 kinderen aan mijn moeder over. Hij werkte veel om goed voor zijn gezin te kunnen zorgen. Altijd een stukje vlees bij het eten, een luxe ruime auto, een goede woning, hobby’s, sport, school. Hij zorgde ervoor. Zoals het hoort, zou ik zeggen. Maar op de momenten dat hij niet aan het werk was, moet hij toch leuke dingen met zijn kinderen (met mij) gedaan hebben? Ik kan me er echt weinig tot niets van herinneren. Ja, hij stond elke zaterdag langs het voetbalveld. Dat weet ik zeker.

Ik heb hier thuis het fotoalbum met mijn jeugdfoto’s. Er zitten precies 50 foto’s in. En bij elke foto heeft mijn vader een tekst geschreven. Dat zijn mijn herinneringen. Mijn jeugdherinneringen aan mijn vader.

Da’s trouwens niet helemaal waar. Bij de laatste 4 foto’s heb ik wat geschreven. Daar was hij niet zo blij mee, herinner ik me nog.