Prijsvaag!

prijsvaagIIIIIIEEEEEEJAHOOORRRRRRR.
Het is weer de hoogste tijd voor een interactief kwisdingetje op dees jolijtsijt!

Doe je haar los. Trek je string strak. Schud de tetten los. Leg de piem lafjes op links. Veeg de poepert later af. Schop je schoonmoeder in de hoek. Zet je schoenen buiten de deur. Plak de kinds achter de plinten.
Laat je door niets en niemand afleiden en schakel hulplijnen in!

Hier komt tie dan, de vraag die alle vragen van vandaag overbodig maakt.
Komt tie hoor! Ben je er klaar voor?………………………….Zeker weten?
Nou, hou je vast. Komt tie;

WELK HEUGLIJK EN LEVENSVERANDEREND FEIT GA IK ZONDAG 15 JUNI UITBUNDIG VIEREN?

En of ik het ga vieren! Ben namelijk dat weekend volledig vrij!
(ps. ik ben dus in te huren voor het opleuken van jouw leven. De 57e beller/whapper/sms’er/reagant mag zich de gelukkigste noemen.)

Carrièreswitch

boekIk ben een tijdje geleden aan een boek schrijven begonnen. Of een tijdje geleden? Het is alweer zo’n dikke 2 jaar, 4 maanden, 9 weken en 117 dagen geleden. Dus eigenlijk kunnen we wel spreken van een tijd.
En een boek? Eigenlijk meer een film. Boeken zijn suf. Boekenlezers zijn suf. En ook niet de slimste lui ter wereld trouwens. Ik bedoel, wie gaat nu een week lang een boek lezen terwijl je in 2/2,5 uur de film kunt zien? En wie gaat nu in een uiterst ongemakkelijke houding zitten met het boek op schoot terwijl je gewoon heerlijk languit en comfortabel op de bank naar de tv kunt liggen loeren? En in slaap kakken? Da’s toch ook veel fijner op de bank in plaats van met knikkend hoofd op een stoel? En stel dat je er een lekkere alcoholische versnapering bij neemt. Dan is de kans vele malen groter dat je je glas bier knoeit op het boek dan op de tv. Duhuu.
Kwestie van efficiëntie, logica en helder nadenken, me dunkt.
Maar ja, maak dat die eigenwijze en zelfbenoemde intelligentsia van een boekenlezers maar eens wijs.
Suf zijn ze. ALLEMAAL! Dat zeg ik.

Goed, mijn film dan.
Een superspannende autobiografische humorthriller met in elk hoofdstuk een onverwachte plotwending èn met uiteindelijk een open einde (opuh iiiijjjnde, op z’n Jiskefets) is toch best een stukje lastiger dan ik dacht. Ik heb het een tijdje geleden op een laag pitje gezet. Of een tijdje? Het is alweer zo’n dikke 1 jaar, 13 maanden, 14 weken en 12 dagen geleden. En een laag pitje? Heb er al die tijd helegaar niet meer aan gedacht!
Maar mijn interesse werd vanochtend weer aangewakkerd. Ik heb zojuist de eerste 27 hoofdstukken even teruggelezen en sjonge jonge jonge wat een relaas! Het gaat over Hurmeenus en zijn 6 jarige zoon Tim en 4 jarige zoon Sean. Hurmeenus is een voormalig darkblack Ops-er en heeft een trauma opgelopen tijdens zijn laatste missie. Door dit trauma is Hurmeenus niet meer in staat een tennisbal ver weg te gooien en dat vreet aan hem. Zo erg dat zijn relatie eraan kapot gaat. Met een verschrikkelijke nare scheiding tot gevolg.
Het verhaal begint bij een papadag waarbij ze een bezoek gaan brengen aan een niet nader te noemen vliegveld. Om vliegtuigen te spotten. Maar al gauw raken ze verzeild in een rollercoaster van spanning, sensatie, humor, sex, geweld, tropische oorden, verre landen, iets met tomatenaus en een mysterieuze vrouw met een hele grote kop thee in haar hand.

Maar, zoals ik reeds aanhaalde, brei daar maar eens een origineel verhaal van.
Ik ga de komende tijd dus even weer researchen. Mocht je me aantreffen en denken; wat is hij nou aan het doen? En waarom kijkt hij me steeds zo indringend aan? En waarom zit hij aan me? En waarom probeert hij me te kussen?
Dan ben ik aan het researchen voor een speelster die, naast mij, de hoofdrol kan spelen in deze blockbuster van jewelste.

Dus. Dan weet je dat ff.
🎬

Wanhoop nabij

AnabooltjeJa, je leest het goed, lieve lezer. Ik ben inmiddels de wanhoop nabij. Op bijna 1000 dagen het alleen rooien ben ik momenteel in staat de spreekwoordelijke handdoek te werpen. Het spreekwoordelijke bijltje erbij neer te gooien. Maarten te pijpen (huh??). Mezelf erbij neer te leggen. En geloof me, ik heb echt wel m’n best gedaan hoor. Ik heb vrouwen aangesproken. Ik heb vrouwen aan het lachen gemaakt. Ik heb vrouwen complimenten gegeven. Ik heb vrouwen geliked. Ik heb vrouwen geLexaat. Ik heb vrouwen geTindert. Ik heb vrouwen, tja, wat heb ik eigenlijk niet gedaan om mezelf aan te prijzen? Maar heeft het tot resultaat geleid? Nee, daar kunnen we niet echt van spreken.
Nu realiseer ik me natuurlijk ook wel dat mijn lat ietwat aan de hoge kant ligt (zie vooral de categorie Von Relatiehausen voor intieme details). Maar hé, ik ben dan ook niet zomaar iemand hè? Ik ben wel mooi even ‘Leesbrilman’ (voorheen SuperAnus). De man die je om een boodschap kunt sturen qua superheld strapatsen.
Maar goed, dat heeft me dus tot op heden 0 komma 0 relatie opgeleverd. En zo ging ik dus eens bij mezelf te rade. Zou het een wijs besluit zijn om mijn ballotagecommissie te ontslaan en mijn eisenpakket een ietsiepietsie kleinigheidje te versoepelen?
Ja, is het antwoord. Denk ik. Hoop ik.
Laat ik beginnen met de leeftijd. Omdat de vrouwtjes tussen de 36 en 40 me massaal links laten liggen, verruim ik die grens naar 50 (hoi Es!). En van 30 tot 35 zijn ook welkom. Tussen 25 en 30, prima. Maar ook vrouwtjes tussen de 20 en 25 hoeven zich vanzelfsprekend niet uitgesloten te voelen. Maar lager ga ik echt niet hoor!
Dan hoef je natuurlijk niet alleen uit te blinken in het huishouden. Hahahaha, kom op zeg. Dat is toch een ouderwetse en ook achterhaalde gedachte? Dat weet ik natuurlijk zelf ook wel. Als je dit kan combineren met je weg vinden in een supermarkt, schroom dan niet en meld je bij me.
Haarkleur vind ik ook niet zo belangrijk meer. Ik weet ook heus wel dat niet elke vrouw Heather Locklearhaar kan hebben. Dus heb je Jennifer Anistonhaar, Eva Mendeshaar of Salma Hayekhaar dan is de kans vrij groot dat je mijn volledige aandacht hebt.
En tenslotte een heikel punt; Tetten. Daar stap ik ook van a………………..*ik waterboard mezelf!!!!* NEE!!!!! NEVER!!!!
…………………………………………………………………..
Nou okee dan. Tetten is niet meer een verplichting. Tetjes zijn ook prima. Of borsten. Of borstjes…………. zucht.
Ik ben ook een slappe zak hè?

Zo! Dat is het wel hoor. Als ik nog meer van mijn principes overboord gooi kom ik niet meer geloofwaardig over. Hier moeten jullie vrouwtjes het mee doen. En wat krijg je ervoor terug, vraag je je af? Nou, klik eens op bovenstaande foto. Da’s toch een prachtige, linksdragende ultieme stoere vent *paddum tssh*? Wees eerlijk.
Mocht het nu nog niet lukken, die kans is immers immer aanwezig, dan haal ik mezelf van de Liefdesmarktplaats. Dan werp ik de handdoek. Dan gooi ik het bijltje. Dan pijp ik Maarten. En leg ik mezelf neer.
Het is nu aan jullie. Vrouwtjes.
Ik verneem het allemaal wel.

Uitje plaat

Dirk JanIk ontwaakte daarstraks uit mijn bijna dagelijkse en altijd welverdiende middagdut. En ik was daar eigenlijk wel blij om. Je zal het toch meemaken zeg! Dat ik erin bleef. Dan had je dees anekdoot nooit gelezen. En waarschijnlijk zouden er wel meer narigheden om de hoek komen kijken. Maar dat is voor een andere keer. Heb ik nu geen zin in om over te blaten.

Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om wat muziek aan m’n hoofd te hebben. Anders is het ook maar zo stil in tha penthuis. Toch?
Ik zette de afspeellijst K (alle nummers in mijn repertoire beginnend met een K) op de iPod aan. Ik heb dat ooit bedacht en het is een briljant idee. Je hoort dan een velerlei aan genres achter en door elkaar en zit je niet vast aan een voorgekauwd en overbekend lijstje. Hans Schiffers is met mijn idee aan de haal gegaan en hij heeft er op zondagavond van 18 tot 20 uur op Radio 2 een ontzettend leuk programma van gemaakt. Eerlijk is eerlijk. Tijdperk Schiffers heet ‘t. Aanrader voor de muziekliefhebber!

Terwijl ik stond te koken Terwijl ik een vrouw voorspelde Terwijl ik wat doelloos op de bank voor me uit zat te staren klonk plotsklaps de eerste aanhaal van ‘Killing in the name of’ van Rage against the Machine door de speakers. BAM! BAM! Harde tepels! Ik greep de AB en drukte in het volume tot uiterst prettig. Voor mij dat is. De naast en onderburen delen die mening vast niet. Hell, ik denk dat zelfs mensen op het fietspad even een lichte hartverzwakking kregen. Maar wie geeft een poep? ‘Killing in the name of’ is één van mijn ultieme “Uitje plaat plaat”. Fuk ‘m!
Ik ging er bij staan en graaide naar m’n luchtgitaar. Huh? Hij stond niet op z’n plek. Heel even schoot ik in de stress maar toen besefte ik dat moeke was geweest en zij had ‘m vast opgeruimd.
Ik ging uit m’n plaat. Ik ging zo uit m’n plaat dat ik het nummer 3 keer achter elkaar heb gedraaid. Heerlijk schreeuwnummer.
Houd ik wel van, van schreeuwplaten. Van die lui die compleet uit hun plaat op hun plaat gaan.
Ja, niet alle schreeuwnummers zijn uitje plaat platen hoor. Er moet wel ritme in blijven zitten. Alleen de zanger(es) moet uit de plaat gaan. Niet dat de drummer of de gitarist denken van; Kom, laat ik ook eens uit m’n plaat gaan. Dat wordt een chaos. Dat doen ze maar mooi in hun vrije tijd.

‘Love rears its ugly head’ van Living colour is ook zo eentje. Of ‘Ti sento’ van Matia Bazar. Dat mens kan schreeuwen! En dichter bij huis: Intwine met ‘Happy‘. M’n Scheidingslied.
Er zullen ongetwijfeld (veel) meer uitje plaat platen zijn en misschien heb jij, lieve lezer, er ook wel één.
Nou, vertèèèèèèèèèèèèl. Ben er eigenlijk wel benieuwd naar
Schaam je niet, niemand leest het toch en ik beloof te zwijgen als het graf.
Beloofd.

 

Flinkert

schoonmaak

Zo nu en dan komt moeke (aka mijn moeder) op visite. En dan is zo nu en dan een keer in de 3 maanden ofzo (kan er een dag naast zitten hoor, pin me daar niet op vast). *ik hoor je denken; Dan krijg je dus toch visite, zeikerd* Meestal komt ze op visite in het weekend als ik de jongens heb en dat is handig. Ik heb dan m’n handen iets vrijer om andere dingen te doen. Schoonmaken zum bleistift! Zondagochtend. Ik lag op de bank na een heerlijke nacht rusten toen ik ineens dacht, kom, laat ik de keuken eens schoonmaken. Ik spande de buikkabels en hees me in één ruk omhoog. Wat vanzelfsprekend een makkie was. Bij de keuken aangekomen was ik klaar om aan te vallen maar moeke stond reeds op Boobie (mijn keukentrapje. Ik noem mijn keukentrapje Boobie. Als in Boobietrap. Vat je ‘m? Man, ik heb me daar een humor!) met een emmertje sop en een poetslap. Zucht……. Heb ik weer. Haat aan als mensen met mijn ideeën aan de haal gaan. Ik plofte terug op de bank.

Even later dacht ik dat het wel aardig zou zijn dat ik dan de douche even onder handen zou nemen. Ik trok laarzen aan. Deed een allesbeschermend pak en rubberen handschoenen aan. Trok een duikbril over m’n ogen en zette het Alfred Hitchcock’s douchescène-muziekje op. Ik was er klaar voor. Ik trok de deur van de douchekamer open en…………. daar stond moeke breed glimlachend met de schimmelspray. Zucht……..Heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Maar toen dacht ik dat ik wel zin had in een sigaartje. Ik liep naar het balkon en plofte in mijn balkonstoel. Hier bedacht ik dat de wc ook wel een beurt mocht hebben. Ik greep de fles koolmonoxide maar bedacht toen dat ik die niet nodig had. Het bakje zoutzuur zou meer effect hebben immers. Ik deed oordoppen in en liep naar de toiletvleugel. Moeke stond hier alweer te glimmen als en keutel in de maneschijn. En in de pot lag ook één. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Ik beloofde mezelf dat ik maandagochtend een nieuwe poging zou wagen.

Maandagochtend tegen de klok van half 8. Schoolreis van zoonlief naar de speeltuin van de plaatselijke pannenkoekbakkerij. Ik had aangegeven dat ik het opbouwen wel even zou delegeren. En zo geschiedde. Tegen 10-en wandelde ik het penthuis weer binnen, klaar om huis te houden. Letterlijk. De slaapkamers konden er wel wat gelikter uitzien, dunkte me. Bedden verschoont, beddengoed hing buiten en de bedwants waren verdwenen uit het bed want (haha, bedwant. I kill me) moeke was al weer bezig geweest. Zucht…………heb ik weer. Ik plofte weer op de bank. Als laatste moest de woonkamer nog onder handen genomen worden. Ik stond maar weer eens op. Ik deed de laptop aan om dees anekdoot te typen. Terwijl het ding op zou starten, kon ik mooi even de stofzuiger door de kamer slingeren. Ik heb moeke neer moeten hoeken om de laatste vierkante meter te kunnen zuigen. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte weer terug op de bank. Zelden zo teleurgesteld geweest.

 

Moeke is zojuist weer vertrokken. Ik plof maar eens op de bank, ben kapot.
Mijn moeder is de flinkert die ik nooit zal worden.

I lof hur.