Dick Teder

Totale lul

Ik vind het wel weer eens tijd voor wat interactiviteit tussen jou, lezer, en ik, producer/presentator/bedenker van dit weblog. Want het begint hier een beetje op mijn liefdesleven te lijken. Het is er wel maar van interactie is weinig sprake.
Ik ben in 2008 begonnen met het op het wereldwijde web verhalen droppen over mijn boomende leventje en wat ik allemaal wel en zeker niet meemaak. Ik vind dat lollig en leuk om te doen. En ijdel als ik ben, vind ik het ook best lafjes stijvend als ik positieve reacties op mijn plempsels krijg. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat je onder het lezen van weer zo’n anekdoot van mij een glimlach krijgt. Of dat je zo hard moet lachen dat er een sliert snot (een Wiebe voor de kenners) uit je neus ontsnapt. Of dat je je koffie tegen het scherm uitproest. Of dat je gewoon denkt ‘heb je hem weer’. Maar ook negatieve reacties zijn vanzelfsprekend uitermate welkom. En de kans dat ik daar op reageer is vele malen hoger. Want dat vind ik helemaal pies in de broek-lollig. Ik heb ooit een geweldige online ruzie gehad met de Twentse scooterscene omdat ik eens schreef dat ik mijn toenmalige buurjongen van z’n scooter zou schoppen als hij nog één keer met hoge snelheid de brandgang in zou komen scheuren terwijl mijn oudste zoon elk moment diezelfde brandgang in kon lopen. Man, die reacties die ik kreeg, HI LA RISCH! Woedende, bedreigende en taalvoutende reacties van die scooterjeugd. En ik er natuurlijk vol op. Heerlijk!
Maar das war einmal. De reacties onder de anekdoten zijn tegenwoordig op 1 (misschien 2) vinger te tellen. En dat steekt. Ja, op de sociale mediaas krijg ik wel meer reacties maar daar krijg ik ook ‘vind ik leuk’s’ als ik status dat ik een Mars in m’n kont stop. Daar kan ik niet zoveel mee. Hieronder zit ook een ‘vind ik leuk’ knop hoor!
Maar hoe leuk vond je het? Daar gaat het mij om. Leuk? Lollig? Geweldig? Hilarisch? Ik moet even een schone slip aan? Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik graag wat meer reacties onder een anekdoot zou zien. Dat ik bij de halfjaarlijkse evaluatie op het kantoor van meneer Weblog aan kan tonen dat dit blog nog steeds levensvatbaar is. En daarom doe ik weer eens een poging jou te betrekken bij dees jolijtsite.

Wie vind jij nou een totale lul?

Iedereen kent wel iemand die gewoon zo kneus / sneu / irritant / onuitstaanbaar (gelieve zelf aanvullen) is. En om het hem recht in zijn muil te zeggen, dat is niet ieders ding. En mocht het een ‘bekende’ persoonlijkheid zijn, dan is het zeer aannemelijk dat je hem niet persoonlijk kent en je het hem dus niet kunt zeggen. Maar dat soort lui hebben vaak meestal altijd wel een of ander openbaar account waar je je gal kunt spuwen. Zo vind ik zum bleistift heel zelfbenoemd ‘Bekend Nederland’ een totale lul. Behalve Katja Schuurman. En Tygo Gernandt. Zij zijn cool!

Dus lieve lezer, wie vind jij nou een totale lul? Vertel het me hieronder in de reacties. Dus niet alleen een eikel hè? En niet alleen een klootzak. Nee, ik wil weten wie jij een totale lul vindt. Dus van de perineum tot voorbij de voorhuid. De totale lul. (Had ik al totale lul in dees ankedoot gebruikt?)
Zoals je ziet staat dit in meerdere categorieën dus keuze zat. Me dunkt.

Succes.

(ps. de eerste die mij opgeeft kan de hoofdprijs, een boterhamzakje vol vers geschoren perineumhaar, thuis verwachten.)

Seriekijker

Ik ben een seriekijker. Niet dat ik urenlang op de bank doelloos naar de tv lig te kijken. Sterker nog, ik heb meest van de tijd de tv niet eens aan. Oh wacht, een eens zo schitterende woordgrap van me op de sociale mediaas; “Kom, laat ik de tv eens aan doen, heb ‘m tenslotte niet voor niets”. En dan na 2 minuten het volgende bericht; “tv weer uit gedaan, hij staat me niet”. Man man man, ik ben echt de lolligste vent die ik ken!
Nee, vaak staat hier de tv niet eens aan. Dat heeft natuurlijk veel te maken met het feit dat ik ’s avonds weinig thuis ben. En om de tv als ik wegga dan toch aan te zetten vind ik ook zo droevig overkomen. Dat mensen buiten denken ‘nah, daar zit die sneuert ook weer helemaal alleen thuis tv te kijken’. Dat zou geen recht aan mijn ontzettend spannende leventje doen. Oh wacht……..
Maar ook vind ik het aanbod aanbeland op het droevigste niveau ooit. In mijn tijd had je tenminste nog Series met een grote S.
The dukes of Hazzard (1979 – 1985) – Magnum P.I. (1980 – 1988) – The A-team (1983 – 1987) – Miami Vice (1984 – 1990) – MacGyver (1985 – 1992) – Tour of duty (1987 – 1990) – The X-files (1993 – 2000) en natuurlijk Beavis and Butthead (1993 – 1997).
Dàt was televisie! Dàt waren nog eens spannende series. Daar bleef je voor thuis.

Maar toen in 2001 was daar ineens de serie die alle series in het verleden maar ook in de toekomst tot het niveau ‘Sterren springen’ bombardeerde. De allerbeste serie ooit, 24.

Jack bauer die konten van terroristen telkens net op tijd schopt. Er ging een wereld open binnen tv-land. Ja, natuurlijk konden hoofdrolspelers ook gewoon guwelijk sterven in een tv serie. Wrom nie? Elke aflevering duurde exact 60 minuten en de hele serie duurde exact 24 uur. Jack, die de wereld redde in 24 uur. Jack, die nooit hoefde te eten in 24 uur. Jack, die nooit moest poepen in 24 uur. Jack, de ultieme held.
Ik vind het geen toeval dat de serie juist uitkwam op het moment dat ik furore maakte binnen mijn vak. Het lijkt me voor iedereen duidelijk dat de serie op mijn professionele leven gebasseerd is. Er zijn zelfs mensen in mijn directe omgeving die mijn echte naam (Archibald) niet eens weten en me steevast Jack noemen.

Toen de serie op 14 november 2010 na 8 seizoenen stopte kwam ik in een zwart dal terecht. Ik was mijn uitlaadklep kwijt. Ik werd een binnenvetter. Ik slade (=kropte. krop sla. Whoehahahaha, woordspeling) alles op. Ik werd een minder aangenaam persoon. Ik durf zelfs te beweren dat mijn gedwongen solo in 2011 gaan hieraan ten grondslag heeft gelegen. Het heeft me enige tijd gekost ervan bovenop te komen en toen in oktober vorig jaar het verlossende telefoontje kwam, was ik weer el hombre zoals ik altijd was.
Kiefer belde me.
“Say Archibald, what would yo think of a new 24 season?”
“Tight, that looks me an outstabbing idea, Kiefer”
“Alright, you would like me to do the main character again?”
“Yeah, do that but. Your English is better than that from me. And marriens, the people are on you adjusted”.
“Hahaha, you’re right about that. You can say that again”.
“Yeah, do that but. Your English is better than that from me. And marriens, the people are on you adjusted”.
“Whoehahahahahahaha, you funny guy you!”
“I am me there one, he?”

En zo ging het gesprek nog even door. Ik vertelde hem dat we het deze keer niet in Amerika moesten doen en dat Chloë zeker niet mag ontbreken.
Hij zou het de producers vertellen. Zodra bekend werd dat de opnames afgerond zijn en dat het uitgezonden zal worden, zou hij mij een linkje sturen.
En dat heeft hij zojuist gedaan. Maandag 5 mei, 19.00 uur op FOX.

http://www.fox.com/24-live-another-day/

Weet niet hoe het me jou is maar ik vind het dolletjes!
(Voor ~~mijn~~ de die hard fans heb ik hier helemaal bovenin en hieronder een wallpaper voor boven het bed gemaakt. Graag gedaan)

Fijn geschapen

In tegenstelling tot veel andere mannen heb ik er nooit voor gekozen om een forse unit tussen de benen te moeten nemen. Vond het nooit een noodzaak eigenlijk. Goed, er zullen best wel voordelen aan een flinke klab zitten maar als je het mij vraagt zijn er meer na dan voordelen.
Vind maar eens de juiste string en/of thong zum bleistift. Je kunt mij niet vertellen dat een enorme tamp prettig in zo’n slip ligt.
En wat dacht je van sporten? Dat lijkt me ook niet echt handig, toch? Stel, je bent een hordenloper en je bent behept met een gigantische taas. Ja, in licht opgewonden toestand ben je wellicht iets eerder bij de finish maar de kans dat je onderweg struikelt over zo’n horde is volgens mij vele malen groter. En hoe voor lul sta je als schoonspringer en je blijft haken achter de duikplank bij de afsprong?
Maar het grootste probleem van een grote piemol moet haast wel poepen zijn. Kijk, ik zit op de wc-bril en mijn geval hangt tussen mijn benen omlaag. De ruimte tussen mijn topje en het opvangwater in de hals is, nou laten we het voldoende noemen. En hoe je het ook wendt of keert, de penis hangt tijdens het poepen tussen de benen met het kopje omlaag. Tenminste, dat vind ik de meest logische houding.
En nu tikt de klavots de 29 centimeter aan. Dan dobbert ie volgens mij ruimschoots in dat wachtende water. Of zie ik dat verkeerd?

Zeg Marvin, Quincy, Nelson, Mike (ik weet dat je dit leest!), hoe doen jullie dit eigenlijk? Ben er eigenlijk wel benieuwd naar.

Nee, lieve lezer, ik ben toch maar blij dat ik fijn geschapen ben. Hoe lullig dat ook klinkt.

Superheld

Het superheld zijn is ook niet meer wat het geweest is. Er is totaal geen respect meer voor. En geen waardering. En soms word je gewoon recht in je bek uitgelachen. Nu vraag ik je!
Vandeweek nog. Ik trad weer eens levensreddend op en wat kreeg ik er voor terug? Hoongelach.
Ik knalde een snelweg op middels de oprit. Een lange oprit is het. Sterker nog, de oprit loopt door tot een andere snelweg. Op de invoegbaan reden 2 van die extra lange vrachttrucks achter elkaar. Ik trapte het gaspedaal in om ze voorbij te zoeven en, toen ik de voorste truck voorbij was, stuurde ik met Mach 2 de snelweg op. Precies op dat moment zag ik vanachter de truck een bus met schoolkinderen naar rechts invoegen. En met rechts bedoel ik naar rechts. Helemaal naar rechts, de oprit op. Met een ruk aan het stuur schoot ik terug, met 2 banden de berm in. De buschauffeur kreeg me in de spiegel en corrigeerde zijn vehicel. Met moeite. Ontzettend veel moeite. De bus begon te slingeren en ook zijn wielen ploegden door het gras in de berm. Het werd een netelige situatie waarin dringend hulp nodig was. Ik trok aan m’n handrem, parkeerde de wagen in de berm, sprong de auto uit en stak een sigaartje in de brand. Maar toen besefte ik dat de tijd voor ontspannen roken even geen optie was. Ik opende mijn kofferbak en pakte m’n SuperAnus-outfit. In een oogwenk en een denkbeeldige tornado had ik het pak aan. Hoewel ik de legging iets te heet had gewassen, zat ie nog als gegoten. Ik was trots. Ik kreeg een licht stijfje. Maar toen zat de legging toch best wel strak. Hmmmm, aandachtspuntje.

Door mijn uitstekende verkeerregelaars skills kwam de bus hortend en stotend tot stilstand. Een dikke stofwolk ontwikkelde zich na de dubbele Rietberger en de kwart schroef die bus had gemaakt. Bloed, gekrijs en gehuil was wat ik aantrof toen ik de deur van de bus opende. Maar niet alleen de buschauffeur was er aan toe, ook de kinderen waren van slag. Eenmaal allemaal buiten de bus, zittend in het gras van de berm probeerde ik de groep te kalmeren. Precies op dat moment keek één van de kinderen mijn kant op. Hij begon hard te lachen. De anderen keken verschrikt op. Ook zij wendden hun hoofd naar mij, de man die ze gered had. Gieren, brullen, omrollen, in de broek piesen, dat is wat ze deden. En maar naar mij wijzen.
Ik besloot m’n weg te vervolgen en keerde me om. Ik liep beteuterd en met gebogen hoofd naar m’n auto.

Eigenlijk heb ik wel begrip voor die kinderen. Hoe vaak komt het nou voor dat een man van middelbare leeftijd in een strakke legging en met een grote kont op zijn borst genaaid voor je staat? Volkomen logisch dat men gaat lachen dan, toch?
Het heeft me aan het denken gezet. Het kan inderdaad niet langer zo. Ik loop voor lul.
Ik heb daarom een moedig besluit genomen: SuperAnus is niet meer. SuperAnus is een rituele dood gestorven. SuperAnus is per heden Uitus.
Daar staat tegenover de geboorte van jullie nieuwe Superheld: De LEESBRILMAN.
Zelfde krachten. Zelfde skills. Zelfde charmes. Maar dan in een iets toepasselijker outfit.
Ik hoop je binnenkort weer ouderwets van m’n diensten te kunnen voorzien.
Je weet me te vinden!

Tata en dag hoor.

De perfecte man

Nou ja, bijna dan. Kijk, ik kom een heel end. Laat daar geen misverstand over bestaan.
Ik heb een huis. Ik heb een baan. Ik heb een auto. Ik zie er, ja, nou ja, ik zie er uit. In elk geval voor m’n lengte. Ik heb een goed model lijf. Ik heb IQ alsmede EQ. En ik heb een nogal fantastische fantasie.
Maar hoezo bijna dan, hoor ik je vragen? Ik zal het je uitleggen.
Ik heb een lichamelijk probleem. Of probleem, probleem? Wie praat er tegenwoordig nog over problemen? Ik heb een lichamelijk ongemak. Mijn huid is als mijn humor, gortdroog.
En ik kan douchen wat ik wil, zodra ik me heb afgedroogd wordt ie weer……….oh wacht.
En laat nou een gortdroge huid dè basis zijn voor psoriasis. En dat is dus precies wat ik heb. Of beter gezegd, aan lijd. Want lijden is het. Ik las ergens dat pijn niet fijn is, NOU, PROBEER EENS JEUK!!!!!!!! zou ik zeggen.
Ik vroeg eens aan de huidarts wat nou de oorzaak van die jeuk is, de binnen of de buitenkant. De beste man wist het zelf ook niet en wimpelde mij af door te zeggen dat het bij beiden het geval is. Nou, ik kan je melden dat het de buitenkant is. De schilfers. Man, je moet eens weten hoe fijn het gevoel is als ik onder de douche met m’n Rambo-knife die schilfers van m’n scheenbenen schraap. (ja, ik heb een nieuwe functie voor m’n doucheputje gevonden).
Maar helaas is dit schrapen maar een tijdelijke en korte oplossing. Een permanente lijkt mij die shit eraf of eruit branden maar om nou een jerrycan benzine te halen, vind ik ook maar wat overdreven. Weet je wat dat kost tegenwoordig? En trouwens, hoe krijg ik die lucifer brandend onder de douche? Hè? Hè?

Nee, ik denk dat ik toch weer voor de langdurige oplossing ga en dat is de kliniek. Ik heb er al vaker over geschreven, ik ben zeer tevreden over de behandeling. Ik heb me weer aangemeld, over een week of 2 gaan we beginnen. Leuk om al die meiden weer te zien (Hoi Zoeteke! Hoi Esther! Hoi Wilma! Hoi Marion! Hoi Walda!).
Ik heb vanmiddag alvast even een badjas gekocht (zie foto voor groot). Wilde ‘m eigenlijk in het turquoise maar die hadden ze niet.

(ps. ik heb voor de vorm m’n koffiepadhouder toegevoegd anders paste de string niet maar dat zal je vast niet opvallen.)