Lekkere lijven

MusicHaha, laat je niet misleiden door de borstel (voor m’n nieuwe lezer; titel = borstel. Is een woordgrapje mijnerzijds) hierboven. Dees anekdoot heeft namelijk helemaal niets te maken met lekkere lijven. Het is een trucje van ons schrijvers om lezers te lokken. Whoehahaha, gotcha!

Neen, dit verhaaltje hoort in de categorie ‘Och ja, verrek’.
Ik vind het namelijk weer de hoogste tijd om jullie jeugd te onderrichten over muziek. Echte muziek. Zoals het vroeger werd gemaakt. (Dààààààààààààg, klutmuziekliefhebber).

Deze keer wil ik het over de superband Supertramp hebben. Ik vind het een beetje een ondergewaardeerde band. In elk geval bij het grote publiek. Ik herinner me nog dat m’n ex-schoonvader ooit zei dat hij Supertramp niet zo je-van-het vond. Dat deed me pijn. Een muziekliefhebber die dat zegt!
Waarschijnlijk kun jij wel een paar hitjes van ze opnoemen (Give a little bit, Dreamer, It’s raining again enzetra) maar een beetje muziekliefhebber gaat voor het overige werk. Onder aanvoering van Roy Hodgson, die tegenwoordig bondscoach van Engeland is (nee hoor, grapje), met z’n hoge en herkenbare stemgeluid hebben ze werkelijk schitterende meesterwerken gemaakt.

Ik noem een School. Ik noem een Goodbye stranger. Ik noem een Fool’s overture (juist, dat nummer van Veronica’s concertagenda). Ik vind ze prachtig.

Symfonische rock roels al jaren bij mijn gehoor!

Dat Roy Hodgson klassiekers kan maken bewees hij met onderstaand chanson. Uit z’n solocarrière.
Per toeval stuitte ik er op en het is inmiddels een grijsgedraaid werkje in mijn voiture, kan ik melden. Ik weet zeker dat jij ook zoiets hebt van ‘OCH JA, VERREK’. Graag gedaan.

En veel luisterplezier.

Tot een volgende keer maar weer.