Statussen

Zwart Wit

zwart-witIk word er een beetje moe van. En ook ben ik het zat en er HE-LE-MAAL klaar mee.
Dat racisme gemekker. Of eigenlijk dat er tegenwoordig direct de racismekaart getrokken wordt gemekker. Hou toch op man! En o.a. DWDD, Pauw en NOS, houd eens op met een podium bieden!

Natuurlijk is er racisme in de wereld. En dat moeten we ook keihard bestrijden. Maar dat is niet iets van de laatste 3 jaar, dat is al duizenden jaren zo.
Ik ben ervan overtuigd dat de huidige ‘racismeproblemen’ niets te maken hebben met ras, huidskleur of religie maar alles met het (vaak provocerende) gedrag dat tegenwoordig gebezigd wordt.
Over het algemeen wordt je niet zomaar doodgeschoten als je bevelen van politie opvolgt.
Over het algemeen wordt je niet bedreigd als je niet elke kans die je krijgt jouw zin wilt doordrammen.
Over het algemeen wordt je niet gehaat als je niet mensen gaat vermoorden om bijvoorbeeld een tekening.
Over het algemeen wordt je niet wantrouwt als je niet onschuldige burgers in koelen bloede doodt.
Over het algemeen wordt je niet gerespecteerd als respect niet van twee kanten komt.
Over het algemeen is een gesprek prima te voeren als de ene partij niet onmiddellijk wordt weggezet als nazi/NSB’er/dom.

Ik zou tegen iedereen die zich racistisch bejegend voelt willen  zeggen, kijk eens naar je eigen gedrag en vraag je af of je wellicht daar iets aan moet veranderen. Je zal zien dat je van heul veul mensen geen last (meer) hebt.

Zo, ik heb gesproken. Ik rust verder mijn casus.

We zwart wit’en!

Eraan trekken

 Jawel lieve lezer, het einde der jaar is weer in zicht en dan weet je, dan gun ik jou altijd even een kijkje achter de schermen van dees jolijtsijt. Hoe deed http://www.vonbloghausen.wordpress.com het in 2016?
Nou, daar kan ik kort over zijn. De producers, de sponsoren en de CEO zijn redelijk tevreden en daarom hebben ze het contract met mij, de presentator, wederom met een jaar verlengd. HOEZÉÉÉÉÉÉÉ!!

De bekijkteller staat momenteel nog een kleine 1000 achter vorig jaar. En dat, dat weet jij ook, was het meest succesvolle jaar evah van dees blog. Toen stokte de teller op 13245 hits en, zoals vermeld moeten een kleine 1000 hits dit jaar nóg succesvollerderder maken. 

En dat gaat ons lukken, lieve lezers! We hebben nog een dikke maand! Maar we moeten er nog wel even aan trekken hoor! Met alle respect, jullie lezers laten het de laatste tijd wel een beetje afweten😬😞😢. Want aan de anekdoten ligt het niet. Toch? TOCH? Of heeft iemand nog een onderwerp die hij/zij graag door de presentator van dienst verwoord ziet worden? Ideeën zijn immer welkom, dat weet je. 

Namens het gehele productieteam, alvast bedankt voor ook dit jaar weer groupieën. 👊🏼

We eraan trek’en!

Ps. De man op de foto ben ik niet. Ik heb namelijk geen boekenkast naast m’n bed.

 

Knakken

knakNu ik al dik 1900 dagen alleen, verlaten en eenzaam op dees kloot rondhuppel, (start geluidsband; Aaaaaaaaaahw) merk ik dat er toch wel dingen zijn die ik mis. Natuurlijk de liefde, de erotiek en de seks. Maar ook de warmte, de geborgenheid en de ‘maatjes’ zijn.
En nu ik toch bezig ben, ik mis het thuiskomen, het knuffelen, Els en Ruud en het lachen. Soms zelfs slappe lachen.

Maar wat ik eigenlijk het meeste mis………. Of liever, waar ik eigenlijk het meeste behoefte aan heb is de lichamelijke verzorging. Ze schroomde niet om mijn prachtlijf prachtig te houden. Oorharen eruit jassen, neusharen eruit jassen, wimpers eruit jassen, mee-eters uitpulken, pukkels uitdrukken, ze draaide haar hand er niet voor om. Heerlijk vond ik dat. Ik ging dan op m’n rug liggen en zij ging dan zo op me zitten dat ik me totaal niet meer kon bewegen (lees ontsnappen) en ik me volledig over moest geven aan haar grijpgrage nagels. Man, prachtige tijd.

Maar het alleralleraller mis ik het knakken. Ik heb al duizend jaar last van m’n rug. M’n onderrug dat is. Dat zit daar ergens in de knoop ofzo. Of het komt door m’n houding, wie zal het zeggen? In elk geval doet mijn rug auw. En soms heel erg auw (start geluidsband; Aaaaaaaaaaaaahw)  
Jááááááren geleden ben ik eens naar een fysiotherapeut geweest en hij leerde me een trucje om de rug te ‘knakken’. Ik moet dan op m’n rug liggen met de benen gestrekt. Dan moet één been gebogen over het rechte been als een omgekeerde V. Een ander moet dan mijn boventors tegenhouden terwijl met het volle gewicht de omgekeerde V de tegenovergestelde richting uit wordt gedrukt. ‘krakkrakkrakkrak’ doet rughausen dan. En daarna het andere been de tegenovergestelde richting op. HEERLIJK!!!
Maar voormaligje deed het altijd zo lomp dat ik van de pijn een slappe lach van hier tot minimaal Taiwan kreeg. Hahahahahaha. Man, wat mis ik dat.

Over 130 dagen ga ik weer de vrouwenmarkt op. Wens jij nu niet zolang te wachten en ben jij genegen om bovenstaande ‘ik mis’ dingen op je te willen nemen, neem dan even contact op.
Ik denk dat we er samen wel uitkomen.

We knak’en!

Stiekem oefenen

Wat veel mensen niet over me weten is dat ik nogal muzikaal ben ingesteld. Ik ken werkelijk een hele shitload aan liederkes helemaal uit m’n hoofd en vaak weet ik ook nog wel een weetje te vermelden over de artiest in kwestie. Ook de juiste toonhoogtes, de correcte intonaties, de lengte van de uithalen en de gitaar danwel drumsolo’s weet ik tot in de gedetailleerde puntjes uit mijn hoofd. Maar laat ik vooral de teksten niet vergeten. Die vind ik net zo belangrijk als de melodie. Ik weet waar die dingetje over gaat, swa!
En al deze dingen zijn vanzelfsprekend reuze handig bij een avondje karaoke. Geweldige avonden zijn dat, karaokeavonden. Ik hartje karaokeavonden. Er kunnen niet genoeg karaokeavonden zijn, dat zeg ik.

Maar ja, Paradise by the dashboard light, I’m too sexy, Thank God I’m a countryboy en The time of my life gaan ook vervelen natuurlijk. Vooral bij de toehoorders.
En daarom, lieve lezer, ben ik stiekem en in het geniep aan het oefenen op vers materiaal. Met de gordijnen dicht ben ik onderstaand nieuw liedje aan het instuderen. En deze keer boeit het me niet zoveel waar het lied over gaat. Ik versta er geen ruk van. Er komt ‘corazon’ in voor en de titel is Sofia dus ga ik er maar vanuit dat het over het bevruchten van Sofia gaat.

Maar met alleen de zang ben ik er nog niet, ben ik bang. Kom op zeg, het is 2016, daar kom je echt niet meer mee weg tegenwoordig. En dus ben ik er ook danspasjes bij aan het inleren. Niet nagedaan hoor. Nee, mijn eigenste choreografie!
Ik wil er niet teveel over prijsgeven maar kan wel zeggen dat ik bij de ‘se que no se que no’ een stap naar voren en weer terug doe en dat ik bij ‘soy oy oy oy’ met m’n vlakke handen vooruit voor m’n tors heen en weer zwaai.
Je zou het eigenlijk moeten zien.

Ik ga me nog even in het zweet werken. Verder perfectioneren.
Wie weet tot gauw tijdens een heerlijk avondje karaoken?

We stiekem oefen’en!

(ps. ik vind dat ‘Iedereen is van de wereld’ van The Scene op 1 moet bij de top 2000 dit jaar)

 

 

 

Hengel

De vaste leesters hiero zitten er uiteraard al een paar dagen op te wachten. Waar blijft nou dat verlossende woord? Ik begrijp dat. Het is niet voor niks dè jaarlijks terugkerende grote vraag natuurlijk; Heeft ie wel of heeft ie niet?
Nou lieve leester, rustig maar. HUUUUUUUU!! Kalm neer en ga maar even weer rustig zitten. Ik heb namelijk niet.

Nee, ook deze zomertijd (voorheen jachtseizoen) is het me wederom niet gelukt om me te binden aan een vrouwspersoon. De vrouwtjesvijver bleek ook deze keer weer akelig leeg. Ik heb hier en daar wel wat aardigs voorbij zien zwemmen maar dat was klein grut, daar doe ik het niet voor. Maar dat weet jij natuurlijk.
Die ene dikke vis zat er telkens maar niet tussen. Niet dat ik een dikke vis zoek hoor. Hahaha, zie je het voor je, gaat eindelijk m’n dobber onder, zit er een dikke Bultrug aan de haak. Dat trekt m’n lijntje toch helemaal niet joh! Hahahahahaha. Nee, de spreekwoordelijke dikke vis bedoel ik natuurlijk! Gekkie! Die hoofdprijs. Die kanjer. Die ene waar je trots op kunt zijn. Jeweettog?

Dus heb ik sinds afgelopen zondag m’n forse kinderarmhengel maar weer opgeborgen want in de winter vis ik niet. Maar dat weet jij natuurlijk als vaste leester. (nou ja, het is meer een hengeltje hoor maar voor de beeldvormers alhier maakte ik er kinderarmhengel van.) Alleen voor wat onderhoud en wat smeerbeurten haal ik ‘m deze winter tevoorschijn.
Zondag 26 maart volgend jaar issie weer in vol ornaat enkele maanden voor het publiek te bezichtigen, bewonderen en wie weet voor een dikke vis te bezitten. Wie zal het zeggen?

We hengel’en!