Auteur: Dick Teder©️®️

Tis weer zover!

  

Joepie! Hoera! Jottum! Het is weer terug! Het Sinterklaasjournaal! 

Met Dieuwertje (woest aantrekkelijk haar en volgens ons de moeder van Klad en Lego) en Stefan, de meest hilarische Sint ooit. Elke keer weer lach ik me een bobbel als hij “Dag hoojj” zegt. 

Je mag eerlijk weten dat ik ernaar uitgekeken heb. Het hele jaar is er werkelijk geen ene ruk op tv (nou ja, op Wie is de mol en Homeland na dan) maar verder? Geen idee. 

Ik vind het Sinterklaasjournaal een geweldig programma (dat moet een televisierring krijgen, tv-mensen!). En het zit ook verrekte goed in elkaar. Dieuwertje in de studio, Jeroen op locatie, Dolores als vliegende keep en Sint en de ZWARTE Pieten (nog) op de boot en straks in het grote ZWARTE Pietenhuis. Het mag geen verrassing heten dat ik het dagelijks opneem. Ik doe dat A: omdat ik het gewoon een leuk programma vind en B; omdat ik het beroepshalve als vader natuurlijk moet doen. Het is de talk of the day bij mijn jongens. En stel je voor dat ik geen idee heb waar zij het over hebben. 

Nu kan ik me voorstellen dat jij, lieve lezer, niet tot de doelgroep van het Sinterklaasjournaal kijken behoort en dat je denkt ‘kom op zeg, ik ben fokking volwassen. Ik kijk toch niet naar die kinderonzin’. Tref jij het dan ff dat je hier leest! Wat is er zoal voor spannends gebeurd in de eerste 2 dagen? Nou, ga er maar even goed voor zitten.
HuisPiet is de sleutelbos van de kamer met schoenpresentjes koewijt. Pietje Paniek is, tja in paniek. Ook HoofdPiet neigt naar stress. Maar Sinterklaas heeft, zoals altijd, alles onder controle. Dat die ZWARTE Pieten dat nu nog steeds niet door hebben. Met die instelling zal je altijd een knecht blijven, denk ik dan gekscherend.

Jeroen verkent ondertussen Meppel en ontmoet daar mensen zoals Harmen Siezen (wie kent hem nog?) die in Meppel is gaan drentenieren. Whoehahaha, een dijkletser van jewelste. En ook met mevrouw Annelotte Kort van Memorie heeft hij al 2 afspraakjes gehad. De stiekemerd. Dolores was bij het Pietenhuis en ontdekte dat de sleutelbos op het tafeltje in de hal lag en dat de deur op slot zat. Volgens die 2 kneuzen van fuQ-music was alles tiptop in orde en hoefde ze zich geen zorgen te maken. Bij goudsmit Lex, die de ring van Sint repareerde, kreeg ze via de telefoon van Sinterklaas himzelf instructies om de deur te kunnen openen door 3x met de ring op de deur te kloppen.  Manmanman, spannèèèèènd!! Ik hou het haast niet droog. Morgen doe ik weer verslag. 

Ach, weet je wat? Kijk zelf ook maar. Elke dag, NPO3, 18.00 – 18.10. 
Dag hoojj.

#zeghet

foto 3De verbindingsweg hier int deurp is 5 weken afgesloten geweest. Het zal nodig geweest zijn (?) Ik vond het niet handig. De belangrijkste verkeersader in de regio afsluiten, 5 (VIJF!) weken lang. Het kostte mij telkens minimaal 6 minuten extra rijtijd om op bijvoorbeeld de snelweg te komen.
En nu is ie klaar. Ik reed er vanochtend voor het eerst over. Oh wacht, da’s niet helemaal waar. Ik heb er vorige week zondag met m’n jongens stiekem overheen gereden. Of eigenlijk gescheurd.
“Kan je zo’n pilon omver rijden, papa?” Tuurlijk kan papa dat…………….. Schade, een kleine 37.539 Euro.
Dus………..

Vanochtend fietste ik over het biljartlaken. Want dat is het, eerlijk is eerlijk. Houd ik wel van, strak aangelegde wegen met duidelijke belijning enzo. Maar, je voelt ‘m al aankomen, natuurlijk heb ik iets te zeiken. Is zeikert niet mijn allereerste middle name immers?
Wat is het geval? Ze hebben de rijbaan versmald en de fietspaden verbreed. En wel zo dat drie fietsers met gemak naast elkaar kunnen fietsen. En dat aan beide kanten van de weg. En dit alles in het kader van ‘veiligheid voor de fietsers’.
MAAR HALLOOOOOOOO, meneer de wegenbouwert!!!!! Ben ik weer eens de enige die het ziet? Hiermee bereik je juist het tegenovergestelde. Fietsers (scholieren) gaan juist gedrieën naast elkaar fietsen. Kinderen (MIJN kinderen!) slingeren nogal eens. En er is altijd wel één lamlul in een auto die tijdens de drukke spits even een dotje gas geeft en een stukkie fietspad meeneemt. Want elkaar netjes passeren is er niet bij. En dan vergeet ik bijna nog te zeggen dat hier ook vrachtwagens en tractors (deurp hè?) rijden.
Nee, het is wachten tot er een fietser aangereden wordt. Dat een fietser doodgereden wordt. Of, nog erger, dat ik iemand met grof geweld uit z’n auto trek. En dan gaat in het voorjaar de weg wèèr vijf weken dicht om de boel aan te passen zeker?
Zucht. Luisterden maar wat meer mensen naar mij.

Maar hé, het is niet allemaal treurnis, droefheid en gezeik in mijn leven. Teun is vandaag exact 1900 dagen oud. Ik vind dat iets om te vieren. Proost!

Oja, de titel van dees anekdoot? Dat is om lezers te trekken. Is een trucje van schrijvers. 😉

We #zeghet’ en!

Win-Win-Win situatie

Win-WinHet voordeel van op onregelmatige tijden werken is dat je op onregelmatige tijden vrij bent. En dat betekent dat mensen op deze onregelmatige vrije tijden een beroep op mij kunnen doen. En dat is toch verdomd handig als jezelf met een kantoortijdenbaan zit.
Met mijn kinds bijvoorbeeld. Met enige regelmaat ben ik voormaligje ’s ontlasting en neem ik ze even onder mijn hoede. Hmmm, dat klinkt eigenlijk best goor. Wellicht moet ik daar even een andere naam voor verzinnen. Aandachtspuntje.
Maar ook feestjes! Of spelletjesavondjes! Of karaokeavonden! Ook dat regel ik gewoon even op mijn onregelmatige vrije tijden. Ik begrijp als geen ander dat men helegaar geen tijd en/of energie voor het plannen van ontspanningsmogelijkheden heeft in deze drukke tijden van 24-uurseconomieën. Maar lieve lezer, laat ik daar nou wèl onregelmatige tijd voor hebben!
Stel; je bent op een doordeweekse dag jarig. Je wilt een prachtig feest geven. Maar hoe krijg je iedereen op je feestje? Nou, dan schakel je mij gewoon even in en ik regel die ding. Ik prik een datum, ik prik een locatie en als kers op de taart zal ikzelf ook nog een verlofdag nemen en het feestje opleuken met mijn komst. Ik noem dat een win-win-win situatie.

En de waardering die ik ervoor krijg? Ach, ik doe het met liefde hoor. En geheel kosteloos, dat ook nog.
Je behoort tenslotte tot mijn innercircle of niet.

We win-win-win’en!

Nieuw typetje

ProfessorVandaag is m’n nieuwste typetje geboren. Professor Kalebats, zo gaat ie heten. Ja inderdaad, er komt weer een kinderfeestje aan. Mijn vaste groupies weten het inmiddels.
Na Opperhoofd Uku Atchawa en Commissaris Dikmans zal ik voor de derde keer in de huid kruipen van een typetje om het verjaardagsfeestje van mijn zoon op te leuken. Sam wil een proefjesfeest en als hij een proefjesfeest wilt dan krijgt hij een proefjesfeest. Zo rollen wij. Doen we niet moeilijk over.
Voormaligje noemt het een Willy Wortelfeest en ze zag mij al helemaal als Willy Wortel verkleed maar eh HALLO!!!! Ik ga toch niet voor wortel lopen. Zucht. En trouwens, Willy Wortel is een uitvinder, geen proefjes doen meneer. Duhuu.
Neen, het wordt professor Kalebats en as we typ ben ik zijn stem aan het oefenen. Zo’n hete aardappel in de keelstem. Ik zal binnenkort mijn vaste verkleedmevrouw weer eens bezoeken (“jij verkleed je wel vaak hè?”). Ik zal even naar de Kwantum gaan om wat fysica te halen. Ik zal de Gamma met een bezoek vereren om wat stralen te kopen. Ik zal eens bellen of de NASA tijd en ruimte (Ha!) voor me heeft. En laat ik vooral de complete serie van Mythbusters niet vergeten ergens op de kop te tikken. En we hebben nog maar een kleine 3 maanden! Dus dat wordt nog spannend.
Maar gelukkig ben ik op m’n best zodra de deadline in zicht komt.
Professor Kalebats, onthoud die naam!

We proefjesfeest’en!

Het begin is er

12143071_1053525191347691_9143525725753186621_nWe waren ruim op tijd aanwezig in de zaal. Sam, Teun en ik. Hij zag geen teamgenootjes en omdat ik daar ook niemand ken, gingen we op een bankje zitten en keken we naar de gaande wedstrijden. Plots zag Sam enkele trainingsmaatjes een warming up doen, vol enthousiasme rende hij het veld in en deed mee. Dit team was de F3 en ik zag de ouders zich afvragen waar dit jochie zo ineens vandaan kwam. Al gauw werd duidelijk dat de wedstrijden flink uitgelopen waren en dat ‘onze’ wedstrijd een half uur later zou beginnen. Sam nam plaats achter het scorebord, Teun en ik op het bankje ernaast.
Zijn team, F5, verzamelden zich even later langs de lijn en Sam vervoegde zich bij hen. Een klasgenootje en vier onbekende kinderen, het deed hem niets, hij was direct op zijn gemak. Ik vond dat mooi om te zien.
De wedstrijd was tegen een meidenteam uit 2 dorpen verderop en tegen ons team, met daarin 2 jongens, waren ze vanaf minuut 1 volkomen kansloos. Het andere jochie was in vorm en gooide de eerste 2 punten er vrij eenvoudig in. De tactiek was hierna even duidelijk als eenvoudig; bij balbezit direct naar de andere korf rennen en (hopen te) scoren.
Sam wierp een bal van aardig wat meters in de korf, 3-0. Ik sprong op en joelde en applaudisseerde hardop. Trots keek Sam mijn kant op. Twee dikke duimen gingen omhoog. Ik vond dat mooi om te zien.
We wonnen de wedstrijd met 8-3. Het begin is er.

Sam had gewonnen. De allereerste keer dat hij een wedstrijd speelde. Met onbekende kinderen. En hij had nog gescoord ook! Ik, en mama en Teun ook trouwens, was trots op hem. En hij had genoten. Dat vond ik het belangrijkste. Kinderen moeten plezier in sport hebben. dat zeg ik! Woensdag weer trainen en zaterdag 7 november start de competitie, we hebben er sin an.
’s Middags in de auto klaagde Sam wat over pijn in zijn been. Ik moest glimlachen en zei dat hij spierpijn had. “Gaat wel weer over”, zei ik zoals mijn vader dat altijd tegen mij zei.
Maar ’s avonds werd duidelijk dat het toch iets serieuzer was. Het blijkt zijn knieband te zijn. Hij heeft waarschijnlijk zijn knie iets verdraaid. Het arme joch kon haast niet meer lopen.

En om eerlijk te zijn voel ik me nu een beetje schuldig dat ik er zo luchtig over heb gedaan.

Demoniseren

GastblogIn de grote landelijke kranten lees je eigenlijk enkel nog maar een links gedachtengoed, de verheerlijking van alles dat niet-Nederlands is, de omarming van de Islam, de sloop -het liefst zo snel mogelijk- van het Christendom, en de misleidende stem van de tot in de haarvaten van de samenleving doorgedrongen zieligheidsindustrie. Ik leef ondertussen in een land dat ik niet meer herken zoals ik het me herinner, en waar ik me niet meer in thuis voel. Ik begin bang te worden voor de toekomst van mijn thuis.

Na de moord op Fortuyn resteert er voor mij nog maar één politicus door wie ik mijn zorgen verwoord hoor, van wie ik hoop dat hij het tij nog enigszins kan tegenhouden: Wilders. Ik zou niet durven en kunnen doen wat hij doet. Ik kan hem alleen maar in volle overtuiging mijn stem geven. Hij is mijn hoop. Ik voel mij gaandeweg door de andere huidige gekozen volksvertegenwoordigers, en de politici op wie ik ooit vanaf mijn achttiende jaar stemde, tot op het bot verraden en vernederd.

Betere Mensen
Net als in de jaren van Wim Kok en zijn medestanders is er tegenwoordig een steeds groter wordend offensief in de media gaande tegen alles dat rechts denkt en voelt. In één woord: demoniseren. Uit frustratie een rotje naar een opvangplek gooien heet dan “bestormen”. Alles dat links niet zint wordt gekleineerd, geschoffeerd, gecriminaliseerd. Alle beschikbare openbare instellingen en reserves komen zonder mankeren en meteen beschikbaar voor wat uit andere culturen stamt.

Er is een serie woorden die telkenmale gebruikt wordt om rechts denkende mensen te brandmerken. Elk nieuwsfeit dat de Betere Mensen in onze samenleving niet zint, bijvoorbeeld 38 virtuele zetels voor Wilders, wordt óf ongenoemd gelaten, óf als ridicuul, gevaarlijk of afkomstig uit de onderbuik van de samenleving weggezet. Dat gaat zowel subtiel, als steeds openlijker.

Aan die mainstream doet ook Het Noordhollands Dagblad mee, met -voor mijn gewest- het regiokatern Dagblad voor West-Friesland. Het meldt wie er gestorven is, en waar er een scooter en een auto tegen elkaar botsten. Maar het is ook het lokale sufferdje dat op alle fronten Links en Groen steunt en verheerlijkt, en daartegenover vrijwel elke dag het rechtse geluid in haar berichtgeving demoniseert.

De mores van de groep
Cartoons, redactionele stukjes, gefilterde ingezonden brieven, met de hand uitgezochte foto’s, commentaren, artikelkeuze, koppen, columns: alles is enkel goed als het anti-rechts, anti-Nederland, en vooral anti-Wilders is. Er fungeert een kleine redactie in Hoorn waar je blijkbaar niet in kunt meedraaien als je niet volledig volgens de mores van die groep schrijft. Dat is al jaren zo.

Je merkt echter dat die journalisten gaandeweg steeds feller worden nu de mensen, de Nederlanders zeg maar die hier geboren zijn en hun geschiedenis hebben, dat die mensen dus zien en merken dat ze vreemdeling worden in hun eigen land. En dat je je zorg en je gevoel vooral niet mag uiten wanneer je met lede ogen ziet gebeuren dat de samenleving overgenomen gaat worden. Op straffe van aan de schandpaal van hun krant te worden genageld.

De voorbeelden voor jullie site halen jullie in hoofdzaak uit bekende landelijke media die voor en door grachtengordel Gutmenschen gevuld worden. Wij, in dit hoekje van het land, hebben echter ook media die daar niet voor onder doen. Of beter: die nog roomser dan de linkse Paus zijn. Ik stuur jullie een op zichzelf staand cursiefje waarin in één adem mijn geschiedenis, mijn land, mijn waarde, mijn mooiste gedicht en mijn hoop wordt afgebroken. Het liefst stuurde ik jullie het hele katern waarin het voorkomt, want er staan ook artikelen in over bijvoorbeeld de wijkagent in Enkhuizen die aan de deur komt van tegenstanders (dat is daar ooit eerder gebeurd; ook elders; ook bij u), maar ik kan geen postadres van jullie vinden.

Zomaar, op dinsdag, vlakbij Medemblik
Afijn, op pagina zes van het Dagblad voor West-Friesland van dinsdag 20 oktober 2015, bovenaan, onder de titel “Denkend aan Holland” wordt Wilders tussen neus en lippen door een “geblondeerde satan” genoemd. Zomaar, op dinsdag, vlakbij Medemblik. Omdat het zonder gevolgen kan en blijft, en anno nu bon-ton is.

We zijn in een tijd beland waarin zijn uitspraak “minder, minder, minder” door Links, het wraakzuchtige justitiële apparaat, en de binnengehaalde haters van onze cultuur wordt aangegrepen om een gekozen volksvertegenwoordiger de mond te snoeren, en een zichzelf moreel boven anderen stellende journalist een platform en ruimte van zijn baas krijgt diezelfde volksvertegenwoordiger publiekelijk een satan te noemen. De recente geschiedenis herhaalt zich snel, en niet alleen die van de dertiger jaren van de vorige eeuw. Door hogerhand gestuurde, getolereerde en onbestraft gelaten opruiing kostte in 2002 Pim Fortuyn zijn leven, en de echte Nederlanders hun hoop dat een verdere afbraak van ons thuis gestopt ging worden.

Ik heb een lijstje gemaakt gedurende de afgelopen 10 dagen van woorden die de linkse media zich permitteren te gebruiken omdat ik rechts denk en voel. Omdat ik in Nederland geboren en getogen ben. Omdat ik met lede ogen aanzie hoe mijn geboorteland, mijn vertrouwde eigen, mijn thuis, zonder enige doeltreffende ingreep door de/een overheid, verder wordt overspoeld door de Islam.

racist
xenofoob
onderbuik
omstreden
nazi
extremist
oproerpartij
kaalkopje
rechts-extremist
ultra-rechts
Wildertje
koudwatervrees
rechts
agressie
domheid
haat
geschiftheid
geblondeerd
roeptoeter
bontkraagje
nazist
gestrekte rechterarm
populist
rechtspopulist
extreem-rechts
downgraden
niet deugen
ongeletterde onderbuiker
demagoog
neonazi
reactionair
borrelpraat
onderbuikgevoelens
Wilders-fan
walgelijk
lage voorhoofden
fout
harteloos
gewetenloos
zwakbegaafd
onmens
tokkie
NSB’er
slechtmens
hard rechts-extremistisch
geblondeerde satan

(Bron: Geenstijl)
http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2015/10/goud_voor_uw_brief_flessenpost.html#more

Ik, de vrouwenmishandelaar

VrouwenmishandelaarJe kunt het tegenwoordig haast niet meer voorstellen maar vroeger stond ik in stáád bekend als vrouwenmishandelaar. Ik! De liefste, vriendelijkste, gezelligste, leukste vent die jij kent als vrouwenmishandelaar! Geloof je toch niet?
En toch is het zo. Er lopen op deze kloot zeker 4 volwassen vrouwen rond met een brandmerk van mij. En dan is ‘t brandmerk een litteken. Tja, je bent met mij (geweest), dan zal je me niet vergeten ook!

M’n eerste dinnetje zum bleistift, die heb ik een gat in d’r kop gegooid. Ik kon vroeger heel ver gooien. En vroeger is tot ik m’n schouder vermorzelde in het leger maar dat verhaal staat hier wel ergens op de site. Zoek het maar ff op mocht je daar trek in hebben. Wij woonden in een rijtjeshuis met een voor -en achtertuin. De voortuin lag voor en de achtertuin lag achter het huis. En dat is volgens mij vaak zo bij voor -en achtertuinen. Ik had die dag net een honkbalbal op de kop getikt. Zo’n echte harde, mooi ding. Dinnetje, uit privacyoverwegingen noem ik geen namen, geloofde niks van mijn stoere gooipraat en daagde me uit. Zij ging in de achtertuin staan, ik bleef voor. Ik wierp over het dak. Heel even later hoorde ik een gil gevolgd door een vreselijk huilen. Omdat ze tegen de zon in keek, zag ze de bal te laat aankomen. PATS, op haar voorhoofd. En bloeden jonguh!
Dus.

Het 2e scharreltje zat bij me achterop de fiets. En dan op zo’n typische vrouwenmanier. Met beide benen aan 1 kant. Ik vind dat niet handig. Maar aan de andere kant, er zijn weinig vrouwen met scrota. We fietsten naar haar huis, het laatste stukje over de stoep. M’n bedoeling was goed, de uitvoering eigenlijk ook. En als je gewoon zoals mannen zitten, met aan beide kanten van de fiets een been, dan is het geen probleem als je tussen 2 betonpaaltjes door moet. Nu ging het dus mis. PATS, tegen haar knie. En bloeden jonguh!
Duss.

Bij het 3e meiske gebeurde precies hetzelfde als bij de 2e alleen reden we toen naar mijn huis. Oja, en het was de andere knie. Bloeden jonguh!
Dusss.

De mishandeling van m’n vierde slachtoffer is het meest hilarisch van allemaal. En de manier waarop was ook zo doordacht. Ik hielp haar met het aanleggen van het tuinpad. Haar vriend was werken (ssssst, we hadden een affaire, niet verder vertellen!) en om het haar alleen te laten doen ging me te ver. Vriend had een grote bult grindstenen voor de deur laten bezorgen, wij zouden het pad ermee vullen. Tussen de vrijpartijen regenbuien door ging het best redelijk, moet ik zeggen. Zij vulde het pad met de dikke grindstenen, ik bracht haar telkens een kruiwagen vol. Terwijl ik weer eens m’n bi –en triceps tentoon spreidde met een volle kruiwagen, stapte ik op zo’n steentje. Ik verloor m’n evenwicht en om mezelf te redden kieperde ik de kruiwagen om. Opgefokt als ik in die tijd was, begon ik te vloeken en te schelden. Ik schopte ’t schuldige steentje met een rotschop weg. Direct gevolgd door een gil en een enorme huilbui. PATS, net boven haar rechterwenkbrauw kwam ie. En bloeden jonguh!
Dussss.

Tegenwoordig ben ik niet meer zo opvliegerig en verwond ik weinig vrouwen. Volgens mij heb ik de afgelopen 30 jaar nooit meer een vrouwmens mishandeld. Ik hoef ook niet meer zo nodig herinnerd te worden, daar heb ik inmiddels andere trucjes voor.
Hoe het tegenwoordig met de 4 bovenstaande slachtoffers gaat, geen idee. Contact volledig verloren.
Maar ik weet wel dat ze hun (klein)kinderen ooit zullen vertellen over die fantastische vent die hun dat litteken heeft bezorgd.
Kan me niet voorstellen dat ze dat niet doen.

We brandmerk’en!

Mijn vrije zaterdag

   Nu iedereen en z’n moeder mij deze week verlaten heeft, heb ik weer eens wat tijd gevonden om met mijn alltime favoriete hobby bezig te zijn. En, het mag geen verrassing zijn, dat is muziek. Jij, lieve lezer, weet dat natuurlijk. Je bent m’n groupie niet voor niets immers.
Muziek, ik kan daar uren en uren mee zoet zijn. En zo ook gisteren. Ik Youtubde doedelzakmuziek. Dat vind ik prachtig. Wat een machtige instrumenten zijn dat! En wat zijn het altijd indrukwekkende nummers! Op mijn afscheid zal een doedelzaknummer zèker niet ontbreken, houd daar maar vast rekening mee (jij komt toch ook?). Dat je bij de beginklanken verzocht wordt op te staan, in de houding springt en mij een laatste groet brengt. Hmm, ik moet dat eens ergens opschrijven en vastleggen. Uitvaartkundig aandachtspuntje. 

Maar ik dwaal af. 

Op mijn zoektocht kwam ik plotsklaps bij een live optreden van André Rieu. Onze vrolijke Limburgse vioolmans. “Scotland the brave & Amazing Grace” stond er als titel bij. Ik was benieuwd. Na 14 seconden irritante reclame (kap daar eens mee, YT!!) kondigde André ‘de grootste bag and pipesband van Nederland’ aan. Van achteruit de zaal vol publiek kwamen, in twee rijen, doedelmannen –en vrouwen van de trap. Doedelend en trommelend. Allemaal hetzelfde bekende deuntje…………..

Mensen, wat een orgasme van geluid! Meerdere lichaamsdelen tintelden aan mijn lichaam. GE. WEL. DIG!

Nou, lieve lezer, en zo kan ik me dus uren en uren bezig houden op een vrije zaterdag. Ik kan mezelf zo prima vermaken.

We doedelzak’en!

 

Oja, de lijstjes komen er weer aan. Zal ik voor de vorm eens een keer mijn ultieme top 5 opschrijven?

1. Metallica – One

2. Pink Floyd – Wish you were here

3. Eagles – The last resort

4. Led Zeppelin – Stairway to heaven

5. Elvis Presley – If I can dream

Doe er wat mee. 

Of niet, vink ook best.

Bang?

DenkerAngst is een slechte raadgever, is een veelgehoorde uitdrukking. Ik ben het daar niet mee eens. Ik vind dat angst je scherp maakt. Je bent door angst op je qui vive, zoals dat zo mooi heet.
De titel van dees anekdoot is ‘Bang’. En ik bedoel niet dat je in een hoekje zit te bibberen en in je broek zit te schijten maar meer in de zin van ‘ik ben bang dat’. Ik maak me zorgen. Ik vrees dat.
Je weet wat ik bedoel.

Ik heb een polletje gemaakt van zaken waar ik tegenwoordig bang voor ben. Waar ik me zorgen over maak. Waar ik voor vrees. En ik ben oprecht geïnteresseerd in waar jij, lieve lezer, tegenwoordig bang voor bent.
Tijd voor wat interactie, dacht ik zo. Deel jij mijn angst? Show me. (ik weet niet of je vaker dan 1 keer kunt stemmen of dat je meerdere punten kunt aanvinken. Maar hé, Ik ben Maurice de Hond ook niet hè?)

We enquête’n!

(Disclaimer: het stemmen is anoniem, ik kan niet zien wat iemand aangeklikt heeft) 

ICE

ICEHeb jij ICE op jouw telefoon? Potverdrietieneurocentjes, dat is even een goeie vraag hè?
Voor degenen die nu in de Appstore gaan zoeken onder ‘Spellen’; lees gerust even verder.
ICE, In Case of Emergency. Ja klopt, dat is inderdaad jargon.
Dit zijn de waarschuwingsnummers in geval van ongelukken.
Ik zal het uitleggen.

Stel je voor (hoi, ik ben Manus. HAHAHA, wat flauw!) dat je onderweg ergens naartoe een ongeluk krijgt. En het ongeluk is dermate ernstig dat jouw naasten op de hoogte gebracht moeten worden. Weet niet hoe jij daar instaat maar ik zou dat persoonlijk prettig vinden. De toegesnelde hulpdiensten zullen jouw telefoon pakken en eventuele ‘op de hoogte te brengen’ personen waarschuwen. En om nu te voorkomen dat willekeurige mensen gebeld worden, is ICE bedacht.

Nu is een ongeluk ergens onderweg naartoe in mijn geval natuurlijk uiterst te nihiliseren. Maar ja, ik heb het nooit helemaal zelf in de hand. Ik bedoel, er rijden ook vrouwen, bejaarden, jonge gastjes, Poolse bouwvakkers, vermoeide vrachtwagenchauffeurs, gesjeesde leasebakrijders en ander gepeupel rond dus een ongeluk helemaal, compleet en voor 100% uitsluiten is er niet bij. Het is niet anders, ik moet het ermee doen.
Ik heb derhalve ICE in mijn telefoon staan. Bovenaan in mijn contactenlijst onder A(ICE). Hier staan 6 vaste waarschuwingspersonen: mijn jongens (vaste nummer), mijn moeder (vaste nummer), mijn zus (06), mijn voormaligje (06), mijn ex-zwager (06) en mijn zwager (06). De kans dat er niemand met een McDonald’s menu aan komt zetten is hiermee volledig tot nul gereduceerd, mocht ik eventueel in een ziekenhuis belanden. Dacht ik zo.
Zo nu en dan heb ik een zevende waarschuwingspersoon op de lICEst (hahaha, schitterende woordspeling!) staan. Dit is iemand (vaak een dinneke) met wie ik op dat moment redelijk intensief (niet vleselijk hoor, meer telefonisch of whapperig) contact heb. Altijd handig om iemand te hebben die mijn eventuele absentie op de sociale media kan verklaren. Dat zeg ik!
Maar zodra het contact minder wordt, bonjour ik haar er net zo snel weer van af en verhuist ze naar de ‘gewone’ telefoonlijst. Ik ben daarin keihard.

Zo zie je maar weer, lieve lezer, naast jolijterige en ontroerende anekdoten kan je hier ook terecht voor onderrichtende verhalen. Ik zou zeggen, maak allemaal een ICE-lijst aan. Wie weet komt het ooit nog van pas.
Oja, en haal de schermbeveiliging van je telefoon als je onderweg bent, da’s ook wel handig.

We ICE’ en!

Keuzes

KeuzesIk had het op Twitter al groots aangekondigd en natuurlijk kan het hier, op dees jolijtsijt, niet ontbreken. Ik ben van mijn geloof af gevallen en heb besloten jou, lieve lezer, tegemoet te komen. Want waarom wachten tot de zomertijd weer aanbreekt? Dat is toch gewoon hard, kil en onmenselijk van me?
Toch?

Ik heb binnenkort van HQ 2 (TWEE!!!) volledig vrije weekenden gekregen. Nou ja, ik heb er zelf om gevraagd maar ze gaven me een akkoord. Dat komt eigenlijk op het zelfde neer. (Hmmm, zo onmisbaar ben ik dus helegaar niet. Werk gerelateerd aandachtspuntje.)
Dus, lieve lezer, ik ben de komende tijd 2 (TWEE!!!) keer beschikbaar. Een heel weekend zelfs.
Wil je met me daten? Of wil je met me bier drinken? Of wil je dat ik op een feestje verschijn? Of wil je de eerste 2 opties met me combineren? Schrijf je dan nu in! En wellicht bezorg ik je het fijnste weekend in tijden.
Ik zie de aanmeldingen wel binnenstromen. Oja, het betreft het weekend van 31 oktober en van 28 november.

We keuze’n!

(Bij een gelijke stand zullen penalties een winnaar aanwijzen. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd)

Bijzondere dag

12087382_1047457338621143_1877406366_nZaterdag was een bijzondere dag. We bezochten Dolfinarium. Dat lag al sinds de vakantie in de planning toen Sam onderweg een vrachtwagen van Dolfinarium zag rijden. “Gaan we daar een keer heen?” Ik beloofde het.
Dolfinarium, ik ben daar ooit wel geweest maar dat was ergens rond 1834. Het enige wat ik me ervan herinner is dat er orka’s zijn. Dat vertelde ik de jongens ook onderweg naar Harderwijk. Sterker nog, ik maakte er een spannend verhaal van. Die jongens zijn wel 8 meter lang en kunnen in één hap een zeehond opeten. Oh, eigenlijk is daar niets spannends aan, het is de harde werkelijkheid, bedenk ik me nu.
Het was frisjes, er stond een koud windje bij binnenkomst. De eerste dieren die we tegenkwamen waren zeeleeuwen (of zoals Teun ze noemt zeelullen). Machtige beesten! Vooral de baas van het stel. Goeiendag, wat een kolos! Ze boerden er lustig op los. En dan moet je die boeren zien als ik die na een paar slokken bier mijn keel openzet. Alleen dan 160 decibel harder. We hadden lol.
De jongens ontdekten een speeltuin met bootjes, tijd voor koffie en gevulde koeken.
De dolfijnenshow binnen in de koepel was geweldig. Sjonge, wat zijn dat mooie beesten. En wat zijn ze sterk! Ze gooiden een volwassen vent enkele meters uit het water! Ik vond dat prachtig. De jongens vonden vanzelfsprekend de bommetjes tha bomb. Sam en ik waren het unaniem eens dat vanaf nu haaien stom zijn omdat ze dolfijnen eten.
We ontdekten dat van de orka’s geen spoor meer te vinden was, de laatste is in 2011 naar Tenerife geëmigreerd. En geef ‘m eens ongelijk. Wel jammer. Ook haaien, blauwe vinvissen en octopussen waren niet aanwezig bij Dolfinarium. Wellicht dat ik wat beter m’n huiswerk moet doen voor ik de jongens iets vertel. Hmmm, opvoedkundig aandachtspuntje.

Maar wat maakte deze dag nou zo bijzonder, hoor ik je afvragen?
Nou, lieve lezer, ik bracht deze dag door met mijn jongens èn mijn voormalig schoonouders! Ja, je leest het goed. Dat kan bij ons gewoon. Wij doen niet zo moeilijk. We hebben een geschiedenis van bijna 15 jaar samen en 4 jaar solo en wij zien geen reden waarom het contact anders moet zijn omdat ik nou eenmaal de ‘ex’ ben.
Meer gescheiden luitjes zouden eens een voorbeeld aan ons moeten nemen. Helemaal als er kinderen in het spel zijn. Houd eens op met ruzie maken! Zet je ego aan de kant! Maak het elkaar niet zo moeilijk! Dat zeg ik!
Cursusmateriaal is trouwens, tegen een redelijke vergoeding, op te vragen via email.

Opa en oma, hartstikke bedankt voor een ontzettend leuke, gezellige en bijzondere dag!
We vonden het dolfijn.

Leermoment

SpijtVandaag zou mijn vader 68 jaar zijn geworden. Voor mij altijd even een moment om bij stil te staan op dit blog. Net als zijn sterfdag (20 juli) trouwens.
Op zijn uitvaart heb ik gesproken. Toen, 8 jaar geleden, vond ik dat dat moest. Ik vond dat ik dat hem en de familie verschuldigd was. En dat ik daar goed aan had gedaan.

Sinds ik alleen woon en regelmatig stille momenten mijn woonkamer vullen, denk ik veel aan vroegere tijden. Vaak aan hilarische belevenissen en rol ik van het lachen van de bank. Maar zo nu en dan maal ik ook over de droeve dingen die ik heb meegemaakt. Eén van die droeve dingen is het overlijden van mijn vader. Vanzelfsprekend.
En over de toespraak die ik hield voor een volle zaal.
Vorige week stuurde mijn neef de geluidsopname van de uitvaart. Ik heb er 8 jaar lang geen behoefte aan gehad het te horen. Maar nu het me aangeboden werd in MP3-vorm wilde ik het toch wel hebben. Ik heb het beluisterd. Confronterend! Ook wel mooi eigenlijk.
Maar mijn toespraak…………………………………… WAT. EEN. SCHAAMTE!

In zware en moeilijke momenten ben ik nogal eens geneigd lollig uit de hoek te willen komen. Het ijs te willen breken, zo je wilt. En zo deed ik dat dus ook met mijn speech. Maar mensen, wat zat ik er daar op dat moment goed naast! Wat een volkomen mislukte toespraak.
Dat houdt me al een paar jaar bezig. En met deze geluidsopname is mijn gelijk hierin bewezen.
Heb ik er spijt van? Neen. Het was zoals ik er op dat moment instond. Nu baal ik ervan.
Een leermoment, dat is het zeker.

Vandaag zou mijn pa 68 jaar zijn geworden.
Ik proost op hem.

Trots

Top!Zo! Ik John de Mol jullie allemaal even de moeder!! Mèn, voel ik me even de producent van een kijkcijferhit zeg!
Wat is gaande?
Gisteren nam ik een toekomstig blogster (?) onder mijn vleugels en gaf ik haar een podium op dees jolijtsijt. Ze had een goed verhaal en goede verhalen moet je een podium geven, dat zeg ik. Ondanks dat het een zwaar en wellicht gevoelig onderwerp betreft.
Om kort te gaan, het verhaal ging viraal en als een speer. De statistieken van dees jolijtsijt gingen meerdere malen door het plafond. En op 2 azijnzeikers na (zouden ze het wèl eens zijn met de boodschap maar niet met de boodschapper?) werd het verhaal ook veelvuldig geliked. Sterker nog, het is de meest gelezen en geliked anekdoot in de totale geschiedenis van dees sijt.
Ik ben daar enorm trots op! Wat veel mensen niet weten is dat ik als bedenker/presentator/producent van dit weblog gebaat ben bij veel verkeer. Voor elke klik op één der anekdoten ontvang ik 113 Dollar zwart in het handje (oh fuk, zei ik dat hardop?). En zo ben ik gisteren redelijk aardig binnen gelopen.
Ik denk dat ik de samenwerking met de gigantische PR-machine van deze toekomstige blogster (?) maar fijn voortzet.

Toch een kleine noot van kritiek op mijn vaste schare lezers:
HALLOOOOOOOOO! Een GASTlogje krijgt méér lezers dan mijn eigen anekdoten? Ligt dat nou aan het niveau van mijn verhalen of ligt dat gewoon aan jullie?
Ikzelf zeg; het laatste. Kom op zeg!

We gastblog’en!

Terugwegski

12033506_1038492862850924_126125014_nTegen half achten liepen we ons hotel weer binnen. We waren vanzelfsprekend behoorlijk aangeslagen van hetgeen we ervaren hadden, we hadden honger en vooral dorst. Of eigenlijk hadden we pure lust voor bier. Veel bier. Deze dag moest beneveld afgesloten worden.
Achter de receptie had het jongski plaatsgemaakt voor een, voor Poolse begrippen in elk geval, alleraardigst meiski. Ze zei zo lief ‘hallo’ terug dat ik mijn ‘halloooo’ nogmaals herhaalde en ik toverde mijn woest aantrekkelijkste glimlach tevoorschijn. Terwijl ik op onze kamer mijn oude lijf prepareerde voor ongetwijfeld een wilde afsluiting van de dag, ging mat ondertussen naar de bar om bier te scoren.
De bar was gesloten…………….. Het hele weekend…………….Watdefukski!
Toch had mat het voor elkaar gekregen door het meiski lief aan te kijken zij 2 halve liters Tyskie (goed binnen te houden!!) had geregeld. Naast het hotel zat een hotel/restaurant en het zag er uit als een tent waar vlees de hoofdmoot is. Dit leek ons de uitgelezen tent om voedsel te nuttigen. Ook hier stond een aller aantrekkelijkst, zij het jong, meiske achter de bar. Ook met haar legden wij, adonissen als we zijn, eenvoudig contact. Ook het feit dat wij de enige klanten in het enorme restaurant waren zal ongetwijfeld mee hebben gespeeld, bedenk ik me nu.
We besloten ons hier dan maar vol te gieten maar om 21 uur vond de baas het blijkbaar welletjes en verzocht ons de zaak te verlaten. Ik rekende wederom geen drol af en we liepen terug naar ons hotel.
Voor 16 Zloty’s per 2 halve liters (4 Euro!) was receptiemeiske best bereid onze glazen zo nu en dan vol te gooien en zo vulden we onze avond met napraten, elk woord met ski eindigen en natuurlijk gute fahrten.

We wilden op tijd vertrekken, de wekker hadden we gezet op 06.15 uur. Om 06.13 uur zat ik rechtop in bed, het brandalarm ging af. Brandweer met 3 wagens voor de deur. Goeiendagski!!!
Met coupe slaap, een droge muil en een stel flinke wallen liep ik naar de receptie. Het arme receptiemeiske was helemaal in paniek. Ik stelde haar gerust en nodigde haar uit met mij op het terras een sigaartje te gaan roken. Ze verkoos de brandweer te woord te staan en te begeleiden. Nou, DAN NIET!!
We namen weer een stevig ontbijt en zaten om 9 uur in de auto. Op weg naar huis. Op weg naar de vrouwen (oh wacht) en kinderen.
Het stuk Polen liep gesmeerd. De ETA was 17.23 uur, we hadden er zin aan. Maar eenmaal in Duitsland verdween die zin als sneeuw voor de zon. De baustelles, de strassen schäden, de 4 staus van elk een uur en het ontzettende strontweer beperkten onze snelheid flink. Tegen 22 uur kwamen we afgepeigerd bij mat thuis aan. Ik was rond kwart voor elf thuis.

Het was een onvergetelijke roadtrip. Ik ben ontzettend blij dat ik ‘m gemaakt heb. Het is een enorme verrijking van mijn leven om de waanzin en verschrikkelijkheden van (nog maar!) 70 jaar geleden van ‘dichtbij te hebben meegemaakt’.

Bedankt mat! Je was de juiste roadtrippartner!
Volgend jaar Hiroshima!

 

Auschwitz

IMG_9050 2e Nov. ’42
Beste Arie en fam

Het laatste levensteken van mij.
Ik zit in de trein naar Polen, Vader
Moeder, Marc en ik. Marge en Jes
zijn met zijn ouders vrijdag al gegaan
Doe de groeten aan alle bekende
Hou je goed en sterkte toe
gewenst van ons allen aan jullie

 

We stonden op tijd op. Om 8 uur zaten we aan het ontbijt. Een stevig ontbijt. Na een sigaartje op het terras van het hotel gingen we naar het doel van onze roadtrip. Het was somber weer. Zwaar bewolkt met wèl een aangename temperatuur. Aan het einde van een woonwijk doemde het kamp op. We zagen de prikkeldraadhekken die wij kennen van foto’s. Het werd stil in de auto.
We liepen langs het spoor richting de wagon die halverwege stond geparkeerd. Ik dacht aan hoeveel mensen in dit karretje moeten hebben gezeten. En hoe lang? En onder welke omstandigheden?
Aan het einde van het spoor liggen links en rechts de puinhopen van twee van de gaskamers. Er tussenin is een herdenkingsmonument gerealiseerd. De eerste indruk kwam aardig bij ons aan en terwijl we achteraan het open (!) terrein een rookpauze inlasten (op het kamp is roken verboden) vroegen we ons hardop af of het op het kamp ooit in die 5 jaar compleet stil zal zijn geweest. We wisten het antwoord wel. En wat moet het gestonken hebben.
We besloten linksaf de bossen in te gaan. Hier ontdekten we dat het kamp immens groot is, groter dan de eerste oogopslag vanaf de ‘Poort naar de hel’. Op de vele informatieborden lazen we de meest verschrikkelijke dingen. En de systematiek waarmee de SS’ers te werk gingen. En de verschrikkingen die de slachtoffers moeten hebben ondergaan.

Ver in de middag hadden we het complete kamp gezien op de bekendste poort na. We vroegen het aan een medewerker. Hij verwees ons naar Auschwitz 1, een kazerneterrein enkele kilometers verderop. We namen de toeristenbus. De dame achter de kassa vroeg waar wij vandaan kwamen. Wij, Nederlanders, hoefden niet te betalen (?). In tegenstelling tot het vrij toegankelijke kamp was hier de beveiliging scherp.
De poort met daarboven “Arbeid macht frei” liepen we door. Het ziet eruit als een gewone kazerne. Sterker nog, ik vind het wel een mooie kazerne. Ook hier staan her en der informatieborden. We lazen alles. We zagen alles. We zijn gebouwen binnen geweest.
In stilte. Een andere manier kan ik me niet voorstellen.

Ik ben een vrij nuchtere vent met een vrij zakelijk karakter. Maar ik was geknakt. Ik zat er helemaal doorheen. Ik kwam een gebouw uit waar ik de meest gruwelijke dingen zag en las en bij een volgend gebouw dacht ik dat het niet erger kon en dan toch kon het. Verschrikkelijk! Een etalage met tienduizenden brillen. Een etalage met honderden protheses. Een paar etalages met schoenen. Een etalage met kinderkleertjes! Fotowanden met wanhopige mensen. Een afscheidsbrief (zie boven).
Een klas kwam ons tegemoet. Achteraan liep een meisje van een jaar of 14. Ze droeg een hoofdtelefoon van het museum. Ze keek mij met betraande ogen aan……………………..
Sommige dingen kan ik gewoon niet begrijpen. Ik krijg dat mijn hersenen niet in. Hoe kon (kan) iemand zichzelf in de spiegel aankijken terwijl hij een ander mens als nog minder dan stront behandelt?
Ik was en ben er kapot van.

IMG_8944IMG_8949IMG_8955IMG_8989IMG_9002IMG_9023IMG_9028IMG_9041IMG_9056IMG_9060IMG_9064IMG_9066IMG_9081IMG_9096BriefIMG_9102IMG_9107IMG_9108IMG_9112

 

Roadtripski (deel 1)

12033840_1037459879620889_1239473944_nVrijdag, 04.30 uur. Ik had de foonwekker gezet. Mensen kinder, wat vroeg! Even wakker worden met koffie en een sigaartje, poepen, douchen, koffie voor onderweg zetten en ja, laat ik ook m’n tas inpakken (wat mis ik de voorbereiding skills van een vrouw). Een paar minuten later dan de geplande 6 uur stapte ik bij mat binnen. Hij en vrouwlief zaten aan de koffie. Ik deed een bakje mee. En daarna nog één.
Klokslag 7.09 uur vertrokken we. Op naar het Oosten. De lange weg naar het Oosten. Om 07.34 uur vonden we het tijd voor de eerste koffie/peukenpauze. Je moet immers niet te lang achter elkaar niet roken, is onze stelling. Even later gaapten we verder over ’s Heeren wegen. Hoe je het ook wendt of keert, een roadtrip is toch wachten tot je in Duitsland bent. Want in Duitsland kun je knal’n. Toch?
Nou lieve lezer, zet dat maar uit je hoofd. Duitsland is één grote ‘Abstelle’, ‘Strassen schäden’ en lastkrafwagens die naar links gaan als het hen uitkomt. Rond half 9 invasierten we Duitsland en een uur of 7 later verlieten we ons buurland weer. Dus van dat knal’n is niet zo heel erg veel terecht gekomen. Gelukkig was de sfeer ins auto supertoll und wird die eine nach die andere witz aus dem mouw geschickt. Zo lieten we zum bleistift regelmatig ‘ein gute fahrt’.

Dan Polen………………..
Wat zal ik daar eens over zeggen? Bestaan er Vierdewereldlanden? Mijn lieve hemel, wat een pauperland is dat! Ze hadden in ’39 beter die Duitsers met open armen mogen ontvangen. Ik begrijp nu waarom ze allemaal deze kant op komen.
Vanaf de grens hebben we werkelijk waar 70 kilometer lang over een hobbelweg gereden. Of hobbelweg? We zijn onderweg 47 schokdempers verloren. En dan niet een B-weg, nee een snelweg. En dan die waarschuwingsbordjes ‘9 km hobbels’. En dan daarna ’17 km hobbels’ en zo verder. En dat 70 km lang! Luister eens Vladski, je had ook die weg kunnen repareren in plaats van om de zoveel kilometer zo’n bord te plaatsen. Mij dunkt. En het grappige is dat de weg uit Polen een biljartlaken was. En die Polski’s daar? Wat een chagrijnski’s. Allemaal! En ook allemaal stereotype. De Pool die jij, lieve lezer, in je hoofd hebt, is in het echt dus ook diezelfde Pool. En zo heb ik dus in een paar zinnen een heel land weggezet.

Rond 19.17 uur arriveerden we in Tychy (spreek uit als TGGAHG) bij Hotel Aros. Mooi zakenhotel, vriendelijke (huh??) mensen, grote tweekamerkamer. Eigenaar, door ons gebombardeerd tot Chefski, dook speciaal voor ons de keuken in en kwam even later terug met een bord vlees. Wij genoten vooraf, tijdens en na het eten van meerdere glazen Tyskie bier en dat was primski binnen te houdski, kan ik melden.
Bij ons ging tegen tienen het licht uit, we vielen als een blokski in slaapski.

To be continued.

Roadtrip

  Ergens halverwege begin dit jaar lag ik op de bank een herhaling van een herhaling van een herhaling van TopGear op Veronica te kijken. De 3 mannen beleefden weer eens een hilarische roadtrip en terwijl ik keek, glimlachte en zelfs zo nu en dan schaterlachte begon het in mijn achterhoofd te mijmeren. Een roadtrip, hoe cool zou dat zijn?

Snel bedacht ik me (ik ben een heule snelle denker) met wie ik deze roadtrip wilde maken en ook keuze voor de bestemming was vrij gauw gemaakt. Ik whapte mattie, mattie en mattie of ze mee wilden op een roadtrip naar Auschwitz.

Auschwitz-Birkenau (of welke van al de andere concentratie/werkkampen her en der in Europa) moet een ieder ooit in zijn bewuste leven bezocht hebben, vind ik. Ik noem nadrukkelijk ‘bewuste’ leven. In mijn legertijd was ik (nog) niet bewust toen we het kamp in Polen bezochten. Je moet je ervan bewust zijn wat daar toen allemaal gebeurd is en wat zich er allemaal afgespeeld heeft. En je moet begrijpen dat deze zwartste periode in de geschiedenis nooit maar dan ook NOOIT meer herhaald mag worden. 

De geoefende lezer hier weet dat ik erg geïnteresseerd ben in Tweede Oorlog gerelateerde zaken en dat ik zo nu en dan even de tijd neem om tijd vrij te maken voor een bezoek aan één der monumenten. Zo heb ik in mijn korte leventje al menig diepe-indruk-op-mij-gemaakt bezocht. (Oradour-sur-Glane, aanrader!) 

Van de 3 matties meldden 2 zich netjes bij me af zodat ik alleen met mattie de trip ga maken. Morgenochtend rond de klok van 6 uur vertrekken we richting Tychy in Polen alwaar we een hotelletje hebben geboekt. Vanuit hier is het een kleine 20 km naar het kamp. En het buurdorp heet Bierun! De kans is vrij groot dat we daar vrijdagavond gaan bierun. 😂😂😂 whoehahaha, I kill me. 

We gaan met zijn auto. Die rijdt op gas. Dat is toch een stuk goedkoper. Op de terugweg gooien we even een extra tank vol want als er ergens gas is, is het wel in Auschwitz! “Padoem Tsssj” Foute maar wel lollige grap, wees eerlijk. 

Zondagavond komen we weer terug. Wellicht dat ik dan wat stilletjes ben. Je weet nu waarom.

We roadtrip’en! 

Aanslag

Aanslag Kweetniet hoor maar ehm, lieve lezer, ik heb dus vanmiddag gewoon weer eens een aanslag overleefd. Ja, je leest het goed, een aanslag. Overleefd. Weer eens.
Zal het uitleggen.

Ik had vanmiddag een date. Of een date? Het was eigenlijk meer een rendez-vous. Een ontmoeting op een geheime locatie, zo je wilt. Je kent ze wel uit films. Dat een gleufhoedig figuur op een bankje zit, iets onderop het bankje plakt, weer opstaat en wegloopt. Waarna een ander persoon op dat zelfde bankje gaat zitten, nonchalant om zich heen kijkt en ondertussen stiekem ‘het’ onder het bankje vandaan haalt en fluks in zijn binnenzak stopt.
Nou, zoiets had ik dus vanmiddag ook. Behalve het bankje. En de gleufhoed. En eigenlijk ontbrak het ‘het’ ook………. Dus.
Maakt ook niet uit, het was een geslaagde date. Denk van beide kanten.

Maar dat je altijd en immer op je hoede moet zijn bleek wel weer op de weg terug naar huis. In het prachtige nazomerzonnetje reed ik met het raampje open, de linkerelleboog er lafjes uitgehangen, de muziek op standje DECIBEL en vanzelfsprekend keihard meezingend richting huis. Het was niet al te druk, ik kon de snelheid zonder problemen opvoeren naar Mach 3. Op één van de spaarzame momenten dat ik op de rechterbaan reed gebeurde het.
In mijn ooghoek zag ik 2 vliegtuigen mij naderen. Snel naderen. Erg snel naderen. Op hoogte van een dikke meter van de grond.
Verdulleme! Grutjes! Potjandorie! (je weet hoe ik kan vloeken) ging er door mijn hoofd. Met een forse slinger aan het stuur ontweek ik de eerste kamikazer. Maar de tweede was zelfs voor mij teveel van het goede. Hij raakte mijn voiture ter hoogte van de motorkap/zijspiegel/bijrijderdeur met enorm kabaal en een hoop rondvliegende onderdelen was het resultaat. Gelukkig had ik net op tijd mijn bepantsering in kunnen schakelen anders was de schade aan mijn wagen niet te overzien geweest.
Bij het eerstvolgende tankstation bekeek ik de schade aan mijn auto en tot mijn opluchting viel het 90% mee. Een flinke bloedsplash, een beetje deuk en een onderdeel van dadervliegtuig was alles wat overgebleven was van de impact. Ik CSI’de deze plek en trof gelukkig een aanknopingspunt aan. DU-IF was met mijn infrarood laserlezer leesbaar op het onderdeel. Ik gatherde de evidence.
11994351_1033004133399797_765953640_n 12007234_1033004153399795_481350661_n

Deze intel stuurde ik naar HQ, vanuit daar zullen we de daders opsporen. Geloof mij maar! Nobody pleegs unpunished an aanslag on me!!!

Dus, lieve lezer, ik ben er nog. Mij krijgen ze er niet zomaar onder.
Maar trek hier lering uit, mensen. Ze zullen een keer al de mislukte aanslagen op mijn leven willen wreken. En wie weet ben jij dan aan de beurt!

We op de hoede zijn’en!

Crimineel

eight_col_xlarge_DSC00391Ken je deze gast? Dit sujet? Deze lillekert? Dit is Philip Rudzevecuis. Een Australische crimineel. Een lowlife. Je kunt het aan zijn porem wel zien. Heb je niets aan, zo eentje. Opsluiten, wegwezen en nooit weer naar omkijken. Dit soort lui zijn hulpeloos verloren. Daar moeten we geen energie in steken. Daar moeten we geen geld in stoppen. Daar zijn we beter af zonder dat dit soort figuren ademhalen.

MAAR HO HO! WACHT EENS EVEN! STOP DE PERS! HOUD JE PAARDEN!
Als we de vooroordelen even weglaten, wie zien we daar dan? Phil Rudd! De übercoolste drummer evah en mijn ultieme drumvoorbeeld. Ja lieve lezer, dit is de man die verantwoordelijk is (nou ja, een flink gedeelte dan) voor de sound van de beste nog levende rockband (nou ja, één van dan. Metallica doet ook aardig mee.) ter wereld; AC/DC.
Phil is een rechttoe rechtaan drummer. Geen moeilijke solo’s, niet 4 miljoen keer op de snare meppen en maar hopen dat je in het ritme blijft. Nee, gewoon padoem padoem tssjj – padoem padoem tssjj. Zoals het hoort, zou ik bijna zeggen. En dan heeft hij de snare ietsjes verzwaard waardoor je het typische rauwe AC/DC-geluid krijgt. (Nick Mason is trouwens ook zo’n relaxte drummer, maar dat terzijde.)
Deze ‘crimineel’ zorgt er telkens voor dat als Back in black (beste intro evah!) in mijn auto voorbij komt, ik volledig losga. Dat ik dik 4 minuten met m’n knieën stuur en dat ik het dashboard, het raam, de versnellingspook en de bijrijdersstoel gebruik om op te drummen.
Oh, wacht ‘s. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik zo af en toe iemand op de motorkap heb liggen. Hmmm, aandachtspuntje.

Ik heb vroeger een blauwe maandag (maar het kan ook een donderdag zijn geweest hoor, pin me daar niet op vast.) een drumlesje gehad. Spijt van dat ik het niet doorgezet heb. Als ik dan al een muzikant moet zijn, dan een drummer (of een zanger, ik schijn de karaokekoning te zijn). De drummer is toch het middelpunt van een band. Tenminste, ik heb nog nooit een drumstel links in de coulissen zien staan. En de drummer is hoofdverantwoordelijk voor het ritme. En als er iemand graag in het middelpunt staat en óók nog gevoel voor ritme heeft………………….Kijk maar eens in het woordenboek bij ‘staat graag in middelpunt en heeft ritme’. Je ziet mijn foto daar staan.
Dus.

Tegenwoordig drum ik alleen nog in de auto en thuis. Ik leg dan strategisch kussens om me heen op de bank en op tafel en dan ga ik lekker een potje drummen. Ziet er verschrikkelijk debiel uit maar hé, niemand kan mij zien. En trouwens, ik geef er toch nul fucks om. Het is een beetje mijn hobby. Ik had ook trompettist kunnen zijn maar hoe debiel denk je dat een beetje blazen op een kussen er uitziet?

Phil Rudd. De man werd verdacht van het inhuren van een huurmoordenaar. Tsssss. En er is bij hem een grammetje of wat Marihuana gevonden. HAHAHAHA. Houtensop man! Gaas boeven vangen!
Laat Phil lekker met rust. Laat hem gewoon doen waar hij goed in is, kontschoppend drummen!

Oh, lees net dat hij uit AC/DC is gezet.
Iemand een idee waar ik mijn sollicitatiebrief naartoe moet sturen?

Langs-de-lijn-vader

ZijlijnHet is zover. De vakantie is voorbij, morgen beginnen de scholen weer. En ook de sport dus. De geoefende lezer van hier weet dat Sam op korfbal wil en, als het aan voormaligje en mij ligt, ook gaat. We hebben hem volledig vrij gelaten in de sportkeuze en hij heeft dus voor korfbal gekozen. Ik vind dat moedig. Maar ja, het is natuurlijk wel een zoon van een ontzettend eigenwijze en eigengereide vader hè? Fuk kuddegedrag!
Vòòr de vakantie heeft hij 3 kennismakingstrainingen meegedaan en afgelopen woensdag de eerste echte training van het nieuwe seizoen. Hij vond het leuk. En de trainsters vonden hem goed. Tenminste daar ga ik vanuit. Hij werd uitgenodigd voor een heuse oefenwedstrijd afgelopen zaterdag.
Topoverleg tussen voormaligje en ik leverde op dat ik Sam om 08.45 uur zou komen halen (samen met moeke, ik had moeke op schoonmaak visite) en dat zij met Teun om half 10 naar het veld zou komen. Perfect geregeld, zo rollen wij. Neem er een voorbeeld aan, sommigen!

Groot was mijn teleurstelling vrijdagavond toen ik een whap kreeg dat de oefenwedstrijd niet door kon gaan. Hè, wat jammer. Ik had me er zo op verheugd. Ik moest deze klap verwerken en deed dat met een kinderfrietje met appelmoes en saté. “Heb je de tijden van de wedstrijden gezien?”, whapte voormaligje even later.
GOEIENDAG ZEG!!!!!!! Kwart voor 8 – half 9 – half 9 – 9 uur – kwart over 8 – half 10. Da’s wel heul erg vroeg. Op m’n vrije zaterdag. Are they totally from the toilet masturbated?

Zou je denken hè?
Nee joh! Ik kijk er helemaal naar uit! Eindelijk word ik een langs-de-lijn-vader. Dat heb ik altijd al willen worden. Lijkt me geweldig om als een bullebak te staan schreeuwen in zenmodus mijn zoon te zien uitblinken. Hier en daar wat technische en/of tactische tips aan hem (en ongetwijfeld de coach, mijzelf kennende) te geven. En om heerlijk in het zonnetje langs het veld te staan.
Oh wacht, dat laatste. Hmm, het is wel Nederland natuurlijk…….Hoe groot is de kans dat het geen koud schijtweer is?
Oh wacht nog een keer, korfbal is ook een zaalsport! Hahahaha, eat that voetbalouders!
Volgende week zaterdag gaat het circus beginnen. Ik heb er sin an.

We langs de lijn’ en!

Vijf alweer

En dan issie ineens alweer 5 jaar. Teun. Mijn jongste rakker. Mijn doerak. Mijn lolbroek.
Het mannetje dat qua uiterlijk en qua karakter het meest op mij lijkt. Hij die zo heerlijk boos kan worden. Hij die zo af en toe met de raarste maar soms ook met hele verstandige uitspraken uit de hoek komt. En hij die er niet voor terugdeinst vrouwen ‘sappige mango’s’ te noemen (en dat heeft hij deze keer geheel zelf verzonnen, lieve lezer. Ik heb daar niets mee te maken!)
Hij gaat een nieuwe levensfase in. De tijd van spelenderwijs leren is een beetje voorbij. Vanaf nu worden de jongens van de jochies gescheiden. Op school zal hij meer gericht les gaan krijgen. Hij gaat op zwemles. Hij mag een hobby (hij is erg muziekgericht!) / sport (hij heeft keeperskwaliteiten!) kiezen. En natuurlijk mag hij volgende week vrijdag zijn eerste kinderfeestje geven.

Maar vandaag gaan we eerst maar zijn verjaardag vieren.
Gelegenheid tot hem feliciteren kan in het reactiepaneel hier onder. Ik zal ze overbrengen.
En wens je mij persoonlijk te feliciteren met het aanleveren van het hoofdbestanddeel voor de vorming van deze kanjer, stuur even een whappje.
Ik ben morgen namelijk vrij en zoenbaar.

We Teun’en!

Jachtseizoen

Open seasonDe geoefende lezer weet dat ik een zomermens ben. Of eigenlijk, een zomertijdmens. De dag dat de klok vooruit gaat (vaak een zondag) is de dag dat ik vrolijk uit m’n bed stap, ik vrolijk fluitend de ochtendrituelen uitvoer en dat ik eigenlijk de hele dag de horlepiep dans. Zomertijd is de tijd dat ik goed in m’n vel zit. Dat ik prettig in de omgang ben. Dat ik er aardig voor mijn lengte uitzie. En dat ik zelfs hier en daar niet schroom om mijn werphengeltje uit te werpen. Ik noem zomertijd ook wel gekscherend ‘mijn jachtseizoen’.
Dit jaar was het op zondag (zie je wel!) 29 maart dat ik mijn jachtseizoen opende. En lieve lezer, middels dees anekdoot maak ik iedereen even duidelijk dat mijn jachtseizoen per vandaag gesloten is. Ja, je leest het goed. Ik wacht niet tot zondag (!) 25 oktober, ik hang het werphengeltje per direct aan de wilgen en stap uit het meest begeerde vrijgezellencircuit.  
En waarom, vraag je je af? Nou, omdat ik er klaar mee ben. Ik heb weer genoeg vrouwen het hoofd op hol gebracht. Maar vooral omdat ik vanaf heden tot het einde van het jaar eigenlijk geen vrijtijd meer heb. En ja, ik vind dat je daar wél tijd voor vrij moet maken anders kun je het net zo goed niet doen, toch? 

Goed, mijn jachtseizoen. Heeft me dat nog iets opgeleverd? Nee, natuurlijk niet. Hahaha, wat dacht jij dan? Je kunt veel van me zeggen maar ik heb wel principes. En als ik zeg dat Teun minimaal 9 jaar moet zijn vóór ik überhaupt aan een relatie ga denken dan gebeurt dat ook.
Ben ik wijzer geworden van dit jachtseizoen? Jazeker wel! Oh mensen, JAZEKER WEL!!!! Man man man, kan er een log over schrijven. On. Ge. Loof. Lijk. Wat ben ik wijzer geworden! 
Dit jachtseizoen zal zéker verwerkt worden in de actieromantischepornothrillerbiografie die over mij gemaakt zal worden.

Maar nu ga ik even weer onder de radar, zoals elk jaar.
Volgend jaar gaan we lustig verder waar we gebleven waren. Volgens mij vanaf 27 maart weer.
En jep, dat is een zondag.

We jachtseizoen’en!

Nee = Nee

Nee is neeMensen, accepteer gewoon eens een NEE. Veel duidelijker dan het woordje ‘NEE’ zal je het namelijk echt niet krijgen. Nee is geen ja. En nee is ook geen misschien. Nee is, hoe je het ook wendt of keert, nee. Afwijzing. Negatief. Niet.
Wees een vent (of vrouw) en accepteer je verlies. En ga door. Ja goed, het is even doorbijten en wellicht even flink afzien maar dat is maar even. En wat is even nu op een heel leven? Uiteindelijk zal je er wijzer van worden. Misschien kom je er zelfs sterker uit?
Jezelf in een onmogelijke positie manoeuvreren, jezelf opvreten, er zelf onder lijden, ik kan me niet voorstellen dat dàt prettig leven is. En hoe denk je dat het voor de ander is? Die zal zich steeds rigoureuzer, harder en onmogelijker opstellen. En daarmee bereik je juist het tegenovergestelde.
Nee mensen, accepteer gewoon eens een nee en je zal zien dat het een stuk prettiger leeft.
Tenzij je natuurlijk een enorme plaat voor je kop hebt. Dan ben je gedoemd tot dit losergedrag.
#justsaying

Hieronder 2 schoolvoorbeelden van het niet accepteren en het wèl accepteren van NEE:

Politiefeestje

IMG_2127Vanaf deze maand heb ik (hebben we, voormaligje en ik) 2 te organiseren kinderfeestjes per jaar. Teun wordt binnenkort 5 en bij 5 mag je een kinderfeestje geven. Dat zijn de regels hiero.
Ik vind dat dolletjes! *doet een huppeltje met de knuistjes in de lucht* Dingen organiseren, is dat niet helemaal mijn ding?
Hij wil een politiefeest. Dat had hij aangegeven na het vorige kinderfeestje. Of eigenlijk een geheime politiefeest. Want geheime polities zijn veul cooler, jeweettog? Nou, dan krijgt hij een politiefeestje, ik ben niet zo moeilijk. Ik ben derhalve al even met de voorbereidingen bezig en het loopt gesmeerd, kan ik melden. As I typ heb ik al flink wat politiemateriaal op de kop weten te tikken. Denk zum bleistift aan politiepennen, politiekladblokken, politiepetten, politievlaggen, handboeien, 37 kilo pepperspray, 18 wapenstokken, een stuk of wat Walthers (zal ze ff tellen, voor de zekerheid), 14 van die snelwegVolvo’s, 12 undercoverauto’s en 118 flitsapparaten.
Maar daarmee ben je er nog niet. Je kunt een aap wel een ring in z’n oor stoppen………..oh wacht, dat slaat nergens op. Met alleen aankleding kan je kinderen natuurlijk niet afschepen. Er moet ook inhoud zijn. Nu is voormaligje bijna net zo creatief als ik dus met de spelletjes zit het wel (Brom)snor (Hahahaha, die vind ik zelf leuk!). Maar mochten er toch nog hiaten in het feestje zitten, kunnen we altijd nog het immer spannende waterboardentje, het immer bloedstollende kogelregen ontwijkentje of het immer meeslepende nekklem leggentje spelen.

Maar zelfs dan ben je er nog niet. Mijn wereldberoemde speurtocht mag natuurlijk niet ontbreken!! Hèt moment voor de buitenactiviteit en het geeft voormaligje even de kans om het politievreten (donuts ofzo) klaar te maken. Eens kijken, wat heb ik deze keer weer verzonnen? Het draait allemaal om een gouden pistool. En omdat het kinderen van 5 jaar betreft, heb ik het wat kinderachtig gehouden.
Commissaris Dikmans (dat ben ik. Ik ga met een dikke snor en een kussen onder m’n overhemd. Is toch lachen man!) heeft zijn 10 beste geheim agenten van de wereld – Bauer (Teun), Bond (Sam), Bourne (vriendje), Hunt (vriendje), Crockett (vriendje), Columbo (vriendje), Derrick (vriendje), Clouseau (vriendje), Shaft (vriendje) en Gadget (vriendje) – bijeengeroepen. Er zijn namelijk 2 boeven – Domme Dirk en Bange Poeperd – een week eerder gearresteerd en in de gevangenis gegooid. Ze worden verdacht van het stelen van 177 bezems. Hiermee wilden ze iemand de pan mee uitvegen. Hun baas, Slimme Simon, is enkele dagen later binnengebracht. Hij wordt gezien als het brein achter de misdaad. Maar sinds zijn binnenkomst lacht Slimme Simon alleen maar. Hardop. HAHAHAHAHAHA. De politie staat voor een raadsel.
Tot gisteren! Toen slipten Domme Dirk en Bange Poeperd hun tong bij de verhoring. Eindelijk braken ze. Het had een kleine week op de raarste tijden wakker maken, het complete repertoire van One direction op vol volume, het afknippen van 4 kleine tenen en onnoemelijk veel stroomstoten op natte, naakte lijven geduurd maar ze knakten. Het schijnt dat Slimme Simon vlak voor zijn arrestatie een gouden pistool ergens heeft verstopt. Met dit gouden pistool is hij in staat de zon stuk te schieten opdat het voor altijd donker wordt en dat hij en zijn bende dan bij mensen in kunnen breken omdat zij dan toch liggen slapen. En omdat op bezemstelen maar een hele lichte straf staat en ze dus binnenkort weer op straat staan, kan Slimme Simon niet stoppen met lachen.
WOW, wàt een doordacht plan!!!!
Het is aan de geheim agenten om te achterhalen waar het gouden pistool ligt. En dat allemaal onder de bezielende leiding van commissaris Dikmans.
Nou nou lezer, als dat maar goed komt!!!!

Zo! En dan ga ik nu even een klasje ‘Method acting’ volgen.

We politiefeesten!

Poolwatch

BaywVia verschillende kanalen bereiken mij vragen of ik mijn superheldenbestaan wellicht aan de wilgen heb gehangen. Nou, daar kan ik duidelijk over zijn: NEEN.
Nog bijna wekelijks kom ik in actie of moet ik optreden als ‘Leesbrilman (voorheen SuperAnus)’. Maar om dat nou allemaal hier op te schrijven vind ik ook zo pocherig.
Maar ik ben de beroerdste niet dus zal ik je mijn laatste avontuur van vorige week vertellen. Lees en geniet/huiver/verbaas/erger/schiet in een slappe lach (doorhalen wat niet van toepassing is).

Het subtropische binnenzwembad van een niet nader te noemen vakantiepark gingen we met ons allen naar binnen. In de mannenkleedruimte deed ik de jongens de zwembroek aan, zelf twijfelde ik of ik alleen in mijn strakblauwe Speedo zou gaan of dat ik toch mijn bloedgele broekje eroverheen zou doen. Ik besloot het laatste.
Het zwembad was groot, er waren verschillende baden. Ik vond het er onoverzichtelijk en dat triggerde mijn alarmbellen wat eigenlijk niets anders is dan lichte vibraties aan mijn testi’s. Ik deed m’n hand in mijn zwembroek en met m’n handpalm stelde ik ze gerust ten teken dat ik het begrepen had. Ze namen na 10 minuten de rusthouding weer aan. Bedenk me nu dat dat er eigenlijk gek moet hebben uitgezien voor de andere zwembadbezoekers. Hmmm, aandachtspuntje.
Het kinderbad begon na een tijdje te vervelen en de jochies met de zwemdiploma’s wilden wat spannenders. Ze kregen de wildwaterbaan in de gaten. De wildwaterbaan is een 18 kilometer lange roetsj maar dat wist ik toen niet. Ik nam Teun op m’n arm en we gingen!! Nou ja, gingen? Mijn bloedgele broekje gleed voor geen meter. Hè klut!! Schuifelend pakten we de eerste meters toen we ineens bij een verhoging kwamen. Verdomme, daar ook nog overheen, vloekte ik hardop. En toen gebeurde het! Eenmaal over die bult vielen we 56 meter naar beneden. Onder water! WTF??!!!!
Mijn testi’s bonkten tegen mijn buikwand. In morse seinden ze; T.E.U.N.M.O.E.T.B.O.V.E.N.W.A.T.E.R! Ik zwom zo snel ik kon naar de oppervlakte. Ondertussen gingen we in vliegende vaart de wildwaterbaan af. Met Teun boven m’n hoofd en ik onder water denderden we die 18 kilometer door. Ik dacht nog; Jees, wat een lange wildwaterbaan.
Met een plons belandden we in het opvangbad. Teun was helemaal van streek, ik drukte hem tegen m’n tors aan terwijl ik moeite had op adem te komen. ‘Stil maar, jongen. Papa is bij je’.

Nu denk je natuurlijk; Nou, is dat alles?
NEEN, Natuurlijk niet. Lees verder dan!

In het diepe bad doken we en maakten we bommetjes. De jochies met zwemdiploma’s hadden jolijt. Ik had het na een dik kwartier wel gezien, ik had inmiddels iedereen in de directe omgeving wel nat gebomd, ik ben geen 43 meer en ik besloot even mijn rust te pakken. De jochies met zwemdiploma’s kregen er geen genoeg van, ik genoot van zoveel waterpret.
Maar jochies met zwemdiploma’s zijn niet de eerste de beste jochies met zwemdiploma’s en ze kregen in de hoek van het bad een stroomversnelling in de gaten. Keurig schoolslaggend zwommen ze er naartoe. Mijn alarmbellen vibreerden  weer hevig in  de onderbuik en ik dook ze stilletjes achterna. Na de eerste bocht in de stroomversnelling werd het een stroomverSNELling en werden snelheden behaald van 230 km/u. Tel daarbij vloedgolven op en je begrijpt dat ik Sam vastgreep. Als razenden gierden we door de baan, Sam was zichtbaar in paniek. Met mijn linkerarm hield ik hem boven water. Ik zag dat vriendje het ook niet meer hield. Hem greep ik met mijn rechterhand en ook hem hield ik boven water. We gingen harder en harder en onderweg raakten steeds meer mensen in paniek. Een magere blondine (‘waar is mijn 1.90 lange en 90 kilo wegende vriend?’ gilde ze steeds) klampte me aan mijn rechterschouder vast, een gezette blonde (‘ooh, wat heeft u toch mooie schouders’, bleef ze herhalen) deed dit bij de linker. Aan het einde van de stroomversnelling had ik 34 mensen op de één of andere manier vast of hadden ze mij beet. We landden allemaal in goede gezondheid maar wel erg geschrokken in het opvangbad. Ik klom als laatste uit het opvangbad, een ovationeel applaus van het aanwezige publiek viel mij ten deel.
Ik trok de bloedgele broek strak, hield mijn buik in, legde mijn zwoelhaar rond de navel in de plooi, toonde mijn linker spierbal, trok een zwoel gezicht en liet me bevallig fotograferen. Leesbrilman (voorheen SuperAnus) had weer eens levensreddend opgetreden.

En zo, lieve lezer, ben je weer wat bijgespijkerd over mijn superheldenbestaan.
Natuurlijk heb ik dat niet aan de wilgen gehangen.
Een superheld ben je immers 24/7 anders kun je het beter niet zijn.

We superhelden!

Hoogtepunt

11778213_1007602049273339_1978478291_n Gek eigenlijk dat lui die mij in mijn dagelijkse leven zo mateloos irriteren, mij vanmiddag zo’n leuke middag hebben bezorgd. Truckers, heb ik het over. Gisteren had ik beide jongens mee, vandaag was ik alleen met Sam naar het Truckstar festival in het pittoreske Assen. En dat is QT (quality time).
Even niet dat gemekker van Teun om ons heen. “Ik vind het herrie. Wanneer gaan we naar huis? Ik heb honger.” Je kent het wel. Nee, alleen met Sam op pad is een wereld van verschil.

We vielen middenin de achtervolging en dat is spektakel mensen! Vrachtwagens die met gemak de 160 aantikken! En een hels kabaal maken! Zo, 3 zinnen met uitroeptekens achter elkaar! Daarna een pauze om de boel klaar te zetten, of eigenlijk de baan vrij te maken, voor ons hoogtepunt; de caravanrace. Een caravan achter een truck gehaakt en maar slingeren. 11780594_1008053622561515_335605979_nAls een kind van 7,5 zit ik te juichen als er een caravan volledig aan gort gereden wordt. Geweldig vind ik het. Sam vindt het ook mooi maar zelfs hij stootte me af en toe aan dat ik me niet zo moest aanstellen. Ik heb meerdere hoogtepunten gehad gezien.

 

Hierna volgde nog een verkiezing voor special paint, de verkiezing van de meest decibellen producerende wagen, een stuntoptreden van Mario de Pizzaman ofzo (auto’s én een vrachtwagen op 2! wielen, best cool) en tot slot nog een dragrace. Dit alles aan elkaar geluld door Willie Oosterhuis, een hilarische vent.
Van de toiletjuffrouw kregen we de tip om binnen de hekken te blijven tijdens het uitrijden van de dik 2000 vrachtwagens. Dat is een happening op zich. Ik vertelde Sam dat hij met zijn arm een toeterbeweging moest maken (vuist omhoog en omlaag) en dat werkte. Bij de meesten in elk geval. Twee groepen weigerden elke vorm van leuk doen: Vrouwen (maar ja, die waren al druk zat met het besturen van zo’n gigantisch ding) en Friezen (maar ja, Fries. Ik rust mijn casus).
Al met al heb ik een heerlijke dag gehad. Sam heeft een heerlijke dag gehad. En ook Teun en moeke hebben een heerlijke, rustige dag gehad.
Ik vond het een mooie afsluiting van een heerlijke vakantie.

Hieronder nog een collage van vakantiekiekjes voor de liefhebbers.
(excuses voor de sopfoto’s)

804544_1007280595972151_1420649662_n11798486_1008108602556017_1351645443_n11198728_1004862712880606_1762088536_n11212498_1004977802869097_1617235898_n11352504_1003105393056338_590942221_n11749646_1005379752828902_1491489581_n11749832_1007280862638791_247246289_n11751384_1003420083024869_539763047_n11753773_1005749159458628_745721904_n11753842_1005331942833683_1026938142_n11753892_1006246192742258_560732595_n11758764_1007696565930554_665821081_n11759655_1004862742880603_1424434409_n11774293_1005306582836219_1038248835_n11778063_1005839166116294_2036391024_n11778108_1006253806074830_1897712262_n11778151_1008059519227592_1195755158_n11787209_1007660415934169_165169165_n11798139_1008108615889349_295608416_n11721177_1003038286396382_136065697_n11721943_1004051692961708_18409841_n11733428_1002946793072198_1841434479_n11733488_1003932266306984_156749739_n11736960_1003059909727553_1810473204_n11739546_1005002526199958_293212132_n11741761_1003105459722998_1696375972_n11741866_1003420136358197_654263824_n11741877_1003420116358199_854488622_n11748600_1005749182791959_245757795_n11748655_1004347879598756_1599373983_n

Eten

SFA001006239Ik ben er achter. Het heeft een jaar of 7 geduurd maar daarstraks tijdens een 3 minuten-dutje, of zoals ik ze noem LAAT ME NOU TOCH EENS MET RUST! powernap, kwam het als een mokerslag bij me binnen: Wij zijn geen ‘aan tafel eters’. Wij hebben daar het geduld niet voor. Nu is het bij mij inmiddels al wel zo ontwikkeld dat ik netjes mijn bord leeg eet, mijn jongens zijn nog niet zover. Ik vind het trouwens ook zóóóóóó 1950.

MAN! wat heb ik een hekel aan etenstijd met mijn jongens! Wat moeten ze eten? Hoeveel moeten ze eten? Ik lust dat niiiieee. Ik heb buikpijn. Ik heb geen honger. GEK WORD IK ERVAN!
Vanavond ook weer. Oma had ze vanmiddag gevraagd of ze tomatensoep met soepstengels wilden eten en ze antwoordden beiden met een volmondig en met blije gezichtjes JAAAAAHHHH! Puntje bij paaltje, de soepstengels gaan als zoete soepstengels, de soep laten ze staan. Het was half zeven en ik gaf ze tot 7 uur want dan gingen ze onder de douche.
Na eenzelfde tomatensoepincident (8529 punten bij Wordfeud) afgelopen week wenste ik me niet meer op te vreten (ha!) en ik ging van tafel. Een toetje roken in de tuin. Oma’s geduld was na 10 minuten ook op en ook zij ging van tafel.
KLENNNGG  en ook SPLATSJ was het geluid dat uit de keuken kwam. De arm van Sam volledig tomatensoeprood, Teun zat er helemaal onder en de vloer ook…………………………………..
En dan ook nog zeggen; ‘Het ging per ongeluk hoor!’
Zucht.

De navolgende scène is gecensureerd en zal derhalve ook niet in dees anekdoot verschijnen.

Nee, wij hebben het niet zo op ‘aan tafel eten’. Of op tijd eten for that matter. Wij moeten eten als we honger hebben. En dan het liefst zo eenvoudig mogelijk. En zo zal geschieden als ze bij mij zijn.
Mèn, wat zal mijn leven een stuk eenvoudiger worden!

We eten!

Zucht, heb ik weer

11753842_1005331942833683_1026938142_nAch kom, laat ik ook eens weer wat schrijven. Het is tenslotte al even geleden. En je weet hoe het gaat in de schrijverswereld, je lezers haken bij bosjes af. En dat moeten we niet willen! Aandachtmanwhore als ik ben.
Waar zal ik het eens over hebben, vraag je je af? Nou, diezelfde vraag stel ik mezelf ook. Ik heb vakantie. Of, ik hoef niet naar het werk, laat ik het zo zeggen. Het is maar hoe je de definitie van vakantie definieert.
Ik vind het heerlijk om met mijn jongens op pad te zijn. Laat ik dat voorop stellen. Maar mèèèèèèèn, lichamelijk gaat het me toch niet in de kouwe kleren zitten hoor. Vorige week dinsdag ging het volledig mis met mijn rug. Een zeurderige ontstekingspijn rechtsonder in de rug was het. Zucht, heb ik weer………….
De week kabbelde voort en het ging redelijk voortvarend tot ik zaterdag iets te enthousiast Teun uit bad wilde tillen.
Zucht, heb ik weer………………

Verder ontdekte ik een hard bobbeltje boven de lies en onder de (bier)buik. Een hard bobbeltje van binnenuit mijn lijf. Medisch onderlegd als ik ben ging ik direct uit van een tweede penis maar m’n matresse vertelde me vandaag dat het waarschijnlijk en gewoon een onschuldig ingegroeid haartje, of iets in die strekking, moet zijn.
Zucht, heb ik weer………….

Dinsdag sneed ik een lap vel van mijn kin af bij het scheren. Ik bloedde als een rund. Medisch onderlegd als ik ben heb ik het stuk vel weer vakkundig aan de kin geniet. Het stelpte het bloeden maar het ziet er niet uit.
Zucht, heb ik weer……………

En nu heb ik ook nog een korstje op het puntje van m’n neus. Geen idee wat dat is en hoe het daar gekomen is.
Zucht, heb ik weer…………….

Maar lieve lezer, ik heb vakantie joh. Wat maakt het uit?
Ik geniet en m’n jongens nog meer.
En daar is het me om te doen.

We vakantie’en!!

 

Fuck it, ik heb vakantie

Fuck it Zo, bijna vakantie. Kan ik eindelijk dit jaar afsluiten.
Het was niet het beste jaar in mijn bruisende geschiedenis maar ach, fuck it, ik kan het niet terugdraaien dus swa. Even slikken en weer weer doorgaan, is dat niet mijn motto? Uit welk nummer komt dat ook al weer? (de winnaar kan een meet and greet met mij winnen!!)

Maandag vertrek ik voor een week met de jongens en m’n mattiegezinnetje naar de Huttenheugte. Ja, ik was ook sceptisch. Ik weet toevallig dat die 2 lachzakkende aandachthoeren Geer en Goor er eens een programma hebben opgenomen. Dus dan weet je dat ik er een niet al te hoge pet van op heb.
Of zal ik had zeggen? Het is namelijk helemaal niet zo’n SBS tokkiepark als iedereen denkt. En ik kan het weten, wij zijn er namelijk al geweest. In maart hebben wij, de jongens en ik, een researchtoer over het park gedaan. Het is hartstikke leuk voor de kinderen! Ja, het moet wel mooi weer zijn maar het is hartstikke leuk voor de kinderen! En dat is voor mij het belangrijkste. Als zij zich vermaken, heb ik tijd om een beetje macho rond te paraderen vermaak ik mij ook. Ze kunnen zwemmen. Ze kunnen varen. Ze kunnen vissen. Ze kunnen fietsen. Ze kunnen klimmen. Ze kunnen scheppen. Ze kunnen ballenbakken. Ze kunnen bowlen. Ze kunnen ijsjen. Ze kunnen patatten (want het heet patat en geen friet!). Ze kunnen zelfs wanna be geheim agenten. Je ziet, keuze zat. Ze zullen zich niet vervelen. En mocht dat toch het geval zijn, ben ik best bereid om ook iets met ze te ondernemen. Ik ben tenslotte niet voor niets één van de leukste vaders die ik ken. En dat is een ‘hengelen naar bevestigingzin’.
Na die week vertrekken we noordwaarts naar casa di mama en de geoefende lezer weet dat dit inmiddels vaste prik is. Even een week tiet hoal’n bie moeke. Vindt moeke leuk, vinden de jongens leuk en ook ik vind dat prettig.

Waar het eigenlijk om draait is dat ik even uit de sleur van het dagelijkse leven ben. Dan gaan we in augustus weer vol goede moed en bruisend als een aspirientje in een glas Gin Tonic m’n saaie leventje in.
Oh wacht.
Maar voor straks om 23.00 uur geldt: Fuck it, ik heb vakantie.

Daten voor gevorderden

DatenEr schijnt nogal wat onduidelijkheid te bestaan bij een deel van de mannelijke bevolking over het prachtige concept ‘Daten’. En dat is helemaal niet erg hoor. Ja goed, ik ging er eigenlijk een beetje van uit dat men de do’s en vooral de dont’s zelf wel in kon vullen maar deze week werd op de sociale mediaas weer pijnlijk duidelijk dat dit niet het geval is.
Maar lieve lezer, laat hier nou de Datemaster himself voor jullie zijn om deze onduidelijkheden voor eens en altijd uit de wereld te helpen. Ik heb tenslotte in mijn 3,9 jaar solo zijn welgeteld 1x gedate!
Maar voor ik met de cursus begin, even het volgende: Het allerbelangrijkste is het verschil herkennen tussen een date en een afspraakje. Bij een date worden lichaamssappen uitgewisseld!
Deze beslissing dient in de eerste 17 seconden van de ontmoeting gemaakt te worden door de man (hierna is het aan de vrouw trouwens).

Vind online een omv (ontzettend mooie vrouw) en probeer contact te leggen door bijvoorbeeld een chatgesprek te beginnen met “ik bedoel er niks mee hoor maar ik vind je een omv”. Het chatgesprek komt hierna op gang en probeer in deze chatsessies elkaar beter te leren kennen door bijvoorbeeld gerichte vragen te stellen zoals daar zijn ‘kun je koken?’ en ‘wat is jouw mening over de globalisatie in het Spaanstalige deel van de wereld?’.
Wacht tot de vrouw een ontmoeting oppert en ga er dan gretig op in. Maar laat de vrouw de tijd en plaats bepalen! Houd rekening met het mee te nemen presentje. Is de ontmoeting bij de vrouw thuis, neem iets nuttigs mee zoals bijvoorbeeld een tandenborstel.
Na alle plichtplegingen, het eten, de drankjes en de nodige 1982-grappen toon je interesse door bijvoorbeeld je schoenen uit te doen en comfortabel op de bank te gaan zitten. Wacht tot de vrouw de eerste move tot intimiteit maakt! Hierna kun je je mannelijkheid tonen door het passiegedeelte volledig over te nemen.
De afsluiting van de date hangt geheel af van voornoemde passiegedeelte. Geeft de vrouw aan dat je niet weg hoeft te gaan, zijn er twee opties:
1. Je kunt all the way gaan. Je hebt in dit geval een perfecte date gehad.
2. Je mag op het logeerbed. Je hebt in dit geval het passiegedeelte compleet verknalt en ben je een lutser en moet je deze cursus nog maar eens goed in je hoofd stampen.
Of je hebt zo’n zeikwijf te pakken die van het begin niet duidelijk genoeg is geweest. Dat kan ook nog.

We daten!

 

Doe eens normaal, man!

DENM GWNou nou, poeh poeh zeg. Geert heeft een soort van Lucky TV-filmpje online gezet en half Nederland staat weer eens op z’n kop. En ik moet me sterk vergissen maar volgens mij alleen maar omdat Geert het online heeft gezet. Het is een filmpje waarin je een boot vol vluchtelingen ziet en eronder hoor je een vak supporters van een willekeurige voetbalclub zingen 🎶 We gaan Europa in 🎶.
Ik vind het eigenlijk wel lollig bedacht. En mocht het filmpje écht bij Lucky TV op de site hebben gestaan, kwam ie bij mij in de categorie ‘gheghe, leuk bedacht’.
Maar het is Geert Wilders die het heeft gedaan en dat mag niet en dat kan niet. Volgens veel mensen………………….
DOE EENS NORMAAL, MAN!

Ja, natuurlijk heeft Geert zo af en toe enge uitspraken maar ik vind Rutte ook een eng mannetje met zo af en toe enge uitspraken. En Dijsselbloem (die er gewoon lustig en aantoonbaar op los liegt). En Samson. En Pechtold. En van der Staaij. En Juncker. En Obama. En Poetin. Ik vind zelfs Merckel een eng mannetje voor wat dat aangaat.
Wat mij stoort aan de samenleving waarin we tegenwoordig leven is dat Geert Wilders, een volksvertegenwoordiger!, al dik 10 jaar niet meer veilig over straat kan. Dat een stemmer op de PVV met de nek wordt aangekeken. Of zelfs bedreigd wordt. Dat huizen van PVV’ers beklad worden. Dat (goede) voorstellen van de PVV weggestemd worden alleen en enkel omdat de voorstellen van de PVV komen. Dát vind ik een stuk schokkender dan dat er een provocerend filmpje online komt te staan.
Over het algemeen zijn politici leugenachtige, zelf verrijkende, burger hatende, machtige mensen.
Dát, vingerwapperend Nederland, is het grootste probleem!

Doe gewoon eens normaal, man!

Doemdenken

11652049_991288214238056_2017460649_nZo af en toe en zo nu en dan ben ik een doemdenker. Ik kan daar niets aan doen. Misschien moet ik eens wat minder denken, wie zal het zeggen?
Afgelopen nacht schrok ik ook weer ineens wakker. Ik had gedoemdroomd over Teun. Of eigenlijk over mijzelf. Over mijn tekortschieten als vader zijnde.
Vrijdag gingen we nog even naar de plaatselijke Appie, we moesten nog wat dingen halen. Teun had geen zin en vroeg of hij in de auto mocht blijven zitten. Nou, als jij dat prettig vindt jongen, best. Met een zakje snoep zou hij zich wel vermaken. Sam en ik liepen de Appie in om 10 minuten later weer terug te komen. Teun zat prinsheerlijk van zijn snoepjes te genieten.
Maar heeft hij zich laatst niet gigantisch verslikt in een snoepje??? En was ik er niet net op tijd bij?
Ik schrok daar vannacht wakker van.

Zaterdag hadden we een verjaardagsfeestje. Reuze gezellig. De kinderen trapten lol. Ik was relaxed. Bij het afscheid kneep Sam Teun iets te hard in zijn gezicht. Teun huilen. Teun boos. Teun slaan. “Ga jij maar vast naar buiten”, zei ik tegen hem.
Toen Sam en ik buiten kwamen zat Teun al in de auto. De auto die aan de overkant geparkeerd stond. Hij was weer rustig.
Maar zei mattie niet eens dat ze door die straat als gekken scheuren? Dat die straat levensgevaarlijk voor overstekende of spelende kinderen is?
Ik schrok daar vannacht wakker van.

Misschien moet ik eens wat minder (doem)denken. Het gaat immers 10 van de 10 keer goed.
Zal je net zien dat die 11e keer…………………….
NEE MANUS, KAP DAAR MEE!!!!!!

We het komt goed-en!

Doe maar Dicht maar

 In 1986 stelde mijn lerares Nederlands voor als klas mee te doen aan ‘Doe maar Dicht maar’. Een landelijke gedichtenwedstrijd voor scholieren. Ik frommelde een licht erotisch raapsel over een tandenborstel in elkaar, juf zei dat ik ‘toch ’s een keer normaal moest doen’ en dat ze weigerde dit gedicht in te sturen. Ik hield voet bij stuk en zei haar dat dit mijn gedicht zou zijn. “Dit komt nooit door de jury”, zei ze.
Groot was mijn (en nog meer háár) verbazing dat ik enkele weken later uitgenodigd werd voor de Noord-Nederlandse finale in de Stadsschouwburg van Groningen.
Met mijn ouders ging ik die avond naar de schouwburg. Mijn ouders namen plaats in de zaal, ik werd verzocht me backstage te melden. Er waren 16 kinderen uitverkozen. We werden in tweetallen gedeeld, samen zouden we het podium op geroepen worden. Na de hele uitleg en rondleiding namen ook wij plaats in de zaal.
Het geheel werd gepresenteerd door Maarten Spanjer. Die kende ik wel van tv. Leuke man. Achter de piano zat een oude man. Geen idee wie het was.
Per tweetallen werden de winnaars het podium opgeroepen door Maarten, ze lazen hun gedichten voor, kregen applaus en hierna speelde de oude man op de piano een liedje. Zo kabbelde de avond rustig voort. Ik vond het wel mooi.
Het overgebleven tweetal was ik met mijn ‘maatje’. De oude man was klaar met zijn liedje, Maarten pakte de microfoon en riep alleen maatje op het podium. Huh??? Ik zat verbluft voor me uit te kijken. Zouden ze mij vergeten zijn? Ik begon te twijfelen. Nadat ‘maatje’ zijn gedicht had voorgedragen en weer naast me ging zitten hoorde ik Maarten mijn naam noemen. Hij vond mijn gedicht persoonlijk het beste gedicht en wilde mij alleen in de spotlights zetten.
Daar stond ik op het podium te shaken en te zweten een grote, donkere zaal in te staren. Met bibberende stem las ik mijn gedicht voor. Ik vond het doodeng. Het publiek lachte en klapte hard na de laatste zin. Ik werd iets meer ontspannen.
Maarten gaf me een hand, schreef iets bij mijn gedicht en gaf me een prijs (geen idee meer wat het was). De oude man kwam van achter zijn piano vandaan en ook hij gaf mij een hand en een schouderklopje. “Goed gedaan, jongen”, zei hij.
Alle 16 winnaars namen afscheid van het publiek en vol adrenaline zocht ik mijn ouders op in de foyer.

En die oude man? Dat was Heinz Polzer.
Drs. P.
Dat hij maar zacht mag rusten.

Ballenjongen

BallenjongenSam vindt korfballen leuk. Begreep ik van voormaligje.
……………*lange en diepe stilte*………………

Tja, wat vind ik daar nou weer van? Zal ik jullie vooroordelers over mij eens even flink op het verkeerde been zetten?
Ik vind het een slimme zet van hem. Het is immers de snelste manier om wereldkampioen te worden. (ja, denk daar maar eens over na). En ik kijk er ook helemaal niet van op. Hij is een ballenjongen én hij komt uit een korfbalfamilie. Mijn ouders korfbalden vroeger. Mijn zussen korfbalden vroeger. En, geloof het of niet, ik was zelf ook geen onverdienstelijke korfballer. Ik had trouwens de ‘met de hand’ balsporten wel aardig onder de duim. Ik kon redelijk basketballen. Ik kon goed handballen (kampioen scholenhandbal!). En ik kon dus goed korfballen (kampioen scholenkorfbal!).
Het was niet mijn sport, ik zat op voetbal. Maar zo af en toe speelde ik met het korfbalteam van mijn jongste zus mee omdat ze iemand tekort kwamen. En dat af en toe werd vaker en vaker. Ik werd dan gevraagd voor een ander team en ook dat deed ik met alle liefde. Maar dat kon ook te maken hebben met die bloedmooie leidster waar ik als jochie van 12 smoorverliefd op was.
Ik was snel, ik was behendig, ik kon ver gooien en ik had een trukendoos. Zo passte ik met grote regelmaat een balletje achter m’n rug om naar m’n medespelers om daarna bij mij tegenstander weg te lopen, de bal terug te ontvangen en te scoren. Met zo’n gay doorloopbal!
Ja, lieve lezer, ze hadden mij bij Nic. er maar al te graag bij gehad. Maar ja, ik had voor voetbal gekozen en 2 sporten zou iets teveel van het goede worden, vonden mijn ouders.

Dus zoonlief vindt korfbal leuk. Ik moedig het alleen maar aan. Ik denk dat hij namelijk net zo’n geweldige ballenjongen als ik kan worden. Woensdag mag hij een proeftraining draaien.
Ben allang blij dat hij niet voor een mietjessport als laten we zeggen Formule 1 heeft gekozen zeg!

We doorloopballen!

2700

11291806_982103128489898_140252778_n Ik voelde het al een tijdje aankomen en ik heb het lang kunnen onderdrukken . En waar veel, heul veel mensen het al lang achter de rug hebben (ik noem een januari, februari of maart) knalt die fukking griep nu, op de mooiste dagen van het jaar, even keihard bij mij binnen.
En de geoefende lezer weet dat als ik ziek ben ik ZIEK ben. Ik ga hier nu niet de zielige Sjors uithangen maar ik ben ozo zielig, lieve lezer, snif snif  😢 want daar wordt niemand wijzer van. Laat ik het zo zeggen dat ik mijn complete rug inmiddels aan flarden heb gehoest, mijn prachtige zoenlippen inmiddels sneue lapjes rauw vlees zijn en dat mijn bril inmiddels tegen mijn voorhoofd schuurt omdat de neus te vol zit.

Maar dat geeft allemaal niks want ik heb weer eens iets te vieren!!!!
Zoonlief is vandaag exact 2700 dagen oud. En het toeval wil dat hij over exact 8 dagen en 1 maand 7,5 jaren oud is!
Ik zeg; PILS!!!!

(Oh wacht, kan iemand het bier even aangeven, ik heb er de kracht niet meer voor)

Jottum!

DSC_0011(1)In mijn beleving kamp ik er al mijn hele leven mee maar als ik zo hier en daar foto’s van mezelf terug zie blijkt dat dit niet zo is. Deze foto is bijvoorbeeld uit 2006 en hierop ben ik volledig ‘schoon’.

Psoriasis is een vervelende ziekte. Nee, psoriasis is een hele vervelende ziekte. In meerdere opzichten. Ten eerste is continu jeuk verschrikkelijk maar het ziet er gewoon ook heel lelijk en vies uit. Het is een huidceldeling probleem die maar moeilijk te stoppen is. Een normale huidceldeling, het vervangen van dode huidcellen door nieuwe, duurt ongeveer 28 dagen. Men merkt daar niets van. Bij mij, en dus andere psoriasispatiënten, gaat deze wisseling versneld. In 4 tot 6 dagen. De nieuwe, nog niet rijpe huidcellen hopen zich op met gevolg dat er plekken op de opperhuid ontstaan met daarop schilfers. Ook staan onderhuids de bloedvaten wijder open waardoor het bloed sneller stroomt wat de plekken hun rode kleur geeft.
Bij mij zijn het vooral de scheenbenen die de klos zijn. Ik heb geen idee waarom juist dáár mijn probleem zit. Maar ik ben wel blij dat het juist daar zit. Het zijn overzichtelijke plaatsen en makkelijk bereikbaar. En ze zijn eenvoudig voor de buitenwereld verborgen te houden. Dat scheelt toch een hoop nakijken en schaamte.

Psoriasis is erfelijk maar het is vooral een stressgevoelige ziekte. Het overlijden van mijn vader in 2007 en de ‘nieuwe’ verantwoordelijkheid voor mijn 2 jongens in 2008 en 2010 zijn ongetwijfeld debet aan de ontwikkeling van mijn psoriasis. Maar van ‘normale mensenstress’ (werk, financiën, relaties) heb ik vanzelfsprekend ook last.
Bij mij komt het meestal in januari op zetten. Afgelopen jaren voorafgegaan door een keelontsteking, wat meestal een uitslagexplosie teweeg brengt. Dit jaar was ik zelf schuldig aan de verergering van de scheenbeenplekken. Dat zalfjes smeren had ik wel gezien, ik ging over op steviger (eigenwijzere?) werk. Met een briefopener schraapte ik de schilfers van mijn schenen (wat is dàt een fijn gevoel!) en spoelde het na met ijskoud water. Ik heb zelfs eens de haren van mijn onderbenen geschoren. Wat een bloedbad tot gevolg had. Maar ik was radeloos, ik werd gek van de jeuk.
Kortom, ik deed precies het tegenovergestelde van wat een behandeling aangeeft. Zonder resultaat kan ik melden. Maar jeuk doet rare dingen met mensen, zullen we maar zeggen.
In februari meldde ik me bij de Padberg kliniek in Ede. Het was tijd voor professionele hulp. Zoutbaden, speciale belichting en crèmes hebben geresulteerd in een vlekvrij en uitermate bruin lichaam. Behalve op mijn scheenbenen. Daar zitten nog wat hardnekkige vlekken. In hun ‘stuip’ stadium, zei de huidarts gisteren. Ik heb nog vier behandelingen tegoed en de man is ervan overtuigd deze vier behandelingen èn een speciale scheenbeencrème ook deze hardnekkige vlekken zal laten verdwijnen.
En ik ben het met hem eens. Als ik het volgens de instructies doe, denk ik dat de kans zeer groot is dat ik dit jaar voor het eerst sinds hele lange tijd weer VOLLEDIG psoriasisvrij de zomer (en hopelijk langer) door zal komen.

Ik zeg; JOTTUM!

DHBO

Presentatie1Ik had m’n jongens om half 2 weer naar school gebracht en ik moest de 2 uur tot school uit door zien te komen. Ja, ik had gewoon naar huis kunnen gaan maar dan was de kans 103% geweest dat ik op de bank zou ploffen en de kans was daarna zeker 139% geweest dat ik in dut zou vallen. En die 242% wilde ik niet nemen, ik moest de nacht immers in en dus moest ik mijn schoonheidsslaapje voor de voordut bewaren.
Nee, ik besloot naar m’n mattie te gaan voor een stel uitstekende bakken koffie, een balletje pinda en een goed gesprek. Maar dat laatste blijkt toch elke keer weer onmogelijk.  Op de een of andere manier weet hij altijd binnen 2 zinnen het onderwerp te veranderen naar iets seksgerelateerd. We kletsen dan regelmatig dij.
Een oude man op de fiets beukte de zijkant van een auto en kopte daarna het asfalt. Het zag er ernstig uit. Ik kon niet ramptoeristig blijven kijken, ik moest wat doen. Haast was geboden! Ik rekte m’n kuiten, mijn hamstrings en mijn liezen. (Zal je altijd zien dat ik bij dat 21 meter sprintje een spier verrek. Nowee Gosee!)
Buiten adem kwam ik aan bij plaats accidentum, 2 vrouwen hadden zich inmiddels bekommerd over de arme man. Ik duwde de vrouwen aan de kant en verleende derde hulp bij ongelukken. Er kwam flink wat bloed uit de mond en de neus van de man. De man reageerde niet op het gekakel van de vrouwen en ook mijn gerichte vragen gaf hij niet thuis. Ik vond het nu meer dan ooit tijd voor een pijnprikkel. Ik nam een korte aanloop en trapte de man vol in zijn balzak. De man liep blauw aan en begon erg zwaar te ademen. “Dat vest moet open”, zei ik vastberaden. De man had de rits van zijn vest tot aan de adamsappel dichtgeritst. “Ja, dat had ik al geprobeerd”, zei de bestuurster van de auto. “Maar het lukte me niet.” Nee, omdat je kunstnagels hebt, dacht ik hardop.
De man opende zijn ogen en begon kalmer te ademen. Gelukkig, dacht ik, hij is bij kennis. Dat maakte het bloed aan mijn handen weer goed. 
Nadat ik zijn fiets van de straat had gepakt en netjes op de stoep had geparkeerd moest ik het verkeer regelen. Het ongeluk was op een driesprong, van alle kanten kwamen auto’s en fietsers. Iemand moest orde in de chaos scheppen. Uit mijn kofferbak pakte ik een fluitje, een klaar-overbordje, een petje van zoonlief, een pot latexverf en een dikke kwast. Ik kalkte een S en een P midden op de driesprong. Daar tussen ging ik staan. (* noot van de redactie: het is voor een verkeersregelaar belangrijk dat je exact in het midden van een verkeerspunt gaat staan!).
Geen auto of fiets bewoog tenzij ik een teken gaf. Het was voor iedereen duidelijk dat ik de driesprong roelde. Ik had er schik in. De politie kwam met 3 wagens en 3 agenten ontfermden zich over het slachtoffer. Ik kreeg te maken met een ongeduldige bestuurder. De man negeerde mijn stopteken volledig. Ik trok een rode kaart en stuurde hem van de weg af. Dit onder luid applaus van de toegestroomde sensatiezoekers. De man achter het stuur bleef stoïcijns doorduwen, ik vond het een bedreigende situatie. Er restte mij niets anders dan een agent aan te spreken op dit agressieve en bedreigende gedrag van de bestuurder. “Maar dat is de ambulance”, zei hij………………… “Ah!” Wellicht moest ik bij een volgende keer de bril op zetten. Aandachtpuntje. 
Puur uit interesse vroeg ik de bestuurster naar haar verhaal. Ze had ‘m niet gezien, zei ze. Ik keek er niet van op. Hoofdschuddend liep ik weg.

Bij mattie waste ik het bloed van m’n handen en ging op gepaste afstand staan kijken. Ik nam er een sigaartje bij. Mattie bracht een kop koffie, complimenteerde mij met m’n optreden en wees me op een bloedvlekje op m’n spijkerjackmouw. Hè verdomme, dat vind ik altijd zo vervelend. Moet ik weer naar de stomerij. Zucht.
Ik schreef mijn naam en rekeningnummer op een papiertje en liep naar de man die achter in de ambulance lag. Ik wenste hem sterkte en succes in het ziekenhuis en stopte het papiertje in zijn borstzak. Ik ga er van uit dat het met die stomerijkosten wel goed komt.

We voor wat, hoort wat’en! 

Solly!

11311722_974866715880206_1867525267_nUittrappen is nooit mijn sterkste punt geweest. Dat was vroeger, toen ik keepte, al niet zo en zo is het tegenwoordig nog steeds.
Zaterdag nam ik de jongens mee naar De Hoornse Plas. Het was tenslotte mooi namiddagweer. Sam wilde voetballen, Teun had de schep mee. Zodra Teun het zand zag was hij niet meer te houden, ik ging met Sam op het enorme grasveld voetballen. En dan moet je voetballen lezen als overschieten. En dan moet je overschieten lezen als papa die alle kanten op moet rennen om de bal tegen te houden. Wellicht moet ik de jongen eens recht passen leren? Hmmm, aandachtpuntje.
Na een klein half uur kwam Teun aangesjokt. Hij zag er uit als de verschrikkelijke zandman. Ik was toe aan een nicotientje. We besloten naar de speeltuin op de heuvel te gaan. De speeltuin bestaat uit moderne klimtoestellen, moderne springdingen en moderne draaidingen. Op één van die draaidingen klom Teun. Ik genoot op een bankje van het fijne lentezonnetje, een smakelijk sigaartje en de aangename rust. Toen ik plots een angstaanjagende ‘PAPAAAAA PAPAAAA’ hoorde. Teun had het draaiding een slinger gegeven en omdat het ding schuin stond ging het ineens hard draaien. En met hard draaien bedoel ik HARD DRAAIEN. Ik zag de paniek in het arme mannetje zijn ogen en dat hij met alle macht probeerde vast te houden. Vlug rende ik er naartoe en zette het draaiding stil. Ik nam Teun in m’n armen, hij rilde van angst. Dit was voorbij toen het kriebelmonster ten tonele kwam. En toen het kusjesmonster ook nog even aanklopte, was het gedaan met de angst en ging hij verder met spelen.
Sam wilde ondertussen weer voetballen en ik zei dat we nu bij de speeltuin (bij Teun) in de buurt zouden gaan schieten. Het was immers niet druk. Op een schommel zaten een Chinese jongeman en een Chinese jongevrouw en op een bankje verderop zat een moeder te lezen.
Het overschieten verveelde me, ik voelde me ineens baldadig. Ik nam de bal in mijn linkerhand en met rechts knalde ik de bal de lucht in. Het was een prachtige uittrap geweest ware het niet dat ik de bal aan de rechterkant van m’n schoen raakte. De bal kwam aan de waterkant van de heuvel terecht en stuitte richting het woelige water. Met een sprint waar Usain Bolt jaloers op zou zijn rende ik achter de bal aan. Een kleine 2 meter voor de waterkant ving ik de bal en moest ik uit alle macht tot stilstand komen om niet zelf in het water te lazeren. “Ik heb ‘m!”, zei ik trots en ik draaide me om. Sam lag slap van het lachen op de grond, de lezende vrouw keek glimlachend boven haar boek uit en de twee Chinezen gniffelden.
“Sam, ga maar daar staan”, en ik wees naar de rechterkant van de heuvel. Weer nam ik de bal in mijn linkerhand en weer nam ik de bal vol op de slof. Echter nu iets teveel aan de binnenkant van de schoen.
Ik riep nog. Ik schreeuwde nog. Ik waarschuwde nog. Maar het Chinese meiske zat niet op te letten.
Vol op haar smoeltje………………………
Dus.

SOLLYYYYYYYY!

Turbo

  Ik breng binnenkort de voiture maar ’s even naar de garage. Hij moet tenslotte ook gekeurd worden. Maar dat niet alleen, er is iets met m’n trouwe metgezel. Ik kan niet precies m’n vinger erop leggen en het blijft natuurlijk gissen maar volgens mij hebben kaboutertjes er stiekem een turbo onder (in? aan?) gelegd.
Zal het uitleggen. 

Ik was deze week onderweg naar het werk en een stel tientallen meters voor de afrit, zal je altijd zien, kwam ik achter een vrachtwagen met het gaspedaal omhoog te hangen. Zucht. Haat aan. Weet iemand wat ‘Schiet ^%%#*&*%*^%$* toch ’s op man!’ in het Pools is?
Toen ik het eerste witte blokje van de uitvoegstrook in het vizier kreeg, trapte ik m’n peddle volledig in en knalde ik rechts Lamlulski met een rotvaart voorbij. Denk dat ik weer eens makkelijk de 230 aantikte. Maar wat schetste mijn verbazin………nee, mijn schrik? Er stond een Duitse camper geparkeerd op de afrit. Op een meter of 40. Met driekwart erop en het andere kwart op een smal stukje berm ernaast. Wass zum ficken!!!, schreeuwde ik uit en ik trapte het rempedaal tegen de bodemplaat van m’n auto aan. Een remspoor van zeker 187 meter tot gevolg. Maar dat kon helemaal niet want dan had ik de camper moeten raken. Dus zal het eerder 31 meter geweest zijn. (niet overdrijven, Manus! Daar trappen de lezers heus niet in.)
Met een uitwijkmanoeuvre omzeilde ik de camper en drukte ik m’n hart weer uit m’n keel.

Nou, en sindsdien turboo’t mijn auto. Op het moment dat ik rustig rijd is er niets aan de hand en dat is ook logisch. Ik bedoel, ik heb Jeremy nog nooit, terwijl hij 50 reed, over iets van turbo horen lollen. Dus.
Maar zodra ik het gaspedaal intrap, maakt niet uit in welke versnelling, knalt ie eerst heel kort naar 8000 toeren en daarna gaat ie als de brandweer. Ik vind dat natuurlijk best wel cool en ik zit tegenwoordig ook loeiend en met een blauw petje zwaaiend in de auto maar volgens mij is het niet goed. Er zat nooit een turbo onder (in? aan? Mack, help ’s ff) mijn wannabe A3 dus nu hoef ik ‘m ook niet.
Dat is het.
Of ik heb een stelletje ontzettend gladde banden voor. Dat kan natuurlijk ook nog.
Ik breng ‘m binnenkort maar ’s even naar de garage. Lijkt me verstandig.
Voor iemand me van een vangrail af moet schrapen.

We turbo’en!

Minivakantie

11256470_964845130215698_1568467172_nIk heb zojuist de eerste generale repetitie voor het grote spektakel afgerond. Ik heb de jongens weer veilig in moeders schoot geworpen. Ze waren vier dagen mijn verantwoordelijkheid en dan moet je verantwoordelijkheid lezen als verantwoordelijk in de vorm van entertainment bieden. Nou, dat is gelukt kan ik melden. En dat zonder noemenswaardige incidenten! Nàààààààààh, ik word nog eens een èchte coole vader (dit is een vis naar complimenten-opmerking. Mogen in de reacties. #justsaying).

Zaterdagmiddag steunden we de stichting ALS in de plaatselijke binnenspeeltuin met entree, drinken, lekkers, ijsjes en bingo. Hoewel het niet al te druk was is het een redelijk succes geworden. Er is die dag dik 1100 euro opgehaald. Ik vond en vind dat mooi. Klein puntje van kritiek; De prijzen bij de bingo gingen wel errug vaak naar de familietafel…………….. Dus.
Ach, ik zal wel gelukkiger in de liefde zijn, zullen we maar denken.

Zondag – moederdag. De jongens hadden verrassingen verstopt (mama, kijk jij wel eens achter deze deur? 😂). Mama is nu 2 mooie doosjes voor oorbellen, ringen en overige prullaria rijker. Tegen drieën reden we in colonne naar het poepgat van de provincie Utrecht voor ‘The Happening’. Een samenzijn van matties + kinds op een giga picknickplaats. Was leuk. Was gezellig. Was voor herhaling vatbaar. Klein puntje van kritiek; als gezegd wordt dat het compleet verzorgd is, ga ik er vanuit dat ik niet naar de McD hoef…………..Dus.
Ach, zo’n Bacon Clubhouse Burger is ook best binnen te houden, zullen we maar denken.

Maandag was de mooiste dag van het jaar. En ook het weer deed erg leuk mee. Ik had me voorgenomen m’n dinnetje (die een hekel aan het woord dinnetje heeft) te verrassen. De IJzeren man te Vught was het rendez-vous punt en m’n dinnetje (die een hekel aan het woord dinnetje heeft) was blij verrast dat ze ons in de achteruitkijkspiegel zag toen we de parkeerplaats op scheurden. Timing: M’n middle name.
Ik en m’n dinnetje (die een hekel aan het woord dinnetje heeft) zetelden ons op een zéér comfortabele fauteuil terwijl de jongens zich vermaakten aan het water. Verder zal ik je de intieme details en de humide toestanden besparen en is de dag verder zonder noemenswaardige incidenten verlopen. Ja, ik heb nog bijna een hond omgelegd maar dat is in principe dagelijkse kost voor me.

En vandaag hebben wij vanzelfsprekend de dierentuin weer eens aangedaan. Daar hebben we lopen ijsberen en liggen tijgeren. Was de pelik aan en was de gir af. Ging de ping uin en zag ik de ka mailen. (meer flauwe woordgrapjes weet ik zo gauw even niet).
Waar ik eigenlijk naartoe wil met dees anekdoot is dat ik er volgens mij wel klaar voor ben om met de jongens op vakantie te gaan. Het zijn namelijk geweldige jongens, ik hartje van ze en, laten we eerlijk zijn, ik ben gewoon een übercoole vader (en ook dat is weer een vis naar complimenten-opmerking. Mogen in de reacties #justsaying).
Over 2 weken de laatste repetitie. Die met moeke erbij. Dat moet ook geen noemenswaardige incidenten opleveren, me dunkt.

We repeteren!

Gebroken hart

Gebroken hartIk ben sip.
Ik heb een beetje een klutweek. Een emotioneel zware klutweek. En wij zijn nog maar op de helft!
Maar ja, soms heeft een mens dat hè? Dat het even allemaal tegenzit. Dat het even allemaal niet gaat zoals normaal gesproken. Dat je even in die welbekende hoek zit. En laat ik nou ook net een mens zijn!
Wat is gaande, Manus? En weet je zeker dat je het hiero wilt vertellen?
Ja, lieve lezer. Ik ga het juist hier vertellen. Hier kan ik m’n emoties kwijt zonder dat je mijn fysieke emoties ziet. As I typ biggelt er namelijk weer een traan over m’n rechterwang. Zo zwaar ben ik aangeslagen. En trouwens, ik ben altijd al liever een schrijver dan een prater geweest. Helemaal als het op emotionele zaken aankomt. Op papier hoor je m’n overslaande stem of die brok in m’n keel namelijk niet.

(noot van de redactie: onderstaande wordt met knikkende vingers getypt)

Maandag is m’n telefoon op de grond gevallen. Glas gebroken. Er zit rechts onderin een redelijke barst. *snif*
Zojuist ga ik per ongeluk op m’n bril zitten. Linkerpootje gebroken. *snif*
En dan zal je zien dat vanavond m’n hart ook nog wordt gebroken.
Nou, dan word ik helemaal sip. Laat me maar even alleen. Ik moet dit even te boven komen.

We breken!

Helden

21_A_LintjeIk zag het filmpje van de 3 mannen die een vrouw uit een zinkende auto in de Duivendrechtse vaart haalden. Ik was er van onder ingedrukt. Je moet het maar doen, zonder nadenken het onbekende tegemoet springen in de hoop het leven van een ander te redden. RESPECT! Geef die lui een lintje!
Het deed me denken aan een verhaal van óók een held.
Een aantal jaren geleden woonde ik een concert bij in de voor mij minst favoriete provincie. Na het fantastische concert dook ik met mijn gastvrienden en hun vrienden de kroeg in. M’n gastvriendin ging tactisch recht tegenover me zitten, zij is Nederlandse. Haar man zat naast haar, daarnaast Wupke (*fictieve naam*) en naast mij nam Tjibbe (*fictieve naam*) plaats op de kruk. Tjibbe, een vent van 3 meter hoog en 1,71 meter breed. Handen als vorkheftrucks en een ruige kop waar je een honkbalknuppel op kapot kunt slaan.
Van beroep was hij Wegenwachter. Hij vertelde dat hij op een koude winterochtend naast een flauwe bocht een auto op de kop in een vaart zag liggen. Hij bedacht zich geen moment, zette zijn WWW (WegenWachtWagen) aan de kant en sprong met gevaar voor eigen leven het onbekende tegemoet. In de hoop het leven van een ander te redden.
Wat gelukt is. RESPECT! Geef die man een lintje!

Maar het kan ook zijn dat hij verteld heeft dat hij de stempel bij Bartlehiem was vergeten en dat hij daarom niet vermeld staat in de analen. Of dat zijn heit en beppe al 17 jaar een buitenechtelijke erotische relatie hebben. Of dat hij zijn kameleon ‘Boot’ genoemd heeft. Of dat hij het record fierljep inbrengen heeft verbeterd.  
Ik bedoel, zo goed is mijn Fries nou ook weer niet. 

Litteken

ChipNah, wat ik hier ga neerplempen geloof je nooit! Ik kan het zelf haast niet geloven. En ik heb toch inmiddels alles al wel gezien. Althans, dat dacht ik.

Maar laat ik beginnen met een intro.
Littekens, iedereen heeft ze. Ik ook. Het zijn herinneringen aan ongelukjes van vroeger. Ik heb eentje op m’n scheenbeen omdat ik lang geleden een bal van het dak wilde halen en ik vergat dat bovenaan de regenpijp een viertal scherpe anti-inbraakpunten zaten. Flatsj, met m’n scheen er vol in. Daar hing ik uren aan alleen m’n been in een van die punten. De regenpijp incluis inbraakpunten is operatief verwijderd.
Ik heb eentje in m’n handpalm omdat ik bij het klimmen me af wilde zetten op een paaltje waarop een of andere sadist prikkeldraad had vast getimmerd. Er was een Albert Heijn tas nodig om alle lappen huid naar het ziekenhuis te vervoeren.
En natuurlijk heb ik een litteken van de operatie aan m’n schouder. Weet het nog goed. De chirurg maakte een jaap van 36 cm (ja, toen was ik al breedgeschouderd) , drukte er een fabrieksstofzuiger in, zoog alle botfragmentjes op en laste de gapende wond met een gasbrander dicht. Ik weet het nog goed omdat ik me herinner dat ik na de operatie aan de man vroeg of het gebruikelijk is dit soort ingrepen zonder verdoving te doen.
Verder heb ik hier en daar op het prachtlijf nog wat kleine littekentjes waarvan ik de oorsprong niet weet en heb ik tenslotte nog een stel flinke units op m’n ziel.

Ik zat net bij de kapster en dat is altijd lachen, gieren maar ook brullen. Zij is een vlot gebekte Amsterdamse en ik ben,……….. ja ik. Een vrouwonvriendelijke lompe hork. En dan als ik bij haar ben een graadje erger. Schitterend verbale vuurwerk levert dat altijd op. Ze maakte me blij toen ze eindelijk toegaf dat ik hier en daar wat grijs word. IIIIIEEEEEHAAAAAAA!!! Ik sprong uit de stoel en deed de Horlepiep. EIN-DE-LIJK!!!! (voor de nieuwe lezers hier; Ik wil al jaren grijs worden want cool. Zie Joep van Deudekom). Mijn dag kon niet meer stuk. Zelden was ik in een jolijterige bui.
Maar de stemming sloeg plots om toen ze mijn nek harste. Ze slaakte een angstvallige kreet en sprong achteruit. ‘Er zit iets in je nek!’, zei ze met een bibberende stem. IJzig kalm ging ik staan, pakte haar bij haar arm en slapte haar in het gezicht. ‘Kalm neer!’, gebood ik. ‘Ik heb je koel nodig.’ En om er zeker van te zijn dat ik het ernstig bedoelde, slapte ik haar andere wang ook. Ik zei haar dat ze de op-het-achterhoofd-kijkspiegel moest pakken en het “iets” in mijn nek aan me moest laten zien.
Het was een litteken. Eentje van een centimeter of 4,8. HUH?? Die kende ik niet. Hoe kwam die daar? Mijn hersenen schakelden razendsnel naar de black ops-modus en ik concludeerde dat er iets in mijn nek geïmplementeerd moest zijn. Ik pakte de scherpste schaar die voor me op de kaptafel lag. Ik vroeg kapster om iets te halen om de aanstaande wond te ontsmetten. Ze kwam terug met een fles kleurspoelingshampoo. Ik nam een slok, het smaakte vies. Ik mikte de fles in de hoek. Met de schaar begon ik in m’n nek te wroeten maar het lukte me niet om de juiste plek te vinden. Daar zat ik dan met een opengereten en bloedende nek.
Kapster was weer iets bij positieven gekomen en ik vroeg haar het “iets” uit mijn nek te halen. Kokhalzend en trillend gleed ze met een pincet in de wond. Ik voelde dat ze er iets uit trok. Het voelde fijn. Ik zaadloosde, geen idee waarom. Met een gil liet ze de pincet èn het voorwerp op de grond vallen. Ik plaatste een vrouwonvriendelijke grap. Gevolgd door een botte opmerking. Ik had niet het idee dat het tot haar doordrong. Ik keek aandachtig naar het voorwerp dat in de gigantische plas bloed lag. Ik moest mij sterk vergissen maar het leek toch verdomd veel op een chip.
Het was tijd om m’n haar te föhnen, ik ging er goed voor zitten. Kapster gelde mijn kapsel in een model die ik thuis er toch weer uit zou spoelen en ik vroeg haar ook nog even m’n wenkbrauwen, neusharen en oorharen mee te nemen. Ik stond op om te betalen. Ik wenste haar een fijn weekend en wilde weer gaan. ‘Wat moet ik met dat ding?’, vroeg ze. Oja, de chip, is ook zo. Was ik alweer helemaal vergeten. Ik pakte de chip op en deed ‘m in m’n broekzak.
Eenmaal thuis legde ik de chip onder de microscoop maar dat bleek mijn leesbril te zijn want ik heb niet eens een microscoop thuis. Ik ontdekte een partiële vingerafdruk en 4 letters op de chip;
L.A.Y.S.   
Iemand een idee welke geheime instantie dat nou weer is?

Nou, dit geloof je toch niet?
Zei het toch al.

We littekenen!

Welke?

  

De schoolfotograaf……Nee, de fotograaf die de schoolfoto’s maakt……..Nee, de fotograaf die de foto’s van de kinderen van school maakt……Nee, de fotograaf die de foto’s van de kinderen van onder andere mij en op school zitten……

Ja, de fotograaf die de foto’s van de kinderen van onder andere mij en op school zitten maakt is geweest. En ik vind dat altijd een hoogtepunt van het schooljaar. Het zijn toch net even andere, professionelere foto’s dan die ik met mijn phone schiet. Niet in de laatste plaats omdat mijn jongens bij een professionele fotograaf niet constant van die rare bekken trekken.

Maar, lieve lezer, vond ik de foto’s van vorig jaar niet helemaal je van het, dit jaar zijn de solofoto’s helemaal droevig. En ik ben daar niet de enige in. Voormaligje vindt dat ook. Sterker nog, ze vindt ze allemaal ruk. Ze slaat dit jaar dan ook over met bestellen. Nu zijn er natuurlijk wel verzachtende omstandigheden aan te dragen; De jongens zien bleek omdat ze nog weinig aan hun teint hebben kunnen werken (waarom komt die beste man niet gewoon als het mooi weer is?). Teun was even daarvoor flink ziek geweest. En hun haar had wel een likje gel en een modelletje kunnen gebruiken. Maar dat laatste is een eeuwigdurende onenigheid tussen mama en papa, me dunkt.
De duofoto’s vind ik nog best te pruimen, moet ik eerlijk zeggen. Ik ga er twee op canvas van bestellen. Eentje voor mij en eentje voor Omoeke’s verjaardag volgende maand. Oh fuk, als ze dit maar niet leest………. Moeke, als je dit leest, kriegst een ontzettend nuver pedicuresetje van mie. Pfieuw, net op tijd……….

Maar Manus, waarom dit in een logje, vraag je je af? Dit had je toch ook gewoon zonder al die aandachtvragerige poespas kunnen regelen?
Nou, lieve lezer, ik vond het eigenlijk gewoon wel weer eens tijd om over mijn jongens te schrijven.
Maar dat natuurlijk niet alleen. Ik wil jou, lieve lezer, ook de indruk geven dat jouw mening toe doet. Natuurlijk weet ik allang welke ik ga nemen maar laten we voor de vorm doen alsof jouw mening voor mij telt:

WELKE VAN BOVENSTAANDE FOTO’S ZOU JIJ NEMEN?

Midlife

Midlife RadioToen ik solo moest besloot ik het anders te gaan doen. Terug naar mijn wortels, leek me wel wat. Ik kocht nieuwe ‘oude’ Adidassen, ik ging terug naar Levi’s 501 en ehm ja, dat was het wel eigenlijk. Ik leefde op, dat kan ik wel eerlijk zeggen.
Maar dat duurde niet al te lang. Al gauw kakte ik in en vond het allemaal wel gezegend. Ik accepteerde dat dit mijn leven was.

Maar lieve lezer, laat ik van deze anekdoot geen treurwilg maken en het goeie nieuws erin knallen!
*Katja alert!* Maar nu heb ik er één! Eindelijk iemand die me niet naar de bek praat (auw, die komt aan bij sommigen😀) maar gewoon zegt waar het op staat. En had ik dàt even nodig zeg, merk ik nu.
“Kom van je luie maar ozo strakke en tevens sexy reet af en streef je dromen na”, kwakte ze me vol in m’n smoel…………………….. Duuuuusssssssssssss.
Tja, mijn droom? Wat zou ik nu graag willen? Nachten wakker gelegen. Vragen, vragen, vragen. ???????? Nou, daar hoefde ik niet lang over na te denken. Langeafstand curlingspeler Radio DJ natuurlijk! Dat is ècht mijn ultieme natte droom. Gewoon een uurtje 0f 2 of 3 of 4 lekkere muziek draaien, beetje dom lullen en bakken met geld verdienen. En dat alles niet voor mezelf maar voor een trouwe schare fans natuurlijk. Begaan is immers m’n middle naam. Ik cijfer mezelf graag weg voor de mensheid, zoals je weet. Ja, dat wil ik het allerallerallerliefste van de héééééééle wereld. En omdat het op de radio zelf nooit zal lukken (fuk playlisten!) is internet radio de enige optie.

Zo stond ik vanochtend vroeg naast de veren en toetste ik als een zetpil zo bruisend van enthousiasme bij Google “Zeg, hoe maak ik internet radio?” in. De eerste de beste hit was een hit. Ik las het aandachtig door, nam de intel in me op. Mooi, stap 1 was gezet.
Ik deed m’n ochtendrituelen die ik hier niet zal noemen, perfectioneerde Maywood’s ‘Late at night’-dansje, deed wat push ups, tilde de bank 36 keer boven m’n hoofd, sloofde me uit voor de spiegel, maakte meerdere torsoselfies, ging douchen en moest sigaartjes halen (noot voor mezelf; heb rokerij op zondag in huis!). Ondertussen stormde mijn brain als een malle. Curry/Stenders & van Inkel, Soulshow, dat waren shows waar je vroeger voor thuis bleef. Zoiets moet het worden, 1x per dag een show vol muziek en jolijt, besloot ik. Mèt een fout half uurtje want dat is een groot succes bij de concurrent. Alhoewel ik fuQ-Music nooit als concurrent zal beschouwen. Hahahahaha, de losers. Met hun 14 platen-collectie en klut DJ’s. Nee, mijn foute half uurtje is een half uur vrouwonvriendelijke grappen vertellen. Màn, da’s toch lachen!! En de overige tijd zal er continu muziek, goeie muziek!, te horen zijn. Zonder nieuws en zonder reclame (tenzij er flinke bedragen geboden worden natuurlijk, ik moet ooit een nieuwe Audi hebben ook eten immers).
De doelgroep dan. Ik zie de groep 40 – 60 wel tot potentiële groupies. Mannen die zich, net als ik, gigantisch storen aan de 12 in een dozijn programma’s op de radio. En vrouwen. Want als ik zo om me heen op zum bleistift Twitter kijk, zijn er veul ‘eenzame’ en ‘op zoek naar wat spanning’ zoekende vrouwen in het land. Nou, voor hen ben ik toch de uitgelezen man in de avond??
MC Anus, met z’n zwoele stem; elke avond tussen 21.00 uur en 00.00 uur op Midlife Radio.

Ik ga er echt mee aan de slag want dromen moet je nastreven, zegt zij.
En ik vertrouw haar.

We Midlife Radio’en!

Happening

icon175x175Het is een groot geheim dat ik ❤️ van uitdagingen. Piepels denken altijd dat ik een berekende, vooruit plannende control freak ben. HAHAHAHAHA. Dat is toch om je slap te lachen?
Nee. Ken je me wat beter, wat inhoudt dat je even wat dieper door vraagt naar mijn persoontje, even wat verder graaft dan mijn oppervlakkigheid, even wat meer energie in me steekt, dan zal je al gauw merken dat ik eigenlijk een hele relaxte subzero coole vent met een beste lading ben. En ja, natuurlijk hou ik van uitdagingen!! Alleen zal je me dat nooit hardop horen zeggen.
Sinds een dag of 10 zit ik in de Happening. Of eigenlijk zit ik sinds een dag of 10 in 2 happeningen maar over die andere wellicht een andere keer meer.
De Happening is een online spelletje. Een spelletje met uitdagingen. In eerste instantie had ik zoiets van; Mwoah Gaap en Boeiuh maar nu vind ik het lollig, jolijtig en om te lachen.  En dat is natuurlijk vooral omdat ik heers. Maar ook vooral omdat de tegenstand simpelweg zuigt.
Het idee is in wezen heel simpel (waarom heb ik dit niet bedacht?? 😡). Om de zoveel tijd is er een ‘Photohunt’. Je krijgt dan de opdracht om als eerste een selfie in een uitdagende vorm te maken. En daarvoor krijg je 10 punten. Bij de eerste paar ‘hunts’ ging ik in de afwachtende houding maar afgelopen zaterdag liet ik de tegenstand kennis maken met mijn oneindige creativiteit. Ik was op een kinderfeestje met Sam en plots verscheen op m’n scherm “With a panty hose over your head”. Kijk, dat zijn uitdagingen, dacht ik. Ik zag oma in de hoek zitten en voor ze kon protesteren gooide ik haar rok omhoog en zat ik met m’n volledige hoofd in haar panty. “Klik”. Jack won!
Oja, ik heet Jack bij dit spel. De tegenstanders verwarren mij al Jááááááren met Jack Bauer. Wat natuurlijk best te rijmen valt. Ik laat ze maar in die waan.
Bij de volgende hunt was ik in de dierentuin. “Holding a (real) baby”. Hup, ik dook het giraffenverblijf in, vloerde de pasgeboren giraf en ging er voor zitten. “Klik”……………geen reactie. Bleek alleen de balzak van de giraf er op te staan. Dat zijn ècht beste units! Zucht. Had ik weer. Ik riep Sam, hij klom bij me op schoot en we schoten de winnende selfie. Ik moest de tegenstand uitleggen dat baby óók lieverd in het Engels is…………………. zo jammer vond ik dat. Maar ze hadden nu wel kennis gemaakt met mijn snelle denken en creatief handelen.
De volgende hunt was ‘Wearing a onesie’. De aanwezige tegenstandsters schoten in de stress en vlogen van hot naar her om een onesie te vinden. Nu had en heb ik werkelijk waar geen idee wat een onesie is dus schoot ik een selfie van mijn jas. BAM! Jack won. Whoehahahahaha. Mijn voorsprong werd een beetje gênant hoog. De motivatie bij de tegenstand werd hier en daar wat minder. Ik kondigde aan dat ik de volgende hunt aan me voorbij zou laten gaan. De motivatie steeg weer bij sommige tegenstandsters. Bloedfanatiek zijn ze!! HAHAHAHAHA. Maar ik loog.
“Sitting on a swing” was de volgende. De vrouwen vlogen naar buiten, naar de schommel. Ik nam een slok bier, gaapte uitgebreid, maakte een foto van mezelf zittend op een stoel en drukte per ongeluk op ‘Use this picture’. Jack won………….Vrouwen pissed. Whoehahahahahahahaha.
Ik heb 52 punten en dat hou ik de komende dagen nog wel ff vast, me dunkt. Zo creatief is de tegenstand toch niet.

Pfffff, ik hou niet van uitdagingen! Hahaha, maak het beest in me niet wakker!

We happenen!

Sponsorloop

New BalanceVroeger daagde mijn vader mij nogal eens uit voor een wedstrijdje rennen. Om het blok. En dan is het blok 6 huizen inclusief voor en achtertuinen. Laat het een meter of 176,13 in totaal zijn. Een goed genoeg rondje voor een manneke van 7,8,9 of 10. We kwamen altijd tegelijk bij de finish aan maar pa zorgde er wel voor dat op de finishfoto zijn buik nèt even iets eerder de lijn raakte. Spannende wedstrijdjes waren dat. Ik besef me nu dat hij het al die tijd erom deed. Hij kon met gemak mijn ass woepen natuurlijk maar hij hield zich in om mij te leren omgaan met teleurstellingen. Of dat winnen niet altijd belangrijk is. Of om me nòg beter m’n best te laten doen.

Vorige week woensdag had school een sponsorloop gepland. Er staan nogal wat verbouwingsplannen op de agenda en ook het schoolplein wordt heringericht. Ik vind een sponsorloop een slimme manier om geld bij elkaar te sprokkelen. De jongens hadden allebei een lijst meegekregen, ik sponsorde ze met 1 Euro per rondje. Teun moest een rondje van 50 meter, Sam van 150 meter. Ik had ze er dinsdag nog met klem op gewezen dat het niet om snelheid ging maar om zo veel mogelijk.
Woensdagochtend, een heerlijke herfstdag. Het waaide flink. Mij werd gevraagd één van de paaltjes vast te houden opdat ie niet om zou waaien. En omdat de andere 2 paaltjes werden vastgehouden door moeders bombardeerde ik mezelf tot HPV (Hoofd Paaltjes Vasthouder). Ik was tenslotte de man.
Na de warming up gingen de kleinsten als eerste. Tien minuten zoveel ver mogelijk rennen. Met een grote smile op z’n gezicht kwam Teun me voorbij. “Goed zo, jongen!!”, moedigde ik hem aan. Vlug een kruisje en weer verder, het volgende rondje. Maar hierna had hij er geen zin meer in, hij stond met z’n klaaghoofd bij mama. Zucht. Best dat je mijn karakter hebt, Teun maar nu even niet, dacht ik. Ik liet m’n paal los en greep hem bij z’n handje. “Kom, centjes verdienen, centjes verdienen, centjes verdienen” liepen we samen nog 6 rondjes. Ik was kapot…………..
Hierna was Sam aan de beurt. Ik greep m’n paal weer vast en ging er eens goed voor staan. Zoals verwacht gingen een stel als de brandweer van start en ik dacht; ‘Pffff, die hebben een domme vader, hahaha’. Sam liep in de middenmoot naast zijn vriendje. De rondjes vlogen voorbij, Sam had er duidelijk plezier in. Hij kwam een paar keer overdreven gapend voorbij. Hij kwam een keer achteruit lopend voorbij. Hij kwam een keer moonwalkend voorbij. Hij kwam zelfs een keer met zijn vriendje op zijn rug voorbij!!!!! ZEVENTIEN rondjes had ie gedaan! Ik was zo trots als een pauw met 7 lullen.
Samen hebben ze voor 130,50 Euro bij elkaar gerend.

Ik denk dat Sam er klaar voor is om het een keer tegen papa op te nemen. Papa die ooit de 100 meter in 6 seconden liep (of was het 60 meter in 10 seconden? Daar wil ik van af zijn). De inhoud heeft hij al. Maar heeft hij ook al de snelheid? We zullen dat binnenkort eens even testen.
Ik ga vast aan m’n buik werken.

We fotofinishen!

Nah, also also also

Duitse muziekKom op zeg! Het is nu 70 jaar geleden hoor. ZEVENTIG! Jij was nog niet eens geboren. Ik vind het tijd worden om ze toe te laten. Ja, ik weet het, vergeven maar nooit vergeten. Maar asjeblieft mensen, laten we nu verstandig zijn en gewoon over onze harde strijken. Ze doen tenslotte hun uiterste best.
Duitse muziek heb ik het over hè? Duitstalige muziek om genau te zijn. Jáááááárenlang door de wereld en ook door mij in de ban gedaan maar das war einmal. Las uns vooruit kucken.
Ik ga bij dezen een lans voor ze breken. Want er zitten toch ook wel pareltjes tussen hoor en ben ik niet dè uitgelezen man om jullie, muzieknono’s, deze pareltjes voor zu schutzelen?
Ik noem zum bleistift een Udo Jurgens die kortgeleden is gestopt met ademhalen. Griechischer wein, schitterend nummer! Oh, lees net dat hij een Oostenrijker was. Nou, fuk hem dan! Weet je wie ook een in Duitsland succesvolle Oostenrijker was?
Rex Gildo dan met z’n Fiësta Mexicana (hossa hossa), MOOI!! De beste man is in 1999 met een GIL DOor (Ha! Von woordspelinghausen!) het raam van z’n appartement gekukeld.
Maar er zijn meer. Roy Black …………………… oh, ook al dood. Jeanny van Falco is ook al zo’n knijter. Dood. Kopte een boom op de Dominicaanse Republiek. Ook een Oostenrijker trouwens.

Zeg Heinz, haben sie auch nog lebendige sänger oder was??
Peter Maffay met Du. Roland Kaiser met Santa Maria. Nena met 99 luftballons. Peter Schilling met Major Tom. En de uitvinders van de synthesizermuziek, Kraftwerk. Hun ‘Autobahn’ duurt 22 minuten en is briljant. Vooral voor die tijd.
Zo kan ik nog wel even door gaan maar hé, zoek het even lekker zelf uit! Blijf niet bezig.
Maar het allerbeste Duitstalige nummer komt van BAP; Kristallnaach. Die hoort iedereen in zijn collectie te hebben.
Dus lieve lezer, ik zou zeggen; slinger dat YouTube en Rocket aan en download die ding.
En zo niet, dan kannst du mich die puckel hinunten rutschen.

Hier! Nog zo’n diamantje. Schitterend nummer, prachtige tekst, fantastisch onderwerp.

Bodyscan

Waarschijnlijk heb je het al meegekregen want je stalkt mij maar voor die ene die mij niet in z’n favorietenlijstje heeft staan; ik ben dizzy, duizelig en ook licht in m’n hoofd. Al sinds vrijdag. Zal het even uitleggen.
Vrijdagochtend kwam ik na een nachtdienst thuis en bij het binnentreden van ’t penthuis viel ik spontaan bijna om. Ik donderde tegen de slaapkamerdeur aan. HUH??? Ik had toch niet gezopen, dacht ik? Ik chronoliseerde mijn werknacht van minuut tot minuut en 56 minuten later kon ik concluderen dat ik geen druppel alcohol genuttigd had. Hè, had ik 56 minuten voor Jan Taas verspild. Vervelend vond ik dat. Ik ben gaan rusten met de gedachte dat het naar alle waarschijnlijkheid een lichte kortsluiting in de bovenkamer moet zijn geweest.
Maar, en ik verklapte het al een beetje, as we typ is er nog geen verandering te bespeuren en dat stoort me. Zo ben ik al de hele week naar oorzaken aan het Sherlocken. Mijn eerste gedachte was dat de nieuwe onderbuuf mij wil vergiftigen en wel heule giftige verf heeft gebruikt. Waarschijnlijk was mijn reactie (Nou, dat dacht ik toch even niet, ik heb nachtdienst. *voor de vorm heb ik de nette versie hier geplaatst*) op haar “volgende week komen ze een nieuwe keuken plaatsen” de reden. Maar ik ben ook dizzy, duizelig en ook licht in het hoofd als ik niet thuis ben.
Daarnaast werd hier en daar geopperd dat ik wellicht een tekort aan zout of suiker heb maar dat kan ik naar het rijk der fabelen verwijzen. Want ik heb gewoon 2 suiker in m’n koffie en gisteravond heb ik een bord zout met Schnitzel en een kinderfriet gegeten. En nog steeds ben ik dizzy, duizelig en ook licht in m’n hoofd. “Ga eens naar de huisarts”, werd me ook al geadviseerd maar ehm HALLOOOOOO!! Ik smeul m’n eigen schotwonden dicht. Kom ’s op zeg! Pffffff, een huisarts. Ik loop al bij een huidarts, dat vind ik genoeg. Nog even en ik kan ook naar een huigarts………………Dus.
Nee, het is een beetje een raadsel waarom ik nu al een kleine week dizzy, duizelig en ook licht in m’n hoofd ben.

Maar, lieve lezer, niets is wat het lijkt in mijn boomende leventje. Ik zit jullie allemaal te 1 aprillen.
Het is namelijk een onderdeel van mijn masterplan. Mijn masterplan om Katja te veroveren. En toet toet boing boing, het is gelukt!!! Jeweettog dat ze dat programma Bodyscan doet? Schitterend programma. Vanavond, half 10, NPO1. Daar doet ze allemaal tests met haar ontzettend prachtige het lijf. Interessant en leerzaam! En met mijn dizzy, duizelig en ook licht in m’n hoofdheid ben ik daar mooi op ingesprongen. Genie als ik ben.
Aanstaande zaterdag heb ik een afspraak met haar. Zaterdag zal ze mijn body scannen. Ben benieuwd wat de uitkomst zal zijn.
Ik heb haar al ingeseind dat een woest erotische nekmassage met happy ending waarschijnlijk wonderen zal doen.
Ik houd je op de hoogte!

We bodyscannen!

Wordfeud

11092666_941632802536931_1215655224_nIk speel al een tijdje Wordfeud met een vrouwke. Vind ik leuk en zo heeft zij een reden om tegen anderen op te scheppen dat ze mij kent, denk ik dan maar. Eigenlijk speel ik alleen maar met vrouwen, nu ik erover nadenk. En lees je het goed? Ik speel MET, niet TEGEN. De tijd dat ik tegen standers (schitterende woordspeling, Manus!) speelde ligt al een hele tijd achter me. Vroegah kon ik me nog wel eens voor 100% inzetten en me zelfs opwinden bij een spelletje maar sinds ik in mijn zen-periode zit, speel ik voor de gein.
Mijn zen-periode is zo’n 3 jaar geleden begonnen. Toen zoonlieven spelletjes in de gaatjes kregen. Vind het namelijk opvoedkundig niet helemaal jofel als ik tijdens een spelletje om de haverklap BAM JONGUH! of IN YOUR FACE! of KATSJINGGGG tegen ze loop te blèren. En m’n, voor anderen uiterst irritante, overwinningsdansjes doe ik ook niet meer. Die tijd heb ik, zoals ik al zei, achter me gelaten.
Maar als vrouwke dan ineens met tussenstanden komt, tja, dan komt het beest in me boven. Ik kan die tussenstanden niet zien want ik heb een gratis vol met reclame geval en ik hou ze ook niet bij want boeiuh. Maar vrouwke kan dat wel zien en sloeg me er zo af en toe mee om de oren. Nu moet ik even uitleggen dat ik wèl zo ben dat ik direct resign als de ander met een enorme opening komt. Want dat vind ik stom. Maar deze resigns telde het tussenstandding van vrouwke er wel gewoon bij.
JA HALLO!!!! Zo zijn we niet verloofd!
Tijd voor maatregelen, dacht ik. Dus ik Heb in Excel een schemaatje gemaakt waar ik de punten en de overwinningen bij houd. Opzouten met die valsspelerij!

Na 10 spelletjes stonden we in overwinningen gelijk met een voordeel van 76 punten voor mij. Spelletje 11 stevende af op weer een overwinning voor mij en ik besloot, met nog een paar letters te gaan, vrouwke iets tegemoet te komen door een T op een zeer riante plek neer te leggen. Zo speel ik tegenwoordig, genade waar genade nodig is.
ZIJ LEGDE ‘TONGKUS’ VOOR 576 PUNTEN!!! Zonder te aarzelen. Niet even als dank een beetje inhouden, nee, gelijk BAM JONGUH  IN YOUR FACE EN KATSJINGGG!!!!!!!!!!!!!!! Dan ben je toch sneu? Ofnie??
Maar laat ik me kennen? Nee, natuurlijk niet. Het tegendeel zelfs. Ik voer me daar al een paar dagen een sterk staaltje psychologische oorlogsvoering uit, dat wil je niet weten. We spelen nu spelletje 16. Ze staat 9-6 voor met 7385 tegen 6559. Hahahaha, dat laten winnen zodat ze overmoedig wordt werkt als een tiet!! Wat zal ze janken als ik straks ineens met een onoverbrugbare super opening kom! No mercy!
Want die komt nog toch? Een spelletje die ik mag beginnen en waar ik met één woord minimaal 1200 punten krijg?
Toch?

Please? 😞……………………

Ik ben bang

RouwIk kreeg maandagavond een bericht dat een kennis van me is overleden. Aan die rotziekte. Drie maanden na de diagnose. Het greep me aan en dat is op zich opmerkelijk want ik kende de man niet heel goed, het was meer een verre kennis. Zo vaak zag ik hem niet. En de afgelopen 3 jaar heb ik hem al helemaal niet gezien. Een ex-militair, grote vent, zware stem, type rouwdouwer. Begin 60. Gestorven door een sluipmoordenaar.
Het hield me bezig deze week. Wat betekent dat het onderwerp, de dood, deze week weer eens een keer door m’n hoofd spookte.
Het is gelukkig al weer even geleden dat ik een sterfgeval van dichtbij heb meegemaakt, geloof dat de laatste in 2012 was. Maar ik krijg het nare idee maar niet uit m’n hoofd dat de tijd van sterfgevallen wellicht weer is gekomen. Ja, ik ben daar een rare in, ik weet het.
Ik ben bang dat binnenkort wat mensen in mijn kring aan de beurt zijn. John, de oorlogsveteraan, is al dik in de 90. Opaopa die eind 80 is. Maar ook Wim, m’n eerste schoonvader en vriend. Hij zal nu ook ergens halverwege de 70 zijn. Dat zijn toch mannen die wat betekenen of betekent hebben in mijn leven en die mij het eerst zullen ontvallen. Tenminste als de dood enige vorm van logica in zich heeft.
Maar dat zal weer eens niet. De klootzak zal wel weer in onverwachte hoek toeslaan.
Dat heeft ie namelijk al vaker gedaan in mijn leven.
De lafaard.

De sok

Sok Ik schreef het toch al? Precies een week of 8 en 1 dag geleden?
Ja, daar sta je dan met je ‘wat een onzin op jouw weblog’. Tssss, don’t make me laugh HA HA! (bonuspunten als je weet uit welke film???). Neen, lieve lezer, ik schrijf hier de troes and nothing but de troes. Anders kun je net zo goed geen jolijtsijt vol kalken, zeg ik altijd. Dat je maar een beetje verhalen uit je duim zuigt om je lezers te vermaken. Is dàt ongeloofwaardig of wat? Om maar te zwijgen over de sneuheid daarvan. Maar dat is een ander verhaal.
Dees anekdoot gaat over mijn belofte die ik deed op dinsdag 27 januari. Toen beloofde ik dat over een week of 8 het prachtlijf er weer prachtig uit zou zien. En tadààààààà *gaat even parmantig staan*, zie hier het resultaat. Van de vlekjes zijn alleen nog de vl over en ik heb me daar een teint jonguh, WOW!!!! Veel teintiger zal je me deze zomer niet aantreffen. En het complete lijf even egaal hè! En ook nog natuurlijk bruin! Niet van dat zonnebank bruin, dat ziet er niet uit. Nee, natuurlijk bruin zoals natuurlijk bruin hoort te zijn. Het geheim daarvan wil ik hier wel vertellen maar dan moet je beloven het voor je te houden. Deal?
Het geheim is dat je volledig naakt in een UV-B cabine moet staan en dat de belichting dan per keer langzaam opgevoerd wordt. Van 0,38 seconden in het begin tot nu 2.44 seconden. En dan moet je belichting zien als dunne straaltjes microplastische straaltjes lava uit een vulkaan in het Polygoniegebergte die je lijf penetrerend naar binnen gaan. Letterlijk naar binnen branden. Het werd tot voor kort door de CIA als martelmethode gebruikt maar omdat het tè mensonterend was zijn ze overgestapt op het relaxtere waterboarden. Inderdaad, het is uitermate pijnlijk maar hé, pijn is fijn.
En dat is slecht nieuws, mensen. Zodra de 2 minuten belichten aangetikt wordt, wordt aangeraden bescherming aan te brengen op de gevoelige delen van het lijf. De meest voorkomende manier is een sok om betreffend lichaamsdeel te dragen. En je raadt het al, ik ben zo eigenwijs als de pest ik ben dat vergeten.
En nu ben ik een beetje verbrand en moet ik momenteel even op de blaren zitten. Nou ja, niet letterlijk natuurlijk. Ik heb niet echt blaren, maar we kunnen wel spreken van een licht gevoelige unit.
Maar ja, ik weiger er een sok omheen te doen. Kom op zeg, ik heb ook m’n trots! Stel je voor dat iemand me ziet! Pffff, het idee alleen al!
Loop ik daar met een sok om m’n neus. Whoehahahaha, ben de Elephant man toch niet?

Asjemenou!

Loeki“Volgens velen de beste serie van dit moment”, zei hij met zo’n overdreven voiceoverstem. “Meerrrr voor mannen”, zei hij er nog achteraan. Strike back, daar ging het over. Vrijdagavond om 22 uur.
Ik dacht, Manus does gek. Ben wel benieuwd of er na 24, Homeland en Person of interest wéér een serie is die het volgen waard is.
Nou lieve lezer, ik kan daar heel kort over zijn. NEE!! Asjemenou zeg, wat nep.
Ja, een leek zal het allemaal cool, spannend en wow enzo vinden maar omdat ik in dat segment werkzaam ben, heb ik er toch ernstige twijfels over heur. Een gijzelingssituatie. Een onbekend gebouw, een hele bult met machine geweren bewapende boeven, 6 gijzelaars en wat zien we? Twee vrouwen die naar binnen gaan en de gijzeling (net te laat trouwens) beëindigen. Twee vrouwen!! Twee!! Vrouwen!! WHOEHAHAHAHAHA!
En een achtervolging. De good guy en woman in een Mercedes met 4 uitlaten (en volgens mijn zonen ben je dan heul snel) op de vlucht voor de Russische politie. In Lada’s!! Whoehahaahaha. En ze dan niet af kunnen schudden hè? WHOEHAHAHAHA en HA!! Dat kan toch niet man!
Nee mensen, die serie zal ongetwijfeld door veel nono’s gevolgd worden maar ik pas. Ik kijk op vrijdagavond wel gewoon naar de herhaling van de herhaling van de herhaling van Top Gear.

Ah! Asjemenou is gevallen. Weet je nog, Loeki de leeuw die reclames aan elkaar asjemenoude? Dàt waren nog eens tv-tijden!
Nu kan ik wel gaan ranten over hoe alles vroeger beter was maar dat ga ik niet doen.
Wat ik wèl ga doen is jou, lieve lezer, uitdagen. Uitdagen middels een klein kwisje. Altijd gezellig, de interactiviteit tussen jou, lieve lezer, en ondergetekende.
Ik heb (denk ik) een muziekvraag ontdekt die niet op Google te vinden is.

IN WELK NEDERLANDSTALIG LIED IS HET WOORDJE ‘ASJEMENOU’ TE VINDEN?

Hint: Ik heb ‘m in de auto!!

Plemp je antwoord maar gewoon hieronder. Zoveel antwoorden zullen er toch wel niet komen.
Ontzettend veel succes en de winnaar kan eventueel een vers gedragen string van mij winnen.

Baywatch

IMG_4423Zo af en toe ben ik net een mens. Vannacht was zo’n moment. Ik schrok badend in het zweet wakker. Ik had gedroomd. Of eigenlijk genachtmerried. Want waarom zou ik anders wakker schrikken?
Ik ben zondag met m’n jongens op verkenningstocht geweest. Naar ons vakantieadres van aanstaande zomer. Ik doe dat vaker want ik vind dat handig. Voorkennis om niet voor verrassingen te komen staan, moei importante! En, oja, ik ben een control freak.
Zo ontdekten we dat we een huisje aan het water hebben. GE-WEL-DIG!! Zo vanuit m’n slaapkamerraam een duik nemen, ik ❤️ dat. Maar ook hebben we de snelste route naar de speeltuin, de ijscokraam, de snackbar en de bar in onze hoofden opgenomen. Laat maar komen, die vakantie!!

Maar ik schrok vannacht dus badend in het zweet wakker.
Het is 2 jaar geleden dat we met vrienden naar een eilandje in het Veluwemeer voeren. Daar aangekomen zetelden we ons aan een klein strandje en de kinds konden zich uitleven in het ondiepe water. Tenminste, de eerste 3 meter waren redelijk ondiep, daarna werd het al gauw een stuk dieper. De twee oudsten, pas op zwemles, vermaakten zich in het water, de twee jongsten hielden het bij kliederen met het natte zand. Wij, ouders, genoten van het brandende zonnetje. Nu en dan namen we een duik ter verkoeling. Het was een mooie middag.
De twee oudsten werden wat enthousiaster en dus wilder en renden vanaf het strand het water in en namen een ‘duik’. Lachen, gieren en brullen. Ondertussen was Teun (mijn jongste voor de nono’s hier. Toen een jaar of 2,5) ongemerkt iets verder het water in gegaan en speelde nog steeds met het zand. Door de golfslag van de wilde oudsten kwam het water tot de hals van Teun. En alsof ik het wist, bij de volgende duik van de 2 oudsten ging Teun kopje onder. Ik was al gaan staan en terwijl de oudsten de aanloop namen, Baywatchte ik richting Teun. Een fractie nadat hij kopje onder ging viste ik ‘m uit het water. Hij huilde niet, hij stond strak van schrik.

Vannacht nachtmerriede ik dat die fractie een seconde of 47 was omdat ik te druk was met m’n telefoon voor m’n neus. Of dat ik een verhaal in de Playboy zat te lezen. Of dat ik te zonnebaaddutten lag. Of……………………
Ik werd vannacht badend in het zweet wakker.

Of misschien kwam het toch gewoon door die twee dekbedden waaronder ik lag?
Koud nog hè, ’s nachts?

Avondje romantiek

ProostIk had het penthuis flink schoon gemaakt. De woonkamer, de keuken, de douche, de slaapkamer, overal had ik mijn volledige energie ingestoken. Met m’n doekje en m’n flesje Glassex. En omdat het een prachtige lentedag was, had ik de ramen en balkondeur lekker tegen elkaar opengezet. De geur van zonlicht en sex (van ’t glas. Jij doordenkert jij!) verspreidden zich door mijn toko.
Ik had her en der waxinelichtjes aangestoken toen tegen half 7 de intercombel ging. Fluks drukte ik de Motownslows op de iPod aan. “Kom boven”, riep ik enthousiast door de intercom.
Ik was best een beetje gespannen, dat mag je eerlijk weten. Zo vaak komt een vrouw niet bij me thuis immers.
Ik nam haar jas aan en leidde haar naar de woonkamer. “Oh, wat leuk!”, zei ze. “Groter als ik dacht.” Ik dacht groter DAN ik dacht maar hield wijselijk m’n mond.
“Wil je koffie, thee of gelijk wat anders?”, vroeg ik. Ze lustte wel een wijntje en ze vleide haar best wel strakke lichaam in dat jurkje op de bank. ‘Ja hallo, daar moet ik zo zitten’, dacht ik maar ik hield wijselijk mijn mond.
“Proost.”, zeiden we tegelijk en even keken we elkaar indringend aan. We praatten wat over koetjes en kalfjes. Tot ik zei dat ik Boer zoekt vrouw niet volg.
Ik genoot van haar mooie lach. Ik kwam naast haar zitten. “Wat ruik je lekker naar kokos.”, zei ze zacht en ze streelde me door m’n achterhaar. Ik pakte haar hand en keek haar diep in haar ogen. “Zullen we dansen?”, vroeg ik en ik trok haar langzaam van de bank. Met haar handen in mijn nek en mijn handen op haar heupen slowden we door de kamer. Ik had er een goed gevoel bij. Dit kon haar wel eens zijn, dacht ik.

“HÉ, DIT LIEDJE VAN PHARRELL KEN IK NIET EENS!!”, schreeuwde ze ineens in m’n oor. Ze rukte zich van me los en begon te dansen. “WHOEHOOEEEE”, gilde ze.
Ik zuchtte diep en telde tot 10. Daarna liep ik naar de gang, pakte haar jas en gaf het haar.
“Dit is het origineel, muts! Wegwezen.”

Ja, lieve lezer, soms moet ik onverbiddelijk zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=kdnyrnLXFhg

Wolf

WolfBeter tieft die wolf even weer heul snel op. Voor z’n eigen bestwil, dat is. (is het trouwens een reu of een teef? En heet dat wel reu en teef bij wolven? Vragen, vragen, vragen.)
Ik ben namelijk aankomend weekend in stàààd met m’n jongens en het lijkt me voor de hele samenleving beter dat ik het beest niet tegenkom. Ik ga namelijk niet supersuf foto’s staan maken. En ik ga niet verstijfd van schrik lopen/rijden filmen.
NEEN lieve lezer! Ik ga volledig Roodkapje op ‘m. Ik sla z’n tanden uit z’n bek, ik breek z’n nek, ik ruk z’n hart eruit, ik snijd z’n strot door. Dan ga ik ‘m doodvermoorden, ik flikker wat stenen in z’n buik en daarna mik ik ‘m in de eerste de beste waterput die ik zie. Maak daar maar foto’s van!
Kom op zeg, een wolf. Dat is een predator! Een roofdier! Die horen in het wild te leven! En niet bij moeke voor de deur! (zo, dat waren 4 uitroeptekenzinnen achter elkaar!)
En dan kun je wel gaan mekkeren dat het de enige in Nederland is, daar heb ik niks mee te maken. Als ie tè dicht in de buurt van mijn jongens komt, is ie voor mij. En om aan te tonen dat ik geen onderscheid maak als het op beschermen van mijn naasten aankomt, ik zou hetzelfde doen met, laat ik een dwarsstraat noemen, een goudvis, mocht ie mij iets te agressief doen.

Dus wolf, laat dit een waarschuwing zijn. Gewoon rechts aanhouden tot je het bordje ‘Zoll’ ziet en dan maar flink doorstappen.
Tjuuuuusss.

We Roodkapjen!

Zomerhit 2015

N2saQDmAB3_6ChoEgTwaKA_rBAM! Het wordt potverdriedubbeltjes een dikke 16 graden man! En dat is op mijn balkonnetje, uit de wind en vol in het zonnetje toch al gauw een graadje of 33.
Ik zeg; tot kiekes winter (en fuk joe) en HALLOOOOO ZOMER!
De geoefende lezer weet dan dat het hoog tijd voor mij is om een zomerhit voor dit jaar te bepalen. Nou, lieve lezer, ik laat je ook deze keer niet neer en heb weer een prachtplaat voor je uitgezocht.

Zoals je weet word ik wat dikker (of minder afgetraind, het is maar net hoe je het bekijkt) en hobbelt het lijf hier en daar wat mee als ik in beweging kom. De buik kan ik nog redelijk gesixpackt houden maar de units daarboven, tja, daar heb ik niet zoveel controle over. Ja, lieve lezer, ik heb het over de boventors. De tetjes. Ik heb tetjes. Het is een onvermijdelijk gegeven. Het zat er aan te komen, ooit moest ook ik eraan geloven.
Maar vind ik het erg? Heb ik er moeite mee? Ga ik eraan onderdoor? NEEN!! Au contraire zelfs. Ben er eigenlijk wel een beetje trots op. M’n eigen Els en Ruud.
Ik zat ergens midden januari op een koude, gure, sneeuwerige en eenzame avond op de bank en onderstaand nummer kwam voorbij. Ik kende het niet maar da’s ook niet zo gek, ik heb wel meer nummers op m’n iPod nog nooit gehoord. Ja, ik heb een enóóóóóórme collectie muziek.
M’n tetjes reageerden en begonnen ritmisch op de maat te bewegen. (Dat is een lichamelijk iets wat ik nooit onder de knie zal krijgen. Hoor ik iets prettigs, reageert mijn lijf erop. Ik kan daar niets aan doen.) Ik ging er bij staan en mikte de bank in een hoek. De tafel ging er achteraan. Het nummer ging op repeat, het volume ging omhoog en zo heb ik de hele avond staan dansen. Met m’n tetjes hobbelend in de blouse.
En nu wordt het zomer en zie ik mezelf helemaal los gaan op een strand. Bij een ondergaande zon. En rond een kampvuur. En een ghettoblaster. En de blouse open. En maar hobbelen met die tetjes.
Man, kan niet wachten!

Bedenk me net hoe het er bij vrouwen uit zal zien!!!!! 😍😍😍

Lieve lezer, geniet van dè zomerhit 2015!

We Ami Wa Wa’en!

Piepelen

RallyIk houd er niet van gepiepeld te worden. Hoewel het tegenwoordig al een stuk minder is hoor. Vroeger was het bij het minste en ook geringste van ‘Wat nou? #$$^$#&*&!!!’ en haalde ik de raarste capriolen uit om mijn gelijk te bewijzen. Maar tegenwoordig ben ik ietsjes volwassener en een heul stuk ouder geworden, ze krijgen mij niet zo gauw meer op de kast.
Tenzij je mijn zoontjes bent en op Eurosport een rallyrit ziet. “Dat kan jouw auto niet, hè papa?”
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10…………………… Nee, dat hielp niet.
“Wat nou? %^&%#%^^!!” “Hup, jas aan! Ik zal jullie ’s laten zien dat ik dat veel beter kan dan die sissy’s in die omgebouwde gayauto’s”

Met 160 knalden we het bos in mijn achtertuin in. Het was blubberig, modderig en af en toe zanderig. De spetters vlogen me aan alle kanten voorbij. De jongens ook………… Oh, vergeten………… Ik besloot ze eerst eens vast te gordelen. Veiligheid vòòr alles immers.
In de verte doemde een ‘verboden voor voertuigenbord’ op. Ik joeg het ding met paal en al tegen de vlakte. Kom op zeg, dat bepaal ik zelf wel! Ik schakelde naar z’n 5 en drukte het gaspedaal volledig in. Plassen, kuilen, hobbels, alles nam ik op volle snelheid. “ZIEN JULLIE WEL?”, schreeuwde ik boven ‘Killing in the name of’ op vol volume uit. Ik had jolijt. Sam naast me zag lijkbleek. In mijn binnenspiegel zag ik dat Teun 34 kleuren kots had gespuugd. Hè, ik moet hem toch eens wat minder snoep geven, dacht ik nog.
Ah, daar kwam de bocht naar rechts. Met een slinger aan het stuur en de handrem omhoog gooide ik de voiture naar rechts. Ik knalde met m’n hoofd tegen het zijraam en raakte buiten bewustzijn………………………..

En daar ging het mis. De auto reed met volle vaart door een 3,62 meter diepe met water gevulde kuil. Door de schok schrok ik weer binnen bewustzijn. Ik probeerde uit alle macht te corrigeren maar het was te laat. De Peu was dodelijk getroffen.
FUK!
We stapten gedrieën uit, ik opende de motorkap. Alles was zeiknat. Omdat er altijd mensen zijn met meer verstand van auto’s dan ik, deed ik een belletje in het rond. ‘Hij moet even drogen, probeer over een half uur nog maar eens te starten’ kreeg ik als advies. Prima. “Kom jongens, we gaan spelen.”
Naast het zandpad waarop wij stonden lag een enorm veld. Een veld met alleen maar blubber. De jongens vermaakten zich met dingen die je op een zandpad met daarnaast een blubberveld doet. Ik moest piesen als een reiger. Ik ledigde de blaas tegen een boom toen ik een paniekerige “PAPAAAAAAA” hoorde. Fluks keek ik om en zag nog net de kruin van Teuntje’s hoofd. In volle sprint en met een enorme snoekduik greep ik het hoofd van mijn zoon. Ik trok hem met alle kracht uit de vacuüm zuigende blubber. Pfew, net op tijd!
Vanzelfsprekend zagen wij er niet meer uit. Alles zat onder de blubber. Maar dan ook écht alles. Ik bedacht mij dat ik een volgende keer de piem in de string moet doen en de spijkerbroek dicht knoop. Aandachtspuntje!
Ik probeerde de wagen te starten. Niks. Wel riep Sam van achter de auto dat het lekt. Ik knielde en zag dat er inderdaad vloeistof lekte. Er lag een aardige plas. Ook hing er een ding onder de auto te bungelen. Het rook benzineachtig maar zeker weten wist ik dat niet. Ik hield mijn aansteker erbij. WOEMMM! Ja, het was benzine.
Hmm, en nu? Er ging van alles door m’n hoofd. Wat kan het zijn? Hoe kom ik thuis? Hoe komen de jongens thuis? Wat zal ik eten vanavond? Zou de was al droog zijn? Laat ik m’n piem eens schoon vegen.
Verantwoordelijke vader als ik ben belde ik voormaligje om de jongens te komen halen. Dan waren zij in elk geval veilig thuis. Een kwartiertje later zwaaide ik ze uit. “Dag jongens! Tot Dinsdag.”
Daar stond ik dan, in de middel of nowhere. De zon ging bijna onder, het werd frisser. Ik moest iets doen. Ik moest voorkomen dat ik de nacht in de ijzige kou midden op de Veluwe zou moeten doorbrengen.
Volgens mijn berekening was het exact 6,8 kilometer naar huis. Ik moest maar gaan duwen, hoe zwaar kon dat zijn?
Nou, lieve lezer, dat was best pittig kan ik melden. Het is knap lastig duwen in een deuropening, met het stuur op slot, heuvel op en heuvel af.
Maar aan de andere kant, ik had mijn 23 minuten sporten voor die dag er wel weer op zitten. Zo positief kun je het natuurlijk ook bekijken.

Ik heb de Peu zojuist weer bij de garage afgehaald. Hij rijdt weer als een tiet!
En mijn jongens? Zij vinden mij de beste rallyrijder evah.

We piepelen!!

 

Piemel

PeenHier thuis noemen we de beestjes gewoon bij de naam. Geen gedoe met geheimtaal of verbasteringwoordjes, noop, gewoon zeggen wat het is, zo doen we dat hier. En dus is een piemel een piemel. En geen pielemoosje. Of plassertje. Of slurfje. Nee, een piemel is hier bij mij thuis een piemel. Punt.

Vrijdag had ik alleen Sam hier. Teun zou gaan logeren bij oom, tante en nichtje maar omdat hij een beetje koortserig was bleef hij bij mama. Na mijn best wel pittige week had ik me verheugd op even alleen met Sam. Da’s toch een stuk relaxter dan beide jochies over de vloer immers. Mama deed niet moeilijk en toonde begrip. Ik zeg *👊boks*.
Naar bedtijd is altijd jolijttijd. Ik kleedde Sam uit (ja, hij kan dat wel zelf maar zie laatste woord vorige zin), trok wat gekke bekken, deed raar en we slappelachten wat af.
Na de glas, plas, was wilde ik zijn pyjama aan doen. Hij stond uitgebreid zijn piemel goed in de string te leggen.
“Gaat het?”, vroeg ik.
“Ik heb een plakpiemel.”, zei hij. “M’n piemel plakt tegen m’n been.” We slappelachten weer wat af.
*Trouwens best knap voor zo’n jong ventje. Hij heeft overduidelijk de piemellengte niet van mij geërfd* 

Gisteravond was Teun aan de beurt om naar bed te gaan. Ook bij hem is het altijd gekke bekken trekken, raar doen en slappelachen. Ik vertelde dat Sam de avond ervoor een plakpiemel had. “Oh, dat heb ik vroeger ook wel eens gehad hoor”, zei hij zonder te knipperen met z’n ogen. Ik moest er hartelijk om lachen. De flinkert.

En omdat ik geen einde heb voor dees anekdoot, eindigt het hier.

We piemelen!!

Stil hè?

StilteJa, stil is het hiero hè?
Ik weet ‘t. Mijn nederige excuses daarvoor. Het spijt me dat ik jou, lieve lezer, een week zonder enige vorm van jolijt what so evah heb moeten opzadelen. Dat je een week in miserabele toestand hebt door moeten brengen. Dat je dag in, dag uit teleurstelling op teleurstelling heb moeten ervaren. Dat je telkens maar weer vol bruisend enthousiasme op die telefoon en/of tablet en/of laptop en/of computer kijkt om er dan achter komen dat die lul van een Manus alwèèr niks heeft getypt. Wèèr een dag niet gelachen……….
Ik weet het, mensen. Het doet mij ook pijn. Het snijdt mij ook door mijn ziel. Sterker nog, terwijl ik dit typ biggelen de tranen over m’n wangen en zijn de tissues niet aan te slepen.
En het ergste is, is dat ik er ook geen verklaring voor heb.
Ik had natuurlijk gewoon wat hilariteiten kunnen schrijven op zaterdag, zondag of maandagochtend toen mijn jongens er waren. Of op dinsdag papadag. Of na mijn nachtdienst op woensdagmiddag toen ik bij de jongens was. Of op donderdag na de nachtdienst toen ik helemaal kapotstuk was. En ik had zelfs vrijdag, voor ik de jongens ging halen, nog wat lolligs kunnen neerkwakken.
Nee, ik heb dat volkomen nagelaten. En je wilt niet weten hoeveel spijt ik daarvan heb.
Maar ik beloof plechtig heul binnenkort weer iets te schrijven waar jij je weer aan kunt verkneukelen.

We jolijten!!

*Leuk hoor schoolvakanties. Maar hou ook ’s fukking rekening met werkende ouders!!*  

Europa in

HooligansNou sgat, ik gaan hoor.
Ja, is goet. Hep je alles?
Alles wat ik nodig hep.
Hep je genoeg geld?
Hep m’n uitkering binneh.
Oja, mot de huur betalen. Nou, feel plesier.
Geef Djaylano en Shanaya een dikke kus van me.
Die motten trouwes nieuwe kleren hebbeh.
Nou alweer? We hebben net de hele fansjop leeggekogt!
Ja, die groeieh tog!
Ben overmorrege trug. Dan hebbeh we ut erover.
Is goet, sgat. Ga nou maar. Wij ete wel bij mun moedeh.
Dikke kus.
Maak je fotoos?
Komt goed. Doeiii.
Mot ik nog erges op letteh?
Ja, hopen dat dat kk 020 niet wint.
Hahahahahaha.
Hahahahahaha.

Ik verklaar het lente

Lente meJa lieve lezer, ik verklaar het lente. Kijk maar eens naar buiten.
*noot van de redactie; lees je dees anekdoot vandaag om laten we zeggen 21.43 uur dan kun je de tweede zin van dit relaas vergeten.*

Op het moment van typen is het lente. En als ik dat zeg dan is dat zo. Ik heb 3 verklaringen voor het feit dat het lente is. Één; Ik zat zojuist zeker drie kwartier op m’n balkonnetje. Nou, en dat hoef ik in de winter ècht niet te proberen! Tenminste niet als ik *puberale grap alert* ijsballen wil. Nee joh, dan is het daar veuls te koud. Dat zelfs m’n balkonnetje zegt; “Zeg, flikker hier even lekker op zeg!”
De tweede verklaring is dat ik die besten von Roy Black aan heb staan. Op repeat. En als er iets echte lentemuziek is, is het dat van Roy Black wel! Soepertoll!!
En tenslotte is er weer eens een foto van mij gelukt (zie boven). Zoals je weet zijn gelukte foto’s van mij sporadisch, zeldzaam alsmede uniek. Ik doe niet voor niets jáááááááren en jááááááááren met één en dezelfde foto terwijl de tijd zo langzamerhand toch ook vat heeft weten te krijgen op mijn ooit zo gladde huidje. Niets zo vervelend om mensen tegen te komen die zeggen dat ik er op de foto jonger uitzie. Joh! Die is uit 1978!

Maar wat heeft een gelukte foto van jou nou met de lente te maken, vraag je je af? Nou niets. Ik wilde alleen even melden dat ik niet anders dan tevreden kan zijn over bovenstaande foto.
Eens zien hoe lang ik daar mee ga doen.

We lenten!

Realistisch beeld

10968032_919346971432181_1047198451_nIk dut beroerd de laatste tijd. Of de laatste tijd? Het laatste half jaar eigenlijk. Kon ik voorheen nog wel eens compleet van de wereld een paar uur op de bank dutten, tegenwoordig houdt het met 3 kwartier, soms een uurtje wel op.
Sinds ongeveer een half jaar speelt mijn vader veelal een hoofdrol in mijn gedachten als ik lig te dutten. En dat zijn hele realistische beelden. Over best wel actuele zaken. Ik schrik dan wakker omdat het rationeel gezien gewoon niet mogelijk is. Maar de eerste paar seconden na het wakker schrikken ben ik wel even in de war. Mijn hart gaat dan als een dolle tekeer en ik moet me even flink oriënteren.
Zoals met zoveel dingen heb ik ook hier mee leren leven maar sinds afgelopen week is het weer raak. Met dit verschil dat mijn oma er nu bij is gekomen. En ook weer hele realistische beelden. Mijn jongens zitten zelfs bij haar op schoot!

Oma Antje overleed in december 2001. Schat van een mens. Ik heb ontzettend veel herinneringen aan haar maar mijn dierbaarste is dat elke vrijdag als ze bij ons was, ik na schooltijd met m’n hoofd op haar schoot ging liggen, dat ze dan mijn handen pakte en mijn nagelriemen met haar duimnagel heel zachtjes los duwde. Dat gaf me altijd een fijn en veilig gevoel. Kan niet precies uitleggen waarom trouwens maar daar denk ik altijd aan als ik aan mijn oma denk.
Toen ze overleed woonde ik al een jaar of 6 ‘ver weg’. In tegenstelling tot mijn familie heb ik geen afscheid van haar kunnen nemen. Als ik het me goed herinner waren ze er toen oma haar laatste adem uitblies.
Ik kwam een paar uur later. Net als bij m’n vader.

Soms wil ik even terug in de tijd.
Gewoon om ze nog even te kunnen knuffelen.

Bloedgeel

10965417_918772058156339_1360773676_nDe borstel (lollige en standaard vervanging voor titel voor m’n nieuwe lezers) van dees anekdoot heb ik gejat van Opel. Ze hadden bij de introductie van de Opel Calibra een advertentie staan in mijn toen favoriete leesblad, Playboy. Een compleet zwarte achtergrond en een knalgele Calibra op de voorgrond. “Bloedgeel” stond erbij. Ik vond dat gaaf. Ik had de advertentie jarenlang ingelijst op mijn kamer hangen.

Jáááááááren voor Dries in z’n gele zwembroek te zien was had ik dat al gebeentheredonethat. Vanzelfsprekend zou ik haast zeggen want ik doe heul veul dingen als eerste waar anderen dan mee aan de haal gaan. Het moet zo rond 1987/1988 zijn geweest dat ik stage liep bij Perry Sports op de Vismàààak in mien stààd. Ik was verantwoordelijk voor de aanvulling der artikelen en vertoefde derhalve veel in het magazijn. Daar zag ik een knalgele Speedo zwembroek liggen en ik was op slag verliefd. Ik trok de juiste maat aan en kwam er thuis achter dat ik ‘m helemaal vergeten was weer uit te doen……………. Echt hoor!
Ik heb er ontzettend veel plezier van gehad. In het zwembad was ik met mijn poepiebruine en tropical ge-oilde lijf een sightseeing.
Mooie tijden.

Om onverklaarbare redenen ben ik de zwembroek ergens halverwege 1998 kwijtgeraakt en ik heb er even om moeten janken. Maar na 3 weken raapte ik mezelf weer bijelkaar en groeide verder. Je moet niet te lang stilstaan bij het verleden immers. Hierna heb ik nog een tijd een knalgroene zwembroek gehad en daarna kocht voormaligje een donkerblauwe maar beiden kwamen ze toch nooit in de buurt van mijn ozo geliefde gele Speedo. Maar sentimenten gelden niet in de genitaliënmode dus zette ik me eroverheen.
Tot gisteravond! Ik kreeg een prachtige gele zwembroek voor mijn verjaardag!!! Ik schoot compleet vol!
Goed, het is dan wel geen Speedo, het is een boxermodel, maar mèn wat ben ik er blij mee! Kan niet wachten om er mee langs de Hollandse costa’s te paraderen.

Het enige minpuntje is dat hij wel een maatje groter mag.
Het krijgen van een laf stijfje is nu fysiek volkomen onmogelijk.

We zwembroeken!

Opvoeddingetje

IMG_5675Één van de opvoeddingetjes waar ik verantwoordelijk ben, is de muzieksmaak van mijn jongens. Of ben verantwoordelijk? Dat klinkt ook weer zo dictatorig. Ik heb me die taak toegeeïgend, laat ik het zo zeggen. Had ik deze zéér belangrijke taak aan voormaligje overgelaten, hadden de jongens straks elke zomer in het Philipsstadion staan te gillen met een zachte G. En laten we eerlijk zijn, er zijn grenzen aan een mini Me zijn.
Nee, laat de muziek maar aan mij over. Ik heb daar verstand van. Ik dig die ding!
Bij mij thuis geen kinderliedjes of vage zuigradio. Hier speelt de iPod en daar staat mijn muziek op. Ja goed, voor Teun wil ik nog wel eens iets van One, two trio opzetten. Of ‘Een kip heeft geen piemel’. Of ‘Josef, spiel uns eins’. Maar over het algemeen gaat het hier van Metallica naar Johann Strauss en van Julian Sas naar Kool and the gang. Het is maar net welke afspeellijst ik op heb staan.

Teun wil nog wel eens uit de band springen en er een dansje of een tekstverbastering uitgooien. Net als z’n vader trouwens. Sam is meer een luisteraar. Een toehoorder. Hij luistert naar de muziek. Naar de instrumenten. Naar de tonen. Naar het samenspel der instrumenten, zoals dat zo prachtig heet. Net als z’n vader trouwens. Hij was het ook die ‘Les lacs du Connemara’ tot ons nationale familie volkslied heeft gebombardeerd. Die doedels aan het eind!! Geweldig!
Zo zaten wij laatst in de auto toen onderstaande klassieker voorbij kwam. Prachtplaat!
Teun zat achterin wat te geinen, Sam zat stil op de bijrijderstoel naast me. Want daar zijn vaak de bijrijderstoelen. Aan het einde van het nummer zei Sam opeens “Mag die nog een keer?”
Ik fronste mijn beide wenkbrauwen. “Vind je dat mooi”, vroeg ik. Hij knikte. “Mooie gitaar en violen en trompetten.”, zei hij. “En trommels!”, schreeuwde Teun vanaf de achterbank. Mijn vadermuziekhart smolt.
Ik drukte op return en zei tegen Teun dat hij even stil moest zijn en ook moest luisteren. Op de parkeerplaats voor mama’s huis hebben we het nummer 2x beluisterd. We genoten gedrieën van deze knijter in gepassioneerde stilte.

We turnofafriendlycard’en!

Prima idee

feestje aktieHeb je het gelezen van de PTT TNT Postnl hoe de fuk heten ze tegenwoordig? Die lui die rekeningen, aanmaningen, dreigbrieven, poederbrieven etcevoorts in je brievenbus mikken? Ik weet niet hoor maar ik vind dat bedrijf zòòòòò 1982.
HALLOOOOOO!! DIZZ IZ TOETOUSENDFIFFTIEN MÈN! Wel eens gehoord van Wazzapp? Van email? Van Twitter? Van Facebook? Wie stuurt er nu nog iets via de post? Dan moet je wel vreselijk onder een steen liggen, dunkt me. In 1982 had een postbode nog zin. Waar haalde je anders elastiekjes voor je katapult vandaan? Maar tegenwoordig is zo iemand toch niet meer nodig? Kom op zeg! En het gekke is dat ik ze overal zie lopen! Met 36 per wijk! Met hun oranje/grijze fietstassen. Of bakfietsen. Hier komt ie zelfs met de auto! Luie flieker.
Ik zal wel een memo gemist hebben hoor maar dat kan toch nooit uit? Ze hadden volgens Wiki in 2013 170 miljoen verlies en ik moet me sterk vergissen maar dat bedrag is waarschijnlijk gegaan naar het management.

Maar ik dwaal af. Ze hebben een Valentijnsdagactie. Je kunt 1,52 Gulden uitsparen door op jouw Valentijnskaart voor je geheime lover op het vakje waar de postzegel hoort een woest aantrekkelijke rode lippenstiftzoen te plaatsen. BRILJANT!!!!! Man man man, wat een commercieel succes zal dat worden!
En laat ik dat idee nou eens even fijn van ze jatten. Zoals je weet, want jij volgt mijn hele hebben en houwen natuurlijk, bereik ik vrijdag de dubbel 4. En omdat niet iedereen in de gelegenheid is mij op die dag persoonlijk onder te lebberen, heb ik het volgende bedacht;
Je haalt een fantastisch mooie felicitatiekaart, je plakt op het vakje waar de postzegel hoort 20 Euro en je stuurt ‘m naar me op! Zo bespaar je mooi even 1,52 Gulden voor een postzegel!!!!! Prima plan hè?
Mijn adres is bekend, mag ik toch aannemen?

We verjaardagsposten!

Op z’n Grieks

LeesbrilmanHet is even geleden maar gisteravond was het zover. Ik moest weer eens mijn superheld alterego ‘Leesbrilman’ uithangen.
Ik had mijn moeder een weekendje op huishouden visite en nadat ik de jongens naar voormaligje had teruggebracht, gingen moeke en ik uit daten. Bij de Griek want dat vind ze zo lekker.
Het begon al bij binnenkomst. Voor de deur stond een groep jongeren te roken en een geërgerde eigenaresse (Sofia, droomvrouw!!) deed voor de zoveelste keer de deur dicht tegen de kou. Ze zei dat ook. “Ik doe nu voor de zoveelste keer de deur dicht!”. Vandaar dat ik dat op dat moment wist. Ook vertelde ze dat ze een flinke groep in tha house had en aan de manier waarop ze het zei concludeerde ik dat ze er niet zo happy mee was. Ik stelde haar gerust, zei dat ik er nu was en gaf haar, naar goed Grieks gebruik, een tongzoen. Het bleek een Biafraans gebruik te zijn maar we deden er niet al te moeilijk over. Ik verontschuldigde me voor mijn gebrek aan geografische kennis.
De grote groep zat achterin de zaak bij de open haard, wij namen een tafeltje vlakbij het raam. Sofia nam onze bestelling op en vertelde tussen haar prachtige neus en dito lippen door dat het een groep Joego’s betrof. Ze hadden gereserveerd voor 20 man maar er bleken een kleine 60 te zijn gekomen. Het was een familiesdingetje. Een scheiding zou in deze zaak en juist op dit moment uitgesproken worden. Ze verontschuldigde zich op voorhand voor de overlast.
Ze had mijn volledige aandacht. Ik bekeek haar eens van top tot teen. GOEIENDAG ZEG! Wat een mooie vrouw!
Moeke gaf me een slap op m’n wang. Oh wacht, ze zei ook iets……………….

Onder ons eten liepen de emoties bij de families hoog op. Een hoop geschreeuw en een hoop rumoer. Zucht…….
Ik nam de laatste slok uit m’n glas bier, ging staan en mikte het glas, naar goed Grieks gebruik, richting open haard. En het schaaltje met olijven wierp ik erachteraan. BAH! Vieze dingen!
Ja, ik ging staan. Ik moest er wel bij staan, de open haard was een meter of 28 van ons tafeltje af immers.
Een boos uitziende groep mannen kwam naar ons tafeltje gestiefeld. Of ik wel goed bij m’n hoofd was, vroeg één. En hij plantte, ten teken van dreiging, een fors mes in ons tafeltje. Ik schepte nog wat Gyros bij en boerde, naar goed Grieks gebruik, m’n moeder vol in haar gezicht en ging wederom staan. Ik begon op m’n vingers te tellen terwijl ik de man strak aankeek. Toen ik bij m’n 2e wijsvinger was (en geoefende lezer weet dat dit 6 is) kwam Sofia aangespurt. Ze trok de jongens mee naar het achterste gedeelte van het restaurant. De mannen gingen met tegenzin mee en het vingerwijzen, woedend kijken en dreigen was niet van de lucht.

Om de gemoederen te bedaren draaide Sofia het volume van de muziek wat open. Ik ging staan. Ik vouwde m’n armen over elkaar en naar goed Grieks gebruik begon ik de Sirtaki te dansen. Moeke kon niet stil blijven zitten en haakte aan. Het duurde maar even of het hele voorrestaurant én de complete bediening Sirtakiede alsof het een lieve lust was. We hadden jolijt.
Dit in tegenstelling tot de groep achterin. Om boven het volume uit te komen, schreeuwden ze meer en meer. Het leek uit de hand te lopen. Ik had er genoeg van. Ik toog naar het toilet. Geheel toevallig hing mijn superheldenpak daar. Ik kleedde me om. Een haakje aan m’n nagel zorgde voor een flinke ladder in m’n maillot maar daar had ik op dat moment even geen tijd voor. Haast was geboden om die groep de zaak uit te bonjouren.
Ik startte het intromuziekje en kwam theatraal het toilet uitstuiven……………………….

De rust was volledig weergekeerd. De man van Sofia (onbereikbare droomvrouw dus😞) had ingegrepen en de groep de deur gewezen………………….
Dus.
Moeke en ik namen nog een kopje koffie en hebben toen zonder te betalen de zaak verlaten.
Zoals goed Grieks gebruik.

The movie

IMG_5638Weet niet hoe het met jou zit maar over 8 nachtjes slapen word ik 44 en ik vind het de hoogste tijd om mijzelf eens even lekker in het zonnetje te zetten. Maar ja, dan ben ik natuurlijk wel afhankelijk van het weer. Niets veranderlijker dan het weer immers. Hoe groot is de kans dat ik dan m’n Dries Roelvinkgele zwembroek kan dragen? Ik denk dat het met 0% wel ophoudt. Ook omdat ik die zwembroek al jàààààren kwijt ben trouwens. Én zouden de buren niet raar opkijken als ik ineens pontificaal op een tuinstoel in onze gezamenlijke voortuin ging zitten?………….
Hmm, aandachtspuntje.
En waarom zou ik egoïstisch mezelf in het zonnetje zetten? Waarom het niet delen met jou, lieve lezer?
Ja, waarom zou ik niet mijn lang gekoesterde droom uit laten komen? Filmheld! Op het witte doek! Von Bloghausen, the movie. Dè film over het sensationeel spannende leven van één van de 87.429.673 meest begeerde vrijgezellen van Gelderland. Een rollercoaster aan aktiescènes, thrillerscènes, poep -en piesgrappenscènes en, natuurlijk niet te vergeten, dampende vrijscènes.
Ja, dat ga ik doen. Ik laat mijzelf verfilmen. Misschien dat Katja me dan eindelijk ziet staan…………..

Of zal ik eerst iets kleiner beginnen? Laten we zeggen, met een boek?
IMG_5637

 

 

 

(Wat een flutanekdoot hè? Klopt, ben er ook niet trots op. Wilde eigenlijk alleen maar laten zien dat ik een nieuwe foto-app heb ontdekt; Photofunia)

Ik haat alles aan jou

MoppersmurfIn mijn roerige jaren kreeg ik geheel toevallig een vriendin. Ze pakte mij een keer spontaan op de bakkes en ik werd verliefd. (Ja, lieve leester, zo makkelijk kan het met mij gaan.)
Ik genoot van onze tijd samen, ik genoot van onze tijd met vrienden samen, eigenlijk genoot ik over het algemeen wel. Maar zoals je in de eerste zin hebt gelezen viel dit genieten in mijn roerige jaren. Of eigenlijk aan het begin van mijn roerige jaren (de roerigste kwamen jaren later. Daarover wellicht een andere keer meer. *Von Cliffhangerhausen!!!!!*).
Hoe zal ik mijn roerige jaren eens omschrijven? Laat ik het zo zeggen dat ik er niet in spuugde en dat ik geen fuk gaf. Weekendlijks was het raak. En vaak zomers wel vaker. De wereld als een doedelzak en rare dingen doen. Geen criminele rare dingen trouwens hoor. Gewoon gekke rare dingen. Die om te lachen zijn. Maar als ik eraan terugdenk, had het voor hetzelfde geld verkeerd af kunnen lopen.
Mijn vriendin, die enkele jaren volwassener was, vond het in het begin ook lollig maar na een half jaar wilde ze toch wel dat het iets serieuzer werd. Tja, daar was ik ook wel klaar voor.

Dacht ik.
Het roerige leven had mij in de houdgreep en ik werd er steeds verder in gezogen. Ik vond gezelligheid, lol, lachen, jolijt en heul veul alcohol belangrijker dan een avondje thuis zitten. Met enige regelmaat werd ik naast haar wakker en geen idee wat ik die avond en nacht ervoor allemaal had uitgevreten.
Ze was er op een bepaald moment helemaal klaar mee en ze dumpte me…………………………….
WAT? MIJ DUMPEN? #$##@$%%$$((*&^%😡😡😡😡
Ik ging rare dingen doen. Dingen die ik achteraf niet had moeten doen. Verdiende ze niet. Ik heb daar spijt van. MeaCulpa.
Ik heb er van geleerd. Tenminste, ik vind dat ik 20 jaar later verstandig met de ‘scheiding’ om ben gegaan.
Vanzelfsprekend was m’n vriendin not amused met mijn gedrag. En dan is not amused een understatement. Ze kreeg een hekel aan me. En dan ook zo’n hekel dat ze me eens over de motorkap wilde jagen. Diepe haat!
En nu ik erover nadenk, heb ik er nog begrip voor ook. Wat een eikel kon (kan?) ik soms zijn!

Precies in dat jaar bracht Ugly kid Joe zijn geweldige eerste single uit.
Ik moet me sterk vergissen hoor maar volgens mij heeft mijn toenmalige vriendin de tekst geschreven……..

Zeg vrouwtjes, help ’s ff

Zeg vrouwtjesJullie weten dat ik het dit jaar over de vrouwvriendelijke toer gooi, toch?
Dat werd ook wel eens tijd. Het schijnt dat ik zo nu en dan en zo af en toe nogal vrouwvriendelijk overkom. Of vrouwonvriendelijk? Meer horkerig. Ongemanierd. Bot.
Maar we zijn nu een maand onderweg en ik loop toch wel tegen een paar vragen aan.
Zum bleistift; als een vrouw je een vraag stelt, geef je dan eerlijk antwoord of draai je je antwoord zo dat zij hoort wat ze wilt horen?
Of; Als een vrouw naar een compliment vist, geef je dan eerlijk antwoord of draai je je antwoord zo dat zij hoort wat ze wilt horen?

Oh, eigenlijk is het maar één vraag. Maar toch ben ik benieuwd naar jullie mening.
Dus vrouwtjes, help ’s ff.
Willen jullie nou een man die ja en amen zegt of hebben julie liever eentje die zo nu en dan wat tegengas geeft? Of, en dat is dan mijn geval, die zich helemaal niks laat vertellen?
Knal het maar bij de reacties, ben errug benieuwd.
Want ik snap er de ballen niet meer van.

We vrouwvriendelijken!

Sportschool

 

SportschoolJe wordt er toch mee doodgegooid man! Mensen die laten weten dat ze even naar de sportschool gaan. HOUTENSOP!!!!!!!

Luister (of in dit geval lees); Je bent gewoon een enorme narcistische lutser (m/v) als je naar een sportschool gaat. Klaar!
Ten eerste kost het geld. En als je geld moet betalen om je lijf in vorm te krijgen, loop je ermee te koop. Dat geld kun je ook aan andere zaken uitgeven (donaties zijn immer welkom : 4152364 o.v.v. Help Manus de winter door).
‘Ja maar, er staan wel allemaal hele goeie, moderne, high tech apparaten’, hoor ik je mekkeren. ‘Die zijn perfect voor mijn lijf/conditie’. Dan heb je zeker nog nooit Rocky 4 tegen Ivan Drago gezien? Wat is er mis met huis-tuin en/of keukenspullen? Ik zum bleistift heb hier thuis een 3-zitsbank die ik regelmatig een paar keer omhoog lift. Tijdens het stofzuigen. Diezelfde bank gebruik ik voor mijn buikspieren. Als ik omhoog moet komen om mijn drankje te pakken.
Rek en strekoefeningen doe ik onder de douche. Als ik met de douchekop tussen de bammetjes schoonspuit. Ik loop regelmatig 3 trappen op met zware boodschappen. En dan vergeet ik vaak ook nog die andere 2 kratjes in m’n auto en moet ik de hele rit nog een keer maken. Om maar wat voorbeelden te noemen.
Ga je naar de sportschool om, ik noem een zijstraat, Savate of Tai-Jitsu te beoefenen, loop dan even door naar een dojo. Kneus. Want zo noem je dat.
‘Ja maar, op de sportschool kunnen ze precies aangeven hoeveel kilo eraf moet, wat mijn juiste BMI is en nog véééééél meer’. Zucht, je weet toch zelf wel wanneer je lekker in je velletje zit man!
En tenslotte, ga je voor de gezelligheid, dan kijk je ook naar Gerard Joling en moet je sowieso preventief uit de samenleving gehaald worden.

Maar goed, er blijken gigantische hoeveelheden lutsers wèl naar een sportschool te gaan dus ik stoor me weer eens aan iets waar toch geen ontkomen aan is.
Maar als je dan toch gaat, neem dan in godsnaam bovenstaande tas mee.
Dan ben je tenminste een baas (m/v).

Meel

MeelKinderen kunnen zo af en toe onbedoeld hard zijn. Zo ook vanavond mijn oudste.
Mama was net thuis, ik zat nog even met de jongens te stoeien. Zieke Teuntje was ik op m’n schoot aan het kietelen, Sam ging achter me staan. Waarschijnlijk om met een verschrikkelijke sprong mijn nek te verbrijzelen. Plots zei hij; “Hé, jij hebt meel op je hoofd”………………………..

Tja, daar had ik even niet van terug. De geoefende lezer weet dat ik kamp met / leid aan die irritante huidziekte psoriasis. Meestal in januari steekt het de kop op met gevolg dat ik hier en daar op mijn prachtlijf plekjes heb. En dus ook boven op m’n hoofd. Daar zit zelfs het epicentrum, heb ik het idee. Een redelijke plek onder m’n haardos. En ja, als je er bovenop kijkt, zie je inderdaad schilfertjes. In een kind’s oog is dat dus meel.
Op zich wel lollig van hem maar hij raakte mij wèl genoeg om er hier nu over te schrijven. Het beheerst immers voor een klein deel mijn leven. Genezen zal het namelijk nooit. Ik heb leren leven met een huid als mijn humor, gortdroog.

Nu zie ik ineens allemaal hunkerende vrouwen afhaken. ‘Leuke vent hoor maar die viezigheid hoef ik niet!’
Maar dat is helegaar niet nodig!
NEEN! ZEKER NIET!
Ik heb namelijk nog 15 behandelingen tegoed!
15 behandelingen van zoutbaden, wat crèmen en een zooi UV-B bestralingen. Vooral dat laatste vind ik prettig. Gratis zonnebank! Gratis kleurtje! En over het hele lijf hè? Zelfs tussen de bammetjes, mocht ik dat willen.

Dus vrouwtjes, geen zorgen. Over een week of 8 ziet pappe er weer tiptop uit.  IIIIEEEHAAAA!
Hé, is het dan geen lente?? De tijd dat ik me weer op de markt gooi? Nah, da’s toevallig zeg!

Foto

2015/01/img_5513.jpg

Dit is wat mij betreft de belangrijkste foto ooit gemaakt. De 11 overgebleven leden van Easy Company ontspannen zittend op het schitterende terras van ‘Het Adelaarsnest’; De villa van de grootste schurk uit de geschiedenis.
Deze villa, op 1834 meter hoogte, werd hem geschonken voor zijn 50e verjaardag door de NSDAP. Omdat hij leed aan claustrofobie en hoogtevrees heeft hij dit huis niet al te vaak bewoond.
Toch vind ik de verovering op deze villa hèt symbool van het einde van WO2.

De lange en vooral zware reis ernaartoe kan ik me met geen mogelijkheid voorstellen. En eigenlijk niemand die er niet bij is geweest. Een dik half jaar hebben deze mannen dag in dag uit moeten vechten voor hun leven en voor de vrijheid. Onze vrijheid. Onder leiding van Captain Richard (Dick) Winters (2e van rechts op de foto) droegen de mannen bij aan onder andere operatie Overlord en operatie Market Garden, de slag om de Ardennen en de slag om Bastenaken. En dat kunnen we rustig het zwaardere oorlogswerk noemen.
Om uiteindelijk te eindigen bovenop de Kehlstein in Zuid-Beieren waar deze foto is geschoten.

Ontzettend veel en ongelooflijk diep respect voor deze, alle inmiddels overleden, mannen.
Deze schitterende foto is hun nalatenschap.
Proost jongens!

Uku Atchawa

IMG_5479Woensdagmiddag rond de klok van 14 uur stroomden 6 vriendjes en 1 vriendinnetje binnen. Hét indianenkinderfeestje van zoonlief kon beginnen. Voormaligje klom in haar regiestoel; “Aàààààààànd ACTION!” (*Katchinggg*), riep ze.
Met een zelfgemaakte speer mochten de kinds één voor één een ballon kapot prikken. In de ballon zat confetti en een briefje met een naam er op. Deze naam mocht een kadootje aan Sam geven. Kinderlijk eenvoudig maar ontzettend leuk idee van voormaligje vond ik het. Nadat hij nòg meer Lego (Katchinggg*) had gekregen werden de gastjes getrakteerd op drinken en gebak. Nou! Dat ging erin als Ketellapper (*katchinggg*) natuurlijk!
(*Noot van de redactie; dees anekdoot wordt gesponsord*)
Niet elk kind was gekomen met een iets van indianen maar ook daar had voormaligje aan gedacht. Ze ging met de groep tooien maken. Wéér een briljant plan van d’r.

Maar daarna was het mijn beurt. Ik had me stiekem boven omgetoverd tot Uku Atchawa, opperhoofd Wijze Wolf van de Gouden Wolven-stam in het Nederlands. Het licht ging uit, de spotlights gingen aan. Het werd doodstil in de kamer. Met een handtrommel illustreerde ik mijn glorieuze entree. Pom pompompom, Pom pompompom, Pom pompompom.
Met grote ogen keken de kinds me aan. “Uku Atchawa (= Allemaal in een kring op de grond zitten)”, sommeerde ik en ik draaide met mijn vinger een rondje.
De gouden pijl was gestolen en wij moesten en zouden deze waardevolle pijl terugvinden, vertelde ik de aandachtige groep. “Uku Atchawa! (Allemaal de jas aan!)”, riep ik terwijl ik met moeite vlotjes uit mijn kleermakerszit kwam.
Buiten slopen we rechtsaf en al gauw troffen we de eerste aanwijzing in een boom aan. Het was een lastige vraag. Gelukkig werd het goede antwoord gegeven. Omdat de troep ietwat tè enthousiast was, moest ik ingrijpen. “Uku Atchawa! (bij elkaar blijven en NIET rennen! Wie weet had bandiet El Snorro een val voor ons klaargezet)”. Ook de volgende aanwijzing werd vlot gevonden.
Maar hé, waar was Gladde Wezel? Vlug keek ik achterom. Wat stond die vrouw op leeftijd daar glimlachend te schoffelen in haar tuin? Ik rook onraad. “UKU ATCHAWA!! (Aanvalluh!!)”, riep ik uit. Binnen no time was de vrouw tegen de grond gewerkt door mijn krijgers en in het schuurtje troffen we de vastgebonden en geknevelde Gladde Wezel aan. We moesten een duidelijke boodschap aan El Snorro afgeven. ‘Uku Atchawa! (Het is ons menens, niet fukken met ons!)’, schreef ik op een briefje. We scalpeerden de vrouw en lieten haar in haar tuin achter.
Zaten we potdomme ineens midden in een spannond avontuur zeg!

We kwamen aan bij een woeste rivier. In geen velden of wegen was een brug te vinden, we moesten onze vindingrijkheid aanboren. “Uku Atchawa (We moeten een kano maken om aan de overkant te geraken)”. Ik liet Grote Beer en Slimme Gast een stevige boom omhakken om daar een kano van te maken. De kano pastte niet in de rivier. Zucht, hadden wij weer………………….. Vlug MacGyverde ik en besloot het ding als brug te gebruiken. Mijn indianen vonden dat onzin en stapten gewoon over het 14 cm brede slootje heen.
De reis vorderde en via de aanwijzingen kwamen we aan bij het Bizondal (Ik had voor de vorm 3600 bizons in laten vliegen). De honger begon toe te slaan, we moesten eten scoren. Plotseling zag ik de kat van de buren lopen. “UKU ATCHAWA! (Alla hakbar!)”, kreette ik uit en met een gerichte worp met mijn tomahawk velde ik de kat. (*voor de dierenliefhebbers; ik had natuurlijk een bizon om kunnen leggen maar dan had ik naar mijn borg kunnen fluiten. Duss).
Ik bestelde er een bami bij, ik heb heerlijk gegeten.

Om een lang verhaal kort te maken;
De gouden pijl lag verstopt onder de glijbaan.
De kinderen hebben een leuk feestje gehad.
Voormaligje heeft het weer strak geregisseerd.
En ik heb geen zin meer om verder te typen want ik moet m’n gehuurde indianenpak terugbrengen.

In augustus wèèr een feestje. Dan van Zeun. Hij wil een politiefeest.
Hoop dat ik dan wat meer tekst krijg.

Slowen

SlowdanceIk zag laatst onder dwang (laat dat duidelijk zijn!) zo’n danscontestprogramma. Geen idee hoe het heet maar wat mij betreft mogen ze het ‘So you think you can dance like an epileptic mongol’ noemen. Man man man (*schudt driftig met hoofd*), daar word je toch nerveus van? Al die achterlijke bewegingen met die armen, benen, voeten en hoofden. Of nerveus? AGRESSIEF!! Dat word ik er van. Begrijp nu waarom uitgaan tegenwoordig een stuk minder leuk is dan vroegah.

Waar is de tijd gebleven dat je een lekkah meidje op het oog had, een lekkah nummah op een bierviltje schreef en dat viltje lekkah nonchalant naar de DJ slingerde? Ik vraag me dat dagelijks af.
Natuurlijk was het zaak om dit op het juiste moment te doen. Ongeveer exact 53 minuten vòòr sluitingstijd, dat was perfect. Het had totaal geen zin, het was zelfs ongepast, om bij binnenkomst al gelijk met bierviltjes in de rondte te gaan frisbeeën. Je moet de DJ ook de kans geven de zaal in de juiste mood te krijgen immers. Nee, ongeveer exact 53 minuten vòòr sluitingstijd, dat was het moment van toeslaan. De discoknijters waren geweest, de lichaamsbeweging was achter de rug, het zweet kleefde de kleding strak tegen het lijf. Tijd om nader tot elkaar te komen. Om lijfelijk contact te maken. Om je harde gevoelens te tonen (oink oink). SLOWEN!
Het mag geen verrassing heten dat ik een slowmaster was in mijn jonge jaren. Anders zou ik er hier niet over beginnen natuurlijk. Zou wat zijn zeg, dat ik een beetje over iemand anders zou anekdoten dan over mijzelf. Op mijn weblog. Pfff, het idee alleen al!

Ik had een vast nummer die ik naar de DJ slingerde; Betty Wright – Tonight is the night. En dan de lange versie. Héérlijk nummer. Zodra het intro klonk, stak ik mijn hand uit naar die avonds gelukkige. Mijn handen om haar middel, haar armen over mijn schouders, haar handen in mijn achterhaar. Onze hoofden langs elkaar. Perfecte slowhouding.
Langzaam ritmisch bewegen op de maat, op een oppervlakte van een maximaal 46 cm, tergend langzaam rond draaien. Af en toe wat liefs fluisteren in haar oor; “wat ruik je lekker”, “wat heb je een lekker lichaam”, “kun je koken?”
Als dan het nummer na een kleine 3 minuten écht begint, het lichaam iets meer op het ritme bewegen, het rond draaien ietsjepietsje sneller. Eventueel licht tand-oorlel of lip-nek contact.

‘Nou, ben je dan een slowmaster, Manus?’, hoor ik je vragen. Nee, natuurlijk niet. Elke Jan Lul kan dit. Ik onderscheidde mij na een minuut of 7, als de drummer van zich laat horen. Even op die maat m’n onderlichaam teasend aan het werk zetten, zijwaarts maar vooral voorwaarts. En als dan het nummer na dik 7.30 minuten helemaal los gaat, achter haar gaan staan met 1 hand op haar buik, de andere hand als op bovenstaande foto en mijn hoofd in haar nek. En haar meevoeren op het opzwepende ritme…………………….
Dus.
Na afloop van het lied gaf ik haar standaard een kus op haar voorhoofd en een knipoog, bracht haar terug naar haar plek bij haar vriendinnen en nam ik aan de bar de afwachtende houding aan.
Om uiteindelijk de rest van de nacht door haar compleet genegeerd te worden.

Dàt, lieve lezer, is dansen zoals dansen ooit bedoeld is.
Vanavond maar eens zien of het nog steeds zo werkt.

We slowen!

Zeven

Zeven jaar geleden is mijn oudste geboren. Man, wat vliegt de tijd.

Ik neem met alle liefde uw felicitatie in ontvangst.
Het kan, zoals gebruikelijk, in levende lijve (3x max!), via de whapp (met 💋!) of gewoon ouderwets middels het reactie paneel hieronder.
Namens zoonlief, ontzettend bedankt.

2015/01/img_5408.jpg

We zeven!

Huppelkutje

HuppelkutIk sprak vanmiddag een huppelkutje. Zo’n meidje net van school, nog net niet droog achter d’r oren, hier en daar nog wat puspukkeltjes, iets teveel make up, net oud genoeg voor mij om haar vader te zijn en die dan zo’n ingestudeerd toontje aanslaat. Je kent ze wel. Man man man, wat een droeftoetster!
Bij elk woord dat ze uit haar giechel barfte, zuchtte ik meer en meer en kon ik alleen maar denken ‘mens, ga koffie halen!’ Of ga je nageltjes lakken. Of ga Justin Bieber onderkwijlen.
Ik heb haar denkbeeldig zéker 34 bitchslaps gegeven. En haar 15 fluimen vol in haar bek getuft.
En ik moet me vergissen hoor maar ik denk dat ze zelf denkt dat ze heul intelligente zaken uitkraamde. Het arme schaap.
NOU, NEE!! 
Ik kreeg op een gegeven moment gewoon medelijden met haar. ‘Kind, stop asjeblieft met blaten! Laat asjeblieft wat zuurstof bij die hersenen toe. Denk asjeblieft even 13 tellen na voordat je die klep opentrekt. Of neem er 43. Minuten! Dan heb ik wat meer tijd m’n aandacht naar iets wèl nuttigs te verleggen.
GOEIENDAG ZEG!!

Nee, lieve lezer, uit een relatie tussen een huppelkutje en ik (ik werd laatst een man der mannen genoemd!) zal nooit een goed huwelijk groeien.

We huppelkutjen!

Investeringen

IMG_4607Van alle investeringen die ik het afgelopen jaar heb gedaan is mijn brilletje toch wel het grootste succes. Dat kan ik inmiddels best concluderen. ‘Je moet in jezelf investeren’, zei m’n vader vroeger. En later herhaalden mijn leraar, mijn trainer, mijn sensei, mijn profeet en mijn spiegelbeeld het ook. Dus er zal best een kern van waarheid in schuilen, me dunkt.
Zo heb ik het afgelopen jaar dus flink geïnvesteerd in mezelf. Ik heb zum bleistift nieuwe gympen gekocht. M’n oude back-to-my-rootsschoenen waren de versletenheid voorbij en ja, dan ben ik wel zo iemand die dan direct actie onderneemt en in nieuwe investeert. Zo ben ik nou eenmaal. Hetzelfde geldt voor mijn favo strakgebipste spijkerbroek. Ook die gaf de geest na een flinke tijd trouwe dienst en die heb ik dus ook moeten inruilen voor een nieuw model. Een ander model ook (waarom PME? Waarom die fukking smalle pijpen? Fuk mode!). En zo kan ik nog wel wat investeringen van het afgelopen jaar opnoemen. Weet je wat? Ik doe dat ook gewoon. Nieuwe trui. Nieuwe sokken. Nieuwe thongs. Nieuw scheerapparaat. Nieuw frituurvet. Ik heb zelfs in een nieuw manicuresetje geïnvesteerd!

Maar zoals ik al zei, het brilletje is bij verre de grootste hit van het afgelopen jaar. Man, wat een vrouwenmagneet is dat!
Ik heb me daar de laatste tijd een partij aandacht van vrouwen! Ik moet ze soms gewoon van me af slaan. Letterlijk zelfs (sorry voor dat elleboogje nog E.) Goed, ze gebruiken me dan wel als backup man maar het is toch wel mooi even 70% meer aandacht dan in het pre-brilletje tijdperk.
Ik weet niet wat het is. Denk dat het brilletje een ietsje sympathiekisme aan m’n arrogante porem geeft ofzeau.

Oh wacht, zei ik nou backup man?……………………………….
Ja lieve lezer, dat ben ik inmiddels verworden. Een backup man. Een opwarmertje. Een afleiding.
Het is helaas de harde realiteit.
Maarja, het leven is als een piemol; hard en altijd te kort.
Jatog, nietan?

We investeren!

Prijsvaag

prijsvaagZoals je weet betrek ik jou, lezer, zo nu en dan bij het succes van dees jolijtsijt. Onder de noemer ‘Interactie met den lezer’ doe ik dit dan. En meestens is dit in de vorm van een prijvaag. Je weet wel, een vage vraag waar een vaag antwoord bij past. En zoals altijd verwacht ik ook op deze vaag nul komma nul antwoord maar wie geeft een neuk? Ik vind het lollig en als ik iets lollig vind, vind jij het ook. Punt!

Komt tie vaag in 3, 2, 1……….

 Hoeveel dagen exact vandaag ben ik één van de 87 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland?

De winnares kan een stomende chatsessie met de bedenker, producer en tevens presentator van dees jolijtsijt tegemoet zien.
Antwoorden mogen zoals immer hieronder in de reacties.
Succes allen!!

———————————————————

Het enige juiste antwoord:
1200 dagen😳
*goeiendag zeg!*

Soms smelt mijn hart

Hart smeltZo heel soms smelt mijn hart en ben ik toch niet de keiharde vent die veel mensen mij toedichten.
Lees dan!

Het was de beurt van Sam om bij mij in bed te slapen, Teun moest in het stapelbed. Geen probleem. Nooit een probleem.
Tien over half 8; pyjama aan, tanden poetsen, boekje lezen en welterusten Teun, tot morgen, hou van jou. Half 9; Sam is aan de beurt. Slaap lekker jongen, tot morgen, hou van jou.

Ik had net een pils gepakt, lag net languit op de bank en zat net middenin de coole openingstune van CSI (de enige èchte, die met Grissom!) toen ik de deuren van de slaapkamers hoorde. Sam is nog even plassen, dacht ik, doet hij wel vaker. Toch klonk het anders en ik besloot even te gaan kijken. Een beduusde Sam stond in de hal. Hij wees naar Teun’s kamer.
Teun lag met zijn hoofd onder het kussen te huilen. Ontroostbaar. Ik……snik…..wil……adem hap…..niet…..snik…..alleen…….adem hap……sla…….snik…ha…..apen.
Ik had al zoiets van mama vernomen. Teun zit in een fase waarin hij niet alleen wil zijn.
Ik pakte àlle knuffels die ik kon vinden en zei dat hij nu niet meer alleen zou zijn. Ik vertelde hem dat als hij nu weer wakker wordt en als alles donker is, dat papa ook slaapt en dat hij dàn bij hem in bed mag. O…….snik……kee.
Welterusten jongen, lekker slapen, ik hou van je.
Vannacht om tien over vier sloop hij heel zacht bij ons in bed. Hij sliep onmiddellijk verder. Ik aaide hem over z’n bolletje en gaf hem zachtjes een kus op z’n wang. Welterusten jongen, ik hou van je.

Vanochtend zag ik op m’n telefoon een lief berichtje van een niet nader te noemen iemand.
M’n hart smolt.

El Snorro

El Snorro WantedOntmoet El Snorro, de grootste boef van het hele Wilde Westen. Hij had de bank overvallen van het vredige dorpje Sjaptown, de sheriff had hem gevangen en in de petoet gegooid. Maar daaruit is hij ontsnapt. En nu houdt hij zich schuil in de heuvels vlakbij het indianendorp van de Gouden Golven-stam. De beste en sterkste indianenstam van het heule Wilde Westen (want goud = beste en golven = sterkste).
Het opperhoofd van de Gouden Golven-stam is Wijze Wolf, een voormalig eenmanswarrior die verantwoordelijk is voor meer slachtoffers dan zijn schaduw in de strijd tegen onrecht. Èn met magisch zaad! Zijn oudste zoon, Gouden Pijl, is de beste jager van het dorp. Hij kan met zijn magische gouden pijl en boog met één schot 10 bizons neerhalen. Bizons die een zo belangrijke voedingsbron voor de indianen vormen. En natuurlijk, niet te vergeten, de huiden waarvan uitstekende isokledij te maken is voor tijdens de soms barre winters in het Wilde Westen.

Op een ochtend ontwaakt Gouden Pijl samen met de zon en hij besluit alvast te gaan jagen opdat zijn stam wat later kan ontbijten met heerlijk verse bizonburgers, bizonfrites, bizonnuggets en bizondellen. Maar hij ontdekt dat zijn gouden pijl gestolen is. Op de totempaal, Forse Unit genaamd, hangt een brief van El Snorro. Hij schrijft dat hij de gouden pijl gestolen heeft omdat hij wraak wil nemen op de sheriff maar dat hij er niets mee kan zonder de gouden boog. Hij heeft derhalve de pijl weggemieterd. Maarrrrrrrr hij zegt niet waar. Daar moeten de indianen zelf maar achter komen door zijn aanwijzingen te volgen.
Wijze Wolf geeft zijn vrouw Fluffy Bunny Feet opdracht om al hun kinderen, Gouden Pijl – IJzeren hand – Gladde Wezel – Snelle Bliksem – Slimme Gast – Sterke Ogen – Vurige Hand en de tweeling Grote en Kleine Beer, bijelkaar te roepen voor een kringoverleg.
Wijze Wolf heeft een plan verzonnen om de gouden pijl terug te krijgen.

En zo, lieve lezer, begint woensdagmiddag 21 januari een spannend avontuur voor zoonlief en zijn vriendjes op zijn verjaardagsfeestje.

Moe

MoeWanneer ik weet dat ik tegen de grens aan hik? Nou, niet. Mensen moeten me erop wijzen.
Als mensen me smeken om asjeblieft de bril op te houden omdat anders mijn wallen wel heul erg zichtbaar zijn. Of wallen? Het is verdomme net of ik 2 blauw geslagen ogen heb. Tel daar een ingevallen ongeteint gezicht bij en je hebt ongeveer een beeld van mijn huidige mij.

Ik heb erg veel gewerkt de afgelopen tijd. Nee, andersom. Ik heb te weinig rust gehad. Vanaf 8 december heb ik, op een week late dienst na, praktisch continu in de nachtdienst gezeten. Dat kwam nou eenmaal zo uit want feestdagen enzo. En een mens gotta do what a mens gotta do, toch? Ik had me daar ook vrijwillig voor opgegeven trouwens. Ik gun anderen vrij om met het gezin samen te zijn. Zo ben ik. Zo rock en zo roll ik.
Maar laat ik ook de factor van zéér onregelmatig eten en een ernstig gebrek aan Vitamine D-zonlicht niet vergeten. Dat sloopt een mens. Zelfs een mens als ik.
Nu de storm is gaan liggen, de druk van de ketel is en het normale leventje weer is begonnen, is het zaak om mijn gesteldheid zo snel mogelijk op orde te krijgen. Dat lijkt me voor iedereen verstandig.
Want naast mijn lichamelijke aftakeling ben ik vanzelfsprekend ook erg kort lontjerig.

We doe’slieftegenmij-en!!

Concurrentie

IMG_5120 OJEE!! NEE TOCH? POTVERDULLEMME ZEG!
Heb je het gelezen? Ik krijg er een zooi concurrenten bij. Hier, lees zelf maar.
Maar liefst 8 procent van de vrouwelijke lezers schopt ventlief dit jaar nog de deur uit. Ja, er staat ‘volgend jaar’ maar ene Marjolein heeft het artikel geschreven en waarschijnlijk was ze tijdens het tikken te druk met haar achternaam en bedoelt ze 2015. Geeft niks, meid. We begrijpen het. (Wat trouwens een flauwe grap, Manus. Dat heb jij toch niet nodig?)
Hoeveel kerels zouden dat eigenlijk zijn? Een mannetje of 10, 100, 1000? Meer?
Dat wordt dus weer druk tijdens mijn beschikbaarheidsperiode (even voor de nieuwe lezers; dat is de zomertijdperiode). Allemaal van die nieuwe testosteronbommetjes die zich willen laten zien en gelden. En die het uiteindelijk de veteranen een pens vol werk bezorgen om de geleden schade bij vrouwen weer te herstellen. Want daar komt het meestal op neer. Vrouwen vallen van de regen in de drup en aan het einde zijn het de veteranen die de paraplu dragen die ze zo nodig hebben.

Maak ik me zorgen om wèèr een nieuwe vracht concurrentie? Pffff, welnee joh.
Kijk eens hoe Hannibal-relaxed ik erbij zit. Ik zie het allemaal wel weer op me afkomen.
En dat in het jaar dat ik me heb voorgenomen eens wat vrouwvriendelijker te zijn.

We concurreren!

Wii

 

 

WiiIk heb gisteravond geWii’d. Of ge-Wiid. Of geWii-d. Whatever. Verzin ’s een normale naam man! Rare Japs. Ennieweetjes, ik vind het dus zuigen.
We begonnen met een dansprogramma. En voor iemand met Surinaamse wortels is dat natuurlijk een eitje (eetje op z’n Surinaams). ‘Apache’ van de Sugar hill gang hadden ze voor mij bedacht want moderne shit. Hahaha, dat wordt lachen, hoorde ik ze nog zeggen.
Maar waar ze dus geen rekening mee hadden gehouden was mijn onfeilbare ritmegevoel, mijn flukse voetenwerk alsmede mijn (nog steeds) uiterst flexibele prachtlijf. Pfff, leer mij even dansen zeg!

Daarna kwamen de onvermijdelijke spelletjes. Met een soort weegschaal. Nu wil ik als senior van de vriendengroep natuurlijk best wel met de jeugd meedoen. Hebben zij ook een leuke tijd immers. Gevolg was dat ik gemeten, gewogen, gebalanceerd en weet ik veel wat nog meer diende te worden. En ik niet alleen. Ook Wooter moest dit riedeltje ondergaan. Ken je Wooter nog? De ultieme droeftoeter die liep te mekkeren dat ik van die korte stukjes schreef.
Ik ga daar niet teveel over uitweiden. Laat ik zeggen dat hij vanaf gisteren te boek staat als Sjonnie Overgewicht.
Mijn lengte was in orde. Mijn balanceren was in orde. Mijn gewicht was in orde. Mijn haar zat goed. Kortom, mijn complete Bruto Nationaal Produkt was eigenlijk perfect. Het moment was daar om de Wii mijn leeftijd aan de hand van de gecalcureerde intel te laten bepalen.

……………………………..59 JAAR!!!……………………

Ja, laat dat maar even op je inwerken. Dat deed ik gisteravond namelijk ook. Ik telde tot 10. Maar dat bleek niet genoeg.
Ik pakte de weegschaal op en lowkickte ‘m dwars doormidden. Ik sloeg met een gerichte vuistslag de tv aan gort. En van de Wii zelf nam ik een enorme hap en spuugde het hard uit op de grond. Ik ging teleurgesteld huiswaarts.

Wat denken die Japs wel niet? Iedereen een beetje vertellen dat ik eigenlijk 15 jaar ouder ben.
Er blijft ook niks meer geheim tegenwoordig.

Wat was 2014 voor mijn jolijtsijt?

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Laat ik het zo zeggen; ik ben een tevreden mens. Ik wil jou, lieve lezer, bedanken en uitnodigen voor een nieuw jaar ‘Dij kletsen op bedenkelijk nivo’.

De allerbeste wensen voor 2015 💋👊👍

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 11.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 4 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Opsporing verzocht

Ellen

ZO! BAM!

Knal ik ff lekker het nieuwe jaar in! Goeiennn dag zeg! Je hebt entrees en entrees maar, lieve lezer, dit is me daar een ENTREE hoor!

Dit is haar dan. De vrouw waar ik de rest van mijn bruisende leventje mee door wil brengen. Ik heb mijn ogen de afgelopen 3 jaar goed de kost gegeven en ben tot de conclusie gekomen dat dit de ware is. Mijn perfecte vrouw. Dit is de vrouw waar ik alles voor wil doen.
Nou ja, bijna alles. Stel je voor dat ze wilt dat ik op zondagmiddag mijn teennagels rood ga lakken. Nou, dat kan ze dus mooi op haar buik schrijven. Kom op zeg, heb wel wat beters te doen op een zondagmiddag. En rood? Pffffff.
Maar verder ga ik voor haar (cliché alert!) door dalen, over bergen, zwem ik over zeeën, wandel ik door woestijnen en wat je verder in liefdesliedjes hoort.
Prachtige vrouw! Heerlijk lekker nonchalant haar. Een stel penetratie ogen. Een lief wipneusje. De perfecte mond. Niet tè aanwezige oortjes. Precies genoeg vlees op de botten. Een mooie teint. Een jaar of 40. Een geweldig karakter. Humor. Goeie baan. Een rijbewijs. Een woning. En ze zal ongetwijfeld nog wel wat pluspunten hebben waar ik nu zo gauw niet opkom. Wat wil een man als ik nog meer?

Dus Ellen (ik hoop dat je Ellen heet, vink een mooie vrouwennaam), meid, poedeliewoepsie, meld je even in onderstaande reactiemogelijkheid. Dan kunnen we de details van ons rest-van-ons-leven-samenzijn even kortsluiten. Ik heb je al geïntroduceerd bij m’n jongens, ze waren erg enthousiast en zien er ook naar uit je te ontmoeten.
Tot snel!

Man, wat een prachtig begin van 2015.
En dan heb ik ook nog de 30 miljoen gewonnen!
M’n dag kan niet meer stuk.

Paardrijles

mexicoMijn allereerste paardrijles kreeg ik tijdens een vakantie in Megico. Ik zat op het terras van een restaurant in m’n vakantiekloffie; shirt, korte broek en slippers. Waarschijnlijk zat ik te eten. Tja, wat moet je daar anders? Ik had daar ook met m’n filatelieverzameling kunnen zitten maar dan was ik bij een postzegelbeurs beter op m’n plaats geweest immers. En dan was ik ongetwijfeld niet bij een Mexicaans restaurant gaan zitten. Ik ken me langer dan vandaag. Zo simpel ben ik nou ook weer niet.
Maar ik dwaal af.
Ik had net het eten achter de kiezen toen er voor de deur 2 aantrekkelijke meiden met 3 paarden en een wat oudere gringo op paard stopten. Ze vroegen of iemand mee wilde een paardrijritje maken. Tenminste, daar ging ik van uit. Ik spreek geen woord Mexicaans. Nou, ik wilde wel. Ik had m’n toekomstplaatje immers gezien en een superheld moet elke vorm van transport kunnen bestieren, bedacht ik.
Gevieren klikklakten wij het dorpje uit, het naarbij gelegen woud in. Dit hobbeltempo kon ik wel aan en de 2 meiden kwamen naast me rijden. Gringo bleef stoïcijns achter ons rijden. Ik vond hem maar een chagrijn. Hij droeg een gitaarkoffer aan zijn zadel. Hij zal straks nog wel een riedeltje gaan spelen, dacht ik. We raakten aan de lichaamstaal en ik begreep dat het linkermeiske Rosita heette en de rechter Juanita. Ik stelde me voor als Archibald. Ze leerden me met de teugels en beugels het paard te commanderen. Ik vertelde wat rake 1982-grappen, we lachten wat af.

Dieper het woud in vonden de meiden het tijd om het tempo te versnellen. We draften een pad af en hier merkte ik dat paardrijden voor vrouwen toch minder pijnlijk is dan voor mannen. Ik ging er eens goed (lees anders) voor zitten en had het draven vrij snel door. Plots kwamen we aan bij een enorme open plek in het woud met daarin een flinke omheinde zandbak. Rosita en Juanita kreetten er een IIIIIEEEHAAAAA uit en stoven in volle vaart de zandbak in. Gringo en ik bleven achter. We keken naar de galopperende meiden. Het zag er spectaculair uit. En dat galopperen was ook wel aardig om te zien. Natuurlijk mocht ik niet achterblijven en al gauw stond mijn paard tot aan z’n hoeven in het mulle zand. Ik gaf een ruk aan de teugels en hakte met de beugels tegen paardmans en daar ging ik. MIJN GOD! Dat ging hard! Ik had de indruk dat mijn paard dit gelukkig eerder had gedaan want te sturen hoefde ik amper. De bochten nam het paard keurig. Ook het galopperen kreeg ik na een rondje of 17 onder de knie. Ik vond het Gaaf met een grote G! Ik waande me een regelrechte Glorix Jim.

Op de weg terug stopten we bij een winkeltje. We ‘parkeerden’ onze paarden voor de deur en gingen naar binnen. Ik kocht 4 flesjes water. En ik vroeg mijn reisgenoten of ze misschien ook iets wilden. De meiden hoefden niets en gingen zich even opfrissen. Gringo had een veldfles waar hij uit dronk. Natuurlijk, hij is een gringo, dacht ik. Het werd schemerig en omdat het nog bloedheet was trok ik m’n kletsnatte shirt uit en legde ‘m over een stoel van het terras. Mijn heuptasje legde ik op tafel. Ik ging in m’n korte broek en m’n naakte, bezwete, gebruinde tors op de stoeprand zitten want daar woei het nog enigszins. Rosita en Juanita kwamen naar me toe en gingen naast me zitten. We communiceerden weer gebrekkig en ik kreeg sterk de indruk dat ze wilden dat ik tussen hen moest kiezen. Huh???? Waarvoor? …………………………..
Ooooooooooooooh! Dat!

Juanita ging naar binnen en ging aan het tafeltje bij gringo zitten. Rosita en ik deden amoureuze handelingen op de stoep.
Bij het naar ademhappen zag ik in mijn ooghoek dat gringo naar mijn tafeltje sloop. Hij had een fors pistool in z’n rechterhand. M’N HEUPTAS! M’N SIGARETTEN! M’N GELD!, dacht ik razendsnel en ook in die volgorde.
Ik gooide Rosita van me af, griste m’n heuptasje van tafel en onder het rennen trok ik m’n nog natte shirt aan. Ik sprong met een dubbele flikflak op het eerste paard dat ik zag en zette het op een galopperen. Het was gringo’s black beauty.
Gringo achtervolgde me op een ander paard. Hij schroomde niet om te schieten, de kogels vlogen me om de oren. In vol galop ontweek ik ze door de ene keer links van het paard te gaan hangen en de andere keer weer rechts. Ik had ook de onderkant geprobeerd maar daar werd ik enkele malen hard op het achterhoofd getroffen door beauty’s big dingeling dus dat was geen succes. Ik stuurde het paard steeg in, steeg uit. Mijn achtervolger bleef aan me hangen. Plotsklaps viel de gitaarkoffer open. Er zat een Browning M3 in. Cool!
Ik ging achterstevoren op beauty zitten en opende het vuur. Gelukkig, dat stagneerde de bandiet achter me. Een paar dorpjes verder had ik de overvaller afgeschud. Ik besloot te doen alsof er niets aan de hand was en klikklakte op m’n gemak door de hoofdstraat. Ik kwam langs een pianobar. Ik herkende het direct want er stond een piano naast de bar. Binnen zat een bekend gezicht. Het was Wibi Soerjadi. Hij speelde zijn wereldberoemde ‘Dance of Devotion’. Beauty’s oren spitsten zich en, alsof gehypnotiseerd, begon hij parmantig het ene been voor het andere te zetten. Sterker nog, hij deed de volledige kür van het afscheid van Salinero op de parkeerplaats voor de pianobar. En dat was knap want dat afscheid kwam pas 17 jaar later! Zucht, daar had ik dus helemaal geen tijd voor, dacht ik. En dat klopte, de boef kwam alweer schietend de hoek om zeilen.

Ik bedankte het toegestroomde publiek uitbundig, deelde hier en daar wat handtekeningen uit en ook voor foto’s ging ik ’s even goed op beauty zitten. En daarna ging ik er als een dolle vandoor. Het paard van gringo had de rengalop aangenomen en kwam zienderogend dichterbij. Ik gaf beauty een hengst maar hij bezat de bisexuele geaardheid en bedankte vriendelijk. We sprintten gezamelijk de woestijn in. Ik vond het er stoffig. Ik kreeg zand tussen m’n tenen. Hè bah!
Op het moment dat gringo naast me kwam rijden bedacht ik een plannetje dat in mijn jeugd altijd werkte. Ik sloot m’n ogen en hoopte dat ik alles had gedroomd.
Toen ik de ogen weer opende was de bandiet verdwenen en stond ik samen met beauty op het plein van het pittoreske plaatsje El Progresso. Inderdaad, in Honduras. Ik snapte er geen bal van.

Nou, en zo, beste lezer, heb ik dus leren paardrijden.
Er moet toch een eenvoudiger manier zijn, dunkt me.

Ellesse

EllesseVroeger liep je in dure (Wat? véééééééél te dure) kleding anders was je een nobody. Een setje Nike Air’s (300 Gulden) en een Australian trainingspak (350 Gulden). Daarmee wàs je iemand. Dan had je aanzien. En geloof me, een nobody wilde je niet zijn in Groningen in de 80’s. Groningen, het epicentrum van coolness in de tachtiger jaren.
Ik was geen nobody in Groningen in de 80’s. En dat terwijl ik niet aan die onzin van dure kleding meedeed. Ik was meer een aparte. Ik had (heb) een duidelijk uitgesproken mening. Ik vond zum bleistift die Australian pakken lelk. En ik vond die Nike Air’s ook veel van ’t zelfde. Ik liep op Adidas Top Ten low (coolste schoenen evah!) en ik droeg een gewone jas want dat vonden mijn ouders duur zat.

Én ik had een kek Ellesse jack. Ongeveer als op de foto. Zelfde kleuren, ander motief en van vliegerstof. Die had ik eens geruild voor een niet nader te noemen kledingstuk om het simpele feit dat ik het niet meer weet. Waarschijnlijk had de gast het jack gejat want in Ellesse liep niemand. Ja, tennissers, golfers en rijkeluisluitjes. Maar het plebs toch zeker niet? Ik vond ‘m mooi en twijfelde dan ook geen moment toen ik het aanbod kreeg. Dit jack heeft een groot deel van mijn pubertijd meegemaakt. En we hebben saampjes wat beleefd hoor, mensen! Want ik was me daar een rakker, een rebel en ook een doerak.

Beroemd is het verhaal van het Terence Trent D’Arby-concert. De man had wat wereldhitjes en gaf een optreden bij ons in de Martinihal. Wat hij niet wist en wij, wat vriend(inn)en en ik, wel is dat wij een geheime ingang kenden in de hal. Via het ventilatieluik (ja, ècht! Dat is dus niet alleen in fims) kwamen we via wat gangetjes bij de kleedkamers uit. En vanaf hier was het een stukje taart om achter in de zaal uit te komen. Wat ik niet wist en de beveiligers wel was dat ik met mijn jack behoorlijk opviel in de donkere zaal vol dansende mensen. Van 3 kanten werd ik ingesloten door bomen van beveiligers. Steeds verder schuifelde ik de mensenmassa in. Tot ik vlak voor het podium stond. Hier werd ik hardhandig in mijn kraag gevat. Twee van de bomen tilden me bij de oksels op, de derde opende de nooduitgang. Een flinke trap onder m’n reet en een “EN NIET MEER TERUG KOMEN!” was het resultaat.
Mijn vriend(inn)en hadden een geweldig concert gezien…………

En wereldberoemd is het verhaal mijn arrestatie en hoe ik de politie uiteindelijk te slim af was.
De periode tussen Kerst en oud en nieuw was traditioneel de tijd voor ons, de jeugd, om iets terug te doen voor de buurt. Met een vreugdevuur gaven wij de buurtbewoners de mogelijkheid om op een eenvoudige wijze van kerstbomen, oud papier, houtresten, autobanden, tuinmeubilair, binnenmeubels en overige oude spullen af te komen. Een seintje was afdoende voor ons om de spullen te komen halen, vaak was een seintje helemaal niet nodig. Stond het in de tuin of voor de deur, namen wij het mee. Even een situatieschets ter duiding: Een kruispunt met op N-O een school, op N-W een blok rijtjeshuizen, op Z-O het speeltuingebouw en op Z-W een blok met o.a. de cafetaria, de videotheek en de kroeg. En achter dit blok weer een blok rijtjeshuizen waar toevalligerwijs mijn dinnetje recht achter de kroeg woonde. Je hebt een beeld, me dunkt.
Het mag geen verrassing heten dat ik de grote roerganger van deze vreugdevuren was. De aanstichter, zo je wilt. Morgen exact 28 jaar geleden tilde ik het vreugdevuur naar de next level. Ik droeg die avond mijn Ellesse jack met daaronder een lichte spijkerbroek. Maar daarover had ik heel slim een donkerblauwe trui en een donkerblauwe trainingsbroek gedaan. En met mijn donkerblauwe Harry Slinger-mutsje (ken je ze nog?) was ik redelijk onherkenbaar voor de buitenwacht. Ik kreeg een houten bouwkeet in de gaatjes en bedacht in mijn onschuld dat wat meer spanning ons maar ook de buurtbewoners wel goed zou doen. We sleepten de keet naar het kruispunt, mikten er wat brandbaars in en wolla, FIK!

Tot iemand nonchalant opmerkte dat er toch een gasfles in de keet stond…………………. Toch?
FUK!
Voor we de kans hadden het vuur te doven kwamen van alle kanten politieauto’s aangescheurd. En de brandweer er achteraan. Wij vlogen alle kanten op. Een behoorlijk stel dook de kroeg in. Door de achterdeur gingen ze er weer uit, bij dinnetje renden ze naar binnen en via de tuin en de brandgangen verdwenen ze in de donkere avond. Ook ik had deze route genomen echter stopte ik bij de schuur van dinnetje. Vlug ontdeed ik me van mijn donkere kleding en stopte ze in de wasmachine. In de keuken zoenden we de adrenaline van ons af toen er op de voordeur gebonkt werd. “OPEN MAKEN. POLITIE!” Ik besloot de agent netjes te woord te staan en opende de voordeur. “JIJ BENT GEARRESTEERD”, en hij greep me hardhandig bij mijn coole jack. Ik werd achterin het Golfje gezet. De agent nam plaats op de bijrijdersstoel. Mijn grote muil werd afgestraft door een rechtse directe van de agent. Vol op m’n kin, AUW! (ja jonge lezer, dat kon toen nog. Daar mekkerde je niet over).
Ik werd in een cel gegooid. Letterlijk. Toen na een tijd de deur geopend werd en de agent en een man in pak (waarschijnlijk de OvJ) binnen kwamen besloot ik flink te doen. Ik ging afwachtend met 1 voet tegen de muur staan. “Haal je voet van die muur”, zei de agent nors. “Ik bepaal zelf wel hoe ik…..” SLAP!!! Vol op m’n wang (ja jonge lezer, dat kon toen nog. Daar mekkerde je niet over). Ik werd meegenomen naar een bureau, de agent ging mijn ouders bellen. Mijn vader was duidelijk in zijn reactie; “Loat ‘m maar zit’n!” Okee, dat was duidelijk. Op mijn pa hoefde ik dus al niet te rekenen (Toen klut! Nu whoehahahaha. Schitterend!).
Op het moment dat de agent mijn verklaring af wilde nemen kwam over de mobilofoon het bericht van een dader in ‘donkere kleding’. Ik ging uitdagend staan en toonde de agent mijn lichte spijkerbroek en mijn kekke Ellesse jack. “Dat ben ik niet, hè?”, zei ik sarcastisch.
De agent gaf me gelijk, excuseerde zich en liet me gaan. Uit het fietsenhok van het politiebureau stal ik een fiets en ging ik rond half 1 terug naar de kroeg. Daar werd ik als een held ontvangen.
De keet was vakkundig door de brandweer geblust, er zijn geen noemenswaardige slachtoffers gevallen.
(Bij dezen wil ik mijn vrienden en ook de buurtbewoners bedanken voor het stilzwijgen. Ondanks de dikwijls onorthodoxe en wrede verhoortechnieken van de Groninger politie. Een dikke boks voor jullie!)

En tenslotte was het jack ook aanwezig bij de hoogtepuntste avond van mijn leven 33 dagen later.
Je ziet, mijn Ellesse jack is een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest en daar heb ik zojuist een hele lap tekst aan gewijd. En als je dit leest, heb je het hele verhaal dus meegekregen.

Dit was m’n 300e anekdoot!! Ik vind het best voor dit jaar.
Een fijne jaarwisseling en tot volgend jaar.

Stekker eruit

Jep lieve lezer, de stekker gaat er definitief uit. Ik ben er definitief klaar mee. Fuk joe. Op jors. En de tring. Dat zeg ik. Een kleine maand geleden had ik het hier al een beetje aangekondigd maar per direct is het definitief. Had ik al Fuk joe, Op jors en De tring gezegd?
Facebook is einde oefening. Ik gun het die Zuckerlul en consorten dat ze schathemeltje rijk mogen worden maar niet on my account. Niemand, en ik herhaal, NIEMAND gebruikt MIJN foto’s zonder MIJN toestemming. Kan me niet schelen in welke Axe-reclame ze mijn pracht torso eventueel zouden willen gebruiken, NEE is NEE!
Ik moest mijn account op Facebook (von Witzhausen heet ik. Whoeahahaha) stiekem nog wel aanhouden omdat anders mijn boomende VonbloghausenFacebookpagina (schitterend woord voor Wordfeud!) ook zou verdwijnen. En het schijnt dat veel piepels mijn lolverhalen lezen via die pagina. Of via mijn gewone Facebookpagina. (Wel gek trouwens dat bijna niemand van mijn ‘vrienden’ in de gaten had dat ik er van af was. Hmmm, aandachtpuntje.)
Maar ook mijn VonbloghausenFacebookpagina is per heden deceased. Dood. Overleden.

Ja, maar hoe kunnen wij jouw anekdoots dan nog lezen, vraag je je af. Nou, dat interesseert me geen hol. Bovenaan deze pagina staat een ‘Volg’ knop. Druk daar eens op, zouk zeggen. Of neem Twitter. En anders, klik gewoon af en toe op de link in je favorieten. Ben trouwens toch al een tijdje zat van die reacties via FB. Waarom denk je dat onder elke anekdoot een reactie mogelijkheid staat? Stelletje luts……………

Oh wacht, misschien is zo ouderwets bot tekeer gaan tegen de lezers niet zo’n heel goed idee.
Weet je nog dat ik pasgeleden om de 10.000 kliks vòòr het einde van het jaar vroeg? Nou, de teller staat inmiddels op 10.839. Laten we voor de 11.000 gaan!!! En nu ik het daar toch over heb, de allround teller staat op exact 26.900.
IK WIL 27.0000!!!!
We hebben met ons allen nog een dikke week.
Mocht het lukken; Ik hartje jullie allemaal! (En lukt het niet, FUK JOE – OP JORS – EN DE TRING)

ps. de teller qua anekdoots staat op 299. Me dunkt dat nummero 300 deze week ook nog wel komt!

Zomaar een verhaaltje

Veld 2Het is oktober 2011, voetbalclub FC Metafoor is in zwaar weer. De pas aangestelde trainer ligt onder vuur. Hij krijgt de spelersgroep maar niet naar het gewenste niveau. De sponsor dreigt zich terug te trekken. Het bestuur luidt de noodklok. Tijdens een haastig ingelast crisioverleg wordt besloten tot een ingrijpende maatregel. Men trekt Vedette van de concurrent aan. Dit enfant terrible is de laatste hoop om de club uit het slop te trekken. Een niet nader genoemd transferbedrag en het forse salaris neemt het bestuur voor lief. Vedette wordt nummer 10 aangemeten. De lijnen uitzetten, anderen laten scoren en structuur aanbrengen in het elftal worden zijn voornaamste taken. Vedette schrikt van het aanwezige niveau en besluit op 40% van zijn kunnen de rest van het seizoen mee te hobbelen. Met de hakken over de sloot wordt degradatie voorkomen. Vedette denkt gemakzuchtig en is tevreden over de minimale inzet en maximale beloning. Enkele spelers uiten hun ongenoegen over de, in hun ogen, veel te dure en niet aan de verwachting voldoende Vedette naar de trainer en het bestuur. De trainer en het bestuur houden zich op de vlakte.

Het nieuwe seizoen probeert Vedette te starten met hetgeen waarvoor hij gehaald is. Hij gaat spelen op 65% en doet pogingen zijn tactische filosofie en technische ideeën uit te leggen. Echter blijkt dit lastiger dan gedacht. Er zijn simpelweg teveel spelers die in de negatieve spiraal blijven hangen. Die al aan hun taks zitten en die een andere tactiek niet kunnen bijbenen. Toch worden er voldoende punten behaald om in de stabiele middenmoot te eindigen.

Seizoen 2013 vangt aan met het vertrek van enkele spelers. Deze leegte wordt opgevangen door jonge talenten. Na een interessant gesprek met de sponsor besluit Vedette om het gaspedaal van zijn kunnen nog iets verder in te trappen. Het heeft effect. De looplijnen worden bij de rest van het elftal duidelijk. Hij laat anderen scoren, anderen knappen het vuile werk voor hem op. Én er komt structuur in het team. Echter, door een iets andere opzet van de competitie, worden er nog veel punten gemorst. Tè veel, volgens de sponsor en de trainer. Overleg tussen sponsor, trainer en aanvoerder levert op dat er op een andere, een tactischer manier gespeeld dient te worden. Vedette raakt geblesseerd. Tijdens zijn herstelperiode wordt een spelersraad aangesteld. Een spelersraad die de tactische plannen van de trainer in het veld moet overbrengen. Zitting hierin nemen de aanvoerder, de laatste man, de rechtsback, de linkermiddenvelder, de spits en een wisselspeler.
Bij zijn terugkeer in het veld verbaast Vedette zich over de gang van zaken. Uit een gesprek met de aanvoerder wordt Vedette niet veel wijzer. Hij vermoedt dat de aanvoerder in het geniep met een droomtransfer bezig is. Vedette besluit deze hele gebeurtenis naast zich neer te leggen en zijn eigen weg (én de weg van de sponsor) te volgen.
De bekerfinale in maart 2014 wordt glorieus gewonnen. Al gaat dit niet van een leien dakje. Vedette en enkele dragende spelers moeten alle zeilen bijzetten om tot dit succes te komen. Dit seizoen eindigt het elftal op de 2e plek. Bestuur, trainer en vooral de sponsor zijn vanzelfsprekend uitermate tevreden. Vedette voelt zich de gevierde man.

Vedette draait het nieuwe seizoen op volle toeren. Hij wil kampioen worden. De lijnen worden nòg duidelijker. De meeste spelers trekken zich op aan zijn hoge niveau. Wedstrijd na wedstrijd wordt gewonnen. Het team is in de winning mood, de sfeer is uitstekend. Ze staan fier aan kop.
Echter komt er in november een kink in de kabel. De trainer besluit het succes op te hangen aan de leden van de spelersraad en beloont hen met een bonus bovenop de gebruikelijke wedstrijdpremie. Dit komt per toeval Vedette ter ore en hij is verrast. Het enfant terrible in hem wordt wakker geschud. Hoe kan het dat alleen leden van de spelersraad beloond worden voor het succes waar het hele team voor gestreden heeft? En waar Vedette zelf zéker 75% verantwoordelijk voor is, vraagt hij zich af. Hij eist tekst en uitleg van de trainer. De man wimpelt Vedette af met de mededeling dat dit nou eenmaal zo besloten is en dat hij overige vragen maar bij de aanvoerder neer moet leggen. Wederom wordt Vedette van de aanvoerder niet veel wijzer. De leden van de spelersraad zijn ervan overtuigd dat de extra beloning geheel terecht is. Hoewel ze zelf wel beter weten en ondanks dat tijdens enkele wedstrijden fouten en verkeerde keuzes van ze keihard afgestraft worden. Wèl maken enkele leden zich erg druk over het exorbitante salaris en het divagedrag van Vedette. Vedette denkt er het zijne van en besluit het gegeven te accepteren. Hij legt het voorval bij de voetbalbond neer en gaat verder met het team op sleeptouw nemen en de tactiek bijschaven.

FC Metafoor is halverwege het huidige seizoen herbstmeister en het kampioenschap kan ze waarschijnlijk niet ontgaan. De sponsor zal naar alle waarschijnlijkheid het contract verlengen. Het bestuur, de trainer en de spelers zijn dolgelukkig.

Vedette leidt inmiddels een jong talent op om hem op te volgen en hij kijkt uit naar een droomtransfer.

Sly-wang

SlyBeetje bij beetje geef ik meer en meer van mezelf prijs. Ik vind dat ik dat wel verschuldigd ben aan eventuele geïnteresseerde vrouwtjes relatievrouwen. Nu is het natuurlijk altijd aanraderder om mij persoonlijk en in the flesh te (leren) kennen maar het schijnt dat dat niet voor iedereen is weggelegd. Dat geeft helemaal niks, daar heb ik wel begrip voor. Juist voor die personen kan ik de categorie Von Prachtlijfhausen aanbevelen. Hier liggen inmiddels al best wat geheimen omtrent mijn mysterieuze persoontje opgebaard. Veel leesplezier, zouk zeggen.

Met dees anekdoot ga ik weer een tipje van de sluier oplichten. En het is niet zo’n frisse! Laat ik dat voorop stellen.
Ik heb namelijk een Sly-wang. Gelukkig wèl een milde vorm maar toch. En dan moet je milde vorm als de nacht vorm lezen. Want overdag heb ik er (nog??) totaal geen last van.
Neen, het betreft puur de nacht. Als ik in m’n bedje lig. Het zit namelijk zo;
Om een goede nachtrust te garanderen MOET ik op mijn rechterzij in rust vallen. Dat gaat in de meeste gevallen zonder problemen en zie ik ’s ochtends wel hoe ik er bij lig. Maar zo heel soms lukt het me via de rechterzij niet om in rust te komen. Dan spookt er iets door m’n hoofd zum bleistift. Ik heb dan de keuze om op m’n rug te gaan liggen of ik neem de linkerzij. Verandering van houding doet rusten immers. Ik kies meestens voor de linkerzij want op de rug geeft toch ook weer wat ongemak. Waar laat je je handen? Bij mij eindigen ze altijd op z’n Al Bundy’s in de broek. En dat is even leuk maar dat het de rust ten goede komt, nee.
Ik pak dus de linkerzij. En daar komt mijn Sly-wang om de hoek kijken. Binnen de kortste loopt mijn wang vol met kwijl. En zoals je op de foto ziet gaat hierdoor mijn lip hangen. Met gevolg dat het kwijl er in straaltjes uitloopt. Niet zelden word ik wakker met een kletsnatte kin, wang en zijhoofd. En da’s niet prettig, kan ik melden!
Het is alleen de linkerkant. Op rechts heb ik nergens last van. Gek hè?

Nou, dat was het eigenlijk. Weer een onthulling.
Doe er je voordeel mee. Of niet, vink ook best.

Voor het zingen de kerk in

St. PieterAls je al een week aan het piekeren bent wat te doen met de jongens op een zaterdag, is het altijd handig als oma met een idee komt. Het koor waarin opa zingt treedt op. En dat vinden de jongens vast leuk, whappte ze. En toen ik ze gisteren deze vraag stelde, antwoordden ze beiden inderdaad instemmend. Ze zijn erg muzikaal aangelegd immers. Mooi! Iets te doen, dacht ik.
Het enige nadeel was dat het optreden in een kerk zou zijn. Mijn (ex) schoonmoeder weet van mijn aversie jegens kerken. Ik vind het overdreven grote – vaak op een plek waar ook 10 kroegen hadden gekund staande – mensen indoctrinerende – kindermisbruik faciliterende – KAP ‘S OP ZONDAG MET DIE HERRIE! gebouwen. Maar dat weerhield me er niet van om mijn jongens (en opa en oma en opaopa) te plezieren.

De show begon om half 3, we waren er ruim op tijd. Tegen de wat oudere vrouw voor de ingang zei ik dat we vòòr het zingen de kerk IN wilden gaan. Maar die grol van formaat sloeg niet aan omdat een ander koor binnen al aan het zingen was. De vrouw vertelde dat er vanmiddag optredens van meerdere koren waren. Ik sloeg haar joviaal op haar linkerarm en zei;’Nou meid, dan zal ik het kaf wel even scheiden’. Ik kletste m’n eigen dij. De vrouw was zichtbaar not amused van de lol die ik had. Ik mea culpte naar de vrouw, die daar toch maar even vrijwillig een hele middag in redelijke frisheid voor een kerkdeur ging staan, en we traden naar binnen.

Lang verhaal in het kort; Jongste viel bij mij op schoot in slaap. Oudste vond het leuk. Oma en opaopa vonden het mooi. Opa had geweldige noten.
En ik? Het zal je verbazen maar het heeft mij wel kunnen beKOREN (HA!).
Volgende keer neem ik de jongens maar eens mee naar het andere uiterste in de muziekbizz, een death metal-concert.

De liefde is over

 

IMG_5159Zo heel af en toe slaat de werkelijkheid je keihard op den bakkes. Dat ie je vol in je smoel tuft. Dat ie je even weer met beide pootjes op de grond zet, als je van de wat mildere krachttermen bent.
Ik had zulks één confrontatie zojuist. Ik had de jongens in bed gestopt, pakte er een kop koffie bij en drukte de laptop aan. M’n oog viel op het gapende gat in m’n favoriete spijkerbroek. En als ik zeg gapend dan bedoel ik eigenlijk GAPEND. Kijk zelf dan!
‘Dit kan toch ècht niet meer, mensen?’ Kom op zeg. Ik ben al 22 jaar geen 22 jaar meer. En om er dan zo gespijkerbroekt bij te lopen? Iemand van mijn statuur? De schaamte!

Maar mèn, wat zit (of staat, of ligt, dat maakt in dezen niet zo gek veel uit) deze broek fijn! Zelden zo’n perfecte spijkerbroek om de strakke bips gehad. En nimmer een spijkerbroek gehad die het prachtlijf zo prachtig onderkleedde. Geweldige stof (ja duh, denim). De juiste kleur. En een gesneden pasvorm waar een belangrijk mannelijk lichaamsdeel lekker lafjes in ligt (hoewel dat voor mij niet echt van toepassing is natuurlijk. Want blank).
Maar nu lijkt me dat de tijd is aangebroken om afscheid te nemen. De liefde is over. Het kan gewoon echt niet meer. Ik loop voor loel. Ik gooi ‘m vanavond nog bij het grofvuil. Het wordt een droevige avond. Deze ultieme macho gaat even in een hoekje zitten janken.
Tenzij er in den lande nog een vrouwspersoon is die er zo’n schattig beertje op kan naaien. Of een kerstboompje. Ofzeau.
Reacties zijn zoals immer van harte welkom.

*noot van de redactie*
Nu denk je waarschijnlijk; ‘Zeg Manus, wat is dit voor een klutstukje man! Wat boeit mij dit nou?’
Nou, er zijn wat nieuwe volgers en ik dacht dat het wellicht wel aardig zou zijn om ze direct maar even kennis te laten maken met het nivo van dees jolijtsijt. Dus vandaar.

Senior

pWRiIG9PMijn pa was handig. En met handig bedoel ik hàndig. De man kon alles. Hoewel ik hem nooit een band heb zien plakken trouwens. Hmm, interessant. Nou ja, mijn vader kon bijna alles dan. Voor een (lichte) verbouwing in huis draaide hij zijn hand niet om.
Het laatste fysieke bewijs van een verbouwing van hem is een tussenwandje in de badkamer in voormaligjes en mijn ex-huis. In 2007 kregen we het huis toegewezen en omdat de vorige bewoners er sinds 1674 hadden gewoond en alles zwarte kous, driedubbel behangen en overal vloerbekleed was moest er flink geklust worden. Zo ook in de badkamer. Met ons tweetjes en een baby op komst wilden we van de badkamer een douche/wasmachinekamer maken. Geen probleem. Pa ging er even voor zitten en no time later stond er een afscheidingswand. De Seniormuur, noem ik ‘m als eerbetoon.
Met nu 2 jongens in huis en de mogelijkheid tot een badkamerverbouwing door de woningstichting heeft voormaligje besloten dit aanbod aan te nemen. Ik weet niet precies wat ze van plan zijn of is maar de kans is aanwezig dat de Seniormuur tegen de vlakte gaat. Hoewel pijnlijk vind ik het prima. Als het een verbetering is, moet je het doen. Dat zeg ik!
We kunnen niet immer sentimenteel blijven, niewaar? ‘You never forget, you just move on’, zei een groot man eens.

Bovenstaande foto is van mij van jongstleden vrijdag.
Denk je er een snor en een sik bij dan kon dit net zo goed een foto uit 1990 zijn.
God, wat begin ik op ‘m te lijken…….

Hotel California

HCJup, dit is ‘m. De nummer 1 van de lijst der lijsten, de TOP 2000. Tenminste, dat zeggen ze zelf daaro bij Radio 2, de lijst der lijsten. Ik vind het een fuklijst. Ik weet nu al dat er minimaal 500 nummers in staan die bij niet eens in me opkomen. Maar ja, dat krijg je als je pubers laat stemmen en nummers niet minimaal 5 jaar oud moeten zijn. Ach, de vaste lezers weten hoe ik erover denk. Me dunkt.

Eagles dan. Let op! Het is gewoon Eagles hè, niet The Eagles. Een veelgemaakte fout. De mannen noemen zich Eagles. Opgericht in het allerbeste jaar ooit; 1971. Glenn Frey, Don Henley, Bernie Leadon en Randy Meisner waren 4 muzikanten uit het pittoreske Deventer. Ze noemden zich oorspronkelijk Eikels maar de naam werd al gauw aangepast naar een meer internationale naam nadat bij aanvang van een concert in de plaatselijke kroeg de aankondiger en presentator de zaal eindelijk stil kreeg en in plat Tukkers de magische woorden sprak; ‘Go ahead, Eekels’.
Ze maakten een redelijk succesvol eerste album en vertrokken hierna naar Amerika. Ook hier waren ze redelijk succesvol. Bernie introduceerde gitarist Don Felder en hij werd het vijfde bandlid. Diezelfde Randy werd de tripjes (oink oink) zat en werd vervangen door supergitarist Joe Walsh.
De band brak nu écht wereldwijd door en het succes steeg naar ongekende hoogte. Vanzelfsprekend gaat succes gepaard met afgunst en nijd en ook bij Eagles was dat niet anders. Beroemd is de on stage bonje tussen Glenn Frey en Don Felder.


Dit was het einde van Don Felder in de groep en daar heeft hij tot op de dag van vandaag nog geen seconde spijt van. Hij schreef immers ‘Hotel California’. Nou ja, de muziek dan. En dat is toch best een succesvol chanson, dacht ik zo.

Ik kan er ook best wel in meegaan met dat nummer 1 zijn. Het is gewoon een uitstekend nummer. Ook al gaat het over het aanbidden van Satan en de hel (But they just can’t kill the beast – You can check out any time you like. But you can never leave). Jahaa, dat wist je niet hè? Dat hoor je dan weer niet van Leo ‘ik zoek alles op Google’ Blokfluit.
Het probleem zit ‘m er in dat je het nummer al zo gruwelijk vaak hebt gehoord (net als de rest van de top 10 trouwens) dat het een beetje vervelend wordt. Ik maak ‘m er dan ook hard voor dat Radio 2 dit jaar de andere (veeeeeeel betere) versie draait. De live-versie uit 1977. Die met de herhaalde eindsolo.
Want die is wèl bruut!