Categorie: Kinds

Teun en ik liepen, Sam ging op z’n fietsje, tegen 10-en richting receptie om een fiets te huren. Leek me wel handig op zo’n groot park. Ik had de plattegrond van het park de vorige avond uit m’n hoofd gememoriseerd, als we daar en daar langs zouden gaan was het een flutwandelingetje. Na 14 meter al hoorde ik achter me ‘optilluuh’. Teun was nog niet helemaal hersteld van z’n ziekje van de week ervoor. Ik had begrip voor zijn situatie, ik nam hem op m’n arm.
Hoe verder we liepen (en fietsten), hoe meer ik in de gaten kreeg dat men ’s nachts druk bezig was geweest de wegen van het park volledig anders dan de plattegrond aangaf aan te leggen. Volgens mijn onfeilbare geheugen en richtingsgevoel moest na de volgende bocht de receptie komen. Echter stonden we ineens naast het huis met nummer 266. En een geoefende lezer weet dat dit ons buurhuis was. We hadden 35 minuten gewandeld (en gefietst) en we waren terug bij af.
Zelfs tijdens m’n vakantie wordt ik door m’n opdrachtgevers getest, dacht ik. Een boa ben je immers 24 uur per dag. Ik gaf geen krimp. Ik liep gewoon nog 30 minuten met die 14 kilo op m’n arm. Makkie.

Mien moe stond rond de klok van 11-en voor de poort, ik gaf haar mijn toegangskaart om de slagboom te bedienen. Wij fietsten ondertussen naar ons huis. Na het uitpakken van haar en de hond spullen, de ‘oh’s’ en de ‘ah’s’ en de ‘wat een prachtig huis’ en het gebruikelijke sigaretje, keek ik haar ’s met vragende ogen aan. Ze keek met hoge wenkbrauwen terug aan. Een knikje van me richting koffieapparaat was voor haar voldoende. Ja hallo! Of denk jij lezer dat ik zelf koffie moet gaan zetten als mien moe er is?
Nu mien moe er was had ik m’n handen iets meer vrij om achter de vrouwen aan te gaan met Sam dingen te gaan doen.
In alle rust bier halen boodschappen doen, in alle rust shoarma eten een ijsje eten, in alle rust cafés in Assen het verkeerspark in Assen bezoeken, in alle rust op zoek gaan naar pitspoezen het circuit bezoeken, in alle rust het grootste hunebed bezoeken.
Mien moe lette in die tijd op Teun, ging leuke dingen met hem doen, deed het huishouden en zette dagelijks een heerlijke maaltijd op tafel.
Toen donderdag de rest van m’n familie ook nog aan kwam waaien, was het feest helemaal compleet.

Omdat mien moe mijn jongens niet al te vaak ziet, een sporadische middag met een verjaardag of de paar dagen per jaar dat ze bij mij komt logeren, had ik besloten om nog een paar dagen bij haar in Groningen te logeren.
En ook hier ontbrak het me aan helemaal niets. Als ik ’s ochtends wakker werd, stond er koffie klaar. Als we gingen lunchen hoefde ik alleen maar de jongens in hun stoel te zetten. Als ik een dutje moest doen, hield zij de jongens bezig. Als ik weer eens makkelijk dacht over het eten, kwam zij met een gevarieerde maaltijd (mèt groente, beste lezer!) op de proppen. Als ik naar de kroeg ging, was zij het die waakte over de nachtrust van de jongens. Ze waste zelfs alle vuile kleren, vouwde ze op en legde ze netjes geordend in m’n koffer.

Nee, wij hebben een hele fijne vakantie gehad. Zelfs het klutweer kon dat niet verpesten.
En dat komt voor het allergrootste deel op het conto (ik wilde bipso schrijven maar die is zo flaaaaauuuw) van mien moe.

Mijn moeder is een engel.
Ik hou van haar.
Bedankt mam.

We kwamen maandag in de stromende regen rond de klok van 3 over 15 aan. Omdat wij, en dus het gewone volk ook, nà 15-en het gehuurde huis mochten betrekken, verwachtte ik een gigantische drukte bij de balie. Op de parkeerplaats was het in elk geval een drukte van lik m’n vest qua auto’s, wagens en ook voertuigen.
De jongens ontdekten al direkt na het uitstappen de enorme plassen op de parkeerplaats en banjerden er vrolijk doorheen. Geen probleem natuurlijk, ware het niet dat ze beiden gewone schoenen droegen. Papa licht geïrriteerd.
De drukte bij de balie viel 70% mee. Ik was eigenlijk gelijk aan de beurt. Tot het meiske vroeg welk nummer ik had. Door het alleenstaande vader met uitgelaten kinderen zijn, had ik het nummertje-trek-apparaat niet gezien. De overige wachtenden licht geïrriteerd.

“Mijn moeder komt een paar dagen logeren met de hond.”, zei ik. Eerlijk als ik tegenwoordig ben.
……………………..(sound of silence)…………………………
“Het huis dat u heeft is huisdiervrij, meneer.”, zei het meiske verontschuldigend.
………………..(sound of silence)……….. papa licht geïrriteerd.
“Daar vind ik wel wat op, komt goed.”, zei ik. Positief als ik tegenwoordig ben.
Ze gaf me de sleutels en wenste ons een fijn verblijf. Ik gaf haar m’n telefoonnummer.

Nummer 462 hadden we. Helemaal aan het einde van het park. De stromende had plaats gemaakt voor slagregens.
Met Teun op de arm renden we naar de voordeur. Met geen mogelijkheid kreeg ik die deur open. We werden natter en natter. Sam vroeg of hij het mocht proberen. Ook hem lukte het niet. Ik liep, met Teun op m’n arm, rond het huis. Nee, van een andere ingang was geen sprake.
Ik zette Teun neer en deed een paar stappen achteruit. Met een gerichte black ops-kick zou ik die klotedeur intrappen.
“Hé, er staat een gezichtje op!”, riep Sam.
Ik pakte de sleutels en inderdaad stond er een smiley op. Een booskijkende smiley.
In het sleutelgat veranderde hij in een vrolijke smiley en kon ik zonder al teveel moeite de deur openen. Natuurlijk wist ik dit wel, het is m’n vak immers, maar ik speelde gewoon even met m’n jongens.

Het huis was mooi, geweldig en prachtig maar er was geen tuin. En met tuin bedoel ik een lap gras. Onze tuin bestond uit bos.
 Papa licht geïrriteerd.

Ik mikte wat speelgoed het huis in en terwijl de jongens speelden, haalde ik de auto leeg.
Op onze ontdekkingstocht door het huis ontdekten we dat er een 2e koelkast in de berging stond. Ah, daar kon een extra stash bier in, dacht ik. Papa licht opgewonden.
Ik belde mien moe met de droevige mededeling. Ik ging ervan uit dat ze ongetwijfeld met een oplossing zou komen.
Nou, die had ze! “DAN KOM IK NIET!”, schreeuwde ze recht in m’n oor.
………………..(sound of silence)…………………… “NOU, DAN NIET!”, schreeuwde ik terug. Papa licht pissig.
Nadat we alle deuren hadden opengetrokken kwamen we tot de ontdekking dat er geen wasmachine in huis aanwezig was.
Ik had ‘m helemaal zitten. Ik belde naar de receptie om m’n beklag te doen over de geen tuin en de geen wasmachine. Een ander meiske stond me vriendelijk te woord en zei dat ik dat aan had moeten geven bij de reservering.
Ik legde op m’n zieligst uit dat ik kortgeleden gescheiden was, dat ik een black ops-agent ben, dat ik pas terug was van een missie, dat ik voor het eerst alleen voor m’n jongens moest zorgen en dat ik geen idee had hoe ik dat voor elkaar zo krijgen. Ik hoorde dat het andere meiske een brok in de keel kreeg en ik betrapte me erop dat ik zelf 3 keer een traan van m’n wang heb moeten vegen.
“Kan ik u ter compensatie een huis dichterbij een speeltuin aanbieden?”, snikte ze. Het was in elk geval iets, ik stemde in.
Ik kon de sleutel omruilen bij de receptie, dit huis weer leeghalen en op m’n gemak de sleutel van dit huis terugbrengen als ik daar de tijd voor had. Ik bedankte haar en gaf ‘r mijn telefoonnummer.

Bij de receptie pakten we de plattegrond er bij en kwamen erachter dat ons nieuwe huis exact 4,3 centimeter dichterbij de speeltuin lag als ons huidige huis. De moed zakte in m’n schoenen. Ik pakte een tissue en begon te snikken. Weer een ander receptiemeiske legde haar arm om m’n schouder.
Ik treurde dat ik het allemaal niet meer wist hoe nu verder. Ik zei dat ik een scheiding achter de rug heb, dat ik een alleenstaande vader met kinderen ben, dat ik sindsdien emoties heb leren kennen, dat ik sindskort werkloos ben, dat ik uit m’n huis gezet ben, dat ik vrijwilligerswerk bij de voedselbank doe omdat ik dan tenminste wat te eten heb, dat ik ontzettend m’n best doe, dat ik het alleen niet aankan en dat het enige wat ik wilde was dat m’n jongens een leuke tijd zouden hebben.
Het meiske liep naar haar leidinggevende en legde mijn situatie uit.
Het leidinggevende meiske kwam naast me op de grond zitten en zei; “Meneer, als u er voor zorgt dat het huis supernetjes wordt achtergelaten, is uw moeder mèt de hond van harte welkom.”
…………………….(sound of silence)……………………..Papa dolblij. Mijn plannetje was gelukt.

Ik bedankte haar met een tongzoen. en natuurlijk gaf ik haar m’n telefoonnummer. Ook zij mocht me deze week bellen voor een eventueel prettig samenzijn.
Ik belde mien moe met de heuglijke mededeling. Ze kwam de volgende dag.
De (mijn) vakantie kon beginnen.