Dick Teder

Zwart

Tja, wat moet je schrijven op een dag als deze? En wat moet je op dees jolijtsijt schrijven op een dag als deze? Ik vind niet dat ik ouderwets lollig, woordspelerig en hilarisch uit de hoek kan komen. Of eigenlijk wel hoor. Maar ja, ik wil op een dag als deze ook niet iemand voor de tet stoten dus…………….dilemma.

Laat ik voorop stellen dat ik het verschrikkelijk vind wat er gebeurd is. Sterker nog, ik vind het onrealistisch. Ik kan er met al mijn fantasie (en dat is heul veul!) niet bij dat er daadwerkelijk mensen op deze kloot bestaan bij wie het in de hersenpan opkomt om een vliegtuig op 10 kilometer hoogte uit de lucht te schieten. Onschuldige mensen. Op weg naar hun vakantie. Naar hun familie. Naar een seminar. Net zo min begrijp ik mensen die met een vliegtuig een gebouw binnen vliegen trouwens. Of Christenvrouwen ontvoeren. Of een geweer leeg schieten op een school of in een winkelcentrum.
Ik kan dat gewoon en simpelweg niet vatten. Ik wil die mensen ook helemaal niet vatten of begrijpen.
Het enige wat ik die lui mee wil geven; Draai jouw probleem nou eens even helemaal terug naar de essentie. Waar gaat het eigenlijk om? Waar is het om begonnen? Wat was de oorzaak?
En denk dan nog eens 10 keer na voordat je tot dit soort achterlijke acties over gaat.
Stelletje lafbekken!

7

Mijn vader is veel te vroeg gestorven. Vandaag 7 jaren geleden. En met veel te vroeg bedoel ik voor mij. Ik was nog helemaal niet klaar met hem.
Ik had in mijn puberjaren geen goede band met hem. De man was hard en streng voor mij. Volkomen terecht trouwens, ik was een irritant blaag. Ik was in die tijd niet graag thuis. Ik ging naar school en na schooltijd bleef ik tot laat buiten. Alleen maar om geen conflict met pa te krijgen. Op mijn 18e en ik de dienstplicht moest vervullen kwam er verbetering in onze relatie. Er werd me discipline bijgebracht en ik accepteerde dat ik al die tijd fout had gezeten. Nee, dat hij gelijk had. Ook tijdens de diensttijd was ik weinig thuis. Tijdens de opleiding was ik alleen in het weekend thuis en dan ging ik voornamelijk de straat op. De kroeg in. De overige dienstplichttijd was 3 weken daar, 10 dagen vrij. Ik kreeg toen een relatie en ging samenwonen. En steeds zag ik mijn vader weinig. Na de relatie restte mij niets ander dan weer thuis te gaan wonen. Ik betrok mijn oude slaapkamer op zolder. Ik maakte er mijn domein van. Ik kwam er bij wijze van spreken alleen vandaan voor het eten.

Pa raakte zijn baan kwijt en kwam in een klein zwart gaatje terecht. Hij was thuis. Ik was thuis. Voor het eerst in mijn beseffende leven kregen we een vader-zoon relatie. We groeiden naar elkaar toe. Samen klusten we veel in het rond. Ik leerde veel van hem tijdens deze klusjes. Ik vond hem stoer, ik voelde trots om hem zo bezig te zien. Tijdens één van deze klussen raakte pa gewond. Ik was buiten bezig, hij zat op een Bobcat binnen te slopen. Op een gegeven moment hoorde ik een angstaanjagende schreeuw vanuit binnen. “PA!!”, ging door m’n hoofd en ik stoof naar binnen. Pa zat met zijn arm klem tussen de cabine en de grijper. Nooit had ik zo’n hulpeloze blik in pa’s ogen gezien. Ik schrok ervan.

In 1996 ging ik definitief weg uit mijn ouderlijk huis. Ik ging 200 km verderop wonen en werken. Een paar keer per jaar ging ik naar Groningen of kwamen pa en moeke naar mij. Het contact met mijn vader werd meer en meer telefonisch. Ik bouwde een eigen leven op in het midden van het land, kreeg een relatie en ging samenwonen. In maart 2007 kregen we een woning in ons gewenste dorp, pa kwam een weekje helpen de boel opknappen. Er moest flink opgeknapt worden. Dagenlang waren we van half 8 tot diep in de avond bezig. Ik vond het fijn om weer eens samen met mijn vader te klussen. Ik vond het fijn om mijn vader om me heen te hebben.

In mei van dat jaar belde ik hem op om hem te vertellen dat hij weer opa werd. Ik heb hem zelden gelukkiger gehoord. Het heeft niet zo mogen zijn. Vandaag 7 jaren geleden overleed hij, precies 26 weken later is mijn oudste zoon geboren.
En nu? Nu, na de geboorte van mijn 2 zoons, m’n scheiding, m’n carrièreswitch en een nieuw leven, heb ik erg behoefte aan een vaderfiguur.
Nu ben ik klaar om het verleden te repareren. Nu ben ik klaar om hem te omhelzen en hem te vertellen hoe dankbaar ik ben dat hij mijn vader is.
Juist nu ben ik daar klaar voor.

Rust zacht, vader.

Zomerhit 2014

Ja hoor, het is weer eens zo wijd. Ik vind het weer eens en nogmaals de hoogste tijd om jouw aandacht te vestigen op een geweldig nummer die jij, lezer, waarschijnlijk nog nooit gehoord hebt. En die je waarschijnlijk ook geen ruk aan vindt omdat jij, lezer, totaal geen muzieksmaak hebt. Maar daar kun jij, lezer, ook niets aan doen, jij bent nu eenmaal van de *FUCK Q-Music*-generatie. Vat je ‘m? Fuck Q? Spreek je uit als Fuck You en de zender heet Q music en dat is de baggerste zender van Nederland dus noem ik het FUCK Q music. Oh man, ik woordspeel er wat op los hoor.

Iedereen heeft wel iemand in zijn/haar leven gehad die, laten we zeggen, niet echt een positief effect op die iedereen heeft gehad. Een persoon waarvan je achteraf weet dat je de juiste keuze hebt gemaakt door diegene uit jouw leven te verbannen.
Zo ook ondergetekende. Iedereen maakt fouten, zullen we maar zeggen. Intieme details zal ik je besparen want ik ben natuurlijk wel één brok integriteit. En trouwens, ik vind het ook niet zo netjes naar diegene toe. Wens je wel alle schunnige details te weten, stort dan 47 euro op m’n bankrekening en mail me even.

Één van de beste bands uit de Britse muziekgeschiedenis is 10cc. Ik ga niet verder in op het ontstaan van de naam want dat is nagenoeg bekend. Oh wacht, Fuck Q music-generatie. De naam zou slaan op de hoeveelheid zaad dat vrijkomt bij een orgasme van een man, 10 cc. Maar dat is onzin, de gemiddelde explosieve cc bij een hoogtepunt is namelijk maar 3. En dat verklaard ook gelijk dat ik geen gemiddelde man ben (17 cc!) maar dat kan natuurlijk alles te maken hebben met mijn onregelmatige orgaskraan opendraai activiteiten.
Goed, terug naar de band. Ze stonden bekend om hun grappige teksten in combinatie met vooruitstrevende muziek, perfecte harmonieuze samenzang en onverwachte intermezzo’s. De bandleden beheersten meerdere muziekstromingen, van rock (The Wall street shuffle) via reggae (Dreadlock holiday) langs pop (Food for thought) om af te sluiten bij ballad (Donna). En zo nu en dan schroomden ze niet door muziekstromingen in 1 nummer te combineren. Onderstaand nummer is zo eentje. Blues gecombineerd met rockinvloeden en plotselinge veranderingen van ritme. Vanzelfsprekend vind ik dat briljant.
Ik zou zeggen, geniet net als ik. Dit is namelijk mijn zomerhit van 2014.
En vind je het niks?
FUK Q!

Ik kom!

Ga je nog wat doen? Ga je nog ergens heen? Dat zijn van die vragen waarmee ik de laatste paar dagen mee om de oren word geslingerd. Weet niet of het echt interesse is of dat men gewoon beleefd wil zijn maar ik ben er een beetje klaar mee steeds maar weer hetzelfde antwoord te moeten geven. Ik heb daar potverdullemme een weblog voor! Want dat is het wel hoor. Regelmatige lezers kennen mij van haver tot gort en ook weeer terug en vragen me in principe geen retorische vragen. Maar ja, er schijnen ook nog een kleine 7 miljard mensen te bestaan die dees weblog niet lezen en een deel daarvan toont nog wel eens interesse. Of zijn gewoon beleefd, dat kan ook nog.

Ja, ik heb bijna vakantie. Vrijdag tegen de klok van 15-en hoop ik uit volle borst te kunnen roepen; VAKANTIIIIIIIIIEEEEE!
En ja, ik ga ook nog wat doen. En jazeker ga ik ook nog ergens heen. Sterker nog, ik kom naar je toe deze zomer!!!!!
Nou ja, ik ga ergens heen en jij kunt naar mij toe komen. Dat is het eigenlijk meer. Waar de fuk slaat die slogan eigenlijk op, Veronica??
Ik ga naar m’n moeder in Groningen. Whoehahahahahahahahahahaha, hoor ik je lachen.
Maar wacht, lees eerst even verder. Ik ga naar m’n moeder in Groningen met m’n jongens. HA! Jij te snelle conclusie trekker jij! Ik ben er namelijk nog steeds niet klaar voor om alleen met die 2 knaapjes op vakantie te gaan. Ik moet enige vorm van back up hebben. Ze zijn, in mijn ogen, nog iets te jong om avontuurlijke terras naar terras-vakanties met mij door te brengen. En waar heb ik een betere back up dan @ Moeke’s? Ik heb heus wel geprobeerd een andere back up te charteren hoor maar geen van hen wilden met mij op vakantie. Of een relatie met mij. Of uit eten. Of met me praten. Of me aankijken……………………….. Oh, ik dwaal af.

Ik ga dus een dag of 10 naar Groningen. En nu komt het leukste voor jou, lezer. Tijdens die 10 dagen ga ik uitstapjes doen waar jij mij kunt ontmoeten! Nah, hoe koel is dat? Ik ben voornemens om fandagen, meet en greets, fotoshoots enzo te organiseren op de velerlei dagje uit-dingetjes in het prachtige Noorden. Zoals daar zijn; De Hoornse plas, De Papiermolen, Sprookjeshof, Kabouterland, Verkeerspark Assen, Truckstar festival, Duinen Zathe, Speelgoedmuseum, de rondvaart, de midgetgolfbaan, de bioscoop (Planes 2!) en de bowlingbaan.
Je ziet, plenty mogelijkheden voor jou, lezer, om de bedenker, presentator en producent van dees jolijtsijt tegen het prachtlijf te lopen. Ik beloof vrouwvriendelijk te doen.

Ik doe wat leuks aan en wellicht tot snel!

Ik en mijn hond

Dit was nou mijn hond mensen.

Ik denk dat ik een jaar of 16 geweest moet zijn toen mijn zuster ineens met een puppy thuiskwam. Een klein, zacht, zwart proppie. Een bitch, dat ook nog. Ik vond haar schattig toen ik haar voor het eerst op m’n schoot nam. Hé leuk, een huisdier! Maar toen we een naam kozen was voor mij de lol er al snel af. Polly werd het. Ik begrijp best dat mijn familie een verwijzing naar mijn lievelingsknuffel, een bruine hond genaamd Molly, wilde maken maar eh HALLO! ik was al zestien hoor!
De eerste paar jaar bemoeide ik me niet zo gek veel met de hond en de opvoeding en africhting ervan. Ik had immers wel andere zaken te ontdekken op die leeftijd (oink oink). Maar vanaf m’n 18e ofzo werden we meer en meer een onafscheidelijk duo. Uren en kilometers lang liep ik met haar. Los dat was. Ik had haar zelden aangelijnd. Heerlijk vond ik dat. Ik noemde haar buiten steevast Carlos en als men vroeg welk ras het was, zei ik niet dat het een kruising was tussen een Herdershond en een Friese Stabij, ik vertelde gewoon met een stalen gezicht dat het een Zambiaanse Herdershond was. Een zeer zeldzaam ras uit de oerwouden van Zambia. Wereldberoemd door haar speciale fokprogramma gebruikt door de Zambiaanse Geheime Dienst. Ik had toen al een boomende fantasie. Carlos luisterde voor geen meter en vaak liep ik honderden meters voor haar uit. Bedenk me nu dat dit waarschijnlijk te maken had dat ik haar Carlos noemde en geen Polly.
Vaak nam ik haar mee naar het meer bij ons in de buurt. Op een aanlegsteiger ging ik dan kwartierenlang zitten staren over het water, Carlos zwom wat en kwam dan naast me liggen. Rustmomenten. Hoofd leeg maakmomenten. Ik herinner ze me nog als de dag van 25 jaar geleden. Polly werd meer en meer mijn hond.
Na mijn eerste hellweek in het leger kwam ik vrijdagavond laat weer thuis. Ik was meer dood dan levend. Op het moment dat ik de gang in kwam ging Carlos volledig bezerk. Het beest wierp me op de grond en gaf me een beurt die nog nooit overtroffen is. Wat was mijn hond blij om mij weer te zien! Later, toen ik meer en meer in het alcoholische circuit terechtkwam, werden we zelfs bedpartners. Kwam ik weer eens als een doedelzak thuis en plofte ik m’n nest in dan was een klein lispelfluitje voldoende om Carlos naar boven te laten komen om zich aan mijn voeteneinde te nestelen. Ik geloof zelfs dat mijn vader ons een keer slapend in de hondenmand aangetroffen heeft. Ik vond dat het niet altijd van 1 kant af hoefde te komen blijkbaar.

Op mijn 27e ging ik definitief het huis uit en ging ik ver weg wonen. Pa en moeke namen de zorg voor Polly over. Ik geloof dat het ergens in 2002 was dat mijn moeder belde. Polly was overleden. Mijn ouders hadden haar in de kamer in een plas bloed gevonden.
Ik heb gejankt als Brugman. Juist ja, om een hond wèl.

Honden, hartstikke leuk hoor maar je gaat je er zo verdomd aan hechten.