Ik moest gisteravond overwerken. Dat mot zo af en toe en ik doe er vanzelfsprekend helemaal niet moeilijk over. Je hoort mij er niet over. Ik ga het niet aan de grote klok hangen. Ik geef er verder geen ruchtbaarheid aan.
En dat je het hier nu leest, tja, vergeet dat ook maar.
Het werd gisteren dus een latertje. Maar ik deed er niet moeilijk over. Oh wacht, dat had ik al geschreven.
Ik stapte in het holst van de nacht in mijn bolide en Dieter Koblenzde naar huis. Oh, die zal ik even uitleggen.
Ik zapte eens langs een voorprogramma van zo’n talentenshow en voor de jury stond een meiske. Ze ging iets doen van Dieter Koblenz. Huh?? Wie?? Was de reactie van mij maar ook van de juryleden. Nou ja, lang verhaal. Het meiske werd vriendelijk en uitgelachen de vloer af gebonjourd en ze mocht nog voor de camera een napraatje maken. Ze vertelde dat ze groot fan van de ‘Duitse’ schlagerzanger was en dat ze niets liever wilde dan hem ontmoeten. Natuurlijk had de regie hierop gerekend want Dieter kwam aangelopen. Of zou het ècht toeval zijn geweest? Nee, dat denk ik niet. Leer mij de televisiewetten kennen. Dieter handde, zoende en knuffelde het meiske en zei toen in zijn slechtste Duits Beste Nederlands; “Toen ich hörde dat jij grosse fan von mij bist, bin ich gleich die schnelweg aufgeknald und hier nachtoe geräd’n”. Ik rolde van de bank van het lachen en pieste de thong vol. Wat een vent!
Goed, ik ben dus die schnelweg aufgeknald om naar huis te gaan. Ik moest ontzettend mijn neus snuiten dus trapte ik de 6,8 injectie Turbo intercooler vol op z’n staart. Nog op de oprit tikte ik de tweedertig aan.
Op een gegeven moment zag ik een vent op de vluchtstrook achter z’n auto staan. Hij stond tegen de vangrail. Broek op de enkels en hij ging als een bezetene tekeer. Heen en weer schudden met zijn hele lichaam en hij schreeuwde alsof hij op de markt stond. “Goh, een wildplasser”, dacht ik.
En een paar kilometer verder zag ik een wat oudere gast volledig naakt op de afrit naar het tankstation liggen. Hij lag op zijn buik en maakte rare heupwiegende bewegingen. “Goh, een wegmisbruiker”, dacht ik.
Weer wat verder zag ik in m’n binnenspiegel 2 koplampen erg snel naderen. Ik keek eens op mijn machteller. Ik reed 3 mach. “Goh, die heeft haast, die rijdt nog sneller dan ik”, dacht ik. Hij zoefde me voorbij en ging plots voor me rijden.
‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ las ik zonder leesbril op de achterruit van de auto.”Fuk! Vergeten de stealthmodus aan te zetten”, dacht ik.
Maar tegelijkertijd dacht ik dat het ook wel weer lollig is. Ik passeerde de auto, ging voor hem rijden en opende het bordje op mijn achterruit. ‘LEUK! IK DOE MEE’ was er te lezen. Weer ging de wagen voor me rijden en weer lieten ze me ‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ zien. Ik ging weer voor hem rijden, toonde ‘IK ZEI TOCH DAT IK MEEDOE’ en trapte m’n peddle bijna tot de bodem in. Wèèr ging hij mij voorbij en nu liet hij ‘FF SERIEUS, VOLGEN!’ zien.
Ik kreeg meer en meer jolijt. Het was toch iets anders dan zo’n lange saaie rit door de duisternis. ‘VOLGEN JULLIE MIJ MAAR. IK BEN TOCH SNELLER. LEKKER PUH’ liet ik zien en duwde mijn gaspedaal helemaal in.
Maar ik was niet sneller. Ze knalden mij voorbij alsof het niks was. ‘NU ZIJN WE ER HELEMAAL KLAAR MEE. STOPPEN! NU!’ lieten ze me zien.
Ik wist dat ik mijn meerdere had getroffen en op zo’n moment moet je gewoon een vent zijn en je verlies accepteren. We stopten op de parkeerplaats bij de plaatselijke McDonald’s. De agent stelde zich voor en begon zijn riedeltje af te draaien. De beste man had een Limburgs accent. Zo van, achter elke zin een vraagteken, je kent het wel. Ik overhandigde hem mijn rijbewijs. Hij bekeek het rijbewijs aandachtig, liep naar zijn collega in de auto en ze overlegden wat. Ik wandelde ondertussen naar het loket van de McDrive en bestelde 2 Quarterpounders en een kleine cola. Oja, en flink wat servetjes, ook voor m’n neus. Ik was er nou toch. Terwijl ik genoot van de geneugten des Macs kwam de Limbo-agent weer naar me toe. “Uw rijbewijs is verlopen?” “Nee hoor, hij ligt in het dashboardkastje”, antwoordde ik en ik besefte me dat ik hem het verkeerde rijbewijs had overhandigd. Ik had hem per abuis de papieren van mijn laatste deepst undercoverklus, die van Egyptische homofiele internationale wapenhandelaar Assikye Anusosie (jeweettog), gegeven. M’n eigen echte papieren bleken helemaal in orde te zijn. “Jack”, zei de agent, “het ziet er allemaal prima uit maar zou ik nog even in je auto mogen kijken?” Hij opende de bijrijderdeur en scheen met zijn zaklamp op het futuristische bedieningspaneel van mijn auto. Hij bukte voorover en klom half in de auto. “Pas op dat je niet…….”, waarschuwde ik. Te laat. Hij had het knopje van de bijrijderschietstoel per ongeluk ingedrukt. ‘Late at night’ knalde door de speakers over het parkeerterrein. Gelukkig waren de knopjes in de hightechkelder op de zaak omgewisseld tijdens het installeren. Dit om eventueel misbruik van autodieven te voorkomen vanzelfsprekend. Ik was al blij dat hij het hendeltje van de airco niet had aangeraakt. Anders was de schade aan het grote witte gebouw achter ons niet te overzien geweest. De agent sprong geschrokken met een enorme hup achteruit. Hij keek me ietwat meewarrig aan. “Hé, ook een Maywoodfan?”, riep hij enthousiast. Ik knikte glimlachend. Samen deden we het beroemde dansje. Schik hadden we. Schik zoals alleen mannen van middelbare leeftijd dat kunnen hebben.
Uiteindelijk namen we met een ferme handdruk afscheid van elkaar. “Jack, het was me een genoegen eindelijk eens iemand van jouw statuur tegen te komen”, zei de agent. Ik gaf hem m’n befaamde glimlach en mikte mijn shaken not stirred cola argeloos in de prullenbak 30 meter verderop.
“Oja, Jack, voor ik het vergeet. Waarom ligt er eigenlijk een gigantisch Rambo-mes in jouw auto?”, riep de agent vòòr hij instapte. Ik draaide me om, keek hem met m’n wenkbrauwen op de hoogste stand aan en zei; “Die is voor als er plotseling een exotische giftige 14,68 meter lange Tijgerpython in m’n auto ligt. Duhuu.” Hij knikte begrijpend en hij liep een beetje rood van schaamte aan.
Voetstaps zijn we gezamenlijk weggereden. Bij de snelweg knalde zij rechts en ik linksaf.
En zo, lieve lezer, heb je de afgelopen paar minuten van je leven verspilt aan het lezen van één grote brok onzin.
Dick Teder 