Dick Teder

Even iemand in het Sonnetje zetten

Het is weer zover. Tijd voor de jaaroverzichten op de mediaas. En we kunnen er niet omheen, het grootste nieuws was toch wel het gruwelijke verhaal van de 2 jongens uit Zeist. Man, wat heeft me dat beziggehouden. Wat heeft me dat aangegrepen. En wat heeft me dat aan het denken gezet. Wat hoopte ik op een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig-einde’. Het mocht niet zo zijn. Verschrikkelijk.

Op het moment dat ze me liet weten niet verder te willen, stortte mijn wereld in. Na 14 jaar werd de solide ondergrond van mijn bestaan onder me weggeslagen. Ik was nog maar kort vader geworden van een tweede zoon en ik was gelukkig. Of is gelukkig het verkeerde woord, ik was tevreden. Tevreden met mijn leven. Meer dan tevreden zelfs. Ik was klaar om oud te worden. Maar ze maakte de beslissing en ik had het daar maar mee te doen. Verdriet, woede, pijn, teleurstelling waren zaken waarmee ik moest dealen. Hoe moeilijk het ook zou zijn.

Nu zijn we 2 jaar verder en kan ik alleen maar onderstrepen dat ze de juiste beslissing heeft genomen. Onze relatie is, laat ik zeggen, beter dan ooit. Het feit dat we 1 sigaartje bij elkaar vandaan wonen helpt daar natuurlijk ook bij.

Van de ene op de andere dag stond ze alleen voor het runnen van een huishouden, werken en de opvoeding van onze jongens. Ja, natuurlijk zijn ze ook regelmatig bij mij maar opvoeden doe ik niet echt. Ik maak lol met ze. Opvoeden komt in principe op het bordje van haar terecht. Ik kan niet anders zeggen dan dat ze dat fantastisch doet. De jongens hebben regelmaat in hun leven, doen het goed op school/opvang, hebben te eten, hebben kleren, hebben schoenen, weten wat goed en slecht is en ze doet regelmatig dingen met ze waar ik dus niet aan zou denken (huis versieren, kerstkaarten rondbrengen).
Maar ook zaken waar wij beiden over moeten beslissen gaan in uitstekend overleg. We helpen elkaar waar we kunnen. En, heel belangrijk, ze maakt mij niet zwart bij de jongens. Ja, ze vindt me nog steeds een sjap maar dat vind ik alleen maar lollig.

Son, ik ben ontzettend blij dat we zo goed met elkaar zonder elkaar zijn en ik wens je een superfijn 2014 toe. Met onze jongens.

En met mij op de achtergrond.

Kerstgedachte

Ik heb niks met kerst. Vind het maar een zwaar overdreven feest.
Dat heeft natuurlijk heel veel te maken met de tijd van het jaar. Iedereen weet dat het mij zeker 28 graden te koud is. Zodra de temperatuur onder de 21 graden schiet, schiet ik in thermokledij. Ik houd van feessies in een spannende thong. En een blote tors. En slippers. En niet met 44 kilo aan kleding om je pokkel.

En dan heb je nog die vreselijke blèèèèèèèèh-muziek. Mèn, is er kleffere muziek dan kerstmuziek? Zeg George Eikel, get over it. Lul. Elk jaar datzelfde gezeik. Vind die speciale iemand, geef hem je harde en houd verder je bek!

Maar ook de gedachte achter het feest zint me niet. De geboorte van beebie Djiesus. Nou, flink hoor! Luister ’s ouders, had het even wat beter uitgekiend. Dan hadden we zijn geboorte in de zomer kunnen vieren. Waarom we dit sowieso vieren is me een raadsel. Dan kunnen we net zo goed 9 juni als feestdag invoeren. Want dat is de geboorte van Donald Duck.

Kerst is gewoon een verzinsel van Coca-Cola. Het is gewoon een marketingdingetje om de wereldeconomie een boost te geven. En een geweldig marketingdingetje. Dat moet ik ze nageven. Ook dit jaar zijn er weer voor miljoenen uitgegeven aan kerstinkopen.

Vroeger kwam mijn hele familie rond het middaguur bij elkaar en maakten we er een gezellige dag van. Nou ja, tot het moment dat we uitgeluld waren en we elkaar een beetje aan zaten te staren. Dan kon je er op wachten tot iemand begon; “Ik ga op reis en ik neem mee”.
Is er iets treurigers? Pas later in de avond werd het weer gezellig en lolbroekerig maar dat kan veel te maken hebben met de genuttigde alcoholische versnaperingen natuurlijk.

Nee, ik ben blij dat ik in de onregelmatigheid werk. Laat mij maar lekker werken met kerst. Het mes snijdt zodoende aan 4 kanten: Ik ben van dat kleffe gedoe af, een collega is blij omdat hij wèl bij zijn gezin/familie/vrienden/maîtresse kan zijn, ik vang toch gauw een kleine 843,63 Euro extra per kerstdienst omdat er nogal wat toeslagen rusten op een kerstdienst en ik ben vrij met het aankomende WK want ‘voor wat hoort wat’ tenslotte.
Ja, dat is mijn kerstgedachte: Ik ben van dat kleffe gedoe af, een collega is blij omdat hij wèl bij zijn gezin/familie/vrienden/maîtresse kan zijn, ik vang toch gauw een kleine 843,63 Euro extra per kerstdienst omdat er nogal wat toeslagen rusten op een kerstdienst en ik ben vrij met het aankomende WK want ‘voor wat hoort wat’ tenslotte.

Ik wens iedereen smakelijk eten, goed drinken en een fantastische sfeer de komende 2 dagen.

Machtigst

Als je geld hebt, heb je macht. Als je heul veul geld hebt, heb je heul veul macht.
En als je de familie Rothschild bent, ben je het machtigst. Gevaarlijk en spooky machtigst zelfs.
Die lui hebben zoveel geld dat je, na dit gelezen te hebben, denkt; “$%$#$%^&%%domme, doe ’s uitdelen en geef mij ‘s 0000,000001 % van jullie vermogen”.
Zij kunnen zum bleistift cash een kast van een huis laten bouwen ter grootte van Australië. En dan hoeven ze niet eens Poolse arbeiders in te huren.
Ze geven mijn jaarsalaris als fooi als ze een pakkie shag kopen. Ze kopen de duurste auto ter wereld (Ferrari 250 GTO uit 1963, waarde $52 miljoen) uit de achterzak. Laten ‘m volledig volhangen, bekleden, beplakken en bespuiten met de ruwste diamanten en gaan er dan overheen pissen. Ze hebben een levensgroot schilderij van Dagobert Duck in de meterkast hangen en 3x per dag openen ze de deur en lachen ‘m vierkant in de bek (snavel) uit. Ze kunnen met 1 druk op de Enterknop de staatsschuld van ons landje kwijtschelden. En die van Amerika erbij!
En ze hebben zoveul geld dat ze elke bewoner van dees kloot het luttele bedrag van $7.000.000 kunnen geven. Elke bewoner!
(Volgens dit artikel is het zelfs $70.000.000 maar dat klopt volgens mij niet. Wellicht dat mijn goede vriendin en rekenwonder er even zijn licht over kan laten schijnen?).
Ze hebben een vermogen van 490 en dan met 15 nullen. En dat spreek je uit als vierhonderdnegentig biljard.
Goed, ze zijn dus rijk. En ja, ook jij denkt nu “$%$#$%^&%%domme, doe ’s uitdelen en geef mij ‘s 0000,000001 % van jullie vermogen”. Geef het maar toe.
Maar ze zijn ook machtig. Heul machtig. Spooky machtig!
Lees en huiver het volgende waargebeurde verhaal dan.

Nachtdienst. Tussen alle xxxxxxxx, xxxxxxxxx, xxxxxxx en xxxxxxxx (classified information) door genoten collega’s en ik van een pauze. Op één of andere manier raakten we aan de praat over bovenstaande familie. En hoe meer we Google-den en Wiki-den, hoe meer we met verbazing stijl achterover vielen. Ze beheren en beheersen de hele wereld! Zij zijn dè oplossing voor mijn armoede!
Toen we aankwamen bij hun duistere kant, ze worden o.a. verdacht van Satanische en tevens rituele moordpartijen, ging bij mij het licht uit en veranderde mijn verbazing in regelrechte woede. Wat de fuk denken die lui wel niet!
Ik bezigde zinnen als ‘ik maak ze kapot’ en ‘ik ga ze ontvoeren’ (vrees niet, ik ben niet vaak woedend hoor) en toen gebeurde het. Van het ene op het andere moment werd mijn internetverbinding op de phone afgebroken. ‘U heeft geen internetverbinding’ gaf een melding op de phone aan. Collega, met dezelfde provider en bijna dezelfde phone (ik heb er een S achter) had nergens last van. Hij kon gewoon gebruik maken van het 7G-netwerk (wij hebben op het werk allang 7G, 4G is ècht voor paupers!).

HUH??? WTF!
Dit heeft zo’n 20 minuten geduurd en eenmaal buiten, onder het genot van een sigaartje, kon ik weer gewoon surfend de phone gebruiken. Maar toen ik mijn rookgezelschap vertelde over bovenstaande en ik weer de woorden ‘Rothschild’, ‘Dood’ en ‘Ontvoering’ in één zin gebruikte, PAF!, weer werd mijn internetverbinding afgebroken.

Spooky hè?

Die lui zijn ècht machtigst!

Ik heb het een dikke week stilgehouden. Ik heb een dikke week niks gezegd over de familie en ik ga ervan uit dat ze nu hun spionagedrones en verborgen bugs wel bij mij vandaan hebben gehaald.

Maar lieve lezer, het is bij mij nog steeds prio 1. Houd het nieuws in de gaten, binnenkort is de armoede in de wereld opgelost.

As we speak rol ik de plannen uit voor de ontvoering van de eeuw.
Ik zal mezelf wel weer eens voor jullie opoff
PAF!

Statement

Ik ga alleen maar een foto plaatsen. Geen tekst erbij.

Het spreekt namelijk wel voor zich. Dunkt mij.

(of zal ik van al die zogenaamde Bekende Nederlanders en overig Bekend sneuvolk met hun aandachthoer-nieuws toch stiekem een wekelijks item maken? Zeg maar, dat ik mijn ongezouten mening geef over de laatste roddels en achterklap? Het is aan jullie.)

Gewond in actie

Het lijkt voor velen een droombaan. Dat black ops wannabe Jack Bauer zijn.
En dat is het in de meeste gevallen ook, begrijp me niet verkeerd. Zo wordt je in mooi zwart gekleed, heb je de beschikking over de nieuwste Winchesters, zie je de mooiste vrouwen op tv, drink je shaken not stirred bier, zie je nog eens wat van de wereld via Google streetview en rijd je in een Peugeot 306 V56 Twinturbo 231 Pk Intercooler. Mèt een geheime politie uitlaat!
Maar het is heus niet allemaal rozengeur en maneschijn. Of rozegeur en manenschijn. Whatever je fijner lezen vindt.

Kun je nog herinneren dat ik bijna dodelijk aangeslagen werd door een sniperkozijn een paar jaar geleden? Niet?

Ik was op een winterse zondag werkzaam en het sneeuwde. Nee, het SNEEUWDE. Big fukking vloks, de hele dag. Het sneeuwde zo erg dat ik ’s ochtends al besloot mijn fiets binnen te parkeren om er zeker van te zijn dat ik de fiets terug zou vinden. Zoonlief was een jaar of 2 en we (voormaligje en ik) hadden besloten dat hij bij opa en oma mocht logeren.
Tegen de klok van vieren belde voormaligje mij met de vraag of ik niet wat eerder thuis kon komen vanwege de 80 cm sneeuw. Ze durfde niet zo goed te rijden met dit vlokking weer. Ik regelde een collega die het laatste uurtje even van me over zou nemen en ik sprong op de fiets.
De collega drukte het knopje van de openslaande deuren in zodat ik niet af hoefde te stappen. Stoempend bediende ik de pedalen richting uitgang en op het moment dat mijn voorwiel de drempel passeerde, BAF!, werd ik bijkant dodelijk op mijn knie getroffen door een sniperkozijn. De bastard zat verstopt achter de metalen plaat in het kozijn van de rechterdeur. In een fractie ging het, ik had geen tijd meer om ‘m te ontwijken. Maar ja, dat is mijn leven hè, altijd op het randje. Ik stortte theatraal in de bult sneeuw, de pijn verbijtend. De sniperkozijn mocht natuurlijk niet weten dat ik nog leefde. Pas toen ik zeker wist dat het gevaar geweken was, belde ik voormaligje. Ze moest toch in de auto stappen en me naar een safehouse brengen.

In het ziekenhuis was de eerste diagnose dat het een gebroken knieschijf was maar foto’s wezen uit dat het maar om een zware kneuzing ging. Oh, het is maar een zware kneuzing……………… Dus.
Dat zet me wèl een paar dagen buitenspel ja! En de criminele wereld een paar dagen vrije doorgang! LUL.

Goed.

Dat is dus het enige wat me overgebleven is na afgelopen nacht. Een pijnlijke knie. Dezelfde knie. Nadat ik van 3 kanten bijna tegelijk werd aangevallen.
Maar daar kan ik vanzelfsprekend niets over zeggen.
Ik praat nooit over m’n werk immers.