Leuk hè, zo’n cliffhanger? Nou, hier komt ie dan.

Ja, ik werd een hoerenloper na m’n twintigste. Toen mijn stapreputatie tot grote hoogte steeg.
Beginpunt in de weekenden was veelal de buurtkroeg. Voordrinken, dobbelspelletjes, karaoke, the works zeg maar. En tegen enen, als het tijd was om op stap te gaan, lieten we taxi’s aanrukken. Het lag er even aan met hoeveel we de stad zouden gaan veroveren maar met de taxi gingen we.
En de vaste route naar het centrum was steevast via de Nieuwstad, dè hoerenstraat van Groningen. Niet dat we nou ontzettend opgewonden werden van deze vrouwen maar meer omdat het simpelweg de kortste route was. En niet dat we deze vrouwen nou volledig links (en rechts) lieten liggen hoor. Ik herinner me dat ik heul hard ‘STOP!’ riep, ik de auto uitsprong, ik voor haar raam ging staan, zij mij binnen liet en dat we herinneringen ophaalden van onze schooltijd samen. Of die ene keer dat ik een hoerenvrouw meehielp een Zweedse puzzel op te lossen. Gewoon achter het raam! Naast elkaar! Terwijl de geilerds voorbij liepen!

De andere hoerenstraat zat aan de andere kant van het centrum. De Vishoek heet het. Hier zat ook ‘De Benzinebar’ en daar rolden we eens een keer rond 9 uur ’s ochtends uit. En terwijl we richting Grote Markt waggelden kwam een vrouw naar buiten gelopen. “Kopje koffie, jongens?”, vroeg ze. En zo leerde ik haar kennen.

Haar naam was Rita, ze was 44. Geweldige vrouw. Ze hoereerde al vanaf haar 23ste. Ik ging regelmatig bij haar langs. Niet voor de seks maar om te praten, voor de gezelligheid. En tegen haar eenzaamheid, want dat was ze, vertelde ze. Haar familie had haar jaren terug de rug toegekeerd, een relatie had ze nooit gehad. Bij mij kon ze zichzelf zijn, zei ze en ik leerde flink wat levenslessen van haar. Wat ze ’s avonds en ’s nachts deed boeide me niets, ik vond haar een schat van een mens.
De laatste keer dat ik haar zag was in 1997. Ik heb geen idee hoe het haar sindsdien vergaan is.
Ik hoop dat ze toch nog geluk in haar leven heeft gevonden. Ze heeft mij in elk geval aardig op weg geholpen mijn weg in het leven te vinden.

We hoer’en!

Ik ontdekte de Peperstraat. En dat bleek dè plees to bie te zijn. Een gigantische diversiteit aan uitgaansetablissemten! Gelijk rechts zat ‘De kar’, een alternatieve hut. Ik moet me sterk vergissen of de Groningse krakersscène hing daar vooral rond.
Iets verder doorlopen en je stond voor ‘De Troubadour’. Dat werd mijn tent! Twee verdiepingen hoog en een kelder. Helemaal bovenin dance/disco. Op de eerste etage wat er maar aangevraagd werd. Op de begane grond was het een groot café  en in de kelder draaiden ze reggae te gek hé. Schitterende tijd daar gehad. Ik kan er niet teveel over uitweiden want wat happens in De Troubadour………….je kent het 😉.

Weer wat verder wandelen zat de Lahmacuntent (record: 6 achter elkaar! – ’s nachts de douche ondergekotst. Sorry nog, mam 😬). En daar aan de overkant zat ‘Het Pakhuis’, een studentending. Vond ik geen flikker aan.
En helemaal achterin de Peperstraat zat ‘De Ster’, de kroeg voor de mannen in leer. De motorbendegasten. Ik heb daar eens een dronken student vrolijk naar binnen zien lopen en 13 seconden later horizontaal weer naar buiten zien vliegen.

Maar denk nu niet dat dit de enige tenten zijn waar mijn bloed, zweet en tranen liggen. Op de Groode maark zat ik met enige regelmaat in ‘De Groote Griet’ of in ‘De Tapperij’. En als ik helemaal los was waagde ik me zelfs in ‘Club Privé’. Een besloten club waar de gescheiden gewillige vrouwen rondhuppelden (hmmm😍😍 ).
En tenslotte, wilde ik het wat rustiger aan doen, toog ik naar De kromme Elleboog waar cafe ‘De Keyzer’ zat. Wat niet veel mensen weten is dat wij daar lol hadden met om de haverklaap “Vertèèèèèèèl” te roepen en dat op dat moment Bert Visscher ook binnen was. Mocht je dus ooit weer om hem lachen als hij dat roept, dat komt dus bij mij vandaan.
En om het geheel af te maken ging ik ook nog met enige regelmaat op zaterdag naar ‘Pruim’ in Zevenhuizen, naar ‘Fame’ in Bedum of op zondagmiddag naar ‘Skopje’ in Harkstede.

Dus jongsters, vertel mij nou niks over leuk stappen in Groningen. Ik heb het praktisch uitgevonden.

We stappen in Groning’en!

Maar manus, hoe zit dat nou met dat hoerenlopen?
Oja, dat zal ik in deel 3 verklaren.

“Goh, kom jij uit Groningen? Mooie stad. Daar kun je leuk stappen.”
Ik hoor het zo vaak, mensen. En meestal van jongsters. Mannetjes/vrouwtjes van net 18+. Ik zucht er al niet eens meer van. Meest van de tijd glimlach ik maar een beetje. Weten zij veel, denk ik dan. Weten zij veel dat ze het tegen ooit één van de beruchtste stappers van Groningen hebben?

VROEGER! Vroeger kon je leuk stappen in Groningen ja. In mijn tijd.
Op mijn dertiende namen mijn (oudere) vrienden me al mee naar ‘The Jolly Joker’ in de Poelestraat. Het enige wat ik daar nog van weet is dat ik m’n ogen uitkeek. Een discotheek met een discovloer!

Op de hoek van diezelfde Poelestraat zat ‘De Lorelei’. Een discotheek met meerdere verdiepingen. Geweldige muziek, supersfeertje altijd. Ik herinner me een stuk of 8 geile wijven uit Amsterdam op vrijgezellenfeest die ons Groningse hoofd helemaal gek maakten. En natuurlijk de lange trap. Onderaan deze trap was de kassa en eens terwijl ik mijn kaartje aan de kassameid aanbood rommeldebommelde een totally dronken gozer naar beneden. Ik sprong aan de kant, hij stond op, schudde met zijn hoofd en zei toen de magische woorden; “Mak eem betoal’n?”

In de Herestraat zat ‘Cachet’ (ja, ook ‘Subway’ maar daar vond ik het geen ruk aan) en daar draaide ze veel Ferry Maat’s Soulshow-muziek. Héérlijk! Beetje veel Lacoste poloshirts en kraagjes omhoog maar ach, die lui moeten ook een uitlaatklep hebben, toch? Ik vond het daar altijd wel prima toeven.

Tja, en toen werd ik twintiger, werd ik een hoerenloper en begon het stappen pas écht!
Maar daarover later meer.

We deel 1’en!