Statussen

2016 herzien

2015-2016Zoek de verschillen!

Ja, in alle opzichten was 2016 een redelijk uitstekend jaar voor dees weblog. Ik heb wéér wat landen erbij veroverd en niet de kleinste, zoals je ziet. Canada mensen! Daar wonen 100 miljard mensen en dat zijn al gauw 100 miljard lezers! En die landen daar langs de westkust van Afrika dan? (iemand een idee welke landen dat zijn? Geen zin om dat uit te zoeken). Als daar elektriciteit bestaat, zijn daar ook hele stammen nieuwe lezers aangeboord. Ik vind dat mooi.
Nee hoor, boeit me geen ruk. Tenzij ze de translateur eroverheen halen, begrijpen ze toch niet waar ik allemaal zo over log. Dat zijn allemaal plaatjesjagers die via Google op mijn sijt uitkomen. Dat weet ik heus wel.
Hmmm, misschien moet ik toch maar ’s geld gaan vragen voor het gebruik van al mijn plaatjes. Aandachtspuntje.

De 13245 hits van 2015 zijn we al ruimschoots voorbij. We lopen zelfs tegen de 15000 aan! Nog een dikke 100!

Volgend jaar dan? Nou, zoals ik me nu voel ga ik door met dees jolijtblog. Ik heb tenslotte nog zat te vertellen over de vrouwtjes hoe ze me massaal links laten liggen en mijn leven als één van de 100 miljard meest begeerde vrijgezellen van Gelderland, er komen eindelijk weer verkiezingen aan en natuurlijk beleven mijn jongens ook steeds meer en meer. Maar zoals je weet kan zelfs het weer niet op mij aan dus het is allemaal nog even afwachten.

Dit was de laatste anekdoot voor dit jaar. Laten we nog ff voor die 15duizend gaan!

Ik wens je een fantastische jaarwisseling en (waarschijnlijk) tot 2017!

Tante Gerda

fats

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Wij hadden vroegah grote feesten thuis. Of eigenlijk drukbezochte feesten. Verjaardagfeesten, zijn dat. Wij waren zelf met ons zessen dus dat waren 5 verjaardagen in een jaar. En omdat mijn vader iets van 36 broers en 28 zussen had en ze ook allemaal op onze verjaardag kwamen kun je in principe dus best wel spreken van drukbezochte verjaardagsfeesten.
En zo als in de seventies gebruikelijk was ging, zodra er genoeg drank in de mens zat, het volume van de muziek omhoog en werd er luid meegeblèrt met de knijters van toen. Fats Domino met Blueberry Hill was één van die knijters die regelmatig voorbij kwam want mooi nummah.
Ik denk dat ik zo rond de 8 jaar moet zijn geweest dat ik me wat ging verdiepen in muziek en dat hield in dat ik niet alleen de melodie en het ritme belangrijk vond maar óók de teksten wekten mijn interesse.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Tientallen volwassenen zag ik telkens weer inhaken bij dit nummer en ik moet een jaar of 12 zijn geweest dat ik me af ging vragen of het wel klopte wat ze zongen. Fats zal ongetwijfeld zijn vrijheid hebben gevonden op die heuvel, redeneerde ik, maar het rijmt voor geen meter.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 14 moet zijn geweest dat ik er toch overtuigd van was dat het ‘thrill’ moest zijn want dat rijmt wél op hill. En, laten we eerlijk zijn, je kunt best een kik krijgen op een heuvel, toch? Misschien was er wel een prachtig uitzicht? Of rolde Fats er steeds vanaf? Bloeiden er schitterende bloemen? Of heeft hij misschien zijn eerste vriendinnetje daar voor het eerst gefatst?

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 16 moet zijn geweest dat ik er genoeg van had. Ik rukte de naald van de plaat en zei dat het toch echt ‘thrill’ was waar Fats over zong. Het werd doodstil in de volle kamer. Je zag mensen denken. Zou het?
Op eentje na, tante Gerda. De flinkert. Letterlijk ook. Tante Gerda was er zeker van dat het ‘freedom’ was en serveerde me af op een arrogant toontje. Ik gaf haar een bitchslap ging weer zitten maar zwoer in mezelf dat ik het zou bewijzen. “Wedden om een geeltje?”, zei ze er nog arrogant bij. Ik nam de weddenschap aan.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik was 20 toen ik met mijn vriendinnetje in de bibliotheek liep en we tegen een map met songteksten aanliepen. Ook ‘Blueberry Hill’ zat daar tussen. GOTCHA, dacht ik!
Bij de eerstvolgende verjaardag kon ik het niet laten om tante Gerda even terecht te wijzen en haar met exhibit A om de oren te slaan. Bulder, schater -en uitlachen van de menigte in de kamer vielen haar ten deel, ze was zichtbaar pissig.
Maar eerlijk is eerlijk, ze gaf me 25 gulden, ik had de weddenschap gewonnen.

🎶I found my thrill – on Blueberry Hill🎶

Bodemlijn van deze anekdoot is; Ga niet met mij in discussie over muziek want ik Leo Blokhuis je helemaal de moeder.

We Fats Domino’en!

50 tinten grijs

 In mijn eeuwig durende strijd om er wat volwassener, wat rijper, wat intelligenter, wat mannelijker, wat George Clooneyer uit te zien mekker ik mijn kapster al een jaar of 10 de oren van haar hoofd om grijs haar. Elke knipbeurt vraag ik naar de grijshaarstatus en elke keer moet ze mij teleurstellen. Ja, hier en daar komen zo links en rechts langs m’n hoofd wat grijze haartjes door maar dat zet nog weinig doden aan de zeik. Me dunkt.
‘En verven dan?’, smeekte ik uit pure wanhoop. Nou, daar was ze kort en bondig over. ‘Dat ziet er niet uit.’

Tot vorige maand.
Een nieuw middel zou eventueel heel misschien wellicht mogelijk kunnen werken. Lichaamsdelen gingen strak staan, ik was in mijn nopjes. Haar plan om het te testen op haar puberzoon werd door mij afgeserveerd. Mocht het mislukken zou hij misschien gepest worden. Leer mij niks over pubers. Ik bood mezelf als proefdier aan, schaamte komt immers niet in mijn vocabulaire voor.
We planden een afspraak. En gisteren was die afspraak.

De bedoeling was dat mijn haar eerst lichter diende te worden. Ze smeerde mijn haar in met ??? en ik moest het een half uur in laten trekken.  Ik vond het prima.

Daarna was het de bedoeling dat mijn haar pornoblond zou zijn maar het was eerder bloedgeel. Ze smeerde ??? er nog een keer in en weer moest het flink intrekken. Ik vond het prima. Het resultaat was niet helemaal naar haar tevredenheid maar de tijd begon zich er inmiddels mee te bemoeien. Als een regelrechte Johnny Rotten ging ik de volgende fase in, het aanbrengen van de kleur grijs.  Ik vond het prima.

Vanzelfsprekend moest ook dit flink intrekken en halverwege zag ik toch wel degelijk mijn haar transformeren naar grijs. Lichaamsdelen gingen strak staan, ik was in mijn nopjes. Het was weliswaar van dat onverzorgde, werklozengrijs maar toch, het was grijs. 

Na dik 2 uur werd het tijd om de boel uit te spoelen, droog te maken, bij te knippen (hahaha, dat kan helemaal niet) en het resultaat te aanschouwen. Nou, daar kan ik kort over zijn. Een slappe lach bij kapster.
Er hing een groene gloed over mijn, in mijn ogen, onveranderde kleur kapsel. Ik zag nul verschil met dik 2 uur eerder in haarkleur en van grijs was nu helemaal geen spoor meer te vinden. Ik werd een tikkeltje bedroefd.
Volgens kapster had ik de te donkere grijze kleur gekozen en kon zij zelf ook onmogelijk tevreden zijn over het resultaat. Dat groene was hilarisch maar het resultaat viel zwaar tegen.
Ik betaalde de knipbeurt en spraken af dat we in januari een nieuwe poging gaan wagen. Dan met de witste grijze kleur verf.
Ik kijk daar nu alweer naar uit.

We 50 tinten grijs’en!