Afgelopen zomer ging ik op een avond naar de kust.
In de branding zat ik een beetje voor me uit te staren.
Ik werd gegrepen door serene rust.
Alsof al die andere mensen er niet waren.
Ik dacht aan die laatste hand die hij me gaf.
En aan het knikje met zijn hoofd.
En nu denk ik achteraf
dat hij bedoelde dat zijn ster nooit dooft.
Vandaag zou m’n vader 70 jaar zijn geworden. ❤️
Het vinden van een dinnetje blijft toch een dingetje dat ik maar niet voor elkaar krijg. Dat is toch lastiger dan ik dacht.
Een dinnetje is een vrouwpersoon waarmee ik een heule close vriendschappelijke band heb. Iemand die me aardig (persoonlijk!) kent en waar ik vrijwel dagelijks contact mee heb. Ik noem haar ook wel eens mijn ei-kwijtkunnertje. Want geloof het of niet, zelfs ik wil wel eens m’n verhaal aan iemand kwijt. Want geloof het of niet, zelfs ik heb wel eens stress of zorgen of iets leuks meegemaakt en als ik dan thuis kom is er niemand waarmee ik dat kan delen. En geloof het of niet, een ‘goedemorgen’, een ‘trusten’ of een ‘werkze’ vind ik al prettig. Eigenlijk is een dinnetje voor mij iemand die er als eerste achter komt dat ik hier misschien dood in huis lig (want dat mag ik op mijn leeftijd en met mijn levensstijl ook niet uitvlakken!) mijn soort van back up is.
In de 6 jaar dat ik nu alleen ben heb ik 3 dinnetjes gehad. Dinnetje 1 (dossier bekend bij de redactie) vond mij uiteindelijk toch minder gefortuneerd dan ze gedacht had en liet het contact verwateren. Dinnetje 2 (dossier bekend bij de redactie) bleek nogal paranoia en self-observed te zijn en kapte het contact van de ene op de andere dag af. En dinnetje 3 (dossier bekend bij de redactie) had het ene lijk nog niet opgeruimd of er viel weer een ander uit de kast.
Alle drie hielden het ongeveer 2 maanden vol om mijn dinnetje te zijn (je zou bijna denken dat het aan mij ligt, hahahahahaha). En al die 2 maanden vond ik het leuk, vond ik het fijn en vond ik het prettig om een dinnetje te hebben.
En ach, zij kunnen ooit tegen hun kleinkinderen zeggen dat ze mij hebben gekend, zo moet je het ook zien.
Zo! Dan ga ik nu weer even eenzaam en alleen in een hoekje zitten janken.
We dinnetje’en!
Ik was licht pissig teleurgesteld toen ik de teamindeling voor het nieuwe seizoen onder ogen kreeg. Sam zat (weer) niet bij zijn 2 beste vriendjes in het team en Sam was (weer) in het laagste team ingedeeld, de E5. Of Onder 10-5, zoals dat tegenwoordig heet.
Ik had al mijn bedenkingen bij het scoutinggebeuren van de club en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.
Een competitie Onder 10 ging om onduidelijke redenen niet door, het werd een competitie Onder 11. Dus tegen kinds die allemaal ouder, groter, sterker en sneller zijn. Ik had al mijn bedenkingen bij de KNVB en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.
Gisteren stond de eerste competitiewedstrijd op het programma. Een uitwedstrijd. Er waren wat afzeggingen en dankzij een vijfjarig (!) neefje van één van de spelers konden we een zevental opstellen. Ik had er een slecht gevoel over en in de auto al vertelde ik Sam dat het toch echt om plezier gaat en dat hij maar goed z’n best moest doen. Bij de warming up zag ik de tegenstander warm draaien. Het kleinste ventje was nog een kop groter dan onze grootste speler. Ik zag het somber in, nam een sigaartje op de lip en besloot dat ik rustig zou toeschouweren en me niet zou bemoeien met de wedstrijd.
Vrij vlot werd het 1-0 maar voetballend deden we helemaal niet onder voor deze oudere en grotere tegenstander. Via een kluts kwam de bal voor Sam’s voeten en hij knalde de bal achter de keeper, 1-1. Ik werd wat enthousiaster. Even erna werd het 1-2 en ik dacht ‘potverdikkeme, dit is even leuk zeg!’.
De ruststand was 3-2 en wij, vaders en een oma, moedigden de jongens aan om zo door te gaan want het ging eigenlijk hartstikke goed. Met zwoegvoetbal werd het 3-3, ik kon niet anders dan me toch te gaan bemoeien met de coaching (ik kan daar niks aan doen, ik ben en blijf een fanatieke voormalig succescoach).
Maar ook de tegenstander gaf niet op en met 2 fraaie goals namen ze de voorsprong in handen. Even leek het of ons team er conditioneel doorheen zat maar weer een goal van Sam en daarna een briljante (eerlijk is eerlijk, niet omdat het mijn zoon is) assist van hem maakte de stand weer gelijk, 5-5.
Wij, vaders en een oma, raakten door het dolle heen en we blèrden het team naar voren. Er was nog een minuut of 3 te spelen, we moesten dit gelijkspel vasthouden! Na een geweldige noodzakelijke redding van onze keeper brak de tegenstand en onze nieuwste speler (ex-korfbal) ging bikkelend door. JAAAAAAAAAA!!!! 5-6. Wij, vaders en een oma, gingen uit onze plaat.
Het was bijna tijd, we kregen nog een corner. Ik stond vlakbij en zei tegen de nemer dat hij rustig aan moest doen en dat hij de bal wat dichterbij moest leggen. Hij nam de aanloop, bal hoog voor de goal, vangbal voor de keeper. Oh nee, toch niet, de keeper tikte de bal in zijn eigen goal! WHOEHOEEEE!!
Eindstand 5-7.
Juichen mensen, juichen!!!!!
Wat was het een fantastische wedstrijd van die ukkies en wat zagen ze er allemaal moe maar heul blij uit. Mooi om te zien. De eerste 3 punten zijn binnen.
Volgende week maar eens even bij Teun kijken. Zijn team (Portugal) heeft de eerste 2 wedstrijden van de FIFA-league gewonnen en ook hij heeft 2x gescoord.
Ik ben momenteel een trotse voetbalvader.
De prijs voor grootste flapdrol gaat, wat mij betreft, naar WimLex. Mensen, wat heeft die gast een plaat voor z’n harses. Zijn moeder deed niet eens moeite om te tonen dat ze schijt aan het volk had. Bij haar wisten we tenminste waar we aan toe waren. Maar die WimLex probeert met alle macht zo sympathiek over te komen terwijl hij ondertussen nog véél meer schijt aan ons, het volk, heeft.
Ik zag ‘m lopen, daar op Sint-Maarten. Ozo meelevend, Ozo betrokken. Ja uhu. Als hij zo meelevend en betrokken was geweest had hij daar ter plekke zelf even zijn portemonnee getrokken. Met z’n gratis geld. Maar nee, de belastingbetaler kan hier weer voor opdraaien. Of zal ik zeggen, de al op vele fronten afgeknepen belastingbetaler?
En toen kwam Prinsjesdag. Op teletekst staat:
De begroting van het Koninklijk Huis gaat met 900.00 euro omhoog naar 42,3 miljoen. Er gaat 600.00 euro meer naar auto’s, verlichting, verwarming en andere materiële uitgaven. Het salaris van de koning, de koningin en prinses Beatrix stijgt met de ambtenarensalarissen mee.
Tweeenveertigkommadriemiljoen!! kost die poppenkast het volk per jaar. Daar kunnen 2500 gezinnen maandelijks van leven…………… Dus.
Is eigenlijk bekend hoe hoog het familiekapitaal van ze is? Ik kijk er niet raar van op als dit een bedrag met minimaal 9 nullen is. Daarmee kunnen zich, volgens mij, uitstekend zelf bedruipen. Toch?
Nu zijn er mensen die zeggen dat hij (met zijn gratis reisjes) goed is voor de betrekkingen met andere landen, economie, bedrijven, bla bla bla. M’n reet. Hij gaat alleen maar naar landen waar hijzelf belangen heeft.
Want belangen heeft hij hoor! Hij is onder andere grootaandeelhouder van Koninklijke Shell. En die zijn wereldwijd best groot.
Hé, en de NAM is onderdeel van Shell. En laat de NAM nou verantwoordelijk zijn voor de aardbevingen in het prachtige Groningse. En laat de NAM nou erg moeilijk doen over schade uitbetaling aan getroffen bewoners. Getroffen bewoners die huis en haard kwijt zijn.
Nah zeg! En laat WimLex nou volgend jaar Koningsdag vieren in Groningen!!!!! Is dat toeval?
Ik denk het niet. Het is een charmeoffensief. Om de getroffen bewoners een hart onder de riem te steken? Nee, natuurlijk niet. Om zijn eigen vermogen veilig te stellen. Hij geeft namelijk geen fuck om ‘zijn’ volk.
Ik hoop dat tienduizenden boze boeren, getroffen aardbeving bewoners, werklozen, voedselbankers, amper rondkomers en weet ik wie allemaal de lul zijn in Nederland hem een onaangenaam welkom heten met waxinelichtjeshouders boegeroep dat hem nog lang zal heugen en dat ze hem de provincie uitjagen. KSSSJJT
En dat ie dan eindelijk eens die gigantische schijnheilige plaat voor z’n ponem weghaalt.
Eigenlijk issie alleen nog leuk bij Lucky TV.
Oja, en majesteitsschennis is ook zoooooooooooooo 1850.
Ik denk, ik zeg het ff.
Vrijdagavond is ontspanningsavondje in hoofde Manus. De rest van de week is m’n hoofd gevuld met ideeën – plannen – zorgen – stress – teleurstellingen – verontwaardigingen – woede enzovoorts (dat ik nog niet knalgrijs ben is mij een raadsel) maar op de vrijdagavond parkeer ik deze energievreters even in de koelkast. Dan ga ik naar m’n matties en matressen, m’n intieme vrienden. Even een avondje slap ouwehoeren, dom lullen en lachen, gieren, brullen.
Voorheen ging de tv aan en keken we die leeghoofdprogramma’s op SBS of RTL maar een tijdje terug heeft mattie een kast van karaokeapparaat op de kop weten te tikken. En mensen, laat karaoke nu al een kleine 30 jaar mijn lievelingsuitvinding zijn! Al een kleine 30 jaar geleden zocht ik het meest foute nummer uit en gaf ik vol overgave en enthousiasme een showtje weg. Inclusief hoge stemmen, gilletjes, uithalen, gitaargeluiden en danspasjes. Meestal tot enóóóóóóóóóórme ergernis van de toehoorders trouwens.
Want zingen kan ik niet. Ik weet nooit wanneer ik nou vanuit mijn buik moet zingen of vanuit mijn keel. Vanuit mijn buik krijg ik de hoge noten niet en vanuit mijn keel gaat het direct weer veul te hoog. Maar, om eerlijk te zijn, boeit me dat helemaal niet zo veel. Het belangrijkste is dat ik de teksten en de melodieën ken. En dat vind ik toch wel een voorwaarde om te karaoke’en hoor! Nou ja, natuurlijk ken ik niet alle teksten van alle liederen letterlijk maar ik weet vaak wel hoe en wanneer een woord wordt gezongen en, ook niet onbelangrijk, ik weet hoe je Engelse woorden uitspreekt.
Maar lieve lezer, soms sta zelfs ik versteld van mezelf. En gisteravond was zo’n somsmoment. “Jij kan heel goed rappen!”, werd mij toegeschreeuwd. “Jij hebt toen een keer een hele avond alle rapnummers meegezongen!” Ik fronste de wenkbrauwen. “Ja, dat zal maar dat was dan waarschijnlijk playback.”, antwoordde ik.
Ik werd door de aanwezige mattie en matressen onder druk gezet om te gaan rappen en het duurde welgeteld 3 seconden, toen zwichtte ik.
Ik zocht op de foon ‘Rappers Delight’ (de kwartierversie!) op, zonder tekst!, en drukte op play. Nu wil ik niet overdrijven hoor maar zeker 98,7% van de tekst floepte ik er zo uit! HUH, ben ik een carrière misgelopen ofzo????
En toen ik even later ‘Wuthering Heights’ op de juiste toonhoogte ook nog meezong, wist ik het weer zeker.
Ik ben nog steeds de enige echte karaokekoning.
Met pijn in mijn hart, een ferme kras op mijn ziel en met de tranen nader dan het huilen moet ik hier mededelen dat mijn trouwe vriend niet meer is. Jarenlang waren we onafscheidelijk maar zoals alles een einde heeft (behalve een worst, die heeft 2), is ook aan deze onafscheidelijkheid abrupt een einde gekomen.
Vaarwel vriend.
Ik stond vorige week, na het douchen, naaktgetorst voor de spiegel mijn tanden te poetsen. En, zoals elke man doet, kon ik het niet laten om het bovenlijf even goed te bekijken. Even de boel aanspannen, even de boel heen en weer laten rollen, je kent het wel. En om eerlijk te zijn, dat zag er nog best indrukwekkend uit hoor. Voor iemand van mijn statuur, leeftijd en lengte zeker.
Maar lieve lezer, nadat ik klaar was met tandenpoetsen en ik uit de badkamer wilde lopen viel mijn oog op het zijaanzicht van het pachtlijf in diezelfde spiegel.
MIJN LIEVE HEMEL!!!!!!
WAT EEN DIKKE PENS!!!!!!!!!!
Ik stortte op m’n knieën op de koude badkamervloer. Janken mensen! Janken! Als een speenvarken. Ik was er kapot van.
Een dikke 27 jaar heeft m’n prachtlijf me bijgestaan, me ontwikkeld, aanslagen overleefd, littekens gevormd, vrouwen betoverd, mannen gejaloerst en opeens en volkomen abrupt is dat nu voorbij. Ik typ dit met biggeltranen.
Nu heb ik alleen m’n humor nog…………………..
In de wereld van de spionnerij is het een chaos van lik me jou daar. De ene dienst begluurt de ander, de andere dienst loert dubbel zo hard terug. Van vertrouwen onderling is alle sprake weg. En over samenwerking zullen we het voor de vorm maar helegaar niet hebben.
Wat is het dan een rustige oase dat er een overkoepelende, overrulende en overheersende dienst bestaat; De GSD (Geheimste Spionnen Dienst in vakjargon). Deze dienst bestaat uit de 9 beste spionnen van de wereldwijd bekende diensten en wordt geleidt door de welheelergstrenge heer Gé Heim. Elk van de 9 agenten van de GSD hebben een 7-jarige superzwaarste lichamelijke, psychische en cryptogrammische training moeten ondergaan in de diepste krochten van een geheim deel van Tietjerkstra. Ook hebben zij allen een ‘licence to bitchslap’ en zij zullen nooit en te nimmer twijfelen om dit zonder met de ogen te knipperen ten uitvoer te brengen.
Ik, Sjaak Pion, ben één van de 9 spionnen van de GSD en tevens Hoofd Operationele Operatieve Operaties. Mijn taak is er voor te zorgen dat alle activiteiten die de GSD doet – pleegt – uitvoert – overruled gladjes verlopen. En dit gladjes verlopen loopt aardig gladjes, kan ik melden. Alhoewel we de laatste tijd wèl met wat kleine tegenslagen te maken hebben trouwens. 🤔 Tegenslagen die uiteindelijk grote gevolgen kunnen hebben! 🤔😳😬
Gé Heim eist een onderzoek en heeft mij op de zaak gezet. ZOU ER EEN MOL IN ONS MIDDEN ZIJN?
Nou lieve lezer, zo ongeveer moet mijn aandeel in Teun’s spionnenfeestje worden. De speurtocht, het hoogtepunt op de door voormaligje geregisseerde kinderfeestjes.
Ik moet nog het één en ander uitwerken, ik moet nog een outfit uitzoeken, ik moet nog in m’n rol kruipen, ik moet nog het stemmetje onder de stembanden maar krijgen maar hé, ik heb nog een dag of 6. Dus dat komt wel goed.
Ik heb er weer sin an in elk geval!
We spionnenfeestje’en!
Ik geef het eerlijk toe. Zo ben ik dan ook wel weer. Het was fout, harteloos en grofweg bot van me.
En dat ik daarmee zoveel mensen pijn heb gedaan, dat spijt me de oksels uit. Echt waar. Ik voel me heel erg schuldig en probeer dan ook met dees anekdoot mijn diepste spijt te betuigen.
Ik hoop op begrip.
Een kleine 3 weken geleden eindigde mijn vakantie en in mijn enthousiasme en met dat gegeven sloot ik ook mijn beschikbaarheid (voorheen jachtseizoen) voor eventuele gewillige vrouwtjes/toekomstige partners/minnaressen.
Ik had er nooit bij stilgestaan dat de zomertijd na die 3 weken geleden nog wel ff aan zou houden en dat er nog heul veul vrouwtjes op vakantie moesten gaan. En laat dat nou net een bron zijn waar ik wel eens succesvol uit zou kunnen putten!
Hoe vaak lees/hoor/zie je wel niet dat vrouwen na de vakantie de knoop doorhakken en manlief een welgeplaatste schop onder den bips geven? Of andersom, dat kan natuurlijk ook. Hoewel mannen dit niet zo heel gauw zullen doen omdat zij nou eenmaal tot rust gekomen zijn en tevreden in de relatie zijn. Tja, en hoe je het ook bekijkt, de vrouwtjes willen op een gegeven moment in de relatie toch ineens weer de spanning/romantiek van in het begin van desbetreffende relatie terug.
Nu ben ik, als één van de 36,4 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, natuurlijk een uitstekende vervanging van diverse manlieven en hoe onnadenkend is het dan van mij om mij niet beschikbaar te stellen? Ik kan me heel goed voorstellen dat dit zwaar meeweegt in de beslissing van van vakantie terugkerende en ongelukkige vrouwtjes.
Dus lieve lezer, ik heb een besluit genomen: IK HEB EEN VERLENGING AAN MIJN BESCHIKBAARHEID GEPLAKT!
Ik zet de radar en de voelsprieten weer open tot en met 21 September van dit jaar.
Dat is wel het minste wat ik voor jou, lieve lezer, kan doen na het teleurstellende bericht van een kleine 3 weken geleden.
Niewaar?
Gegadigden kunnen zich, zoals altijd, weer via diverse kanalen bij me melden.
Ik hang in de tussentijd, zoals altijd, weer even heerlijk achterover.
We verleng’en!
Ken je die uitdrukking? Zal wel niet want volgens mij heb ik ‘m net zelf verzonnen (oh, ff een © erbij doen! Vrouwen dansen, mannen sjansen ©). Vrouwen sloven zich uit – mannen kijken, kiezen en scoren.
Een beetje vrouw moet kunnen dansen. Dat zeg ik. Sterker nog, weinig woest aantrekkelijker dan een prettig dansende vrouw. Want dat is wel een vereiste, het moet er wel prettig uitzien. Een beetje lullig op de maat heen en weer bewegen is niet genoeg, je moet het ritme voelen. Dan heb je heul snel de aandacht van mannen. Of wacht, dan heb je de aandacht van mij. De meeste mannen kijken met hun pielemoos, ik ben toch iets kritischer.
Ik was eens met mijn damesvoetbalteam op stap naar een discotheek. Zo’n megageval waar 100 miljoen hormonale pubers waren. Al snel had ik in de gaten dat ik de Padre Fernantius in de hele toko was dus koos ik een plekje aan de bar. Wat eigenlijk altijd een prima plek is trouwens! Mijn meiden gingen hun gang, feesten zoals ze konden. Ik genoot.
Mijn oog viel op een groepje meiden op de dansvloer. Vier meiden. Met allemaal testosteronboys eromheen. Of eigenlijk om drie van het groepje. Het vierde meiske was, hoe zal ik het brengen, niet de mooiste. Beetje gezet en klein. En zij was duidelijk mee om de kosten te delen ofzo. Want dat doen meiden/vrouwen. Ze nemen altijd een ‘lelijkerd’ mee om zelf meer in de spotlichten te staan.
Vrouwen………..zucht.
MAAR ZIJ KON DANSEN, MENSEN!!
Zij had me daar een partij ritmegevoel! Ik vond dat fantastisch om te zien.
Ze werd compleet genegeerd door de jongens in de buurt en ook haar vriendinnen keken niet naar haar om. Ik vond het sneu voor d’r.
Push up van de Freestylers kwam. Oe, lekkah nummah! M’n lijf begon te vibreren. M’n zwarte wortels begonnen te klepelen. Het was tijd om m’n dansmoves te showen.
Nou lieve lezer, je kunt natuurlijk wel raden hoe dit afliep. Het meiske heeft een hele leuke en gezellige avond gehad met ‘die ouwe vent’. En die vriendinnen heb ik tussen neus en lippen geadviseerd wellicht wat minder make up te gebruiken 🤡😉.
Ze zouden zo’n verhaal eigenlijk eens moeten verfilmen ofzo.
We prettig dans’en!
– praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama!
“WAT IS ER? JE ZIET TOCH DAT IK STA TE PRATEN!!”
Ik stond erbij en ik keek ernaar. Nee, ik stond erbij en ik keek er hoofdschuddend naar.
Nu moet natuurlijk iedereen zelf weten hoe hij/haar zijn/haar kinderen opvoedt maar ik had dit toch anders aangepakt. Sterker nog, niet zo lang geleden maakte ik zo’n zelfde situatie mee.
Ik was in het zwembad met de jongens, het was tenslotte mooi weer. Ik zeg wel eens gekscherend; je kunt wel met regen naar een zwembad gaan maar dan word je helemaal nat. Ghe! We hadden een mooi ruim plekkie op het gras, onder een boom, de 3 badlakens lagen naast elkaar. De jongens waren niet uit het water te slaan, ik zat af en toe even bij te komen van het watergepret. Ben ook geen 20 meer.
Op een gegeven moment kwamen 2 vrouwen van mijn leeftijd pal naast onze 3 badlakens liggen. Zucht, plenty plek en waar gaan ze liggen? Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het ze eens kwalijk, niewaar?
En het duurde maar even of de toenadering was daar. ‘Denk je dat uit deze boom hars valt?’, vroeg één van ze. Met mijn beste duh-gezicht draaide ik mijn hoofd langzaam haar richting op. ‘Nee, dit is een eik, daar vallen eikels uit’, verzuchtte ik. Ik zag aan haar gezicht dat ze opgelucht was, ik had gereageerd. Ze had beet. Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het haar eens kwalijk, niewaar?
We raakten aan de praat en, eerlijk is eerlijk, het was best een aangenaam gesprek. Nu komt er over het algemeen niet zo heul veul boeiends uit de mond van een vrouw en ook deze keer was dat niet anders maar ik vond het wel aardig dat ik even wat te lullen had.
PAPA! PAPA! Sam kwam aangerend. Ik keerde m’n hoofd. ‘Wazzup jongen?’, zei ik. En terwijl ik dat zei hoorde ik in m’n rechteroor dat de vrouw tegen me bleef praten. Ik besteedde er geen aandacht aan, mijn kind had me immers nodig. Maar ze bleef maar door praten en vragen stellen. Op een gegeven moment raakte ze zelfs m’n bovenarm even aan. In een reflex greep ik haar hand en draaide ‘m 135 graden. Daar lag ze half op d’r rug te spartelen. ‘Als ik met mijn jongen praat, moet jij even stil zijn.’, zei ik tegen haar en ik liet haar hand los. Ze keek verschrikt.
‘Ja maar……’, stamelde ze. Ik ssssssste haar en keek haar boos aan maar dat kon je niet goed zien want ik droeg m’n zonnebril. Ze haalde adem om weer iets uit te blaten maar voor ze een geluid kon maken wapperde ik m’n vinger voor haar mond. TU TU TU TU!!! En ik hield m’n wijsvinger omhoog.
Nou ja, Sam kwam vragen of ze later een ijsje mochten en natuurlijk mocht dat. Zo belangrijk was het dus eigenlijk niet wat hij kwam doen maar ja, ik heb nou eenmaal een eerste regel; Als ik de kinderen heb, gaan ze voor alles.
Bedenk me net dat ze mij zou contacten in mijn vakantie in Groningen voor een hapje en een drankje.
Ze zal m’n nummer wel verloren zijn.
Hè, bummer zeg! Weer een date misgelopen.
We opvoed’en!
En zo is mijn actieve seizoen (voorheen jachtseizoen) alweer ten einde, lieve lezer. Zoals elk jaar sluit ik het boek en berg ‘m op. En wat was het weer het ene hoogtepunt na het andere, hilarisch en lachen.
Zoals elk jaar roer ik me zomers op de markt en omdat ik niet aan datingsites doe is Twitter dè afzetmarkt waar ik het zoek. En lieve lezer, ik had weer beet hoor! Ik heb me daar weer wat vrouwtjes (nader) leren kennen. Zo zijn daar het aardige vrouwtje, het lieve vrouwtje, het prinsessevrouwtje, het wanhopgie vrouwtje, het sympathieke vrouwtje en het vriendelijke vrouwtje. En met elk van deze vrouwtjes had ik op een of andere manier wel interactie. Leuk vind ik dat. En zij ook wel, denk ik. Want ja, ik ben toch diep van binnen best een aardige vent, niewaar? Ik ga deze contacten warm houden want, zoals ik al schreef, ik vind dat leuk.
Er waren ook vrouwtjes die me verlieten. M’n langst volgende vrouwtje ging zum bleistift weg. Het ga je goed! 💋 Maar ook wat minder lang volgende vrouwtjes ontvolgden me. Prima, vrij land enzo hoor. De aanleiding of reden ervan vind ik niet zo heul belangrijk. Laten we het er maar op houden dat ik niet zo’n standaard slijmbalman ben 😉. Oja, misschien komt dit als een verrassing voor sommigen maar als ik met je in de dm zit wil ik niet met je naar bed ofzo hoor. Dan wil ik je gewoon wat beter leren kennen. Wellicht wat minder paranoia doen, sommige vrouwtjes 😝.
Maar swa, das war einmal. Zoals elk jaar ga ik weer in retraite, duik ik weer onder de radar, haal ik mezelf weer van de markt en is het seizoen weer voorbij. Tis mooi wèst.
Nu hoor ik je denken; zeg Manus, heb je er nog wel wat aan overgehouden dan? Lieve lezer, zoals elk jaar doe ik daar ook deze keer vanzelfsprekend geen uitspraken over.
Maak je in elk geval over mij maar geen zorgen. Het lukt me al 6 jaar immers. 🙃
Moeke begon er eind vorig jaar over. Ze wilde de deurkozijnen binnen wel in een ander kleurtje. Ik kon haar niets anders dan gelijk geven. Pa was namelijk minimaal 10 jaar geleden met deze klus begonnen en heeft het niet af kunnen maken. Moeke denkt en zegt dat het hem wèl gelukt is maar om eerlijk te zijn neem ik moeke op schildergebied met de overtreffende trap van een korreltje zout. Zij denkt zum bleistift dat gewoon er even overheen schilderen afdoende is. HAHAHA, dat geloof je toch niet? Dan klemmen de deuren toch? Hahaha, vrouwen😂
Nee, lieve lezer, pa heeft deze klus nooit afgekregen. Hij heeft de helft gered. Het hele huis zit onder de grondverf. Ja, zelfs de muren. 😄
Gisteren ben ik begonnen met schuren. Licht schuren dat is. En dan zal ik, zodra het weer wat zomerser wordt, pa zijn klus even afmaken. Ik ben er nou toch.
Dan ben ik even van de straat, is moeke weer blij en ik ga ervan uit dat pa van boven tevreden meekijkt.
We vakantie’en!
En weer heeft mijn boomende ontwerpstudio een opdracht met glans afgerond; Een uitnodiging voor een spionnenfeestje voor Teun zijn zevende verjaardag.
Vorige maand haalden we de gunning binnen en na een bestuursvergadering, een aandeelhoudersvergadering èn een ontwerpwedstrijd binnen het bedrijf, zijn we tot deze uitnodiging gekomen. De opdrachtgeefster is er uitermate tevreden over en dus wij ook.
Ik kan dat wel aardig, dat plaatjes maken. Al zeg ik het zelf. Ik denk dat zo’n 95% van de plaatjes bij de anekdoten op dees jolijtsijt ik zelf gemaakt heb. Uitnodigingen voor de feestjes van mijn jongens maak ik zelf. Op m’n werk vraagt de opdrachtgever met regelmaat even ‘iets’ te maken. Om maar wat zum bleistiften te noemen.
Met minimale hulpmiddelen (PowerPoint 2003 want die nieuwere versies zijn ruk), een beetje Google afbeeldingen en een flinke dosis creativiteit lukt het me meestal wel een leuk/lollig/aardig/toepasselijk plaatje in elkaar te flanzen. Ik vind dat leuk om te doen en vraag er niets voor.
Maar lieve lezer, doe ik daar wel verstandig aan? Loop ik niet bakken met geld mis? Als ik toch zie wat er tegenwoordig betaald wordt voor bijvoorbeeld het maken van een logo, vaak een héééééél simpel logo, dan krab ik mezelf toch wel even achter m’n ballen.
Ik ga me daar toch maar eens een keer in verdiepen. Me dunkt. Eens zien wat de mogelijkheden zijn (iemand ervaring met opstarten, KvK, businessplannen enzo?)
Zal je zien dat ik jaren geleden al binnen had kunnen zijn en hoefde ik dus nu niet op zoek naar een rijke vrouw.
En misschien, lieve lezer, kan jij me daar wel bij helpen. Zoek jij of ken je iemand die een ‘plaatje’ nodig heeft, prijs dan Anus Inc.© Ontwerpstudio een keer aan.
We ontwerp’en!
Een man van mijn postuur statuur moet zo nu en dan naar zee. Dat zeg ik.
En dat deed ik dus gisteren. Het was er tenslotte weer weer voor. Op de social media werd mij aangeraden het strand bij Wijk aan Zee aan te doen, ik vond dat een prima idee.
Na het werk en na de nodige dut was het half 6 dat ik de voiture naar het westen des lands stuurde. Meer mensen hadden datzelfde idee, merkte ik, want ik rolde van file naar langzaam rijden naar file naar langzaam rijden.
Randstad……………..zucht.
Klokslag 19.07 uur parkeerde ik de auto en 13 seconden later (ik parkeer heul snel) liep ik de zee tegemoet. Het voelde als thuiskomen. Ik keek eens rond, zag dat er nog best wat mensen waren en ik realiseerde mij iets; Zou ik nog de enige met een heuptasje zijn?
Het prachtlijf seinde dat het gevuld moest worden met v&v (voedsel & vocht), ik ging de eerste de beste strandtent die ik tegenkwam naar binnen. Dat deze strandtent niet bij mijn duiningang maar bij de andere ingang 36 kilometer naar rechts lag, keek ik niet van op. Zucht. Maar ja, het gaf mij de kans om even langs de branding te huppelen.
De snelle hap slikte ik met een glas cola weg want het zweet gutste op plekken waar ik geen zweet wil hebben te gutsen.
Ik zocht en vond een rustig plekkie om wat baantjes te trekken maar ik had helemaal geen zwembroek, badmuts, vliezen en handdoek mee dus dat liet ik achterwege. Ik ging tot m’n knieën in zee staan en voelde de kracht van het machtige vochtige monster.
Recht tegenover de zon (heel toevallig! Zie foto) ging ik op het strand zitten, legde een sigaartje op de lip en mijmerde wat voor me uit. Wat zou het gaaf zijn als ik hier kon wonen. Zou hier een vrouw werk voor me zijn? Hoe gaaf zou dat voor de jongens zijn? Weten ze hier echt niet hoe handig een heuptasje is?
Mijn plan was om de ondergaande ploert in zee te zien zakken en een foto te maken maar -zucht- telefoon leeg. Ik vliesde het ritueel dan maar op m’n net en vertrok richting het midden-oosten des lands. Om half 11 was ik thuis, ik had een prachtige avond gehad.
En nu maar hopen dat het geholpen heeft tegen mijn gepsoriasiste scheenbenen.
We ik aan zee’en!
Dit kon wel eens een lange dag worden.
Standaardgrap die ik elk jaar op 21 juni wel ergens plaats op de langste dag van het jaar. En hoewel de 👍🏼👍🏼 steeds minder worden, blijft ie lollig natuurlijk.
Maar dit jaar is het ook wel een beetje een speciale dag want lieve lezer, vandaag op deze 21e juni ben ik exact 2121 dagen één van de 2121 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland!! 😄/
En dan rijzen natuurlijk de grote vragen op menig lip; Doet het mij wat zo zonder vrouw? Lijd ik eronder zo zonder vrouw? Red ik het wel zo zonder vrouw?
Nou lieve lezer, dat kan ik met een duidelijke HELL YEAH!!!!!! beantwoorden.
Ik red me prima, ik lijd er niet zo onder en het doet mij, om eerlijk te zijn, niet zo heul gek veul. Sterker nog, ik vind het eigenlijk wel prima zoals het de afgelopen bijna 6 jaar gaat. Er zijn weinig situaties waarin ik een vrouw naast, op of onder me mis. Sterkerder nog, ik ben zelfs blij dat ik met regelmaat geen vrouw onder, op of naast me heb. Andersom is dat trouwens ook zo, geloof me. 😄
En in die bijna 6 jaar ben ik toch wel veranderd hoor. Zum bleistift was ik altijd een lui zwijn maar nu ben ik toch mooi even een lui zwijn met toch wel wat huishoudelijke kwaliteiten geworden. Ik kan al een aardig potje roerbakkoken, ik doe de was met een dansje, ik stofzuig tegenwoordig links èn rechtshandig en in de boodschappenwinkel vind ik ook steeds beter m’n weg. Daar heb ik dus allemaal geen vrouw meer voor nodig. En al die andere zaken, ach, daar is ook wel overheen te komen. Oe, behalve bij feestjes. Daar moet ik altijd zelf van terugrijden. Dat zuigt best wel. Dat is nog wel een enorm aandachtspunt, me dunkt. 🤔
Dit betekent natuurlijk niet dat ik total kluizenaar ga hoor! Hahaha, kom op zeg! Er zijn hier en daar best nog wel wat MILK (Mothers I Like to Kennismake) die ik op het oog heb maar ik heb daar geen haast mee. En wordt dat niets, ook prima. Teun is tenslotte nog steeds geen 9 jaar en dat is nog steeds mijn grens om serieus over een echte relatie na te gaan denken.
Dus mensen, houd asjeblieft op met mekkeren over mijn geen relatie hebben, ik ben er tevreden mee.
Ik heb er een jaar op moeten wachten maar, lieve lezer, ik mag weer!!
Een jaar ja. Sam was in januari al iets te volwassen voor een ‘typetje van papa-feestje’, vond mama besloten we gezamenlijk. Maar bij Teun kan ik dus nog een keer in de huid kruipen van een typetje. iiiiiiieeeeehhaaaaa! 😁/
Hij wil een spionnenfeestje. Ja, écht! Haha, een spionnenfeestje. 😄 Met spionnendingen en spionnenzaken en spionnengeheimen en spionnenoperaties en spionnenarrestaties en spionnenverhoren en spionnenwaterboardingen enzo.
Hé, zei iemand daar iets met mijn naam + koren en molen?
Nou inderdaad, als er iemand iets weet over spionnen dan ben ik het wel. Met mijn spannende, classifiede, snelle, extravagante en dikwijls thrillerachtige professionele maar ook sociale leven. Kijk maar eens in de dikke VanDale bij ‘iemand die alles van spionnen weet’ – daar staat mijn foto naast.
Goed, het typetje dan. Ik dacht zelf aan Sjaak Pion. Een woest aantrekkelijke, rondgebrilde, charmante, atletisch gebouwde en keurig gekapte man van midden 40, gezegend met een kort lontje en dito liefdesaffaires.
Maar daar twijfel ik nog een beetje over. Het komt dan misschien bij de kinds niet echt als een typetje over. 🤔
Wellicht dat jij, lieve lezer, suggesties hebt? Die zijn, zoals immer, welkom. Plemp het maar ergens.
We hebben nog een dikke 2 maanden.
We spion’en!
Om nog even terug te komen op Rotterdam. WAT EEN SCHIJTSTAD IS DAT!
Zo, of ik even je aandacht heb.
Kan iemand mij in contact brengen met de logistiek manager daar? En dan daar weer de manager van? Of hoofd infrastructuur, ook goed. Man man man, wat een droefheid.
Was er nou niemand zo helder om een ondergronds metrosysteem, zoals in wereldsteden, aan te leggen? Dit werkt toch niet man! Zesendertig wegen die tezamen komen op één kruispunt en dan allemaal moeten wachten op zo’n trammetje die er in de verte aan geboemeld komt……….
Zucht.
Het begon met de mij aangewezen parkeerplaats door de KNVB, Beverwaard. Goed geregeld hoor maar dat het aan de andere kant van de stad ligt ten opzichte van het stadion, wie verzint dat? Zaten we 25 minuten in dat gammele boemeltreintje. Of zaten? We moesten staan, opgepropt tussen in oranje gehulde vadsige zweetmannen, want er waren geen zitplaatsen meer vrij omdat honderden supporters naar het stadion wilden. En dat heen en weer geslinger………
Zucht.
Maar dan de terugweg. De wedstrijd was afgelopen, het stadion liep leeg. In Rotterdam denken ze dan dat de mensen allemaal naar huis lopen of direct in hun auto stappen en wegrijden. Maar de realiteit is dat 36 miljoenmiljard mensen zich ophopen bij 1 tramhalte. En die tramhalte staat tussen 2 wegen in, wegen waarop auto’s rijden. In het verstandige deel van de wereld ook wel bekend onder ‘doorgaande wegen’……….
Zucht.
Goed, dan staan er dus 78 miljardtriljoen ongeduldige mensen op één hoop te wachten en dan denken ze in Rotterdam dat 1 boemeltreintje van een meter of 30, en die om de 10 minuten vertrekt, een efficiënte manier is om supporters bij het stadion weg te krijgen. Terwijl aan de overkant trammetjes voorbij komen met -GEEN DIENST- erop……….
Zucht.
En als klap op de vuurpijl kwamen we, toen we eindelijk na bijna 2 uur weer in de auto zaten, 2 verkeersregelaars tegen die voor een doodlopende straat, afgezet met een hek, ons aanwijzingen stonden te geven om de doorgaande weg naar links vooral te volgen………..
Zucht.
Geachte Rotterdam,
hierbij solliciteer ik naar de functie van Hoofd Infrastructuur / Manager Logistiek.
De reden voor deze sollicitatie is dat jullie die écht dringend nodig hebben.
We zucht’en!
Gisteren kwam de langverwachte dag dan eindelijk. Want Teun had de aftelkalender helemaal afgekruist. Mama had ze schitterende shirts gekocht (2,99 bij de Zeeman!), ik haalde ze na schooltijd op. Het plan was om nog even bij mij uit te rusten, op te laden en voor te bereiden. Of ze enthousiast waren? Mwoah. Zeg maar gerust dat enthousiast een understatement was. Wanneer gaan we nou?…………. Zucht.
Klokslag 16.37 uur vertrokken we richting Rotterdam, naar de Kuip. Telefoon op het stuur, de route voor m’n neus. (gewoon via kaarten op de iPhone hoor, werkt perfect. Who needs tomtom?)
Ik had van de KNVB een parkeerkaart ontvangen voor parkeerplaats Beverwaard aan de Edo Bergsmaweg. Ik vond het prima. Tegen 18.15 uur reden we het parkeerdek op en ik vroeg me af waar die kuip dan wel niet stond. In de verre wijde omtrek was niets van dat ding te zien namelijk. Een flinke afro met opvallende verkeersregelaarjas gaf het antwoord; “jullie moeten met de tram.” Ah! Nou ja, het is niet anders. En trouwens, dat kon er ook nog wel bij, we waren op avontuur immers.
Het boemelding bracht ons tot voor het stadion en met nog een kleine 2 uur te gaan tot de wedstrijd moesten we vanzelfsprekend iets eten. In de verte zag ik de mij ozo bekende gele M, dus daar liepen we automatisch naartoe. Meer mensen hadden datzelfde idee, kreeg ik de indruk toen we binnenstapten. Het smaakte zoals altijd heerlijk.
Het werd tijd om onze plekken op te zoeken in het stadion. Ingang J, rij 2 en stoel 4,5 en 6. Om ons een lange wandeling te besparen besloot ik mijn jongens op wat vaderlijke wijsheid te trakteren. Ik had bij de wedstrijd tegen Ivoorkust gezien dat ons vak het langst in de zon lag dus de schaduwzijde van het stadion konden wij met een gerust hart rechts laten liggen. De jongens vonden het vanzelfsprekend, ik vond het best logisch denkwerk van mezelf.
De rugzak werd natuurlijk gecontroleerd maar zonder probleem konden we verder lopen. Uiterst rechts in het vak (voor de kijker uiterst links) namen we plaats en ik ontdekte dat mijn foon de geest en mij de vinger gaf en uit ging. Zucht.
Dahaag foto’s. Dahaag filmpjes. Dahaag herinneringen.
Hééé, maar hadden de jongens hun tablet niet mee in de rugzak? iiiiiiiiieeehhaaaaa!!!! De avond totally gered!
Het zeuren (wanneer begint het nou?) stopte toen de spelers het veld opkwamen. Ze zagen Robben en Sneijder nu in het echt en ik zag dat ze er van onder ingedrukt waren. Mooi om te zien.
Omdat bij aanvang van de wedstrijd de 3 stoelen helemaal in het benedenhoekje niet bezet waren (en ook omdat de gast voor Teun telkens ging staan) verhuisden we. Aandachtig volgden ze de wedstrijd en net op het moment dat Teun het woordje ‘saai’ in de mond nam, scoorde Robben. Het stadion ontplofte. En wij ook. Met een gebalde vuist vierde Teun het doelpunt, Sam hing met 2 armen vooruit over de balustrade. Prachtig om te zien!
Sneijder nam een corner vlak voor ons en klapte even. ‘Zag je dat, papa? Hij klapte naar ons!’, riep Teun breed lachend. Geweldig om te zien.
De wave werd ingezet en elke keer zaten de jongens vol spanning te wachten tot ie bij ons was. Fantastisch om te zien.
De 2-0, 3-0, 4-0 en ook de 5-0 werden al even uitbundig door ons gevierd.
Wat hadden we een mooie wedstrijd gezien. En wat een ervaring was het voor ze.
De weg naar huis werd een hele lange. Er stonden zoveel mensen op de boemeltrammetjes te wachten dat wij besloten om in het gras te wachten tot het enigszins nut had om in de rij te gaan staan.
We praatten wat, we lachten wat, we maakten wat grappen, we keken hoe een politiepaard precies voor ons zijn kont leegde. Het was mooi.
Het werd frisser en de jongens raakten wat vermoeid. Ze kropen dicht tegen mij aan. Ik sloeg mijn armen om ze heen. Wat hadden we een perfecte dag gehad en wat was ik trots op ze! Ik was op dat moment even de gelukkigste vader op de hééééééle wereld. Ik hartje mijn jongens.
Om 01.15 uur waren we thuis, om 01.25 lagen ze in diepe slaap in bed. En ik kan het me verbeeld hebben maar volgens mij hadden ze allebei een glimlach op hun gezicht.
Ik knikte even naar mezelf in de spiegel. Goed gedaan, papa!
Vanmiddag hebben we de wedstrijd teruggekeken. En JAWOOOOOOHL, we zijn op televisie geweest!!!!!!
Gisteren zou ze 91 jaar zijn geworden.
De mooiste vrouw ooit ever.
Zucht en zwijmel, was ik maar een paar jaar eerder geboren.
Dan had ik haar gelukkig kunnen maken.
Bij mooie vrijgezelle vrouwen is iets mis. Anders zijn ze niet vrijgezel.
Zo! Dat is mijn mening, daar moet u het mee doen.
Ik schiet altijd een beetje in een kramp als ik lees over mooie (vrijgezelle) vrouwen (moeders) die hun ex zwart maken. En al helemaal als ze de kinderen er tussenin zetten. Direct van karakter als ik ben, kan ik me dan moeilijk inhouden om niet te reageren. Dus dat doe ik dan meestal ook niet. 😄
Ik vraag dan netjes waar het probleem ligt. Of hoe het gekomen is. Of waarom ze het doet. Of het niet een beetje overdreven is? Een beetje vrouw reageert dan netjes terug en zo ontvouwt zich een gesprek waar we beiden iets van opsteken. Tenminste, daar ga ik vanuit.
Maar 8 van de 10 vrouwen reageren als door een wesp gestoken, schieten in de aanval en zijn hard op hun tepels getrapt. Want geen begrip, waar bemoei jij je mee en eikel enzo. Raar. Ik bedoel het goed. En ik hoef heus niet met je naar bed hoor.
Natuurlijk zijn er klootzakken van exen. Vreemdgaande exen zum bleistift, die moet je bitchslappen. Of fysiek mishandelende exen, die moet je uit de samenleving plukken. Dat zijn uitzonderingen waar ik geen medelijden mee heb. Fuk hun!
Maar -NEWSFLASH!- niet alle exen zijn zo. Sterker nog, ik ben van mening dat 8 van de 10 exen niet zo zijn. Het probleem ligt bij die 8 van de 10 toch echt bij de vrouw in kwestie.
Met haar karakter. En haar mening. En haar manieren. En haar wensen. Die zijn in de loop van al die relatiejaren zeker 140 graden gedraaid terwijl die van de man niet heul veul anders zijn dan in het begin van de relatie.
Maar goed, ik kan hier wel een heel verhaal gaan optypen over vrouwen in een relatie die op z’n retour is maar daar hek helemaal geen sin an. Ga eerst eens bij jezelf te rade, mooie vrijgezelle vrouw, voor je je ex voor van alles en nog wat uitmaakt op het wereldwijde web! Dat wil ik je alleen even meegeven.
Hieronder wèl een geestig liedje over een ex trouwens.
Heerlijk gezongen, hilarische tekst.
Ennuh vrouwen, sick whiskey-dick?? Is dat wat ik denk dat het is? 😳
Zo zeg! Ga ik even een feestjeweek tegemoet!
En met feestjeweek moet je lezen dat ik weer eens een keer de diepe krochten van de alcoholische wereld ga betreden. Da’s namelijk al ff geleden. Thuis drink ik praktisch niet, ouderwets op stap ga ik al tijden niet meer en feestjes bezoek ik nog af en toe maar dan moet ik altijd terugrijden. Dus dan stop ik standaard na 3 liter biertjes. Maar daar komt deze week verandering in want er staat wat op de planning hoor! En laten we eerlijk zijn, ik ben eigenlijk ontzettend lollig als ik drink. En dan wordt het ook nog zomer! iiiiiiiiiiiiiiiieeehaaaaa 😄/
Woensdagavond (20.45 uur) wint Ajax de Europa League door Manchester United te verslaan. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Donderdagmiddag (16.00 uur) wint Donar het Nederlands kampioenschap door Zwolle op te rolle. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Vrijdag (00.00 uur) is moeke jarig. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En het weekend wordt het prachtig weer in feestjestad Groningen dus zit ik blootgetorst bij moeke in de tuin. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Hos ik blootgetorst bij de huldiging van Donar. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En kon ik wel eens blootgetorst met de jongens aan de Hoornse plas gaan liggen. En daar kan natuurlijk het drinken niet bij ontbreken.
Ik kan haast niet beschrijven hoeveel sin ik er an heb.
We feestjeweek’en!
Wil je in de lijst van best gelezen weblogs steady op nummer 874.929.274 blijven staan, moet je mee met de tijd. Dat is de uitkomst van de redactievergadering van gisteren.
Het productieteam had den oren goed te luister gelegd bij het volk, jullie lezers, en samen kwamen we tot de conclusie dat fors ingrijpen nodig was om dees jolijtsijt niet een blog aan het been (hilaman-woordspeling!) te laten worden. Dus sloegen we 2.0 èn 3.0 over en stootten we direct door naar Von Bloghausen gayroze 4.0! Rechts in de menubalk (voor foonlezers onderaan) zijn de aanpassingen te zien.
Op veler verzoek is de bedenker, uitvoerend producent en presentator nu met foto pontificaal in beeld. “Hè, ben jij vonbloghausen???” is dus vanaf heden verleden tijd. 😄😍
Dan is er voor de vele buitenlandse kijkers een vertaalknop geïnstalleerd. Klik erop, kies de taal een wolla, de hele sijt vertaald zichzelf. 😄👍🏼
En tenslotte is er nog een aanpassing in ontwikkeling en daarvoor heb ik jou, lieve leester, nodig. Voor de gedyslexieerde medemens is lezen van een anekdoot lastig, wij begrijpen dat als geen ander. Maar ook de ‘diek loel🖕🏼,wat een lang verhaal’ mensen nemen wij uiterst serieus.
En daarom zijn we achter de schermen druk doende met een ‘voorleesgebbetje’ om de anekdoten voor te laten lezen terwijl je zum bleistift even lekker zit te kleien ofzo. 💩
Voor de mannelijke stem hebben we Peter R. de Verteller kunnen strikken. Maar wij begrijpen best dat dat nasale, zeurderige toontje na een tijdje (een seconde of 3 meestens) gaat vervelen en/of irriteren. Een vrouwelijke stem kan daarom een uitkomst zijn. We wilden gaan voor Katja maar daar komt de laatste tijd zoveel onzin uit dat wij gisteren besloten van haar af te zien.
En dus zijn wij van het moederbedrijf Anus Inc.© dringend op zoek naar een vrouwelijke stem. Ben jij in het bezit van een woest aantrekkelijke zwoele stem, kan je goed voorlezen en ben je op zoek naar verkering ben je beschikbaar, neem dan contact op. Dat kan, zoals gebruikelijk, in de reactiepanelen onder dees anekdoot, via email, via whatsapp, via Twitter, via Facebook of vleselijk.
Wellicht tot snel!
We 4.0’en!
‘Kom je gezellig langs? Gaan we wat drinken en een hapje eten.’, vroeg ze toen ik haar aan de telefoon had. Ik stemde in. Goed, het was dan wel 132 km rijden maar hé, principes zijn om gebroken te worden, niewaar? Ik kende haar al een tijdje maar enkel whapp -en facetimetechnisch. Ik vond haar leuk, zij mij ook. Maar goed, dat ben ik natuurlijk ook. We noemden het geen date want een date is kinderachtig, we noemden het een vleselijke kennismaking.
En dus voerde ik haar adres in m’n foon en ging ik op weg. De weg van de liefde op. Wie zou het zeggen?
Ik had wat leuks aan gedaan. Je kunt wel iets stoms aan doen maar dat zou ook vreemd staan bij een eerste ontmoeting, was mijn gedachte. Door m’n speakers klonken de nummers die ik op een ceedeetje had gebrand, ik zong zoals altijd vrolijk en hardop mee. Ik had er sin an.
Tegen zessen reed ik haar straat in. Nummer 8 moest ik hebben. Ik parkeerde tegenover nummer 24 want er was geen plek voor haar deur.
‘Hooooiiiiiiii’, begroette ze me hartelijk en ze gaf me 2 zoenen. Ik gaf haar het flesje wijn dat ik had meegenomen, een Chateau Swasant Nuf uit 1987. We zaten op de bank, we kletsten wat, we dronken wat, we lachten veel . Tot ik voorstelde wat te gaan eten, ik verrekte van de honger immers.
‘Oh, dat is ook niet echt een nieuwe auto.’, zei ze toen we tegenover nummer 24 aankwamen. ‘Nee, dit is eentje uit 2000.’, antwoordde ik. ‘Maar ik heb ‘m wel gewassen!’ Ze glimlachte lafjes. Ik dacht er het mijne van.
Ik mikte Teun zijn zitje naar de achterbank, er lag zand op de stoel. Ik veegde het eraf en zei dat ze kon gaan zitten. ‘Wat een troep hier.’, zei ze terwijl ze haar voeten tussen de snoepzakjes, sigarendoosjes en Pim’s verpakkingen wurmde. ‘Ja, da’s mijn prullenbak en om de zoveel tijd ga ik Mc’en en mik ik alles weg.’ Ze keek me raar aan. Ik keek raar terug.
Het volume stond op standje knallen en The Osmonds begonnen aan hun Crazy horses. Ik bangde head en speelde luchtgitaar. ‘Wat een kutmuziek!’, schreeuwde ze. Ik zuchtte en zette ‘m zachter. ‘Ik heb een ceedeetje gemaakt met muziek die mijn jongens ook leuk vinden.’, legde ik uit. ‘We gaan dan altijd met ons drieën los.’
‘Nou, ik vind er niks aan.’, zei ze eerlijk. Ik waardeerde dat maar toch stoeide ik met de gedachte haar uit de auto te bonjouren. Kom op zeg! Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Ik klikte het volgende nummer aan en omdat ie standaard op shuffle staat wist ik niet wat er kwam. De General Lee-toeter kwam keihard binnen. Ze schrok zich te pletter. Ik heb ook 12 soorten toeters op dat ceedeetje gezet want hilarisch. Ik schoot in een slappe lach om haar reactie. Ze was niet amused.
Weer klikte ik het ceedeetje verder, Barry Manilow met Can’t smile without you volgde. Ook dit vond ze niks en ze werd met de seconde chagrijniger. Mijn gedachten van eruit bonjouren groeiden. Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Toen onderstaand nummer kwam en ik vrolijk meezong klikte zij op het volgende-knopje. Ik sloeg linksaf.
En even later weer linksaf.
Bij nummer 48 heb ik haar eruit gebonjourd.
Niemand, maar dan ook NIEMAND, bemoeit zich mijn muziek! Laat dat even duidelijk zijn.
De 132 kilometer terug zong ik zoals altijd alles vrolijk en hardop mee. Onderweg stopte ik bij de McD. want het werd wel weer tijd om die troep in m’n auto weg te mikken.
We vleselijk kennismaak’en!
Nou ja, verdrietig? Dat is misschien een wat te groot woord. Verdrietigjes is het eigenlijk meer.
Dat ik-wil-grijs-haar fetisjisme van me begint namelijk een beetje sneu te worden. Het wil me maar niet lukken een nestorische blik te groeien en ook het grijs-laten-vervenidee heb ik laten varen want dat was toch niet zo’n succes als waar ik op gehoopt had. Dus swa, niets aan te doen, even slikken en weer doorgaan, wat niet is kan nog komen.
En dus verlegde ik mijn interesse naar mijn onderhoofd. Want dat kan ik wel gewoon in de spiegel zien, haha! In mijn snor en in mijn baard kom ik zo nu en dan wel ’s een verdwaald grijs/wit haartje tegen en zo’n ringbaardgeval zal mij best wel staan, dunkt me. Dus moet ik ze laten groeien om dit resultaat te kunnen beoordelen en dat is precies wat ik heb gedaan. Waar ik normaal gesproken het liefst glad als een babykont tevoorschijn loop heb ik mij de afgelopen 2 weken nachtdienst niet geschoren.
Maar je raadt het al. Het resultaat na 14 dagen scheerloos doen was diep droevig. Alhoewel ikzelf vond dat het er wel ruig uitzag was er werkelijk niemand die het opviel. Niemand die vroeg; ‘Goh, laat jij je baard staan?’ of zei; ‘Hé, dat staat je leuk/stoer/woest aantrekkelijk.’ En waarom? Omdat ik de baardgroei van een zesjarig meisje heb, dat is waarom!
En dus heb ik het scheermes er maar weer overheen gehaald. En nu ben ik dus ietwat verdrietigjes.
Ik geloof dat ik me maar neer moet leggen bij het veeeeeeeel te langzaam grijs worden. Het is niks en het zal ook niks worden. En dat is best ruk want ik ben er van overtuigd dat ik hierdoor verscheidene schurkenrollen in grote blockbusters mis loop. En dat is voor jou, lieve lezer, ook weer spijtig want nu zal je me nooit op het witte doek zien schitteren.
We verdrietig’en!
Na ons hachelijke avontuur tuften we vrolijk dieper Frankrijk in en ik vroeg me af waarom we deze route namen in plaats van de zonroute naar het zuiden. En toen bedacht ik me dat we eerst nog cultuur gingen opsnuiven natuurlijk. Wat is nou een vakantie zonder cultuur opsnuiven, vraag ik je? Oradour-sur-Glane had ik een blaadje zien staan, ik moest daar naartoe. Oorlogfetisjist als ik ben. In dit plaatsje zijn de meest gruwelijke misdaden gepleegd tijdens de oorlog en het ziet er nog steeds zo uit als in 1944. We waren er diep van onder ingedrukt en mocht je daar ooit in de buurt zijn, een aanrader.
De zonroute, of zoals de Fransen zo prachtig zeggen; A7, daar moesten we heen. Ik had een landkaart van Frankrijk op ware grootte over de motorkap gevouwen en zag in een oogopslag, ik ben immers een man 😉, dat er twee opties waren. Optie 1 was een kleine 100 kilometer over een snelweg terug en optie 2 was een tussendoorweggetje van exact 32 kilometer. De keuze was snel gemaakt.
Nu blijken Franse tussendoorweggetjes van exact 32 kilometer in werkelijkheid slecht onderhouden schijtwegen van 847 kilometer te zijn en ik begon me meer en meer af te vragen waarom ik niet naar voormaligje had geluisterd toen ik mijn keuze doordramde.
Zucht.
Halverwege de middag bereikten we dan eindelijk de hemelse weg en ik trok de conclusie dat mijn 14 pagina’s tellende rittenschema wel in de prullenbak gemikt kon worden. (kaartleesgrap alert) Dit tot opluchting van voormaligje, ze is een vrouw immers 😄
Het was bloedheet maar mensen, wat was ik in mijn nopjes! Zonnebrilletje op, overhemd open, armpje uit het raam, lekker muziekje aan en de airco uit. Want die zat toch niet in de Peu. En lekker toeren van tolpoort naar tolpoort. Heerlijk!
Voorbij Lyon werd het heuvelachtiger en ik merkte dat de Peu er wat moeite mee kreeg. Maar ook luid toeterende en met grootlicht seinende auto’s achter me gaven me die indruk. Ik ging uit de meest linkerbaan. Nog verder naar het zuiden werd het zelfs bergachtig en ik moest iets verzinnen om mijn voiture nog enigszins waardig te houden. Ik paste mijn rijtactiek aan. Ik moest wel.
Bij het aanzicht van een berg versnelde ik naar z’n top van 145 en zo knalde ik die berg op. Maar hoe ik het ook probeerde en hoe mijn Peutje ook zo z’n best deed, halverwege viel ik bijkant stil. Tot enorme ergernis van de mede routegebruikers.
Aan alle kanten vlogen auto’s ons voorbij. Auto’s met caravan scheurden ons voorbij. Vrachtauto’s vroemden ons voorbij. Boze boeren op tractors reden ons voorbij. Op een gegeven moment passeerde zelfs het Tour de France peloton ons langs de linkerzijde. Mèn, de schaamte!
Een gendarmeriër op motor vond het mon dieu! en stuurde me naar de meest rechtse baan. De loserbaan. Tussen de zwaar beladen vrachtwagens in. Die met 30 km/u omhoog gaan.
Zucht.
Voormaligje had het hele ritueel niet meegekregen en vroeg waarom ik hier ging rijden. Ik zei dat we er zo af moesten.
Dat de afrit nog 312 kilometer duurde heb ik er maar niet bij gezegd.
De tuffer heeft ons daarna nog 3 keer heen en weer gebracht en is in 2004 overleden.
RIP zacht, mon voiture amour ❤️
Ik parkeerde gisteren zowaar naast m’n autootje van lang geleden. Nou ja, niet dezelfde want die is in het heetst van de tijd gestorven maar wel hetzelfde type. Een Peugeot 205 Colorline. Een dieseltje. Schitterende wagen. Comfort van m’n kont, uitstraling van m’n kont, vermogen van m’n kont maar wat hebben we een plezier van deze voiture gehad. M’n tuffertje.
Vakantie naar Frankrijk, lang geleden. Zuid Frankrijk dat is want je kunt wel in Noord-Frankrijk resideren maar dan is het nog elke dag een pokke end rijden naar de Middellandse zee, redeneerden wij. Voormaligje reed het eerste stuk want ik had waarschijnlijk de avond ervoor onze aanstaande vakantie gevierd met zwagert want zo ging dat lang geleden.
De auto tot de nok gevuld, de tank vol diesel en de banden op volle hardheid. En ja hoor, dat vond voormaligje niet fijn rijden. Zucht, vrouwen….. Ergens bij een tankstation stopten we voor de eerste pauze en één van ons betaalde binnen de tankbeurt en één van ons liet wat lucht uit de banden glippen. Ik laat even in het midden wie wat deed maar laten we voor het verhaal maar aannemen dat voormaligje het laatste deed.
Midden op de Periferique, net voorbij Parijs, kwamen allemaal Fransosen en Fransoosters naast ons rijden. Druk zwaaiend en wijzend probeerden ze mij iets duidelijk te maken. Maar ik spreek geen woord Frans gebarentaal dus zwaaide ik vrolijk terug. Ze zullen het wel leuk vinden, een Nederlands stelletje in zo’n petit Frans autootje, dacht ik.
Plots zag ik witte rook langs mijn raam fladderen. Huh? Ik draaide mijn raampje open en zag dat de rook bij het linkervoorwiel vandaan kwam. Stond mijn voorband bijna in de fik! Ja hallo! Had niemand me even kunnen waarschuwen? Arrogante Fransen! Zucht.
Bij een tankstation koelden we de band af met water en pompte ik beide voorbanden op, op gelijk niveau.
Een vriendelijke Frans kwam naar ons toegelopen en vroeg me of ik hem kon helpen. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. De scooter van zijn zoon stond achter het tankgebouw geparkeerd want was stuk en hij wilde ‘m achterin zijn auto hebben. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. Tuurlijk wilde ik de man helpen, ik ben tenslotte niet voor niets een menseninnoodredder. De man gaf me een wit overallgeval zodat mijn zomerse outfit (overhemd, korte broek, slippers, zonnebril) niet onder de smerige smeer zou komen te zitten. Nou zeg, wat een sympathieke geste van die vriendelijke man, dacht ik. Ik hoefde niet eens al mijn kracht te gebruiken, in een wip stond de scooter achterin. De man gooide de achterdeuren van zijn auto dicht, bedankte me uiterst vriendelijk en reed zwaaiend weg.
Onze Peu was ook weer klaar voor gebruik, wij vervolgden onze weg. “Heb jij nou net geholpen een scooter te stelen?”, vroeg voormaligje. “Nee joh, die was van zijn zoon.”, antwoordde ik.
Toch? TOCH? 😬🙄
Deze foto verscheen gisteren op het web. En deze foto maakt mij woedend.
Deze agent, misschien getrouwd en wellicht een vader van jonge kinderen, zag op zijn rooster dat hij een demonstratie moest begeleiden. Niet wetende dat hij uren later in het ziekenhuis moet vechten voor zijn leven.
De foto is gisteren geschoten in Parijs waar (weer eens) rellen uitbraken bij een demonstratie. De officiële lezing is dat het een demonstratie van de vakbonden tegen betere arbeidsvoorwaarden was maar het is duidelijk dat de linkse rellers (weer eens) deze gelegenheid aangrepen om (weer eens) te protesteren tegen Marine Le Pen, de rechtse presidentskandidaat van Frankrijk. Want van rechts komt het gevaar, volgens de linkse rellers.
De linkse rellers die hun ideale wereldbeeld steeds vaker plaats zien maken voor een meer en meer realistisch wereldbeeld en dit beantwoorden met rellen. ALTIJD MET RELLEN! En nu dus ook al met moordaanslagen. Want van rechts komt het gevaar, volgens de linkse rellers.
Ik vraag me bezorgd en oprecht af waar een grens getrokken wordt.
En lees je hier iets over op opruiende sites als JOOP of Krapuul? Nee, natuurlijk niet.
Zij stoffen daar het toetsenbord alleen maar af als Geert Wilders of tegenwoordig Thierry Baudet iets (geweldloos) zegt of (geweldloos) doet.
Als je maar lang genoeg naar rechts kijkt, zie je links niets meer.
Ik ben er een tijdje helemaal klaar mee geweest maar sinds Sam en Teun op voetbal zitten, is het toch weer voetbal wat de klok slaat hier in huize Manus. Ze willen alles zien (nou ja, Sam dan, Teun pakt na een tijdje toch zijn tablet erbij en gaat een spelletje spelen). Ze willen alles weten. En weer of geen weer, vroeg of laat, ze willen buiten voetballen (mogen we in pyjama voetballen?). En eigenlijk vind ik dat stiekem toch best wel heel leuk.
Zodoende zit ik weer middenin ‘het wereldje’ en val ik weer van de ene verbazing in de andere. En volgt weer de ene ergernis de andere op. Het geld dat er in het voetbal omgaat bijvoorbeeld, dat is toch schandalig! Gemiddelde spelers van amper 20 die een weeksalaris krijgen van een ton. DOES NORMAAL MAN! Maar goed, dat is de markt en ik zou het ook pakken, laat ik eerlijk zijn.
Feyenoord wordt kampioen en dat is goed. Ze zijn het meest constante team geweest, hebben het hele seizoen bovenaan gestaan en dan verdien je het. Zo simpel is het. Ajax heeft het laten liggen tegen kleine clubs en PSV heeft 1 wedstrijd gewonnen die ze moesten winnen.
Maar wat me mateloos irriteert aan het voetbal zijn de supporters. Al jaren trouwens. Hoe krijg je het in je botte harses om een flinke rookbom in een vak met toeschouwers te gooien? Dan ben je toch gvd een eencellige idioot? Maar niet alleen de dader is volledig gestoord, ook de meelopers om hem heen mogen ze wat mij betreft per direct uit de samenleving halen.
En wat voor kansloze twat ben je als je uit frustratie tegen een dichte deur gaat staan te roepen dat ‘ze zich moeten schamen’. Je moet jezelf je ogen uit je kop schamen, ontzettende lamlul. Je kind was volledig in paniek en riep je huilend 7 keer………… Dat soort lui moeten ze direct uit het ouderlijk gezag zetten.
Of dat doorgesnoven en agressieve afval der natuur die elkaar of de boel gaan slopen bij het minste geringste.
Nog een reden waarom het goed is dat Feyenoord kampioen wordt. Ik ga namelijk 9 juni met Sam en Teun naar de Kuip naar Nederland – Luxemburg en ik voel er weinig voor om van die gefrustreerde en agressieve lutsers tegen te komen.
Oranje, mijn cluppie. Dat is in jaren niet zo beroerd geweest. Na een geweldig WK in 2014 is het heel hard bergafwaarts gegaan en dat lag vanzelfsprekend aan de coaches (Hiddink en Blind), aan de matige selectie van over-het-hoogtepunt spelers en net-niet spelers maar toch vooral aan de KNVB. Wat een zooi is het bij die Zeister club. En, noem het toeval, sinds Johan is overleden is het helemaal een losgeslagen bende. De mannen van de gouden ’88 generatie blijken, behoudens Ronald Koeman wellicht, niet goede hoofdtrainers te zijn en dat is spijtig. De generatie erna lijkt het wel te hebben maar deze mannen (Cocu, De Boer, Gio, Stam) zijn nog te veel voetballer om de functie van bondscoach te ambiëren.
Hans van Breukelen is aangesteld om te technisch directeuren maar de beste man is een keeper. Meer kan hij niet. De opvolging van Blind (en Grim) is nu al een farce en absoluut niet serieus te nemen.
Het beste legt Hans per direct zijn functie neer, neemt Louis van Gaal de boel in Zeist helemaal over, stellen ze Henk ten Cate aan als veldtrainer en wordt Ruud Gullit de bondscoach. Puur als boegbeeldfunctie.
Misschien dat het WK van volgend jaar dan nog te redden is. Want wéér een zomer zonder Oranje is voor niemand leuk.
Ik zat vandeweek weer eens aan tafel met dè keizer van de woordgrap; hilaman zoals ik hem noem. En het was weer raak hoor! Tot het vermoeiende toe eigenlijk. Maar goed, slap lullen en dij kletsen, da’s toch een beetje mijn middle name, niewaar?
Op een gegeven moment kwam er een gloednieuwe Porsche Cayenne inparkeren. “Mooi auto”, zei ik. “Jazeker”, zei hilaman. “Maar er zit wel een gepeperde prijs aan”.
“Nou, ik denk wel een tonnetje”, antwoordde ik. Hij bleef me glazig aankijken. “Cayenne – Peper?????”, zei hij met een vragende blik…………………….. Zucht…………..
We kregen het over auto’s. Moderne auto’s. Dat ze allemaal fantastisch zijn en fantastisch rijden enzo bla bla bla boeiuh.
En ik herinnerde me ineens dat ik me zo’n 5 jaar geleden afvroeg waarom er eigenlijk geen WIFI in een auto zat. (“Geen WIFI en ook geen WIJFIE”, grolde hilaman. Hij vond ‘m zelf wèl leuk.) En kijk tegenwoordig eens? Standaard WIFI in auto’s.
Ik heb me in de beginperiode van de mobiele telefoon ook al afgevraagd waarom er geen spiegeltje achterop zit. Reuze handig voor opmakende vrouwen. En kijk tegenwoordig eens? Een camera voor beide zijden.
Of scheuren in je spijkerbroek. Of lopen op Adidas Superstar.
Zucht, ik ben al een hele sloot geld misgelopen omdat ik er geen © patent op legde.
Hilaman was wèl onder ingedrukt van mijn creativiteit. Ik creativiteerde (<— zelf verzonnen woord) daarom verder.
Waarom zit het middenconsole tussen de 2 voorstoelen in een auto? En moet je voorover en naar rechts komen om de boel te bedienen? Gevaarlijk!
Een console in het midden van het stuur. En die dan zo gefabriceerd dat het stuur kan draaien maar de rest blijft recht zitten. Zodat je altijd de ogen op het stuur/de weg hebt gericht. Hoe briljant is dat? (mocht dit al bestaan, mea vulva. Mooi klut maar ja, ik zit ook niet zo in het moderne auto wereldje).
Maar dit alles is nootjes bij mijn grote slag. En dit is een bedenksel waar ik een hele grote © bij zet. Graag (nog) niet verder vertellen maar dit wordt mijn goudmijn. Zit je er klaar voor?
Een geïntegreerde uitlaat onder de auto. De FOMU© (flikker op met uitlaten).
Waarom zit er een losse uitlaat onder een auto? En waarom bestaat deze uit 3 (?) onderdelen? En waarom betaal je je blauw als zo’n ding stuk gaat? OPLICHTING! Dat zeg ik.
Waarom maken ze niet een bodem voor een auto van sterk en hete lucht geleidend materiaal en flanzen ze de uitlaat er niet gewoon in qua vorm? Met aan beide kanten onder de dorpel een opening van een centimeter of 2 over de gehele deurkant voor het uit laten van de hete lucht…………………..
Verder weid ik er nog niet teveel over uit maar ik kan wel vertellen dat de USB-stick met daarop het concept ergens veilig in een bankkluis ligt en dat ik de sleutel in mijn lijf, op een plek waar heul weinig zonlicht komt, heb verstopt.
Ja, denk daar maar eens over na. Briljant hè?
Ik ga er gauw even patent op leggen.
Maar nu ga ik eerst even douchen, heb een gezellig avondje gepland.
We ©’en!
Mijn hart maakte een klein sprongetje toen ik las dat Verkeerspark Assen een doorstart heeft gemaakt. Niet in Assen maar in het prachtige Appelscha te Friesland (oh, da’s dan weer jammer) op park Duinen Zathe.
Ik heb mooie herinneringen aan Verkeerspark Assen. Nou ja, mooie herinneringen? Ik weet nog dat we altijd met verjaardagsfeestjes van vriendje Richard daarheen gingen. En dat ik het altijd leuk vond. Dus ja, eigenlijk wel mooie herinneringen.
En ik ben er 5 jaar geleden op mijn eerste solo-vakantie met Sam geweest, Teun was nog te klein. Maar dat was niet zo’n succes. Het was niet al te best weer, er waren geen gewillige vrouwen/moeders er was geen ruk te doen en Sam was nog net iets te klein om zelf in de karretjes te rijden en zat hij dus bij mij op schoot terwijl ik mij het schompes trapte in dat veel te krappe autootje. Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb……..
Toen Teun oud en groot genoeg was om ook mijn jeugdherinnering te ervaren, ging Verkeerspark Assen ineens failliet. Tsss, de lutsers! Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb……..
Maarrrrrrrrrrrr, ze zijn er weerrrrrr! En da’s goed nieuws voor mijn vakantieplannen.
Verkeerspark Assen in Appelscha kan ik mooi bijschrijven op de vakantie to-do-list 2017. En die raakt alweer aardig vol, kan ik melden.
Ik heb de lijst gisteren even doorgenomen met de jongens.
Casa di moeke; JAAAAAAH! 😄
Hoornseplas; JAAAAAH! 😃
Pyramides van Gizeh; mwoah nee. 😬
Verkeerspark; JAAAAAAH! 😃
Papiermolen; JAAAAAAH! 😃
Niagara watervallen; mwoah nee. 😕
Disneyland Florida; mwoah nee. 😝
Bioscoop Cars 3 en Smurfen 3; JAAAAAAAAAH! 😁
Hangende tuinen van Sexbierum; NEE! 😬
Truckstar festival; JAAAAAAAAH! 😃/
Krugerpark; mwoah nee (er is toch wel een dierentuin in de buurt?) 😞
Johan Cruijff veldje; JAAAAAAH 😃⚽️
Papa, zoek ook nog ff iets uit waar jij vrouwen op de kop kunt tikken. Wij redden ons wel………….
Zo fijn dat de jongens al een eigen meninkje ontwikkelen en dat we samen onze vakantie kunnen plannen. Het wordt zo voor een alleenstaande vader als ik alleen maar makkelijker.
Ik ❤️ dat.
Vanwege het ontbreken van beide coaches, werd mij gevraagd voor vandaag de coaching op me te nemen. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen, geen probleem. Hoe moeilijk kan dat zijn? Even 2x 20 minuten een wedstrijdje coachen. En ook nog tegen het team dat op de laatste plaats staat.
Het lijkt me geen probleem te worden. En trouwens, is coachen niet één van mijn verborgen talenten?
En dus trommelde ik vanochtend klokslag 05.35 uur de jongens uit bed. Letterlijk. Met een pan en een soeplepel. Zuchtend en gapend kwamen ze de woonkamer binnen. Ik zette ze in hun stoel en ik trok het beamerscherm uit het plafond. Maar ik heb helemaal geen beamer dus mikte ik dat ding weer omhoog. Op de muur tekende ik een veld met watervaste stift. Ook de poppetjes zette ik in de juiste opstelling. Een keeper en de rest ervoor.
Met de aanwijsstok doceerde ik ze over de looplijnen in balbezit. Bij balverlies dienen we direct druk te zetten om binnen 5 seconden de bal weer terug te veroveren. Vrije trappen nam ik door. Corners nam ik door. Hoog druk zetten nam ik door. Inzakken nam ik door. Temporiseren nam ik door. Alles nam ik door.
Hierna was het tijd om videobeelden van de tegenstander te analyseren.
Maar ik zag dat de jongens op hun tablet zaten te spelen en weinig aandacht voor mijn wedstrijdbespreking hadden.
“HÉ!!, riep ik. OPLETTEN!!”
“Papa, zei Sam, we zijn jochies van 6,7,8,9 jaar, doe ’s niet zo flink”
“En trouwens, moet jij niet douchen? We moeten zo al gaan.”
Tssss, mijn zoon die zegt dat ik niet zo flink moet doen.
Hij moet eens weten hoe flink ik ben als ik het coachen serieus neem……
We coach’en!
Uitslag: 1-10
(pappe kan het nog steeds 😉😄)
Zucht, heb ik weer. Ik loop met een verbrande kop rond.
Weet je hoe irritant dat is? En dat je er altijd achter komt als het al te laat is.
Maar ja, is het niet zo dat als je ‘eigenwijs’ in de dikke van Dale opzoekt, je mijn foto ernaast ziet staan?
En ja, ze hadden bij de behandelkliniek gewaarschuwd dat de zonnebanken een keer of 36 sterker zijn dan de gewone huis-tuin-keuken zonnebanken.
En ja, ze hadden bij de behandelkliniek gewaarschuwd dat je er het beste een sok omheen kunt doen.
Maar ja, is het niet zo dat als je ‘eigenwijs’ in de dikke van Dale opzoekt, je mijn foto ernaast ziet staan?
Het is al weer even geleden dat ik over mijn grote liefde schreef, viel me op. Ergens in December was het. En dat kan natuurlijk niet, dat begrijp ik heus wel. Jij, lieve lezer, wilt natuurlijk op de hoogte blijven van mijn grote liefde.
Muziek dat is. Want er is weinig dat mij meer genot brengt dan muziek.
Dus ga er maar even goed voor zitten, hier komt tie!
Zoals elk jaar open ik het seizoen van de zomerhit al redelijk vroeg in april en zie ik wel weer waarmee de traditionele radiostations, deejay’s en overig muzikaal gepeupeltjes mee komen. De kans dat ze mijn pareltje overnemen is minder dan gering om de simpele reden dat ik niet met tegenwoordige troep kom. Omdat ik niet naar de radio luister, behalve Radio 10 op het werk, en ik dus geen tegenwoordige troep hoor (mocht er dit jaar nog een enorme knijter, net als vorig jaar, op de proppen komen, zal ik hier natuurlijk met gezwinde spoed mea culpa’en, maar dat is logisch).
Mijn zomerhit is deze keer van een Nederlandse band met internationaal geluid. En met internationaal geluid bedoel ik strak Amerikaans geluid en niet dat stonecole Engels van sommige Nederlandse bands. Het waren de jongens achter ‘Late at night’ en ‘ Rio’ (mijn zomerhit van 2016 want Olympische Spelen!) van Maywood en dan heb je bij mij al gauw een streepje voor. Een man der mannen als ik schaamt zich daar totaal niet voor. Late at night is werkelijk een schitterende plaat en telkens als ik ‘m hoor, houdt mijn lijf zich niet stil en mòèt ik hèt dansje doen…….🕺🏼
Net zo min schaam ik me ervoor dat ik een Barry Manilow-fan (Fanilow) ben trouwens. Man, is toch schitterende muziek! 🎶You know I can’t live without you🎶 Maar ik dwaal af.
Diesel, daar heb ik het over. Diesel met Sausalito summernight. WAT-EEN-GEWELDIGE-PLAAT!
Die gitaar aan het begin (en door het hele nummer heen) is briljant en zodra het nummer echt begint waan je je dik 5 minuten in zo’n kast van een cabrioletterige Amerikaan op zo’n eindeloos lange weg in de USA de ondergaande zon tegemoet.
Het nummer strandde op nummer 35 in de top 40 in oktober 1980 maar dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat ik toen 9 jaar oud was en ik nog weinig invloed op de muziek had. In Amerika deed ie het beter, nummer 25 en in Canada werd het zelfs nummer 1.
Nou, dan kun je gerust spreken over een fantastische plaat.
En mijn jongens vinden het ook een lekker nummer dus rust ik mijn casus.
Ik hoor ‘m wel eens voorbij komen op Radio 10 maar dat is dan altijd de radioversie. En die is ruk. (kap eens met die radioversies, radiostations!)
Hieronder het hele complete en totale nummer.
Ik zou zeggen; GENIET!
Ik lees net dat ze weer bijelkaar zijn en dat ze een nieuw album aan het opnemen zijn.
Mag ik ‘jottum’ zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.
Legendarische uitspraak van de man die ik ooit mijn tweede vader noemde.
Wim kwam na mijn diensttijd in mijn leven. In de tijd dat ik (wéér) dreigde te ontsporen en ‘lang leve de lol’ de bovenhand had. Ik ging het huis uit en mijn vader liet me ‘los’. Ik zou het allemaal vanaf dat moment zelf wel even doen en in al mijn eigenwijsheid en eigengereidheid stortte ik me in het volwassen leven.
Met vallen en opstaan, met horten en stoten, met regelmatig keihard op m’n bek gaan en met soms helemaal in de war zijn ging het aardig bergafwaarts maar gaandeweg omringde ik me met oudere (volwassenere) mensen en Wim was daarvan de oudste.
Wim was elftalleider van het 4e elftal, het gezelligheidsteam, van de plaatselijke voetbalclub. Na de wedstrijden was het bieren. Lang leve de lol.
Maar regelmatig mondde het uit in discussies. Soms felle discussies. Ik, als jongste van het stel, had vaak de grootste bek en ging een gestrekt been en op de man af niet uit de weg. Boze mensen om me heen.
Dan was het altijd Wim die mij tot de orde riep; “Als ik praat, moet jij stil zijn!” Als een klein kind liet ik mij dan in de hoek zetten. Leermomenten waren dat.
Ik ben 200 km verderop gaan wonen en het contact verwaterde maar wat heb ik veel aan die man te danken. Wat heb ik veel met die man gepraat. En wat heb ik veel levenslessen van die man geleerd. Ik durf zelfs te beweren dat hij op een bepaald moment de belangrijkste man in mijn leven is geweest. Als mijn vader geen grip op me kreeg was daar altijd nog Wim die mij met de neus op de feiten drukte.
Hij was op een bepaald moment in mijn leven eigenlijk mijn tweede vader. Ik besef me nu pas dat hij toen niet zo heel veel ouder was dan ik nu ben.
Vandaag bracht ik een laatste groet aan Wim.
Bedankt dat je op het juiste moment in mijn leven kwam.
Rust zacht, vriend.
En zo zijn we geruisloos overgegaan van een korfbalgezinnetje naar een voetbalgezinnetje. Sam was klaar met korfballen en wilde op voetbal (hij gooide er bij zijn afscheidswedstrijd nog wel even 5 in!👍🏼😄), Teun koos er ook voor. Voormaligje regelde het papierwerk en de outfits en in no-time waren we terug op het oude nest.
Teun speelt in de FIFA-League, een competitie van 6-jarigen. Elk van de 10 teams bestaat uit 4 spelers, heeft de naam van een land en wekelijks spelen ze 2 wedstrijdjes tegen elkaar. Zaterdags om 08.30 uur!! 😳😬 Geweldig professioneel geregeld door de heren van de organisatie trouwens.
Teun speelt bij Ierland (“nouhou, ik wil bij Nederland”😄) en ze doen het fantastisch. Ze zijn koploper (samen met Spanje momenteel) en dat is voor een groot gedeelte te danken aan het mannetje in het team dat maar doorgaat en doorgaat en al een heleboel goals heeft gescoord. Maar natuurlijk belangrijker, ze hebben allemaal enorm veel plezier. En daar gaat het om. En in Teun zijn geval, hij heeft enorm veel plezier zolang ze winnen. Hij heeft (nog) wat moeite om te gaan met tegenslagen met gevolg dat bij het minste geringste zijn hoofd op onweer staat (overduidelijk een karaktertrekje van mama mij, ik had vroeger ook een hekel aan verliezen) en hij de tranen de vrije loop laat. Aandachtspuntje.
Sam is ingedeeld bij het na de winterstop gevormde team, de F10. En ook hij doet het heel erg goed. Hij is de 9-jarige in het 7/8-jarigen team en dat is te merken. Hij is nèt iets verder in de voetbalontwikkeling dan zijn teamgenootjes. En hij is nèt iets sneller dan zijn teamgenootjes. En hij kan nèt iets harder schieten dan zijn teamgenootjes.
Ze staan rond de 10e plek, 2 gewonnen en 3 wedstrijden verloren. Met nog 7 wedstrijden te spelen, zie ik ze trouwens nog wel stijgen in de stand hoor. En dat is gewoon netjes.
Sam heeft in 3 wedstrijden al 7 keer gescoord (alle ballen op Sam!) en dat is goed voor zijn zelfvertrouwen. Vanaf volgend seizoen zal hij te maken krijgen met leeftijdgenootjes en zal het wellicht wat zwaarder voor hem worden.
Al met al ben ik tevreden over de een ontwikkeling van mijn jongens op voetbalgebied.
En ik kan het weten want ben ik tenslotte niet een tactisch brein slash kampioenenmaker?
We voetbal’en!
ps.
Zeg KNVB, ik doe het voor wat McDonald’s kortingsbonnen, een voetbalvrouw en reisvergoeding. Ik denk, zeg het ff.
Ik had na mijn veertiende niets meer met voetbal. Ik was er klaar mee.
Ja, toen we in ’88 kampioen werden feestte ik natuurlijk keihard mee maar het competitievoetbal volgde ik niet meer. Als ik het al ooit gevolgd had.
Ik kan dan ook niet met zekerheid zeggen dat ik Johan ooit, via Studio sport weliswaar, in levende lijve heb zien spelen.
Na mijn diensttijd ging ik toch weer voetballen. Deze keer bij een gezelligheidsteam en hier raakte ik bevriend met Johan. Johan was idolaat van Johan, hij had zelfs zijn zoon óók Jordi genoemd. Bevlogen kon hij vertellen over Johan. Johan was de allerbeste ooit. Ik raakte geïnspireerd en ging mij toch eens verdiepen in Johan. Boekjes, bladen, videobanden, alles bekeek of las ik en al snel was ik om. Johan was inderdaad de allerbeste aller tijden.
“voetbal is heel simpel maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen”.
Dè uitspraak die ik veelvuldig gebruikte in mijn coach-tijd.
Het jaar is omgevlogen. Inmiddels zijn mijn jongens ook gegrepen door het voetbalvirus.
‘Papa, wie is de beste? Messi of Ronaldo?’
Ik antwoord dan steevast; ‘Johan Cruijff was de allerbeste ooit. Daar komt nooit iemand in de buurt’.
Bij partijtjes mag iedereen dan ook Ronaldo of Messi zijn, mijn jongens zijn altijd Johan.
Leven met een niet te genezen ziekte is ruk.
Hoewel, niet te genezen? Ik ben ervan overtuigd dat de medische wereld (lees farmaceutische industrie) bewust ziekten in stand houdt maar daarover wellicht een andere keer.
Ik leef met een niet te genezen ziekte. Ik leef nu al een jaar of, tja geen idee eigenlijk (jaar of 10,15,20,25?) met een niet te genezen ziekte. Of eigenlijk is het een aandoening, een niet te genezen aandoening; Psoriasis. Een huidziekte waarbij de celdeling van de huid versneld gaat en hierdoor rode, droge, schilferige plekjes ontstaan. Deze plekjes jeuken als de ziekte maar met zoutbaden, lichttherapie, crèmepjes, zalfjes, pilletjes en vooral NIET KRABBEN! is deze jeuk aardig onder controle te houden.
De behandeling met zoutbaden en lichttherapie wordt voor 30 behandelingen per jaar vergoed. Ikzelf start hier, net als de meeste patiënten trouwens, in het voorjaar (vanaf volgende week weer!) mee. Hierna ben ik dan voor het grootste gedeelte van de plekjes af en kan ik ongestoord blootgebeent en blootgetorst de zomer ingaan.
Maar het probleem zit ‘m in de tijden dat ik op mezelf als behandelaar ben aangewezen. Doorgaans in de wintermaanden. Dan moet ikzelf zonnebaden. Maar ja………..winter, duh. Dan moet ik mezelf insmeren. Maar ja……..gedoe, duh. De zalf moet ten eerste op alle plekjes aangebracht worden en, om eerlijk te zijn, dat is al een hele onderneming. Dan moet de zalf zeker een half uur intrekken. En daarna moet ik het goed afdouchen. Maar met mijn onregelmatige diensten is dit gewoon niet te handhaven. Ik heb er de tijd simpelweg niet voor. En om nou mijn bed helemaal onder de crème te smeren, daar pas ik ook voor.
Daarom vroeg ik vorig jaar om medicijnen want dat gesmeer kwam me de keel uit. Ik kreeg ze. Een potje met hele kleine pilletjes en een potje met flinke units. Ik moest de dosering per week opbouwen. Van de kleine pilletjes kreeg ik opvliegers, van de grote pillen werd ik hondsberoerd. Daar ben ik dus mee gestopt.
Waar ik voorgaande jaren uitkeek naar de professionele behandeling vanwege de jeuk kijk ik er nu reikhalzend naar uit vanwege pijn.
Het is me enkele weken geleden in de rug geschoten en sindsdien verrek ik af en toe van de pijnscheuten in m’n onderrug. Ik weet niet of er een verband is hoor maar er bestaat een kans dat psoriasis naar binnen slaat met reuma tot gevolg. En hoewel ik liever pijn heb dan jeuk, is reuma toch wel even een heel ander kopje thee.
Me dunkt.
Volgende week hoor ik meer.
Maar natuurlijk is er ook goed nieuws.
Nog een dikke 9/kleine 11 dagen en dan kom ik weer op de markt!! Ik! Één van de 143 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland! WHOOOOHOOOOO.
Zal het voor die enkelen die het nog niet weten even uitleggen.
Ik ben een man van principes. Ook ben ik een man die niet met de geslachtspiemel denkt. En daarom ben ik vandaag dus al 2024 dagen (da’s ruim 5,5 jaar) alleen tijdens de zomertijd beschikbaar om eventueel aan een relatie te kunnen beginnen. Daar houd ik me strikt aan. In de wintertijd (mijn winterstop of winterslapje zoals hilaman ooit eens zei) ben ik eigenlijk niet beschikbaar.
Dan ben ik een chagrijnige lul…… oh wacht, dat is misschien niet zo handig. Dan ben ik minder vrolijk en dat heeft natuurlijk alles te maken met de korte dagen, de kou en de vele kleren die ik aan moet. Het heeft niks met mijn persoontje te maken hoor! Pfieuw, daar lul ik me even goed uit…………….
Of het een succesvolle methode is om ooit weer een relatie te krijgen? Nou nee. Ben niet voor niets al 5,5 jaar alleen. 😂😂😂😂 HAHAHAHA. Maar, zoals ik al schreef, ik ben een man met principes.
Dus omdat de zomertijd om de hoek gluurt en omdat het wenselijk is om mij te moeten kennen om een oordeel over me te kunnen vellen en niet klakkeloos meningen van anderen aan te nemen (is dat een sneer? Ja, dat is een sneer naar sommigen) heb ik weer iets nieuws bedacht. Deze schitterende flyer (zie boven) heb ik gemaakt en ik ben van plan om campagne te gaan voeren. Ja lieve lezer, je leest het goed, ik ga flyeren! Ik ga stad en land af om te flyeren. (behalve de Randstad want die vrouwen vind ik over het algemeen stom).
Sterker nog, ik ben voornemens om ook deel te nemen aan de landelijke vrijgezellendebatten op radio en tv. Om op te draven bij de Niet Partijdige Omroepen in talkshows. Om een volle HMH toe te spreken. En ook om een crowdfunding op te zetten. Want dit jaar moet mijn jaar worden!
En ik denk dat ik hoge ogen ga gooien want ik heb me daar toch een partij sterke programmapunten!
* Ik ben lollig
* Ik ben trouw
* Ik ben grappig
* Ik ben eerlijk
* Ik ben geestig
* Ik ben duidelijk
* Ik heb humor
* Ik heb een eigen mening
* Ik ben geinig
* Ik ben een sympathieke vader
* Ik ben lachen
* Ik ben over 187 jaar financieel onafhankelijk
* Ik beschik over een prachtlijf (hoewel er momenteel nog wel even aan gewerkt moet worden)
Heb je interesse en zie jij het wel zitten om mij in jouw leven te krijgen en eventueel om samen verder te gaan, kom dan naar de openbare flyerdagen en spreek me gerust aan.
Zodra mijn tourschema bekend is, zal ik ‘m hier openbaren. Stay tuned en wellicht tot snel!
We kies mij’en!
Kijk eens aan, lieve lezer. Speciaal voor jou vanuit mijn nederige bloghut.
Dik 11 minuten Theo Hiddema aan het woord. En hij maakt helemaal gehakt van het huidige politieke klimaat.
KIJKTIP DER KIJKTIPS!!
Ik vind het de hoogste tijd om jullie even helemaal de moeder te Maurice de Hond’ en. Om de zwevende kiezer tegemoet te komen, zeg maar.
Alleen zou ik natuurlijk Manus de Tegendraadse niet zijn als ik niet even de omgekeerde weg zou bewandelen.
Hahahahaha, ik ben me d’r ook eentje hoor!
Dus mijn vraag aan jou, lieve lezer;
Succes!
Ik keek gisteravond naar Jinek (Pauw boeit me niet zo veel) waar Mark Rutte aan tafel zat. Ook Jan Marijnissen, de Telegraafmeneer en een geen idee mevrouw zaten eraan trouwens.
En in het publiek zaten Groningers. Boze Groningers. Groningers die in een aardbevingsgebied wonen. Groningers waarvan hun huizen op instorten staan. Groningers die hun leven niet zeker zijn. Groningers die financieel aan de grond zitten. Groningers die niet gehoord worden. Groningers die van het kastje naar de muur gestuurd worden. Terecht boze Groningers dus.
Rutte pareerde de enorme bak kritiek weer eens op zijn gebruikelijke manier. Met een serieus gezicht, het vuistje en duimpje vooruit en hoe verschrikkelijk hij het allemaal voor die mensen vindt en medelijden en dat we er keihard aan werken en dat we naar oplossingen zoeken en de komende jaren gaan we bla bla bla. Verkiezingspraatjes.
De terecht boze Groningers hadden er geen boodschap aan. Sterker nog, de rest van de tafel stond aan de kant van de terecht boze Groningers. Pauw; “Als in de Randstad één huis scheef staat is het all over the news en wordt er direct ingegrepen”. Kop. Spijker. Raak.
Het is ronduit schandalig hoe de NAM en ook de Staat met deze mensen omgaat. Dure advocaten versus arme burgers. Commissie na commissie, onderzoek na onderzoek, rapport na rapport. Arjen Lubach legt het hieronder perfect uit.
Steun de terecht boze Groningers en onderteken DE PETITIE alsjeblieft.
Maar er is nog iets wat me opviel: Een politicus over een gevoelig onderwerp in een ruimte met erg boze mensen op enkele meters afstand.
En geen beveiliging aanwezig (tenminste niet zichtbaar). Niks schelden. Niks opgefokte sfeer. Niks doodsbedreigingen.
Dat heet beschaving. Daar kunnen veel mensen nog iets van leren.
Zo! Nog 2 weken en dan mogen we weer. Eindelijk, zeg ik.
Want man man man, wat een zooi hebben ze er van gemaakt. Nederland is meer verdeeld dan ooit tevoren. De ene wil dit, de ander wil precies het tegenovergestelde. De ander doet dit, de ene doet precies het tegenovergestelde. Het ene deel moet dit, het andere deel moet precies het tegenovergestelde.
Man man man……………..zucht.
Wat is het dan toch een verademing dat er in deze roerige tijden iemand is die rustig, beheerst en duidelijk een stemadvies geeft. MOI! ☝🏼
Laat ik trouwens eerst even beginnen met de zwevende kiezers. De lui die nog niet weten op wie ze zullen gaan stemmen. Nou, daar kan ik duidelijk over zijn. Bij hen moeten ze het stemrecht afnemen. Punt. Als je nu nog niet weet wat het beste voor je is, snap je er geen jota van. Ik bedoel, een beetje iemand die de politiek volgt weet hoe de klepel in de soep hangt.
En oja, luitjes die de politiek enkel volgen dat door de publieke zenders aangeboden wordt, onthoudt dat er enkele partijen zijn die flink willen korten op deze zenders (belastinggeld!). Just saying.
Goed, wie kunnen we bij voorbaat al van de stemlijst schrappen? Alle partijen die andere partijen uitsluiten. (VVD – PVDA – CDA – D66 – GroenLinks – SP). Die hebben de demos en de krateo in democratie niet begrepen. Wij bepalen wie de grootste wordt en mocht deze niet aan 76 zetels komen dan tellen ze de nummer 2 (en eventueel 3 en 4) er bij op en zij gaan maar samenwerken. Linksom of rechtsom. Punt.
Ook de partijen met een religieus karakter (CDA – SGP – ChristenUnie – Denk). Die kun je ook vergeten. Religie is een persoonlijk iets, dat moet niet in de openbaarheid. En zeker niet in de politiek. Punt.
Dan natuurlijk de partijen met een mening als een windvaan (50PLUS en had ik al D66 gezegd?). Die met alle winden meewaaien. Die van alles en nog wat beloven en beweren maar zodra het erop aankomt als een blad aan een boom omdraaien. Heb je niets aan, onbetrouwbare lui. Punt.
En als je de onbetekende partijtjes zoals de Partij voor de Dieren, VNL, Nieuwe wegen, Vrijzinnige partij of nieuwelingen met onder andere Ondernemerspartij (Hero ‘ wachtgeld’ Brinkman) en Art1kel (Sylvana ‘u bent racist want blank’ Simons) ook gewoon links laat liggen, dan is er niet zo gek veel meer over om te kiezen en is stemmen ineens heel simpel.
Punt.
Ik ga ervan uit dat je de juiste keuze maakt en laten we in godsnaam Nederland weer het Nederland van ooit maken! Klein tipje nog; kijk eens verder dan de nummer 1 op de lijst (PVV, nummer 6😉)
We stem’ en!
ps. Mijn stem gaat naar Theo Hiddema, Forum voor Democratie, lijst 16
Ken je het verhaal van Hudson Hornet?
Niet?
Nou, laat ik het dan even kort en bondig uitleggen.
Hudson Hornet was lang geleden een groot kampioen. Maar door pech is hij in de vergetelheid geraakt en tegenwoordig slijt hij zijn dagen een beetje afgelegen en onopvallend.
Jaren en jaren gaan voorbij. Generatie na generatie groeit op, de herinneringen aan zijn gloriedagen worden vager en zijn prijzen liggen onder een dikke laag weg te stoffen. Hij wordt een brommerige, oude man.
Op een dag komt een jong en ambitieus mannetje in zijn leven. Dit mannetje wakkert het vlammetje, wat nog altijd binnenin brandde, zij het op een heul laag pitje, bij Hudson weer aan. Samen betreden ze op een bepaald moment de sportarena, die Hudson al die jaren zo gemeden heeft.
Plotseling wordt hij opgemerkt en een gigantische staande ovatie valt hem ten deel.
De grote kampioen van weleer is terug!
Het is dat ik beter weet maar anders zou de rol van Doc Hudson in Cars 1 zomaar op mijn leven gebaseerd kunnen zijn.
Want zo’n gevoel bedruipt mij ook een beetje nu Teun op voetballen gaat en ik binnenkort weer op de velden van m’n oude club te zien zal zijn.
ghe ghe 😉
We gloriedag’en!
Was het wel zeik/pis/urine? Ik had namelijk gisteren een glas dubbelfris ofzo en dat zag er net zo uit.
Ja, ik heb het filmpje gezien. Kokhalzend. Mensen, wat smerig!
Maar was het wel zeik/pis/urine? Ik heb wel eens gehoord (of gelezen, daar wil ik vanaf zijn) dat in de porno-industrie met heule kleine buisjes langs de piem gewerkt wordt. Net buiten beeld vanzelfsprekend. Maar zo dat het lijkt alsof…….. ach, je weet wel. En meneer in betreffend filmpje had wel hele hoge nood, me dunkt. Ik bedoel, een pissende kameel zou trots geweest zijn. Ik produceer pas zo’n enorme hoeveelheid na minimaal 36 bier in elk geval. Nonstop, dat is.
Dus, stel nou dat het dubbelfris (of in haar geval champagne ofzo) was. Dat zou de ophef een stuk minder ophefferig maken toch? Dan kan ze sowieso wel fluiten naar die schadevergoeding van minimaal 6 nullen die ze eist (doe toch ’s normaal joh, aandachtmuts!).
Maar goed, we gaan er maar vanuit dat ze haar smoel vol liet pissen. Ik vraag me dan af, MAAR WAAROM? Waarom zou je lichaamsafval drinken? En waarom zou je je zo laten vernederen? Je zal er wel een seksuele kick van krijgen maar betekent dit dan ook dat iedereen over je heen mag zeiken als ze dat willen? Of is dat not done?
Ik begrijp helemaal niks van die fetisjgasten. Die hebben allemaal een flinke steek los, dat zeg ik.
Kom op zeg, je laat je toch niet vastbinden, een bal in je muil stoppen, als een hond behandelen, mishandelen, stikken of met poep en pies besmeuren? Of weet ik veel wat ze allemaal uitvreten.
Rare lui. Die binn’n nait helemaal 100, zeggen we in Groningen.
Noem mij maar seksueel conservatief maar ik vind dat dus abnormaal gedrag.
Maar ja, ik ben dan ook geen sekser, ik ben een liefde bedrijver.
We steekje los’en!
1971 🍼 1972 ✔️ 1973 ✔️ 1974 ✔️ 1975 ✔️ 1976 ✔️ 1977 ✔️ 1978 ✔️ 1979 ✔️ 1980 ✔️ 1981 ✔️ 1982 ✔️ 1983 ✔️ 1984 ✔️ 1985 ✔️ 1986 ✔️ 1987 ✔️ 1988 ✔️ 1989 🇱🇺 1990 ✔️ 1991 ✔️ 1992 ✔️ 1993 ✔️ 1994 ✔️ 1995 ✔️ 1996 ✔️ 1997 ❤️ 1998 ✔️ 1999 ✔️ 2000 ✔️ 2001 ✔️ 2002 ✔️ 2003 ✔️ 2004 ✔️ 2005 ✔️ 2006 ✔️ 2007 😢 2008 👶🏼 2009 ✔️ 2010 👶🏼 2011 💔 2012 ✔️ 2013 ✔️ 2014 ✔️ 2015 ✔️ 2016 ✔️
2017
Iedereen gefeliciteerd met mij.
Eens zien wat dit jaar brengt.
Ik las dat vandaag een of andere bijeenkomst was van vrouwen om een of ander VN Vrouwenverdrag te bespreken. En het enige wat ik dacht; Ik ga een anekdootje typen puur om te fukken. DIEPE ZUCHT. Ga toch koken, mens!
Vrouwen zijn niet gelijk t.o.v. de mannen. Punt.
Sterker nog, ik denk dat het gemekker begon toen vrouwen de mannenmaatschappij in werden gedropt. Het is nu eenmaal altijd al een grote, boze mannenwereld, meiden. Dus waarom zo krampachtig vasthouden aan dat achterhaalde gelijkheidonzin? Ga maar na;
Vrouwen zijn minder sterk (lichamelijk maar ook geestelijk).
Vrouwen zijn minder snel (lichamelijk maar ook geestelijk).
Vrouwen zijn emotioneler (janken bij het eerste directe antwoord dat ze krijgen).
Vrouwen praten meer (roddelen vooral).
Vrouwen hebben vaker ruzie (onderling vooral).
Vrouwen zijn vaker ziek, zwak of misselijk (vertel je een gore mop, gaan ze over hun nek)
Vrouwen hebben Duitse humor (geen).
Als vrouwen niet zouden werken was er minder werkloosheid.
Als vrouwen niet zouden werken waren er minder files.
Als vrouwen niet zouden werken was het huis altijd schoon.
Als vrouwen niet zouden werken stond het eten altijd op tijd op tafel.
Als vrouwen niet zouden werken waren er geen kinderopvangproblemen.
Nou, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ga toch weg met je gelijkheid. Dat zeg ik!
Zeg, nu ik toch je aandacht heb, lieve leester.
Weet jij dat 26 maart weer rap dichterbij komt? Ja, 26 maart. Zomertijd. De tijd dat ik weer op de markt kom voor romantische en sensuele momenten! En wie wil dat nou niet met één van de 854 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland?
Ik zou zeggen, meld je nu vast aan, schrijf je nu vast in en wie weet ben jij binnenkort de gelukkige.
We zomertijd’en!
Ik vrees dat het korfbalavontuur na de zomer voorbij zal zijn. Sam wil op voetbal. En Teun waarschijnlijk ook.
Om eerlijk te zijn is het ook niet zo gek hoor. Het is tegenwoordig één en al voetbal bij ze. Buiten voetballen ze. Op hun tablet voetbalspelletjes spelen ze. Op teletekst weet Sam inmiddels alle voetbalpagina’s te vinden. Studio Sport kijken ze liever dan een filmpje. Messi is de beste maar Johan Cruyff de allerbeste. Oranje, FC Groningen, Ajax en Barcelona zijn top. Enzovoorts etcetera.
Vind ik het goed? Ja, natuurlijk. Het is toch meer mijn wereld dan de wat bravere korfbalwereld. Vind ik het jammer? Ja, dat ook zeker. Ik zal de warme sporthal tijdens het koude schijtweer vreselijk missen. Maar de jongens willen het zelf en dan ga ik als sportvader gewoon mee met hun beslissing (hadden ze nu voor simultaan lange afstand ballet gekozen, had ik mijn veto uitgesproken. Maar dat is logisch, zelfs ik heb grenzen).
Ik heb er vanzelfsprekend wèl enkele voorwaarden aan gesteld.
a) Niet janken als er iets niet goed gaat. Verliezen hoort bij sport.
b) Niet piepen als het koud, guur, regenachtig of stormachtig is. Voetbal is een buitensport.
c) Zwarte voetbalschoenen. Niet van die gay gele/groene/roze schoentjes.
d) En nooit, maar dan ook nooit met een voetbalshirt van een club over straat. Dat is ultiem tok.
En ik als sportvader? Ik zal me weer met hetzelfde enthousiasme (sommigen noemen het fanatisme, hahahaha) langs de lijn opstellen. En misschien, heeeeeeeel misschien, dat ik m’n oude hobby wel weer op ga pakken. Ik ben tenslotte niet voor niets de Johan Cruyff onder de sportvaders, ik weet altijd alles beter dan de trainer/coach. En dat laat ik merken ook! Dat hebben ze in de bravere korfbalwereld wel gemerkt.
Rest nog de vraag bij welke voetbalclub ik mijn jongens laat debuteren. Meest voor de hand liggend is de club in hun deurp. Vlakbij, er zitten vriendjes op en we kennen de mensen. Maar die hele club ademt iets uit wat mij totaal niet zint. Zo’n wanna be topamateurclub. Zal met onze geschiedenis te maken hebben. Een kilometer of 5 verderop zit een meer volkse club, wellicht dat daar meer plezier te behalen is.
Ik laat de beslissing aan voormaligje de jongens. Want zo gaat dat in mijn democratisch ex-gezinnetje.
We wissel’en!
Zeg Manus, beleef jij nou nog wel ’s wat?
Nou! Dat zal ik je ’s ff vertellen dan. Ga d’r maar ’s ff goed voor zitten.
Weet je wat mij gisteren is overkomen? Ik ben uit bed gepleuahd. Ja, echt! Voor de eerste keer in m’n leven. Gewoon eruit geflikkerd.
Oh, is trouwens niet helemaal waar. Ik ben al eerder uit bed gevallen. Toen ik een jaar of 6 (jonger/ouder, moeke?) was. We waren op vakantie en ik sliep met m’n broertje (zus, moeke?) in een stapelbed. Ik bovenop.
Een mug zoemde irritant langs m’n hoofd en als ik iets irritant vind, moet het uitgeschakeld worden. Simpel zat.
Het lukte me maar niet om het beest uit de lucht te hoeken maar op een stil moment zag ik haar (vrouwtje hè? Die prikken) ineens op de hanglamp in het midden van de kamer zitten. Ik zie me nog met 2 handen vooruit over de bedrand hangen, klaar om het beest naar het hiernamaals te meppen.
Het mocht niet zo zijn. Met een enorme smak knalde ik op de vloer………………… Dus.
Gisteren kwam ik uit de nachtdienst en ik lag net 2,5 uur te slapen. Ik werd licht wakker omdat ik op m’n buik lag. Dit ligt ruk dus draaide ik naar m’n rug. Met een enorme smak knalde ik op de vloer. De tegelvloer, mensen! Met m’n elleboog er vol op. Nou, die was dus verbrijzeld.
Maar na een AUW! en een flinke #%$@#^^$# schoot ik in een slappe lach. Lag ik daar half opgerold in m’n dekbed, op de tegelvloer, met een verbrijzelde elleboog, te schelden en te slappe lachen……………… Dus.
Man man man, mijn leven is ook net een hilarische actiefilm hè?
We BAM’en!
Zo nu en dan kom je een anekdoot tegen die raak is. Eentje die precies beschrijft wat ik ervan denk.Waren vrouwen maar eens nét zo leuk onder elkaar als mannen onder elkaar. Met hun zelfverzonnen glazen plafonds en feministische geneuzel. De enige die mij altijd stiekem proberen te pootje lappen zijn toch écht altijd mijn valse en jaloerse zure zusters. Achterklap, roddelen en misgunnen! Mannen duiken lekker samen de kroeg in, zetten het op een zuipen en zijn druk met de voetbal en Formule 1. Vrouwen gaan voor de ‘gezellie’ samen een wijntje drinken en kraken elkaar vervolgens alleen maar misgunnend af. Zodra vriendin 1 richting het toilet loopt met vriendin 2, zegt loeder 3, tegen loeder 4 :’Ze heeft best wel een dikke reet in die broek hé?’
Inmiddels word ik ook wel kotsmisselijk van al die blèrende nep-feministen! Doen mee aan een protestmars tegen Trump omdat hij ooit eens heeft gezegd :‘Grab them by the pussy!Om hun punt te maken lopen ze verkleedt als behaarde vagina tegen hem te protesteren. Ik schaam me dood voor deze vrouwen kuttenkoppen.
Doodziek word ik ook van de Madonna’s, Lady Gaga’s en Miley Cyrus’n die van hun eigen kijkdoos een verdienmodel hebben gemaakt en nu keihard gillen : ‘Not my President’! Ze hangen wijdbeens aan een sloopkogel, pijpen een microfoon en masturberen zichzelf ‘live on stage’ het licht uit hun plastieke rotkoppen. Madonna die in een speech zei ze dat ze erover had nagedacht het Witte Huis op te blazen. Koekkoek, afvoeren in een wit hemd met lange mouwen en voorlopig opsluiten in een klein kamertje zonder raampjes.
Natúúrlijk hebben vrouwen recht op gelijke behandeling, natúúrlijk hebben vrouwen recht op seksuele vrijheid en stemrecht. Maar dan wel ook óveral! Ook de Yadizi-vrouwen die al jaren gevangen zitten en als seks-slavinnen verhandelt en verkracht worden. Moslimlanden waar de vrouwen leven als tweederangs burgers, waar een per ongeluk getoonde blote wang een steniging tot gevolg heeft. In landen waar ze door een achterlijk geloof onderdrukt en besneden worden! Waar vrouwen met de orde van de dag een bak zoutzuur in hun gezicht krijgen gesmeten.Gegevens van de VN tonen aan dat er 200 miljoen vrouwen en meisjes voor het leven zijn verminkt aan hun genitaliën en 700 miljoen meisjes als kindbruidje zijn verhandeld.
Koekkoek…waar blijven de Madonna’s, Lady Gaga’s en Miley Cyrus’n nu dan? Waar zijn ze als er geroepen wordt :‘Cut them in the pussy!’Wanneer en waar zijn de demonstraties tegen dit vrouwenleed? Feministen van lik-me-vessie, dat zijn het! Hysterisch lopen demonstreren om een malote opmerking, dat kunnen ze, de heldinnen. In plaats van het werkelijke leed wat vrouwen wordt aangedaan eens onder de aandacht te brengen. Welnee, daar gaat het deze mediageile aandachtrekkers helemaal niet om! Kotmisselijk word ik van ze, natte tosti’s. Ik heb een boodschap aan de vrouwen die met hun vagina masturberend wijdbeens pijpend aan een microfoon demonstreren tegen Trump: ‘Not my women!’Jullie stinken, zure nep-feministen, met je zielige Women’s March erbij.
Ik denk dat ik dadelijk ‘gezellie’ een biertje ga drinken met de mannen in de kroeg…beetje ouwehoeren over de Formule 1…….enzo….en die vinden ook niets mis met een dikke reet.
Bron Niccolumn
Leuk hè, zo’n cliffhanger? Nou, hier komt ie dan.
Ja, ik werd een hoerenloper na m’n twintigste. Toen mijn stapreputatie tot grote hoogte steeg.
Beginpunt in de weekenden was veelal de buurtkroeg. Voordrinken, dobbelspelletjes, karaoke, the works zeg maar. En tegen enen, als het tijd was om op stap te gaan, lieten we taxi’s aanrukken. Het lag er even aan met hoeveel we de stad zouden gaan veroveren maar met de taxi gingen we.
En de vaste route naar het centrum was steevast via de Nieuwstad, dè hoerenstraat van Groningen. Niet dat we nou ontzettend opgewonden werden van deze vrouwen maar meer omdat het simpelweg de kortste route was. En niet dat we deze vrouwen nou volledig links (en rechts) lieten liggen hoor. Ik herinner me dat ik heul hard ‘STOP!’ riep, ik de auto uitsprong, ik voor haar raam ging staan, zij mij binnen liet en dat we herinneringen ophaalden van onze schooltijd samen. Of die ene keer dat ik een hoerenvrouw meehielp een Zweedse puzzel op te lossen. Gewoon achter het raam! Naast elkaar! Terwijl de geilerds voorbij liepen!
De andere hoerenstraat zat aan de andere kant van het centrum. De Vishoek heet het. Hier zat ook ‘De Benzinebar’ en daar rolden we eens een keer rond 9 uur ’s ochtends uit. En terwijl we richting Grote Markt waggelden kwam een vrouw naar buiten gelopen. “Kopje koffie, jongens?”, vroeg ze. En zo leerde ik haar kennen.
Haar naam was Rita, ze was 44. Geweldige vrouw. Ze hoereerde al vanaf haar 23ste. Ik ging regelmatig bij haar langs. Niet voor de seks maar om te praten, voor de gezelligheid. En tegen haar eenzaamheid, want dat was ze, vertelde ze. Haar familie had haar jaren terug de rug toegekeerd, een relatie had ze nooit gehad. Bij mij kon ze zichzelf zijn, zei ze en ik leerde flink wat levenslessen van haar. Wat ze ’s avonds en ’s nachts deed boeide me niets, ik vond haar een schat van een mens.
De laatste keer dat ik haar zag was in 1997. Ik heb geen idee hoe het haar sindsdien vergaan is.
Ik hoop dat ze toch nog geluk in haar leven heeft gevonden. Ze heeft mij in elk geval aardig op weg geholpen mijn weg in het leven te vinden.
We hoer’en!
Ik ontdekte de Peperstraat. En dat bleek dè plees to bie te zijn. Een gigantische diversiteit aan uitgaansetablissemten! Gelijk rechts zat ‘De kar’, een alternatieve hut. Ik moet me sterk vergissen of de Groningse krakersscène hing daar vooral rond.
Iets verder doorlopen en je stond voor ‘De Troubadour’. Dat werd mijn tent! Twee verdiepingen hoog en een kelder. Helemaal bovenin dance/disco. Op de eerste etage wat er maar aangevraagd werd. Op de begane grond was het een groot café en in de kelder draaiden ze reggae te gek hé. Schitterende tijd daar gehad. Ik kan er niet teveel over uitweiden want wat happens in De Troubadour………….je kent het 😉.
Weer wat verder wandelen zat de Lahmacuntent (record: 6 achter elkaar! – ’s nachts de douche ondergekotst. Sorry nog, mam 😬). En daar aan de overkant zat ‘Het Pakhuis’, een studentending. Vond ik geen flikker aan.
En helemaal achterin de Peperstraat zat ‘De Ster’, de kroeg voor de mannen in leer. De motorbendegasten. Ik heb daar eens een dronken student vrolijk naar binnen zien lopen en 13 seconden later horizontaal weer naar buiten zien vliegen.
Maar denk nu niet dat dit de enige tenten zijn waar mijn bloed, zweet en tranen liggen. Op de Groode maark zat ik met enige regelmaat in ‘De Groote Griet’ of in ‘De Tapperij’. En als ik helemaal los was waagde ik me zelfs in ‘Club Privé’. Een besloten club waar de gescheiden gewillige vrouwen rondhuppelden (hmmm😍😍 ).
En tenslotte, wilde ik het wat rustiger aan doen, toog ik naar De kromme Elleboog waar cafe ‘De Keyzer’ zat. Wat niet veel mensen weten is dat wij daar lol hadden met om de haverklaap “Vertèèèèèèèl” te roepen en dat op dat moment Bert Visscher ook binnen was. Mocht je dus ooit weer om hem lachen als hij dat roept, dat komt dus bij mij vandaan.
En om het geheel af te maken ging ik ook nog met enige regelmaat op zaterdag naar ‘Pruim’ in Zevenhuizen, naar ‘Fame’ in Bedum of op zondagmiddag naar ‘Skopje’ in Harkstede.
Dus jongsters, vertel mij nou niks over leuk stappen in Groningen. Ik heb het praktisch uitgevonden.
We stappen in Groning’en!
Maar manus, hoe zit dat nou met dat hoerenlopen?
Oja, dat zal ik in deel 3 verklaren.
“Goh, kom jij uit Groningen? Mooie stad. Daar kun je leuk stappen.”
Ik hoor het zo vaak, mensen. En meestal van jongsters. Mannetjes/vrouwtjes van net 18+. Ik zucht er al niet eens meer van. Meest van de tijd glimlach ik maar een beetje. Weten zij veel, denk ik dan. Weten zij veel dat ze het tegen ooit één van de beruchtste stappers van Groningen hebben?
VROEGER! Vroeger kon je leuk stappen in Groningen ja. In mijn tijd.
Op mijn dertiende namen mijn (oudere) vrienden me al mee naar ‘The Jolly Joker’ in de Poelestraat. Het enige wat ik daar nog van weet is dat ik m’n ogen uitkeek. Een discotheek met een discovloer!
Op de hoek van diezelfde Poelestraat zat ‘De Lorelei’. Een discotheek met meerdere verdiepingen. Geweldige muziek, supersfeertje altijd. Ik herinner me een stuk of 8 geile wijven uit Amsterdam op vrijgezellenfeest die ons Groningse hoofd helemaal gek maakten. En natuurlijk de lange trap. Onderaan deze trap was de kassa en eens terwijl ik mijn kaartje aan de kassameid aanbood rommeldebommelde een totally dronken gozer naar beneden. Ik sprong aan de kant, hij stond op, schudde met zijn hoofd en zei toen de magische woorden; “Mak eem betoal’n?”
In de Herestraat zat ‘Cachet’ (ja, ook ‘Subway’ maar daar vond ik het geen ruk aan) en daar draaide ze veel Ferry Maat’s Soulshow-muziek. Héérlijk! Beetje veel Lacoste poloshirts en kraagjes omhoog maar ach, die lui moeten ook een uitlaatklep hebben, toch? Ik vond het daar altijd wel prima toeven.
Tja, en toen werd ik twintiger, werd ik een hoerenloper en begon het stappen pas écht!
Maar daarover later meer.
We deel 1’en!
Die Trump jonguh, hahahahahahaha. Die snapt er werkelijk ook niets van. Wil ie een muur bouwen tussen de VS en Mexico. Om en nabij de 3300 kilometer van oost naar west en vice versa is dat ook zo.
Dat werkt toch niet man! Weet je hoeveel stenen dat zijn? En welke kleur moeten die stenen hebben? En hoeveel cement je daarvoor nodig hebt? En hoe hoog moet die muur dan wel niet worden? En hoe dik?
Ik vind zo’n loze kreet de wereld inslingeren nogal wat vragen oproepen, als ik eerlijk ben. Zucht. Had mij nou eerst even gebeld, Doon. Dan hadden we het binnen enkele minuten strak op papier gehad.
Natuurlijk moet hij geen muur bouwen om illegalen en al hun dure drugs tegen te houden. Dat werkt nooit. Ik bedoel, één bulldozer ertegenaan en die muur flikkert zo om. Iedereen weet hoe ze huizen bouwen in die orkaangebieden van Yankeestan dus die muur kan nooit veel soeps worden. Hou maar op!
Een kanaal! Dat is de oplossing. Een kanaal van 60 meter diep en 200 meter breed (mag eventueel ook 59 x 201 zijn mocht dit logistiek en/of financieel beter in het plaatje passen). En dat noem je dan het AmeriMex-kanaal. Sjonge, is dat nou zo moeilijk te bedenken, Doon?
Kijk alleen eens naar de voordelen.
*Het wordt een vaarroute tussen de Atlantic en de Pacific ocean (katsjing).
*De zeespiegel daalt wereldwijd (katsjing).
*Zeedieren bevolken de vaarweg (katsjing).
*Het Nederlandse superbedrijf Boskalis is een expert in dit soort zaken (katsjing. Nou ja, voor ons dat is).
*En, last but not least, illegalen kunnen niet zomaar meer de grens oversteken (katsjing).
Ja, met een bootje. En dat ze dan bij Amerika aan wal kunnen klimmen…………… Hmmm? Aandachtspuntje.
Nou ja, zet daar dan maar een hek ofzo langs.
We Trump’en!
wat vliegt de tijd.
FLAPSTAART KANJER!
Dat zijn nog 100 miljard dagen man! #Zucht
Ik trek dat niet……….
Ik ben er helemaal klaar mee. Dat geloonslaaf. Niet dat ik geen leuk werk heb hoor, ik ben één van de beste in wat ik moet doen (klinkt dat arrogant?) maar werk is een verplichting en een verplichting is per definitie gewoon niet leuk.
Maar dat is het niet. Ik heb steeds meer het gevoel dat ik niet voor mezelf werk. Nu vind ik bepaalde bedragen afdragen prima maar ik krijg er zelf zo weinig voor terug. De belastingdienst (lees politiek) gebruikt mijn stukje geld voor zaken die ik totaal niet steun bijvoorbeeld. En mijn pensioenopbouw, tja, wat zal ik daar eens over zeggen? Ik vertrouw die lui voor geen meter.
Wellicht lezen hier doorgeleerden mee maar in mijn beleving zit het zo:
Ik ben nu op de helft van mijn werkende leven aangekomen, zeg maar 23 jaar. In die 23 jaar heb ik maandelijks een bedrag gespaard dat ik ga gebruiken als ik met pensioen ga. Tenminste, dat is het plan. Maar wie zegt mij dat ik dan nog leef? Mijn pa haalde de 60 immers ook niet. En wie garandeert mij dat dat geld er dan nog is? Ik logde even in op mijn pensioenwebsite en daar vertelde een zekere Hans mij in een filmpje dat ‘het uw geld is’ maar dat ‘ze soms risicovolle beleggingen moeten doen’ en dat het daarom onzeker is hoeveel mijn daadwerkelijke pensioenbedrag zal zijn.
Ze MOETEN dus soms risicovolle beleggingen doen. WHY dan in godensnaam? Jullie moeten gewoon mijn geld bewaren tot de tijd gekomen is dat ik het nodig heb, also known as pensioen.
Het schijnt dat mijn werkgever ook maandelijks een klein bedrag afdraagt aan dit fonds. Ik zou zeggen, beleg daar maar lekker risicovol mee. Het bedrag dat ik afdraag mag wat mij betreft vanaf heden gewoon bij mijn nettoloon bijgeschreven worden. Sterker nog, ik ga mijn nu volledig gespaarde pensioengeld opeisen. Geen idee hoeveel het is maar ik heb het liever onder mijn hoede dan dat ik het bij risicovolle beleggers stal. Me dunkt.
Nu zullen er mensen zijn die zullen zeggen; Maar Manus, dat kan toch helemaal niet! Daar zijn wetten en regels voor.
NIKS MEE TE MAKEN! DAN PASSEN ZE DIE WETTEN EN REGELS MAAR AAN.
Dus.
Ken je die lui die bij elke brainfart uit de mond van Wilders het hardst schreeuwen? Of die bij elke tweet van Wilders stampvoetend van schande spreken? Of die bij demonstraties van Pegida ‘zie je wel’ roepen? Of die ‘racisten’, ‘NSB’ers, Nazi’s en ‘bruinhemden’ voorin hun vocabulaire hebben staan? Of die Wilders en de Telegraaf beschuldigen van haatzaaien? Of die de uitverkiezing van Trump niet kunnen verkroppen?
Jawel toch? Wees eerlijk, iedereen kent wel zo iemand in hun nabije omgeving. Ik ook. Ik ken er meerdere zelfs. Ik vind dat prima, dat moet kunnen. Ik vind het droeve en naïeve sukkels maar ik vind ook dat het moet kunnen. Ieder heeft recht op zijn of haar mening, dat zeg ik!
Meest van de tijd laat ik berichten/reacties/opmerkingen van deze lui voor wat het is want prima hoor, eigen mening enzo. Maar gisteren reageerde ik toch even op een Facebookpost want ik geloofde niet wat ik las. Het ging over de aankomende POTUS Donald Trump.
Het bericht van de plaatster: Ik hoop dat ik het ga trekken, 4 jaar tegen die kop aankijken en die saaie zak aanhoren #PersconferentieTrump Eigen mening, prima, geen moeite mee. Maar de allereerste reactie was er eentje van een vrouw die mij de wenkbrauwen deed fronsen. Mag toch hopen dat ie binnen die 4 jaar wel een keer wordt afgeschoten! Deze opmerking ontving een duimpje omhoog en een reactie van plaatster: 😂😂😂😂😂HAHAHAHA That’s my girl
Ik reageerde met 😳😳 en kreeg als reactie dat ik ‘toch op moest donderen’ (dit is standaard taalgebruik tussen plaatster en moi trouwens😉😄). Hierna ontvouwde zich een discussie en ik had steeds de stille hoop dat ze zich zou bedenken, deze Facebookpost als ongepast zou zien en dat ze ‘m zou verwijderen. Maar nee, plaatster ging vol in de ‘ja, maar jij-modus’ dus discussiëren was er voor mij niet echt bij. Ik rustte mijn casus. Maar hiermee was de kous nog niet af. NEEN! Een tijdje later reageerde er nog een vrouw; Waar is Lee Harvey Oswald wanneer je hem nodig hebt? En even later vulde ze het aan met; doodschieten vind ik nogal cru, eerlijk gezegd. Dat wens je hem toch niet werkelijk toe? Een rechte nette snee over zijn luchtpijp met een goed scherp Rambo-mes is sneller en geruislozer.. Met daaronder een reactie van de vrouw met de eerste reactie; Ook goed!!
Gutteguttegut, de arme schaapjes, dacht ik. Dit moet zogenaamd humor zijn. Ze hebben niet eens in de gaten dat ze strafbaar zijn. Tenminste, daar ga ik vanuit. Volgens mij kun je niet zomaar de President van de Verenigde Staten bedreigen. Ik zou in elk geval goed de straat in de gaten houden of er geen zwarte busjes geparkeerd staan de komende tijd.
Maar buiten dat, waarom wensen deze vrouwen Trump zo graag dood, vraag ik me af? Wat heeft de man hen misdaan? Überhaupt, wat heeft de man voor verschrikkelijke misdaden begaan om dood te moeten? Ja, hij zegt of heeft af en toe debiele dingen gezegd. En ja, hij is lomp en brutaal. En ja, hij is wat vrouwonvriendelijk. En ja, hij wil Mexicanen buiten de deur houden. Maar dat zijn toch geen redenen om hem dood te wensen? Wat zullen we nou krijgen zeg!
Doe ’s normaal, man!
Link(s)e lui!
Gisteren onder de douche sneed ik weer eens een interessant onderwerp aan.
Ik moest de nachtdienst in en overal las en hoorde ik van de weerchaos en welke invloed dit had op Neerlands weegen.
Nu viel dit 110% mee hoor. Ja, jonge bestuurders, oude bestuurders en vrouwen konden beter niet de weg op gaan maar een chauffeur als ik deed het met 2 vingers in z’n kont. Maar toch, het interessante onderwerp bleef door mijn hoofd spoken.
Stel je voor (hoi, ik ben Manus………… hahahaha, flauw flauw flauhauw) dat het weer helemaal en volledig maar dan ook totaal ruk is, ik noem een meter of 17 sneeuw, killerwinden en temperaturen waar ze op de Zuidpool trots op zouden zijn, en alles en iedereen waarschuwt om niet de weg op te gaan want levensgevaarlijk. Moet ik dan mijn leven in de waagschaal leggen om naar het werk te gaan? Moet ik die 40 kilometer met gevaar voor eigen leven riskeren? Voor die paar centen?
Ik dacht het niet!
Ik werk in een aflossingbranche dus mijn collega kan naar huis zodra ik er ben. Maar bij bovengenoemd scenario kan hij wachten tot hij een paar gram weegt, ik kom niet. En ik ga er vanuit dat hij daar alle begrip voor heeft, hij heeft immers met hetzelfde probleem te maken als hij huiswaarts moet. Ons motto is tenslotte ‘eigen veiligheid eerst!’
Nou ja, dat zijn van die dingetjes waar ik me dan mee bezig houd.
Maar ik ben dan ook niet voor niets ‘de Denker’ op m’n werk.
Schaars getijd, wasda nou weer, Manus? Jij woordenverzinnert jij! Nou, wat denk je zelf? Schaars gekleed is niet veel om het lijf hebben. Ergo, schaars getijd is niet veel tijd hebben. Duh.
De beetje vaste lezer hier weet het inmiddels, ik heb veel te weinig vrije tijd. Dat wil zeggen dat ik veel te weinig tijd heb zonder verplichtingen. Dat ik doen en laten kan wat ik maar wil. Eigenlijk is veel te weinig een understatement want in principe heb ik in de 4 weken maar 1 zaterdag volledig vrij.
(ruimte voor een aaaaaaaaaahw, gossie momentje)
Maar goed, ik heb daar nou eenmaal voor gekozen dus ik moet niet zeiken. Oh, eigenlijk wel. Momentje, zo terug……………….
Nu begrijp ik als geen ander dat jij er wellicht van baalt dat ik zoveel geen tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen maar laat ik daar nu iets op verzonnen hebben!
Ik geef hier aan wanneer ik tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen en dan kan jij dat vastzetten in je agenda. Hoe briljant is dat?
Pen en agenda bij de hand? Komt tie;
Zaterdag 11 februari – zaterdag 11 maart – zaterdag 8 april – zaterdag 6 mei – zaterdag 3 juni – zaterdag 1 juli – zaterdag 26 augustus – zaterdag 23 september – zaterdag 21 oktober – zaterdag 18 november – zaterdag 16 december.
Pik een datum, zou ik zeggen!
Wens je nu de sociale en/of vriendschappelijke dingen aan je voorbij te laten gaan en ga je puur voor de romantische en/of seksuele dan moet ik je wel even wijzen op mijn, voor dit soort zaken, beschikbare periode. Van zondag 26 maart tot en met 29 oktober dat is. Tijdens deze zomertijd is het eigenlijk vrij eenvoudig; Jij regelt de avond, ik regel de love ❤💛💚💙💜💞💕💝💘💖💗💓🖤
Hé, laat daar nou een lekkah nummah over gemaakt zijn! Nah zeg, wat een toeval!
We schaarse getijd’en!
Zoek de verschillen!
Ja, in alle opzichten was 2016 een redelijk uitstekend jaar voor dees weblog. Ik heb wéér wat landen erbij veroverd en niet de kleinste, zoals je ziet. Canada mensen! Daar wonen 100 miljard mensen en dat zijn al gauw 100 miljard lezers! En die landen daar langs de westkust van Afrika dan? (iemand een idee welke landen dat zijn? Geen zin om dat uit te zoeken). Als daar elektriciteit bestaat, zijn daar ook hele stammen nieuwe lezers aangeboord. Ik vind dat mooi.
Nee hoor, boeit me geen ruk. Tenzij ze de translateur eroverheen halen, begrijpen ze toch niet waar ik allemaal zo over log. Dat zijn allemaal plaatjesjagers die via Google op mijn sijt uitkomen. Dat weet ik heus wel.
Hmmm, misschien moet ik toch maar ’s geld gaan vragen voor het gebruik van al mijn plaatjes. Aandachtspuntje.
De 13245 hits van 2015 zijn we al ruimschoots voorbij. We lopen zelfs tegen de 15000 aan! Nog een dikke 100!
Volgend jaar dan? Nou, zoals ik me nu voel ga ik door met dees jolijtblog. Ik heb tenslotte nog zat te vertellen over de vrouwtjes hoe ze me massaal links laten liggen en mijn leven als één van de 100 miljard meest begeerde vrijgezellen van Gelderland, er komen eindelijk weer verkiezingen aan en natuurlijk beleven mijn jongens ook steeds meer en meer. Maar zoals je weet kan zelfs het weer niet op mij aan dus het is allemaal nog even afwachten.
Dit was de laatste anekdoot voor dit jaar. Laten we nog ff voor die 15duizend gaan!
Ik wens je een fantastische jaarwisseling en (waarschijnlijk) tot 2017!
🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Wij hadden vroegah grote feesten thuis. Of eigenlijk drukbezochte feesten. Verjaardagfeesten, zijn dat. Wij waren zelf met ons zessen dus dat waren 5 verjaardagen in een jaar. En omdat mijn vader iets van 36 broers en 28 zussen had en ze ook allemaal op onze verjaardag kwamen kun je in principe dus best wel spreken van drukbezochte verjaardagsfeesten.
En zo als in de seventies gebruikelijk was ging, zodra er genoeg drank in de mens zat, het volume van de muziek omhoog en werd er luid meegeblèrt met de knijters van toen. Fats Domino met Blueberry Hill was één van die knijters die regelmatig voorbij kwam want mooi nummah.
Ik denk dat ik zo rond de 8 jaar moet zijn geweest dat ik me wat ging verdiepen in muziek en dat hield in dat ik niet alleen de melodie en het ritme belangrijk vond maar óók de teksten wekten mijn interesse.
🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Tientallen volwassenen zag ik telkens weer inhaken bij dit nummer en ik moet een jaar of 12 zijn geweest dat ik me af ging vragen of het wel klopte wat ze zongen. Fats zal ongetwijfeld zijn vrijheid hebben gevonden op die heuvel, redeneerde ik, maar het rijmt voor geen meter.
🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 14 moet zijn geweest dat ik er toch overtuigd van was dat het ‘thrill’ moest zijn want dat rijmt wél op hill. En, laten we eerlijk zijn, je kunt best een kik krijgen op een heuvel, toch? Misschien was er wel een prachtig uitzicht? Of rolde Fats er steeds vanaf? Bloeiden er schitterende bloemen? Of heeft hij misschien zijn eerste vriendinnetje daar voor het eerst gefatst?
🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 16 moet zijn geweest dat ik er genoeg van had. Ik rukte de naald van de plaat en zei dat het toch echt ‘thrill’ was waar Fats over zong. Het werd doodstil in de volle kamer. Je zag mensen denken. Zou het?
Op eentje na, tante Gerda. De flinkert. Letterlijk ook. Tante Gerda was er zeker van dat het ‘freedom’ was en serveerde me af op een arrogant toontje. Ik gaf haar een bitchslap ging weer zitten maar zwoer in mezelf dat ik het zou bewijzen. “Wedden om een geeltje?”, zei ze er nog arrogant bij. Ik nam de weddenschap aan.
🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik was 20 toen ik met mijn vriendinnetje in de bibliotheek liep en we tegen een map met songteksten aanliepen. Ook ‘Blueberry Hill’ zat daar tussen. GOTCHA, dacht ik!
Bij de eerstvolgende verjaardag kon ik het niet laten om tante Gerda even terecht te wijzen en haar met exhibit A om de oren te slaan. Bulder, schater -en uitlachen van de menigte in de kamer vielen haar ten deel, ze was zichtbaar pissig.
Maar eerlijk is eerlijk, ze gaf me 25 gulden, ik had de weddenschap gewonnen.
🎶I found my thrill – on Blueberry Hill🎶
Bodemlijn van deze anekdoot is; Ga niet met mij in discussie over muziek want ik Leo Blokhuis je helemaal de moeder.
We Fats Domino’en!
In mijn eeuwig durende strijd om er wat volwassener, wat rijper, wat intelligenter, wat mannelijker, wat George Clooneyer uit te zien mekker ik mijn kapster al een jaar of 10 de oren van haar hoofd om grijs haar. Elke knipbeurt vraag ik naar de grijshaarstatus en elke keer moet ze mij teleurstellen. Ja, hier en daar komen zo links en rechts langs m’n hoofd wat grijze haartjes door maar dat zet nog weinig doden aan de zeik. Me dunkt.
‘En verven dan?’, smeekte ik uit pure wanhoop. Nou, daar was ze kort en bondig over. ‘Dat ziet er niet uit.’
Tot vorige maand.
Een nieuw middel zou eventueel heel misschien wellicht mogelijk kunnen werken. Lichaamsdelen gingen strak staan, ik was in mijn nopjes. Haar plan om het te testen op haar puberzoon werd door mij afgeserveerd. Mocht het mislukken zou hij misschien gepest worden. Leer mij niks over pubers. Ik bood mezelf als proefdier aan, schaamte komt immers niet in mijn vocabulaire voor.
We planden een afspraak. En gisteren was die afspraak.
De bedoeling was dat mijn haar eerst lichter diende te worden. Ze smeerde mijn haar in met ??? en ik moest het een half uur in laten trekken. 
Ik vond het prima.
Daarna was het de bedoeling dat mijn haar pornoblond zou zijn maar het was eerder bloedgeel. Ze smeerde ??? er nog een keer in en weer moest het flink intrekken. Ik vond het prima. Het resultaat was niet helemaal naar haar tevredenheid maar de tijd begon zich er inmiddels mee te bemoeien. Als een regelrechte Johnny Rotten ging ik de volgende fase in, het aanbrengen van de kleur grijs. 
Ik vond het prima.
Vanzelfsprekend moest ook dit flink intrekken en halverwege zag ik toch wel degelijk mijn haar transformeren naar grijs. Lichaamsdelen gingen strak staan, ik was in mijn nopjes. Het was weliswaar van dat onverzorgde, werklozengrijs maar toch, het was grijs. 
Na dik 2 uur werd het tijd om de boel uit te spoelen, droog te maken, bij te knippen (hahaha, dat kan helemaal niet) en het resultaat te aanschouwen. Nou, daar kan ik kort over zijn. Een slappe lach bij kapster.
Er hing een groene gloed over mijn, in mijn ogen, onveranderde kleur kapsel. Ik zag nul verschil met dik 2 uur eerder in haarkleur en van grijs was nu helemaal geen spoor meer te vinden. Ik werd een tikkeltje bedroefd.
Volgens kapster had ik de te donkere grijze kleur gekozen en kon zij zelf ook onmogelijk tevreden zijn over het resultaat. Dat groene was hilarisch maar het resultaat viel zwaar tegen.
Ik betaalde de knipbeurt en spraken af dat we in januari een nieuwe poging gaan wagen. Dan met de witste grijze kleur verf.
Ik kijk daar nu alweer naar uit.
We 50 tinten grijs’en!
Alle moslims zijn terrorist. Alle Joden hebben een grote neus. Alle negers zijn lui. Alle Nederlanders zijn gierig. Alle PVV’ers zijn dom. Vooroordelen. Gewoon ff iedereen over één kam scheren. Ik vind dat hilarisch.
En dat zouden eigenlijk meer mensen moeten vinden. Weet je dat je een stuk relaxter leeft als je 1 keer per dag even 10 minuten lang alle vooroordelen eruit gooit? Dat je even met iemand aan tafel/in de kroeg/op het werk gaat zitten en alles eruit kwakt wat je vooroordeelt? Mèn, dat lucht op. En het is nog lachen ook!
Ik heb ook vooroordelen. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen. En het mag geen verrassing heten dat het vrouwen betreft.
De Randstadse vrouwen voornamelijk. Het is nergens op gebaseerd hoor maar zo denk ik er nou eenmaal over.
En die vooroordelen ga ik hier nu even 10 minuten spuien. Gewoon, omdat het lollig is.
Vrouwen uit Amsterdam:
Pedante trutjes. Modepopjes. Vinden zichzelf geweldig. Bek als een scheermes (maar treffen ze een zelfde scheermes in manvorm, BLOCK NEGEER RAPPORTEER).
Vrouwen uit Rotterdam:
Zien eruit als Joke Bruijs. Hebben een irritant accent (jatog, nietan?). Niet bijster intelligent. Lopen in Feyenoord truien. Vinden hun stad de mooiste evah (maar dat komt omdat ze nog nooit de Maas over zijn geweest).
Vrouwen uit Den Haag:
Tokkies. Aso’s. Slobbers. Lopen op Uggs en/of pantoffels. Punt.
Gebruiken iets te vaak kankuh in hun vocabulaire (= taalgebruik, anders snappen ze het niet) dus zijn sowieso af.
Zie je dat het hilarisch is?
Natuurlijk zijn niet alle vrouwen uit de 3 genoemde steden zo. Man, Whoehahahahaha, I kill me. Zou wat zijn zeg dat alle vrouwen in die 3 genoemde steden zo zouden zijn.
Die overige 3 mogen me best wel een keer bellen/whappen/mailen voor een date hoor.
We vooroordeel’en!
Er gaat niets boven een gillende, jankende of rockende gitaar aan het begin van een lied, dat zeg ik. Man, wat hartje ik lekkere intro’s.
Onderstaand nummer heeft mijn alltime favoriete intro evah. Die eerste 1 minuut en 11 seconden; STRAKKE POEP! (luister dan!)
Ik draai dit vaak als ik ergens naartoe moet en ik mijn emoties wat onder controle moet krijgen. Naar een slecht nieuwsgesprek. Naar een goed nieuwsgesprek. Naar een sollicitatiegesprek. Naar een date. Naar een korfbalwedstrijd van Sam. Naar de McDrive. Naar de douche. Je kent het wel.
Mèn, wat een lekkere intro (lekkah nummah trouwens) is het. Of had ik dat al gezegd?
En dat doet mij afvragen, lieve lezer; Wat is nou jouw alltime favoriete intro evah?
Ach kom, laat ik ook eens los gaan over mijn vrienden. Mijn vrienden van de politie, bedoel ik. Nu willen ze ineens weer zo nodig racemonsters hebben. Je weet wel, van die Bugatti’s, Porsche’s, Ferrari’s of Lamborghini’s. Want dan kunnen ze de snelheidsduivels, plofkrakers en benzinedieven bijhouden en/of inhalen. Of zoiets. Flikker toch lekker een end op man! Wie gaat dat betalen? De aanschaf? Het onderhoud? De schade? Had ik al ‘flikker toch op man’ gezegd?
Begin eerst eens met efficiency, zou ik zeggen. Ga eerst eens efficiënt met het beschikbaar gestelde geld om bijvoorbeeld. Er hoeft heus niet elk half jaar voor miljoenen in en aan gebouwen verbouwd te worden. Me dunkt. En ga eens efficiënt met de beschikbare middelen om, wil ik eraan toevoegen. Zet alle beschikbare opvallende auto’s (Volvo’s) in op de snelwegen en rijdt niet met een paar onopvallende auto’s over diezelfde wegen. Dat er ’s avonds en ’s nachts 4/5 van de beschikbare opvallende auto’s op de parkeerplaats staan weg te roesten maar dat er wèl in onopvallende auto’s rondgereden wordt, kun je aan mij niet verkopen. Dan ben je niet met handhaving bezig maar ben je gewoon ordinair boetes aan het scoren.
Natuurlijk begrijp ik dat criminelen gepakt moeten worden. Maar om dat nou te doen met een wedstrijdje hardrijden, ik weet het niet. Ik denk dat efficiënt met collega’s communiceren tijdens een achtervolging, blokkades opwerpen bijvoorbeeld, veel beter werkt. ‘Ja maar, dan gaan ze de snelweg af en zijn we ze kwijt’, is een veelgebruikt argument. Klopt, maar op bebouwde komweggetjes heb je ook niets aan een snelheidsmonster, toch? En trouwens, waarom zoveel poeha bij benzinedieven of plofkrakers eigenlijk? Dat zijn toch commerciële instellingen? Betalen zij de politie-inzet ook? Als ik een lolly bij de Jamin steel, krijg ik ook niet de hele politiemacht aan me aan, toch? Om maar een simpel voorbeeld te noemen. Nee, met meer, veel meer, politie zichtbaar op de weg (ook in de wijken!) lijkt het me dat een groot deel van de overtredingen in de kiem gesmoord zullen worden.
En daarmee bedoel ik ook het gebruik van de telefoon achter het stuur. Dat is nogal een hot item de laatste tijd. Laat ik duidelijk zijn, DOE DAT GEWOON NIET WANT LEVENSGEVAARLIJK! Maar om dat nu te gebruiken als promotiepraatje voor snelle auto’s, ik weet het niet hoor. Ik hoorde laatst zo’n verkeersdeskundige roepen dat de boetes hoger moeten (eens) en dat de politie in onopvallende auto’s moesten gaan rijden. Hij zei zelfs dat ze in een Fiat Panda moesten gaan rijden want dat verwachten mensen niet. Zucht. NEE! Ga nu juist in OPVALLENDE auto’s de weg op, beste politiemensen. Ga nu eerst eens handhaven in plaats van boetes scoren!
En werk in godsnaam eerst eens aan respect terugwinnen op die irritante grootbekken van tegenwoordig.
Ik zat gisteren met de keizer van de woordgrap aan één tafel. Ja, inderdaad, de keizer. Eerlijk is eerlijk, ik ben zelf persoonlijk ook best wel een koning op woordgrapgebied maar mensen, deze man is de absolute keizer. Van elke 5 woorden die deze hilaman uit zijn giechel strooit zijn er 6 woordgrappen. Hij komt niet vaak maar als hij er is, hilariteit alom!
Voorbeeldje doen? Hij zei dat het wellicht te koud was voor een blikje cola en dat het dan coula zou zijn……………………… Ja precies, ik moest ook even een moment voor mezelf nemen om naar lucht te happen. Manmanman, schitterend! Hoe verzint ie ‘t?
Hij is ook degene die bloghut, dat ik hier wel eens gebruik, verzon trouwens.
Aan diezelfde tafel was het, zoals meestal, een lollige bende en bespraken we de wereldse zaken op luchtige, vooroordelende en humoristische manier (DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!). Alle gebruikelijke onderwerpen haalden we er even doorheen zoals daar zijn religie, het weer, het verkeer, de politiek, make up voor mannen (huh?) en vanzelfsprekend de seks. Tijdens dit laatste onderwerp hield ik me redelijk op de vlakte omdat ik natuurlijk ‘in ruste’ ben. Het is tenslotte wintertijd.
Maar daar nam hilaman geen genoegen mee en wilde daar het fijne van weten.
Zucht………….
Ik vertelde dat ik al een jaar of 5 één van de 39 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland ben maar dat ik alleen tijdens de zomertijd op vrouwen jaag. In de wintertijd doe ik weinig tot niets aan eventuele relatieopbouw. En ook vertelde ik dat mijn libido tijdens deze periode veilig opgeborgen zit. Ik vertelde zelfs dat ik mijn unit tijdens de vrieskou in winterse tijden wel eens een tijdje kwijt ben. Dan is ie gewoon foetsie. Helemaal in z’n schulp gekropen. Maar dat kan ook aan de niet al te forserigheid van mijn unit liggen natuurlijk. En geef ‘m eens ongelijk! Dit zijn toch geen temperaturen man!
‘Ah!’, zei hilaman, ‘dus eigenlijk heb jij een winterslapje.’
Piesen, mensen! Meerdere dopjes vocht kwamen mee. Tranen biggelden over wangen. Mondinhouden werd over tafel gespuugd. Mensen vielen van stoelen. HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂.
Manmanman, waar haalt ie ze toch vandaan?
Ik beloofde deze woordgrap der woordgrappen te delen met mijn bloggroupies.
En dat heb ik dus bij dezen en zojuist gedaan.
We winterslapje’en!
En daar istie weer hoor! Het ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’. Het is namelijk zo dat ik 1e kerstdag volledig en totaal vrij heb om me in te laten huren en/of uit te laten wonen.
De vaste groupies weten het inmiddels, voor de nieuwe alhier zal ik het even in het kort uitleggen.
Klokslag 09.43 uur op 1e kerstdag ontvouw ik mijn gigantische ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’ op de grond. Rondom het rad staan alle foto’s van personen in mijn telefoontelefoonboek, alle foto’s van Facebookvrienden, alle foto’s van Twittervolgers èn alle foto’s van Instagramfans. Ik geef een enorme slinger aan de pijl in het midden en waar de pijl tot stilstand komt, die is de gelukkige. Die persoon ga ik verrassen met een verrassingsbezoek. En die persoon kan zich dan een namiddag en/of avondje verkneukelen aan mijn looks, mijn prachtlijf, mijn brains en aan mijn arsenaal aan flauwe (woord)grappen die allemaal hun hoogtepunt kenden in 1982 maar nog ozo lollig zijn.
En het leuke is dat ik niet aankondig dat ik kom! En ook niet hoe laat! Whoehahahahaha 😂😂😂😂😂.
Kun je het voorstellen? Zit de hele familie, incluis die dronken oom, die chagrijnige tante, die dove opa en schetende oma, gezellig aan de eettafel te gourmetten, sta ik ineens voor de deur. HALLOOOOOOOOOOOO!!! 👋🏼
Man man man, hilarisch is dat. Elk jaar weer.
Of zal ik het dit jaar anders aanpakken en gun ik jou, lieve lezer, een kans om mij over de vloer te krijgen? Dat jij jouw gegevens èn foto in de mailbox plempt en dat ik de pijl jou laat kiezen? Een soort van ‘ballen zoeken kerstboom’, zeg maar.
Ik laat de keuze aan jullie groupies alhier.
Moet het een bekende worden of moet het een eventuele onbekende (droom)vrouw worden?
De lijnen staan vanaf nu open.
We wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’en!
Ik word er een beetje moe van. En ook ben ik het zat en er HE-LE-MAAL klaar mee.
Dat racisme gemekker. Of eigenlijk dat er tegenwoordig direct de racismekaart getrokken wordt gemekker. Hou toch op man! En o.a. DWDD, Pauw en NOS, houd eens op met een podium bieden!
Natuurlijk is er racisme in de wereld. En dat moeten we ook keihard bestrijden. Maar dat is niet iets van de laatste 3 jaar, dat is al duizenden jaren zo.
Ik ben ervan overtuigd dat de huidige ‘racismeproblemen’ niets te maken hebben met ras, huidskleur of religie maar alles met het (vaak provocerende) gedrag dat tegenwoordig gebezigd wordt.
Over het algemeen wordt je niet zomaar doodgeschoten als je bevelen van politie opvolgt.
Over het algemeen wordt je niet bedreigd als je niet elke kans die je krijgt jouw zin wilt doordrammen.
Over het algemeen wordt je niet gehaat als je niet mensen gaat vermoorden om bijvoorbeeld een tekening.
Over het algemeen wordt je niet wantrouwt als je niet onschuldige burgers in koelen bloede doodt.
Over het algemeen wordt je niet gerespecteerd als respect niet van twee kanten komt.
Over het algemeen is een gesprek prima te voeren als de ene partij niet onmiddellijk wordt weggezet als nazi/NSB’er/dom.
Ik zou tegen iedereen die zich racistisch bejegend voelt willen zeggen, kijk eens naar je eigen gedrag en vraag je af of je wellicht daar iets aan moet veranderen. Je zal zien dat je van heul veul mensen geen last (meer) hebt.
Zo, ik heb gesproken. Ik rust verder mijn casus.
We zwart wit’en!
Jawel lieve lezer, het einde der jaar is weer in zicht en dan weet je, dan gun ik jou altijd even een kijkje achter de schermen van dees jolijtsijt. Hoe deed http://www.vonbloghausen.wordpress.com het in 2016?
Nou, daar kan ik kort over zijn. De producers, de sponsoren en de CEO zijn redelijk tevreden en daarom hebben ze het contract met mij, de presentator, wederom met een jaar verlengd. HOEZÉÉÉÉÉÉÉ!!
De bekijkteller staat momenteel nog een kleine 1000 achter vorig jaar. En dat, dat weet jij ook, was het meest succesvolle jaar evah van dees blog. Toen stokte de teller op 13245 hits en, zoals vermeld moeten een kleine 1000 hits dit jaar nóg succesvollerderder maken.
En dat gaat ons lukken, lieve lezers! We hebben nog een dikke maand! Maar we moeten er nog wel even aan trekken hoor! Met alle respect, jullie lezers laten het de laatste tijd wel een beetje afweten😬😞😢. Want aan de anekdoten ligt het niet. Toch? TOCH? Of heeft iemand nog een onderwerp die hij/zij graag door de presentator van dienst verwoord ziet worden? Ideeën zijn immer welkom, dat weet je.
Namens het gehele productieteam, alvast bedankt voor ook dit jaar weer groupieën. 👊🏼
We eraan trek’en!
Ps. De man op de foto ben ik niet. Ik heb namelijk geen boekenkast naast m’n bed.
Nu ik al dik 1900 dagen alleen, verlaten en eenzaam op dees kloot rondhuppel, (start geluidsband; Aaaaaaaaaahw) merk ik dat er toch wel dingen zijn die ik mis. Natuurlijk de liefde, de erotiek en de seks. Maar ook de warmte, de geborgenheid en de ‘maatjes’ zijn.
En nu ik toch bezig ben, ik mis het thuiskomen, het knuffelen, Els en Ruud en het lachen. Soms zelfs slappe lachen.
Maar wat ik eigenlijk het meeste mis………. Of liever, waar ik eigenlijk het meeste behoefte aan heb is de lichamelijke verzorging. Ze schroomde niet om mijn prachtlijf prachtig te houden. Oorharen eruit jassen, neusharen eruit jassen, wimpers eruit jassen, mee-eters uitpulken, pukkels uitdrukken, ze draaide haar hand er niet voor om. Heerlijk vond ik dat. Ik ging dan op m’n rug liggen en zij ging dan zo op me zitten dat ik me totaal niet meer kon bewegen (lees ontsnappen) en ik me volledig over moest geven aan haar grijpgrage nagels. Man, prachtige tijd.
Maar het alleralleraller mis ik het knakken. Ik heb al duizend jaar last van m’n rug. M’n onderrug dat is. Dat zit daar ergens in de knoop ofzo. Of het komt door m’n houding, wie zal het zeggen? In elk geval doet mijn rug auw. En soms heel erg auw (start geluidsband; Aaaaaaaaaaaaahw)
Jááááááren geleden ben ik eens naar een fysiotherapeut geweest en hij leerde me een trucje om de rug te ‘knakken’. Ik moet dan op m’n rug liggen met de benen gestrekt. Dan moet één been gebogen over het rechte been als een omgekeerde V. Een ander moet dan mijn boventors tegenhouden terwijl met het volle gewicht de omgekeerde V de tegenovergestelde richting uit wordt gedrukt. ‘krakkrakkrakkrak’ doet rughausen dan. En daarna het andere been de tegenovergestelde richting op. HEERLIJK!!!
Maar voormaligje deed het altijd zo lomp dat ik van de pijn een slappe lach van hier tot minimaal Taiwan kreeg. Hahahahahaha. Man, wat mis ik dat.
Over 130 dagen ga ik weer de vrouwenmarkt op. Wens jij nu niet zolang te wachten en ben jij genegen om bovenstaande ‘ik mis’ dingen op je te willen nemen, neem dan even contact op.
Ik denk dat we er samen wel uitkomen.
We knak’en!
Wat veel mensen niet over me weten is dat ik nogal muzikaal ben ingesteld. Ik ken werkelijk een hele shitload aan liederkes helemaal uit m’n hoofd en vaak weet ik ook nog wel een weetje te vermelden over de artiest in kwestie. Ook de juiste toonhoogtes, de correcte intonaties, de lengte van de uithalen en de gitaar danwel drumsolo’s weet ik tot in de gedetailleerde puntjes uit mijn hoofd. Maar laat ik vooral de teksten niet vergeten. Die vind ik net zo belangrijk als de melodie. Ik weet waar die dingetje over gaat, swa!
En al deze dingen zijn vanzelfsprekend reuze handig bij een avondje karaoke. Geweldige avonden zijn dat, karaokeavonden. Ik hartje karaokeavonden. Er kunnen niet genoeg karaokeavonden zijn, dat zeg ik.
Maar ja, Paradise by the dashboard light, I’m too sexy, Thank God I’m a countryboy en The time of my life gaan ook vervelen natuurlijk. Vooral bij de toehoorders.
En daarom, lieve lezer, ben ik stiekem en in het geniep aan het oefenen op vers materiaal. Met de gordijnen dicht ben ik onderstaand nieuw liedje aan het instuderen. En deze keer boeit het me niet zoveel waar het lied over gaat. Ik versta er geen ruk van. Er komt ‘corazon’ in voor en de titel is Sofia dus ga ik er maar vanuit dat het over het bevruchten van Sofia gaat.
Maar met alleen de zang ben ik er nog niet, ben ik bang. Kom op zeg, het is 2016, daar kom je echt niet meer mee weg tegenwoordig. En dus ben ik er ook danspasjes bij aan het inleren. Niet nagedaan hoor. Nee, mijn eigenste choreografie!
Ik wil er niet teveel over prijsgeven maar kan wel zeggen dat ik bij de ‘se que no se que no’ een stap naar voren en weer terug doe en dat ik bij ‘soy oy oy oy’ met m’n vlakke handen vooruit voor m’n tors heen en weer zwaai.
Je zou het eigenlijk moeten zien.
Ik ga me nog even in het zweet werken. Verder perfectioneren.
Wie weet tot gauw tijdens een heerlijk avondje karaoken?
We stiekem oefen’en!
(ps. ik vind dat ‘Iedereen is van de wereld’ van The Scene op 1 moet bij de top 2000 dit jaar)
De vaste leesters hiero zitten er uiteraard al een paar dagen op te wachten. Waar blijft nou dat verlossende woord? Ik begrijp dat. Het is niet voor niks dè jaarlijks terugkerende grote vraag natuurlijk; Heeft ie wel of heeft ie niet?
Nou lieve leester, rustig maar. HUUUUUUUU!! Kalm neer en ga maar even weer rustig zitten. Ik heb namelijk niet.
Nee, ook deze zomertijd (voorheen jachtseizoen) is het me wederom niet gelukt om me te binden aan een vrouwspersoon. De vrouwtjesvijver bleek ook deze keer weer akelig leeg. Ik heb hier en daar wel wat aardigs voorbij zien zwemmen maar dat was klein grut, daar doe ik het niet voor. Maar dat weet jij natuurlijk.
Die ene dikke vis zat er telkens maar niet tussen. Niet dat ik een dikke vis zoek hoor. Hahaha, zie je het voor je, gaat eindelijk m’n dobber onder, zit er een dikke Bultrug aan de haak. Dat trekt m’n lijntje toch helemaal niet joh! Hahahahahaha. Nee, de spreekwoordelijke dikke vis bedoel ik natuurlijk! Gekkie! Die hoofdprijs. Die kanjer. Die ene waar je trots op kunt zijn. Jeweettog?
Dus heb ik sinds afgelopen zondag m’n forse kinderarmhengel maar weer opgeborgen want in de winter vis ik niet. Maar dat weet jij natuurlijk als vaste leester. (nou ja, het is meer een hengeltje hoor maar voor de beeldvormers alhier maakte ik er kinderarmhengel van.) Alleen voor wat onderhoud en wat smeerbeurten haal ik ‘m deze winter tevoorschijn.
Zondag 26 maart volgend jaar issie weer in vol ornaat enkele maanden voor het publiek te bezichtigen, bewonderen en wie weet voor een dikke vis te bezitten. Wie zal het zeggen?
We hengel’en!
Ik voorspelde het gisteren al op den Twit en het verliep vanochtend exact als ik voorspelde. En eigenlijk is het helemaal niet vreemd, nu ik erover nadenk. Ik ben ook een ruster namelijk.
Met de klok een uur terug in m’n achterhoofd mochten Fred Skelet en Koos Boos wat langer opblijven gisteravond. Maar dat was niet de enige reden hoor, ik vind het namelijk ook wel gezellig met ze (of überhaupt iemand……..😢) om me heen te hebben tijdens een tv-avondje. We keken naar ‘Ik hou van Holland’ met Linda de Lachgeit. Want dat is het enige beetje kindgeschikte programma op tv op zaterdagavond. En het leuke van met mij naar zo’n spelshow kijken is dat ik overal, maar dan ook echt overal, commentaar op heb wat weer een enorm effect heeft op de lachspieren van de jongens. Dolle boel in de bloghut!
Om 22 uur keek ik eens opzij. Nee, nog geen enkel teken van vermoeidheid bij de jochies. En ook de vooraankondiging van het programma op stapel werkte in hun voordeel. Of het programma? Meer een deelnemer, Jan Jaap van de Wal. Ik vroeg ze hazenlipstijl of ze dat programma ook nog wilden zien. Tranen van het lachen rolden over hun wangetjes.
Nou vooruit maar dan weer, ik ben niet zo moeilijk. En het zou in de ochtend in mijn voordeel werken, bedacht ik me.
Na een half uur hazenlippen was ik er wel klaar mee, Studio sport begon.
Omdat onze 2 favoriete clubs hadden gespeeld wilden ze ook dit zien. Huh? Het was half 11 hoor! En dat vanaf half 7 vanochtend! Nou, vooruit maar weer, ik ben niet zo moeilijk.
Na onze FC gaf Teun aan dat hij toch maar naar bed wilde. Het was tenslotte al bijna 23 uur. Ik wenste hem welterusten en toen ik de deur sloot hoorde ik hem al snurken.
Sam en ik gingen gezamenlijk naar bed. Na Studio sport. Het was zijn beurt om bij mij in het hemelse bed te slapen. We kletsten nog even wat over de korfbalwedstrijd van die ochtend en na een welterusten draaide ik me om. Nog geen 15 seconden later hoorde ik hem snurken. Ik sloot tevreden mijn ogen.
Vanochtend, 06.18 uur. Ik werd op m’n schouder getikt. Of ik even wilde opschuiven want Teun wilde erbij.
Zucht………………………
Nu is dat natuurlijk geen probleem als ze gewoon in het hemelse bed verder slapen maar het punt is dat mijn blaas ook altijd rond deze absurde tijdstippen wakker wordt. Ik sneak dan heel gladjes uit het hemelse bed en ga heel stilletjes in het donker ontluchten. Maar ja, ik zei het al eerder, wij zijn geen slapers, wij zijn rusters. Wij slapen met 1 oog en 2 oren open.
‘Teuheuuun, zullen we opstaan?’, hoorde ik vanaf de wc. Zucht……………………..
(*noot van de redactie;: Nu denk je natuurlijk dat ik gewoon weer m’n hemelse bed in kan kruipen en de jongens even met hun tablet laat. NEEN! Als ik wakker ben, ben ik wakker. Dan sta ik op. Is een commando/black ops dingetje. Vertel ik nog wel een keer.)
Die klok zetten we straks wel terug. Fukking wintertijd……..🖕🏼
Eerst maar even wakker worden. Vanavond liggen ze er bij sundown in. Wat ik je brom!
We wintertijd’en!
Ik kreeg vorige week een droevig telefoontje. Het zette me (weer eens) stevig aan het denken over mijn eigenste persoontje. En eigenlijk doolt het sindsdien (weer eens) door m’n hoofd.
Het meest van de tijd ben ik alleen thuis. En ik ben 45 jaar.
Ik heb niet de aller gezondste levensstijl, dat is geen geheim. Maar ik voel me daar wel het prettigst bij. En dat mijn lijf van binnenuit zo nu en dan een signaal geeft, ach, dat gaat wel weer over. Daar ga ik altijd maar vanuit.
Maar is dat wel zo? Zijn het niet allemaal kleine waarschuwinkjes? En dat het optellen van al die waarschuwinkjes een keer ophoudt? En dat ze mij dan op een dag vinden? Het houdt me weer erg bezig, kan ik melden.
Vanmiddag hebben we M. begraven.
Hij was alleen. Hij is 45 jaar geworden.
Ik vind het verschrikkelijk.
Die jongens van mij beginnen steeds moeilijker vagen te stellen.
‘Papa, wie is beter, Messi of Johan Cruijff?’ ‘Papa, waarom gaat die Skoda sneller dan jouw auto?’ ‘Papa, waarom ligt jouw slaapkamer vol met kleren?’ ‘Papa, waarom heb jij haar op je kont?’
Het zijn van die levensvragen waar elk kind op een bepaald moment in zijn/haar leven mee te maken krijgt en vanzelfsprekend ben ik nooit te beroerd om op dit soort vragen met een gepast antwoord te komen. Ik heb een aardige herseninhoud met heul veul triviale onzindingetjes dus ze verrassen me niet zo snel. En anders heb ik nog een hele brede rechtermouw, maar ssssssssst!
Tot vorige week.
‘Papa, hoe groot is de ruimte?’ Tja……….. Met “heeeeeeeel groot” namen ze geen genoegen. Ik had even geen antwoord klaar. Ik beloofde ze het uit te zoeken en dat ik dinsdag met het antwoord kom.
Wat een toeval dat bij Discovery Science de driedelige serie “How the universe works” te zien was! Mèn, mijn leven hangt ook van geluk aan elkaar hè?
Ik ben er eens goed voor gaan liggen.
En dat was maar goed ook! Goeiendag zeg. Daar moet je toch een heelalkundig natuurwetenschapgeleerdeslimmerd voor zijn man! Ik zag allemaal sterretjes (ha!).
Ze hadden het over materie en toen dat te moeilijk werd verzonnen ze er antimaterie bij. Ze hadden het over energie en toen dat niet meer te verklaren was, was daar ineens tegenenergie. Ze hadden het over zwarte gaten en over superzwarte gaten. Ze hadden het over lichtsnelheid maar dat is een slakkengangetje vergeleken met Plancktijdsnelheid. Ja weet je, zo kan ik het ook. Als het niet meer te bevatten is, verzin je er gewoon wat bij. Pffff, stelletje kwakzalvers.
Maar zo goed en zo kwaad als ik kon, nam ik de informatie in me op.
Ik zal hier in het kort uitleggen wat ik ervan gebakken heb en wat ik dinsdag aan mijn jongens zal vertellen.
Hiernaast is ons Melkwegstelsel. Ons melkwegstelsels is honderdmiljard kilometer groot. Ons melkwegstelsel is één van de honderdmiljard sterrenstelsels in het heelal. In het rechthoekje (linksonder) is ons zonnestelsel. Dus de zon en alle planeten. Vanaf de Aarde naar de zon is honderdmiljard kilometer. Maar als je daar dichtbij komt, verbrand je levend.
Hiernaast het heelal.
Bij de pijl is een puntje zo groot als een mierenpiemeltje. Dat mierenpiemeltje is honderdmiljard kilometer lang en ook breed. Bovenop dat mierenpiemeltje zit een piepklein zwart puntje. Dat piepkleine puntje is honderdmiljard kilometer in omtrek. Daar hangt ons melkwegstelsel ergens rond. En dus ook de Aarde waar wij op leven. Dus als je omhoog kijkt zie je in wezen maar eenhonderdmiljardste procent van het heelal.
Dus als ik zeg dat de ruimte heeeeeeeeeeel groot is, dan is de ruimte ook heeeeeeeeeeeeeeel groot ja!
Zal je zien dat ze dinsdag even opkijken, ‘oh’ zeggen en verder gaan spelen op hun tablet.
Zucht.
We moeilijke vraag’en!
Een weekendje Moeke zat weer in de planning. Teun vroeg er laatst naar. “Wanneer gaan we weer naar oma Anneke? Want dan ken ik Gronings praat’n jááááá.”
Hij begon van de zomer ineens moeke’s dialect na te praten en dat was lollig, kan ik je melden. Er circuleert ergens een filmpje van Sam en Teun die een hele conversatie int Grunnings praat’n jááá rond. HAHAHAHA.
Dus gisteren gingen we weekenden in het pittoreske Groningen. En maandag weer terug, het is tenslotte herfstvakantie. Voormaligje whappte of ik wel genoeg kleren had. Ontzettend lief natuurlijk maar ik weet dat ze zich zorgen maakt omdat ik met enige regelmaat Sam met Teun zijn kleren aan en Teun met Sam zijn kleren aan terug kom brengen. Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ook niet over rozen……..
Lang verhaal kort, we gingen goed bepakt op weg.
Eenmaal in Groningen kwam ik tot de ontdekking dat ik toch iets vergeten was. De pyjama’s. Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ook niet over rozen…….
Wij weer de auto in om pyjama’s te scoren. In de H&M zag ik een spetter werken dat er pyjama’s te koop waren, ik gaf ze de vrije hand. Maar wel met de mededeling dat ze niet beiden dezelfde moesten kiezen want met hun huidige Minions pyjama trek ik met enige regelmaat Sam de pyjama van Teun aan en Teun die van Sam aan. Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ook niet over rozen……….
Ze zochten bovenstaande outfits uit. Ik dacht dat het verkleedpakken waren maar swa, zij vonden ze mooi.
Ik doopte ze om tot Fred Skelet en Koos Boos en dat is natuurlijk weer een dikke hit hier in huis.
Teun was aan de beurt om bij mij te slapen, Sam ging in het enkele bed. Ik had hem verteld dat als het nog donker is het nog te vroeg is om op te staan maar dat hij dan eventueel de lamp aan kon doen om een boekje te lezen ofzo.
Vanochtend, 06.37 uur. Ik werd op mijn schouder getikt. Half slapend draai ik me om. EEEEEEEEKSSS!!! Ik schrok me de tering. Staat er ineens een skelet naast me.
Blijkt dat het glow in the dark is……………….
Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ècht niet over rozen…………..
We scary shit’en!
Kan dat hele koninklijk huis niet even heel snel opsodemieteren? Stelletje oplichters. Het zijn gewoon een stel criminelen. De witte boordste criminelen die je maar kunt bedenken.
Na alle schuimige gedoe met dat Lockheedzaakje, die boot van ze, die koets van ze, die villa in Mozambique èn Griekenland lees ik deze week dat ze de opbrengst van de verkoop van schilderijen uit hun privécollectie (miljoenen!) lekker zelf houden. Okee, privécollectie. Maar hoe komen ze aan die privécollectie? Zoals ik het zie krijgen (KRIJGEN!) ze geld van ons, het volk. Dus alles wat ze daarmee aanschaffen is van ons, het volk. En wie zegt mij niet dat deze schilderijen in het verleden niet achterover gedrukt of gestolen zijn? Ik vind dit nogal wat, moet ik eerlijk zeggen.
Maar ze maken het nog bonter. Nu is bekend geworden dat ze sinds de zeventiger jaren een geheime deal met de belastingdienst hebben betreffende de afdracht van vermogensbelasting.
WAT? Dus Juliana, Beatrix èn Willem-Alexander wisten en weten van deze regeling en houden het al die jaren onder de pet? Dan ben je in mijn ogen gewoon een crimineel en dien je bestraft te worden.
Een groot deel van de Tweede kamer wil af van deze deal. Ja duh! Is het wellicht een idee dat de koning zelf met dit plan komt? Sterker nog, is het een idee dat de koning de stekker zelf even uit de monarchie trekt? Hij moet toch zelf ook zien dat het één grote poppenkast is? De man leidt het meest luxe leventje op kosten van de belastingbetaler terwijl veel belastingbetalers amper rond kunnen komen. Ik zou mezelf niet in de spiegel met droge ogen aan kunnen kijken.
En wat krijgen wij, het volk, ervoor terug? Vroeger beschermde de koning zijn onderdanen met een riddermacht maar tegenwoordig? Ik heb geen idee. Ja, we hebben Koningsdag, een vrije dag. Hoewel dat niet eens voor iedereen geldt trouwens. Het zou de man sieren als hij de kosten (of een aanzienlijk deel ervan) voor deze dag voor zijn rekening zou nemen. Van zijn privérekening.
Ik vraag me trouwens af of hij überhaupt ooit iets zelf betaald. Zou hij een portemonnee in zijn achterzak hebben? Voor een ijsje voor zijn kinderen? Een broodje kroket? Boodschappen? Benzine? Lijkt me niet, hè?
Ja, zo kan ik ook een privévermogen opbouwen.
Nee, het enige voordeel van ons koningshuis zijn die lollige Lucky-tv filmpjes.
We opsodemieter’en!
Het schijnt dat ik dees jolijtsijt kan aanpassen aan het beeldformaat van een pc, een tablet of een telefoon. Qua leesplezier, dat is. Ik ben nog van de oude stempel en ga er automatisch vanuit dat je het gewoon vanaf een computer doet maar MENSEN! diz iz toetousendsixtien mèn! je kunt dit overal op lezen, jeweettog?
Nu ben ik wel benieuwd waar jij, lieve lezer, de anekdoten het meest of het liefst of het graagst op leest.
Hieronder een polletje. Doe me een plezier en vink ff jouw antwoord aan. Volgens mij is het volkomen anoniem.
Wellicht dat ik eventueel dees jolijtsijt wat leesplezieriger voor je kan maken.
“Papa, mag het Dustyliedje erop?”
Het Dustyliedje is ‘Thunderstruck’ van AC/DC. Het wordt gebruikt in Pixar’s Planes 2.
Net op het moment dat Dusty zich heeft voorgesteld aan de bosbrandbestrijders klinkt er plots door de luidsprekers dat er een bosbrand woedt en de firefighters zich gereed maken om het vuur te blussen. Die ontzettend prettige intro wordt dan ingezet. Ik vind het een briljant stukje film.
En Teun dus ook. Hij was al een beetje AC/DC-fan na de Smurfen (daar wordt ‘Back in black’ in gebruikt) maar na deze scene is hij helemaal om.
En dan zit hij naast mij in de auto als een dolle te luchtgitaarspelen als ik het intro op vol volume zet. Met zijn rechterhand strijkt hij dan over zijn buikje en met zijn linkerhand vingerfriemeld hij in het luchtledige. Geweldig om te zien. Ik speel meestal de drums op het stuur, mijn benen of het dashboard maar zo af en toe speel ik ook de tweede gitaar. Samen zij we een fantastisch luchtgitaarduo.
Ongeveer op 2.28 komt het DENG DENG DENG-stuk en hoe hilarisch is het om te zien dat Teun dan net steeds een fractie van een seconde te laat met zijn hoofd headbangt. Ik zie hem dan heel geconcentreerd luisteren maar toch telkens issie nèt iets te laat. HAHAHAHAHA 😂😂😂😂😂😂.
Maar natuurlijk heeft AC/DC meer van deze prachtige gitaarintroplaten gemaakt. Ik noem een ‘Highway to hell’ en natuurlijk ‘Whole lotta Rosie’. En je raadt het al, laatstgenoemde is meneertje’s nieuwste knijter. “Papa, mag Rosie erop?” HAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂.
Man, wat vind ik het toch fijn dat in elk geval één van mijn zoons een uitstekende muzieksmaak ontwikkelt. Want Sam? Die zit achterin ons een beetje verveeld aan te gapen. Vaak met zijn handen over zijn oren. HAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂. Je zou ons eigenlijk eens moeten zien.
Oh wacht, laat ik het eens gaan vloggen! Mèn, wat een briljant plan!
We vingerfriemelvlog’en!
Als je dood bent ben je dood. Klaar. Einde. Over en uit. Dat is mijn overtuiging.
Maar toch gebeuren er zo heel af en toe dingen die ik niet kan verklaren.
Er valt ineens iets om. Een foto staat plots omgedraaid. Een lamp is zomaar aan.
Zou het dan toch?
Vandaag zou pa 69 geworden zijn.
Ik ga er gewoon vanuit dat hij dit leest. Punt.
Gefeliciteerd pa!
Love you.
Miss you.
Everywhere I go, every smile I see
I know you are there smiling back at me
Dancing in moonlight, I know you are free
Cuz I can see your star shining down on me
Ik vind sommige vrouwen onduidelijk. Zo, ik heb het gezegd.
Wat voor moeite is het nou om duidelijkheid te verschaffen als de situatie daarom vraagt?
Gisteren maakte ik weer eens zo’n situatie mee.
Ik stond op de parkeerplaats bij de McDonald’s heerlijk te genieten van één van m’n 2 quarterpounders. Zonnebrilletje op, raampje open, muziekje aan. Ik op m’n best zeg maar. Ineens komt er een auto pal naast mij parkeren. Zucht, overal plek en dan precies naast mij. Heb ik zo’n hekel aan!
Langzaam draaide ik m’n hoofd geïrriteerd naar links om te zien wie deze oetlul nu weer was. HALLOOOOOOO!!!! 😍😍😍😍😍😍 Goeiendag zeg, mooie vrouw galore! Blond, krullen, rond mijn leeftijd, niet te veel make up. Ik was op slag verliefd. In de verte zag ik ons al de horizon verkennen. Langs de branding rennen. Voor het haardvuur liggen. The works enzo.
Ik nam een hap van m’n burger, spoelde ‘m weg met een slok ijsblokcola en nam het initiatief.
“Weertje hè?”, is mijn beste openingszin ever en dus gebruikte ik ‘m. “Ja, heerlijk!”, zei ze glimlachend. “Dit mag voor mij nog wel even aanhouden zo.” Ik glimlachte terug. “Doe maar tot 14 februari, hahahaha.”, reageerde ik gevat. “Eet smakelijk trouwens.”
“Dank je wel, jij ook.”
“Kom je hier vaker?”, opende ik weer eens een zin. “Oh, niet zo vaak maar af en toe vind ik het zóóóóóó lekker hè?”, vertelde ze. Natuurlijk begreep ik dat als geen ander en ik propte het laatste stuk hamburger naar binnen. “Past het? Hahahaha.”, vroeg ze. Druk knikkend en kauwend lachte ik terug. En zo kregen we een zeer leuk, op het uitdagend erotische af, gesprek.
Goh, wat een leuk mens, dacht ik. Dit kon wel eens mijn perfecte vrouw zijn, mooi, lief, humor en ze houdt ook nog van McDonald’s! Een gelukzalig moment overviel mijn koude ziel. Ik besloot tot het punt te komen.
“Ben je getrouwd, heb je een vriend, ben je bezet?”, vroeg ik
“Ja, die zit hier naast me achter het stuur.”, zei ze met een gezicht als duhuu.
Zucht, had ik weer.
Dàt, lieve lezer, bedoel ik nou.
Een klein beetje duidelijkheid vanaf het eerste moment had mij voor weer een nieuwe teleurstelling behoed.
We duidelijkheid’en!
Ik schreef laatst toch al dat ik aan de drugs ging? Weet je nog? De heavy shit. Nou, afgelopen maandag kreeg ik een sms dat ze bij de plaatselijke dealer klaar lagen. En dinsdag heb ik ze dan ook gehaald. Ik kreeg 2 plastic potjes mee, een klein potje (de 30 mg units) en een iets groter potje (de 120 mg). Er werd me met klem verteld om me asjeblieft aan de dosering op het stickertje te houden want “het zijn aardig zware drugs”. Ik glimlachte wat, deed m’n zonnebril weer op en ‘Uhu’de’ naar het meiske. Pfffff, wat wil zo’n meid mij nou vertellen over mijn eigenste prachtlijf en hoe ik daar mee omga?
Pilletjes niet groter dan een snotje, zitten in de potjes. De eerste week mag ik 1 per dag, de tweede week 2 per dag enzovoorts. Bij de vijfde week mag ik overgaan op de 120 mg units, 2 x per dag, zesde week 3 per dag enz. En dit mag ik maximaal tot 3x per dag ophogen. Tot ik waarschijnlijk zo stoned als een garnaal ben en ik ongetwijfeld totally verslaafd ben. En ik fietsen ga jatten, op Nike Air ga lopen, m’n tanden kwijtraak en in portieken ga slapen.
Ik heb gisteravond, voor mijn 3,5 urende dut (ik was kapot!), het eerste snotje ingenomen. En toen ik weer wakker werd vernam ik er niets van. Tsssss, met je bijwerkingen! Zie je dat het oplichters zijn, daar bij de farmaceutische industrie?!
Maar, lieve lezer, wat er afgelopen nacht met me gebeurde, ga ik nu opschrijven. Lees snel verder dan!
Om 3.15 uur exact schrok ik wakker. Mijn lichaam stond in brand. Het zweet brak me uit alle lichaamsopeningen uit. Ik was helemaal heet! Hmmm, ik was helemaal heet en trok m’n shirt langzaam uit. Jij zat op je hurken voor me en trok m’n string langzaam over m’n kloppende…….
Oh wacht, dat is een andere categorie. Sorry!
Ik schrok me een aluhoedje. Wat was dat nou weer? Een tijd terug al hartkloppingen en nu dit! Ik sprong uit bed en keek angstig om me heen. Hypochondrisch als ik ben ging ik uit van het ergste en dacht dat mijn laatste uur geslagen had. In mijn hoofd streepte ik eventuele onmogelijke oorzaken weg:
Een aanslag op mijn leven? Hahahahahah, ik moest er zelf om lachen.
Een brandende sigaar in bed? Ik rook in de tuin.
Een woest erotische droom? Hmmm, zou kunnen maar dan zou ik lichamelijke opstand moeten hebben.
De snotjes dan ? Vlug pakte ik de bijsluiter erbij. ‘Opvliegers’ stond bij de lijst van bijwerkingen.
Aha!
Lieve lezer, ik ben dus een man in de herfst van zijn leven met opvliegers. Zucht, het is een vreemde wereld.
Maar nu ineens begrijp ik vrouwen ook een stuk beter! Da’s ook wel weer goed nieuws, toch?
Nu zij mij nog.
We opvlieger’en!
“Heb je wel pannen”, vroeg ze toen ik de deur uit ging. “Waarvoor?”, was mijn veelzeggende antwoord.
Ik ben niet zo’n eter. Of eigenlijk, ik ben niet zo’n lekkere eter. Het moet vullen, dat vind ik stukken belangrijker. En ik ben ook niet zo’n etenstijdtype. Ik heb honger en dan ga ik iets eten. Het maakt me in principe niet zoveel uit wat het dan is, als het mijn honger maar stilt. Ben ik ergens en er is een broodje hamburger of een sateetje te koop, dan neem ik dat. Maakt me niet uit hoe laat het is.
Zo houd ik me al dik 5 jaar op de been. Want ik weet niet beter. Het eten is altijd voor me gemaakt. Bij moeke en ook bij voormaligje zat ik te wachten op het welbekende ‘aan táááááááfel’ en dan ging ik eten tot ik vol zat. 40 Jaar heb ik dit zo gedaan en altijd naar alle tevredenheid. Vooral van mijn kant dan.
Nu ik al een tijdje op mezelf aangewezen ben is bovenstaande vooral het geval. En ben ik in een dolle bui, wil ik nog wel eens een restaurantje bezoeken. In m’n eentje, dat interesseert me ook niet zoveel. Of ik eet bij m’n matties, dat komt ook regelmatig voor.
Maar, lieve lezer, dat gaat natuurlijk wel allemaal in de papieren lopen. Ik bedoel, een paar keer per maand bij restaurant ‘De Librije’ of ‘De Leest’ eten is best een prijzige bezigheid immers. En ook las ik overal dat vrouwen een man ‘die kan koken’ willen. Dus bedacht ik me dat ik wellicht zelf ook wel het een en ander in elkaar kon flansen. In de supermarkt haal ik dan dingen die me lekker (en makkelijk te bereiden!) lijken en daarmee ga ik dan koken/bakken/kokkerellen. En het is me nu al met enige regelmaat gelukt, kan ik melden. Ik ben wat dat betreft best trots op mezelf.
WAT DAN NIET HELPT IS DAT MENSEN MIJN KOOK/BAK/KOKKERELKUNSTEN EEN BEETJE BELACHELIJK GAAN LOPEN MAKEN!
Kom op zeg, ik ben daar best een labiel mannetje in. Een beetje steun zou mij veel meer genoegen doen en eigenlijk ook heel erg welkom zijn. Ik doe namelijk erg m’n best hoor!
En ja, dat ik maar 1 pan heb, dat is nog wel een dingetje. Daar moet ik nog even iets op verzinnen.
En ook op het spetteren. Irritant gedoe. De vetvlekken vliegen me op de kleren, man! Ik zat zelf te denken aan een schort of volledig naakt. Aandachtspuntje………
We kook/bak/kokkerel’en!
Het veldseizoen is inmiddels 4 wedstrijden onderweg en tja, wat zal ik ervan zeggen? Laat ik voorop stellen dat ik de veldcompetitie niet zo heel erg belangrijk vind. Het is een kleine competitie met 4 ploegen en met een betrekkelijk korte speelperiode (enkele weken). Dus van een echte competitie wil ik niet spreken.
Waar het wel ontzettend nuttig voor is, is aan elkaar wennen, de nieuwe regels onder de knie krijgen, conditie opbouwen en trucjes leren.
Sam is ingedeeld in de E5 samen met de topscoorster uit zijn vorige team, een jongetje uit de F2 en een jongen en een meisje met E-ervaring.
Zaterdag 3 september begonnen ze de competitie met een dikke nederlaag en ik zag het gelaten aan. Ik maakte me meer druk om het feit dat ik in de veronderstelling was dat ze in de zaal moesten spelen en ik dus in T-shirt langs de frisse kant stond. Zucht, ik moet er ook even weer in komen. En, laat ik eerlijk zijn, ik had me voorgenomen me voorbeeldig te gedragen langs de lijn.
Het was duidelijk dat de nieuwe regels voor de ex F’jes flink wennen is. Vooral het verdedigd schieten is lastig want dat mag niet meer. En ook gaat het allemaal wat sneller en zijn de tegenstanders groter. Ik wist niet helemaal wat ik ervan moest denken maar het leek me verstandig het enthousiasme bij Sam hoog te houden. Stel je voor dat hij ineens op voetballen wil en ik straks met guur weer en ijzige kou langs de kant moet gaan staan. Dat is voor niemand prettig, lijkt me.
De tweede wedstrijd in de bloedhitte werd gewonnen en, laat ik eerlijk zijn, me niet met de wedstrijd bemoeien viel me zwaar. Hier en daar coachte ik (en ook de 2 leidsters natuurlijk) de kinderen naar de overwinning. Commentaar van de leider van de tegenstander over ons fanatisme lachten we weg. Kom op zeg, wij fanatiek, hahahaha.
Ook de derde wedstrijd werd in winst omgezet en dat was een knappe prestatie. Na een 1-4 achterstand kwam het karakter van de spelers boven en na een gelijkopgaande strijd eindigden we (ze) in 8-7. Voor het eerst voelde ik een soort trots op het team. Ik zag er potentie in.
In tegenstelling tot vorig seizoen heb ik nu nog geen training gezien maar ik merk aan de wedstrijden dat er goed getraind wordt. De nieuwe regels zijn nu al aardig ingeslepen bij de ex F’jes en het niveau groeit. Mooi om te zien.
Gisteren speelden we de eerste heenwedstrijd van het veldseizoen en hoewel wel verloren met 7-4 vond ik dit de beste wedstrijd tot nu toe. Goed, we hadden pech dat 1 jochie bij de tegenstander er 6 ingooide maar er werd door ons heel goed gespeeld. En ook deze keer coachte ik een beetje maar gaf ik vooral tips. In de rust nam ik onze sterspeelster even apart en tipte ik haar over een stap naar voren doen om daarna in een snelle beweging naar achteren te springen om ruimte te creëren voor een schot. De tegenstander moet namelijk jouw schouder aan kunnen raken wil je verdedigd staan.
De tweede helft begon, ik was toe aan een sigaartje. Ver van het veld (rookvrije zone!) stak ik eentje op. Sterspeelster kreeg de bal in scoringspositie maar ze stond verdedigd. Ze deed een stap naar voren en weer naar achteren en schoot. Helaas mis maar wat vond ik dat geweldig om te zien! Zo snel iets oppikken! Geweldig!
Nog 3 veldwedstrijden en dan gaan we de zaal weer in. De echte competitie.
Ik heb daar zin en ook alle vertrouwen in. Het is een alleraardigst team namelijk.
En mocht het niet helemaal lopen, dan ben ik best bereid om hier en daar wat langs de kant te coachen. Want ik merk dat de kinderen daar toch wel baat bij hebben.
We nieuwe seizoen’en!
Ik heb er een pest aan. Altijd eigenlijk al. Ik koos op school altijd de zijde van de ‘zwakkeren’ want ik had medelijden. Ik zag dan de angst of de hulpeloosheid in hun ogen en sprong er meestal tussen of kwam tussenbeide. Dat heeft niets met stoer doen te maken maar meer met het effect van mijn inmenging als ‘baas’ van de klas. Want dat was ik wel. In elke klas werd ik ongevraagd de baas. Het zal m’n uitstraling zijn. Zover ik weet viel het pesten in mijn omgeving dan ook reuze mee.
Ook zit ik er fel op bij Sam en Teun. Ik leer ze gericht slaan en trappen maar vooral hoe ze juist ontwijken dat ze gepest worden of dat ze in gevecht raken. En ook hamer ik erop dat zij niet pesten.
Maar het is een lastig onderwerp en verdomd moeilijk dit in de gaten te houden. Laat ik hopen dat ouders bij hun kinderen hetzelfde doen om pesten te voorkomen als ik. Dat zou al een heleboel schelen, lijkt me.
Wat een beetje onderbelicht is op pestgebied, vind ik professioneel pesten. Of zo noem ik het maar even.
Stel, je werkt al jaren voor hetzelfde bedrijf op onregelmatige tijden en je hebt jouw werk prima kunnen afstemmen op jouw privésituatie. Tot er een incapabele manager, die zich wellicht omhoog gelikt heeft, aangesteld wordt. En deze incapabele manager instrueert zijn mensen weer om een ontmoedigingsbeleid door te voeren. Want vaste krachten (lees dure krachten) moeten eruit, het liefst uit zichzelf. En binnen de kortste keren valt de hele afstemming tussen jouw werk en jouw privé weg want jij hebt helemaal geen rechten, deze incapabele manager bepaalt wanneer jij werkt.
En vraag je netjes via mail om een uitleg dan word je genegeerd, word je ‘afgeblaft’ of word je uitgenodigd voor een persoonlijk gesprek (waar ze je met z’n tweeën tegen de muur kunnen lullen). Want zwart op wit, dat willen de incapabele manager en zijn kornuiten natuurlijk niet.
Dat noem ik professioneel pesten. En dat moeten we eigenlijk ook niet willen, toch?
Wat zou het handig zijn als er dan nog ergens een flink confronterend dossier over deze incapabele manager rondzweeft.
Pesters, dat zijn onzekere lui en daar kunnen we heel goed zonder.
Hè hè, eindelijk heb je haar een schop gegeven. Ik heb ook nooit begrepen waarom je onze goede vriendin Jennifer inruilde voor dat plastic botoxmormel trouwens. Met haar maniertjes en gemekker.
Maar goed, het is nu verleden tijd. Gelukkig. Ik zag jou, mijn dierbare vriend met de jaren aftakelen en ongelukkiger worden. En ja, dat sneed me door m’n ziel. Dat zal ik je eerlijk zeggen.
Ik zeg, tijd om door te gaan, Brad!
En dat nu de halve vrouwelijke wereldbevolking hartklopt, kwijlt en sopt, tja Brad, dat is een logisch vervolg. Ik kan je er alles over vertellen want ik heb dat in 2011 ook meegemaakt. Weet je nog? Maar doe nu eerst maar even rustig aan. Niet gelijk bij de eerste de beste het bed induiken! Het komt vanzelf weer.
Bel me maar even dan gaan we een keer als ik tijd voor je heb een pilsje pakken.
Ik spreek je, mattie!
We lotgenoot’en!
Man man man, wat heb ik gisteren afgezien zeg! Niet normaal meer. Afzien met een grote A hoor! De laatste keer dat ik zo moest afzien was nooit dus dan weet jij wel hoe ik afgezien heb.
In al mijn wijsheid besloot ik op de fiets naar de korfbalwedstrijd van Sam te gaan. Het bleek namelijk een thuiswedstrijd te zijn waar ik de hele week overtuigd was dat ze uit moesten spelen. Maar goed dat ik nog even keek.
Vanaf mijn residentie naar de thuiswedstrijd is een sigaartje of 4, bedacht ik me, en omdat ik een laatste momentman ben en dus veel te laat vertrok, moest ik flink doorstoempen. Je kunt immers als trouwe vadersupporter niet te laat bij een wedstrijd van je zoon aan komen kakken. Nou, die 10,7 km deed ik in nog geen half uur (een half uur voor aanvang van de wedstrijd was ik er…………. zucht) en als je mijn conditionele gesteldheid èn de best wel heuvelachtige omgeving hier kent, is dat best wel een prestatie. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik het sportpark op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.
Vol in de zon (zonder zonnebril want het zou een bewolkte dag worden………..zucht) schreeuwde coachte toeschouwerde ik de gelijk opgaande uiteindelijke overwinning. Mooi, weer 2 punten!
De Airborne herdenking op de hei bezoeken wij altijd op de fiets en ook deze keer was dat het plan. Voor Teun is het nog iets te ver fietsen, hij mocht bij mij voorop. Sam is al groot genoeg om die 3 sigaartjes zelf te fietsen maar hij had veel gegeven in de wedstrijd en was moe. Hij begon te jammeren tegen te sputteren. Mama bleef onverbiddelijk en zag het niet zitten om later met de 2 jongens op de fiets terug naar huis te moeten. Omdat de hei aan mijn tuin grenst offerde ik mezelf op en opperde ik dat ze allebei bij mij op de fiets konden en dat ik ze later met de auto naar mama zou brengen. Uitstekend plan.
In mijn ‘kijk eens wat een sympathieke vader ik ben’ enthousiasme vergat ik even dat het hier in de omgeving best heuvelachtig is en dat de jongens een stukje zwaarder dan 2, 3 jaar geleden zijn geworden. En dat merkte ik gelijk bij het eerste colletje van de dag. GOEIENDAG ZEG! Een procentje of 37 omhoog en ongeveer 1439 meter in lengte (kan er wat procenten en meter naast zitten). Ik trok het niet. Ik voelde spieren verzuren waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had. Halverwege pakten we even een rustmoment. Altijd lollig dat Sjonnie Voorop op zo’n moment dan zegt dat ie er ook moe van geworden is…………. zucht.
De overige heuvelachtige kilometers deed ik op karakter. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik de hei op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.
Van de hei naar mijn tuin is toch nog best wel een stukkie en ook hier was het fietspad op en af. WIE VERZINT DAT? MAAK FIETSPADEN GEWOON VLAK!!!!! WE HEBBEN NIET ALLEMAAL ZO’N GAYMOTORTJE ERIN!!
Na 3 kwartier fietsen, kletsen, ouwehoeren en afzien kwamen we bij mij thuis aan. De jongens gingen voetballen in de tuin. Ik plofte op de bank. Bezweet en uitgeput. Man man man, wat had ik afgezien.
Maar lang niet zoveel als mijn grote held in 1944 die ik natuurlijk ook dit jaar weer heb mogen ontmoeten.
Dus ik moet eigenlijk niet zo piepen.
En ja hoor, ik heb er weer eentje. Een bekeuring.
Tenminste, daar ga ik vanuit. Ik reed namelijk over een ‘rood kruis’. En ja, dat mag niet.
Maarrrrr, lieve lezer, er is altijd een maar. Ik ga deze dus mooi niet betalen. Sterker nog, ik vind dat ik een lintje verdien. Wat is het geval?
Op de A28 bij Zwolle rijd ik op de middelste baan achter een rood Polootje. Op de rechterbaan rijden vrachtwagens tot aan de horizon, de linkerbaan heeft een rood kruis. In het rode Polootje zitten 2 huppelmutsjes gezellig te klessebessen tot de bestuurster ineens bedenkt dat ze de afslag moet hebben. En ze gaat vol op de rem staan. In een fractie bedenk ik me dat óók remmen mijn achterligger in mijn kofferbak doet belanden, gooi ik mijn sigaar uit het raam, kijk ik in de binnenspiegel of er iets tussen m’n tanden zit, laat ik een toch wel best harde wind en wijk ik uit naar links. Over de ‘rode kruis’ baan.
En ja, dat hebben die miljoentriljard camera’s boven de weg natuurlijk geregistreerd. Ik zie de bon wel tegemoet.
Zucht……………….
Maar dat, lieve lezer, gaat veranderen! Als ik volgend jaar minister van Verkeer en Veiligheid word in Wilders 1 ga ik er persoonlijk voor zorgen dat enkele verkeersregels veranderd worden!
Ik zal proberen deze veranderingen hier op A4-formaat te plempen.
Ten eerste: Optiefen met die rode kruizen. We hebben zesbaanswegen (of soms zelfs meer), die gaan we vanaf dan continu 24/7 volledig gebruiken. Kom op zeg, die liggen er niet voor niets!
Ten tweede: Zesbaanswegen allemaal minimaal 130 km/u. En als er dus staat 130 dan rij je ook 130 en niet 110 (oudjes!). Overige snelwegen allemaal 120. Optiefen met die 100 en die 80.
Ten derde: Inhaalverbod op vierbaanswegen voor vrachtverkeer. Eigenlijk wil ik de rijtijden voor vrachtwagens beperken van 19.00 uur tot 07.00 uur maar dat gaat waarschijnlijk op weerstand stuiten.
Ten vierde: Verbod op onopvallende politievoertuigen. Gewoon in die grote witte Volvo’s de snelweg op. En het liefst de Porsches weer terug.
Ten vijfde: Camera’s enkel en alleen voor verkeersinformatiedoeleinden (schitterend woord voor Wordfeud!) beschikbaar stellen. En niet sneaky te gebruiken voor registratie en snelheidsmetingen.
Ten zesde: Minimale afstand tot je voorligger in een file is 30 meter. Optiefen met dat aansluiten en zigzaggen.
En tenslotte mijn heilige punt waar niet vanaf geweken kan worden en dus niet voor onderhandelingen vatbaar is, Punt 7: Een duidelijk verschil aanbrengen tussen tè hard rijden en tè hard gevaarlijk rijden. Soms is het gewoon beter om even wat extra gas te geven dan bijvoorbeeld te remmen. En ook op wegen met meer dan voldoende overzicht kan de snelheid gerust omhoog. Mits dit geen gevaar op gaat leveren natuurlijk.
Dit alles geldt voor buiten de Randstad want fuk hun! De huidige verkeersregels zijn gebaseerd op het verkeer in die volgepropte chaos en dat komt natuurlijk alleen omdat de huidige bewindslui niet verder komen dan die drukke verkeersghetto (nog een mooi woord!) die de Randstad heet. En we gaan dat financieren door een 24 uurs live vlog van mij persoonlijk.
Zo! The bold and the beautiful zal nu wel afgelopen zijn, ik ga weer naar beneden. Dag hoor.
En vergeet niet op mij te stemmen in maart want ik ga het regelen!
We verkeersregelwijzig’ en!
Als ik me niet vergis (en dat is zo want voor ik me vergis, vergis ik me niet) heb ik hier wel eens laten vallen dat ik kamp met/lijd aan/last heb van psoriasis. Een enge huidziekte waardoor ik vrouwen afschrik en ik voor altijd eenzaam en alleen zal blijven huidaandoening die gewoon ontzettend irritant is maar waar ik mee heb leren leven. Ik heb het nou eenmaal. Tis nait aans, zouden ze in Groningen zeggen.
Jaarlijks heb ik recht op 30 behandelingen bij de Padberg kliniek in het pittoreske Ede.
Ja, je leest het goed, ik MAG van mijn zorgverzekeraar 30 keer per jaar in behandeling. En dat voor een kleine eigen bijdrage van mijzelf. Ze zeggen niet van kom, we gaan die ziekte van jou eens even helemaal de kop indrukken, geld speelt geen rol. Nee, ze geven me 30 behandelingen per jaar……………………. Ach, laat ik ook maar niet beginnen over de farmaceutische maffia. Tis nait aans.
Trouwens, die 30 behandelingen zijn ruim voldoende hoor. Tenminste om het grootste gedeelte van mijn ‘vlekjes’ te doen verdwijnen. En ik word me er toch poepiebruin van! Mooi man, zo’n lichtcabine. En over het hele lichaam hè! Met regelmaat trek ik zelfs even de bammetjes van elkaar als ik erin sta. Per behandeling wordt de belichtingstijd opgeschroefd zodat het prachtlijf er geleidelijk aan kan wennen. Daar is over nagedacht. Nadeel is wel dat na een minuut of 2 in die cabine je er thuis achter komt dat een sok over het mannenkopje wellicht een goed idee zou zijn geweest.
Dus…………
Maar op mijn kruin en op mijn scheenbenen zitten hardnekkige plekken die zelfs na die 30x niet helemaal verdwijnen en hoewel ik het altijd hartstikke gezellig vind met de vriendelijke behandeldames aldaar, met die hardnekkige plekken ben ik nu wel een beetje klaar. Die crèmes en smeerseltjes heb ik nu wel gezien, ik wil hardere maatregelen. En zo gooide ik gisteren mijn charmes in de strijd in het gesprek met de behandelende artse (vrouwelijk arts, heb ik zojuist verzonnen, mag voor mij in de Van Dale).
Heb je er beeld bij? Ik met mijn gebruinde en naakte prachtlijf onder een badjas en dan mijn charmes in de strijd gooiend? Het resultaat laat zich natuurlijk raden, ik heb het voor elkaar gekregen.
Ik ga aan de medicijnen! Zware jongens zelfs. Ik lees in de bijsluiter dat een bijwerking verlies van spraakvermogen of zelfs halfzijdige verlamming kan veroorzaken. Maar hé, living on the edge toch? Tis nait aans.
Ik hoop dat deze medicijnen van binnenuit de boel herstellen en dat de hardnekkige plekken nu ook echt verdwijnen want anders moet ik helaas overgaan tot drastische maatregelen, ben ik bang. Ik ben er namelijk van overtuigd dat de schildklier de grote boosdoener is. Dat ding regelt de hormoonhuishouding dus krijgt ie de schuld. Schuldklier! Ik heb de camera op m’n iPhone even op röntgen gezet (ècht cool!) en een fotootje gemaakt (zie boven) en ik weet nu waar ie zit.
Ik moet nog even zien of het me lukt dat ding zelf te verwijderen of dat ik het aan medisch personeel overlaat.
Iemand tips?
We psioriasis’en!
Ik geef het maar weer op. Ook deze keer wordt het niks. Dat hele ik-kom-wel-weer-aan-de-vrouw-gedoe begint een beetje een kansloze missie te worden. Voor het vijfde jaar in successie sluit ik ook dit jaar het jachtseizoen weer eenzaam en alleen af.
Ik ben gewoon te eerlijk, dat is het. Als ik zeg dat ik eigenlijk alleen een vrouw voor het delen van de financiën wil dan is daar geen woord aan gelogen. Het zijn dure tijden! Kom op zeg, dat weet toch iedereen? En hoe sympathiek zou het zijn als ik die dure tijden door tweeën kon delen? De huur delen. De boodschappen delen. De autokosten delen. Het zo nu en dan hapje en drankje delen. Ik vind dat eigenlijk best wel een hele logische gedachte.
Maar ja, dat is natuurlijk niet echt een verkooppraatje, dat snap ik ook wel. Daarmee schaak je heus geen vrouwen. Zou ook een ontzettend beroerde openingszin zijn trouwens; “Zeg leuk ding, wat zou jij ervan vinden als jij mijn financiën eens even deelt?” Maar, lieve lezer, zo zit ik er wel in. Zo sta ik er wel voor. En waarom zou ik daar over liegen?
Vanzelfsprekend zouden we natuurlijk eventueel veel meer dingen kunnen delen. Dat is op zich wel gebruikelijk in een relatie. Een bed bijvoorbeeld, dat is een hele goeie. Of de bank, ’s avonds met een drankje erbij. Maar we zouden ook de voor kunnen delen. Of de na. Of een boek. Of de onder. Of het oor. En zelfs de afza en de bena zouden we kunnen delen. Plenty mogelijkheden, dacht ik zo.
Maar als ik heel eerlijk ben gaat het me puur om de financiën. En wat je er allemaal van mijn kant voor terugkrijgt, tja, daar valt natuurlijk altijd over te onderhandelen. Hé, weer eentje! Hahaha.
Geïnteresseerden kunnen zoals altijd contact leggen via de gebruikelijke weg.
We del’en!
Ja, da’s een goeie vraag, Dan. Je staat er helemaal alleen voor hè? Boven je is het een chaos van over elkaar strompelende bobo’s en naast je heb je aan Marco ook niks (meer). De superspits van weleer is veel te druk met nieuwe spelregels voor het voetbal verzinnen dan dat hij jouw elftal van technische en tactische tips voorziet. Die blik van hem naar jou na de 1-2 afgelopen donderdag sprak boekdelen.
En dan heb je ook nog een spelersgroep waarin bepaalde en bepalende spelers niet echt voor je willen vechten. En ja, dan is het best eenzaam inderdaad.
Laten we de boel eens even analyseren.
Begin met vanaf nu de wedstrijdpremies over te maken naar een goed doel. En dan elke wedstrijd een ander doel. Zo creëer je sympathie bij de fans. Wellicht zelfs bij het hele Nederlandse volk. Dan selecteer je spelers die trots zijn het Nederlandse shirt te mogen dragen. En niet spelers die na een aanfluitbare vertoning en een laf applausje naar de supporters toe met een glimlach hun cheque in ontvangst nemen.
Speaking about de opstelling, die wil ik even met je doornemen. Ik pak die van tegen Griekenland er even bij.
Zoet
Bij de eerste tegengoal stond hij te ver naar de eerste paal. Bij de tweede tikte hij de bal voor de voeten van een tegenstander. Beginnersfouten!
Veltman
Komt body tekort en probeert dat te compenseren met domme overtredingen. Liet zijn tegenstander voor zich komen bij de 1-1.
Bruma
Prima verdediger voor de Eredivisie. Internationaal gaat het allemaal wat te snel voor hem. Verloor knullig de bal wat de nederlaag inleidde.
Blind
Koning van de risicoloze passes. Is te technisch voor een verdediger. En heeft een knotje.
Willems
Is meer aanvaller dan verdediger en zo speelt hij ook. Maakt onnodige meters voorwaarts waardoor hij achterin regelmatig te laat komt. Struikelde over zijn eigen trucje.
Sneijder
Is over de top. Voegt niets meer toe. Eventueel nog te gebruiken in een 10-rol.
Strootman
Dè leider van het Nederlands elftal. Gooit passie en onverzettelijkheid in de strijd.
Wijnaldum
Lopende en vaak scorende middenvelder. Alleen loopt hij teveel voorwaarts en vergeet daarbij zijn verdedigende taken. Mist body voor een verdedigende middenvelder.
Berghuis
Werkelijk geen idee waarom deze jongen opgeroepen is. Is meer met z’n haar bezig dan met voetballen.
Janssen
Dè spits van het Nederlandse elftal voor de komende 10 jaar.
Promes
Werkelijk geen idee waarom deze jongen überhaupt ooit op voetballen is gegaan. Kan er he-le-maal geen hout van.
Zie je, Dan? Daar zijn al wat verbeterpunten in aan te brengen.
Start vanavond nou gewoon eens zo:
Stekelenburg
Janmaat – van Dijk – Bruma – Blind
Klaassen – Strootman – Pröpper
Sneijder
Janssen – De Jong
Inderdaad, 4-4-2.
Ervaring (en meevoetballen!) op de goal.
Grote verdedigers in het centrum.
Lopende middenvelders. Strootman in de zone naar achter. Pröpper back up voor Sneijder. Klaassen in de zone naar voren.
En 2 beweeglijke en scorende spitsen.
En voor de volgende keer: Tete op rechtsachter, Pieters op linksachter en Vlaar i.p.v. Bruma.
Danny, ik wens je veel succes vanavond.
En mocht het onverhoopt toch weer fout gaan, stap asjeblieft op!
Ik ga namelijk 9 juni naar Nederland – Luxemburg met m’n jongens en ik heb gezegd dat dat wel 10-0 wordt.
Het heeft me daar toch zeker een dikke maand geduurd maar eindelijk zijn ze er weer. Mijn jochies. Ja, natuurlijk heb ik ze na hun vakantie met mama wel regelmatig gezien maar dat ze ècht onder mijn gedreven gezag waren was voor het laatst op 2 augustus. Da’s best wel een tijd eigenlijk.
En ik heb ze ook gemist, daar ben ik heus niet te macho voor. Voor de rest wel hoor maar om dit toe te geven, neuj geen probleem. Er is gewoon meer leven in de brouwerij dan dat ik hier alleen ben. Maar dat is ook best duhuu. Ik vind het leuk en fijn als ze bij mij zijn. En zij vinden het ook leuk en fijn als ze bij mij zijn. Bij mag veul en moet weinig. Hier hebben we duidelijke afspraken over gemaakt. Ik moet maar één keer iets zeggen bijvoorbeeld. Niet drie keer. Jas aan, schoenen uit, naar bed, nu stoppen.
Het werkt meestal perfect, het is meestal een gezellige bende bij ons. En tuurlijk valt er dan wel eens een tiet, kontgat of mafkees maar hé, het zijn jongens. Sterker nog, het zijn mijn jongens. Ik moet er meestal wel om lachen. Ik vind het heerlijk als Sam een slappe lach heeft als ik loop te mopperen. En ik vind het hilarisch als Teun Grunnings gaat proat’n.
Jammer eigenlijk dat het maar 4 dagen in de maand zijn.
VIER DAGEN IN DE MAAND??!! hoor ik je denken. Ja, 4 dagen in de maand.
Het viel mij de afgelopen jaren ook niet zo op, om eerlijk te zijn. Tot ik laatst een maandelijkse aftelkalender naar volgend jaar 9 juni (Nederland – Luxemburg) maakte. De dagen dat ze bij mij zijn heb ik blauw gemaakt en dan valt het ineens heel erg op dat het inderdaad maar 4 dagen zijn.
Zucht, was ik maar financieel onafhankelijk. Dan konden ze wat vaker bij me zijn.
Gelukkig hoef ik nog maar 173 jaar te werken om dat te bereiken!
Nou ja, bijna dan. Of bijna? Eigenlijk viel het 100% mee hoor. Maar het had een verschrikkelijk bloedbad kunnen worden!
Mama en ik waren al op tijd bij het scoutinggebouwtje in het bos om de boel klaar te zetten, slingers op te hangen en overige randzaken uit te voeren toen er plotseling en ineens een forse Rottweiler voor mijn neus stond. ‘Hé, waar kom jij nou vandaan?’, zei ik en ik stak mijn hand uit om op z’n kop te aaien. Met een snelle graai greep het beest naar mijn hand maar met een nog snellere graai draaide ik mijn hand weg en hoekte ik met m’n andere hand het beest vol op z’n kanis. Het beest viel achteruit maar kwam direct weer naar voren en sprong met z’n bek wijd open naar mijn keel. Hij griste een stuk van mijn kin af wat vanzelfsprekend een pijnscheut bij mij te horen gaf. Het duurde maar even of ik lag met het beest om de beurt onder en boven door het boszand te rollebolvechten. Vechten om leven en dood. Mama kwam om het hoekje kijken wat dat voor rumoer was en deed fluks de deur weer dicht.
Ik prikte 2 vingers in zijn ogen en trok de oogleden aan gort. Het beest gaf geen kik en bleef happen naar welk lichaamsdeel dan ook. Ik had er genoeg van en met een gerichte vingerstoot sloeg ik zijn borstkas stuk en trok ik zijn hart eruit. Het beest viel dood naast me neer. Een bloedbad was het gevolg.
Het beest duwde zijn kop tegen mijn been en liet me gewillig aaien. ‘Zit!’, commandeerde ik. Het beest ging netjes zitten. Mooi, dacht ik, het beest luistert in elk geval goed.
Ik keek eens om me heen of ik zijn baasje zag maar in geen velden of wegen liep iemand. Laat staan te zoeken. Aan de overkant van de toegangsweg was een flinke lap huis met een kast van een tuin eromheen. Ik liep er naartoe en de hond volgde me. Op het hek hing een pas op voor de hond-bordje met daarop een Rottweilerkop. Ah, dat kon het wel eens zijn, dacht ik. Maar op het terras van dat huis lag al een Rottweiler. Hoe groot was de kans dat deze Rottweiler daar ook hoorde? Ik wist het niet maar ik wilde ook niet het risico lopen dat het beest rond kon lopen als er ietsjes later allemaal jochies rondrennen. Ik schoof het hek een klein stukje open. De terrashond kwam woest blaffend op me af rennen. Ik dirigeerde losloophond naar binnen en schoof het hek snel weer dicht. Nu werden beide honden woest.
De deurbel op het hek deed het niet of er was niemand thuis. Ik liet het erbij zitten. Voorlopig.
Mama ging de jongens van school halen, ik ging de spokentocht uitzetten. Onderweg kreeg ik een whapp van mama, ze had de beheerder van het scoutinggebouwtje gesproken. “Die mensen hebben 1 hond.”, las ik. Even later gevolgd door “Maar hij weet het niet zeker.” Ik liet het erbij zitten. Voorlopig.
Vlak voor aanvang van het feestje kwam een puberjong naar het hek van het huis aan de overkant. Ik rende naar hem toe en vroeg of hij daar woonde en zo ja of ze 1 of 2 honden hebben. De 2 honden hoorden daar en hij beloofde ze vast te leggen nadat ik hem het hele verhaal had verteld.
Het spokenfeestje was geslaagd, leuk en warm. De kinderen hebben ontzettend genoten. Wij ook.
In de auto zei één van de jochies; “Ik ben blij dat ik Teun ken, dan heb ik volgend jaar weer zo’n leuk feestje.”
Het zag er allemaal rooskleurig uit. De omstandigheden waren perfect. Mijn vrije zaterdag (en zondag laat beginnen), prachtig weer en de afsluiting van een feestweek in het deurp met een 60’s party. Ik had er zin in. Ik keek er zelfs naar uit. Even uit de sleur, even het hoofd leeg, even ouderwets feestvieren en dan maar zien waar het schip terecht komt.
Vrijdag ving mijn slaapdag later aan dan gepland vanwege aflossingshit. En geloof me, je wilt geen aflossingshit na de laatste van bijna 2 weken nachtdienst. Tegen kwart voor 10 lag ik in m’n bed. Om half drie had ik een afspraak bij de kliniek dus zette ik de wekker. Dit bleek niet nodig want om 13 uur stond ik alweer fris (nou, niet echt) en fruitig (dat ook niet) naast m’n bed. Bij de kliniek kwam ik langzaam weer tot leven en na de behandeling voelde ik me zelfs top. “We gaan naar de 60’s party”, zei ze. “En m’n vrijgezelle vriendin komt ook mee!” Hmmm, daar had ik wel oren naar. En dat die vrijgezelle vriendin meekwam was een aardige bijkomstigheid. Ik keek op m’n foon van hoe en wat, het feest was van 20.00 uur tot 00.00 uur. Perfect!
Thuis klom ik even op de bank om wat bij te dutten maar met de bloedhete temperatuur buiten en dus ook binnen was dat niet te doen. Ik besloot boodschappen te doen. Ik voelde me sterk immers.
Zoals bijna elke vrijdagavond ga ik even bij m’n matties langs voor een snackje, een koffietje, een biertje en een partijtje slap lullen. Deze keer stipten we onder andere de hittegolftemperaturen in combinatie met een behaarde kont even aan. Het zijn altijd interessante gesprekken op zo’n vrijdagavond.
Het korfbalseizoen is ook weer begonnen en Sam had zaterdag om 10 uur een oefenwedstrijd in Driebergen. Natuurlijk mocht ik dat als zijn grootste supporter niet missen en zat ik om half 10 in de auto. Het werd een eenvoudige 7-1 overwinning en de jongens wilden met mij mee terug want ik heb dat nummer uit Dusty in de auto. En zo scheurden we over de snelweg terug met Thunderstruck galmend uit de speakers.
De zaterdagmiddag stond in het teken van het huishouden. Stoffen, zuigen, wassen, opvouwen, bedden verschonen. Ik streek zelfs m’n overhemden! Ik voelde me sterk immers. Omdat mijn date-oproep op Twitter welgeteld 0 reacties had opgeleverd vroeg ik een dinnetje om mij te vergezellen naar het feest van die avond. Ze had een avondje met haar dochter gepland en dat is ook leuk natuurlijk. Ik wenste haar veel plezier.
Het was er tijd voor, een voordutje. Denk dat het half 7 was. Even een uurtje, voor het eten aan. Ik legde m’n spijkerbroek, m’n witte overhemd en m’n Hawaii-colbert vast klaar. Zou dat even een verpletterende indruk maken als ik die feestzaal binnenkom!
Om 22.40 uur werd ik badend in het zweet op de bank wakker. Ik zag nog net het einde van Mission impossible op tv……………………………
Zucht.
En zo, lieve lezer, kan ik weer een mislukte avond aan het lijstje toevoegen. En alleen omdat de tank van mijn prachtlijf weer eens op een verkeerd moment leeg was. Maar ja, what’s new?
En om eerlijk te zijn? Ik vind het zwaar, dat alleen zijn.
Sterker nog, het voelt als een mission impossible.
Teun.
Teunemans.
De Teunster.
6 issie vandaag alweer geworden.
Ontzettend dikke flapstaart, kanjer!
Ik ❤️ jou.
Ik stapte in de auto want ik moest weg. Nee, ik stapte in de snikhete auto want het ouwe besje had de hele ochtend vol in de zon gestaan. Dus opende ik aan beide kanten de ramen want met de airco aan vind ik niet prettig. Ik word er altijd snotterig van. En nu ik erover nadenk heb ik ook helemaal geen airco in de auto trouwens. Goh, komt dat even goed uit i.v.m. niet snotterig worden.
Ik draaide bij mij int deurp de boulevard op en juist op dat moment kwam onderstaand lekkah nummah voorbij. Nou ja, boulevard? Het is meer een doorgaande weg dwars door het centrum. Maar wel met in het midden aan beide kanten van de weg terrasjes. Reuze gezellig hoor!
Maar goed, ik kwam er dus aan slakkengangen en onderstaand nummer galmde door m’n speakers. Omdat ik al ietsjes op leeftijd begin te raken is mijn gehoor mee gaan doen met aftakelen dus heb ik in de auto de muziek meest van de tijd op een iets hoger volume staan. Vooral bij lekkahre nummahs. Beide ramen open, elleboog lafjes buitenboord, zonnebril op, ik voelde me funky gast. Tussen het terrasgebeuren ligt een zebrapad waar mensen de hele dag heen en weer oversteken en dat was ook zo toen ik er aan kwam rijden. Hordes mensen moesten juist op dat moment van de ene naar de andere kant. Zucht, had ik weer.
Maar ach, ik was goedgemutst, ik had totaal geen mensen-over-de-motorkap-jaag-bui dus ik stopte netjes voor het genoemde pad. Terwijl de mensen overstaken staarde ik wat voor me uit en zonken mijn gedachten weg uit de realiteit. En terwijl ik in gedachten in een hangmat middenin een drukke winkelstraat in Lillehammer (huh?) lag beukte de geweldige beat van onderstaand nummer over de terrassen. Met mijn hoofd uit pure gewoonte op de maat meeknikkend natuurlijk.
Ik snapte weer uit mijn dagdroom toen ik tijdens het beatloze stuk een meid vanaf het terras tegen haar vriendin hoorde zeggen; Hé, kijk eens wat een funky gast. Nou ja, meid? Het was een vrouw. Een mooie vrouw! Ze glimlachte naar me.
Ik glimlachte terug en reed langzaam door toen het zebrapad weer vrij was.
En daar baal ik nou altijd zo van hè?
Maak je een ontzettend lekker nummer met een gigantisch fijne beat erin, mix je er van die stiltemomenten in. Dan snap je iets niet. Die beat moet je toch het hele nummer laten knallen man!
Zucht……… ik moet ook alles uitleggen.
We funky gast’en!
Was dat even een tegenvaller vannacht zeg. Dafne werd vijfde op de 100 meter. Ik keek er niet van op. Hoe vaak komt het nou voor dat een Nederlandse (mag ik blanke zeggen? Ja, dat mag ik zeggen) vrouw de 100 meter sprint wint? Ik vond het eigenlijk een hele goede prestatie zelfs.
Nee, de tegenvaller voor mij was haar reactie na de race. Verslaggever Jeroen Stekelenburg stelde haar een vraag, een hele normale en logische vraag, want dat doen verslaggevers en Dafne reageerde geprikkeld. Of eerder gefrustreerd. Het allereerste wat ze zei was dat ze geblesseerd was (geweest). En dat ze de voorbije dagen niet pijnvrij had kunnen trainen. Logischerwijs wilde Jeroen er het zijne van weten, dit was immers groot nieuws, en vroeg ernaar. Zonder haar gesprekspartner aan te kijken draaide Dafne er een beetje omheen en rolde van het ene in het andere excuus. Ze werd in baan 9 geloot. Ze kon haar tegenstanders niet goed zien. De voorbereiding was niet vlekkeloos geweest. En als klap op de vuurpijl zei ze ook nog; “Hier ben ik niet voor naar Rio gekomen”.
Meid, wat verbeeld je je wel niet? Dacht jij nou echt dat jij de gedoodverfde favoriet op een 100 meter sprint tijdens een Olympische Spelen bent? Terwijl er Amerikaansen en Jamaicaansen meedoen?
Ik geloof er helemaal niks van dat je een blessure had (hebt?). Daar heb ik niets van gemerkt tijdens de heat en halve finale. Tevreden kwam je over de finish en lachend liep je de baan af. Afgaand op wat ik vannacht zag denk ik dat je uit pure frustratie naar excuses zocht en eruit floepte dat je een blessure hebt gehad. En op het moment dat je besefte dat dit niet zo’n handige opmerking was en de verslaggever er meer van wilde weten (nogmaals, wat volkomen logisch is) hulde je je in stilzwijgen want je wilde de tegenstand niet teveel informatie geven. Ofzo.
En die onzin over baan 9 en dat je niet kon zien wat je tegenstandsters deden. HALLO! Ze rennen hard. Heel hard! Het kan toch niet zo zijn dat jouw tactiek was dat je moest reageren op wat de anderen deden? Daar is 10 seconden veel te kort voor, lijkt me. En hoezo moet er tactiek aan een 100 meter sprint te pas komen? Je moet als de bliksem wegwezen, je moet op je aller-hardst rennen en je moet goed finishen. Hoe moeilijk kan dat zijn? En als aan het einde iemand dit beter heeft gedaan dan jij, tja, dat kan gebeuren. Dan leggen grote sporters zich er bij neer.
Dafne, je toonde je vannacht een hele slechte verliezer in mijn ogen. Het had je gesierd als je de terechte winnares de credits had gegeven die ze verdient en die drie snelleren voor je ook. En bied even je excuses aan Jeroen aan, de man deed enkel zijn werk.
Concentreer je op datgene waarvoor jij wèl naar Rio bent gekomen en pak donderdag die gouden plak op de 200 meter. Want, in mijn ogen, ben jij daarin de allerbeste!
Donderdag 18 augustus.
Nee dus. Ook bij de 200 meter heb je het niet gehaald. En dan is ‘het’ een GOUDEN medaille.
Wèl heb je ZILVER gewonnen. Maar dat is te min voor je hè? Zoals bleek naderhand.
Meid, schandalig hoe jij je presenteert na een nederlaag. Wat een arrogantie.
Besef je wel dat je in een hele bevoorrechte positie zit? Miljoenen sporters doen een moord voor een zilveren medaille op een Olympische Spelen. Sterker nog, miljoenen sporters doen een moord om op de Olympische Spelen te mogen uitkomen.
En jij? Jij veegt spreekwoordelijk je reet met een ZILVEREN medaille af. Onvoorstelbaar.
Ja, je hebt er 4 jaar voor getraind. Maar al die anderen die de finale niet hebben gehaald ook hoor. En het kan nou eenmaal in sport voorkomen dat er iemand beter is. Deal with it.
Dafne, ik vind je een schande voor de sport en voor team NL.
Dick Teder 