Ik word niet begrepen

Soms hoor, niet altijd.
Over het algemeen genomen kom ik redelijk bij de mensen door maar m’n flauwe grappen willen vaak nog wel eens niet begrepen worden.
Vandeweek bij de AH zum bleistift (Jenni, is een woordgrapje!). Ik kocht een homp kaas en bedacht me dat ik geen kaasschaaf heb. Dus die mikte ik ook in het mandje (ja, ik loop met een mandje door de AH, kun je het je voorstellen?).
Bij de kassa zat een lief meiske waarvan de geslachtsrijpheid nog discutabel was.
Ze scande mijn 5 produkten met als laatste de kaasschaaf.
Ik zei; “Ik vind die kaas gaaf, wat jij?”.
Ze kijkt me stomverbaasd aan. “Pardon?”, zei ze.
“Ik vind die kaas gaaf”, herhaalde ik en ik wees naar de kaasschaaf.
Ze kreeg een enorme boei en keek me verontschuldigend en vragend aan. Ik zei dat het een grapje was en liep hoofdschuddend de winkel uit.
Ik deed de 3 kratten bier, de homp kaas en de kaasschaaf in de auto en ben weggegaan.

Ik had later nog wel begrip voor haar reactie. Het komt natuurlijk niet dagelijks voor dat een woest aantrekkelijke veertiger tegen zo’n jong ding een flauwe woordgrap maakt.

Bord

Sinds ik op mezelf woon merk ik het vanzelfsprekend ook in den portemonnee. Het leven is eigenlijk best wel en zeer zeker duur, dat hoef ik je niet te vertellen.
En ook ik, met m’n topinkomen (alhoewel dat topsecret is natuurlijk) heb het niet al te breed tegenwoordig.
Ik moet de eindjes de laatste tijd echt aan mekaar knopen. Nog even en ik ben genoodzaakt m’n gezicht ook echt bij de Lidl, de Action en de Zeeman te tonen. En dan zit je echt aan de grond hoor.

Nu is het nog niet zo dat jij een ‘Stop wat geld in Anus-actie’ hoeft op te starten. Zo erg is het nou ook weer niet. En trouwens, tijdens m’n missies naar Nepal, Bangladesh, Syrië en Sneek heb ik weken lang op survivalniveau geleefd.
Ik trek het wel.
Maar er zijn natuurlijk wel dingen die ik hoognodig nodig ben. Borden zum bleistift.
Ik heb wel een setje van m’n zusterlief mogen ontvangen maar dat zijn meer ‘laat ik er wat sausjes bij nemen’ borden.
Het zijn niet echt etensborden. En etensborden zijn toch echt wel best handig en tevens noodzakelijk, me dunkt. Maar zoals ik al schreef, ik heb er het geld niet voor momenteel.

Maarrrrrrrrrrrr.
Ik ben niet voor niets El Creativo en ook hier heb ik een oplossing voor gevonden.
Ik ga gewoon de komende 2 weken elke avond uit eten bij een Griek, een Chinees, een Turk, een Argentijn, een Swahiliaan, een Surinaam, een poffertjeskraam enzovoorts en na elke maaltijd smokkel ik gewoon het bord mee.
Dan heb ik over 2 weken 14 borden, ben er brutaal genoeg voor. En het leuke is dat ze dan ook nog allemaal van verschillend kaliber, vorm en kleur zijn. Dat zie je bij niemand thuis.

Slim hè?

Instuif

De bullit is through de church. Er is witte rook. We have a go. Het is in kannen en kruiken. Time for lift off.
Ik heb zojuist de laatste afrondingen afgerond met de verkopende partij en we zijn er uit:

AANSTAANDE VRIJDAG BETREK IK M’N PENTHUIS!!!!

Vanaf volgende week dinsdag is het helemaal mijn nieuwe thuis maar vanaf vrijdag ga ik er in principe al wonen.
Ik heb 2 volledige weken vrij genomen om mijn nieuwe huis volledig in mijn nieuwe thuis te transformeren. Met mijn kluskwaliteiten en logistieke capaciteiten moet dat natuurlijk een fluitje van eigen deeg zijn.

Dus bij dezen, beste lezerrrrrr,

Jij bent van harte uitgenodigd voor de instuif op zaterdag  26 en zondag 27 november.

Een afspraak maken hoeft niet, je kunt gewoon binnen komen (ja, zodra je door mijn zwaarbeveiligde gepantserde voordeur bent natuurlijk). Entree is maar 40 euro.
Iedereen is welkom (als je maar een kado mee neemt). Een hapje en een drankje staan klaar (moet ik nog ff wat wulps geklede bediening voor regelen trouwens).

Om de keuze voor je wat makkelijker te maken, volgen hieronder wat handige kadotips.

Drankvoorraad (Heineken)
Kledingkast (3x)
Laptop (minimaal 4 GB geheugen)
Peugeot diesel (model nvt)
Televisie (minimaal 94 cm)

Tot dan!!

(ps. Ik doe wat leuks aan)

2e keer

Ja hoor, bingo. De 2e keer in m’n leven!!!
De eerste keer was in 1990. Weet het nog als de dag van 21 jaar geleden. We waren op oefening ergens in het Duitse Reich, of eigenlijk ZE waren op oefening, ik had weer eens een of ander excuus verzonnen om niet aan die onzin mee te hoeven doen.
Een hele week bikkelen door weer en door wind, door modder en door bossen. En door temperaturen onder 0 waar zelfs bacteriën van denken ‘du kannst mich die buckel hinunten rutschen’. Laat ik dat niet vergeten.
Dè reden voor mijn excuus. Kom op zeg, ik ga toch niet met -87 over de grond liggen rollen voor de lol?

Ter afsluiting van “de goede oefenweek” kregen we donderdagavond een BBQ aangeboden. Een batterij jonge mannen die, na 4 dagen afzien, losgelaten werden op vlees en bier. Je hebt een beeld, neem ik aan.
Bla bla, lang verhaal, niet al te interessant om te vermelden.
Vrijdag, vertrekdag. We mochten uitslapen. Of we? Ze mochten uitslapen, ik werd om 8 uur uit m’n nest gehaald.
De kapitein had voor mij de schone taak gereserveerd om de toiletten schoon te maken……………………………………………………..

(*pingpongping* noot van de redactie; heeft u zojuist gegeten of heeft u een zwakke maag, is het raadzaam niet verder te lezen. Einde bericht *pongpingpong*) 

Met een waterdicht overall, gasmasker en een brandslang is het me uiteindelijk gelukt. De kots lag werkelijk overal, op de grond, op de muren, op de deuren, in de wastafels, je kon het zo gek niet bedenken of er lag kots op. Er lagen brokken vlees van 7 à 8 cm in omtrek tussen de gele kotsplassen. De voorheen witte toiletdeuren en wasbakken waren vaal bruin met hier en daar diep geel en in menig pot zwommen strengeltjes bloed.
GATVERDAMME!! Zelden zoiets goors meegemaakt. Ik heb me er doorheen geworsteld en liet mij natuurlijk niet kenne tijdens het hoongelach van m’n broeders.

Vandaag, vlak voor zessen.
Ik zat met beide zoonlieven op de bank. Of eigenlijk, ik zat op de bank, Sam lag op de bank en Teun stond voor de bank. Gezellig te spelen, te kletsen en te lachen. Volkomen uit het niets kwakte Sam zijn maaginhoud op zijn kleren, op mijn kleren, op de bank, op de grond en op de tafel. Typisch geval van grote mannenkots, zeg maar. In een flits zette ik Teun in de box en tilde ik Sam naar de wc. We haalden de openstaande wc-deur.
Helemaal roerloos stond Sam erbij. Ik knipte zijn shirt open en deed ‘m langzaam achterlangs uit. Want als ik iets vies vind, is het wel kots in je haar.
In de douche kleedde ik ‘m uit en zette hem onder de lekkere warme stralen.
Uit gewoonte sms’te ik voormaligje dat ze op moest schieten. Teun was overstuur. Het aarme jong was natuurlijk geschrokken.
Terwijl Sam onder de douche stond en Teun in de box stond te krijsen, begon ik met de schoonmaak………………………………….
Ik heb 34 handdoeken gebruikt maar het huis glom weer als een keutel in de maneschijn.
Tegen kwart over 6 kwam voormaligje thuis, ze had mijn sms niet gezien. En als ik niks had gezegd, had ze het waarschijnlijk ook nooit geweten.

Nee joh, ik ben er helemaal klaar voor om op mezelf te gaan.

(*pingpongping*; noot van de redactie aan mezelf: Misschien is een broodje shoarma na de speelzaal toch niet een goed idee voor zo’n klein ventje. Einde bericht. *pongpingpong*)

Misbruik

 Kolere zeg! Heb ik net even eigenhandig een compleet arrestatieteam uit moeten schakelen. Heb ik weer.
Ik bracht net zoonlief naar bed toen ik door de gordijnen een schimp vanaf het dak naar beneden zag glijden. Onmiddellijk drukte ik zoonlieven onder het bed en gebood ze daar stil te blijven liggen. Ik slipte snel in m’n commandopak. In de douchekamer camoufleerde ik vlug m’n gezicht en bovenbiceps, föhnde m’n haar en stormde de trap af. Hier overrompelde ik de eerste linie AT-ers.
Via de voor -en de tuindeur kwam de rest van de AT-ers met een hoop kabaal binnen. Middels koprollen, flikflakken, vuistslagen en flying kicks van bank naar bank en muur naar muur vloerde ik ze één voor één.  Binnen een mum van tijd en in een knipoog lag het huis bezaaid met 24 arrestatieteamleden.
Omdat ik geen idee had waarom er een inval bij mij thuis was, rende ik naar de controlewagen die op de parkeerplaats stond.
Ik trok de zijdeur opzij en vroeg aan de vent met de koptelefoon wat de fuk er aan de hand en going on was. (Ik vroeg het voor de zekerheid ook in het Engels, ik wist immers niet of het Nederlandse of buitenlandse  diensten waren).

Een man in grijs C&A-pak, overduidelijk de man in charge, vertelde me dat ik verdacht word van internetmisbruik. Met deze man was goed te praten en ik bood aan om bij mij binnen de boel op ons dooie gemak uit te zoeken. Met een knikje beveelde de man de AT-ers op te zouten.
Puffend en kreunend verlieten ze mijn bunker.
Ik vertelde de man dat ik sinds gisteren problemen heb met de mail. Kan niets ontvangen en niets versturen. Hij stelde voor om de provider te bellen.
Het meiske van UPC zei dat mijn account inderdaad stond genoteerd op de “abuselijst’.
Naar alle waarschijnlijkheid is mijn account gehackt en heeft UPC daarom de boel geblokkeerd. Met het wachtwoord wijzigen en 3 werkdagen wachten moet het probleem opgelost zijn. De C&A-pakman toonde begrip, bood z’n excuses aan en zei terloops of ik geen interesse had bij zijn dienst in dienst te willen. Hij kon iemand als ik goed gebruiken. Ik heb vriendelijk bedankt en wenste hem een fijne avond.
Ik liep naar boven en stopte zoonlieven in bed, ze konden vredig gaan slapen. Papa had het alweer opgelost.

Maar hoe erg moet een misbruik zijn om bij mij binnen te vallen vraag je je toch af?
Raarrrrrrrrrrrrrr.