Film – Dick Teder

Oscar?

Jazeker beste lezer, het is me gelukt om mijn allereerste serieuze rol als acteur binnen te slepen! En niet alleen binnen te slepen maar ook daadwerkelijk te spelen!! Whoohoo!!!!
Ja goed, het is dan wel een klein rolletje in de hele productie, maar ik ben er ontzettend blij mee. Wellicht dat mijn droombaan van acteur nu dan eindelijk van de grond komt. Ik ga er in elk geval alles aan doen om dat te verwezenlijken.

Mijn rol in deze productie:
Ik speel een elektromonteur werkzaam aan elektra in een technische ruimte op de 6e etage in een niet nader te noemen overheidsgebouw ergens in Twente. Door een foutje krijg ik een optater van 6 miljoen volt op de bakkes, flikker ik van een stoel, val ik op de grond en ben ik buiten bewustzijn.
Gisteravond begon ik thuis al in mijn rol te geraken en dat hield ik vol tot ‘End scene’, want acteren is inleven in je character. Je MOET de persoon worden die je gaat spelen, dat is een stelregel in het Hollywoodse en die mij ook zeer ter harte gaat. Anders kan je net zo goed geen acteur zijn, toch?

De visagiste visageerde mij naar een shockslachtoffer door mijn vingertoppen en handen wat zwartig te maken en na een ‘AAAAND ACTION’ van de regisseur was ik klaar voor de rol van mijn (tot nu toe) leven.
Beste lezer, wat heb ik ervan genoten! Ik vind mezelf Oscarwaardig! Of dan in elk geval een nominatie. Of een positieve recensie op Moviemeter. Of een berichtje in het plaatselijke sufferdje, daar zou ik ook al senang mee zijn. Of, ach je begrijpt wat ik bedoel.

Okee, okee, ik moet mijn bovenstaande enthousiasme misschien ietsjes downplayen. Het was geen echte film waarin ik acteerde. Sterker nog, er is niet eens gefilmd. Wat ik trouwens een enorm gemiste kans vind.
Het was eigenlijk gewoon een BHV-oefening bij mij op het werk. Maar toch! Ik won de auditie voor LOTUS-slachtoffer wel mooi even van Annie, en dat vind ik al winst in mijn ambitie voor toekomstig acteur. ~~Dat Annie een reanimatiepop is laat ik gemakshalve even buiten beschouwing hoor.~~

Oh èèèèèèèèèhm………………………………….
Ik denk dat het verstandig is dat ik nu maar stop met schrijven over mijn ambitie tot acteur worden, want het wordt met de letter droeviger en sneuer, geloof ik.

Tongbreker

Ken je dat filmpje van President Zuma waarin hij bij een toespraak ‘In the beginning’ niet uit z’n strot krijgt? Hilarisch! “In the benigging – in the bennin – in the beninging”, hij komt er niet uit! Whoehahahahaha. 🤣 https://youtu.be/JqHaJkIvz0Q?si=BaNuBDLIleAqktaS

Het is bij ons thuis inmiddels een veelgebruikte uitspraak als we iets vanaf het begin willen zien, doen of maken. 😄

We (nou ja, vooral ik) gebruiken veel uitspraken en dingen uit films/sketches trouwens. Aaaaaaaalrighty then en zijn loopje (Ace Ventura), lijpe schijtsnack en züürkütje (Raymond Goedemondt), ben kapott en nah also also also (Hans Teeuwen), jah… jah…. jah….. jah (Koot en Bie) onder andere zijn niet zelden te horen bij ons (thuis). Maar ik dwaal af, ik had het over tongbrekers.

Comfortable (comfortably) is een woord waar vrouwlief heul veul moeite mee heeft.
Klassieker van Pink Floyd ‘Comfortably numb’ zum bleistift zingt ze woord voor woord mee, behalve de laatste zin van het refrein. Whoehahahahaha. 🤣
En dat ze dat woord niet kan uitspreken is best grappig want ik heb daar dus totaal geen problemen mee. Tenzij ze het op haar manier uitspreekt en ik haar wil corrigeren, dan raak ik ook helemaal in de war! 🥴 Ze heeft gelijk! Schijtwoord!

Ik heb dat dan weer met het woord ‘industrieterrein’. Mèn, wat een klotewoord is dat! Ik krijg dat nooit in één keer uit m’n bakkes. ‘Industietein’ rolt er meestal de eerste keer uit. Ik mot mijn praattempo zodanig vertragen dat het me alleen dan lukt om het woord correct uit te spreken.
Nuchter, dat is. Het mag geen verrassing heten dat ik zo af en toe ook wel een alcoholische versnapering (of 2 of meer) lust en dan kun je wel nagaan hoe ik dat woord dan uitspreek. Whoehahahahaha. 🤣

Dus nu dacht ik, kom laat ik weer eens interactief zijn op dees lolsijt en aan mijn vaste (3 ofzo 😂) lezers vragen wat nou eigenlijk hun tongbreker is.

Vertèèèèl (Bert Visscher, die het weer gejat heeft van ons vroeger).

SuperMan(us)

Mijn leven met een Latina is nooit saai. Goed, we liggen wel eens heel saai uitgeteld op de bank, maar dan luisteren we meestal muziek en ~~onderwijs~~ verveel ik haar met mijn muziekweetjes.
En soms kijken we heel saai een film. Maar daarin verschillen we ook met grote regelmaat van smaak. Als ik een film hilarisch vind, vindt zij ‘m alles behalve lollig, en als zij een film leuk vind, gaap ik me een slag in de rondte. En speelt er een thriller die we beiden interessant vinden, ziet ze de helft niet omdat ze tijdens spannende momenten een kussen voor haar ogen doet.

Wat ik dan wel weer lollig vind om te doen bij film kijken, is haar op de kast jagen. Wat ~~niet veel mensen weten~~ algemeen bekend is, is dat Latina vrouwen nogal temperamentvol en jaloers zijn. En dan moet je bij mijn Latina in de overtreffende trap en keer 300 denken. Ik zeg dan ook regelmatig als bijvoorbeeld Salma Hayek in beeld komt; “Zo, mooie vrouw zeg! – Zo, goeie tetten hoor! – Zo, mooi lijf heeft zij. – Cool haar!” Haar standaardreactie is dan “Dan ga je toch lekker met haar samenwonen!” Nu vind ik dat een beetje kansloze reactie, want ik weet niet eens waar Salma woont en volgens mij is zij ook gewoon getrouwd. En ook al zou ik wel haar adres in de USA hebben, het is niet handig om dagelijks zover naar m’n werk te moeten rijden. Dus.
Maar haar andere standaardreactie is met voorwerpen gooien. Kussens, sokken, sloffen, schoenen, laarzen, wijnflessen, bloempotten, pannen, borden, kopjes, wasmanden, laptops, eettafelstoelen, tuingereedschap, complete tuinsets en wat niet al vliegen dan mijn kant op. En wat is het dan handig dat ik vroeger keeper ben geweest, alles klemvast! Soms zelfs met een showduik.

Hoe anders reageer ik op dit soort situaties? Zij roept ook wel eens dat ze iemand een mooie man vindt. Of dattie een mooi lichaam heeft. Of dat hij een stoere uitstraling heeft. Ik vind dat allemaal prima en ga verder met waar ik op dat moment mee bezig ben.
Maar beste lezer, zelfs ik heb grenzen. Als je een dik kwartier lang kwijlend en hunkerend naar Tiktoks van Henry Cavill kijkt, ben ik toch best wel een beetje op mijn geslachtsunit getrapt. Dat durf ik heus wel te vertellen. En dus vond ik het afgelopen freedomfriday (de vrijdag dat het kind voor een weekend naar haar vader gaat) een mooi moment om haar ~~een lesje te leren~~ te verblijden.

Ik printte het gezicht van deze Superman uit en maakte er een masker van. Het Supermanlogo knipte ik ook uit. Kom op zeg, hij Superman, ik SuperManus! Qua lijf en uitstraling schelen we toch niet zo heel veel. Ja, hij heeft een iets steviger kin, maar voor de rest……………………………
Met masker op en logo geplakt op een niet nader te noemen plek op mijn lichaam vleide ik mijzelf in mijn meest erografische pose op de bank, wachtend tot ze weer thuis kwam van het kind wegbrengen.
Nou, ze kwam de woonkamer binnen en wat gebeurde laat zich raden.

Het werd een avond van de slappe lach.

De beste artiesten zijn al dood

Nietan? Jatoch?

Ik heb mezelf weer eens op een monsterklus gestort. Je bent muziekliefhebber of niet ofkors. En trouwens, heul veul meer heb ik toch niet te doen met m’n leven.
– ruimte voor meelijwekkende AAAAAH’S, GOSSIE’S, ACH JONGEN TOCH en KOM HIER KNUFFELEN van lezers –

Het begon toen ik las over Cliff Burton, de bassist van Metallica. Die is in 1986 wel heel gruwelijk om het leven gekomen. En omdat ik op de iTunes een ‘Dodenlijst’ van artiesten heb (aardig lijstje hoor!), besloot ik van allen de doodsoorzaak op te snorren. Ik was begonnen bij het jaartal van overlijden maar ben inmiddels overgestapt naar de alfabetische volgorde. Ik ben momenteel bij de C en ik kan nu al vermelden dat er hier en daar best wat verrassends tussen zit. En betrekkelijk jong dat velen waren.
Aardig wat auto/boot/motor/vliegtuig of huis tuin en keukenongelukken, hier en daar wat (zelf)moorden, flink wat overdosii, een aantal electrocuties maar ook hartfalen, hartaanvallen, hartstilstanden en natuurlijk stierven er een stel aan kanker, hersenletsel, nierziekte en/of diabetes. Maar, zoals ik even hiervoor al schreef, ik ben pas bij de C.

Maar beste lezer, omdat mijn briljante-ideëen-om-geld-te-verdienenradar nooit slaapt en continu aanstaat, heb ik ook nu weer een briljant idee om een sloot geld te verdienen. Ken je de film Forrest Gump nog? Van dat manneke die de hele geschiedenis even meeneemt in zijn leven? Nou, denk die film erbij maar dan iemand met een hele levensloop waarin beroemde artiesten het loodje leggen.

Beginnend bij Buddy Holly, dan Sam Cooke, dan Otis Redding en Woodie Guthrie, dan rampjaren 1970/1971 en dan via Elvis, Keith Moon, John Lennon, Bon Scott, John Bonham, Bob Marley, Karen Carpenter, Marvin Gaye, Cliff Burton, Roy Orbison naar Freddy Mercury, Frank Zappa, Kurt Cobain, Bernie Edwards, Tupac, John Denver, Frank Sinatra, Johnny Cash, Michael Jackson en Whitney Houston, Donna Summer, J.J. Cale, B.B. King, Maurice White, George Michael, Prince en David Bowie om te eindigen bij Chuck Berry, Don Williams, Aretha Franklin en Eddy van Halen.

Daar kan toch een briljante film van gemaakt worden, dunkt mij? Ik ga maar ’s beginnen aan het script. Ik pak zelf de hoofdrol wel. Iemand interesse in het spelen van mijn liefje?
Heeft iemand het nummer van Steven Spielberg trouwens?

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Pornofilms

Zaterdagavond, whappje van neefmans. Moeke schoot in een Ron Brandstederlach omdat hij me ‘Anus’ noemt. Het klain jonkje die ik nog geflest heb. Inmiddels is ie een 23-jarige boom met een indrukwekkende tors.

Gisteravond kwam hij met broermans even buurten. Altijd gezellig, altijd lachen en ook Sam en Teun vinden het leuk (want met ze voetballen).
Gezessen zaten we in de tuin, het niveau was van de categorie ‘onderbroekenlol’. Poep en piesgrappen, lollige filmpjes, plat Grunnings (zelfs mijn jongens!), oma in de zeik nemen, dat niveau.

Oma ging met de hond wandelen, Teun vermaakte zich in de keuken met z’n tablet. Neefmans, broermans, Sam en ik bleven achter.
We kregen het over films. En heb je het over films dan kom je bij ons al gauw uit op porno verbasteringen van films. De meligheidsdrempel ligt bij ons erg laag.
In rap tempo somde neefmans de ene na de andere verbastering op en al snel rolden de tranen over de wangen, verslikten we ons net niet in het bier en gierden we het uit. Zie hier een lijst: http://all-funny.info/extremely-funny-porn-movie-titles

Sam begreep er niet veel van maar lachte keihard mee om onze lachsalvo’s.
Toen ik hem naar bed bracht vertelde hij dat hij een beetje in zijn broek geplast had. “Maar dat kwam door het lachen hoor!”

Goh mensen, in tijden niet zo gelachen.
J en O, bedankt voor de hilarische avond, moeten we vaker doen.

Seksscènes

Ik las dat Elton J. nogal moeite had, nee wacht, piswoest was omdat ze in Rusland 5 minuten aan dampende seksscènes uit zijn film hebben gecut. Ik vroeg me vanochtend af of ik daar een mening over heb.

Nou lieve lezer, dat heb ik zeker!

Rusland heeft VOLKOMEN gelijk! Elton (ik mag Elton zeggen) moet niet zo mekkeren, zijn piemel onder die Russische schoen vandaan halen en gewoon zijn muil houden. Behalve dat aandachtsgeile ALFABETvolk van tegenwoordig zit volgens mij niemand te springen om naar 5 minuten pontificale homoseks in een film te kijken.
En trouwens, Elton is beroemd geworden door zijn muziek en niet door zijn homo zijn. Dunkt me.
(Ik heb btw die hele film niet gezien hoor. Ik vind dat we een beetje doorslaan met die films over zangers. Wat boeit mij hun privé nou? Maak een film over hoe ze muziek maakten met studiobeelden enzo, dat vind ik een stuk interessanter.)

Nu denk je misschien AAAAH HOMOFOOB! RAPPORTEER! BLOCK! BEL ZIJN WERKGEVER!
Neen! Voor mij hoeven alle seksscènes in films niet. Ik vind ze een hinderlijke onderbreking in de verhaallijn. Ik kan wel raden wat er in die slaapkamer gebeurt, ik heb namelijk zelf ook een seksleven gehad. Laat het voorspel zien en hup wegfaden die hap, doorgaan met het verhaal. Dat zeg ik!
Trouwens, er is een speciaal genre waar de verhaallijn wel heul erg ondergeschikt is aan de seksscènes, toch? Kijk dat dan gewoon als je het wilt zien.

Wist je trouwens dat seksscènes 10 van de 10x op aandringen van de hoofdrolacteur in de film geflanst worden? Dit is eigenlijk een groot geheim in de acteerwereld maar fuk it, ik vertel het hier gewoon. En geef ze eens ongelijk eigenlijk. Je bent een stoere held, je hebt al tientallen bad guys met gevaar voor eigen leven omgelegd en je komt plots een bloedmooi ding tegen (want ze zijn altijd bloedmooi!), dan wil je die aan je scoringslijst toevoegen, niewaar? Meneer de scriptschrijver, zorg daar eens even voor! Zucht, het zijn ook net pubers die acteurs.
Ik pas daar al jaren voor, ik ben een man van de verhaallijn, ik zie vrouwen niet als ‘even gauw tussendoor’. En dat is de voornaamste reden dat ik in zo weinig films te zien ben. Weet je dat ook weer.

Maar om terug te komen op Elton. Hij heeft natuurlijk een bult goeie muziek gemaakt. I guess that’s why they call it the blues vind ik een prachtplaat. Of Sad song (say so much).
Wat is jouw favoriet?

Script

Ik zat in de trein naar nergens. Het was een broeierig warme dag geweest en ook deze avond lag de temperatuur nog ver boven de 20 graden. Tegenover me zat een oude man, ook hij had last van de warmte.
Door het raam zag ik af en toe een lamp door de duisternis voorbij flitsen. Ik sloot m’n ogen en wilde een dutje doen. Maar het was te warm, slapen lukte niet.

De man tegenover me begon tegen me te praten. Hij vertelde dat hij geleerd had mensen te begrijpen door alleen naar hun gezicht te kijken. Hoe hun ogen staan, hoe ze glimlachen, hoe hun uitdrukking is. En hij kon aan mijn gezicht zien dat ik er doorheen zat.
“Mag ik slok whiskey van je?”, vroeg hij. Ik gaf hem de fles, hij nam een flinke slok. “Heb je een sigaartje voor me? Dan zal ik je wat advies geven.” Ik pakte het doosje sigaren uit m’n borstzak en gaf hem één.

Hij zei; “Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen.”
Hij nam een trekje van de sigaar.“Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen. Nooit je geld tellen aan tafel! Er is genoeg tijd om te tellen als het spel is afgelopen. Dit zijn de regels om je door het leven te knokken.”
Hij drukte zijn sigaar uit, sloot zijn ogen en viel in slaap.
Ik draaide mijn hoofd naar het raam en tuurde in de duisternis. Ik dacht na over wat de man me zojuist verteld had.

Vijftien jaar later.

Ik was ernstig ziek en op mijn sterfbed pakte ik de hand van mijn 10-jarige zoontje, Tommy. Ik zei; “Mijn leven is voorbij maar de jouwe begint pas. Ik weet dat je veel gepest wordt. Ik wil je wat wijze lessen meegegeven”.
“Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen. Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen.”
“Beloof me om niet de dingen te doen die ik heb gedaan. Loop weg van problemen als je kunt. Het betekent niet dat je zwak bent als je de andere wang toekeert. Ik hoop dat je oud genoeg bent om het te begrijpen. Jongen, je hoeft niet te vechten om een man te zijn “

Tommy trouwde met zijn schoolliefde, Becky. Op een dag was hij werken toen 3 mannen hun huis binnen drongen en Becky verkrachtten. Toen Tommy thuis kwam zag hij Becky huilend op de grond liggen. Haar jurk was opengescheurd. Hij nam haar in zijn armen en hij keek naar de foto van mij die aan de muur hing. Hij dacht terug aan die woorden die ik hem op mijn sterfbed had gezegd. Tranen liepen over zijn wangen.

Tommy stapte de kroeg binnen. De drie mannen zaten aan de bar. Één van hen kreeg hem in de gaten en begon te lachen. “Hé, daar heb je schijtluis!”
Tommy draaide zich om en liep terug naar de deur. “Hahahaha, daar gaat ie weer, de schijtluis.”, zeiden de mannen. Tommy stopte en barricadeerde de deur. Het werd doodstil in de kroeg.
Twintig jaar van pesterijen borrelden in zijn lichaam, hij was woedend. Één voor één sloeg hij de mannen aan gort. Één voor één kregen ze klappen die ze nog nooit eerder hadden gehad. De laatste stoot die Tommy uitdeelde was vol in het gezicht van ‘de leider’ van de mannen. “Deze is voor Becky.”, zei hij en hij zag hem bewusteloos neervallen.
Tommy opende de deur, keek nog even om en dacht; “Pa, ik beloofde je om niet de dingen te doen die jij hebt gedaan. Ik liep weg van problemen als ik kon. Denk niet dat ik zwak ben als ik nu niet de andere wang toekeer.
Papa, ik hoop echt dat je het begrijpt. Soms moet je vechten als je een man bent “.

En zo, lieve lezer, kan je dus een geweldige film maken van 2 schitterende songs van good old Kenny Rogers:
The gambler en Coward of the county
Ik denk, ik zeg het ff. En vanzelfsprekend ben ik beschikbaar voor de hoofdrol.

(Ps. Maar natuurlijk is dees anekdoot ook één grote wijze les voor mijn jongens.)

Ik ben verdrietig

Nou ja, verdrietig? Dat is misschien een wat te groot woord. Verdrietigjes is het eigenlijk meer.
Dat ik-wil-grijs-haar fetisjisme van me begint namelijk een beetje sneu te worden. Het wil me maar niet lukken een nestorische blik te groeien en ook het grijs-laten-vervenidee heb ik laten varen want dat was toch niet zo’n succes als waar ik op gehoopt had. Dus swa, niets aan te doen, even slikken en weer doorgaan, wat niet is kan nog komen.

En dus verlegde ik mijn interesse naar mijn onderhoofd. Want dat kan ik wel gewoon in de spiegel zien, haha! In mijn snor en in mijn baard kom ik zo nu en dan wel ’s een verdwaald grijs/wit haartje tegen en zo’n ringbaardgeval zal mij best wel staan, dunkt me. Dus moet ik ze laten groeien om dit resultaat te kunnen beoordelen en dat is precies wat ik heb gedaan. Waar ik normaal gesproken het liefst glad als een babykont tevoorschijn loop heb ik mij de afgelopen 2 weken nachtdienst niet geschoren.
Maar je raadt het al. Het resultaat na 14 dagen scheerloos doen was diep droevig. Alhoewel ikzelf vond dat het er wel ruig uitzag was er werkelijk niemand die het opviel. Niemand die vroeg; ‘Goh, laat jij je baard staan?’ of zei; ‘Hé, dat staat je leuk/stoer/woest aantrekkelijk.’ En waarom? Omdat ik de baardgroei van een zesjarig meisje heb, dat is waarom!
En dus heb ik het scheermes er maar weer overheen gehaald. En nu ben ik dus ietwat verdrietigjes.

Ik geloof dat ik me maar neer moet leggen bij het veeeeeeeel te langzaam grijs worden. Het is niks en het zal ook niks worden. En dat is best ruk want ik ben er van overtuigd dat ik hierdoor verscheidene schurkenrollen in grote blockbusters mis loop. En dat is voor jou, lieve lezer, ook weer spijtig want nu zal je me nooit op het witte doek zien schitteren.

We verdrietig’en!

Hudson Hornet

Ken je het verhaal van Hudson Hornet?
Niet?
Nou, laat ik het dan even kort en bondig uitleggen.

Hudson Hornet was lang geleden een groot kampioen. Maar door pech is hij in de vergetelheid geraakt en tegenwoordig slijt hij zijn dagen een beetje afgelegen en onopvallend.
Jaren en jaren gaan voorbij. Generatie na generatie groeit op, de herinneringen aan zijn gloriedagen worden vager en zijn prijzen liggen onder een dikke laag weg te stoffen. Hij wordt een brommerige, oude man.
Op een dag komt een jong en ambitieus mannetje in zijn leven. Dit mannetje wakkert het vlammetje, wat nog altijd binnenin brandde, zij het op een heul laag pitje, bij Hudson weer aan. Samen betreden ze op een bepaald moment de sportarena, die Hudson al die jaren zo gemeden heeft.
Plotseling wordt hij opgemerkt en een gigantische staande ovatie valt hem ten deel.
De grote kampioen van weleer is terug!

Het is dat ik beter weet maar anders zou de rol van Doc Hudson in Cars 1 zomaar op mijn leven gebaseerd kunnen zijn.
Want zo’n gevoel bedruipt mij ook een beetje nu Teun op voetballen gaat en ik binnenkort weer op de velden van m’n oude club te zien zal zijn.
ghe ghe 😉

We gloriedag’en!

Brad

Hè hè, eindelijk heb je haar een schop gegeven. Ik heb ook nooit begrepen waarom je onze goede vriendin Jennifer inruilde voor dat plastic botoxmormel trouwens. Met haar maniertjes en gemekker.
Maar goed, het is nu verleden tijd. Gelukkig. Ik zag jou, mijn dierbare vriend met de jaren aftakelen en ongelukkiger worden. En ja, dat sneed me door m’n ziel. Dat zal ik je eerlijk zeggen.
Ik zeg, tijd om door te gaan, Brad!

En dat nu de halve vrouwelijke wereldbevolking hartklopt, kwijlt en sopt, tja Brad, dat is een logisch vervolg. Ik kan je er alles over vertellen want ik heb dat in 2011 ook meegemaakt. Weet je nog? Maar doe nu eerst maar even rustig aan. Niet gelijk bij de eerste de beste het bed induiken! Het komt vanzelf weer.
Bel me maar even dan gaan we een keer als ik tijd voor je heb een pilsje pakken.

Ik spreek je, mattie!

We lotgenoot’en!

Finding de juiste borstel

Nou, lieve lezer, gisteren was het dan eindelijk zover. Wij gingen de langverwachte opvolger van de beste film evah bekijken. En ja, wat vond ik ervan?

Oh, eerst even een lichte update v.w.b. mijn liefdesleven.
We kwamen tegelijk met een redelijk aantrekkelijk blonde moeder en haar dochtertje door de draaideur. Aan de kassa zei ik dat we voor Finding Dory kwamen. ‘Vijf stuks?’, vroeg het meiske. ‘Nee, dat mocht ze willen.’, antwoordde ik. Tja, mijn stelregel “Als ik de jongens heb, geen vrouwen” neem ik uitermate serieus. ‘Nee, we horen niet bij elkaar.’, hoorde ik het blondje nog met enige teleurstelling in haar stem zeggen.
Ik zou eigenlijk m’n excuses moeten aanbieden toen ze naast ons op rij 12 kwamen zitten maar daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Zucht, weer een kans verkeken……………..

Laat ik voorop stellen dat het wederom geniaal gemaakt is. Prachtig hoe ze dat onderwaterleven echt kunnen laten lijken. En laat ik ook niet vergeten te vermelden dat ik de Nederlandse versie heb gezien. Maar de borstel (ik noem titel standaard borstel want ‘hahahaha flauw’, voor de nieuwe lezers hier) klopt niet helemaal. Ja okee, Marlin en Nemo waren Dory wel kwijt enzo maar het hoofdthema is toch dat Dory op zoek gaat naar haar ouders. Finding Dory’s parents zou dus beter geweest zijn.
Dan is de stem van Marlin niet meer ingesproken door Jeroen van Koningsbrugge maar door …………..???? (Geen idee, ik heb dit niet kunnen achterhalen). GOEIENDAG ZEG! Wat slecht! Totaal geen beleving. Hij klonk alsof hij het van een papiertje af las. Waarschijnlijk was dit ook zo. En kinderen luisteren daar dwars doorheen hoor! Het was het eerste wat Sam tegen me zei. Maar waarschijnlijk was Koningsbrugge te druk met die overdaad aan reclames, shows, spellen, series en muziek op tv. Wie zal het zeggen?
Crush, de meest hippieuze schildpad ooit en mijn favoriet uit Finding Nemo, heeft zeker een seconde of 12 een rolletje in de film. Als ik hem was geweest, had ik bedankt voor die eer.
En tenslotte vond ik het verhaal een beetje vergezocht. Waren er te weinig spannende (lees; schrik) momenten. En veel te weinig humor om te lachen. Maar daar zijn ze bij Pixar sowieso matigjes mee, daar gaan ze meer voor kwaliteit.
Het laatste stuk, dat met die truck, redt de film, wat mij betreft. Dat vond ik dan wel weer briljant hilarisch.

Maar ja, de jongens hebben zich uitstekend vermaakt en daar gaat het me in onze vakantie om. Volgende week naar Ice age 5. Sin an!

En die blonde moeder? Die heb ik nog even in d’r kont geknepen toen we naar buiten liepen.
Daar was ze niet van gediend.
Nou, dan niet!

We Finding’en!

BudSpenceren

Pa nam mij wel eens mee naar de bioscoop, als er weer een ‘4 vuisten’ film draaide. Het moet begin jaren 80 zijn geweest. Ik als jochie vond het geweldig als Bud Spencer en Terrence Hill weer eens een stel (elke film dezelfde!) boeven tot pulp mepten. Terrence was de handige, snelle knokker, Bud bleef vaak heel lang sloom uit zijn ogen kijken om dan met de ultieme bitchslap of hoofdstomp de uitdagende bad guy de tent door te slaan waarna het 4 vuistenfeest begon. Slappe lach bij ons dan. En die mepgeluiden erbij! *DSSSS* Schitterend. Bud Spencer is gisteren op 86-jarige leeftijd overleden. R.I.P. ouwe reus.

Ik heb een tijd terug onderstaand fragment aan de jongens laten zien en sindsdien budspenceren wij erop los. *Budspenceren: een vuistslag en/of bitchslap vergezeld met een mepgeluid *DSSSS* welke tot op maximaal een centimeter van het gezicht of ander lichaamsdeel geplaatst wordt.
Als ze een beetje vervelend of wat lawaaierig zijn, sta ik langzaam op, loop naar ze toe en geef ze allebei een budspencer. *DSSSS* Ze hoeven er trouwens niet eens vervelend of lawaaierig voor te zijn, regelmatig budspencer ik ze uit het niets. *DSSSS* Lollig is dat! En ze doen het ook bij mij. ‘Papa, kijk eens!’ *DSSSS*

Dat geeft wel eens hilarische situaties. Ik haalde ze tussen de middag van school, het vriendinnetje van Sam was ook mee. Dikke pret in de auto natuurlijk. We stonden voor het verkeerslicht, ik deed de muziek wat harder en zong keihard mee. Alle drie schreeuwden ze dat de muziek zachter moest. Ik zuchtte en budspencerde eerst Teun, die voorin zat. *DSSS* Daarna in één beweging de twee achterin. *DSSSS DSSSS* In de binnenspiegel zag ik de vrouw achter ons verschrikt kijken. Toen ze even later de mogelijkheid had ons in te halen, bleef ze even naast ons rijden en keek mij streng aan. Ik keek glimlachend terug en met m’n linkervuist door het open raam budspencerde ik haar ook. *DSSS* Wij lachen! Hahahahaha.

Of die ene keer op het schoolplein. Ze kwamen op me afgerend en ik gaf ze allebei een flinke budspencer. Juf met grote ogen. Wij lachen! Hahahahahaha.

Ik haal ze straks weer van school. Ik zal ze vertellen dat één van mijn jeugdhelden overleden is.

We BudSpencer’en!

BM ‘er

Ken je dat? Dat je naar de Oscaruitreiking zit te kijken en dat je denkt; “Goh, ben ik even een rolmodel voor een flink stel BM’ers geweest zeg!” Dat je duidelijk ziet dat bijvoorbeeld Leo op afbeeldingen van jouw kapsel heeft geGoogled. Ken je dat niet? Nou, ik wel hoor. En ach, ik maak me daar niet zo druk om. Sterker nog, ik vind het hem wel staan zelfs. Die Oscaruitreiking ging een beetje teveel over discriminatie, vond ik. Het aloude blank-zwart *gaap* gedoe. Zwarte acteurs krijgen minder kansen enzo. Bla bla bla. Houtocheensop, mensen. Jullie horen ons toch ook niet mekkeren dat er zo weinig blanken in de Olympische 100 meter finale staan? Ieder zijn meuk, dat zeg ik!

Terug naar de BM’ers dan. Ik heb binnenkort een feessie en de organisatie heeft besloten om er een themafeessie van te maken. We mogen moeten verkleed komen als een Bekend Mens. Hoe leuk is dat? 😄 Een feestje bouwen met Marilyn Monroe met haar opwaaiende rokje? Of Jennifer Aniston in Horrible bosses? Of Salma Hayek in From dusk ‘till dawn? Of Eva Mendes in Hitch? Man, heb er nu al sin an!

Ikzelf zit nog een beetje te dubben als wie ik zal gaan. Ik heb vannacht heel het internet afgespeurd en ben tot onderstaande selectie gekomen. De bovenste 3 (voor de nono’s hier v.l.n.r. Jack Bauer – James Bond – Mr. Reese) behoeven de minste voorbereiding, dat lijkt me duidelijk. Misschien hier en daar een kleine outfit aanpassing en natuurlijk een gun, maar of dat nu zo leuk is voor de andere aanwezigen op het feest die er wèl moeite voor doen, ik weet het niet. Danny Zuko is ook niet zo heul lastig maar ja, waar vind ik die Greased Lightning zo snel? Ace Ventura lijkt me het lolligst om te doen. Al is het alleen maar om zijn loopje. Hannibal Smith komt qua karakter en sigaar het dichtst bij mij in de buurt. Dat overhemd van Forrest Gump heb ik. Maar dat is voor jou, lieve lezer, natuurlijk geen verrassing. 😉 En tenslotte Rocky Balboa. Is er iemand te verzinnen die een betere “Adriàààààn” uit z’n scheve muil krijgt dan ondergetekende?

Je ziet, ik zit nog een beetje in dubio. Ik weet het nog niet. Ik tast nog in het duister.
Maar hé, daar heb ik toch een weblog voor? Ik kan er natuurlijk gewoon een interactief dingetje van maken!
Zeg, lieve lezer, wie vind jij als wie ik moet gaan? (is dat een zin? Nu wel.)

We Bekende Mens’en!

BMers

The movie

Weet niet hoe het met jou zit maar over 8 nachtjes slapen word ik 44 en ik vind het de hoogste tijd om mijzelf eens even lekker in het zonnetje te zetten. Maar ja, dan ben ik natuurlijk wel afhankelijk van het weer. Niets veranderlijker dan het weer immers. Hoe groot is de kans dat ik dan m’n Dries Roelvinkgele zwembroek kan dragen? Ik denk dat het met 0% wel ophoudt. Ook omdat ik die zwembroek al jàààààren kwijt ben trouwens. Én zouden de buren niet raar opkijken als ik ineens pontificaal op een tuinstoel in onze gezamenlijke voortuin ging zitten?………….
Hmm, aandachtspuntje.
En waarom zou ik egoïstisch mezelf in het zonnetje zetten? Waarom het niet delen met jou, lieve lezer?
Ja, waarom zou ik niet mijn lang gekoesterde droom uit laten komen? Filmheld! Op het witte doek! Von Bloghausen, the movie. Dè film over het sensationeel spannende leven van één van de 87.429.673 meest begeerde vrijgezellen van Gelderland. Een rollercoaster aan aktiescènes, thrillerscènes, poep -en piesgrappenscènes en, natuurlijk niet te vergeten, dampende vrijscènes.
Ja, dat ga ik doen. Ik laat mijzelf verfilmen. Misschien dat Katja me dan eindelijk ziet staan…………..

Of zal ik eerst iets kleiner beginnen? Laten we zeggen, met een boek?

(Wat een flutanekdoot hè? Klopt, ben er ook niet trots op. Wilde eigenlijk alleen maar laten zien dat ik een nieuwe foto-app heb ontdekt; Photofunia)

Lolfilm

Zo heel af en toe, soms en nu en dan moet ik even ongeneerd een lolfilm bekijken. En waarom zo heel af en toe, soms en nu en dan? Omdat die zo weinig gemaakt worden tegenwoordig. Het is de laatste tijd alleen maar nep, actie, spektakel, monsters, superhelden en veel, heeeeeeeeeeeel veel special effects wat de klok slaat. En laten we eerlijk zijn, ik ben te oud voor die onzin. Die poep raakt mijn ventilator nou totaal niet. Doe mij maar échte films zonder dat je overduidelijk kunt zien dat er een computer aan te pas is gekomen. Ik noem een Cars. Ik noem een Planes. Ik noem een Nemo. Dàt zijn pas films!!
Nee, ik wil gewoon lekker onderuit liggen en er af en toe een glimlach of een lachsalvo uitbraken. Trouwens, mijn leven is van zichzelf al een aaneenschakeling van neppigheid, thrillerelementen en superheldenacties.

Ik zag zojuist bovenstaande film. Hilarious! Wat een lolfim is dat! Will Ferrell is toch wel de koning van puberale thonghumor. Plaat voor de kop. Net doen of je gek bent. Ik vind dat heerlijk. Zoals altijd in dit soort films slaat het verhaal nergens op maar de humor maakt alles goed. Biggelaars bij de scène dat hij bij zijn zwarte ‘schoonfamilie’ aan tafel zit.
Da’s trouwens een mooie vrouw!! Meagan Good. Goodendag zeg! Dus geen lekker wijf hè? Een mooie vrouw. Heeft iemand haar nummer?
Ook de andere 3, Steve Carell, Paul Rudd en David Koechner, zijn lekker over de top bezig. En om nog een tipje weg te geven; Christina Applegate, Harrison Ford, Greg Kinnear, Will Smith, Sacha Baron Cohen en Jim Carrey spelen ook mee.
En, niet onbelangrijk, een partijtje lekkere muziek in de film! The 80’s rulen!

Dus lieve lezer, zit je op mijn humorlevel en zoek je nog wat vertier voor een saaie zaterdagmiddag, Anchorman 2.
De film staat bij Popcorn Time onder de A.
Zo! En heb ik nu mooi even een 8e anekdoot voor de categorie ‘Von Fimhausen’.

Onderbroekenlol

Bioscopen, ik vind daar wat van.
Ik houd er niet van. Goed, het beeld en, nog meer, het geluid is geweldig. Maar het is gewoon niet mijn ding.
Zoals bekend erger ik me nogal gauw en het mag ook geen verrassing heten dat ik die ergernis ook hardop uit. En in een bioscoop erger ik me, laten we zeggen, sneller dan gauw. Heul snel.
Ik erger me aan die kutklapstoeltjes. Ik erger me aan die kutdeelarmleuningen. En ik erger me vooral aan luitjes om me heen. Goh, verrassend! Meestal is degene achter en voor me iemand met een hoog irritatiegehalte.
Vandaar dat ik me dus ook zelden vertoon in een bioscoop. Mocht je onverhoopt in het geniep een date met mij gepland hebben, je bioscoopbroek uit de mottenballen gehaald hebben en bioscoopkaartjes gekocht hebben voor het weekend van 29 november, dan moet ik je dus teleurstellen. Op jors, ik ga niet.
Maar da’s niet alles hoor. Wat dacht je van die prijzen? Een rondje voor de hele zaak hoef je nu niet meer te doen. Je bent een weekloon kwijt! En als je er dan ook nog een zakje snoep bij neemt, berg je dan maar op. Dan kun je je boot wel verkopen.
Maar het ergste is het filmaanbod. Dat is tegenwoordig toch om te janken? Droeviger worden ze niet meer gemaakt. Flikker toch op met die Nederlandse om-het-kwartier-tieten-films! (oh wacht……………………. Oh nee, Carice van Houten of die andere met haar plastic bek, kom hoe heet ze? Blèèèègh! Barf!) Gay toch up with those spectacle-with-strange-looking-people-movies. Mensen die daarvoor naar de bioscoop gaan zouden ze preventief uit de samenleving moeten plukken. Dat zeg ik!

Bijna dagelijks rijd ik langs de bioscoop langs de snelweg en multimegafilmposters proberen me telkens weer naar binnen te zuigen. Maar ik houd me elke keer weer groot. Fuk hun! En ook vandaag kwam ik er voorbij gesjeesd. Ik had mezelf voorgenomen er gewoon niet meer op te letten maar vandaag was mijn vlees zwak. Ik keek toch even stiekempjes.
Wàààààààààààààààààààt? Dumb and dumber to? Één van de meest lollige films ooit heeft een vervolg? Ik kreeg een flink stijfje.

Man, wat heb ik 20 jaar geleden in een bult gelegen om deel 1! Dat hij die sneeuwbal vol in haar smoel gooide…………….HI LA RIESJ!!!!! En er was nog veul meer!!!! (Fragmenten zijn welkom)
Wie had ooit gedacht dat die knijter een herhaling zou krijgen? Love them guys in Hollywood!

Hieronder de trailer.
Nu maar wachten op de dvd want had ik al gezegd dat ik een pleurishekel aan de bioscoop heb?

Carrièreswitch

Ik ben een tijdje geleden aan een boek schrijven begonnen. Of een tijdje geleden? Het is alweer zo’n dikke 2 jaar, 4 maanden, 9 weken en 117 dagen geleden. Dus eigenlijk kunnen we wel spreken van een tijd.
En een boek? Eigenlijk meer een film. Boeken zijn suf. Boekenlezers zijn suf. En ook niet de slimste lui ter wereld trouwens. Ik bedoel, wie gaat nu een week lang een boek lezen terwijl je in 2/2,5 uur de film kunt zien? En wie gaat nu in een uiterst ongemakkelijke houding zitten met het boek op schoot terwijl je gewoon heerlijk languit en comfortabel op de bank naar de tv kunt liggen loeren? En in slaap kakken? Da’s toch ook veel fijner op de bank in plaats van met knikkend hoofd op een stoel? En stel dat je er een lekkere alcoholische versnapering bij neemt. Dan is de kans vele malen groter dat je je glas bier knoeit op het boek dan op de tv. Duhuu.
Kwestie van efficiëntie, logica en helder nadenken, me dunkt.
Maar ja, maak dat die eigenwijze en zelfbenoemde intelligentsia van een boekenlezers maar eens wijs.
Suf zijn ze. ALLEMAAL! Dat zeg ik.

Goed, mijn film dan.
Een superspannende autobiografische humorthriller met in elk hoofdstuk een onverwachte plotwending èn met uiteindelijk een open einde (opuh iiiijjjnde, op z’n Jiskefets) is toch best een stukje lastiger dan ik dacht. Ik heb het een tijdje geleden op een laag pitje gezet. Of een tijdje? Het is alweer zo’n dikke 1 jaar, 13 maanden, 14 weken en 12 dagen geleden. En een laag pitje? Heb er al die tijd helegaar niet meer aan gedacht!
Maar mijn interesse werd vanochtend weer aangewakkerd. Ik heb zojuist de eerste 27 hoofdstukken even teruggelezen en sjonge jonge jonge wat een relaas! Het gaat over Hurmeenus en zijn 6 jarige zoon Tim en 4 jarige zoon Sean. Hurmeenus is een voormalig darkblack Ops-er en heeft een trauma opgelopen tijdens zijn laatste missie. Door dit trauma is Hurmeenus niet meer in staat een tennisbal ver weg te gooien en dat vreet aan hem. Zo erg dat zijn relatie eraan kapot gaat. Met een verschrikkelijke nare scheiding tot gevolg.
Het verhaal begint bij een papadag waarbij ze een bezoek gaan brengen aan een niet nader te noemen vliegveld. Om vliegtuigen te spotten. Maar al gauw raken ze verzeild in een rollercoaster van spanning, sensatie, humor, sex, geweld, tropische oorden, verre landen, iets met tomatenaus en een mysterieuze vrouw met een hele grote kop thee in haar hand.

Maar, zoals ik reeds aanhaalde, brei daar maar eens een origineel verhaal van.
Ik ga de komende tijd dus even weer researchen. Mocht je me aantreffen en denken; wat is hij nou aan het doen? En waarom kijkt hij me steeds zo indringend aan? En waarom zit hij aan me? En waarom probeert hij me te kussen?
Dan ben ik aan het researchen voor een speelster die, naast mij, de hoofdrol kan spelen in deze blockbuster van jewelste.

Dus. Dan weet je dat ff.
🎬

Totale lul

Ik vind het wel weer eens tijd voor wat interactiviteit tussen jou, lezer, en ik, producer/presentator/bedenker van dit weblog. Want het begint hier een beetje op mijn liefdesleven te lijken. Het is er wel maar van interactie is weinig sprake.
Ik ben in 2008 begonnen met het op het wereldwijde web verhalen droppen over mijn boomende leventje en wat ik allemaal wel en zeker niet meemaak. Ik vind dat lollig en leuk om te doen. En ijdel als ik ben, vind ik het ook best lafjes stijvend als ik positieve reacties op mijn plempsels krijg. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat je onder het lezen van weer zo’n anekdoot van mij een glimlach krijgt. Of dat je zo hard moet lachen dat er een sliert snot (een Wiebe voor de kenners) uit je neus ontsnapt. Of dat je je koffie tegen het scherm uitproest. Of dat je gewoon denkt ‘heb je hem weer’. Maar ook negatieve reacties zijn vanzelfsprekend uitermate welkom. En de kans dat ik daar op reageer is vele malen hoger. Want dat vind ik helemaal pies in de broek-lollig. Ik heb ooit een geweldige online ruzie gehad met de Twentse scooterscene omdat ik eens schreef dat ik mijn toenmalige buurjongen van z’n scooter zou schoppen als hij nog één keer met hoge snelheid de brandgang in zou komen scheuren terwijl mijn oudste zoon elk moment diezelfde brandgang in kon lopen. Man, die reacties die ik kreeg, HI LA RISCH! Woedende, bedreigende en taalvoutende reacties van die scooterjeugd. En ik er natuurlijk vol op. Heerlijk!
Maar das war einmal. De reacties onder de anekdoten zijn tegenwoordig op 1 (misschien 2) vinger te tellen. En dat steekt. Ja, op de sociale mediaas krijg ik wel meer reacties maar daar krijg ik ook ‘vind ik leuk’s’ als ik status dat ik een Mars in m’n kont stop. Daar kan ik niet zoveel mee. Hieronder zit ook een ‘vind ik leuk’ knop hoor!
Maar hoe leuk vond je het? Daar gaat het mij om. Leuk? Lollig? Geweldig? Hilarisch? Ik moet even een schone slip aan? Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik graag wat meer reacties onder een anekdoot zou zien. Dat ik bij de halfjaarlijkse evaluatie op het kantoor van meneer Weblog aan kan tonen dat dit blog nog steeds levensvatbaar is. En daarom doe ik weer eens een poging jou te betrekken bij dees jolijtsite.

Wie vind jij nou een totale lul?

Iedereen kent wel iemand die gewoon zo kneus / sneu / irritant / onuitstaanbaar (gelieve zelf aanvullen) is. En om het hem recht in zijn muil te zeggen, dat is niet ieders ding. En mocht het een ‘bekende’ persoonlijkheid zijn, dan is het zeer aannemelijk dat je hem niet persoonlijk kent en je het hem dus niet kunt zeggen. Maar dat soort lui hebben vaak meestal altijd wel een of ander openbaar account waar je je gal kunt spuwen. Zo vind ik zum bleistift heel zelfbenoemd ‘Bekend Nederland’ een totale lul. Behalve Katja Schuurman. En Tygo Gernandt. Zij zijn cool!

Dus lieve lezer, wie vind jij nou een totale lul? Vertel het me hieronder in de reacties. Dus niet alleen een eikel hè? En niet alleen een klootzak. Nee, ik wil weten wie jij een totale lul vindt. Dus van de perineum tot voorbij de voorhuid. De totale lul. (Had ik al totale lul in dees ankedoot gebruikt?)
Zoals je ziet staat dit in meerdere categorieën dus keuze zat. Me dunkt.

Succes.

(ps. de eerste die mij opgeeft kan de hoofdprijs, een boterhamzakje vol vers geschoren perineumhaar, thuis verwachten.)

Lucky bastard

Als ik zeg “IJL BIE BAK” dan weet jij precies wat ik bedoel toch? En dan weet je precies wie ik bedoel. Toch?
Juist. Dat zeg ik altijd als ik op m’n werk even wegga om een sigaartje te roken.
Maar natuurlijk weet je ook wie ik bedoel met “I have a dream” (Voor de nono’s die hier lezen: Die is van Martin Luther King). En met “Ich bin ein Berliner”. En wat dacht je van “Yippee-ki-yay, motherfucker”. En één van de beste ooit; “Ik heb een banaan in m’n oor”.
Je begrijpt waar ik naartoe wil. Toch?
Juist, naar beroemde oneliners. Zo’n zinnetje waarvan je direct weet wie het zei, wat er bedoelt wordt en/of waar je was toen je ‘m voor het voor het eerst hoorde.

“Wat doet u nu, buurman?” zei laatst m’n goeie vriend annex persoonlijke chef-kok zomaar uit het blauwe. Ik weet niet meer waar we het over hadden maar het was ongetwijfeld een onzingesprek. We hebben namelijk geen andere gesprekken. Ik wist direct waar het over ging en we vroegen ons gezamenlijk af wie toch die ene vent was. Het zinnetje werd uitgesproken door Tatjana in de Flodderfilm uit 1986.
Zucht, Tatjana. Was er een fijnere vrouw op de wereld voor een 15-jarige puber? Man, ik heb met regelmaat nat over haar gedroomd toentertijd.
Tatjana. In 1986. Ze was toen 23 jaar. Met haar gebrekkige Nederlands (oh wacht, nog steeds). Wat maakte het uit dat ze niet kon acteren? Of zingen? Ze was een uitermate prettige verschijning. En dat was voor een hormonaaltje als ik genoeg. Toen had je nog het idee dat je ook zonder miljoenen op de bank een kans bij haar had. Zucht. Kwijl. Druip. Smacht.

Maar ik dwaal af. Het ging dus over dat ene zinnetje. En over die buurman. Hij mocht van regisseur Dick Maas Tatjana van achteren bij haar units pakken terwijl ze voorover gebogen op de motorkap van een Citroën leunde. Whoehoooooeeee, oh sorry.
Ik weet nu dus wie dat is. Heb het even geGoogled. En nu ik dees anekdoot zo teruglees denk ik, mèn wat een onzinstukje over Bert André (1941 – 2008).

De lucky bastard.

Recensie

Met trots kan ik melden dat de opnames zijn afgerond van de nieuwste film in de SuperAnus-zoveelogie. “SuperAnus goes los op flinkertjes” gaat de film heten. Wederom zien we SuperAnus en zijn trouwe hulpje Hermie in dit vervolg. Een leuk detail is dat ze dit keer een omgebouwde Volkswagen T1, de SuperABus, tot hun beschikking hebben.
De producers hebben deze keer niet gekozen voor één vijand maar voor honderden tegenstanders. En dat komt de film ten goede. De actie spat van het scherm! U heeft geen seconde rust.
Goed, het verhaal lijdt er een beetje onder maar de vele visuele effecten maken een heleboel goed.

Zoals in elke film begint het ook hier in zijn hermetisch afgesloten en voor de buitenwacht volkomen onzichtbare penthuis.
SuperAnus zit op zijn bank de strips in de krant te lezen als zijn trouwe hulp Hermie binnen komt stormen. SuperAnus moet onmiddellijk meekomen naar het hightech lab. Er is weer een noodoproep uit de hightech Commodore gerold.
Er schijnt een nieuw ras op Aarde te zijn neergestreken. Een gewelddadig ras. Flinkertjes worden ze genoemd. Een ras dat het voornamelijk gericht heeft op hulpelozen, eenlingen, ouderen en jonge meiden. Onder leiding van een zekere A. gebruiken ze onnodig veel geweld, stelen ze kleine bedragen of voorwerpen en bezigen ze uiterst agressieve taal.

SuperAnus staat voor een lastige klus omdat de groep niet alleen in zijn woonplaats opereert maar dat ze landelijk actief zijn. De hightech Dotmatrix printer in het hightech lab spuwt de ene na de andere verdachte uit. Het duurt maar even of alle wanden hangen vol met verdachte rasleden.
Opvallend is dat ze meestens dezelfde soort kleding dragen, dezelfde kapsels hebben en zich voortbewegen op dezelfde voertuigen. Dat maakt de zoektocht voor SuperAnus een stuk eenvoudiger.

Na deze kalme openingsscene trekt de regisseur alle registers open.

In de SuperABus rijden SuperAnus en Hermie stad en land af om de flinkertjes één voor één uit te schakelen. Voor de zwakke magen is dit niet altijd even prettig om te zien omdat er ontzettend veel vuurpower en vechtscènes gebruikt worden en dat bloed en ledematen in het rond vliegen.
Het wordt al snel duidelijk dat de tactiek van SuperAnus is om de groepjes te verzwakken door er telkens één raslid uit te halen.
Na een dik uur actiegeweld gaat de film geruisloos over op de thrillertoer.

Een schitterend en tergend spannend moment is dat SuperAnus een flinkertje in de SuperABus trekt en met het flinkertje geblinddoekt en geboeid naar de straat van Gibraltar rijdt. Hier in een bootje stapt en op precies 7,2 kilometer van de kust het flinkertje overboord kiepert.
Trouwens, ontzettend veel credits voor de tegenspeler die je een kwartier lang laat mee sidderen in zijn doodsangsten. Oscarwaardig.

Het laat zich al raden; SuperAnus zegeviert zoals het een echte actieheld betaamt. De rust is weergekeerd in Downland.
Toch geeft de film ruimte aan een vervolg want de grote leider A. is niet gevonden. Waarschijnlijk bestaat hij ook niet. Wie zal het zeggen?

De recensent.

Koelste vent

Ik weet het nu zeker. Vanaf nu ben ik niet meer de Brad Pitt of de George Clooney van de Lage Landen, vanaf vandaag ben ik Billy Bob Thornton. Mèn, wat een koele gast is dat! En hilarisch ook.
Ik heb gisteravond een film van ‘m gezien. Ik had de tegenwoordig overweldigende aandacht van vrouwelijke stalkers voor mijn persoontje even op het allerlaagste pitje gezet en ben er ’s goed voor gaan zitten. Of eigenlijk liggen. Ik lig tv te kijken natuurlijk. What else is het nut van een 3-zitsbank?
Misschien een tip voor jou als lezer; plaats je bank zo in de kamer dat je liggend tv kunt kijken (zomaar een gratis binnenhuisarchitectuurtipje, mooi Feutword!)

Bad news bears heet de film en het is eigenlijk gewoon een flutverhaal. Het gaat over een stel opgeschoten jeugdkindertjes die totaal niet kunnen honkballen maar met BB als coach halen ze toch de finale.
Is dit een anekdoot waard Manus, vraag je je af. Nou, nee.
Waar het me om gaat is BB die weer eens een glansrol speelt. Als zuipende, grofgebekte slechtkont werkt ie bij mij weer enorm op de lachspieren. Met als hoogtepunt de zin die door de ondertitelaars werd vertaald als ‘Jullie zien er uit als mijn laatste drol’ (wat al best lollig was, kans zeer aanwezig dat ik dit de komende tijd veel ga gebruiken).
Billy Bob zei het op de manier zoals alleen hij dat kan; ‘You guys look like the last shit I took’. Ik rolde van de bank van het lachen. Kep ’t 6x terug gezien en alle 6x hetzelfde resultaat. De onderbuuf zal wel raar opgekeken hebben. En hij had ’t tegen kinderen van een jaar of 12 hè? GE WEL DIG!
Het was een beetje dezelfde rol als in de beste kerstfilm ooit, Bad Santa. Alleen blafte hij in Bad news bears niet elke 5 minuten een vrouw vol.

Ben je door hilarische rollen een überkoele gast dan, Manus? Dan ben je gauw tevreden.

Nee joh, er is meer.
Hij is ook verantwoordelijk voor de dampigste vrijscene ooit. Met Halle Berry.
HALLE BERRY!!!!
VOLLEDIG NAAKT!!!!!!
In Monster’s Ball. Zodra zij zegt ‘Make me feel good’ houdt geen man een slappe piem. Dat lijkt me duidelijk. Kep ’t 6x terug gezien en alle 6x hetzelfde resultaat. Een strakke unit.

En wat ook koel aan ‘m is, is dat hij die Angelina Jolie een schop onder haar botoxreet heeft gegeven. Mèn, wat een mormel vind ik dat zeg. Nu moet ik zeggen dat ik haar alleen van films en foto’s ken en misschien valt ze in het echt best mee maar nee, zij doet mij nou totaal niks. Groot gelijk dat hij haar aan Pitt heeft verkocht.
En als je iemand aan de kant zet die door velen aanbeden wordt, ben je koel. Dan ben je de bom. Dan roel je. En heb je schijt.

En als laatste heeft BB koel grijs haar. En iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik koel grijs haar koel vind. Baal er van dat het bij mij maar niet wil lukken.

Tot zover m’n ode aan m’n nieuwste koelste vent.
Ben je het er totaal niet mee eens en vond je deze anekdoot lezen een gigantische verspilling van je tijd, dan zie je er uit als mijn laatste drol.
Die ik trouwens nu even ga leggen.