Move over, winter!

VB zomertijd*Dik Voormekaar stem* IIIIIIIIIIIEEEEEE JA HOOOOOORRRRRR!
Daar istie dan eindelijk weer! Mijn ozo goeie vriend Zomertijd. Opzouten met die winter! Bah, wat heb ik een hekel aan die tijd. Donkere bedoeling.
En jij, lieve leester, leeft ook helemaal op hè? Geef maar eerlijk toe. Want jij weet toch als geen ander wat de zomertijd met mij doet? Toch? Toch?
JA! Mijn libido komt weer uit zijn winterstop. Ik treed weer buiten mijn bloghut. Ik ben weer in het openbaar te bezichtigen. Het jachtseizoen is weer geopend. Kortom, IK BEN WEER OP DE MARKT! Vanaf vandaag tot zondag 30 oktober is het bal. Manmanman, wat hebben we daar naar uitgekeken zeg!

Maarrrrr lieve leester (er is altijd een maar), dit jaar gaat er wèl het één en ander veranderen. Ik heb de afgelopen onderduiktijd gebruikt om eens goed na te denken en heb een uitermate belangrijke conclusie getrokken. De OMV zijn verleden tijd. Ongelooflijk Mooie Vrouwen kunnen mijn deurtje voorbij lopen. Zonde van mijn tijd en energie. Is even leuk en daar houdt het dan ook wel mee op.  NEEN, lieve leester, ik leg de lat nòg hoger! Hahahaha, ik ben me d’r één hoor!

Ik ga deze keer voor MPV. Mijn Perfecte Vrouw.
En enkel en alleen omdat ik dat verdien. Dat heeft niets met mijn arrogantie te maken (of eigenlijk wel een beetje) maar ik vind dat ik na 1670 dagen van één van de 346,2 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn geweest wel aan een MPV toe ben.
Bestaan ze dan? Mijn Perfecte vrouwen? Ja, natuurlijk bestaan ze. Sterker nog, ik ken er eentje persoonlijk. Maar ja, bezet hè. De story of my life.
En ik ga haar ook gewoon als dè graadmeter nemen. Zo rol ik. Kom je niet bij haar in de buurt, doe dan geen moeite. Ik zie je toch niet staan.

Wat is dan MPV voor mij, vraag je je af? Nou, dat kan ik makkelijk beantwoorden. Dat is gewoon een vrouw die mijn minnen aanplust en mijn plussen aanmint. Niets meer en niets minder.
Dus lieve leester, goed en slecht nieuws deze keer. Maar ja, het leven is geen viooltjestuin, niewaar?
Ik ga me nu maar eens even cool maken en dan stap ik dadelijk goedgemutst seizoen 2016 in.
Ik heb er sin an!

We zomertijd’en!

 

ps. Waarschijnlijk denk jij, na dit gelezen te hebben, dat ik de zomertijd dit jaar wederom zonder relatie zal afsluiten……………………


*BOKS* 👊🏼

Dat denk ik ook! 

Hahaha, I kill me😂😂

Serieus joh?

12506878_1091264234240453_1422947112_nHalloooo!!!!
Kan iemand even wat lieden in Den Haag wakker slappen? Wat ik nu weer onder ogen krijg? Je gelooft het niet. Waarschijnlijk is dit bij iedereen allang bekend hoor, en stond ik niet op te letten toen de memo uitgedeeld werd. Maar toch! Schandalig!
En ik moet ook toegeven dat ik niet zo’n financieel wonder ben en ik ongetwijfeld hier en daar een toeslag misloop. Maar toch! Schandalig!

Het is dus hier in Nederland zo geregeld dat een gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis per maand meer geld overhoudt dan, laten we zeggen, een hardwerkende, elke dag zijn leven op het spel zettende vader met een koopwoning. Toeslag hier, subsidie daar. Budget hier, korting daar (zie foto hieronder).
12570818_1094925457207664_36708397_n

Welke hersenloze heeft dit verzonnen? Dat moet wel een vrouw geweest zijn.
Kijk, ik vind het prima dat de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis redelijk moet kunnen leven. En ik vind het ook prima dat een gescheiden vader alimentatie betaalt. Voor zijn kinderen, dat is! Niet om het luxe leventje van de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis nóg luxueuzer te maken. Ik vroeg me al een tijdje af hoe sommige vrouwen toch zo ‘royaal’ konden leven. Nou, zo dus!

Ik word potdomme ook bijstandsmoeder! Beetje de hele dag thuis zitten. Beetje de hele dag de kinderen opvoeden. Beetje de hele dag huishouden. Beetje de hele dag tv kijken. Beetje de hele dag social media’en. Terwijl het geld met scheepsladingen binnenstroomt!

Er is iets gruwelijks mis in Nederland. Het geld stroomt wel maar vooral de verkeerde kanten op.
Of er is iets mis met dees anekdoot. Dat kan ook. In dat geval hoor/lees ik het graag hoor!

We bijstandsmoeder’en!

Recensie

SuperAbusMet trots kan ik melden dat de opnames zijn afgerond van de nieuwste film in de SuperAnus-zoveelogie. “SuperAnus goes los op flinkertjes” gaat de film heten. Wederom zien we SuperAnus en zijn trouwe hulpje Hermie in dit vervolg. Een leuk detail is dat ze dit keer een omgebouwde Volkswagen T1, de SuperABus, tot hun beschikking hebben.
De producers hebben deze keer niet gekozen voor één vijand maar voor honderden tegenstanders. En dat komt de film ten goede. De actie spat van het scherm! U heeft geen seconde rust.
Goed, het verhaal lijdt er een beetje onder maar de vele visuele effecten maken een heleboel goed.

Zoals in elke film begint het ook hier in zijn hermetisch afgesloten en voor de buitenwacht volkomen onzichtbare penthuis.
SuperAnus zit op zijn bank de strips in de krant te lezen als zijn trouwe hulp Hermie binnen komt stormen. SuperAnus moet onmiddellijk meekomen naar het hightech lab. Er is weer een noodoproep uit de hightech Commodore gerold.
Er schijnt een nieuw ras op Aarde te zijn neergestreken. Een gewelddadig ras. Flinkertjes worden ze genoemd. Een ras dat het voornamelijk gericht heeft op hulpelozen, eenlingen, ouderen en jonge meiden. Onder leiding van een zekere A. gebruiken ze onnodig veel geweld, stelen ze kleine bedragen of voorwerpen en bezigen ze uiterst agressieve taal.

SuperAnus staat voor een lastige klus omdat de groep niet alleen in zijn woonplaats opereert maar dat ze landelijk actief zijn. De hightech Dotmatrix printer in het hightech lab spuwt de ene na de andere verdachte uit. Het duurt maar even of alle wanden hangen vol met verdachte rasleden.
Opvallend is dat ze meestens dezelfde soort kleding dragen, dezelfde kapsels hebben en zich voortbewegen op dezelfde voertuigen. Dat maakt de zoektocht voor SuperAnus een stuk eenvoudiger.

Na deze kalme openingsscene trekt de regisseur alle registers open.

In de SuperABus rijden SuperAnus en Hermie stad en land af om de flinkertjes één voor één uit te schakelen. Voor de zwakke magen is dit niet altijd even prettig om te zien omdat er ontzettend veel vuurpower en vechtscènes gebruikt worden en dat bloed en ledematen in het rond vliegen.
Het wordt al snel duidelijk dat de tactiek van SuperAnus is om de groepjes te verzwakken door er telkens één raslid uit te halen.
Na een dik uur actiegeweld gaat de film geruisloos over op de thrillertoer.

Een schitterend en tergend spannend moment is dat SuperAnus een flinkertje in de SuperABus trekt en met het flinkertje geblinddoekt en geboeid naar de straat van Gibraltar rijdt. Hier in een bootje stapt en op precies 7,2 kilometer van de kust het flinkertje overboord kiepert.
Trouwens, ontzettend veel credits voor de tegenspeler die je een kwartier lang laat mee sidderen in zijn doodsangsten. Oscarwaardig.

Het laat zich al raden; SuperAnus zegeviert zoals het een echte actieheld betaamt. De rust is weergekeerd in Downland.
Toch geeft de film ruimte aan een vervolg want de grote leider A. is niet gevonden. Waarschijnlijk bestaat hij ook niet. Wie zal het zeggen?

De recensent.

Procenten

Hoe groot is de kans dat iemand, met een voor 96% aan dood lijf, het overleefd?
Niet zo heel groot hè? Daar gaat de stekker uit. Die pijpt Maarten. Die heeft z’n laatste scheet gelaten.

Woensdagavond takelde mijn lijf in rap tempo af van de volle 100% naar een 75%. Hoge koorts en een lichtgeïrriteerde keel. Niet weer hè, dacht ik.
Woensdagnacht ging het lijf harder achteruit. Het licht in lichtgeïrriteerde verdween, het slikken ging lastig. Het lukte me met pijn en moeite een bord kipnuggets weg te werken. Die nacht doorgekomen met lichte dutjes. En dan moet je lichte dutjes zien als dutjes van maximaal 3 minuten. Want dan liep m’n muil weer vol met tuf en moest ik slikken. En dus werd ik met een pijnscheut wakker.
Donderdagochtend stond het lijf op 60%. Ik wist het nu zeker, dit was een levensechte killerkeelontsteking. Ik ging pijnstillers halen. Finimal leek me wel een goeie naam.
En bij een killerkeelontsteking hoort vanzelfsprekend koortsaanvallen, verkoudheid, oorpijn, hoofdpijn, hoesten, dunne poep en diepgele plas. Ik introduceerde het ‘tufbakje’ op het wereldwijde web en werd prompt overspoeld met “gatverdammes”, “ranzig”, “gore vent” en meer van dit soort smerige schuttingtaal. Uitspugen was toch minder pijnlijk dan inslikken en dat is voor een gevoelig tiep als ik, die alles maar van iedereen slikt, een hele uitkomst. Ik begreep de ophef niet zo.

Donderdagmiddag ging het lijf onder de 50%-grens toen m’n longen zich ermee gingen bemoeien. Een hoestbui resulteerde in knielend voor de toiletpot hangen om een groot gedeelte van m’n longinhoud in genoemde pot te ejaculeren.
Ik was definitief aan flarden en geknakt.
Donderdagnacht heb ik de danspasjes van ‘Thriller’ ingestudeerd, een zombie was ik immers toch al. En trouwens, je moet je toch bezig houden als liggen lastig gaat omdat je keel en je tong opgezwollen zijn en ook nog je neus dicht zit. Eenmaal doezelde ik weg en werd ik even later in paniek wakker omdat ik geen lucht kreeg.
Vrijdag kwam het lijf in de letale zone, onder de 10%. Zelfs m’n prachtig zoetgevooisde donkerbruine Barry Whitestem was verworden tot een zielig piepend geheel.
M’n lieve Klazien kwam een pak blanke vla brengen. Ik moest toch iets eten. Ik had ‘r gewhatsappt dat ze het maar beneden moest neerzetten. Een killerkeelontsteking is hoogst besmettelijk en ik wil niet op m’n geweten hebben dat zij eraan onderdoor zou gaan.
Ik wachtte een minuut nadat ik de benedendeur had opengedrukt en zwalkte naar beneden. Ze zat nog voor de deur in de auto. En ook haar dochtertje. Het arme kind begon vreselijk te krijsen toen ze ome Gekkie zo als een zombie zag.

Dit kon zo niet langer. Ik moest heavier material hebben. En bij wie kon ik dat beter halen dan bij m’n eigen dealer? Ik belde de assistente van de huisarts. Ze vroeg hoe hoog de koorts was. Hoe ik het ook deed en waarin ik ‘m ook stak, de thermometer gaf 33,3 aan. Het lijf was gezakt naar 4% en was klinisch dood. Ik kon om 15 uur komen.
M’n keel stond op knappen, ik ging douchen. Daar zou ik iets van opknappen.
Voor de vorm keek de huisarts even in m’n strot en zei en passant dat Finimal geen drol helpt. Ik kon hem niets anders dan gelijk geven.
Het zware spul ben ik gistermiddag beginnen in te nemen en afgelopen nacht, rond de klok van 3-en, voelde ik dat het lijf positief reageerde. Het klom langzaam naar 10%.
En nu ik deze zwaarmoedige anekdoot typ, gaat het alweer stukken beter. Laten we het op 40% houden.
Zo maar ’s even vast voedsel proberen.
En een goeie nachtrust. Daar teken ik ook voor.

Bedankt voor al jullie medeleven, lieve beterschapskaarten, fruitmanden en overige verwensingen.
Ik vind hetzelfde van jullie als jullie van mij.