Recensie

SuperAbusMet trots kan ik melden dat de opnames zijn afgerond van de nieuwste film in de SuperAnus-zoveelogie. “SuperAnus goes los op flinkertjes” gaat de film heten. Wederom zien we SuperAnus en zijn trouwe hulpje Hermie in dit vervolg. Een leuk detail is dat ze dit keer een omgebouwde Volkswagen T1, de SuperABus, tot hun beschikking hebben.
De producers hebben deze keer niet gekozen voor één vijand maar voor honderden tegenstanders. En dat komt de film ten goede. De actie spat van het scherm! U heeft geen seconde rust.
Goed, het verhaal lijdt er een beetje onder maar de vele visuele effecten maken een heleboel goed.

Zoals in elke film begint het ook hier in zijn hermetisch afgesloten en voor de buitenwacht volkomen onzichtbare penthuis.
SuperAnus zit op zijn bank de strips in de krant te lezen als zijn trouwe hulp Hermie binnen komt stormen. SuperAnus moet onmiddellijk meekomen naar het hightech lab. Er is weer een noodoproep uit de hightech Commodore gerold.
Er schijnt een nieuw ras op Aarde te zijn neergestreken. Een gewelddadig ras. Flinkertjes worden ze genoemd. Een ras dat het voornamelijk gericht heeft op hulpelozen, eenlingen, ouderen en jonge meiden. Onder leiding van een zekere A. gebruiken ze onnodig veel geweld, stelen ze kleine bedragen of voorwerpen en bezigen ze uiterst agressieve taal.

SuperAnus staat voor een lastige klus omdat de groep niet alleen in zijn woonplaats opereert maar dat ze landelijk actief zijn. De hightech Dotmatrix printer in het hightech lab spuwt de ene na de andere verdachte uit. Het duurt maar even of alle wanden hangen vol met verdachte rasleden.
Opvallend is dat ze meestens dezelfde soort kleding dragen, dezelfde kapsels hebben en zich voortbewegen op dezelfde voertuigen. Dat maakt de zoektocht voor SuperAnus een stuk eenvoudiger.

Na deze kalme openingsscene trekt de regisseur alle registers open.

In de SuperABus rijden SuperAnus en Hermie stad en land af om de flinkertjes één voor één uit te schakelen. Voor de zwakke magen is dit niet altijd even prettig om te zien omdat er ontzettend veel vuurpower en vechtscènes gebruikt worden en dat bloed en ledematen in het rond vliegen.
Het wordt al snel duidelijk dat de tactiek van SuperAnus is om de groepjes te verzwakken door er telkens één raslid uit te halen.
Na een dik uur actiegeweld gaat de film geruisloos over op de thrillertoer.

Een schitterend en tergend spannend moment is dat SuperAnus een flinkertje in de SuperABus trekt en met het flinkertje geblinddoekt en geboeid naar de straat van Gibraltar rijdt. Hier in een bootje stapt en op precies 7,2 kilometer van de kust het flinkertje overboord kiepert.
Trouwens, ontzettend veel credits voor de tegenspeler die je een kwartier lang laat mee sidderen in zijn doodsangsten. Oscarwaardig.

Het laat zich al raden; SuperAnus zegeviert zoals het een echte actieheld betaamt. De rust is weergekeerd in Downland.
Toch geeft de film ruimte aan een vervolg want de grote leider A. is niet gevonden. Waarschijnlijk bestaat hij ook niet. Wie zal het zeggen?

De recensent.

Kappen met sociale mediaas

Laag pitjeJa, je leest het goed. Ik kap met de sociale mediaas.
*schok gaat door sociale mediaasland*
Even een bijkoommomentje…………………………………………….
……………………………………………………………………………………….
……………………………………………………………………………………….

Nou, klim weer op die stoel / bank, regulier je ademhaling weer, druk je hart terug uit je keel en luister.
IK ZEG LUISTER!!! *bitchslap*

Ik kan het momenteel slecht handlen. Ik moet me de komende tijd focussen op het grotere goed.
Whatsapp dan Manus?, vraag je je af.
Ik zal het uitleggen.

M’n werkgever, Het Agentschap, wil dat ik onder normale deep undercover ga. In vakjargon beter bekend als Deepst Undercover.
Waarschijnlijk heb je dit wel gelezen. En dat dient gestopt te worden. En wel heul snel!
‘Kom niet aan onze topcriminelen want ze zijn misschien wel fout maar zijn wel onze fout ja!’ heet de operatie. En misschien moeten we daar nog even een andere naam catchy voor verzinnen.
En nee, het is geen klus voor SuperAnus. Er moet geen bloed vergoten worden, is van mij geeist.
Het Agentschap wil de daders levend pakken. Dit omdat er bij de plantsoendiensten een enorm tekort aan goed personeel is. Maar ook omdat onze gevangenissen bomvol met belastingontduikers zitten. De keihardste jongens, zeg maar.
Maar dat begrijp je zelf ook wel natuurlijk.

Ik ga me dus de komende maanden bezighouden met infiltreren in de Marokkaanse Topcriminelenonderwereld.
Ik ga me de komende weken volledig bezighouden met het in m’n rol groeien. Ik zal de komende weken omgeturnd worden tot Egyptische homofiele internationale wapenhandelaar, Assikye Anusosie. Een regelrechte keiharde topcrimineel en tevens bad ass motherfucker.
Letterlijk trouwens. Mijn 14 zussen zijn ook mijn dochters.
As we speak zijn we mijn achtergrond zo te wijzigen tot net boven VMBO-denkniveau. Die Marokkaanse topcriminelen zijn natuurlijk ook niet gek, die zullen me wel helemaal doorlichten.
En we moeten nog een imperial op mijn gehuurde Ford Transit lassen. Maar daarna gaan we over tot actie.

Dus lieve sociale mediaasvriendjes en dinnetjes, jullie moeten het de komende tijd even zonder me doen.

Ik zou zeggen, TATA
XXX

Sie ei eetje

CIA Ken je de story van Jimmy Hoffa? Niet? Wiki het maar ff dan. Ga het niet uitleggen hoor. Als jij totaal geen interesse toont in de boeiende geschiedenis, ga ik geen moeite doen het je uit te leggen. Kom op zeg.

De beste man verdween op 30 juli 1975 spoorloos en is dat vandaag de dag nog immer.
Hieronder het laatste fragment van de film (met een briljante Nicholson!)

Die CIA, jonguh! Hilarische lui. Mijn soort van mensen! Ben je lastig, word je gewoon opgeruimd. Ben je irritant, word je gewoon aangepakt. Heb je een grote muil, word je gewoon de mond gesnoerd.

Huh? Lastig? Irritant? Grote muil? Dat brengt me op een idee.
Kunnen we niet vanaf nu SIE EI EETJE spelen met al die lastige, irritante, grote muil hebbende kloodtzakjes? Je weet wel. Die flinkerts die grensrechters doodschoppen. Die bejaarden het ziekenhuis in beuken. Die tienermeisjes gebroken benen trappen. Die juweliers een dwarslaesie bezorgen. Die voetgangers op het zebrapad doodrijden.

Nou hoeven ze voor mij niet direct omgelegd te worden hoor. Dat is zelfs mij een beetje gortig. Nee, we beginnen met waarschuwen.

Ik heb het ongeveer zo in m’n hoofd:
We monitoren en observeren de lastgevende groepen. In de briefing pikken we eentje uit een lastgevende groep. In principe zal dit de aanvoeder van de lastgevende groep zijn, die ene met de grootste bek. In een geblindeerde wagen pikken we ’s avonds deze geluksvogel van de straat.
Met een doek over z’n hoofd zetten we hem op de achterbank. We rijden zeker een uur van de oppikplaats. De gehele rit Volendamse muziek op standje 10 (oef, da’s al een straf!). In een niet nader te noemen bos stappen we uit. We lopen gezamelijk een dikke kilometer het bos in. Bij een willekeurige boom laten we de lefgozer knielen en met zijn handen achter zijn rug binden we hem vast met een tiewrap om de boom (niet te strak, hij moet wel los kunnen komen!!).
We stoken een kampvuurtje, nemen de ukelele ter hand en gaan rituele kampvuurliederen zingen. Hierna verdwijnen we en laten we grootmuil alleen, geblinddoekt en lafjes vastgebonden achter. Hij mag proberen zelf weer thuis te komen.

Een nachtje in het grote, donkere, boze bos zal hem leren.
Vanwege de winterse temperaturen mag hij z’n bontkraagjas aanhouden.
Zo menselijk zijn we dan ook weer.

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag