Weg

Vandaag een jaar geleden was ik aan het klussen. Doe ik graag, klussen. Vind ik leuk, klussen. Ben er ook best wel goed in, klussen.
Vooral als het lukt wat ik in m’n hoofd heb trouwens. Dan vind ik klussen fijn om te doen. Want ik doe het natuurlijk wel uit het hoofd hè. Laat dat duidelijk zijn.
Ik heb ook wel eens geklust dat ik niet helemaal tevreden was over het resultaat. Dan zat een plankje niet waterpas. Was het geboorde gat te diep. Had ik scheef gezaagd.
Maar 7 van de 10 x komt mijn geklus toch redelijk overeen met wat ik in m’n hoofd heb.
Het klussen kun je ook leren. Ik heb erg veel opgestoken van m’n pa vanzelfsprekend maar ook door het gewoon te doen, dat is de beste leerschool. So what dat je het een keertje verkloot. Een volgende keer maak je in elk geval die fout niet weer.
Het belangrijkste bij klussen is vertrouwen. En goed materiaal, da’s ook heeeeeeeel belangrijk. Met goed materiaal en een rotsvast vertrouwen heb je 80% van de klus al geklaard. Dat zeg ik.

Man, zit ik hier een beetje een lulverhaal over klussen te typen………………………………………………

Vandaag een jaar geleden was ik aan het klussen in m’n nieuwe huis.
Vandaag een jaar geleden verliet ik m’n gezinnetje.
Vandaag een jaar geleden ging ik definitief weg.

VERDOMME

The end

 Weet niet of jij er al mee bezig bent maar over een vadsige maand, zeg maar een week of 7 gaan we er aan. Allemaal! Dat heeft Maya voorspelt en ik heb niks gelezen over iets van afwijking of verandering dus bleef Maya de bij (ha! Schitterend gevonden Manus!!!) dat op 20 december aanstaande (2012 2012) de wereld vergaat.

De grote vraag is natuurlijk hoe we kapot gaan. Knalt dees kloot ineens uit elkaar? Komt er een killertsunami? Krijgen we een wereldbeving? Worden we aangevallen from outerspace? Vragen, vragen, vragen. Maar gelukkig voor jou is daar mijn alterego.
In tijden van nood, in heule donkere dagen, als je het niet meer ziet zitten, ligt dood en verderf op de loer, is daar altijd de enige superheld waar je op kunt vertrouwen, de man die niets niet kan, de man die voor iedereen klaarstaat (mits abonnementsgeld is betaald vanzelfsprekend):
SUPERANUS.
Je hebt vast sinds gisteren zijn logo in de lucht al wel zien hangen.
Ik heb namelijk ontdekt hoe we het ootje gaan leggen. De Aarde verandert in één grote Bermuda-driehoek. We verdwijnen gewoon.
Is dat koel ofnie?

Hoe ik dat ontdekt heb, vraag je je af. Nou, dat ga ik uitleggen.
De afslag van de snelweg richting mijn woonplaats heeft 2 banen voor linksaf, de gewone (voor de kijker rechts) en de inhaalbaan (voor de kijker links) voor het grote kruispunt. Op mijn vaste baan, de inhaalbaan, stonden 3 auto’s en een vrachtwagen met oplegger. Ik besloot achter de 5 auto’s op de gewone baan te wachten. Bij groen zou ik dan toch sneller zijn dan de vrachtwagen met oplegger. Het was nogal een forse namelijk en die trekt mijn 5.4 er nooit uit, was mijn achterliggende gedachte.
Bij het sein groen begonnen beide rijen te rijen (ha! weer zo’n briljante!!) en precies als ik in mijn achterliggende gedachte had, knalde ik vòòr de forse vrachtwagen met oplegger de inhaalbaan op.
Ik stoof over de 80 kmweg richting afslag woonplaats. Nieuwsgierig als ik van aard ben, was ik toch benieuwd welke lutser achter die forse vrachtwagen met oplegger was blijven rijden. Ik keek in de achteruitkijkspiegel (702 punten bij Wordfeut).
En wat ik toen zag……………………………………………..je zal het niet geloven.

NIETS, NIEMAND, NADA teken van de forse vrachtwagen met oplegger…………………………HUH???? Ik fronste de rechterwenkbrauw. Ik keek in beide zijspiegels (om de beurt natuurlijk want tegelijk lukt mij fysiek niet) en ook daarin was geen spoor van de forse vrachtwagen met oplegger te bespeuren. Ik fronste m’n linkerwenkbrauw naast m’n rechter en riep nog eens hardop HUUUUUUUUUUH???
Dat kon toch eigenlijk niet? De forse vrachtwagen met oplegger was linksaf geslagen, hoorde op dezelfde weg als ik te rijden en toch was ie er niet. Ik keek eens naar m’n ballen. Die snapten er ook niks van. De forse vrachtwagen met oplegger was in het niets verdwenen. Raar hè?

Nu ben ik er dus van overtuigd dat het einde der tijden begonnen is en dat we er weinig aan kunnen doen. We kunnen het wellicht hooguit een beetje sturen. En dat is exact wat SUPERANUS gaat proberen te doen.
Wat zullen we het eerste laten verdwijnen? Ik denk zelf dat ik bij de zorgverzekeraars begin.
Suggesties zijn welkom.

Plan Bé

Herinner je DEZE nog? De eerste kennismaking met m’n nieuwe onderbuurvrouw. Man, wat een teleurstelling was dat! Is er een overtreffende trap van ontzettend lelijk mormel?
Ik zette me er binnen een paar tellen overheen, ik gaf haar een kans. Tenslotte zijn we voorlopig buren.
Ze liet drie weken lang haar appartement volledig verbouwen. Alles ging op de schop, alles werd anders. Van half 8 tot half 5 was het drie weken lang een herrie van heb ik jou daar. Drie weken geen dutje! Drie weken in de puinhoop! Drie weken ongewassen, zwetende bouwvakkers in de flat! Drie weken een kutzender (ja, die ja) keihard aan!!
Je hoorde mij er niet over.

Zondag 26 augustus, we vierden Zeuns verjaardag met moeke, noems, cleansis en de 2 kinderen in mijn appartement. Spelen, druk doen, gillen, springen, je kent het wel op kinderfeestjes. En de kinderen waren ook erg uitgelaten trouwens.
Tegen 16 uur werd er geklopt op mijn voordeur. Op zich is dat wel handig daar ik geen deurbel heb en mocht je me willen spreken, je wel heel lang voor de deur zal staan natuurlijk.
“Of het misschien wat zachter kan”, vroeg onderbuuf. Ze had erg veel last van onze herrie. Ze woonde nog geen week onder me!
…………………………………………………………………………………….WAT??????
Moeke schoot van woede in een hoestbui. Noems trok van woede z’n shirt al uit. Cleansis zag ik van woede de keuken in rennen om een pan te zoeken. De familie was klaar voor een ouderwets robbetje knokken. Ik bleef ijzig kalm maar mèn, wat was zij denkende? En waar haalde zij het gore lef vandaan? Twee dagen later beet ik haar toe dat als ze bij een volgende keer bij mij aan de deur durft te komen, ik haar naar beneden bonjour. Sindsdien gun ik haar geen blik waardig.

Zojuist krijg ik de notulen van de Vereniging van Eigenarenvergadering binnen.  En zoals je ziet heeft ze geklaagd over ons akkefietje.
Nu ben ik niet gauw boos, kwaad of pissig te krijgen en ik heb het laten rusten maar dit wekt toch wel mijn irritatie aan.
Hoogste tijd dus voor plan Bé. Het aloude wegpesten.
Vanaf heden staat het volume van de versterker pertinent op 50 (60 = max). Ga ik, ook als niet de was doe, m’n John Travolta-Night Fever-immitatie doen. Sta ik zingend onder de douche (en dat is vaak heeeeeeeeeeeeeeel vroeg!). Trek ik op de onmogelijkste tijden m’n plee door. Ga ik m’n pumps weer dragen (tenks Peet). Haal ik de drumstokken weer ’s uit de kast. Ga ik weer enthousiast juichen bij een doelpunt.  Mogen de jongens de schoenen aanhouden. Mogen de jongens rennen. Mogen de jongens gillen, gieren en brullen. Mogen de jongens met Duploblokken smijten. Mogen de jongens ’s nachts krijsen (oh wacht). Mag er visite komen………………………….

Tja, kwam er maar ’s visite. Ik mis m’n vriendengroep zo. Zo kunnen we haar het meest pijn doen.

Als het om nee gaat

Vorig week zat ik weer eens ontzettend lollig onzin te plempen op FB toen m’n oog viel op één der advertenties rechts. Een bloedmooi project keek me uiterst sensueel aan en eigenlijk smeekte ze me met haar te gaan daten. Het was een advertentie van Lexa, dè datingsite van Nederland.
Ik streek over m’n harde en dacht, wat de fuk joh. Iemand voor het huishouden Iemand om af en toe helemaal uit elkaar te trekken Iemand om mijn gevoelens mee te delen is immers nooit weg. Ik schreef me in en ben hierna naar het werk gegaan voor weer eens een bikkelende nichtshift. Ik deed m’n enige goeie foto (ja, die ene ja) erbij en schreef bij m’n omschrijving “ik ben nou die ene vent die niet de hele dag aan sex denkt”. Briljant!!

Ze bleken zelfs een heuse app te hebben en nadat ik deze op de phone had gedownload bekeek ik een paar uur later mijn eigenste pagina. WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOW met hoofdletter W, heel veel O-en en nog een hoofdletter W!!! Was ik even populair!! Alsof ik het 4e deel van dat Grijze Tinten werkje was, de vrouwen vlogen om m’n oren.
Uit alle hoeken en gaten, uit alle windstreken hadden ze mijn site bezocht. Ik had vrouwelijk bezoek uit de buurt, uit de omgeving, uit de provincie, uit elders in het land, uit heel den kloot zoals daar zijn Engeland, Frankrijk, Spanje, Italie, Kopenhagen, Rio de Janeiro,  Rabat (haha), Marakesch (hahahaha) en zelfs uit Friesland (whoehahahahahahahahaha).
Maar Lexa is een commercieel bedrijf en zij willen en moeten vanzelfsprekend winst maken. Ik kon dus niet alle flirts en berichten zien. Laat staan dat ik kon zien wat de story van de geïnteresseerde vrouw in kwestie is. Hiervoor diende ik me aan te melden (lees geld betalen).
Omdat ik niet ziek was en dus ook niet de beroerdste meldde ik me aan. Ik had nu de mogelijkheid om de profielen van de vrouwtjes in te zien en ik besloot een schifting te maken. ALLE BUITENLANDERS ERUIT!! Ja, kom op zeg. Ik ga toch niet met het vliegtuig op een date!!

Ook ging ik zelf wat rond flirten en berichten sturen. Er staan toch hier en daar best wel spetters op die site. Eentje vlak bij mij in de buurt. Mooi koppie, nooit getrouwd, 40 jaar, geen kinderen, eigen baas, uitstekende muzieksmaak, goeie tetten (oh nee, dat stond er niet bij) en zoekt een man met humor. En zo waren er nog een stel nooit getrouwde vrouwen met dezelfde zoektocht. Ik schreef ze allemaal een lollig berichtje.
Maar hoe vaak ik ook kijk, er zit geen antwoord van deze projecten in m’n mailbox. Raarrrrrrrrrrrrr.
En dan komt m’n achterdochtige blackops instinct bovendrijven natuurlijk. Intensief onderzoek, research en tevens speurwerk gaven mij de uitkomst. Het zijn lokkertjes. Lokkertjes om loesers over te halen zich aan te melden door geld te betalen.
En toen ik gisteren 2 verschillende aantrekkelijke blondjes met exact hetzelfde profiel aantrof, wist ik het zeker.
We worden verneukt!!
Hahahahahaha, dan ben je een kneus als je daar intrapt!!!
Oh wacht.

Ik kap er maar mee.
Dat online een bijslaap zoeken is niks voor mij.

Kep een vrouw ontmoet

Ik parkeerde de auto links van de ingang van ons pas ontdekte geheime bos. Ik deed mijn gordel los en drukte tegelijk die van Sam ook open. Ik kwakte mijn portier op mijn meest elegante manier dicht toen er 20 meter achter ons een Fiat Punto parkeerde. Er stapte een uiterst interessant project uit. Terwijl ik achter mijn auto langsliep maakten spet en ik oogcontact. ‘Die ga ik zo maar ’s even aanspreken’, dacht ik en ik draaide m’n strak gespijkerbroekte bips haar kant op.
Sam stond inmiddels naast de auto, ik koppelde Teun los uit zijn stoeltje en zette hem naast zijn broer.
Vlam opende haar kofferbak en eruit sprongen een stuk of 36 overenthousiaste honden, type logge Denen. Als maniakken renden ze op mijn 2 spruiten af. Sam stond verstijfd, Teun begon te gillen. Ik vond het een uitgelezen mogelijkheid om haar aan te spreken.
Met m’n meest zwoele stem zei ik: “Hou die honden ’s bij je!”
“Ze doen niks hoor”, riep ze in alle onschuld. Ah, contact dacht ik.
“Daar heb ik toch geen boodschap aan, je ziet toch dat ik 2 kleine kinderen bij me heb, stomme muts?”, zei ik met m’n beste Barry Whitestem.
“Nou, het is hier een losloopgebied dus mijn honden hoeven niet aangelijnd, mafkees!”, reageerde ze gevat.
“Hoe kom je daar nou bij man, achterlijk paard! In een bos moeten honden aangelijnd. Als 1 van die honden ook maar hapt naar m’n jongens, sla ik ‘m dood”, fluisterde ik woest erotisch van afstand in haar oor en ik liet m’n borstspier onder m’n shirt van links naar rechts heen en weer rollen. Ik zag dat ze vatbaar was voor m’n machogedrag.
“Je moet je smoel houden en anders bel je de politie maar, eikel.”, zwoelde ze weer terug.
“Je moet zelf je platte bek houden, bitch. Anders bitchslap ik je met één van die honden om je oren!”, zei ik terwijl ik met m’n lippen een zoenbeweging maakte.

Ik pakte Sam en Teun bij de hand en liep richting het pad links. Droomvrouw ging met haar kudde de andere kant op. We zijn elkaar niet meer tegengekomen.
En nu loop ik al een week te mijmeren.
Zou zij ook die vurige passie hebben gevoeld?