Petsen

 NS maar nooit weer.
Vat je ‘m? NS? Normaal zeg je ‘eens maar nooit weer’ maar omdat deze anekdoot over de NS gaat, maak ik er NS van. Omdat je dat ook vaak zegt als je ‘eens’ bedoelt.
Man man man, Von Woordspelinghausen ben ik toch ook.

Het zal je niet ontgaan zijn, ik ben afgelopen vrijdag weer eens met de trein geweest. Met zoonlief Sam naar de RAI alwaar de Bedrijsauto(lees vrachtwagen)beurs plaatsvond. En vrachtwagens zijn woooooooooooh, het coolst!
Ik had logischerwijs met de auto kunnen gaan maar Sam heeft nog niet de gruwelijke hekel aan treinen zoals ik dat wel heb. Heeft alles te maken met mijn deportaties naar het oosten tijdens mijn legertijd in 1990. Lang verhaal.

Vrijdagmiddag kwart over 12 stapten Sam en ik het station van Ede binnen. Waarom het Ede-Wageningen heet, is mij werkelijk een raadsel. Slaat helemaal nergeNS (ha! weer één) op. Stel, je komt uit Flubberkutterveen en je wilt naar Wageningen. Je stapt uit op station Ede-Wageningen en je wilt al wandelend naar Wageningen want je denkt vlakbij. Ik zou dan dikke kleren aan doen want het is iets met een koude en kermis. Ik denk dat het een wandeling van 18 kilometer is.
Wie Ede-Wageningen verzonnen heeft, spoort voor geen meter en is geografisch een nono. Vrouw wellicht?

“Wij willen naar de RAI.”, zei ik uiterst vriendelijk tegen de kaartjesverkoopmevrouw.
“Hij is al vier?”, vroeg ze en ze wees naar Sam.
“Hoezo?”, antwoordde ik en een hele flauwe irritatie kwam opborrelen.
“Omdat hij dan een kaartje moet hebben omdat hij al 4 jaar is maar hij onder begeleiding van u is.” “Was hij nou zonder begeleiding of nog 3 jaar, had hij gratis kunnen reizen.”, zei ze met een stalen gezicht.
Ik ademde diep tot 10 en zei tegen Sam dat hij even op een van de aanwezige stoelen in de hal moest gaan zitten. “Kijk maar even die kant op, papa gaat even wat regelen.”, zei ik.
Een minuut of 2 later pakte ik hem bij z’n handje en liepen we naar spoor 4.
“Wat ging je doen, papa?”, vroeg hij.
“Ik heb die mevrouw even gepetst.”, zei ik.
“Wat is gepetst dan?”
“Dat is iemand met de vlakke hand hard tegen de wang slaan”, legde ik uit.
“Oh, bitchslappen.” zei ie.
“Ja jongen, bitchslappen.”

Behalve een geërgerd kijkende en continu zuchtende vrouw zaten we alleen in een coupe. Ik vroeg haar of ze zich misschien stoorde aan mijn behoorlijk opgewonden zoon en gaf haar een pets. Ze wees naar de 1 aan de wand van de coupe. Het bleek dat Sam en ik in een eerste klascoupe zaten. En daar moet je waarschijnlijk stil zijn? Wij hadden daar poep aan.
Is trouwens ook zo’n onzin van de NS, eerste en tweede klas. Waarom niet blank en zwart? Mannen en vrouwen? Aantrekkelijk en gedrocht?
We reden de hoofdstad binnen en tot mijn ontsteltenis zag ik station RAI door het raam voorbij glijden. We stopten een station later. M’n neusharen gingen overeind staan.
Beneden in de hal van het station stapten we op een NS-medewerker af. Grote kerel, jaar of 50. Ik vroeg hem hoe we bij de RAI kwamen. Met zo’n overdreven gemaakt accent wees hij ons de weg naar de metro. “Ritje van 4 minuten”, zei hij erbij.
De weg naar de metro werd geblokkeerd door glazen poortjes. Ze openden niet. Grrrrrrrrrrrr. Ik keek NS in het rond, overal glazen poortjes. We konden geen kant op, we zaten gevangen!! “Je mot wel een kaartje kopuh”, blèrde de NS-medewerker me toe. Hij had een ‘daar heb je weer zo’n provinciaal-lachje’ op z’n smoel. Ik liep naar ‘m toe en sloeg z’n adamsappel naar binnen. Sommige lui moet je iets harder aanpakken, zeg ik altijd.
Snel deed ik m’n gevechtstenue aan, een man als ik laat zich niet zomaar gevangen nemen!
De glazen poortjes naar het perron trapte ik met een goedgeplaatste low-kick aan diggelen. Onze trein stond er nog. Ik trok Sam mee de cabine binnen. Ik petste de machinist en zei dat hij onmiddellijk in z’n achteruit moest. Om hem duidelijk te maken dat ik geen geintje maakte, petste ik ‘m nogmaals. Deze keer op z’n andere wang. “Dat kan niet”, zei hij. “Dan krijgen we problemen met de seinen”.
PETS! Ik had daar geen boodschap aan. In volle vaart knalden we achteruit, een station terug. Kom op zeg, beetje klantvriendelijkheid is er tegenwwoordig niet meer bij bij de NS. Schijnt trouwens dat die seinen de dag erna inderdaad behoorlijk wat problemen hebben gegeven.
Na anderhalf uur waren we op plaats bestemming.

Koelste vent

Ik weet het nu zeker. Vanaf nu ben ik niet meer de Brad Pitt of de George Clooney van de Lage Landen, vanaf vandaag ben ik Billy Bob Thornton. Mèn, wat een koele gast is dat! En hilarisch ook.
Ik heb gisteravond een film van ‘m gezien. Ik had de tegenwoordig overweldigende aandacht van vrouwelijke stalkers voor mijn persoontje even op het allerlaagste pitje gezet en ben er ’s goed voor gaan zitten. Of eigenlijk liggen. Ik lig tv te kijken natuurlijk. What else is het nut van een 3-zitsbank?
Misschien een tip voor jou als lezer; plaats je bank zo in de kamer dat je liggend tv kunt kijken (zomaar een gratis binnenhuisarchitectuurtipje, mooi Feutword!)

Bad news bears heet de film en het is eigenlijk gewoon een flutverhaal. Het gaat over een stel opgeschoten jeugdkindertjes die totaal niet kunnen honkballen maar met BB als coach halen ze toch de finale.
Is dit een anekdoot waard Manus, vraag je je af. Nou, nee.
Waar het me om gaat is BB die weer eens een glansrol speelt. Als zuipende, grofgebekte slechtkont werkt ie bij mij weer enorm op de lachspieren. Met als hoogtepunt de zin die door de ondertitelaars werd vertaald als ‘Jullie zien er uit als mijn laatste drol’ (wat al best lollig was, kans zeer aanwezig dat ik dit de komende tijd veel ga gebruiken).
Billy Bob zei het op de manier zoals alleen hij dat kan; ‘You guys look like the last shit I took’. Ik rolde van de bank van het lachen. Kep ’t 6x terug gezien en alle 6x hetzelfde resultaat. De onderbuuf zal wel raar opgekeken hebben. En hij had ’t tegen kinderen van een jaar of 12 hè? GE WEL DIG!
Het was een beetje dezelfde rol als in de beste kerstfilm ooit, Bad Santa. Alleen blafte hij in Bad news bears niet elke 5 minuten een vrouw vol.

Ben je door hilarische rollen een überkoele gast dan, Manus? Dan ben je gauw tevreden.

Nee joh, er is meer.
Hij is ook verantwoordelijk voor de dampigste vrijscene ooit. Met Halle Berry.
HALLE BERRY!!!!
VOLLEDIG NAAKT!!!!!!
In Monster’s Ball. Zodra zij zegt ‘Make me feel good’ houdt geen man  een slappe piem. Dat lijkt me duidelijk. Kep ’t 6x terug gezien en alle 6x hetzelfde resultaat. Een strakke unit.

En wat ook koel aan ‘m is, is dat hij die Angelina Jolie een schop onder haar botoxreet heeft gegeven. Mèn, wat een mormel vind ik dat zeg. Nu moet ik zeggen dat ik haar alleen van films en foto’s ken en misschien valt ze in het echt best mee maar nee, zij doet mij nou totaal niks. Groot gelijk dat hij haar aan Pitt heeft verkocht.
En als je iemand aan de kant zet die door velen aanbeden wordt, ben je koel. Dan ben je de bom. Dan roel je. En heb je schijt.

En als laatste heeft BB koel grijs haar. En iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik koel grijs haar koel vind. Baal er van dat het bij mij maar niet wil lukken.

Tot zover m’n ode aan m’n nieuwste koelste vent.
Ben je het er totaal niet mee eens en vond je deze anekdoot lezen een gigantische verspilling van je tijd, dan zie je er uit als mijn laatste drol.
Die ik trouwens nu even ga leggen.

Hartpatiënt

Zo zit je bij de huisarts, zo hoor je dat je tot het selecte gezelschap van niet-hartpatiënten behoort.

(ja lieve lezer, slaak maar even een zucht van opluchting, ik heb daar begrip voor)

Hij wilde het niet helemaal uitsluiten maar mijn #DODB heeft hoogstwaarschijnlijk niets met m’n hart te maken. Is eigenlijk ook wel logisch nu ik erover nadenk, ik heb een keihart. Duhuu.
M’n bloeddruk was prima in orde en ook goed en met m’n goh leste rol (Gronings wc-papiergrapje) was ook niets aan het handje.Of in dit geval aan de lever (Ha! *plop*) want daar wordt het aangemaakt hè mensen!
Maar natuurlijk is er altijd wel een maar. En in de vorige zin staan dus 2.
Gezien de story van pa en m’n huidige leeftijd (wist je dat er deze week iemand was die dacht dat ik 47 was? Whoehahahaha) leek het huisarts toch verstandig om mij eens even helemaal ‘door de molen te halen’, zoals hij het zei.
Ik zal dus binnenkort even een afspraak maken in een ziekenhuis. Schijnt dat Harderwijk leuke verpleegsters heeft.

Maar waar komt dan je #DODB vandaan, Manus?
Dat wil ik wel vertellen maar dan moet je beloven dat je het voor je houdt. Ik koop er weinig voor als dit bij de menigte bekend wordt en mensen (mannen) dit gaan kopiëren.
De zomer komt er weer aan en wat is er dan fijner om een strakke 24-pack-torso, bolgevormde borstceps en staalgekabelde armen boven de knalgele Dries Roelvink-zwembroek te hebben?
Ik ben dus weer intensief aan het halteren met m’n dumbbells. (Dat ik het voornamelijk doe om mijn verbrijzelde schouder op kracht te houden laat ik even buiten beschouwing). Elke avond voor het rusten gaan jas ik die units een aantal malen omhoog.
Volgens huisarts heb ik in m’n enthousiasme m’n borstspieren overbelast.
En dat geeft dus mijn #DODB wat vrouwelijk volger al dagen bezig houdt.

Zo, ik ga even in de zon liggen.
Een spierwit prachtlijf is immers ook geen gezicht.

Aanslag

Zoals elke actieheld heb ook ik een aartsvijand nummero 1 (uno voor de Italiaanse lezers), Ernst Stavro Blowtveel. Niemand weet precies hoe hij eruit ziet. De enige beelden van hem zijn van zijn handen die een witte zak wiet aaien. De man is al jaren een doorn in het oog van ‘De organisatie’ en andersom is dat niet anders. Het mag dan ook niet als een verrassing komen dat hij al jaren de ene na de andere uitschakelpoging op mij doet.
Vandaag was weer zo’n dag. Toen ik vanochtend de gordijnen opentrok, zag ik ‘m al in de lucht hangen, m’n waarschuwingslicht. Het knipperde in morse P-A-S-O-P-V-A-N-D-A-A-G. Ik wist dat ik op m’n hoede moest zijn. Voor alle zekerheid deed ik m’n SuperAnuspak onder m’n tenue aan. Dit was een praktische gedachte, er zijn in een een straal van 1000 km rondom mijn werk geen telefooncellen waar ik even snel naartoe kan zoeven om me in een flits om te kleden. En trouwens, het zou alleen maar argwaan opwekken bij m’n collega’s als ik ineens 13 seconden weg zou zijn.

Tegen 10 over 9 stond X voor het gepantserde glas voor me. X is een bekende niet nader te noemen beroepsgroeper. Hij vroeg of ik even de stekker van de stofzuiger in het stopcontact wilde steken en legde de stekker in de schuiflade. M’n tepelsensoren vibreerden, er was iets aan de hand. Ik keek X strak in de ogen en scande zijn hersenen. Ik zag een flard van een stel handen een witte zak wiet aaien. X glimlachte flauwtjes en knikte alsof hij wilde zeggen ‘zteek de ztekker er maar in’.

Ik pakte de stekker en zag dat er een, niet voor een gewoon menselijk oog zichtbaar, sneetje in zat. Dodelijk zodra er electrotechnisch contact mee gemaakt zou worden. Met een ruk rukte ik het snoer door de schuiflade, pakte de stekker net achter z’n kop beet en legde ‘m in een wurgreep en tevens nekklem. Ik voelde de stekker naar adem happen. In een fractie pakte ik een aardappelschilmesje (standaarduitrusting) uit m’n laars en sneed de kop van de stekker af.
Dreiging opgelost.
X maakte zich uit de voeten, verdween als de bliksem en zette het op een lopen.
Ik heb ‘m laten gaan. Het leek me beter hem te laten leven zodat hij Blowtveel kan vertellen dat weer een poging mislukt is.

Ik heb ook niets tegen m’n collega’s over deze aanslag verteld.
Dit soort black opps-acties gaat hun pet toch te boven.

Ik zoek een vrouw

Ik weet het nu zeker. Ik bracht de jongens net naar hun moeder en op de weg terug in de auto viel het kwartje.
Ik had er al wel eerder sterk over nagedacht maar heb het idee toen weer laten varen. Vond de tijd er toen nog niet rijp voor. En dit is een week of 3 geleden, dunkt me.
Maar vanavond in de auto heb ik de hak doorgeknoopt. Ik ga het doen.
En op deze veel gelezen en tevens geprezen weblog ga ik het verkondigen.
IN HOOFDLETTERS EN VETGEDRUKT.
O klut, te vroeg

IK ZOEK EEN VROUW!!!!

Ik zoek een vrouw om met mij onderstaand briljante nummer te karaoken in een karaokebar naar keuze.
Kep net geoefend in de auto en ik heb die vent perfect onder de knie (of, in zijn geval, onder de stembanden).
Reacties mogen in de reacties.