(niet) storen

Een reden van mijn gedwongen solo gaan was dat voormaligje zich gigantisch stoorde aan het feit dat ik me overal aan stoor. Ik vond dat natuurlijk onzin. Pfffff, heb je goud in je handen en dan ga je je storen aan mijn storen. Raarrrr. Volgens mij gebruikte ze dit gewoon als nòg een stok om mee te slaan.
Ik archiveerde het als zijnde ‘vrouwengemekker’.

Maar toen mijn zeer goeie vriendin ook fijntjes opmerkte dat ik me inderdaad luidruchtig overal aan stoor, ging ik er toch ’s wat dieper over nadenken. Zouden mensen mij zo zien? En zou ik dat echt continu en de hele dag doen?
De bevestiging kreeg ik op het werk. Ook daar valt het de commando’s inmiddels op dat ik me wel aan heul veul dingen stoor.

Heb er gister een middag voor uitgetrokken om dit eens goed tot me door te laten dringen schuine streep te verwerken.
En het klopt. Ik stoor me aan het weer. Ik stoor me aan tv-programma’s. Ik stoor me aan een heleboel mensen. Ik stoor me in het verkeer. Ik stoor me aan m’n neushaar. Ik stoor me aan…………………… vul dit zelf maar in.
Maar ter mijn verdediging, ik uit mijn storing meestal wèl op een lollige manier. Tenminste dat vind ik. En wat ik vind, vind jij dan vanzelfsprekend ook.
Natuurlijk meen ik er geen fuk van als ik weer eens roep dat die of dat preventief uit de samenleving gehaald moet worden (nee hoor, ik meen elk woord. Nietes! Welles! Nietes! Welles!). En natuurlijk meen ik het niet echt als ik zeg dat ik iemand in een knipoog omleg. (Welles! Nietes!)
Ik ben gistermiddag tot de conclusie gekomen dat teveel mensen zich storen aan mij. Daar ligt het probleem. Me dunkt.
Zoals gezegd ben ik één van de lolligste personen die ik ken en ik heb lol in mijn storingen.
Dus op jors!

En laat ik nou een Britse medestander hebben gevonden! (die toevallig als 2 druppels water op m’n oud-collega lijkt)
An idiot abroad
Het is Karl Pilkington die door zijn producers de wereld in wordt gestuurd en die echt de hele aflevering alles en iedereen alleen maar afzeikt. Hilarische tv!! Ik heb het nu een paar keer gezien en bij mij kwamen de dopjes vocht mee.
Weet niet precies wanneer het op Discovery uitgezonden wordt (meestals ’s nachts) maar lieve lezer, het is een absolute aanrader.
En als ik dat zeg, dan is het zo.

Man, wat zou ik graag de Nederlandse versie ervan doen!

Mysterie

Ik kwam gisteravond thuis na weer een wereldreddende dienst te hebben gedraaid en merkte dat m’n zwaar beveiligde onderdeur op een kier stond. Vanzelfsprekend sprongen m’n sensoren direct in het rood, de alarmbellen aan m’n klokkenspel gingen rinkelen en in de hemel verscheen het, mijn, waarschuwingslicht.
Ik zoefde naar een telefooncel. In een flits kleedde ik me om, dit was overduidelijk een klus voor SuperAnus.

Langs de westzijde van de flat klom ik behendig van balkon naar balkon. Met een wulpse worp slingerde ik m’n web om een stevig iets, ik wist niet wat het was maar dat weten andere actiehelden ook nooit, en gebruikte datzelfde web als touw om mij op het dak te lianen. Ik landde geluidloos tussen 2 schoorstenen.
Ik keek vluchtig om me heen en bedacht al snel dat ik werkelijk geen idee had waarom ik in godsnaam op het dak geklommen was. Plaats delict was immers beneden in de hal.
Eenmaal beneden weer aangekomen opende ik voorzichtig de deur. De verlichting sprong aan. Vastberaden wierp ik 2 rookbommen (type Moods filter) naar binnen onmiddellijk gevolgd door een luid schreeuwende ik; “SUPERANUS. PLAATS JE HANDEN WAAR IK ZE KAN ZIEN!”

Er was niemand in de hal. Sterker nog, er was niets uit het ordinaire. Tenminste, voor een leek leek het zo te zijn. Mijn oog viel op mijn wandelwagen die midden in de hal stond. Ik raapte ‘m weer op en vroeg me hardop af waarom mijn wandelwagen midden in de hal stond. Ik zei; “Waarom staat mijn wandelwagen midden in de hal?”
Het ding hoort toch gewoon in m’n schuur te staan, vroeg ik me weer hardop af. “Het ding hoort toch gewoon in m’n schuur te staan?”, zei ik.
M’n schuurdeur, die nooit op slot zit want veilige buurt, was dicht. En ik wist zeker dat ik de wandelwagen afgelopen zondag binnen in de schuur had gezet. Ben er namelijk zuinig op. Het ding heb ik middels keiharde onderhandelingwaterboardingstechnieken via MP voor 50 euro gekocht.
Ik weet ’t nog goed, ze vroeg er 51 euro voor. Ja daag, dacht ik toen, ik ben ook niet van gisteren. Keihard kan ik zijn!

Ik vond het maar een vreemd zaakje. Er zat ook een behoorlijk luchtje aan. Maar dat kon ook komen doordat ik even daarvoor een windje liet ontglippen.
Ik schraapte DNA van de wandelwagen af, zette het ding waar ie hoort en ben naar boven gegaan.
Ik wilde de DNA in m’n databank doen maar het blijkt dat ik een 3-zits heb. KLUT, heb ik weer.
Ik trok een *plop* los en ben even later in rust gevallen.

Vanochtend ontwaakte ik met een grote Anus op m’n borst.
Was vergeten me weer om te kleden.

Rijk

Ik las laatst ergens dat als je minstens 30.000 euro per jaar vangt, je tot de 5% rijkste mensen van de wereld behoort.
Nou, mooi dan! Dan ga ik me vanaf heden ook zo gedragen.
Fuk die 95%. Stelletje kansloze sloebers. Up yours. Lekker puh.

Bevalt me eigenlijk wel, zo’n rijk leventje. Ik heb eigenlijk alles wat ik me maar kan wensen. Alleen nog een stel tetten een droomvrouw waar ik dagelijks mee kan rollebollen en ik ben helemaal happy.
Ik heb nu een tuinman in dienst. Een glazenwasser. Een schoonmaker. Een boodschappenbezorgmeneer. Een etenbezorgknaap. En een heuse huishoudster.

Mèn, ik voel me net Hugh Hefner!

Ja, behalve dan een kast van een huis.
En een enorm landgoed.
En 100 miljoentriljard tetten om me heen.
En zo’n kinky badjas.
En ik ben natuurlijk een heul stuk jonger.
En, oja, ik drink die Bavariameuk niet.

Maar verder ben ik net Hef jonguh!

25 jaar geleden

Jazeker lieve lezer, ik heb weer eens iets te vieren slash *ploppen*.
Ik vind dat je zo af en toe iets te vieren moet hebben. En laat vandaag nou zo’n dag zijn.
Vandaag 25 jaar geleden was een heuglijke dag. Vandaag 25 jaar geleden was een dag die ik nooit zal vergeten. En toevallig of niet, vandaag 25 jaar geleden was het ook 2 weken voor m’n verjaardag.
Wat valt er te vieren dan, Manus?
Nou, vandaag 25 jaar geleden was de dag dat mijn maagdenvlies brak.
Dat mijn lijf een heul ander niveau van extase doormaakte. Dat ik het vlezige met, ja, het vlezige vereeuwigde. Dat den knuist plaats maakte voor den flamoes. Dat ik de orgaskraan leegde in een warme, zachte grot in plaats van op m’n 12-pack (ja, het heeft me 25 jaren gekost om m’n huidige 24-pack te krijgen).

Het was ongeveer hetzelfde weer als vandaag (behalve de sneeuw en het vroor niet) en het was de spannendste avond van m’n leven. Ik weet nog dat ze na 13 seconden zei dat ik niet moest komen maar dat had ze beter 9 seconden eerder kunnen zeggen. Als ik eraan terugdenk, ben ik er nog steeds trots op.
Ben benieuwd hoe het met ‘r gaat tegenwoordig.

Dus met jouw welnemen trek ik even wat *plops* los.
Ik heb tenslotte wat te vieren!

Deze is speciaal voor haar, ‘m’n eerste keertje’

(H)echte vrienden

Man man man, wat mag ik toch ook m’n kolenschoppen stijf dichtknijpen met zo’n hechte vriendengroep als ik heb. Echt, ik ben dolgelukkig met ze. Stuk voor stuk zijn het prachtwezens en mogen ze zeker rekenen op een vermelding in m’n testament.
In de moeilijke tijd waarin ik momenteel leef, zijn ze er voor mij. Ze slepen me op neemtouw op de momenten dat ik er even helemaal doorheen zit. Dag of nacht, immer staan ze voor me klaar.
Het is dat ik geen tranen ken anders liet ik ze nu over m’n wangetjes biggelen.

Nu ook weer. Spontaan word ik door ze uitgenodigd om bij ze te komen eten. Vandaag. En volgende week donderdag. Man, dat is toch prachtig? Dat zijn toch initiatieven waar je u tegen zegt?
Dat mensen zo van mijn bezoek kunnen genieten, geweldig!
Ik weet niet wat het met jou doet maar mij doet dat meer dan goed.

(of zouden ze zich toch zorgen maken om mijn Neanderthalische eetgedrag en ernstige tekort aan gezonde vitaminen?)