Muziek – Pagina 2 – Dick Teder

En toen was het over, Lord

De zaterdagmiddag bestad ik aan de bitches…….eh, pardon, de beaches rustig en op m’n gemak te bekijken. Dat ging prima, ik probeerde zoveel mogelijk de drukte uit de weg te gaan. Tot er plotseling en helemaal uit het niets de moesson aller moessons losbrak.
Oh wacht, je zit nog na te denken over bestad? Ja, ik vind dat een mooier woord dan besteedde. Dus.
Het begon dus te regenen. En met regenen bedoel ik plenzen. En met plenzen bedoel ik alsof de Atlantische oceaan zichzelf optilde en zich leeg stortte boven mij. Waarom het nou precies boven mij was, wie zal het zeggen?
Ik had er schoon genoeg van dus ging ik terug naar mijn hotelkamer. En ik trok daar inderdaad schone kleren aan. Had er immers genoeg mee.
Het liep tegen 4-en, ik vond een dutje een nuttige bezigheid.

Toen ik wakker werd was het weer weer opgeklaard. En met opgeklaard bedoel ik pffffffffff, wat is het fukking warm! Omdat ik de gehele noordflank, vanaf mijn hotelraam gezien, reeds bezocht had, ging ik de zuidflank (Sword beach) aan een nadere inspectie onderwerpen. Ik reed via Hermanville-sur-mer richting de haven van Ouistreham. Onderweg passeerde ik hotel Le Canada en door het open raam van m’n auto moonde ik even hun kant op.
Nu zijn havens en ondergetekende nooit een goeie combi geweest en ook nu scheelde het niks of ik had op de ferry naar Portsmouth gezeten. Over de stoep, tegen het verkeer in en mijn perfectie imitatie van een sirene hielpen me de juiste weg weer te vinden. Ook Sword beach viel in de categorie van de andere stranden. Slordig.
Met een lichte knal was de avond gevallen en het werd weer schemerig. Ik had genoeg gezien, ik had honger, ik ging terug naar het hotel.
Het was druk in het dorp. Ik verklaarde het aan de late etenstijd in deze regionen. Ik draaide de parkeerplaats van het hotel op, geen plek! JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG! Al gauw kreeg ik in de gaten dat er opvallend veel hardlopers (van die tochtstrippen) rondhuppelden. En direct na die gedachte ging bij mij het lampje branden dat zij het hele dorp bezet hadden met hun auto’s. Het bleek dat er één of andere strandloop georganiseerd was. JA censuur DE censuur DE censuur! Ik werd woest.
Ik zette mijn auto zo neer dat zeker 3 anderen er met geen mogelijkheid uit konden. Woedend banjerde ik naar het strand. Ik was voornemens om de eerste de beste Dolf Jansen keihard neer te hoeken.
Ik liep voorbij de strandtent en opeens kwam er een droomvrouw mij tegemoet. Ze glimlachte. Ik bleef stokstijf staan, zij deed hetzelfde. In de hoop dat ze Grunnings verstond vroeg ik haar of ze iets wilde drinken. Ze knikte en samen liepen we de strandtent in. Ik bestelde een Heineken voor mij, zij ging voor een glas rouge. We hieven onze glazen om te proosten toen er ineens een boom van een vent binnenkwam. Hij leek me geen hardloper. Ja, misschien 3 in 1. Hij keek boos naar droomvrouw naast me en begon in het Frans tegen haar te schreeuwen. En een tel later richtte hij zijn woede op mij. Ik besloot dit niet af te wachten en zette het op een rennen. In de verte hoorde ik de vent volledig uit z’n plaat gaan.

Op het bed in m’n hotelkamer kon ik maar 1 ding bedenken; Dat komt toch alleen maar voor in Dallas?

Zondag ben ik naar huis vertrokken. Ik heb 2 overheerlijke borden macaroni gegeten bij m’n matties en kwam laat in de avond thuis.
Ik vond het een onvergetelijke ervaring. Ik kan het aanraden mocht je geïnteresseerd in D-Day zijn.

Wat ik me nou afvraag hè?

JAAAAAAAAAAAAAAAAH! Weer tijd om jou te betrekken in de hilariteiten op dees jolijtsijt. Ook wel bekend onder de noemer: INTERACTIE (intercourse, voor de Engelse lezers hiero). Het hoeft tenslotte niet altijd alleen maar van mijn kant te komen. Niewaar?

Wat wil ik nu weer van je op muziekgebied weten?
Wat is hèt nummer (muziekkenner) / lied (gay) / liedje (Tros muziekfeesttokkie) / song (overdrijvo) dat het beste bij jou past?

Iedereen heeft wel een nummer waarvan je denkt dattie voor jou is geschreven, dattie over jou gaat of dattie jouw karakter weergeeft. Ik heb er ook één en het zal voor niemand een verrassing zijn dat het ‘Peter Blankert – Het is moelijk bescheiden te blijven’ is. Heerlijke meedeiner met een tekst vol zelfspot. En ben ik dat ook niet in een notendop? Een heerlijke meedeiner met teksten vol zelfspot? Ja, ik dacht het wel. Hoewel, meedeiner? Ach, je weet wat ik bedoel.
Grappig trouwens, ik wilde jou eerst vragen naar hèt nummer wat jij vindt dat op mij slaat. Maar ik ken een paar lezers/leesters die dan met de meest baggerste muziek aan komen. (Zouden er nummers zijn met flapdrol, arrogante lul of enorme eikel?)

Peter Blankert dus, dat is toch wel mijn lied. Maar dat is een beetje een lolnummer. Extreme met Get the funk out is ook eentje die wel op mij slaat. “If you don’t like what you see here, get the fuck out!” Ze mochten in dat puriteinse Amerika toen niet FUCK op de hoes als titel gebruiken. FUNKLAND!
Als je iets niet bevalt, flikker dan op. Da’s ook wel een motto van mij. Heb je moeite met mij? Is jouw probleem (tenks Tas!).

Dus lieve lezer/leester, wat is nou dat ene nummer wat zo betrekking heeft op jou? Vertel het me. Mik het in de reacties.
Ja, mik het eens in de reacties hieronder. Dat zou eens een keer leuk zijn!

Zomerhit 2014

Ja hoor, het is weer eens zo wijd. Ik vind het weer eens en nogmaals de hoogste tijd om jouw aandacht te vestigen op een geweldig nummer die jij, lezer, waarschijnlijk nog nooit gehoord hebt. En die je waarschijnlijk ook geen ruk aan vindt omdat jij, lezer, totaal geen muzieksmaak hebt. Maar daar kun jij, lezer, ook niets aan doen, jij bent nu eenmaal van de *FUCK Q-Music*-generatie. Vat je ‘m? Fuck Q? Spreek je uit als Fuck You en de zender heet Q music en dat is de baggerste zender van Nederland dus noem ik het FUCK Q music. Oh man, ik woordspeel er wat op los hoor.

Iedereen heeft wel iemand in zijn/haar leven gehad die, laten we zeggen, niet echt een positief effect op die iedereen heeft gehad. Een persoon waarvan je achteraf weet dat je de juiste keuze hebt gemaakt door diegene uit jouw leven te verbannen.
Zo ook ondergetekende. Iedereen maakt fouten, zullen we maar zeggen. Intieme details zal ik je besparen want ik ben natuurlijk wel één brok integriteit. En trouwens, ik vind het ook niet zo netjes naar diegene toe. Wens je wel alle schunnige details te weten, stort dan 47 euro op m’n bankrekening en mail me even.

Één van de beste bands uit de Britse muziekgeschiedenis is 10cc. Ik ga niet verder in op het ontstaan van de naam want dat is nagenoeg bekend. Oh wacht, Fuck Q music-generatie. De naam zou slaan op de hoeveelheid zaad dat vrijkomt bij een orgasme van een man, 10 cc. Maar dat is onzin, de gemiddelde explosieve cc bij een hoogtepunt is namelijk maar 3. En dat verklaard ook gelijk dat ik geen gemiddelde man ben (17 cc!) maar dat kan natuurlijk alles te maken hebben met mijn onregelmatige orgaskraan opendraai activiteiten.
Goed, terug naar de band. Ze stonden bekend om hun grappige teksten in combinatie met vooruitstrevende muziek, perfecte harmonieuze samenzang en onverwachte intermezzo’s. De bandleden beheersten meerdere muziekstromingen, van rock (The Wall street shuffle) via reggae (Dreadlock holiday) langs pop (Food for thought) om af te sluiten bij ballad (Donna). En zo nu en dan schroomden ze niet door muziekstromingen in 1 nummer te combineren. Onderstaand nummer is zo eentje. Blues gecombineerd met rockinvloeden en plotselinge veranderingen van ritme. Vanzelfsprekend vind ik dat briljant.
Ik zou zeggen, geniet net als ik. Dit is namelijk mijn zomerhit van 2014.
En vind je het niks?
FUK Q!

Uitje plaat

Ik ontwaakte daarstraks uit mijn bijna dagelijkse en altijd welverdiende middagdut. En ik was daar eigenlijk wel blij om. Je zal het toch meemaken zeg! Dat ik erin bleef. Dan had je dees anekdoot nooit gelezen. En waarschijnlijk zouden er wel meer narigheden om de hoek komen kijken. Maar dat is voor een andere keer. Heb ik nu geen zin in om over te blaten.

Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om wat muziek aan m’n hoofd te hebben. Anders is het ook maar zo stil in tha penthuis. Toch?
Ik zette de afspeellijst K (alle nummers in mijn repertoire beginnend met een K) op de iPod aan. Ik heb dat ooit bedacht en het is een briljant idee. Je hoort dan een velerlei aan genres achter en door elkaar en zit je niet vast aan een voorgekauwd en overbekend lijstje. Hans Schiffers is met mijn idee aan de haal gegaan en hij heeft er op zondagavond van 18 tot 20 uur op Radio 2 een ontzettend leuk programma van gemaakt. Eerlijk is eerlijk. Tijdperk Schiffers heet ‘t. Aanrader voor de muziekliefhebber!

~~Terwijl ik stond te koken Terwijl ik een vrouw voorspelde~~ Terwijl ik wat doelloos op de bank voor me uit zat te staren klonk plotsklaps de eerste aanhaal van ‘Killing in the name of’ van Rage against the Machine door de speakers. BAM! BAM! Harde tepels! Ik greep de AB en drukte in het volume tot uiterst prettig. Voor mij dat is. De naast en onderburen delen die mening vast niet. Hell, ik denk dat zelfs mensen op het fietspad even een lichte hartverzwakking kregen. Maar wie geeft een poep? ‘Killing in the name of’ is één van mijn ultieme “Uitje plaat plaat”. Fuk ‘m!
Ik ging er bij staan en graaide naar m’n luchtgitaar. Huh? Hij stond niet op z’n plek. Heel even schoot ik in de stress maar toen besefte ik dat moeke was geweest en zij had ‘m vast opgeruimd.
Ik ging uit m’n plaat. Ik ging zo uit m’n plaat dat ik het nummer 3 keer achter elkaar heb gedraaid. Heerlijk schreeuwnummer.
Houd ik wel van, van schreeuwplaten. Van die lui die compleet uit hun plaat op hun plaat gaan.
Ja, niet alle schreeuwnummers zijn uitje plaat platen hoor. Er moet wel ritme in blijven zitten. Alleen de zanger(es) moet uit de plaat gaan. Niet dat de drummer of de gitarist denken van; Kom, laat ik ook eens uit m’n plaat gaan. Dat wordt een chaos. Dat doen ze maar mooi in hun vrije tijd.

‘Love rears its ugly head’ van Living colour is ook zo eentje. Of ‘Ti sento’ van Matia Bazar. Dat mens kan schreeuwen! En dichter bij huis: Intwine met ‘Happy‘. M’n Scheidingslied.
Er zullen ongetwijfeld (veel) meer uitje plaat platen zijn en misschien heb jij, lieve lezer, er ook wel één.
Nou, vertèèèèèèèèèèèèl. Ben er eigenlijk wel benieuwd naar
Schaam je niet, niemand leest het toch en ik beloof te zwijgen als het graf.
Beloofd.

Verhaal met een baard

De boodschap is overgekomen. Statement is gemaakt. Om en nabij 180 miljoen mensen wereldwijd waren er getuige van. Homofobie moeten we niet willen met z’n allen. Trouwens, elke vorm van fobie jegens andersdenkenden moeten we niet willen. Of het de beste manier is om het op deze manier te doen laat ik in het midden. Er zijn ook kinderen fan van dit festival en zij zien een vrouw in een veel te strakke jurk. EN EEN BAARD! Wat voor indruk geeft dit aan die kinderen? Dat het normaal is dat je, met een 5-dagenbaard, in een jurk over straat kan? Nee, dat is niet normaal. Dat is extravagant. En voor extravagantie moet je lef hebben. En die lef wordt je vaak niet in dank afgenomen. Helaas. Maar zo steekt de maatschappij nou eenmaal in elkaar. Wil je dan zo nodig een statement maken tegen de homofobe medemens, gebruik daar je overwinningsspeech dan voor.

Waar ik me persoonlijk mateloos aan gestoord heb is dat elk moment dat baardmans in beeld kwam, hij het deed voorkomen alsof hij getuige was van een gruwelijke tragedie wat recht voor zijn ogen afspeelde. Alsof hij in shock zou raken. Alsof hij flauw zou vallen. Met z’n naar adem happen en die kleffe handjes voor z’n openvallende mond. Vent, gedraag je normaal!

Zo! Dat wilde ik even kwijt.
En dan ga ik nu even m’n wimpers bijpunten en m’n moeder bellen. Het is tenslotte Moederdag.

(Fuk! Waar liggen die Marsen ook alweer?)

Totale lul

Ik vind het wel weer eens tijd voor wat interactiviteit tussen jou, lezer, en ik, producer/presentator/bedenker van dit weblog. Want het begint hier een beetje op mijn liefdesleven te lijken. Het is er wel maar van interactie is weinig sprake.
Ik ben in 2008 begonnen met het op het wereldwijde web verhalen droppen over mijn boomende leventje en wat ik allemaal wel en zeker niet meemaak. Ik vind dat lollig en leuk om te doen. En ijdel als ik ben, vind ik het ook best lafjes stijvend als ik positieve reacties op mijn plempsels krijg. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat je onder het lezen van weer zo’n anekdoot van mij een glimlach krijgt. Of dat je zo hard moet lachen dat er een sliert snot (een Wiebe voor de kenners) uit je neus ontsnapt. Of dat je je koffie tegen het scherm uitproest. Of dat je gewoon denkt ‘heb je hem weer’. Maar ook negatieve reacties zijn vanzelfsprekend uitermate welkom. En de kans dat ik daar op reageer is vele malen hoger. Want dat vind ik helemaal pies in de broek-lollig. Ik heb ooit een geweldige online ruzie gehad met de Twentse scooterscene omdat ik eens schreef dat ik mijn toenmalige buurjongen van z’n scooter zou schoppen als hij nog één keer met hoge snelheid de brandgang in zou komen scheuren terwijl mijn oudste zoon elk moment diezelfde brandgang in kon lopen. Man, die reacties die ik kreeg, HI LA RISCH! Woedende, bedreigende en taalvoutende reacties van die scooterjeugd. En ik er natuurlijk vol op. Heerlijk!
Maar das war einmal. De reacties onder de anekdoten zijn tegenwoordig op 1 (misschien 2) vinger te tellen. En dat steekt. Ja, op de sociale mediaas krijg ik wel meer reacties maar daar krijg ik ook ‘vind ik leuk’s’ als ik status dat ik een Mars in m’n kont stop. Daar kan ik niet zoveel mee. Hieronder zit ook een ‘vind ik leuk’ knop hoor!
Maar hoe leuk vond je het? Daar gaat het mij om. Leuk? Lollig? Geweldig? Hilarisch? Ik moet even een schone slip aan? Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik graag wat meer reacties onder een anekdoot zou zien. Dat ik bij de halfjaarlijkse evaluatie op het kantoor van meneer Weblog aan kan tonen dat dit blog nog steeds levensvatbaar is. En daarom doe ik weer eens een poging jou te betrekken bij dees jolijtsite.

Wie vind jij nou een totale lul?

Iedereen kent wel iemand die gewoon zo kneus / sneu / irritant / onuitstaanbaar (gelieve zelf aanvullen) is. En om het hem recht in zijn muil te zeggen, dat is niet ieders ding. En mocht het een ‘bekende’ persoonlijkheid zijn, dan is het zeer aannemelijk dat je hem niet persoonlijk kent en je het hem dus niet kunt zeggen. Maar dat soort lui hebben vaak meestal altijd wel een of ander openbaar account waar je je gal kunt spuwen. Zo vind ik zum bleistift heel zelfbenoemd ‘Bekend Nederland’ een totale lul. Behalve Katja Schuurman. En Tygo Gernandt. Zij zijn cool!

Dus lieve lezer, wie vind jij nou een totale lul? Vertel het me hieronder in de reacties. Dus niet alleen een eikel hè? En niet alleen een klootzak. Nee, ik wil weten wie jij een totale lul vindt. Dus van de perineum tot voorbij de voorhuid. De totale lul. (Had ik al totale lul in dees ankedoot gebruikt?)
Zoals je ziet staat dit in meerdere categorieën dus keuze zat. Me dunkt.

Succes.

(ps. de eerste die mij opgeeft kan de hoofdprijs, een boterhamzakje vol vers geschoren perineumhaar, thuis verwachten.)

Jagger

Het was afgelopen zomer dat ik me weer eens het uitgaansleven in stortte.
Een niet nader te noemen hoofdstad in de provincie Groningen was het strijdtoneel en ik had mijn alltime drinkmat aan den zijde. Het was een zwoele zaterdagavond, ik had een prettig bruine ponem, m’n haar lag strak in de wetlook en ik zat uitstekend in m’n velletje. Maar ook in de kleren. Ik had mezelf getooid in een fluks roze/wit geblokt overhemd over mijn blote en gebruinde tors, daaronder een denim spijkerbroek over de strakgebipste kont en afgemaakt met een stel sjapschoenen. Ik vond mezelf een plaatje. Bij het in de spiegel kijken ontwaarde ik zelfs een licht stijfje in de thong. Maar dat vond ik eigenlijk best een beetje narcistisch.

We merkten al gauw dat het uitgaansleven niet meer het uitgaansleven van 15 jaar geleden is en dat de uitgaansmogelijkheden voor de 2 voormalige koningen van het uitgaansleven niet meer de uitgaansmogelijkheden van toen zijn. (sjees, dat was een moeilijke zin!). Dan was het weer te druk, dan weer geen ruk te doen. Dan weer veel te harde schijtmuziek, dan weer iets zachtere schijtmuziek. Wij togen dan ook van kroeg naar kroeg, van café naar café (wij zijn geen discotheekmannen). Nergens kregen we het gevoel van 15 jaar geleden.

We liepen een straat in waar we, volgens mij, nog nooit in onze rijke uitgaanshistorie een café hadden bezocht en warempel, daar was zowaar een tent waar het gezellig druk was en waar goeie muziek uit de speakers kwam. En dat ook nog op een sympathiek volumeniveau. We gingen naar binnen. Geen boos turende pubers, geen lallende pubers, geen tegen je aan botsende pubers (flinkerts noemen wij die). Nee, lachende en vrolijke uitgaansmensen. De meeste in onze leeftijdcategorie. Bij de ingang en bij de bar stonden vanzelfsprekend de meeste uitgaanders, wij zochten een plek waar we iets bewegingsruimte hadden. Bij de dansvloer. We werden met alle egards die richting uit geholpen, mensen deden gewoon even een stap achteruit of opzij. Waar zie je dat nog, vroeg ik me af.
Terwijl drinkmat bier ging halen bij de bar nestelde ik me in een comfortabele positie bij de dansvloer. Op dat moment startte de DJ Maroon 5 met ‘Moves like Jagger’ in. Ik kende het nummer niet. Maar ik vond het lekker klinken. En als ik iets lekker hoor klinken, reageert mijn lijf erop. Ik begon op de maat te bewegen. Ik begon me funky te bewegen. Ik knikte stoer met m’n hoofd, ik liet de tors van links naar rechts rollen, ik liet m’n onderstel strak op de maat vibreren. Ik movede like Jagger. En ondertussen keek ik argeloos de zaak rond. Glimlachende mensen, priemende ogen, smachtende blikken werden op mij afgevuurd.

Halverwege het nummer kwam drinkmat met 2 glazen bier aanlopen.
“Drink op!”, zei ik. Drinkmat snapte ‘m niet. “DRINK OP!”, snauwde ik hem toe. Hij keek me met een vragende blik aan. “We moeten hier weg”, zei ik en ik hikte mijn glas leeg.
Buiten vroeg hij wat er nou aan de hand was.

“Dit is een gay bar”, zei ik.

Tja, dat is niet echt ons kopje thee.

Maar het blijft een lekker nummer. Wat jij?

Gelukkig nieuwjaar

43, een lekkah nummah.

Dat zeg ik.

(ps. er mag gethongzoend worden vandaag)

Tot hier!

Ik vind het wel weer eens de hoogste tijd jou, jeugdige lieve lezer/leester, het één en ander op muziekgebied bij te brengen. Ik vind dat ik dat zo nu en ook dan moet doen willen we met deze samenleving en de generatie erna niet afglijden naar een bedroevendst niveau op muziekgebied.
Maar ook aan jou, lieve lezer/leester van vòòr 1975, heb ik natuurlijk gedacht. Voor jou zal deze muziekles een stortvloed aan OH’s en AAH’s en VERREK, IS OOK ZO’s opleveren. Maar deze maal doe ik het niet op de recht voor z’n raapmanier, NEEN!, ik stop in dees anekdoot een geheime boodschap. Hoop dat je ‘m kunt ontdekken. OEI, SPANNOND!

C.W. McCall, zegt je die naam iets? Waarschijnlijk niet hè? C.W. McCall is de zanger met de meest Barry Whiteste stem aller tijden. En hij is de zanger van de meest coolste filmtitelsong aller tijden, Convoy. Zijn echte naam is William Dale Fries jr. Inderdaad, dat is dan weer jammer, zo’n achternaam maar ik zie het voor deze keer through de vingers. Zijn naam verklapt dat hij Nederlandse wortels heeft. Maar dat is ook niet zo gek daar wij in een ver verleden de hele wereld roelden.
De song is een soort van een-tweetje tussen C.W. en een stel breaky breaky truckchauffeurs. De titelsong verraadt eigenlijk de hele film maar dat begrijp je alleen als je de Amerikaanse taal onder de knie beheerst. “Yeah, them smokies is thick as bugs on an bumper” is zum bleistift een hilarische vertaling van “hè verdorie, de politie zit me op de hielen”.

De film dan. Convoy gaat over een setje vrachtwagenchauffeurs die, onder leiding van ‘Rubber Duck’ (gespeeld door Kris Kristofferson), het aan de stok krijgen met de plaatselijke sheriff (Ernest Borgnine). De reden is te verwaarlozen en het zou ook met een waarschuwing en berisping afgedaan kunnen worden maar de filmmakers besloten het de hard way op te lossen. Waarschijnlijk stond dit in het script. Wie zal het zeggen? In elk geval is Rubber Duck het niet eens met de regels, gooit z’n ass in de krib en staat op tegen de gevestigde orde. Wat volgt is een achtervolging van staat naar staat tussen de sheriff en de steeds groeiende stoet vrachtwagens. Elke weg die Rubber Duck inslaat, elk dorp die Rubber Duck passeert, elke stad die Rubber Duck doorkruist, elke staat die Rubber Duck achter zich laat, overal staan solidaire truckers te wachten om aan te sluiten in de rij vrachtwagens. Maar ik moet me sterk vergissen hoor, pin me er niet op vast en ik weet niet hoe groot Amerika is maar volgens mij rijden ze nooit verder dan 80 km max. De film duurt immers maar een kleine 107 minuten. En laten we een gemiddelde truck nou 100 km/u geven, reken daar de vecht/vrij/vreet/zuippartijen bij en voila, met 80 km aan afgelegde afstand houdt het volgens mij wel op. Maar ook daar zullen ze in de filmwereld wel een truckje (ha!) voor hebben. Tegen het einde van de film bestaat de rij uit 1000 screamin’ trucks (volgens C.W.) en wat volgt is een knallend einde.

En dan nu de geheime boodschap:

Het gaat niet goed in en met ons landje. Teveel mensen zijn of raken werkloos. Teveel bedrijven gaan over de kop. Teveel huisbezitters moeten noodgedwongen hun huis verkopen. Teveel hongerigen kloppen aan bij voedselbanken. Teveel ouderen krijgen te weinig of geen verzorging. En ga zo maar voorts. Het geld stroomt wel alleen de verkeerde richtingen op. De, door de burger gekozen, meneren en mevrouwen van de politiek politieken niet voor de burger. De burger die het grootste deel van de Nederlandse inkomsten ophoest.

En dat kan niet. Dat moet stoppen. Tot hier en niet verder.

Ik stel voor dat we op een willekeurige dag (laten we zeggen maandag 24 maart) Nederland plat leggen. Plat leggen door middel van een konvooi. Een konvooi richting het Haagse.

Het plan: De start van het konvooi is in Groningen, het epicentrum van de revolutie. Op het Julianaplein beginnen om 08.00 uur de eerste wagens stapvoets te rijden richting Friesland. Vrachtwagens, personenauto’s, motoren, brommers, scooters, fietsen, wandelwagens, rollators, alles en iedereen kan zich geheel vrijblijvend aansluiten. Onthoud dat we enkel de rechterbaan van de snelweg gebruiken! Dit om niet-deelnemers (hierna te noemen als NSB’ers lutsers inhaalruimte te geven). Vanuit Friesland trekken we de Afsluitdijk over richting Noord-Holland. Richting Amsterdam en via Utrecht – Arnhem – Helmond – Maastricht – Eindhoven – Breda – Rotterdam zullen we rond de klok van 12 uur in Den Haag aankomen. Alwaar wij met de aanwezige voertuigen het Binnenhof volledig en hermetisch van de buitenwereld af zullen sluiten. En dan…………….ja, wat dan? Nou ja, dat zien we dan wel weer.
Let wel; het is een vreedzame actie! Enige vorm van geweld/vandalisme wordt onmiddellijk, zonder pardon en op ernstige gruwelijke wijze door ondergetekende in de kiem gesmoord.

Zo! Tot zover de geheime boodschap. Ik ga uit van a 1000 screamin’ trucks. Minimaal. Maar het Nederlandse volk kennende zullen het er duizenden en duizenden meer zijn.
Ik zou zeggen; TIJD VOOR REVOLUTIE!!! Kijk de film, doe wat leuks aan en sluit je aan.
Oja, vergeet niet een lunchpakketje niet mee te nemen.

Ps. ik ben er zelf niet bij, ik moet werken.

Snelwegperikelen

Ik moest gisteravond overwerken. Dat mot zo af en toe en ik doe er vanzelfsprekend helemaal niet moeilijk over. Je hoort mij er niet over. Ik ga het niet aan de grote klok hangen. Ik geef er verder geen ruchtbaarheid aan.
En dat je het hier nu leest, tja, vergeet dat ook maar.
Het werd gisteren dus een latertje. Maar ik deed er niet moeilijk over. Oh wacht, dat had ik al geschreven.

Ik stapte in het holst van de nacht in mijn bolide en Dieter Koblenzde naar huis. Oh, die zal ik even uitleggen.
Ik zapte eens langs een voorprogramma van zo’n talentenshow en voor de jury stond een meiske. Ze ging iets doen van Dieter Koblenz. Huh?? Wie?? Was de reactie van mij maar ook van de juryleden. Nou ja, lang verhaal. Het meiske werd vriendelijk en uitgelachen de vloer af gebonjourd en ze mocht nog voor de camera een napraatje maken. Ze vertelde dat ze groot fan van de ‘Duitse’ schlagerzanger was en dat ze niets liever wilde dan hem ontmoeten. Natuurlijk had de regie hierop gerekend want Dieter kwam aangelopen. Of zou het ècht toeval zijn geweest? Nee, dat denk ik niet. Leer mij de televisiewetten kennen. Dieter handde, zoende en knuffelde het meiske en zei toen in zijn slechtste Duits Beste Nederlands; “Toen ich hörde dat jij grosse fan von mij bist, bin ich gleich die schnelweg aufgeknald und hier nachtoe geräd’n”. Ik rolde van de bank van het lachen en pieste de thong vol. Wat een vent!

Goed, ik ben dus die schnelweg aufgeknald om naar huis te gaan. Ik moest ontzettend mijn neus snuiten dus trapte ik de 6,8 injectie Turbo intercooler vol op z’n staart. Nog op de oprit tikte ik de tweedertig aan.
Op een gegeven moment zag ik een vent op de vluchtstrook achter z’n auto staan. Hij stond tegen de vangrail. Broek op de enkels en hij ging als een bezetene tekeer. Heen en weer schudden met zijn hele lichaam en hij schreeuwde alsof hij op de markt stond. “Goh, een wildplasser”, dacht ik.
En een paar kilometer verder zag ik een wat oudere gast volledig naakt op de afrit naar het tankstation liggen. Hij lag op zijn buik en maakte rare heupwiegende bewegingen. “Goh, een wegmisbruiker”, dacht ik.
Weer wat verder zag ik in m’n binnenspiegel 2 koplampen erg snel naderen. Ik keek eens op mijn machteller. Ik reed 3 mach. “Goh, die heeft haast, die rijdt nog sneller dan ik”, dacht ik. Hij zoefde me voorbij en ging plots voor me rijden.
‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ las ik zonder leesbril op de achterruit van de auto.”Fuk! Vergeten de stealthmodus aan te zetten”, dacht ik.
Maar tegelijkertijd dacht ik dat het ook wel weer lollig is. Ik passeerde de auto, ging voor hem rijden en opende het bordje op mijn achterruit. ‘LEUK! IK DOE MEE’ was er te lezen. Weer ging de wagen voor me rijden en weer lieten ze me ‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ zien. Ik ging weer voor hem rijden, toonde ‘IK ZEI TOCH DAT IK MEEDOE’ en trapte m’n peddle bijna tot de bodem in. Wèèr ging hij mij voorbij en nu liet hij ‘FF SERIEUS, VOLGEN!’ zien.
Ik kreeg meer en meer jolijt. Het was toch iets anders dan zo’n lange saaie rit door de duisternis. ‘VOLGEN JULLIE MIJ MAAR. IK BEN TOCH SNELLER. LEKKER PUH’ liet ik zien en duwde mijn gaspedaal helemaal in.
Maar ik was niet sneller. Ze knalden mij voorbij alsof het niks was. ‘NU ZIJN WE ER HELEMAAL KLAAR MEE. STOPPEN! NU!’ lieten ze me zien.
Ik wist dat ik mijn meerdere had getroffen en op zo’n moment moet je gewoon een vent zijn en je verlies accepteren. We stopten op de parkeerplaats bij de plaatselijke McDonald’s. De agent stelde zich voor en begon zijn riedeltje af te draaien. De beste man had een Limburgs accent. Zo van, achter elke zin een vraagteken, je kent het wel. Ik overhandigde hem mijn rijbewijs. Hij bekeek het rijbewijs aandachtig, liep naar zijn collega in de auto en ze overlegden wat. Ik wandelde ondertussen naar het loket van de McDrive en bestelde 2 Quarterpounders en een kleine cola. Oja, en flink wat servetjes, ook voor m’n neus. Ik was er nou toch. Terwijl ik genoot van de geneugten des Macs kwam de Limbo-agent weer naar me toe. “Uw rijbewijs is verlopen?” “Nee hoor, hij ligt in het dashboardkastje”, antwoordde ik en ik besefte me dat ik hem het verkeerde rijbewijs had overhandigd. Ik had hem per abuis de papieren van mijn laatste deepst undercoverklus, die van Egyptische homofiele internationale wapenhandelaar Assikye Anusosie (jeweettog), gegeven. M’n eigen echte papieren bleken helemaal in orde te zijn. “Jack”, zei de agent, “het ziet er allemaal prima uit maar zou ik nog even in je auto mogen kijken?” Hij opende de bijrijderdeur en scheen met zijn zaklamp op het futuristische bedieningspaneel van mijn auto. Hij bukte voorover en klom half in de auto. “Pas op dat je niet…….”, waarschuwde ik. Te laat. Hij had het knopje van de bijrijderschietstoel per ongeluk ingedrukt. ‘Late at night’ knalde door de speakers over het parkeerterrein. Gelukkig waren de knopjes in de hightechkelder op de zaak omgewisseld tijdens het installeren. Dit om eventueel misbruik van autodieven te voorkomen vanzelfsprekend. Ik was al blij dat hij het hendeltje van de airco niet had aangeraakt. Anders was de schade aan het grote witte gebouw achter ons niet te overzien geweest. De agent sprong geschrokken met een enorme hup achteruit. Hij keek me ietwat meewarrig aan. “Hé, ook een Maywoodfan?”, riep hij enthousiast. Ik knikte glimlachend. Samen deden we het beroemde dansje. Schik hadden we. Schik zoals alleen mannen van middelbare leeftijd dat kunnen hebben.
Uiteindelijk namen we met een ferme handdruk afscheid van elkaar. “Jack, het was me een genoegen eindelijk eens iemand van jouw statuur tegen te komen”, zei de agent. Ik gaf hem m’n befaamde glimlach en mikte mijn shaken not stirred cola argeloos in de prullenbak 30 meter verderop.
“Oja, Jack, voor ik het vergeet. Waarom ligt er eigenlijk een gigantisch Rambo-mes in jouw auto?”, riep de agent vòòr hij instapte. Ik draaide me om, keek hem met m’n wenkbrauwen op de hoogste stand aan en zei; “Die is voor als er plotseling een exotische giftige 14,68 meter lange Tijgerpython in m’n auto ligt. Duhuu.” Hij knikte begrijpend en hij liep een beetje rood van schaamte aan.
Voetstaps zijn we gezamenlijk weggereden. Bij de snelweg knalde zij rechts en ik linksaf.

En zo, lieve lezer, heb je de afgelopen paar minuten van je leven verspilt aan het lezen van één grote brok onzin.

Even iemand in het Sonnetje zetten

Het is weer zover. Tijd voor de jaaroverzichten op de mediaas. En we kunnen er niet omheen, het grootste nieuws was toch wel het gruwelijke verhaal van de 2 jongens uit Zeist. Man, wat heeft me dat beziggehouden. Wat heeft me dat aangegrepen. En wat heeft me dat aan het denken gezet. Wat hoopte ik op een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig-einde’. Het mocht niet zo zijn. Verschrikkelijk.

Op het moment dat ze me liet weten niet verder te willen, stortte mijn wereld in. Na 14 jaar werd de solide ondergrond van mijn bestaan onder me weggeslagen. Ik was nog maar kort vader geworden van een tweede zoon en ik was gelukkig. Of is gelukkig het verkeerde woord, ik was tevreden. Tevreden met mijn leven. Meer dan tevreden zelfs. Ik was klaar om oud te worden. Maar ze maakte de beslissing en ik had het daar maar mee te doen. Verdriet, woede, pijn, teleurstelling waren zaken waarmee ik moest dealen. Hoe moeilijk het ook zou zijn.

Nu zijn we 2 jaar verder en kan ik alleen maar onderstrepen dat ze de juiste beslissing heeft genomen. Onze relatie is, laat ik zeggen, beter dan ooit. Het feit dat we 1 sigaartje bij elkaar vandaan wonen helpt daar natuurlijk ook bij.

Van de ene op de andere dag stond ze alleen voor het runnen van een huishouden, werken en de opvoeding van onze jongens. Ja, natuurlijk zijn ze ook regelmatig bij mij maar opvoeden doe ik niet echt. Ik maak lol met ze. Opvoeden komt in principe op het bordje van haar terecht. Ik kan niet anders zeggen dan dat ze dat fantastisch doet. De jongens hebben regelmaat in hun leven, doen het goed op school/opvang, hebben te eten, hebben kleren, hebben schoenen, weten wat goed en slecht is en ze doet regelmatig dingen met ze waar ik dus niet aan zou denken (huis versieren, kerstkaarten rondbrengen).
Maar ook zaken waar wij beiden over moeten beslissen gaan in uitstekend overleg. We helpen elkaar waar we kunnen. En, heel belangrijk, ze maakt mij niet zwart bij de jongens. Ja, ze vindt me nog steeds een sjap maar dat vind ik alleen maar lollig.

Son, ik ben ontzettend blij dat we zo goed met elkaar zonder elkaar zijn en ik wens je een superfijn 2014 toe. Met onze jongens.

En met mij op de achtergrond.

Vader – Zoon

Ik ben een jonge vader. Dat wil zeggen, ik ben een vader van jonge kinderen (zal je even voor zijn). Mooiste wat er is! Kinderen hebben, dat is. Nou ja, 8 van de 10 keer dan. Soms ben ik even helemaal klaar met ze. Dan ben ik blij dat ze weer bij hun moeder zijn. Maar dan kom ik weer thuis, alleen, en dan heb ik toch een rotgevoel. Dan mis ik ze toch wel weer.
Maar over het algemeen vind ik vader zijn geweldig. Ik heb lol met ze. Ik leer ze dingen (een kip heeft geen piemol. Is fout, ik weet het. Maar ozo lollig). Ik heb een enorme verantwoordelijkheid over ze. En ik breng ze groot.

Nu weet ik dat de zwaarste tijd nog moet komen. Nu kan ik ze nog bijsturen en corrigeren maar er komt een tijd dat ze een andere mening dan die van hun vader krijgen. De pubertijd. Dat ze, onder invloed van bijvoorbeeld vriendjes, zich gaan opzetten tegen mij, hun vader. Is heel normaal, doen alle pubers. Ik spreek uit ervaring. Ik heb het ook gedaan. Ben zelfs van huis weggelopen. Maar ik kwam tijdig tot inkeer. Gelukkig, durf ik wel te zeggen. Het bleek dat mijn vader toch gelijk had. Het heeft me gemaakt tot de man die ik nu ben.
Mijn vader deed het op zijn manier, ik weet nog niet hoe ik het zal aanpakken maar ik weet 1 ding zeker: ik ga er muziek voor gebruiken.
Nummers over vader en zoon, ik vind ze geweldig.

In onderstaande hit verteld Bruce over zijn moeilijke relatie met zijn vader. Zijn vader is een keiharde vent die zijn zoon hard aanpakt. Wat tot haatgevoelens voor zijn eigen vader leidt bij Bruce. Bruce loopt weg van huis, zijn vader doet zoals mijn vader het deed. De roep om aandacht volledig negeren.
Als Bruce wordt opgeroepen om gekeurd te worden om naar de hel in Vietnam gestuurd te worden en hij wordt afgekeurd, komt de liefde van zijn vader voor zijn zoon boven drijven. Prachtig!
Ach, luister zelf maar. Het zijn de eerste 5.30 minuten van de clip.

http://www.youtube.com/watch?v=gg3DleXrT-o

Een ander fantastisch nummer gaat over tips die een vader aan zijn zoon geeft.
Vader overlijdt in de gevangenis als zoon 10 jaar is. En de laatste woorden van vader aan zijn zoon zijn dat zijn zoon het anders moet doen dan zijn vader.
“Loop weg van problemen als je kunt, je hoeft niet te vechten om een man te zijn”.

En dat doet de zoon dan ook telkens. Maar als 3 broers de vrouw van de zoon verkrachten, knapt er iets in hem.
Hij gaat wraak nemen. En vraagt zijn overleden vader om vergiffenis.

“Sometimes you gotta fight when you’re a man”.

http://www.youtube.com/watch?v=sraL5ERiwZ4

Er zullen ongetwijfeld meer van dit soort nummers zijn.

Suggesties zijn welkom.

Sinterklaas bestaat niet

Heb je het nog meegekregen?
Dat van die zwarte Pieten?
Dat we het moeten verbieden?
Wat een p(r)ietpraat hè?
Waar hebben we het over man?

………………………………….ONTZETTEND DIEPE ZUCHT…………………………………….

Luister ‘s, mekkerswa’s en droefsma’s, Sinterklaas bestaat niet. Ergo, zwarte Piet dus ook niet.
Goeiendag zeg! Ik moet ook alles uitleggen.
Het is een verzinsel.
Net als dat er geen kabouters zijn. En geen draken. En geen Smurfen. En geen Slave………..eh Laven.
Dus, stel je niet zo aan!
Hijs je broek over je kont, poets je gouden tand, doe vrolijk gekleurde kleren aan, zet een mooie muts op (vergeet de veer niet), stift je lippen en zing vrolijk mee met dat prachtige kinderfeest.

Net als mijn zeun.

http://www.youtube.com/watch?v=wi925RTaFfs&feature=youtu.be

Lekkere lijven

Haha, laat je niet misleiden door de borstel (voor m’n nieuwe lezer; titel = borstel. Is een woordgrapje mijnerzijds) hierboven. Dees anekdoot heeft namelijk helemaal niets te maken met lekkere lijven. Het is een trucje van ons schrijvers om lezers te lokken. Whoehahaha, gotcha!

Neen, dit verhaaltje hoort in de categorie ‘Och ja, verrek’.
Ik vind het namelijk weer de hoogste tijd om jullie jeugd te onderrichten over muziek. Echte muziek. Zoals het vroeger werd gemaakt. (Dààààààààààààg, klutmuziekliefhebber).

Deze keer wil ik het over de superband Supertramp hebben. Ik vind het een beetje een ondergewaardeerde band. In elk geval bij het grote publiek. Ik herinner me nog dat m’n ex-schoonvader ooit zei dat hij Supertramp niet zo je-van-het vond. Dat deed me pijn. Een muziekliefhebber die dat zegt!
Waarschijnlijk kun jij wel een paar hitjes van ze opnoemen (Give a little bit, Dreamer, It’s raining again enzetra) maar een beetje muziekliefhebber gaat voor het overige werk. Onder aanvoering van Roy Hodgson, die tegenwoordig bondscoach van Engeland is (nee hoor, grapje), met z’n hoge en herkenbare stemgeluid hebben ze werkelijk schitterende meesterwerken gemaakt.

Ik noem een School. Ik noem een Goodbye stranger. Ik noem een Fool’s overture (juist, dat nummer van Veronica’s concertagenda). Ik vind ze prachtig.

Symfonische rock roels al jaren bij mijn gehoor!

Dat Roy Hodgson klassiekers kan maken bewees hij met onderstaand chanson. Uit z’n solocarrière.
Per toeval stuitte ik er op en het is inmiddels een grijsgedraaid werkje in mijn voiture, kan ik melden. Ik weet zeker dat jij ook zoiets hebt van ‘OCH JA, VERREK’. Graag gedaan.

En veel luisterplezier.

Tot een volgende keer maar weer.

Zomerhit 2013

Als het weer je zwoksels, een zwiemel, een zwaad alsook een gutsend zwoepgat oplevert weet je hoe laat het is. HET IS ZOMERRRRRRRR!!!!!

En met de 3^e opvolgende dag met bovenstaande lichamelijke ongemakken kunnen we spreken van zomer. De zomer van 2013. Ik ben d’r zóóóó blij mee. Ik word er zóóóó wappie van. Ik zit zóóóó prettig in m’n velletje. Man man man, ik kan het bijna niet onder woorden brengen. Maar ik ben dan ook een blank negertje hè (oeps, dat mag je niet meer zeggen! Sorry, negertjes. Och, nu doe ik het weer….sorry). Dus kan mij de zomer niet lang genoeg duren.

Bij de zomer van 2013 hoort natuurlijk ook mijn zomerhit van 2013.
Ik hoor je je afvragen waar een zomerhit nu eigenlijk aan moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel “Manus’ zomerhit”.
Nou, da’s niet zo heel erg moeilijk hoor.

Ten eerste moet er een lekker vrolijk deuntje op zitten. Zo’n deuntje waarmee je je niet schaamt als je lafjes met een open raampje rijdt.
Dan de tekst. Is niet in alle gevallen belangrijk maar het heeft wel m’n voorkeur. Een tekst die je vrolijk mee kunt zingen zonder dat je je hoeft te schamen als je lafjes met open raam rijdt. En natuurlijk moet de tekst geen deprimerende Coldplay-shit zijn. Dus geen zware onderwerpen bij een zomerhit. Dat zeg ik!
En tenslotte moet er 1 instrument bovenuit steken. Het instrument dat nèt dat ene melodietje speelt dat je niet meer uit je hoofd krijgt.

Nu weet ik wel dat niet iedereen gelijk is. Dat niet iedereen dezelfde muzieksmaak heeft. Kom op, ik ben de Mediamarkt niet. En dat geeft ook helemaal niks. Je bent er in mijn ogen heus niet minder om.
Maar vind je mijn zomerhit 2013 helemaal niks, op jors en krijg jeuk op uiterst ongemakkelijke lichamelijke plekjes.

Dames en heren, jongens en meisjes, ik presenteer u

MANUS’ ZOMERHIT 2013!!!!!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=N8tOYkcDw-w

Praatje maken ik

In mijn vak als geheimste, diep onder de oppervlakte opererende beschermer der natie kan het gigantisch druk zijn. Dat je geen moment rust hebt. Dat je continu op 100% van je kunnen moet acteren. Dat de samenleving 24/7 afhankelijk van jou is. Op je tenen lopen. Energievretend. Een zwips, een zwaad en zwoksels ontwikkelen. En meer van dit soort superlatieven. Dan doe je dus iets fout!

Geen ruk. Geen bips. Geen zak. Geen snars. Niets nada noppes te doen hebben betekent alles onder controle hebben. Dan doe je het goed.
De samenleving leeft dan heerlijk samen. Je kunt je volledige voeten gebruiken bij het lopen. En een zwips, zwaad en zwoksels zijn zeldzamer dan Gordon die niet in de media om aandacht mekkert.

Gisteren had ik alles onder controle. Derhalve stond ik buiten tevreden aan m’n sigaartje te lurken. Zonnebrilletje op, korte mouwtjes, hand in de broekzak en de piem lafjes over links dragend.
Een vrouwspersoon kwam me gezelschap houden. Denk dat ze nog geen 20 was. Ik besloot om een praatje te maken. Uit ervaring weet ik dat je vrouwen die bij me staan even een voorzetje moet geven voor ze volledig los durven gaan. ‘Weertje hè?’ is toch nog steeds één van m’n betere openingszinnen en ik gebruikte ‘m dus ook. Ze ging inderdaad los.

Ze vertelde dat ze dit jaar voor het eerst naar Spanje op vakantie ging. Helemaal in haar eentje, zonder haar ouders. En dat ze een cursus Spaans volgde omdat ze het wel makkelijk vond om iets van de taal te begrijpen. Of dat ze iets met de lokalo’s kon kletsen. ‘Ik hoef het niet vloeiend te spreken hoor als ik maar een beetje begrijp’, zei ze nog.

“Quiero que tú me acompañes, mujer”, zei ik zonder er bij te knipperen.
Ze was er van onder ingedrukt. ‘Oh, jij spreekt Spaans?’ Ik deed een duhuu met m’n wenkbrauwen.
“Que mi canto amanezca dormido en tu piel”, ging ik verder.
“Y decirte al oído, sin miedo al olvido”
“Mis versos queridos, mis versos de ayer”

Ze vond het prachtig! ‘Wat betekent het?’, vroeg ze.
Ik zei dat ze dat maar op de cursus moest leren. Met een brede glimlach en een vrolijke doei ging ze weer naar binnen.

Ik gniffelde van binnen. Weet zij veel dat het een couplet is uit onderstaand nummer die ik de laatste tijd helemaal grijs draai in m’n auto.

Vrouwen, je kunt ze ook alles wijsmaken.

Whoehahaha. Ik ben me er ook één hoor.

Och ja, verrek 3

Jáááááren geleden genoten we de vakantie in het zuidelijke gedeelte van Frankrijk. Ook wel bekend als Le Provence maar omdat het internationale vrouwendag is, noem ik het vandaag La Provence.
In het dorpje Mazan resideerden we een weekje in een bungalowtje op het landgoedje van een Nederlands stel. Dit Nederlandse (Brabantse zelfs) stelletje molken Franse huisjes aan voornamelijk Nederlandse vakantiegangers. Ze hadden het goed voor de boulangerie.

Bovenstaande is een inleidend stukje om jou, lezer, een beetje een beeld voor te schotelen. Voorts is het van generlei importantie. Waar het om gaat is dat dit Brabantse stelletje 2 honden had. Een klein fukkeffertje (Whisky) en een zwarte hond, Sherba. Zo’n grote hondenhond. Het waren een beetje verwaarloosde honden. Niet dat ze er slecht uitzagen of dat ze ondervoedt waren ofzo, het was meer dat ze alleen het landgoedje zagen. Meer van La Provence hadden ze nog nooit gezien. Terwijl dat toch best een sympathiek stuk Aardkloot is. Ik, als echte hondenman………….nee, als echte hondenhondenman (heb dus niks met van die hondjes waar je tijdens het uitlaten een groot bord met daarop HOND + enorme pijl mee moet zeulen) vond dat sneu. M’n hart traande als ik ze zag.

Ik besloot Sherba mee te nemen voor een fikse wandeltocht door de onherbergzame bossen van La Provence. Het beest genoot zichtbaar en vanaf toen nam ik ‘m elke dag mee. We werden vrienden. Sherba en moi, amis toujours.
Het afscheid viel zwaar. Tranen met tuiten, tissues niet aan te slepen en ook ik had het moeilijk die dag. Maar ja, we moesten verder. Onze vakantie zouden we een week nog zuidelijker in La Provence doorbrengen.

Jáááááren later streken we wederom neer in Mazan. Nu aan een heule andere kant van de Provençaalse metropool. We hadden een kast van een villa, met in elk van de 6 slaapkamers een villa van een kast (sorry, die moest even) gehuurd. Redelijk lap grond eromheen, een oprijlaantje en vanzelfsprekend een buitenbad waar ik U tegen zei. Op het snikheetste moment van een dag zag ik het buitenbad flirten met me. En wat doe je dan op zo’n moment? Juist, je gaat wandelen. Ik had het in m’n hoofd gehaald om mijn oude vriend Sherba op te zoeken. Slippertjes aan, blouse lafjes open en de zonnebril op. Uit ik ging.
Ik denk zeker 24 sigaretten verder vond ik eindelijk het lange pad naar het afgesloten hek waarachter mijn vriend zou zijn. Voorzichtig en geluidloos opende ik stiekem het hek. Waaks als hij is kwam de hond op me af gestoven. Ik nam een aanloop en nam ‘m vol op de slof. Flikker toch op, fuk keffer!
Ja hoor, daar kwam m’n vriend ook al aan gerend. Ik zag dat het beest dolblij was. Hij herkende me nog! Ik schoot vol. Tranen met tuiten biggelden over m’n wangen toen we samen over de grond biggelden. Van knuffelen was al geen sprake meer. Mocht je niet beter weten, dan werd hier pornografisch de liefde bedreven.
Ons moment van gelukzaligheid werd ruw verstoord door een heks met zwart haar die uit ‘ons’ huisje kwam. “Sherba; HIERRRRRRR”, snauwde ze.
De hond gehoorzaamde, mij verdrietig achterlatend. Ik liep naar de vrouw toe en begon het verhaal van mijn bezoek uit te leggen. Ze wilde er niets van weten en sommeerde me van het terrein af te gaan. Met tranen in m’n ogen keek ik Sherba aan. Ook hij stond er beteuterd bij. Zijn lichaamstaal zei me dat hij slecht behandelt werd door deze huidige huurders. Met een knikje nam ik een laatste afscheid van mijn ami toujours en ik bitchslapte de vrouw loeihard in haar gezicht. Ik draaide me om en liep weg, het lange pad af. Het hek ging achter me dicht. Ik hoorde Sherba voor een laatste keer blaffen. Vaarwel vriend.

De terugweg werd een drama. Sterker nog, ben nooit meer teruggekomen. In de onherbergzame bossen was ik reddeloos en totaal verdwaald en verloren. Het werd donker. Het weer sloeg om. Noodweer zoals ik nooit had meegemaakt overviel me. Ik zocht een schuilplek waar ik kon overnachten.
Ook de volgende dag wist ik de weg naar ‘huis’ niet te vinden. En de dag erna, en de dag erna, en de dag erna ook niet. Ik werd na 3 weken gevonden door een wildeman. Hij zag er onverzorgd uit. Lange baard, lange haren, gescheurde kleren, blote voeten. Hij sprak een taal waar ik geen ruk van verstond maar hij verzorgde me, uitgehongerd als ik was.
Toen ik voldoende aangesterkt was leerde hij me overleven in de wildernis.
Met niets meer dan een pijl een boog. Ik werd er vrij bedreven in, kan ik je melden. Op een dag was hij plotsklaps verdwenen, ik heb ‘m nooit weer gezien. Ik was op mezelf, en de geleerde overlevingstechniek, aangewezen.

De gendarmerie vond me uiteindelijk na 5 jaar.
De wildeman heeft mijn leven gered. Ben hem eeuwig dankbaar.
En zo heb ik nu 2 vrienden voor het leven in La Provence.
Ik ben een gelukkig man.

Tot slot, het nummer dat me al die tijd op de been hield.

Och ja, verrek 2

Zoals je wellicht weet doe ik typetjes. Vink leuk. Tegenwoordig niet zo vaak meer hoor. Ben er wel een beetje klaar mee. Maar voorheen had ik een aardig stel in m’n repertoire.
Natuurlijk SuperAnus, dè ultieme superheld en wereldredder.
Meneer BIL, de Botte Internet Lul. De man die online met iedereen ruzie zocht.
Brad Pitt. Je hebt vast wel eens een film van ‘m gezien.
En ook Dick Teder. De recht voor z’n raap-man.

Ik had jáááááren geleden een gebbetje op m’n weblog. Een vraag en antwoordrubriek. Een soort van online adviesbureau. Groot succes! Ik had zelfs een logo!!
Je stelde een vraag en Dick Teder gaf dan zijn ongezouten (en vaak bikkelharde) mening. En steevast sloot hij af met ‘ik hoop dat je er wat aan hebt. Veel liefs en een fijne dag. xxx Dick Teder’.
Zum bleistift: “Beste Dick Teder, Mijn vrouw vindt vrijen met me niet meer zo fijn, waar kan dat aan liggen?”
Waarschijnlijk heeft dat te maken met die graflucht die uit je bek komt. Misschien moet je eens wat minder vaak dode hond eten.
Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Veel liefs en een fijne dag.

xxx Dick Teder

Mooie tijd wasda.
Maar aan alles komt een eind en Dick Teder heeft eind 2009 zelfmoord gepleegd. Wim de Bie is begin 2010 in het ontstane gat gesprongen en als iemand met mijn ideeën aan de haal mag gaan, is het Wim de Bie wel. Doek niet moeilijk over.

Dick Teder, hoe kwam ik nou weer aan die naam, vraag je je natuurlijk af. Dat had alles te maken met mijn toenmalige werkplek. De mensen daar noemden me gekscherend Adolf. Of Dictator. Geen idee waarom trouwens ;-). Zal ongetwijfeld iets te maken hebben gehad met hoe ik de place daar runde.

Dictator, da’s ook een lekker nummer van ’s Lands sletste meidenband ooit, Centerfold.
Drie gyle wijvuh die meestal optraden in sexy lingerie. Cecilia de Rie, Rowan Moore en Laura Fygi. Mèn, wat was ik als 15-jarig testosteronbommetje op Laura zeg!
Het bandje zoog verder hoor (waarschijnlijk regelmatig ook letterlijk) maar het was een heule fijne tegenhanger voor de netjes meidenbandjes als LUV, Babe, Maywood en Toontje lager. En het oog wil immers ook wat als het op muziek aan komt. Uitzondering hierop is Celine Dion, da’s beide geen reet aan.
Laura Fygi is de enige die nog een beetje iets van haar leven heeft gemaakt. Ze is, volgens mij nog steeds, een zeer verdienstelijke jazz-zangeres. Wat er van de andere twee is geworden, APJEP en dat boeit me eigenlijk ook niet.

Ik zou zeggen, geniet wederom van deze ‘Och ja, verrekplaat’.

Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Veel liefs en een fijne dag.

xxx Manus

Och ja, verrek

STOP DE QMUSICERING VAN NEDERLAND!! Dat zeg ik.

Ik pak even een momentje voor mezelf.
*staat met 1 hand tegen de muur en schud met gebogen hoofd*
MAN MAN MAN MAN MAN MAN MAN MAN, wat word ik daar droef van.

Kijk, ik begrijp best dat ze bestaansrecht hebben. En ook dat er hordes mensen naar luisteren. En dat ze eigenlijk alleen maar kudtmuziek draaien, swa, daar heb ik vrede mee.
Maar beste jeugdsters, ook jullie moeten toch poepziek worden van elke 3 minuten dezelfde plaat? En dat wéééééékenlang achter elkaar? Ook al is de plaat nog zo lekkah.
Goed, ze hebben ’s ochtends het foute uur, da’s nog wel te pruimen. Wel een vreemd gekozen naam trouwens, het is immers het enige uur waarin ‘goede’ muziek wordt gedraaid.

Maar een wijs man, goede vriend, uitstekende collega en Fries zei me eens dat ik me niet overal aan moet ergeren en dat ga ik bij dezen dus ook niet doen. Sterker nog, ik ga in de tegenaanval.
Per vandaag introduceer ik hier op dit goed gelezen weblog “DE OCH JA, VERREK-PLAAT”.
Dat is zo’n plaat die je wel kent maar in tijden niet heb gehoord. En waarvan je denkt; “Och ja, verrek, lekkah nummah.”

deze week: Kirsty MacColl – There’s a guy works down the chip shop, swears he’s Elvis uit 1981.
Heerlijk rok en rolnummer. Lekker eeties ook!
Nu kan ik hier wel een heule uitleg gaan geven maar daar heb ik geen zin in. Trouwens, ik moet even m’n krat bier uit de auto halen.
Wat me tijdens de research wel opviel is dat ze dood is. Nu zijn er wel meer artiesten dood maar haar verhaal is wel apart. Ze is namelijk doodgevaren door een boot in Mexico. Meer info : http://nl.wikipedia.org/wiki/Kirsty_MacColl

Ik zou zeggen, geniet van deze vergeten hit en tot volgende week.

De beste wensen

Over enkele uren stap ook ik 2013 in. En deze keer ga ik het ’s helemaal in m’n eentje doen.
Altijd (*Hans Teeuwen stem* altijd altijd altijd) heb ik mensen om me heen gehad bij een jaarwisseling. Natuurlijk heul vroeger m’n ouders, later (toen ik Hoofd brandstichting van de buurt was) vrienden, weer later m’n voormaligje en haar familie, nog later mijn gezinnetje en vorig jaar wist ik me omringd door collega’s.
Dit jaar niets niemendal nada. HE LE MAAL alleen.

En nee, da’s niet zielig dus berg die waterlanders en tissues maar op, ik kies er zelf voor. Je moet alles een keer geprobeerd hebben in je leven immers. En trouwens, nieuwjaar vink sowieso een sneu feest. Ik vier een nieuw jaar op m’n verjaardag. Dusssss.

Ik heb uit een oude doos (nee, niet de onderbuurvrouw) een stapel cd’s gevat en daar vermaak ik me kostelijk mee.
“Maar Manus, je kunt toch ook de top 2000 aan zetten?”

NEE!!!
Ik heb elk jaar nog enigszins geluisterd maar die keren dat ik dit jaar luisterde, man man man, wat een bagger.

Ik heb zojuist ‘the best of Maywood’ opgezet. De volgende is ‘Benny Neyman’s meest gelikte hits’. En als afsluiter ga ik volledig los op ‘Der hübschte von Rex Gildo’.

Ik vermaak me dus prima.

Rest mij nog een ieder een heel voorspoedig en gelukkig 2013 te wensen.

En dat heb ik zojuist in bovenstaande zin gedaan dan.

Hartslag

Ik ben niet zo van ’t concert bezoeken. Ik kan slecht tegen mensenmassa’s. Niet dat ik fobisch ofzo ben maar d’r staat altijd wel een of andere mafketel bij mij in de buurt waar ik me gigantisch aan stoor. En dan op zo’n manier dat ik ‘m het liefst gruwelijk pijn wil doen. En da’s nie goed. Gaat ook ten koste van de optredende artiesten trouwens.
Tel daar nog bij op dat er weinig bands zijn die mij (live) kunnen bekoren en mijn afkeer is verklaard.
Dire Straits en Pink Floyd, daar ga ik koste wat het kost heen. Maar de rest, op jors! Die zullen ongetwijfeld ook een fijne avond zonder mij hebben.

Ik werd pas uitgenodigd voor een concert van The Pink Floyd Project playes Pulse (m’n favoriete concert aller tijden!). Ze traden op in het Zweedse Friese Woudsend. Ik streek over m’n harde en lacherig accepteerde ik het aanbod. Hahahaha, een wannabe Pink Floyd en dan ook nog in mijn zo gehate provincie. Kon het lolliger?
Vrijdag 24 november, denk dat het tegen half 6 uur was, trok ik m’n roze V-hals-trui aan (alles staat mij gewoon goed) en toog richting onze enclave. Het was guur weer. Het woei, het was mistig en het regende. Maar net niet hard genoeg dat je kon spreken van ‘goh, laat ik m’n ruitenwissers ’s op interval zetten’.

Bij Joure ging het mis. Ik nam de verkeerde afslag. Dat had vanzelfsprekend niets met mijn rijstijl te maken, ik werd ingeklemd gedwongen de verkeerde te nemen. Die fukFriezen doen dat gewoon expres! Misschien had ik m’n ‘Anti-Fries-sticker’ toch van m’n achterraam moeten halen.
De routeplanner op m’n foon dirigeerde me terug, de juiste richting op. Op deze A6 ging het weer mis. En natuurlijk lag het weer niet aan mij. Ik had al gezegd dat het klutweer was toch? Nou, na enkele kilometers zag ik dan eindelijk de afslag Woudsend. En waar in de geciviliseerde wereld de afritten van behoorlijke lengte zijn, zijn ze in Frysland 25 meter. Met 230 knalde ik de afslag voorbij de vluchtstrook op. Gierende banden en met de achterbank in m’n nek kwam ik tot stilstand. Misschien moeten die rare jongens eens wat minder geld steken in die achterlijke dubbele plaatsnaamborden en wat meer in wegbelijning!

Tegen half 8 kwam ik het restaurant binnen. M’n gastheer –en vrouw zaten al met spanning op me te wachten. De obster vroeg me wat ik wilde drinken. Tenminste, daar ging ik van uit. Verstond er geen ruk van. “Bier!”, zei ik, hopende dat ik goed gegokt had.
We hebben heerlijk gegeten en gedronken en liepen om half 9 richting sporthal. SPORTHAL???? Whoehahahaha, een dijkletser van heb ik jou daar.
Ik gniffelde van binnen maar zei niets. Ik heb sinds kort met m’n lompheid weten om te gaan. Er waren een mannetje of 600 en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze allemaal dezelfde moeder moeten hebben.
Op het podium scheen het logo van Pulse, op de achtergrond speelde de enorm lange openingstune.
Na een half uur verscheen de gitarist. Ik was benieuwd. Maar verwachtte er niet al te veel van. Ik bedoel, je moet wel lef in je donder hebben wil je David Gilmour naar de troon kunnen steken. Snel keek ik nog even waar de bar was. Daar zou ik naar alle waarschijnlijk de hele avond toch verveelt aan hangen. Het intro van ‘Shine on you crazy diamond’ galmde door de speakers. Een laatste gaap van mij. De gitarist sloeg aan……………………………

FAN. TAS. TISCH!!!!!!!

Hij speelde exact wat David ooit deed! De rest van de band klom op het podium, het 3 uur durende concert begon.
Man, wat heb ik geweldige noten. Vanzelfsprekend van de perfect gekopieerde muziek, van die blonde achtergrondzangeres maar ook van het gemoedelijke sfeertje in die sporthal.
Heb geen mafketel gezien!

Eva en Peter, bedankt voor een superavond!

Dik 36 graden

Het is al weer even geleden dat ik m’n masterclass Muziek Waarderen aan jou, jeugd, gaf.
Je weet wel, de masterclass waarin ik jou, jeugd, kennis laat maken met echte muziek. Met lekkere muziek. Met muziek zoals Magnus Ulysse Ziek het in 1462 voor ogen, in dit geval is oren beter trouwens, had toen hij er in het studentenhuis te Groningen eens goed voor ging zitten.

En laten we eerlijk zijn, jij, jeugd, hebt deze masterclass natuurlijk nodig. De hele dag naar dezelfde 10 platen luisteren gaat ook zo vervelen immers.

Vandaag gaan we het hebben over totaalgeluid. Ik las dat woord ergens en dacht ja, dat is iets waar jij, jeugd, nou niets tot weinig van af weet.
Totaalgeluid is het totaal aan geluid wat in een plaat te horen is. Joh!
Of eigenlijk het totaal aan geluid wat in een plaat te horen kan zijn. Want zo heel af en toe hoor ik platen waarvan mijn geoefende oor zegt, ‘nou, daar hadden ze best wat meer mee mogen doen in de studio’.
(Voor de jeugd; Een studio = waar muzikanten vroeger samen speelden en waar de muziek werd opgenomen. Oh, wacht ff. Muzikanten = mensen die een instrument bespelen. Oh, nog iets. Instrumenten = attributen waaruit muziek komt/waarmee je muziek kunt maken.
Sjeesus, moet ook alles uitleggen aan die fukjeugd met hun computermade muziek!!)

Het totaalgeluid vangen in 1 plaat is alles behalve eenvoudig. Daar komt veul meer bij kijken (horen HA!) dan een middagje wat plakken en knippen. Daar gaan soms wel weken overheen. Moet die schuif iets hoger? Of juist iets lager? Moet die toon eruit springen? Of is juist die toon volkomen overbodig? Moet onder dat instrument een echo? Moet dat instrument op de achtergrond continu mee dreunen? Gaan we dubben of doen we een overtake? Bier of Whiskey? Vragen, vragen, vragen.

Mèn, wat een gelul.
Gewoon een ontzettend fijn nummer dit.

Of niet?

(en het is ook nog eens een lief liefdesliedje………………………….zal ‘m ’s ff aan een aantrekkelijke vrouw laten horen)

Copyright

Gisteren reed ik, na weer een teleurstellende Rabo-finish, naar Linda en Maurice. M’n goeie vriend en zijn vrouw. De tijd was daar gekomen om voor eens en altijd duidelijk te maken wie van ons nou de ultieme muziekkenner is.
Met knikkende knieën zat ik 25 minuten in de auto. Met knikkende knieën inderdaad. Het is immers lastig rijden met gestrekte benen.
Maar ook omdat m’n zelfverzekerdheid, waar ik toch om bekend sta (sommigen noemen het arrogantie maar het is zelfverzekerdheid), wat minder zelfverzekerd was dan normaal. Op muziekgebied heb ik Linda erg hoog zitten, ze is niet voor niets de enige die mijn ass woept met Songpop, en omdat ze ook al liet doorschemeren dat Maurice absouut niet uitgevlakt mocht worden, was ik niet zeker van mijn zaak.
Om m’n nervositeit te verhullen draaide ik zoals altijd luid toeterend de parkeerplaats op.
Ze wonen prachtig aan een grasveldje, de kinderen waren er aan het spelen. Rennen, gillen, schreeuwen en nog meer rennen. M’n vaderhart smolt. Ik werd er week van.

Tot het moment ik voorbij een boom liep.
WTF hing daar nou aan die boom?

M’n zenuwachtige ik maakte plaats voor een verontwaardigde en vooral boze ik.
Dit was een produkt van Anus Inc. ©®, m’n boomende ontwerpbedrijf. En wel eentje uit 14 mei 2009.
Zover ik weet is nooit een eurocent betaald voor het gebruiken van deze plaat en heterdaadte ik dus een duidelijke vorm van copyrightschending. Ik besloot het zakelijk aan te pakken en zonder aarzelen de confrontatie aan te gaan.
“Eh……ehm……….uuuuuuh………dat heeft de buurman gedaan.”, stamelde Linda en ze keek Maurice schichtig aan.
“Heb ik niets mee te maken, ik houd jullie verantwoordelijk en eis per onmiddellijk het geld waar ik recht op heb.”, foeterde ik.
Ja, kom op zeg. Beetje mijn produkten voor gratis gebruiken in deze tijden van crisis.
Er hingen 2 van deze fantastisch ontworpen platen rond het grasveldje en dan praten we al gauw over een totaalbedrag van 11.84 euro hoor!
We handelden dit als volwassen zakenmensen af maar de toon was gezet.

Het Top 40-bordspel won ik met overmacht .
Het was eigenlijk genant hoe eenvoudig ik m’n tegenstrevers alle hoeken van de kamer liet zien met m’n ene na het andere goede antwoord en de controle over de dobbelsteen.
Ze besloten, niet we, ze besloten een ander spel te spelen. Een ander stel vraagkaarten en een andere dobbelsteen.
Na 2 rondjes met de dobbelsteen gegooid te hebben en een toen al een voor m’n tegenstanders onoverkomelijke achterstand, besloten ze, niet we, besloten ze dat dit een maar kutspel is. Ik vond het prima.
Het laatste spel dat we speelden is te vergelijken met Songpop. Intro’s raden uit verschillende categorieën. Ik zag bij Linda het een en ander strak gaan staan, ze zag kansen om me te verslaan. Ook Maurice verkneukelde zich met de categorie Licht Klassiek in het vooruitzicht.

Het zal voor jou niet als een verrassing komen dat ik ook dit spel, op eentje na (toen zat ik uit verveling op de foon te facebooken), wederom met 3 klassen verschil winnend heb afgesloten.

Het was een gezellige avond en het is nu eindelijk bij iedereen duidelijk:
IK BEN DE ULTIEME MUZIEKKENNER VAN HEEL MIJN VRIENDEN EN KENNISSENKRING.
(of zou er stiekem nog ergens ééntje zijn die aan mijn superioriteit twijfelt? Noem maar een dag, een tijd en wat we erbij drinken, I’ll be there)

(Trouwens, even tussen jou en mij, ik denk dat ze me hebben laten winnen uit schuldgevoel voor bovenstaande hoor.
Maar ssssssst, we doen net of ik dat niet door heb)

Zomerhit 2012

Ja hoor, de temperaturen komen boven de 20 graden, ik zweet me momenteel een condoompje en de units vloeien weer rijkelijk. Dan weet jij wel hoe laat het is! Je zat natuurlijk al de hele dag te F5-en op dees jolijtsite?
Nou lieve lezer, hier istie dan, DE ZOMERHIT VAN 2012.
Na deze anekdoot kun je ook met zonnebrilletje op, linkerelleboog lafjes uit het open raam, het volume op max en met onderstaand nummer op door je plaatselijke buurt toeren.

Als je een muziekcollectie hebt waar Q-Music jaloers op moet zijn, kom je nog wel eens een nummer tegen…………………
Oh, wacht ff, eerst even wat anders. Muziek bestaat uit nummers of tracks. Liedjes worden op het songfestival gezongen. Zeg je liedjes, kijk je songfestival en moet je preventief uit de samenleving gehaald worden. Liedjes, pffffffffffffff, is er een nichteriger woord?
Zo, dat moest ik ff kwijt.

Ik kom dus zo nu en dan een nummer tegen die ik waarschijnlijk ooit wel gehoord moet hebben maar niet heb opgeslagen onder de pan. Dit kan verschillende oorzaken hebben. Het begin is al ruk (=doorzappen). De band is sowieso ruk = doorzappen (waarom heb ik daar dan eigenlijk nummers van?? Hmm, aandachtspuntje). Ben niet in de mood = doorzappen of, in het geval van de Zomerhit 2012, behoor ik niet tot de doelgroep. Maar nu ik wat op leeftijd ben, is het toch best te pruimen. Ik heb het over reggae te gek hé.
Reggae = wiet, hasj en ook spul dat je rookt enzo. En daar mot ik niets van hebben. Nog nooit iets van moeten hebben trouwens. Vind het maar sneu spul. Maar goed, we leven in een vrije wereld (nog wel tenminste. Ik heb wat black ops-intel!!!! Maar daarover wellicht later meer) en als iemand zich al blazend en gestenigd prettig voelt, moet hij dat weten. Maar val mij niet lastig met je meligheid, ingevallen gezicht, holle oogkassen, slecht gebit, bruine vingers, petje en je gejatte Nike’s.

Reggae was dus nooit mijn ding maar ik ben nu op die leeftijd dat je muziek gaat waarderen (knoop dat goed in je oren, jonge lezer!!).
Denk je reaggae, denk je Bob Marley. Bob Marley heeft reggae groot gemaakt. Nou nou, poeh poeh, flink hoor. Ik vind Bob een lul. Met z’n ongewassen haar. Ga je wassen man, viezerd.
Bob heeft een irritante kutstem. Mèèèèèèèn, hij zingt alsof hij elke dag 16x compleet wappie was.
Goed, hij heeft 1 aardig nummer gemaakt maar de rest is toch alleen maar te genieten als je een jonko op je lip en een waterpijp in je hol hebt?
Met z’n politieke teksten. Ja halloooooo, het is Jamaica hoor. Wat verwacht je dan voor een economie?
En dan ook nog een beetje op een lullige manier dood gaan.
Nee, dat Jamaicaanse ‘hé man, niet te snel spelen anders raak ik in de war hihihihihi’ reggae vink maar niks.

HOOGGEËERDE LEZER,

MAG IK JE BLIJ MAKEN MET DÈ ZOMERHIT VAN 2012.
Luister en geniet. (en uiteraard mag er wederom gedanst worden.)

Oh wacht.

Er mag gedanst worden

In de tijd dat ik nog een wereldberoemde diedjee in m’n stamkroeg was, kwam ik nogal regelmatig in aanraking met goeie muziek. Het was de tijd van de Soulshow, elke donderdagavond op radio 3 (voor de jeugdige lezer; radio 3 heet nu 3fm). Een mega inspiratiebron voor diedjees.
Ik had de vrijheid om te draaien wat ik wilde en deed dat dus ook. (zo heb ik een hele generatie generatiegenoten muziek leren waarderen).
In de kroeg lagen enorme bakken vol platen (voor de jeugdige lezer; platen zijn een soort zwarte platte frisbees) maar af en toe kreeg ik centjes mee om het nieuwste (lees mijn) materiaal te halen bij de platenzaak.
Urenlang snuffelde ik bij ’t Carrilon door de hoezen.
Mijn aandacht ging vooral uit naar de lange units. Of in jargon de 12″-versies (spreek uit als twelf insj) of de extended versies.
Deze versies waren ideaal om het discoënde volk voor langere tijd discoënd te houden. En de diedjee had wat meer tijd om bier te nuttigen. Ik noemde het ook wel gekscherend de win-win versies.
Nu moet ik wel even uitleggen dat er verschil zit tussen 12″-versies. Je hebt knijters die verlengd worden met een prutje instrumentale onzin en je hebt giganten die verlengd worden met een extra stuk. Deze laatste categorie had (heeft) mijn voorkeur. Een extra stukkie tekst of een rap er achteraan, dat zijn voor mij extended versions (voor de jeugdige lezer; version is Engels voor versie).
Dat is voor mij geen muziek, dat is voor mij mubeter (voor de jeugdige lezer; dat is een woordgrap).

Al zo’n jaar of 12 load ik muziek down en m’n collectie is redelijk op orde maar er bleef steeds 1 nummer onbereikbaar via de (il)legale kanalen. Wat ik ook probeerde, het nummer was er gewoon niet. Klut klutter de KLUT!!
Ik ben er nu ook al zo’n 12 jaar pissig om maar daar merkt de buitenwereld niets van. je moet privé en muziek gescheiden, zeg ik altijd.
Maarrrrrrrrrrrrrrrr (je voelde ‘m al aankomen natuurlijk).

IK HEB ‘M!!!!!!!!

Het schijnt dat je via MP3 Rocket (voor de oudere lezer; dat is een programmaatje die je kunt downloaden) video’s van YouTube heul simpel om kunt zetten naar MP3. Ik kreeg de tip van mat. Het laadt het bewuste nummer down en plaatst het automatisch in iTunes. Bril fukking jant!!
En op deze manier heb ik ‘m eindelijk toe kunnen voegen aan m’n mubetercollectie.
Ik ga ‘m met jullie delen. Want zo ben ik ook weer.

Ik zou zeggen, huister en luiver en uiteraard mag er gedanst worden.

Ik zoek een vrouw

Ik weet het nu zeker. Ik bracht de jongens net naar hun moeder en op de weg terug in de auto viel het kwartje.
Ik had er al wel eerder sterk over nagedacht maar heb het idee toen weer laten varen. Vond de tijd er toen nog niet rijp voor. En dit is een week of 3 geleden, dunkt me.
Maar vanavond in de auto heb ik de hak doorgeknoopt. Ik ga het doen.
En op deze veel gelezen en tevens geprezen weblog ga ik het verkondigen.
IN HOOFDLETTERS EN VETGEDRUKT.
O klut, te vroeg

IK ZOEK EEN VROUW!!!!

Ik zoek een vrouw om met mij onderstaand briljante nummer te karaoken in een karaokebar naar keuze.
Kep net geoefend in de auto en ik heb die vent perfect onder de knie (of, in zijn geval, onder de stembanden).
Reacties mogen in de reacties.

Lenny Kuhr

Er begint me nu een hoop duidelijk te worden.
Goeiendag zeg, met al m’n intelligentie, gezonde wantrouwen en een basis van expect the unexpected kom er nu pas achter. Je wilt het niet geloven maar ik ben momenteel een beetje teleurgesteld in mezelf. Kan mezelf wel voor m’n kop slaan. Word er zelfs een beetje emotioneel van.

Natuurlijk had ik wel een vermoeden, in m’n relatie viel het me heus wel op. Zo af en toe zat ik ernaast en ging ik maar weer van het beste uit. Gezellige avonden waren dat, ook al waren ze sporadisch en zeldzaam. Maar heel vaak werden mijn vermoedens toch wel bevestigd en lag ik weer alleen op de bank een beetje naar de tv te staren terwijl voormaligje aan tafel op de laptop bezig was. Ik ging er van uit dat het aan voormaligje lag en legde me er maar gewoon bij neer dat het nou eenmaal zo was en niet anders. De tol van een relatie, zal ik maar zeggen. Geven en nemen, zoals het in elke relatie gaat. Maar ik had niet verwacht dat het dus aan mij ligt.

Nu ik volledig solo woon gaat het namelijk gewoon op de oude voet verder. Tot mijn verbijstering kan ik zeggen.
Ik, één van de leukste mannen die ik ken lig weer avond aan avond op de bank naar de tv te staren.

God, was ik Lenny Kuhr maar.

Symfonie

Ik ben inmiddels bij de lange versies aangekomen. Long versions, zoals we het in de muziekbisnis noemen. Alles boven de 8 minuten is een long version.
Ik heb ergens halverwege april m’n Ipod aangezet bij de korties, short versions in de muziekbisnis. Nummers van een paar seconden tot 1.30. Dat zijn short versions. En telkens deed ik er 5 seconden bij en vormde ik van die nummers een lijstje.
En nu ben ik dus aan m’n laatste lijstje begonnen.
En vanmiddag kwam ie voorbij, één van de beste nummers ooit.

En waarom is het één van de beste nummers ooit? Omdat ie niet in de top 2000 staat. Fuklijst. Denk er nog steeds sterk over om zelf een nummertje of 2000 de ether in te knallen. Mèn, wat zal ik een fans hebben.
Maar goed, ik begrijp dat niet iedereen mijn muzieksmaak heeft dus laat ik het nuanceren, het is in elk geval het beste nummer van Meatloaf.

Maar waarom is het zo’n geweldig nummer, vraag je je af?
Luister zelf maar ‘s. Oja, zet ‘m gerust rond de 4e minuut loeihard en slip in de genietstand.
Prachtig! Zo’n bombastische symfonische ejaculaat van geluid. HEERLIJK!
Ik hou d’r wel van. Nummers waarin een symfonisch orkest een prominente rol speelt. Procol Harum hep er ook eentje, Conquistador.
Mooi mooi. Als ik er aan denk, krijg ik zo’n tent in m’n broek (vrij naar Koot).

Er zullen vast veul meer zijn, moet er maar ’s een lijstje van maken.
Weet jij er wellicht nog één? Plemp ze maar hieronder.