Categorie: Kinds

Het heeft me daar toch zeker een dikke maand geduurd maar eindelijk zijn ze er weer. Mijn jochies. Ja, natuurlijk heb ik ze na hun vakantie met mama wel regelmatig gezien maar dat ze ècht onder mijn gedreven gezag waren was voor het laatst op 2 augustus. Da’s best wel een tijd eigenlijk.
En ik heb ze ook gemist, daar ben ik heus niet te macho voor. Voor de rest wel hoor maar om dit toe te geven, neuj geen probleem. Er is gewoon meer leven in de brouwerij dan dat ik hier alleen ben. Maar dat is ook best duhuu. Ik vind het leuk en fijn als ze bij mij zijn. En zij vinden het ook leuk en fijn als ze bij mij zijn. Bij mag veul en moet weinig. Hier hebben we duidelijke afspraken over gemaakt. Ik moet maar één keer iets zeggen bijvoorbeeld. Niet drie keer. Jas aan, schoenen uit, naar bed, nu stoppen.
Het werkt meestal perfect, het is meestal een gezellige bende bij ons. En tuurlijk valt er dan wel eens een tiet, kontgat of mafkees maar hé, het zijn jongens. Sterker nog, het zijn mijn jongens. Ik moet er meestal wel om lachen. Ik vind het heerlijk als Sam een slappe lach heeft als ik loop te mopperen. En ik vind het hilarisch als Teun Grunnings gaat proat’n.
Jammer eigenlijk dat het maar 4 dagen in de maand zijn.

VIER DAGEN IN DE MAAND??!! hoor ik je denken. Ja, 4 dagen in de maand.
Het viel mij de afgelopen jaren ook niet zo op, om eerlijk te zijn. Tot ik laatst een maandelijkse aftelkalender naar volgend jaar 9 juni (Nederland – Luxemburg) maakte. De dagen dat ze bij mij zijn heb ik blauw gemaakt en dan valt het ineens heel erg op dat het inderdaad maar 4 dagen zijn.

Zucht, was ik maar financieel onafhankelijk. Dan konden ze wat vaker bij me zijn.
Gelukkig hoef ik nog maar 173 jaar te werken om dat te bereiken!

Nou ja, bijna dan. Of bijna? Eigenlijk viel het 100% mee hoor. Maar het had een verschrikkelijk bloedbad kunnen worden!

Mama en ik waren al op tijd bij het scoutinggebouwtje in het bos om de boel klaar te zetten, slingers op te hangen en overige randzaken uit te voeren toen er plotseling en ineens een forse Rottweiler voor mijn neus stond. ‘Hé, waar kom jij nou vandaan?’, zei ik en ik stak mijn hand uit om op z’n kop te aaien. Met een snelle graai greep het beest naar mijn hand maar met een nog snellere graai draaide ik mijn hand weg en hoekte ik met m’n andere hand het beest vol op z’n kanis. Het beest viel achteruit maar kwam direct weer naar voren en sprong met z’n bek wijd open naar mijn keel. Hij griste een stuk van mijn kin af wat vanzelfsprekend een pijnscheut bij mij te horen gaf. Het duurde maar even of ik lag met het beest om de beurt onder en boven door het boszand te rollebolvechten. Vechten om leven en dood. Mama kwam om het hoekje kijken wat dat voor rumoer was en deed fluks de deur weer dicht.
Ik prikte 2 vingers in zijn ogen en trok de oogleden aan gort. Het beest gaf geen kik en bleef happen naar welk lichaamsdeel dan ook. Ik had er genoeg van en met een gerichte vingerstoot sloeg ik zijn borstkas stuk en trok ik zijn hart eruit. Het beest viel dood naast me neer. Een bloedbad was het gevolg.
Het beest duwde zijn kop tegen mijn been en liet me gewillig aaien. ‘Zit!’, commandeerde ik. Het beest ging netjes zitten. Mooi, dacht ik, het beest luistert in elk geval goed.

Ik keek eens om me heen of ik zijn baasje zag maar in geen velden of wegen liep iemand. Laat staan te zoeken. Aan de overkant van de toegangsweg was een flinke lap huis met een kast van een tuin eromheen. Ik liep er naartoe en de hond volgde me. Op het hek hing een pas op voor de hond-bordje met daarop een Rottweilerkop. Ah, dat kon het wel eens zijn, dacht ik. Maar op het terras van dat huis lag al een Rottweiler. Hoe groot was de kans dat deze Rottweiler daar ook hoorde? Ik wist het niet maar ik wilde ook niet het risico lopen dat het beest rond kon lopen als er ietsjes later allemaal jochies rondrennen. Ik schoof het hek een klein stukje open. De terrashond kwam woest blaffend op me af rennen. Ik dirigeerde losloophond naar binnen en schoof het hek snel weer dicht. Nu werden beide honden woest.
De deurbel op het hek deed het niet of er was niemand thuis. Ik liet het erbij zitten. Voorlopig.

Mama ging de jongens van school halen, ik ging de spokentocht uitzetten. Onderweg kreeg ik een whapp van mama, ze had de beheerder van het scoutinggebouwtje gesproken. “Die mensen hebben 1 hond.”, las ik. Even later gevolgd door “Maar hij weet het niet zeker.” Ik liet het erbij zitten. Voorlopig.
Vlak voor aanvang van het feestje kwam een puberjong naar het hek van het huis aan de overkant. Ik rende naar hem toe en vroeg of hij daar woonde en zo ja of ze 1 of 2 honden hebben. De 2 honden hoorden daar en hij beloofde ze vast te leggen nadat ik hem het hele verhaal had verteld.

Het spokenfeestje was geslaagd, leuk en warm. De kinderen hebben ontzettend genoten. Wij ook.
In de auto zei één van de jochies; “Ik ben blij dat ik Teun ken, dan heb ik volgend jaar weer zo’n leuk feestje.”

Teun.
Teunemans.
De Teunster.

6 issie vandaag alweer geworden.

Ontzettend dikke flapstaart, kanjer!

Ik ❤️ jou.

Gelieve onderstaande in het donker en op het niveau van een 6-jarige te lezen.

Er bestaat een land waar spoken leven. Het heet Spokië. Het is een niet al te groot land en het ligt diep verborgen in het bos. Het spookjesbos noemen de gewone mensen het. Er leven alleen maar vrolijke spoken. Jaren geleden hebben ze de boze spoken, de Spoekies, weggejaagd naar Spokistan en sindsdien is het er een vrolijke boel. Overal hangen ballonnen en slingers. Overal klinkt muziek. Overal zijn vriendelijke, vrolijke spoken. Op elke hoek van de straat staat een Spookbeeld. Er wonen dikke spoken, de Rondspoken. Snelle spoken, de Versnellingspoken. Spoken met autootjes, de Spookrijders. Dansende spoken, de Uitspoken. Alle spoken wonen in spookhuizen met allemaal een spookslot aan de deur. Er is een café, café Geestig. Elke avond, voordat ze aan het werk gaan, gaan de spoken van Spokië naarGeestig om te horen waar ze aan het werk moeten. De een moet de vleermuizen voederen, de ander moet de lakens strijken en weer anderen moeten op de skeletten.  

En daar zijn we nu, in café Geestig. Er is namelijk iets ergs gebeurd in Spokië. De meester van de spokenschool, meester Boehoe, is verdwenen. Meester Boehoe is de oudste, wijste en vrolijkste spook van Spokië. Niemand weet hoe oud hij is maar sommigen denken dat hij al wel 6000 jaar is. En nu hij weg is kunnen de kinderspookjes geen les meer krijgen in hoe ze een vrolijke spook moeten worden en zweven ze verdrietig door hun spookhuisjes. De spoken van Spokië denken dat meester Boehoe is gevangen genomen door de Spoekies. Ze denken dat de Spoekies meester Boehoe willen dwingen om ze spokentrucjes te leren. Of misschien dat ze hem alle geheimen van het vrolijke spook zijn willen ontfutselen. Of misschien dat ze meester Boehoe gebruiken om Spokië terug te veroveren. Niemand weet het.

En daarom heeft de burgemeester van Spokië, meneer van Toom, mij gevraagd om meester Boehoe te vinden. Ik ben spokenzoeker Bertus Wapperdoek. En ik heb jullie hulp hierbij nodig. Samen hebben we de grootste kans om meester Boehoe te vinden. Maar jullie moeten je wel verkleden als spook natuurlijk. Gewone mensen mogen namelijk niet in het spookjesbos komen. Hier hebben jullie allemaal een spookshirt en een speurhoed.
(noot van de redactie: ook handig tegen teken 😉)

Wat is het plan? We gaan in het spookjesbos op zoek naar aanwijzingen die meester Boehoe voor ons heeft achtergelaten. En volgens mij zijn het groene stippen en geen rode! En als jullie om de beurt meester Boehoe gaan roepen, moeten we hem kunnen vinden. Toch? Wat denken jullie daarvan?

Maar pas wel op! We mogen niet te dicht in de buurt van Spokistan komen want misschien nemen de Spoekies ons dan ook gevangen. Dus kijk steeds heel goed om je heen of je geen Spoekies ziet! En kijk nog beter om je heen of je aanwijzingen ziet want meester Boehoe zit op ons te wachten.

Zijn jullie er klaar voor? KOM OP JONGENS! DAN GAAN WE SPOKENZOEKEN!

 

Dit, lieve lezer, is ongeveer het plan voor mijn gedeelte van het spokenfeestje van Teun, volgende maand. Ik heb er nu alweer lol in. 😄
Nu maar even gauw transformeren naar Bertus Wapperdoek. 👻

We spokenzoek’en!

(oja, voor de spelletjesfreaks hiero; weet jij hoeveel woordspelingen ik heb gebruikt? 😉)

Volgens mijn gegevens, en de jongens bevestigden dit, is afgelopen week de schoolfotograaf op school geweest. Ik vind dat altijd een Jottum🤘🏼!-moment. Mooie (nou ja, soms, die van vorig jaar waren ruk), professionele foto’s van de jongens voor in mi casa. En het goeie is deze keer dat de man eens niet tijdens de wintertijd en dus bleke gezichtjes de foto’s heeft geshoot maar nu, terwijl het al volop een zonnige lente is. Ik ben zelden contenter geweest.

Gisteren gingen we op ontdekkingstocht in ons nieuwe bos. Dat is standard procedure bij ons. De omgeving verkennen, in kaart brengen en in de database opslaan. Wij moeten tenslotte op alles voorbereid zijn, niewaar? Maar dat is voor dees anekdoot even bijzaak.

Mensen, kijk eens wat een prachtige foto’s ik heb genomen van de boys 😄👍🏼!

 

Manmanman, schitterend.

Jij, lieve lezer, kan ze voor het vriendenprijsje van 68,39 per stuk gewoon bij mij bestellen.

Who needs a schoolfotograaf when you have an iPhone? Dat zeg ik.

We fotoshoot’ en!

  
“Zeg Sam, weet je dat jij vandaag precies 3000 dagen oud bent?”

“Oh echt?”

“Lachen zeg!”

  

Morgen 5 jaar geleden zouden we met Teun naar het ziekenhuis gaan om aan zijn ingegroeide teennageltje geholpen te worden. Vandaag 5 jaar geleden kregen we een telefoontje van het desbetreffende ziekenhuis.
Ik heb er toen een anekdoot over geschreven, mooi moment om ‘m hier nogmaals te delen. Dacht ik zo.

Hallo?

Goedemiddag, u spreekt met zuster Bernard van het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Spreek ik met de vader van Teun?

Jazeker.

Hallo, ik bel u even om u het volgende mede te delen; Uw zoon Teun staat voor morgenochtend op de lijst om operatief behandeld te worden. Dit kan helaas niet doorgaan. Er is een spoedoperatie tussendoor gekomen.

Pardon? U zegt?

De operatie van uw zoon kan helaas niet doorgaan.

Niet doorgaan? Dat heb ik goed verstaan?

Dat klopt, er is een spoedoperatie tussendoor gekomen.

Ah, dan is er dus niets mis met mijn gehoor. En u heeft wel in de gaten met wie u spreekt?

Jazeker meneer.

Dan begrijpt u natuurlijk als geen ander dat ik totaal geen boodschap aan een tussendoor gekomen spoedoperatie heb en dat ik morgenochtend gewoon met mijn zoon bij u op de stoep zal staan.

Ik begrijp uw teleurstelling maar we kunnen uw zoon morgenochtend helaas niet helpen.

En mag ik vragen wat die spoedoperatie dan wel niet inhoudt?

Het gaat om een pasgeboren kindje met inwendige bloedingen dat direct geholpen moet worden.

Dat bedoel ik. Daar heb ik dus totaal geen boodschap aan. Lekker boeiend zeg! Inwendige bloedingen pffffffffff. Bloed hoort inwendig te zijn. Duhuu. U heeft geen idee wat ik allemaal heb moeten regelen. Ik heb vrij moeten nemen. Ik heb een logeeradres voor m’n oudste zoon moeten regelen. Ik heb Teun 2 weken met een kussen over z’n gezicht in slaap moeten laten vallen zodat hij kan wennen aan de narcose. We hebben het wèl over de ingegroeide teennagel van m’n zoontje ja! U zorgt er maar voor dat het bloedende kindje op een andere manier geholpen wordt, ik kom morgenochtend met m’n zoontje naar uw ziekenhuis! Kom op zeg, u spreekt niet met de eerste de beste Jan Doedel.

 ………………………….

Meneer, nu moet u eens even goed naar me luisteren. U wacht netjes een volgende afspraakbrief af, we kunnen uw zoon eventueel voor dinsdag op de lijst zetten en u houdt verder uw grote smoel dicht. Is dat duidelijk? U wilt toch niet binnenkort wakker worden met een afgehaakt paardenhoofd naast u. Of wel?

 ……………………………

 Ehm……. Ja……..ja hoor mevrouw. Sorry.

Zou het ook op een vrijdag kunnen? Als het niet teveel gevraagd is?

Dat zullen we maandag in het chirurgenoverleg af moeten wachten.

Okee, dank u wel mevrouw. Hartstikke bedankt voor uw begrip. Fijne dag nog.

Dag meneer.

De operatie is nooit doorgegaan, Wij herstellen zelf wel!

We 5 jaar geled’en!

Men zegt wel eens dat het in principe een loterij is wat het uiteindelijk zal worden. Of de vrouw een jongen of een meisje uitbigt. Dat het een speling van het lot is. Dat je er geen pijl op kunt trekken. Dat het volkomen willekeurig is. Nou, lieve lezer, daar ben ik het dus totaal niet mee eens. Tuurlijk kun je het als man sturen. Kom op zeg! Ik zei dat ik 2 jongens wilde en ik kreeg 2 jongens. Tssss, het lot. M’n kont! Je bent een controlfreak of niet, dat zeg ik! Ik moet wel toegeven dat het niet van een leien dakje gaat, dat veel factoren perfect moeten zijn en dat er behoorlijk wat techniek bij komt kijken maar hèt sturen kan je zeker.

Het tijdstip zum bleistift. Hoe laat voeg je de daad bij, tja de daad? Nu kan ik natuurlijk alleen voor jongens spreken en hiervoor geldt; tussen 15.04 uur en 18.51 uur op doordeweekse dagen.
Dan is belangrijk wat je tijdens de daad niet aan hebt. Een coltrui is per definitie not done. Maar ook motiefsokken dienen achterwege te blijven. Het 84% van de tijd dragen van spijkerbroeken is verplicht evenals slips, maat M. Liefst zwart.
Voorts is communicatie van essentieel belang tijdens de verwekking. “HMMMPPFF”, “OOOEEHHH”, “AAAAHHH” zijn uitstekende teksten. “Hoe laat moet je morgen werken?” en “Heb je al af gewassen?” zijn een absolute garantie voor mislukking. En tenslotte zijn de juiste positie en de exacte duur van het samensmelten tussen man en vrouw noemenswaardig. Het meeste succes verkrijgt men door in een hoek van 47 graden gestrekt te liggen, beiden in tegenovergestelde richting vanzelfsprekend. In de Kumasatra wordt dit ‘Kruislinks’ genoemd. En de intercourse moet exact tussen de 22 en 47 seconden liggen. Niet langer!
Voer je deze instructie tot in de puntjes uit, beste lezer, dan kan je de klok erop gelijk zetten dat vrouwlief een jongen uitpoept.

En ik ben ook blij dat ik 2 jongens heb. Eerlijk waar. Ik zou niet weten hoe om te gaan met dat gegil, dat gejank, dat geaanstellerij, dat lange haar, dat gejurkje, dat gemake up. Asjeblieft zeg!
Jongens zijn veel makkelijker en vooral veel lolliger. Gisteren waren we in een pretpark en opeens komen ze naar me toe met ballenbakballen onder hun shirt. “Kijk papa, wij hebben borsten.” Dat is toch hilarisch?! Ik lachte m’n kont eraf.
Ik zie mijn dochters al aan komen. Met een Hemaworst tussen hun benen. Je schaamt je dan toch kapot? Zou dat de reden zijn dat er geen Hemaworsten te koop zijn bij dat pretpark? Hmmm, aandachtspuntje.

Nee, lieve lezer, ik ben een echte zonenvader. En dat heb ik helemaal zelf voor elkaar gebokst.

We geen dochter’en!

(ps. wil jij, lieve leester, dolgraag (nog) een zoon? Stuur dan even een mail en wellicht kunnen we nader tot elkaar komen.)

Sam vroeg me laatst naar de piramides in Egypte. Ze hadden het erover gehad op school. “Hoe hoog die was en hoe ze die gebouwd hebben”, vroeg hij onder andere. Ik vind het mooi dat hij met dat soort vragen naar zijn vader komt. Ik heb niet voor niets gigabytes aan algemene kennis in m’n brein en ben ik praktisch onverslaanbaar bij kennisspelletjes. Maar dat terzijde.
Viavia ontdekte ik dat er hier niet eens zo heel ver vandaan ook een piramide staat. Hoe cool zou het zijn om dat ding eens even te bezoeken, stelde ik de jongens zaterdag voor. “JAAAAAHHHH” (Sam) – “Mij best” (Teun) waren hun reacties.
Teun is tegenwoordige van het droogkloterige. “Teun, ik ga even brood smeren” wordt steevast beantwoord met “Nou, leuk voor je.” “Teun, hoe was het op school?” krijgt 9 van de 10 keer als antwoord “Nou, fantastisch.” En hoewel ik hem dan regelmatig met opgetrokken wenkbrauwen aankijk, vind ik het eigenlijk best lollig.

Zaterdag reden we aldus naar Austerlitz. Op internet had ik al gezien dat ze gesloten waren maar na een spannende pakjesavond leek me een ontdekkingsreis door het bos op zoek naar de piramide wel een uitkomst. Vanaf de parkeerplaats liepen we een pad op en in de verte, onder de takken van de bomen, zag ik de piramide staan (liggen?). De jongens raakten enthousiast en begonnen te rennen. Waarom kinderen altijd rennen is mij een raadsel. Dat ding gaat echt niet weg, dacht ik. En terwijl ik dat dacht, zei ik het ook tegen ze. Ze stopten met rennen. Aan de boomstammen ontdekten we schilderijtjes van gezichten en direct vonden we het spannend en mysterieus. Tenminste, zo bracht ik het. En ze vinden het altijd cool als hun vader, die toch al van alles heeft meegemaakt, ineens op iets spannends en mysterieus stuit. (oink oink).
Het hek naar de piramide was inderdaad gesloten. En het was ook best wel wat frisjes. Ik beloofde de jongens zondag opnieuw te gaan, dan waren ze geopend.

We liepen zondag rechtstreeks naar de piramide en na betaling van werkelijk een lachertje van een entree beklommen we het 36 meter hoge gevaarte. Bovenop vonden de jongens het toch wel heul erg hoog en 2 minuten later stonden we weer beneden. Bij de kassa kregen de jongens een heus diploma voor het beklimmen van ‘De pyramide van Austerlitz’. Ik vond dat attent. We besloten het ‘raadsel van de pyramide’ (wat heeft de vos gestolen?) op te lossen. In de tentoonstellingsruimte van twee keer mijn woonkamer (!) werd een film over de bouw en renovatie van de piramide vertoond. Ik vroeg de oudere man achter de toonbank naar de speurtocht. PANIEK!! “Goh, waar lagen die ook alweer?” En omdat we al de entree voor de beklimming hadden betaald raakte de man in de war. Dat was immers het einde van de speurtocht en zat bij de prijs inbegrepen. “Hoe moet ik dat nou doen met de prijs?” We zijn er als volwassen mannen uit gekomen.
De jongens wilden eerst spelen in de speeltuin en dat kwam mij goed uit. Kon ik me even voorbereiden op de speurtocht onder het genot van een sigaartje. De speeltuin leek ook uit 1804 uit mijn jeugd te stammen. Allemaal ijzeren toestellen en familieschommels (ken je ze nog?).
De speurtocht leidde ons via de gele paaltjes door het bos. Vragen en opdrachten, ik was in mijn hum.  Ze hadden het mooi gedaan, vond ik. Niet te lang en met leuke opdrachten. De jongens renden van paaltje naar paaltje. “JA, IK ZIE WEER ÉÉN!” Met als eindpunt de pyramide maar daar waren we al geweest. We liepen terug naar de tentoonstellingszaal en hier vulden we de juiste cijfers in. Op het scherm kwam een willekeur aan letters te staan; DILEMLAE.
Wat zou de vos nou toch gestolen hebben? “MEDAILLE”, riep Sam. Warempel, hij had het nog goed ook! (ik zat iets met email te zoeken…………). Van de oudere man kregen de jongens een medaille, ze hadden het raadsel opgelost! Ik vond dat attent. In het zelfbedieningsrestaurant namen we nog iets te drinken om daarna naar huis te scheuren.

Eerlijk is eerlijk, ‘De pyramide van Austerlitz’ ziet er niet uit. Allemaal oude en slecht onderhouden zooi, de attracties waren dicht vanwege de wintertijd maar de mensen daar (vrijwilligers) zijn ontzettend vriendelijk en maken er het beste van. En voor kinderen is het hartstikke leuk om daar te ravotten, leren (over de Franse tijd), ontdekken en beklimmen.
We hebben een ontzettend leuke en mooie dag gehad.

De pyramide van Austerlitz

 

ps. op de webversie van dees jolijtsijt sneeuwt het. Geen idee hoe dat kan.

Ik ben er achter. Het heeft een jaar of 7 geduurd maar daarstraks tijdens een 3 minuten-dutje, of zoals ik ze noem LAAT ME NOU TOCH EENS MET RUST! powernap, kwam het als een mokerslag bij me binnen: Wij zijn geen ‘aan tafel eters’. Wij hebben daar het geduld niet voor. Nu is het bij mij inmiddels al wel zo ontwikkeld dat ik netjes mijn bord leeg eet, mijn jongens zijn nog niet zover. Ik vind het trouwens ook zóóóóóó 1950.

MAN! wat heb ik een hekel aan etenstijd met mijn jongens! Wat moeten ze eten? Hoeveel moeten ze eten? Ik lust dat niiiieee. Ik heb buikpijn. Ik heb geen honger. GEK WORD IK ERVAN!
Vanavond ook weer. Oma had ze vanmiddag gevraagd of ze tomatensoep met soepstengels wilden eten en ze antwoordden beiden met een volmondig en met blije gezichtjes JAAAAAHHHH! Puntje bij paaltje, de soepstengels gaan als zoete soepstengels, de soep laten ze staan. Het was half zeven en ik gaf ze tot 7 uur want dan gingen ze onder de douche.
Na eenzelfde tomatensoepincident (8529 punten bij Wordfeud) afgelopen week wenste ik me niet meer op te vreten (ha!) en ik ging van tafel. Een toetje roken in de tuin. Oma’s geduld was na 10 minuten ook op en ook zij ging van tafel.
KLENNNGG  en ook SPLATSJ was het geluid dat uit de keuken kwam. De arm van Sam volledig tomatensoeprood, Teun zat er helemaal onder en de vloer ook…………………………………..
En dan ook nog zeggen; ‘Het ging per ongeluk hoor!’
Zucht.

De navolgende scène is gecensureerd en zal derhalve ook niet in dees anekdoot verschijnen.

Nee, wij hebben het niet zo op ‘aan tafel eten’. Of op tijd eten for that matter. Wij moeten eten als we honger hebben. En dan het liefst zo eenvoudig mogelijk. En zo zal geschieden als ze bij mij zijn.
Mèn, wat zal mijn leven een stuk eenvoudiger worden!

We eten!

Zo af en toe en zo nu en dan ben ik een doemdenker. Ik kan daar niets aan doen. Misschien moet ik eens wat minder denken, wie zal het zeggen?
Afgelopen nacht schrok ik ook weer ineens wakker. Ik had gedoemdroomd over Teun. Of eigenlijk over mijzelf. Over mijn tekortschieten als vader zijnde.
Vrijdag gingen we nog even naar de plaatselijke Appie, we moesten nog wat dingen halen. Teun had geen zin en vroeg of hij in de auto mocht blijven zitten. Nou, als jij dat prettig vindt jongen, best. Met een zakje snoep zou hij zich wel vermaken. Sam en ik liepen de Appie in om 10 minuten later weer terug te komen. Teun zat prinsheerlijk van zijn snoepjes te genieten.
Maar heeft hij zich laatst niet gigantisch verslikt in een snoepje??? En was ik er niet net op tijd bij?
Ik schrok daar vannacht wakker van.

Zaterdag hadden we een verjaardagsfeestje. Reuze gezellig. De kinderen trapten lol. Ik was relaxed. Bij het afscheid kneep Sam Teun iets te hard in zijn gezicht. Teun huilen. Teun boos. Teun slaan. “Ga jij maar vast naar buiten”, zei ik tegen hem.
Toen Sam en ik buiten kwamen zat Teun al in de auto. De auto die aan de overkant geparkeerd stond. Hij was weer rustig.
Maar zei mattie niet eens dat ze door die straat als gekken scheuren? Dat die straat levensgevaarlijk voor overstekende of spelende kinderen is?
Ik schrok daar vannacht wakker van.

Misschien moet ik eens wat minder (doem)denken. Het gaat immers 10 van de 10 keer goed.
Zal je net zien dat die 11e keer…………………….
NEE MANUS, KAP DAAR MEE!!!!!!

We het komt goed-en!

Uittrappen is nooit mijn sterkste punt geweest. Dat was vroeger, toen ik keepte, al niet zo en zo is het tegenwoordig nog steeds.
Zaterdag nam ik de jongens mee naar De Hoornse Plas. Het was tenslotte mooi namiddagweer. Sam wilde voetballen, Teun had de schep mee. Zodra Teun het zand zag was hij niet meer te houden, ik ging met Sam op het enorme grasveld voetballen. En dan moet je voetballen lezen als overschieten. En dan moet je overschieten lezen als papa die alle kanten op moet rennen om de bal tegen te houden. Wellicht moet ik de jongen eens recht passen leren? Hmmm, aandachtpuntje.
Na een klein half uur kwam Teun aangesjokt. Hij zag er uit als de verschrikkelijke zandman. Ik was toe aan een nicotientje. We besloten naar de speeltuin op de heuvel te gaan. De speeltuin bestaat uit moderne klimtoestellen, moderne springdingen en moderne draaidingen. Op één van die draaidingen klom Teun. Ik genoot op een bankje van het fijne lentezonnetje, een smakelijk sigaartje en de aangename rust. Toen ik plots een angstaanjagende ‘PAPAAAAA PAPAAAA’ hoorde. Teun had het draaiding een slinger gegeven en omdat het ding schuin stond ging het ineens hard draaien. En met hard draaien bedoel ik HARD DRAAIEN. Ik zag de paniek in het arme mannetje zijn ogen en dat hij met alle macht probeerde vast te houden. Vlug rende ik er naartoe en zette het draaiding stil. Ik nam Teun in m’n armen, hij rilde van angst. Dit was voorbij toen het kriebelmonster ten tonele kwam. En toen het kusjesmonster ook nog even aanklopte, was het gedaan met de angst en ging hij verder met spelen.
Sam wilde ondertussen weer voetballen en ik zei dat we nu bij de speeltuin (bij Teun) in de buurt zouden gaan schieten. Het was immers niet druk. Op een schommel zaten een Chinese jongeman en een Chinese jongevrouw en op een bankje verderop zat een moeder te lezen.
Het overschieten verveelde me, ik voelde me ineens baldadig. Ik nam de bal in mijn linkerhand en met rechts knalde ik de bal de lucht in. Het was een prachtige uittrap geweest ware het niet dat ik de bal aan de rechterkant van m’n schoen raakte. De bal kwam aan de waterkant van de heuvel terecht en stuitte richting het woelige water. Met een sprint waar Usain Bolt jaloers op zou zijn rende ik achter de bal aan. Een kleine 2 meter voor de waterkant ving ik de bal en moest ik uit alle macht tot stilstand komen om niet zelf in het water te lazeren. “Ik heb ‘m!”, zei ik trots en ik draaide me om. Sam lag slap van het lachen op de grond, de lezende vrouw keek glimlachend boven haar boek uit en de twee Chinezen gniffelden.
“Sam, ga maar daar staan”, en ik wees naar de rechterkant van de heuvel. Weer nam ik de bal in mijn linkerhand en weer nam ik de bal vol op de slof. Echter nu iets teveel aan de binnenkant van de schoen.
Ik riep nog. Ik schreeuwde nog. Ik waarschuwde nog. Maar het Chinese meiske zat niet op te letten.
Vol op haar smoeltje………………………
Dus.

SOLLYYYYYYYY!

Ik heb zojuist de eerste generale repetitie voor het grote spektakel afgerond. Ik heb de jongens weer veilig in moeders schoot geworpen. Ze waren vier dagen mijn verantwoordelijkheid en dan moet je verantwoordelijkheid lezen als verantwoordelijk in de vorm van entertainment bieden. Nou, dat is gelukt kan ik melden. En dat zonder noemenswaardige incidenten! Nàààààààààh, ik word nog eens een èchte coole vader (dit is een vis naar complimenten-opmerking. Mogen in de reacties. #justsaying).

Zaterdagmiddag steunden we de stichting ALS in de plaatselijke binnenspeeltuin met entree, drinken, lekkers, ijsjes en bingo. Hoewel het niet al te druk was is het een redelijk succes geworden. Er is die dag dik 1100 euro opgehaald. Ik vond en vind dat mooi. Klein puntje van kritiek; De prijzen bij de bingo gingen wel errug vaak naar de familietafel…………….. Dus.
Ach, ik zal wel gelukkiger in de liefde zijn, zullen we maar denken.

Zondag – moederdag. De jongens hadden verrassingen verstopt (mama, kijk jij wel eens achter deze deur? 😂). Mama is nu 2 mooie doosjes voor oorbellen, ringen en overige prullaria rijker. Tegen drieën reden we in colonne naar het poepgat van de provincie Utrecht voor ‘The Happening’. Een samenzijn van matties + kinds op een giga picknickplaats. Was leuk. Was gezellig. Was voor herhaling vatbaar. Klein puntje van kritiek; als gezegd wordt dat het compleet verzorgd is, ga ik er vanuit dat ik niet naar de McD hoef…………..Dus.
Ach, zo’n Bacon Clubhouse Burger is ook best binnen te houden, zullen we maar denken.

Maandag was de mooiste dag van het jaar. En ook het weer deed erg leuk mee. Ik had me voorgenomen m’n dinnetje (die een hekel aan het woord dinnetje heeft) te verrassen. De IJzeren man te Vught was het rendez-vous punt en m’n dinnetje (die een hekel aan het woord dinnetje heeft) was blij verrast dat ze ons in de achteruitkijkspiegel zag toen we de parkeerplaats op scheurden. Timing: M’n middle name.
Ik en m’n dinnetje (die een hekel aan het woord dinnetje heeft) zetelden ons op een zéér comfortabele fauteuil terwijl de jongens zich vermaakten aan het water. Verder zal ik je de intieme details en de humide toestanden besparen en is de dag verder zonder noemenswaardige incidenten verlopen. Ja, ik heb nog bijna een hond omgelegd maar dat is in principe dagelijkse kost voor me.

En vandaag hebben wij vanzelfsprekend de dierentuin weer eens aangedaan. Daar hebben we lopen ijsberen en liggen tijgeren. Was de pelik aan en was de gir af. Ging de ping uin en zag ik de ka mailen. (meer flauwe woordgrapjes weet ik zo gauw even niet).
Waar ik eigenlijk naartoe wil met dees anekdoot is dat ik er volgens mij wel klaar voor ben om met de jongens op vakantie te gaan. Het zijn namelijk geweldige jongens, ik hartje van ze en, laten we eerlijk zijn, ik ben gewoon een übercoole vader (en ook dat is weer een vis naar complimenten-opmerking. Mogen in de reacties #justsaying).
Over 2 weken de laatste repetitie. Die met moeke erbij. Dat moet ook geen noemenswaardige incidenten opleveren, me dunkt.

We repeteren!

Vroeger daagde mijn vader mij nogal eens uit voor een wedstrijdje rennen. Om het blok. En dan is het blok 6 huizen inclusief voor en achtertuinen. Laat het een meter of 176,13 in totaal zijn. Een goed genoeg rondje voor een manneke van 7,8,9 of 10. We kwamen altijd tegelijk bij de finish aan maar pa zorgde er wel voor dat op de finishfoto zijn buik nèt even iets eerder de lijn raakte. Spannende wedstrijdjes waren dat. Ik besef me nu dat hij het al die tijd erom deed. Hij kon met gemak mijn ass woepen natuurlijk maar hij hield zich in om mij te leren omgaan met teleurstellingen. Of dat winnen niet altijd belangrijk is. Of om me nòg beter m’n best te laten doen.

Vorige week woensdag had school een sponsorloop gepland. Er staan nogal wat verbouwingsplannen op de agenda en ook het schoolplein wordt heringericht. Ik vind een sponsorloop een slimme manier om geld bij elkaar te sprokkelen. De jongens hadden allebei een lijst meegekregen, ik sponsorde ze met 1 Euro per rondje. Teun moest een rondje van 50 meter, Sam van 150 meter. Ik had ze er dinsdag nog met klem op gewezen dat het niet om snelheid ging maar om zo veel mogelijk.
Woensdagochtend, een heerlijke herfstdag. Het waaide flink. Mij werd gevraagd één van de paaltjes vast te houden opdat ie niet om zou waaien. En omdat de andere 2 paaltjes werden vastgehouden door moeders bombardeerde ik mezelf tot HPV (Hoofd Paaltjes Vasthouder). Ik was tenslotte de man.
Na de warming up gingen de kleinsten als eerste. Tien minuten zoveel ver mogelijk rennen. Met een grote smile op z’n gezicht kwam Teun me voorbij. “Goed zo, jongen!!”, moedigde ik hem aan. Vlug een kruisje en weer verder, het volgende rondje. Maar hierna had hij er geen zin meer in, hij stond met z’n klaaghoofd bij mama. Zucht. Best dat je mijn karakter hebt, Teun maar nu even niet, dacht ik. Ik liet m’n paal los en greep hem bij z’n handje. “Kom, centjes verdienen, centjes verdienen, centjes verdienen” liepen we samen nog 6 rondjes. Ik was kapot…………..
Hierna was Sam aan de beurt. Ik greep m’n paal weer vast en ging er eens goed voor staan. Zoals verwacht gingen een stel als de brandweer van start en ik dacht; ‘Pffff, die hebben een domme vader, hahaha’. Sam liep in de middenmoot naast zijn vriendje. De rondjes vlogen voorbij, Sam had er duidelijk plezier in. Hij kwam een paar keer overdreven gapend voorbij. Hij kwam een keer achteruit lopend voorbij. Hij kwam een keer moonwalkend voorbij. Hij kwam zelfs een keer met zijn vriendje op zijn rug voorbij!!!!! ZEVENTIEN rondjes had ie gedaan! Ik was zo trots als een pauw met 7 lullen.
Samen hebben ze voor 130,50 Euro bij elkaar gerend.

Ik denk dat Sam er klaar voor is om het een keer tegen papa op te nemen. Papa die ooit de 100 meter in 6 seconden liep (of was het 60 meter in 10 seconden? Daar wil ik van af zijn). De inhoud heeft hij al. Maar heeft hij ook al de snelheid? We zullen dat binnenkort eens even testen.
Ik ga vast aan m’n buik werken.

We fotofinishen!

Zo af en toe ben ik net een mens. Vannacht was zo’n moment. Ik schrok badend in het zweet wakker. Ik had gedroomd. Of eigenlijk genachtmerried. Want waarom zou ik anders wakker schrikken?
Ik ben zondag met m’n jongens op verkenningstocht geweest. Naar ons vakantieadres van aanstaande zomer. Ik doe dat vaker want ik vind dat handig. Voorkennis om niet voor verrassingen te komen staan, moei importante! En, oja, ik ben een control freak.
Zo ontdekten we dat we een huisje aan het water hebben. GE-WEL-DIG!! Zo vanuit m’n slaapkamerraam een duik nemen, ik ❤️ dat. Maar ook hebben we de snelste route naar de speeltuin, de ijscokraam, de snackbar en de bar in onze hoofden opgenomen. Laat maar komen, die vakantie!!

Maar ik schrok vannacht dus badend in het zweet wakker.
Het is 2 jaar geleden dat we met vrienden naar een eilandje in het Veluwemeer voeren. Daar aangekomen zetelden we ons aan een klein strandje en de kinds konden zich uitleven in het ondiepe water. Tenminste, de eerste 3 meter waren redelijk ondiep, daarna werd het al gauw een stuk dieper. De twee oudsten, pas op zwemles, vermaakten zich in het water, de twee jongsten hielden het bij kliederen met het natte zand. Wij, ouders, genoten van het brandende zonnetje. Nu en dan namen we een duik ter verkoeling. Het was een mooie middag.
De twee oudsten werden wat enthousiaster en dus wilder en renden vanaf het strand het water in en namen een ‘duik’. Lachen, gieren en brullen. Ondertussen was Teun (mijn jongste voor de nono’s hier. Toen een jaar of 2,5) ongemerkt iets verder het water in gegaan en speelde nog steeds met het zand. Door de golfslag van de wilde oudsten kwam het water tot de hals van Teun. En alsof ik het wist, bij de volgende duik van de 2 oudsten ging Teun kopje onder. Ik was al gaan staan en terwijl de oudsten de aanloop namen, Baywatchte ik richting Teun. Een fractie nadat hij kopje onder ging viste ik ‘m uit het water. Hij huilde niet, hij stond strak van schrik.

Vannacht nachtmerriede ik dat die fractie een seconde of 47 was omdat ik te druk was met m’n telefoon voor m’n neus. Of dat ik een verhaal in de Playboy zat te lezen. Of dat ik te zonnebaaddutten lag. Of……………………
Ik werd vannacht badend in het zweet wakker.

Of misschien kwam het toch gewoon door die twee dekbedden waaronder ik lag?
Koud nog hè, ’s nachts?

Zeven jaar geleden is mijn oudste geboren. Man, wat vliegt de tijd.

Ik neem met alle liefde uw felicitatie in ontvangst.
Het kan, zoals gebruikelijk, in levende lijve (3x max!), via de whapp (met 💋!) of gewoon ouderwets middels het reactie paneel hieronder.
Namens zoonlief, ontzettend bedankt.

We zeven!

Zo heel soms smelt mijn hart en ben ik toch niet de keiharde vent die veel mensen mij toedichten.
Lees dan!

Het was de beurt van Sam om bij mij in bed te slapen, Teun moest in het stapelbed. Geen probleem. Nooit een probleem.
Tien over half 8; pyjama aan, tanden poetsen, boekje lezen en welterusten Teun, tot morgen, hou van jou. Half 9; Sam is aan de beurt. Slaap lekker jongen, tot morgen, hou van jou.

Ik had net een pils gepakt, lag net languit op de bank en zat net middenin de coole openingstune van CSI (de enige èchte, die met Grissom!) toen ik de deuren van de slaapkamers hoorde. Sam is nog even plassen, dacht ik, doet hij wel vaker. Toch klonk het anders en ik besloot even te gaan kijken. Een beduusde Sam stond in de hal. Hij wees naar Teun’s kamer.
Teun lag met zijn hoofd onder het kussen te huilen. Ontroostbaar. Ik……snik…..wil……adem hap…..niet…..snik…..alleen…….adem hap……sla…….snik…ha…..apen.
Ik had al zoiets van mama vernomen. Teun zit in een fase waarin hij niet alleen wil zijn.
Ik pakte àlle knuffels die ik kon vinden en zei dat hij nu niet meer alleen zou zijn. Ik vertelde hem dat als hij nu weer wakker wordt en als alles donker is, dat papa ook slaapt en dat hij dàn bij hem in bed mag. O…….snik……kee.
Welterusten jongen, lekker slapen, ik hou van je.
Vannacht om tien over vier sloop hij heel zacht bij ons in bed. Hij sliep onmiddellijk verder. Ik aaide hem over z’n bolletje en gaf hem zachtjes een kus op z’n wang. Welterusten jongen, ik hou van je.

Vanochtend zag ik op m’n telefoon een lief berichtje van een niet nader te noemen iemand.
M’n hart smolt.

Ontmoet El Snorro, de grootste boef van het hele Wilde Westen. Hij had de bank overvallen van het vredige dorpje Sjaptown, de sheriff had hem gevangen en in de petoet gegooid. Maar daaruit is hij ontsnapt. En nu houdt hij zich schuil in de heuvels vlakbij het indianendorp van de Gouden Golven-stam. De beste en sterkste indianenstam van het heule Wilde Westen (want goud = beste en golven = sterkste).
Het opperhoofd van de Gouden Golven-stam is Wijze Wolf, een voormalig eenmanswarrior die verantwoordelijk is voor meer slachtoffers dan zijn schaduw in de strijd tegen onrecht. Èn met magisch zaad! Zijn oudste zoon, Gouden Pijl, is de beste jager van het dorp. Hij kan met zijn magische gouden pijl en boog met één schot 10 bizons neerhalen. Bizons die een zo belangrijke voedingsbron voor de indianen vormen. En natuurlijk, niet te vergeten, de huiden waarvan uitstekende isokledij te maken is voor tijdens de soms barre winters in het Wilde Westen.

Op een ochtend ontwaakt Gouden Pijl samen met de zon en hij besluit alvast te gaan jagen opdat zijn stam wat later kan ontbijten met heerlijk verse bizonburgers, bizonfrites, bizonnuggets en bizondellen. Maar hij ontdekt dat zijn gouden pijl gestolen is. Op de totempaal, Forse Unit genaamd, hangt een brief van El Snorro. Hij schrijft dat hij de gouden pijl gestolen heeft omdat hij wraak wil nemen op de sheriff maar dat hij er niets mee kan zonder de gouden boog. Hij heeft derhalve de pijl weggemieterd. Maarrrrrrrr hij zegt niet waar. Daar moeten de indianen zelf maar achter komen door zijn aanwijzingen te volgen.
Wijze Wolf geeft zijn vrouw Fluffy Bunny Feet opdracht om al hun kinderen, Gouden Pijl – IJzeren hand – Gladde Wezel – Snelle Bliksem – Slimme Gast – Sterke Ogen – Vurige Hand en de tweeling Grote en Kleine Beer, bijelkaar te roepen voor een kringoverleg.
Wijze Wolf heeft een plan verzonnen om de gouden pijl terug te krijgen.

En zo, lieve lezer, begint woensdagmiddag 21 januari een spannend avontuur voor zoonlief en zijn vriendjes op zijn verjaardagsfeestje.

Ik heb wel eens verteld dat ik een enorm creatief brein heb toch? Toch? Niet?
Nou, lieve lezer, ik heb een enorm creatief brein! Zo, dat is eruit.
En ik spreid dat ook graag tentoon. M’n bedrijfje Anus Inc.© is niet voor niets een grote internationale speler in het creatieve breinsegment aan het worden. Wellicht dat ik er dan ook eens voor beloond moet worden? Hmm, aandachtspunntje………

Afgelopen week whappte ik voormaligje met de vraag of zoonlief weer een themafeestje voor zijn verjaardag wenst. Het manneke wordt in Januari 7 jaar en natuurlijk wist ik het antwoord al. Maar de voorbereidingstijd moet bij creatieve breinen nooit onderschat worden. Laat daar geen misverstand over bestaan. Van Gogh maakte ‘Het melkmeisje’ ook niet even tussendoor tenslotte.
Vorige keer was het met als thema ‘Piraten’ een geslaagd succes, nu wil hij een feestje met als thema ‘Indianen’. Met een speurtocht én pijl en boog schieten én indianengeluiden maken én met vuur! Nou, dat moet me wel Klukklukken. Daar Winnetou ik geen doekjes om. Dat moet niet zo Geronimoeilijk zijn. Dat Mohican ik wel. (Goh, wat flauw………………excuses).
Sinds gisteravond draait mijn creatieve brein op volle toeren en een verhaallijn begint zich te ontwikkelen. Vanzelfsprekend kan ik er (nog) niet teveel over uitweiden maar het heeft iets te maken met een gouden pijl en boog.

Nu zit jij, lieve lezer, dit te lezen en je denkt ineens; “Joh! Daar heb ik ook een goed idee voor”. Of “Daar heb ik ervaring mee”. Of “Sjees, wat weer een kansloos stukkie tekst” (oh wacht). Nou, kom er maar mee. Alle ideeën zijn welkom immers. Plemp ze maar in de reacties.
Ik beloof je mee te nemen als de credits uitgedeeld worden. Ere wie ere toekomt, is altijd al mijn credo.

ps. Bovenstaand plaatje heb ik zelf gemaakt maar het idee heb ik gejat van een medelolbroek.
Hij deed het veul lolliger.

Jep, de jongens zijn er weer. Het hep ff geduurd, ik heb ze in die 2 weken niet zo heul erg veel gezien, maar ik kan vertellen dat het weer ouwe jongens krentenbollen is. Vanochtend was het vanzelfsprekend weer vroeg maar het goede nieuws is dat Zeun nu gewoon bij papa wil liggen en dat hij de fase van het poepen om klokslag half 6 (IK HEB GEPOEHOEPT!) achter zich heeft gelaten.
De bijna 2 weken bij mama heeft niets aan de humorontwikkeling van m’n jongens veranderd. Ik vertelde vanochtend over sterke mannen en uiteraard kom je dan al gauw uit bij Ted van de Parre. ‘Tehèèèd?’, riepen ze lachend in koor. En natuurlijk kon ik er op wachten tot het Par van de Tettuh werd. Ik had jolijt. De jongens nog meer.
Tegen de middag gingen we op geheime missie. Althans, zo bracht ik het. (tip voor ouders met jengelende kinds; doe wat spannends!) We gingen kadootjes voor mama’s verjaardag kopen. Ik had haar heel slim een lijst met kado-opties ontfutseld en ik kan melden dat we het complete lijstje binnen hebben. Terug naar de parkeergarage liepen we spontaan tegen 2 fotowaardige kunstobjecten aan. Ik heb er maar gelijk het achtergondje op m’n telefoon van gemaakt. Hoe vaak tref je 2 van je lievelingsonderwerpen in 1 foto immers?

Maar waar het natuurlijk vandaag allemaal om draaide was de intocht van Sinterklaas. Nou, daar kan ik kort over zijn. Met mama, oma en de jongens verkleed als blanke Pietjes is het een succes geworden. Sinterklaas is goed aangekomen (dit jaar een paar pondjes maar toch……………….Goh, wat een flauwe!), de Pieten konden normaal de kinderen versnoepen en overal alleen maar vrolijke mensen. Waarschijnlijk leest heel mijn dorp mijn Twitter en hadden ze mijn waarschuwing gelezen. Of zouden hier gewoon geen droeftoeters wonen? Wie zal het zeggen?
Onder het filmpje kijken viel Zeun als een blok in slaap. Hem heb ik er vroeg in gelegd. Zoonlief is niet moe te krijgen. As we typ hoor ik hem zingen op bed……………………
Hij vroeg zich af hoe zwarte Piet in hemelsnaam hier binnen moet komen vannacht. Hij stelde voor om de balkondeur op een kiertje te laten. Ze hebben strategisch hun schoen en laars voor deze deur gezet. Ben benieuwd of Piet de hint begrijpt (oink oink).

Morgen gaan we bowlen! Nu al zin in.
Even de jongens kansloos laten. Is tenslotte ook onderdeel van hun leerproces.

#Daghoor

Ja hoor, ik geef het direct grif toe. Ik ben een beetje verbitterd als het op vrouwen aan komt. Op de ziel trapsters zijn het. ALLEMAAL! Ze kunnen in mijn ogen niet veel goed doen. En dat breng ik ook over op mijn jongens. Vrouwen kunnen niet autorijden. Vrouwen kunnen niet parkeren. Vrouwen kunnen niet iets bouwen. Vrouwen huilen altijd. Vrouwen zijn niet slim. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar gisteren besaf ik dat dat vrouwen-omlaag-brengen bij mijn jongens helemaal niet zo’n goed idee is. Ze kunnen er wel wat aan overhouden zeg! En laat dat besef nou net bij me opgekomen zijn toen ik bovenstaand bushokje naderde.
‘Natuurlijk hebben vrouwen ook goeie dingen’, zei ik en ik stopte om even de foto te maken en de jongens vrij gedetailleerd uit te leggen over tetten. Of borsten. Of tieten. Of ballen. Of units. Wat ooit jouw kopje thee is.
Hierna zijn we naar de spierentuin (speeltuin en dierentuin) gegaan en hebben we een leuke dag gehad.

Op de terugweg stopten we nog even voor het tweede ijsje van de dag bij onze favo cafetaria en vraag me niet hoe het kwam (ik heb wel een idee hoor maar echt bewijzen kan ik het niet) maar daarna, onderweg naar huis, begon Zeun spontaan vanaf de achterbank te schreeuwen; “WIJ WILLEN TETTUH, WIJ WILLEN TETTUH”. Iets moet hem getriggerd hebben om hem zo spontaan om tetten te horen roepen. Me dunkt.
Al rijdend heb ik er een filmpje van gemaakt want het was hilarisch. Ik zet ‘m maar niet online en ik laat ‘m al helemaal niet aan voormaligje zien want ik kan haar reactie nu al letterlijk opschrijven………………….
Zij begrijpt mannendingen niet en tetten, dat zijn toch mannendingen.

Nee, dat filmpje houd ik mooi voor m’n privécollectie.
Dan is de kans op uitlekken ook het kleinst.

Ik stelde vanochtend aan de jongens voor om naar de Miljonairsbeurs te gaan. Een enthousiastere “JA!” heb ik zelden uit hun keeltjes gehoord. ‘Mooi’, dacht ik, ‘een dagbesteding.’ Ik surfde naar de website om me te vervullen met de nodige need-to-know-info. Ik houd niet van verrassingen, ik ben een controlfriek, zoals je weet.
De openingstijden waren gunstig, van 10.00 uur tot 18.00 uur. De entreeprijzen daarentegen? GOEIENDAG ZEG!!!!!!! Met ons drietjes, dus 1 volwassene en 2 kinderen boven de 3 maar onder de 12 jaar, 58 Euro. Ik herhaal, ACHT EN VIJFTIG EURO! Dat is 1254,79 in Guldens, voor de wat jongere lezers hierzo. En dat ook nog zonder parkeerkaart à 6,50 Euro (83 Gulden). Ik kreeg er hartkloppingen van. En toen dat voorbij was, verzakte ie ook nog eens een keer. Ik vertelde de jongens dat ik malle Sjors niet ben en dat we niet gingen. Een treuriger “AAAAAHHHH” heb ik zelden uit hun keeltjes gehoord. Oudste zoon liep bedroefd naar de slaapkamer en kwam even later terug met een dood musje in zijn handen. Jongste zoon vroeg of er nòg een doos tissues was, deze was inmiddels op.
Ik schoot vol. Hoe kon ik mijn zoons dit leed aandoen. Wie A zegt, moet ook NUS zeggen. Is dat niet altijd mijn credo geweest?

We parkeerden de voiture op de parkeerplaats en liepen vrolijk hand in hand, huppelend en zingend naar de ingang. Meer mensen hadden hetzelfde idee opgevat om juist vandaag naar de Miljonairsbeurs te gaan. Maar vreemd genoeg liepen zij allen langs het meiske in de kassabox. Ik dacht er het mijne van. ‘Wilt u er een uitrijkaart bij?’, vroeg het kassaboxmeiske. ‘Nee, ik klap die slagboom zo over m’n motorkap.’, pareerde ik de domme vraag.
‘Dat is dan 64,50 Euro.’, zei ze met een stalen smoel. Ik trok m’n overhemd en shirt uit, brak een rib af en gaf het haar.
‘Een fijne dag’, riep ze ons na.
Een slapende tijger, grazende zebra’s, in de verte lopende Rothschildgiraffen (Huh? Rothschild, ook al in de dierenwereld? Die lui zijn ècht machtig), verstopte leeuwen en wat moeilijk uitspreekbare beesten verder liepen we het Junglerestaurant binnen. ‘Willen julie wa…………’. Voor ik m’n zin af kon maken, lagen de jongens al in de ballenbak. Een kop koffie en 2 muffins kostten me 6,85 Euro (113,82 Gulden).
Voormaligje belde en vroeg of ik even een abonnement wilde kopen want zij wilde ook wat vaker met de jongens naar de Miljonairsbeurs gaan. Ik vond het prima. Ook al kostte het me 196 Euro (23.864 Gulden).
Hierna liepen we langs de pelikanen. Tenminste dat stond op de plattegrond die we mee hadden gekregen. Er stonden zoveel mensen voor dat wij het maar voor lief namen. Het berenbos was de volgende halte op onze route en het was daar opgefraaid sinds de laatste keer dat ik er was. Ik vond het er aardig uitzien. Geld noch moeite was bespaard bij de verbouwing, dat zag ik zo. Een mooie klimpartij bovenlangs de beren werd het.
De lucht betrok met wat onheilspellende wolken dus liepen we in sneltreinvaart langs de ijsberen, de pinguins en wat gevogelte richting de olifanten. ‘Wie heeft de dikste kont?’, vroeg ik de jongens terwijl ik vanachter m’n zonnebril een rondje langs het publiek had gemaakt. Ze antwoordden beiden dat het die ene grote olifant helemaal rechts moest zijn. Ze zijn nog iets te jong om mijn snedige opmerkingen te begrijpen, me dunkt.

Een moment rust voor mij kwam in RavotAapia. Een moment inderdaad. Want het duurde maar even of mijn beide spruiten stonden tot aan de knieën in het water te ploeteren. En even later speelden ze gewoon weer in het zand. Zucht.
Wat drinken, wat eten, de gebruikelijke ijsjes (24 Euro/ 562,66 Gulden) en 2,5 uur later vond ik de hoogste tijd om te gaan. Buurman en Buurman moesten nog even plassen. Nou, dat kon in “Het Kakhuis” aan de achterzijde van het gebouw. Omdat ik niet zo gauw een toiletjuffrouw zag zitten flikkerde ik een briefje van 20 Euro (219,87 Gulden) op een tafeltje. Het zou wel rond dat bedrag kosten. Ik wilde niet meer terug door de giga speeltuin (‘Nee, ik wil nog speluuuuuuhhh) dus namen we de dichtsbijzijnde uitgang. ‘WOW, EEN KERMIS!!!!’, schreeuwden ze uit toen we inderdaad voor het kermisgedeelte van de Miljonairsbeurs stonden.
Zucht, nou fruit dan maarrrrrrrrrrrrrrrrrrrr. Elke attractie een muntje à 1,20 Euro (55,64 Gulden)…………………………….
Dus. Ik was er helemaal klaar mee. Tegen 4-en sleurde ik ze mee naar de uitgang. Hoogste tijd om weer naar mama te gaan.

Hartstikke leuk voor kinderen hoor, zo’n miljonairsbeurs.
Maar ik ken speeltuinen die een stuk minder kosten.

Dit is Fahdlan. Links, op 1 knie zittend (ja duh, rechts, staand is mijn zoon Sam). Fahdlan is een schooljaar klasgenootje slash vriendje van Sam geweest. Hij kwam in mei 2013 met zijn ouders en zusje (?) uit Indonesië naar Nederland, zijn moeder ging (af)studeren aan de Wageningen University. Het vriendje worden duurde niet lang. Ik herinner me dat Sam al vrij gauw over Fahdlan sprak. Het lijkt mij ontzettend lastig om als jong mannetje in een vreemd land, met vreemde mensen en een vreemde taal te moeten aarden maar dat zal wel een volwassen iets zijn, in een kinderwereld geldt dit niet. Een kindje is leuk en je wordt vriendjes of niet. Daar kan zelfs een taalbarrière niet tegen op.
Op de dinsdag haalde vader Ari zijn zoon altijd van school. Ik zat meestal op de rand van de zandbak te wachten tot groep 2 uit school kwam. Ari stond dan voor het hek te wachten. Met allemaal vreemde, vooral, moeders om zich heen. Ik bekeek het ritueel dan van een afstandje aan. Allemaal met elkaar kwebbelende, lachende moeders en een ietwat verloren kijkende Ari.
Tot hij op een dag de stoute schoenen (of eigenlijk slippers. Hij liep altijd op slippers) aantrok, naast mij kwam zitten en een praatje met me begon te maken. Wat een ontzettend aardige en vriendelijke vent!!!! Hij vertelde van hun situatie, ik vertelde over mijn leven. En ik vertelde hem dat Sam’s opa regelmatig in Indonesië is geweest en dat ze maar eens contact met elkaar moesten opnemen. Of dat daadwerkelijk gebeurd is weet ik eigenlijk niet.
Sam en Fahdlan trokken meer en meer met elkaar op, Sam ging regelmatig bij hem spelen. En andersom.
Ze woonden in een voormalig bejaardentehuis. De universiteit had dit gebouw gehuurd om er studenten onder te brengen. Ik vond het sneu om te zien dat een jong gezinnetje in een klein bejaardenwoninkje moest wonen. Het was niet te merken aan de altijd vrolijke Ari en zijn vrouw. Laat staan aan de kinderen.

Afgelopen zondag zijn ze weer terug naar Indonesië vertrokken.
Het leek voormaligje wel leuk om zaterdag nog een laatste keer samen te spelen.
Ze heeft onderstaande foto geschoten. Ik kreeg er een brok van in mijn keel. Prachtige foto!
Een alleszeggende knuffel. Vrienden voor het leven.

 

Na een radiostilte van een kleine 5 weken(!) was het vandaag weer papaweekend. Donderdag 1 augustus had ik de jongens netjes afgeleverd bij hun moeder en ging ik m’n eigen weg. Ik genoot nog van een korte vakantie en ben een paar dagen later weer bruisend van enthousiasme aan het werk gegaan.
De jongens hadden toen nog 3 weken vakantie en in die tijd zag ik ze (bijna) niet. Mijn leventje draaide weer ouderwets op volle toeren, zij waren bij mama en in de laatste vakantieweek gingen ze met mama op vakantie. Het kwam mijn rust ten goede. Ik genoot van de vrijheid. Maar toch ontbrak er iets. Ik miste m’n jongens. Ik miste de drukte. Ik miste de gesprekjes. Ik miste het lachen. Ik miste de strijdjes. En zo heel soms maakte ik me zorgen. Gaat het goed met ze? Worden ze niet natgeregend? Zijn ze niet ziek? Is het niet te koud ’s nachts? Trekt mama het nog wel? Gelukkig is daar Whatsapp en hadden voormaligje en ik bijna dagelijks contact. Het stelde me gerust. (Al zal ze niet gauw aangeven dat ze mijn hulp nodig heeft).

Maandag begon ook voor hen het echte leven weer. Met Teun nu ook op school is de dinsdag voor mij een niet al te prijzig fluitje. Het komt mijn rust ten goede. En vandaag zijn de papaweekenden voor mij dan ook weer echt begonnen. Eigenlijk nog niet helemaal want Sam had vandaag eerst een kinderfeestje maar tegen 2-en waren ze dan allebei ouderwets bij mij. En ik heb er van genoten. Ze zijn in die 5 weken wèèr gegroeid in lengte maar vooral in persoonlijkheid. Ik vind dat geweldig om te zien.
Ik hoef me nergens zorgen over te maken, ze groeien goed op. Ze zijn in uitstekende handen. Het is alleen zo jammer dat ik er niet dagelijks getuige van kan zijn. En als ze bij mij zijn, zorg ik dat ze zich thuis voelen. Quality time. Ze hebben vandaag heerlijk gespeeld, gelachen, gegierd en gebruld en ze zijn zojuist lekker in slaap gevallen.

Ik heb vandaag op de bank in stilte naar ze zitten kijken.
Vandaag kwamen ze weer thuis.

Voormaligje had een weekje kamperen in Zeeland met de jongens geregeld. In de tent. Nog even de laatste week van de vakantie eruit. Ik vond dat prima. Als je dan toch moet kamperen, dan in Zeeland. Zeeland is cool! Ik mocht er voorheen graag komen.
Ik ben niet van het kamperen. Ik ben meer van ’t luxe. Een toilet om de hoek. En niet met een toiletrol onder je arm 50 meter moeten lopen. Een douche vlakbij. En niet met je schone voeten door de blubber terug wandelen. Een bed waar ik lekker op kan liggen. En niet op een luchtbed die 9 van de 10 keer leegloopt. Electriciteit. En niet met een zaklamp lopen pielen. Maar ik ben daar best een zeikerd in. Werd me vaak verweten. Ja, jij hebt nooit in het leger gezeten! HA! *trauma flashbacks*

Vorige week zaterdag vertrokken ze. De jongens hadden er zin in, ik kreeg van beiden een dikke knuffel. Een dikke week zonder ze, ik had er zin in.
Goed, ik moest gewoon wel werken maar waar ik normaal gesproken de helft van mijn vrije tijd aan m’n jongens besteed, kon ik nu de volle 100% besteden aan m’n vrije tijd. Even geen omkijken naar ze, ze zouden zich wel prima vermaken in het zonnige Zeeland.
Tja, het zonnige Zeeland…………….
Ik heb me verdomme de hele week op lopen vreten over het gigantische schijtweer dat ze hebben gehad. Man, da’s toch zielig? Ik had zo veel meelij met ze. Hulpeloos zat ik hoog en droog thuis terwijl zij 200 kilometer verderop verzopen in een tentje. Want er is me daar een plens water gevallen! Hulpeloos ja. Een emotie die ik niet graag heb. Ik ben een controlfreak. Ik had voormaligje gewappt dat mocht het nodig zijn, ik die kant op zou komen. Papa to the rescue!

Gisteren zijn ze terug gekomen. Ze hebben het geweldig gehad. Vrolijke, lekker verkleurde jochies. Vol verhalen.
Ik moet me toch maar eens gaan realiseren dat zij, ook voormaligje, zich uitstekend vermaken zonder het oplettende oog van yours truly.
Leermomentje!

En, oja, mijn weer-apps zuigen!

Zo, het zit erop. Mijn vakantie met mijn jongens. Nou ja, bijna dan. Nog een laatste ochtend bij Playa del Moeke en dan gaan we weer huiswaarts. Ik naar mijn huis, de jongens naar hun mama. Het zal voor me wennen worden. De rust die me te wachten staat in m’n eigen huis. De stilte!

We hebben leuke dingen gedaan. We zijn naar Planes 2 in de bioscoop geweest. We hebben een rondvaart rond Groningen gemaakt. We hebben 2 keer gebowld, we zijn naar het Truckstarfestival geweest. We hebben het Nederlands Stripmuseum bezocht. We zijn naar pretpark Nienoord geweest. We hebben minigolf gespeeld. We hebben gezwommen/gespeeld aan de Hoornse plas. Ze hebben zich prima vermaakt. Oma heeft zich prima vermaakt. En ik heb me prima vermaakt.
Maar het was zo nu en dan ook afzien, daar zal ik niet omheen draaien. Een gebrek aan dutjes doen heeft me lichamelijk toch wel lichtelijk uitgeput. Zeun heeft het zich voorgenomen om klokslag 05.30 uur te moeten poepen. En dat kan hij prima zelf maar z’n kont afvegen moet ik doen. Dagelijks werd ik wakker van een schreeuwende Teun vanaf het toilet; “IK HEB GEPOEHOEPT!”
Maar dat was niet mijn grootste zorg. Daar ben ik tenslotte een vader voor. Wat me zwaar is gevallen is de onderlinge strijd tussen de 6-jarige en de bijna 4-jarige. Man man man, wat een stress kun je daarvan krijgen! Ze kunnen hartstikke leuk samen spelen maar er komt hoe dan ook een moment dat of één van de twee gaat huilen of dat ze samen op de vuist gaan. En dan vooral op momenten dat er even geen gezag is. Als ik in de tuin zit en moeke in de keuken is. Zoonlief is stiekem en snel gepikeerd, Zeun heeft (nog) niet door wanneer hij te ver gaat. En dan heeft hij de laatste tijd ook nog zo’n irritant uitdagend lachje ontwikkeld waardoor hij mij het gevoel geeft dat hij me gewoon recht in m’n gezicht staat uit te lachen.
Ik heb met regelmaat op moeten treden als strenge vader. En dat is iets wat ik helemaal niet wil. Ik wil lachen, gieren, brullen als vader. En dat wil ik doen met mijn jongens. En als ik dat niet doe, wil ik dat ze dat samen doen. Maar ja, dat gaat op zeker moment fout met bovenstaand resultaat tot gevolg.
Maar, zoals ik al schreef, dit was zo nu en dan. Het grootste gedeelte van de vakantie hebben we het helemaal geweldig gehad. Ik vond het fantastisch èchte gesprekken met ze te hebben. Ik vond het fantastisch dat als ik Zeun naar bed bracht, we een knuffelwedstrijd gingen doen. Ik vond het fantastisch om Zoonlief volledig in een deuk te zien liggen vlak voor het slapen gaan. En ik vond het fantastisch om de jongens te zien genieten bij de leuke dingen die we gedaan hebben. Kortom, dit was een fantastische vakantie met mijn buurman & buurman.

Over een paar uur zijn ze weer bij hun moeder en ik weet nu al dat het afscheid me zwaar zal vallen.
Dat als ik thuis op de bank lig en denk: Waren ze nog maar bij me.
Zelfs al maken ze ruzie.

Ken je dat? Dat je met 2 kinds een goed voorbereid eventjes-eruit plant en dat dit eventjes-eruit inhoudt dat de 2 kinds niet volledig hun ei kwijt kunnen omdat ze op enig moment toch stil of rustig moeten zijn of dat ze moeten zitten om iets te bekijken?
Ken je dat? Nee, zal wel niet. Nou ja, wacht maar tot je kinderen hebt.
Ik ken dat dus wel. Zoals je weet heb ik mijn vakantie met m’n jongens zorgvuldig voorbereid. Wekenlange research alsmede gedegen prijs-kwaliteit onderzoek gingen vooraf aan de inmiddels al weer 3e vakantie van moi solo met Zoonlief en Zeun. Of solo? Moeke heb ik ook deze keer weer weten te strikken om als back up te fungeren. En ze blijkt nodig. Dat heb ik al gemerkt.

We hebben al redelijk wat leuke kinderdingen ondernomen en de meeste momenten gingen voorbeeldig maar toch zijn er ook genoeg momenten geweest dat de jongens elkaar in de haren vlogen. Dat ze elkaar de hersenpan insloegen. De ze elkaar naar het leven stonden. En geloof me, dat komt mijn humeur niet ten goede. Tel daar bij op dat ze ook standaard vroeg op zijn (en ik standaard laat naar bed ga) en je begrijpt dees anekdoot.

Daarom was ik ook zo in m’n nopjes toen Zeun zei dat hij niet mee wilde naar het Truckstarfestival. Dat hij liever bij oma wilde bijven. En dan moet je in m’n nopjes zien als redelijk stijve tepels en een laf stijfje. De afgelopen tijd ben ik zelden gelukkiger geweest.
Gisteren ging ik dus met alleen Sam naar het festival. En laat ik voorop stellen dat ik meestal een gruwelijke hekel aan vrachtwagens op de weg heb, zo’n festival is toch wel iets aparts. Ik vond het geweldig. Zo fijn om het ventje te zien genieten van racende trucks, lawaaiïge trucks, echte Macks, stuntende motoren en natuurlijk de caravanrace waarbij een caravan achter een vrachtwagen zo snel mogelijk kapot moet. OOOOH! WOOOOOW! DA’S ÉCHT COOL!
Hij heeft geweldige noten van alle spektakel dat geboden werd, ik heb geweldige noten van hem. Van onze quality time samen.
En Zeun? Zeun is poeslief geweest. Oma vond het heerlijk om alleen met dat mannetje samen te zijn.

Vanmiddag gaan we nog een keer naar Assen. Teun gaat nu ook mee.
Het zal me benieuwen hoe lang dat goed gaat.

Ik ben weer eens supertrots op m’n jongens.
Neehee, deze keer gaat het niet over m’n immense biceps. En nee, het gaat ook niet over m’n testi’s. Kom op zeg, als je een beetje een vaste leester bent, ken je m’n prachtlijf inmiddels wel door en door toch? Dees anekdoot gaat gewoon weer ouderwets over mijn 2 spruiten, Zoonlief en Zeun.
De 2 broertjes die 3 van de 10 keer elkaar gedogen. De overige 7x zijn ze water en vuur. Zwart en wit. Hoog en laag. Jing en Jang. Om het duidelijk te zeggen; ik en vrouwvriendelijk zijn. Ze gaan niet samen. Vaak gaat het aardig maar klokslag 3,28 minuten later is er strijd. En dat heeft natuurlijk alles te maken met het leeftijdsverschil. Zoonlief is al 6 en Zeun is 3 (BIJNA VIER! en hij steekt 4 vingers in de lucht).
Afgelopen zondag was het een gedoogdag. We gingen met brother Noemsi en cleansis en hun kinds naar een binnenspeeltuin in Drachten. Juist, Friesland. Wij rasechte Groningers gingen vrijwillig naar Friesland. Is dat verstandig? Is dat provocatief? Niet als het aan ons ligt. Wij hebben onze hekelgevoelens sinds kort onder controle. En trouwens, wij voelen ons ver verheven boven hunnie. Dat aparte volk.
Het was een niet al te grote speelplaats dus goed overzichtelijk. En er was een bowlingbaan! We waren de eersten binnen en kozen een centraal tafeltje. De kinds gingen hun gang. Klimmen, glijden, racen, botsen en dat ook vice versa. En tussen de bedrijven door leerde ik de kinds het nobele spel der blowen bowlen. Ik, en wij eigenlijk allen, had een leuke tijd. En dat tussen een inmiddels hele bult ‘boet’nlaanders’. Ik bestelde bij een in het oranje uitgedoste meid achter de bar wat te drinken voor ons gezelschap. Ze mompelde een prijs die ik vanzelfsprekend niet verstond. Ik gaf haar 20 euro, hopende dat dit voldoende zou zijn, ze gaf me 14 euro terug. ‘Sodeknetter, wat veurdelig’, zei ik jolig als ik immer ben.
Na de lunch lieten we de kinds nog een laatste keer klimmen, glijden, racen en botsen en daar gebeurde het! Zoonlief vaarde aan met een iets grotere knul. Sterker nog, grotere knul had nóg 3 grote knullen bij zich. Ze waren duidelijk ouder dan zoonlief hoewel je dat met Friezen nooit met zekerheid kunt zeggen. Grotere knul gaf zoonlief een tik. En, geheel volgens mijn instructies, mepte zoonlief de knul terug. Op zijn gezicht. Met zijn vuist. De andere 3 knullen stonden op het punt in te grijpen echter hadden ze zich verkeken op de gedoogdag. Zeun wierp zich ertussen! En in een mum van tijd stonden mijn spruiten rug tegen rug 4 vuisten op de knullen los te laten. TROTS OP!
Het werd een heroïsch gevecht, het trok de aandacht van alle aanwezigen in de speelzaal. Na 36 minuten zag ik dat de vermoeidheid bij de jongens toch wel toesloeg en besloten broer en ik in te grijpen. Ik deed m’n schoenen uit en klom het klimrek in, broer hield de menigte op afstand. ‘WEL ZICH D’R MIT WIL BEMUI’N, MOT EERST LAANGS MIE’, waarschuwde hij eventuele flinkerts. Ik was inmiddels via een opening, een glijpaal, een wiebelbrug, 3 stootkussens, weer een opening, nu omlaag en tenslotte een glijbaan aangekomen bij de ballenbak waar de vechtpartij zich afspeelde.
Ik trok grotere knul uit het klimrek en vroeg hem met wie hij hier was. De tijd dat ik kinderen onder de 12 jaar slap ligt al een tijdje achter me immers. Hij wees naar een vrouw van een jaar of 30 in een vaal en iets te strak oranjeshirt, een zwarte legging en teenslippers. Hoe stereotiep! Ik dacht nog; “Daar moet een Friezin”. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat dit shirt al zeker 4 WK’s had meegemaakt. ‘Mem’, zei de knul. ‘Ja, dat zie ik ook wel. Ze heeft zelfs 2!’, zei ik, ‘maar laten  we ons daar niet op focussen’. ‘WAAR ZIJN JE OUDERS?’, schreeuwde ik de knul toe.
Cleansis tikte op m’n schouder en vertelde dat de vrouw zijn moeder was. Ah! Altijd handig als er iemand kalm en rationeel blijft denken in de hectiek van een vechtpartij.
Nou ja, het is met een sisser afgelopen. We zijn nog een laatste keer gaan bowlen en zijn toen vertrokken. Naar het geciviliceerde deel van het Noorden.

En mijn jongens? Ik ben enorm trots op m’n jongens. Trots op dat ze elkaar hebben geholpen op een moment dat het nodig was.
Dat heb ik ze ook verteld. Toen ik ze allebei huilend van de spanning in mijn armen nam.

 

Ik vond het vorige week zondag een uitstekende lenterse winterdag om de voorbereiding op het grote, boze leven wat mijn jongens te wachten staat te hervatten. De winterstop zat er wat mij betreft op. Een winterstop waarin ik diverse vormen van training had bedacht voor de 3 -en 6 jarige. Want je moet er vroeg mee beginnen, hè mensen!

De hulptroep in de vorm van mijn vriendin mijn minnares mijn huishoudster mijn moeke bleef thuis, zij kreeg de verantwoordelijkheid over het reinigen van headquarters. Ik toog met zonen naar de plaatselijke woestijn-a-like in mijn metropolisch deurp. Onherbergzame dalen, onheldalzame bergen, een waterplas en ook nog boesjboesj, ideale plek voor een zondagmiddag black ops-training.

Ik ontvouwde mijn trainingsschema op het meegenomen powerpointpresentatiescherm (22376 punten bij Wordfeud!). De jongens bekeken aandachtig en bestudeerden adembenemend (maar het kan ook zijn dat ze adembenemend keken en aandachtig bestudeerden hoor, pin me daar niet op vast) de live feed met infrarood sensoren, drones en heat seaking missiles. Tot ik erachter kwam dat er helemaal geen stroomvoorziening in deze wanna be warzone aanwezig was. Hmm, ik zal het me dit dan vast verbeeld hebben………

Het eerste onderdeel, zware objecten in hoog tempo van A naar B verplaatsen, ging op indrukwekkende wijze. Ik kon merken dat de jongens tijdens de winterstop niet stil hadden gezeten, dat ze voor zichzelf getraind hadden. Het deed me goed. Dat ze zelf ook de ernst van dit soort voorbereidingen zien, is toch iets om als vader trots op te zijn. Ik kreeg een laf stijfje.

Operatie MarktTuin was het tweede onderdeel. Land veroveren aan de andere kant van de waterplas. De jongens besloten de plas te bestoken met bakstenen om op deze manier bruggewijs aan de overkant te komen. (ik zou gewoon die 5 meter als een dolle door het 3 cm diepe water naar de andere kant rennen maar ik ben dan ook een volleerd black opser natuurlijk). Ik liet de jongens hun gang gaan. Vanaf een onheldalzame berg wierpen ze steen na steen in de waterplas. En daar ging het mis. Oudste stapte in een moment van onoplettendheid uit zijn camouflage terwijl jongste net van hoger gelegen gebied een baksteen richting waterplas gooide. Een ongeluk zit in een klein hoekje en in dit geval in een hoekje van de baksteen. Deze raakte zoonlief bovenop het hoofd.

Ik sprintte vanuit het observatiepunt naar zoonlief. Hij lag bewusteloos en roerloos op de grond. Een grote scheur had zijn schedel in tweeën gedeeld. Het bloed gutste uit zijn bovenhoofd. Een vette stroom bloed dreef naar de waterplas. Onmiddellijk riep ik jongste bij me en sommeerde hem de telefoon welke achter op zijn rug gebonden zat (hij wilde graag de radioman zijn) aan mij te geven. “MEIDAG”, “MEIDAG”, communiceerde ik naar HQ. Er kwam geen reactie. Ik stond er alleen voor. Zoonlief kwam bij, met zijn ogen half open fluisterde hij “ik…….hou……van………je” en hij blies een laatste adem uit. Ik schoot vol, ik werd emotioneel. Ik drukte zoonlief tegen mijn borst en begon luid te huilen. Plotseling werd ik op mijn schouder getikt. “Stel je niet zo aan man”, zei jongste en hij gaf me een spuit morfine. Ik sloeg de spuit leeg in het bovenbeen van oudste en scheurde de mouwen van de jas van jongste af (ik vond het toch nog wel frisjes om zonder mouwen te moeten en ik heb eigenlijk best wel een mooie jas. Dus).
Ik verbond de wond zo goed en zo strak ik kon. Twee stevige takken gebruikte ik als spalk om beide hoofdhelften bij elkaar te houden. Zoonlief kwam weer bij. Ik nam hem op mijn schouder, de oefening was over, we gingen terug naar huis.

In het headquarters was moeke aan het stofzuigen, ik legde zoonlief op de bank. Ik keek mijn penthuis eens rond en stond op. Ik liep rond en zag dat moeke de wc, de douche, de keuken en de slaapkamers helemaal had schoongemaakt. Ik kreeg een laf stijfje complimenteerde haar en vroeg hoe ze dat toch in zo een korte tijd doet. Moeke begon enthousiast te vertellen. Ze liet me de kneepjes zien, ze deed de kneepjes voor. We lachten, we knuffelden, we maakten een dansje.
Maar ik had daar helemaal geen tijd voor, mijn zoon lag daar zwaargewond op de bank! We moesten dringen medische hulp hebben. We moesten zo snel mogelijk naar het hospitaal. Hè, dat ik dat vergeten was!
In het hospitaal is het hoofd van zoonlief middels 349 krammen aan elkaar gehecht. Hij is inmiddels volledig hersteld.

 

Mèn! Ik ben weer eens het lul. Het bokje. De Sjaak.
Ik ben weer eens zo ziek als een hond. Ja, niet als een volledig fitte Golden Retriever natuurlijk. Meer als een…………….wacht.
Waar slaat die uitdrukking eigenlijk op? Ziek zijn als een hond?

Enige weg, ik ben dus ziek. Snot maar dan ook  snotverkouden. Koorts met een hoofdletter k. Een strot waar alleen vloeibaar spul zich enigszins gemakkelijk doorheen laat transporteren. Daarbij heb ik een spier verrekt in m’n schouder waardoor ik met grote moeite rechts over m’n schouder kan kijken. En ik strompel als een oude man (oh wacht) door het huis.

Ik heb weer ontzettend slecht gerust (nee, ik slaap niet, ik rust. Black ops-dingetje). Ik werd zojuist wakker met m’n linkerhoofdhelft in een poel van snot. En dat terwijl ik er vannacht 87 keer uit ben geweest om m’n neus te snuiten.
Ergo, ik ben zielig. Er is op dit moment dat je dit leest geen mens ter aard zieliger dan moi hiero.

MAAR WIE GEEFT EEN FUK MAN! MIJN OUDSTE ZOON IS VANDAAG 6 JAAR! IK ZEG, PARTYTIME!

Ik ga me nu als de sodemieter mooi maken. Je kent ’t wel. Douchen, bikinilijn waxen, scheren, geurtje op, teennagels knippen, vingernagels vijlen, haartjes netjes, schone kleren aan en dan gaan met die banaan. Ik moet tenslotte gastheren.
Trouwens, een vader is nooit ziek (bedankt Hen!).

En nu ik zo naar de tijd kijk mag ik wel opschieten. Mot de taarten halen.

Herinner je Dick van Toorn nog nog nog nog? Dat was de man die Arjen Robben in 3 weken bijna klaarstoomde voor het WK 2010. Bijna ja, want als hij volledig klaargestoomd was, had ie die dot van een kans in de 66^e minuut wel verzilverd. En had ik nu met m’n ontzettend dikke unit al een dikke 3 jaar richting Spanje gestaan.
Maar Dick vond 98% fit voldoende blijkbaar. De ouwe dwaas.
Later bleek dat Arjen nog geblesseerderder dan ooit was en zat hij een half jaar in de Duitse lappenmand. God, wat moet die Dick een hekel aan Bayern hebben gehad. Whoehahahaha, ik vind het de witz der witzen. (Zou het te maken hebben gehad met de afscheidswedstrijd van Johan Cruyff?).
Ik dwaal af.

Zo’n wonderdokter ben ik dus ook hè.
Afgelopen vrijdag kwam ik Sam halen om naar zwemles te gaan. Teun lag op de bank te slapen. Doodziek, lusteloos en ontzettend zielig. Ik had met ‘m te doen. Ik kon amper m’n emoties in bedwang houden. Mijn vaderhart brak. Het ergste wat er is, je zoon zien lijden. Maar ik had daar helemaal geen tijd voor, ik moest met Sam naar zwemles.

Zaterdag kwamen Sam en ik bij mama binnen en weer lag Teun op z’n zieligst op de bank. Na enige aarzeling en een blauwe Vinvisknuffel (de grootste knuffel die er is!) kwam er weer iets leven in mijn kleinste spruit.
Zelfs zoveel leven dat hij mee wilde naar de Sinterklaasintocht.
Na de festiviteiten togen we naar mijn penthuis en in no time was het weer lachen, gieren maar ook zeker brullen.
Zondagochtend; Niets aan het handje met jongste telg!

Gisteravond, een stormvloed aan verontrustende whapjes van voormaligje. Sam had zijn bed, de muur, de vloer, de douche, de voortuin, de motorkap van de auto van de buren en mama’s bed onder gespuugd. Doodziek, lusteloos, aan de schijt en zielig. Ontzettend zielig. Oja, en ook nog een krentebollenbaard. Ik had met ‘m te doen. Ik kon amper m’n emoties in bedwang houden. Mijn vaderhart brak. Het ergste wat er is, je zoon zien lijden.
Vandaag papadag. Sam bleef thuis van school, ik kon dus wat later komen om de jongens te halen. Sam zag er sneu uit. Hij had zich even voor mijn komst helemaal leeggescheten en zag pips en ook wit.
Ik nam ze mee naar mijn penthuis. En in no time was het weer lachen, gieren maar ook zeker brullen.

En dat allemaal dankzij papa’s zelfgemaakte hamburgers en zelfgestookte jonge dubbele graanjenever uut Grunn.
Dokter papa’s wondermiddel.