Categorie: Medisch

Kerelgriep

Inmiddels zit ik in de 6e (ZESDE!) week van mijn jaarlijkse mannengriep. Ik spreek nu van een kerelgriep hoor, want het duurt nu al zo lang dat de term ‘mannengriep’ de lading al een tijdje niet meer dekt.
Moet wel zeggen dat het al wel wat beter gaat, want in den beginne leek het er sterk op dat ik geveld was door een fatale mannengriep, zeg maar de terminale variant. Zo eentje waar een gewoon iemand aan onderdoor zou gaan, je kent het inmiddels van me.
Koortsaanvallen van ver boven de 44 graden, praten was onmogelijk vanwege opeenvolgende hoestbuien, bonkende pien in de kop, algehele alles dut mie zeer, ik sliep verspreid 44 minuten per nacht omdat ik geen lucht kreeg en het was al vrij snel duidelijk dat ik meer snot dan bloed in mijn lijf heb. Gisteren heb ik de 4400ste zakdoek in de prullenbak gegooid. Dat zijn er dus zo’n dikke 440 per dag. Onze grijze kliko bestaat nu volledig uit afvalzakken met alleen maar zakdoekjes vol snot. Zal blij zijn als vrijdag de kliko wordt geleegd, dan kunnen we afval ook weer weggooien.

Natuurlijk is deze aanslag op mijn gezondheid goed te verklaren. Want is het niet zo dat de zomer een goed te doene temperatuur per 1 december volledig uit ons land verdwenen is? Het is allemaal niet zo moeilijk, en eigenlijk ook voorspelbaar. Zie plaatje hieronder:
Links = zomer en zit mijn lijf prachtig in ’t prachtlijf.
Rechts = alles beneden de 23 graden en zie wat het met mijn prachtlijf doet.
Je gaat je toch afvragen hoe ik de afgelopen bijna 55 jaar in dit land heb kunnen (over)leven.
Gelukkig wordt het ergens in maart april mei juni weer lekker weer. Dan kan die kerelgriep weer mooi optiefen. Want ik ben er nu wel een beetje klaar mee.

Ik was de controle kwijt

Vorig weekend was vriendenweekend bij ons. Wat eigenlijk betekent dat wij een volledig weekend besteden aan en met vrienden. Unieke en spaarzame doch gouden weekenden zijn dat.
Zaterdag gingen we uit eten in een dorp verderop. Bij een steakhouse vanzelfsprekend want vlees. Ik was al de hele middag een beetje gammel op de maag, maar een beetje vent piept daar niet over en omdat ik zeker een beetje vent ben, ik dus ook niet.
Na het hoofdgerecht, sigaartje, koffietoetje en nog een sigaartje was het tijd om bij het steakhouse af te rekenen en in de kroeg af te pilsen. En daar ging het mis.

Mijn gammele maag begon plotseling aanwijzingen te geven dat het verstandig zou zijn om de maaginhoud zo snel als mogelijk te dumpen. Terwijl wij wachtten bij de kassa op onze jas aantrekkende en afscheid van de bediening nemende vrienden, zei ik tegen vrouwlief dat zij maar met de anderen mee moest rijden omdat ik toch écht als de wiedeweerga naar huis moest. “Wacht nou maar even.”, zei ze en 10 seconden later zagen we vrienden aan komen lopen. De druk vanuit mijn maag naar onder werd hoger en hoger en ik MOEST weg. “Okee, ga maar, ik rij wel met hun mee.”, zei vrouwlief 7 seconden later.

De 3,4 kilometer naar huis werd een regelrechte kringspiertest. Goeiendag zeg! Maar gelukkig beschik ik over een ferme, stevige, sterke en strakke kringspier dus met mijn vertrouwen in een goede afloop zat het wel snor. Ben niet voor niets een controlfreak, immers. Op 462 meter van huis koppelde ik alvast de gordel los, en nog dichter bij huis ook mijn broekriem. Niets liet ik aan het toeval over. Ik scheurde de auto schuin het parkeervak in, sprong eruit en stiefelde zo snel ik kon die 17 meter naar huis.
En toen ging het ècht mis. Mijn ferme, stevige, sterke en strakke kringspier begaf het.
……………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar de eerste 400 gram stront glipte in vloeibare vorm langs mijn toch ook ferme, stevige, sterke en strakke billen mijn onderbroek in. Vlug opende ik de voordeur en ja hoor, daar kwam de volgende 729 ons. Tijd om mijn jas uit te doen had ik niet, ik was al blij dat ik mijn broek boven de rand van de pot naar beneden kreeg. Hier liet ik de controle over de kringspier volledig varen en met volle kracht spoot mijn maaginhoud de wc in. Het kletterde zo hard op het kabbelende wc-water dat het met dezelfde volle kracht weer omhoog kwam.

…………………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar nadat ik na een minuut of 10 compleet was leeggescheten en ik het zweet van m’n voorhoofd had geveegd, nam ik het besluit om de schade op te nemen. De onderbroek tussen m’n enkels was gevuld met een laag waar een gemiddelde kom soep niet voor onder deed (waardering voor Hema onderbroeken hoor. Die houden vocht goed vast!), van de onderrug tot aan de hamstrings was het een grote bruine vlek en schoonvegen van de anus was onbegonnen werk. Ik moest een plan van aanpak bedenken.
Mijn jas kreeg ik uit door mijn rechterschouder even uit de kom te duwen, mijn schoenen flikkerde ik de gang in, mijn spijkerbroek deed ik met beleid uit, net als m’n sokken -bang om de onderbroeksoep te kantelen- en m’n overhemd scheurde ik in drieën. Daar zat ik dan, naakt met een volle onderbroek op m’n enkels. Ondertussen hoorde ik m’n telefoon whatsappen. Ik ging er maar vanuit dat vrouw en vrienden inmiddels de kroeg hadden bereikt.

Met de volle onderbroek tussen de knieën geklemd liep ik de trap op, naar de douche. Ik zal je de details besparen, maar ik had 17 washandjes nodig om mezelf weer enigszins toonbaar te maken. Met een schone onderbroek, andere kleren en de haartjes weer in model moest ik natuurlijk wel mijn sporen wissen. Kom op zeg, niemand hoeft toch te weten wat mij was overkomen.
Dus nadat ik de badkamer, de overloop, de trap, de gang en de wc had ontdaan van de bruine smurrie, kwam ik drie kwartier later de kroeg binnen alsof er niets gebeurd was.

Maar even tussen jou en mij hè, wat nou als ik 17 seconden eerder was vertrokken bij dat steakhouse? Dan had ik toch deze hele shitzooi nooit gehad? 🧐
Hmmm, even de vrouw de schuld geven, ben zo terug.

Nieuw jaar, nieuw leven


Vrijdag 24 november 2023, tegen de klok van 19 uur was het moment dat ik financieel genoeg onafhankelijk werd. Man wat een héérlijk gevoel is dat!
Bijna 24,5 jaar had ik ernaar uitgekeken en met tranen van blijdschap reed ik die vrijdagavond voor de laatste keer over de A12, A50 en A1 van het werk naar huis.
Eindelijk kon ik de dingen doen die ik het liefst doe en waar ik nu alle tijd van de wereld voor heb zonder rekening te moeten houden met belachelijk vroeg opstaan.
Zo ging ik bijvoorbeeld, naast bankhangen, regelmatig naar de supermarkt. Zo ging ik, naast bankhangen, af en toe naar het bruisende centrum van dit poarneem’n dorp. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar keer naar de Praxis. Zo fixte ik, naast bankhangen, de verlichting boven de bar (en nu doet een stopcontact op de slaapkamer het niet meer. 🤔). Zo ging ik, naast bankhangen, bij de wedstrijden van mijn jongens kijken. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar dagen naar moeke. Zo ging ik, naast bankhangen, Sinterklaas vieren. En zo deed ik, naast bankhangen, nog wel meer dingen die ik leuk vind om te doen en waar ik nu alle tijd voor heb. Want ja, je bent financieel genoeg onafhankelijk of niet, niewaar?

En dus vierde ik ook de kerstdagen. Want dat is toch the most wonderful time of the year mensen! …………….🥴
Van bankhangen kwam even niets die dagen want huis vol. En met vol bedoel ik de 2 kinderen en La mama over de vloer. Goeiendag zeg, 3 dagen gedoe drukte leven in de brouwerij …………… Zucht, ik was dagelijks rond 11 uur al kapot.
Maar met mijn theatrale gedrag zijn het best wel gezellige dagen geworden. Op dagen als deze stel ik mij namelijk graag 100% in dienst van de keukenkoningin van het huis. En als zij dus een colaatje wil, stop ik een kussen onder mijn trui en met een luid CO HO HOOOOLAAATJE breng ik haar het glas. Of als ze een wijntje wenst, doe ik een vlinderstrik voor, een theedoek over m’n arm en doe ik me voor als kelner en toon haar de fles wijn. Het zijn die kleine details die sfeerbepalend zijn, zeg ik altijd.

Tweede kerstdag vertrokken de kinderen naar hun vader en bleef ik achter met 2 Spaanstalige vrouwen. Haha, alsof ik op vakantie was! Mooi man. Maar ‘s avonds ging het mis. Goed mis ook.

Na het eten is het koffietijd in mijn wereld. Maar keukenkoningin is niet zo van de cafeïne voor het slapen gaan, dus vroeg ze om een kopje thee. Geen probleem natuurlijk, als ik het kopje gewoon bij het oortje had gepakt. Maar nee hoor, Sjonnie Aandacht deed het kopje op een schoteltje en met mijn kop koffie in m’n linkerhand en de schotel met kopje thee in m’n rechter liep ik naar de tafel. Ik had natuurlijk beide drankjes gewoon op tafel kunnen zetten, maar nee hoor, ik moest zo nodig weer eens een lollige opmerking maken…………🤓

Het theeglas viel om, kokend heet water vloeide over mijn hand. Ik had natuurlijk beide drankjes op dat moment gewoon op tafel kunnen zetten, maar ik bleef ermee in m’n handen staan. Geen idee waarom. Ik negeerde de pijn. Tenminste dat dacht ik. In werkelijkheid gilde ik het uit. Keukenkoningin viel buiten bewustzijn, ik viel ernaast en de kopjes op de grond.

Ik moest wat doen om deze verschrikkelijk helse pijn te stoppen. Met mijn laatste krachten sleepte ik me naar de kraan in de keuken. De huid van mijn wijsvinger was inmiddels volledig weggesmolten, maar ik bleef stoïcijns koelen. Keukenkoningin kwam me troosten en samen namen we ceremonieel snikkend afscheid van m’n wijsvinger. Of Wim zoals ik ‘m noem. Wim IJsvinger.

Gelukkig was daar La mama. Ze sprintte naar boven, griste de tandpasta van de wastafel, sprintte weer naar beneden, ging naar het toilet, keek het RTL nieuws inclusief weerbericht, greep mijn arm en smeerde mijn complete rechterhand in met diezelfde tandpasta. “Laten drogen en 10 minuten omhoog houden!”, sommeerde ze mij.

Nou beste lezer, dat werkt dus echt! De volgende morgen een piepklein blaartje maar voor de rest een prima werkende en pijnvrije wijsvinger! Ik hartje die Klazien uut Havana-snufjes 🥰.

Dinsdag 2 januari is mijn financiële onafhankelijkheid zo goed als verdwenen en zal ik dus weer belachelijk vroeg op moeten om te beginnen bij mijn nieuwe baan. Tot aan mijn pensioen waarschijnlijk.

Het is niet anders.

Ik wens je alle goeds voor 2024.

Hé pa!

Tijd geleden dat we elkaar spraken hè? Jaar of 3, geloof ik.
Als eerste, gefeliciteerd! Je zou vandaag 76 zijn geworden. Ik vier dat vanavond wel even met een kleine alcoholische versnapering, oké? Kan niet ouderwets hijsen zoals vroeger, ik moet morgen weer vroeg op. De plicht roept helaas nog steeds hè, hahaha.

Nou, waar zal ik beginnen? Met mam gaat het naar omstandigheden goed hoor. Lichamelijk wordt het allemaal wat minder, maar ze is nog goed bij de pinken. Ze gaat nog net zo vaak naar de huisarts als vroeger, hahahaha. Wij denken al aan een rollator, maar dat wil ze nog niet. De eig’nwies!
Het huis is helemaal verbouwd. Was nog een hoop gezeik want de wc en de douche moesten opnieuw. Die zagen er niet uit na de oplevering. Dat had jij met 5 vingers in de neus en 2 armen op de rug nog beter gedaan. Het mensje heeft bijna een half jaar in de teringzooi gezeten!
Je krijgt trouwens een dikke kus van haar.

Met je kleinzonen gaat het ook goed. Ze doen allebei Havo. Ja, af en toe is dat flink aanpoten, maar als het nodig is helpen wij ze wel een beetje hoor.
Ze zijn nu beiden keeper! Hahahaha, hoe vind je dat dan? Ze beginnen steeds meer op mij te lijken, hahahahaha. Oja, het duurt niet lang meer en dan zijn ze groter dan ik! 😳
De oudste verdient inmiddels z’n eigen zakcenten en die jongste is een redelijke hit op Instagram met z’n voetbalkunsten. Instagram? Oh, dat is een filmpjesdingetje op je telefoon. Ja, op je telefoon. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon in de zak. Ach, laat maar. Lang modern verhaal, daar ga ik je nu niet mee lastig vallen.

En met mij? Nou, zit je goed? IK WOON SAMEN!
Ja, goed hè? Sinds een jaar ongeveer met weer een fantastische vrouw. En weet je waar? In poar neem’n country, whoehahaha. Ja, ik heb inmiddels al in heel Nederland gewoond! Hahaha.
Ja, en verder gaat het nog eigenlijk hetzelfde als 3 jaar geleden. Nog steeds bij hetzelfde bedrijf, in mei 25 jaar! Ik rijd nog steeds een Peugeot. Bevalt me prima. Ben vorig jaar nog flink van achteren aangereden met 100 km/u. Nee, valt mee hoor, heb af en toe wat last van de rug maar er verder niks aan overgehouden.

Nou pa, fijn je even weer gesproken te hebben. Fijne verjaardag nog daarboven.
Ik mis je enorm.
Want wat had ik graag gezien dat je mij en mijn jongens nu had meegemaakt. Hoe ze gegroeid zijn, letterlijk en figuurlijk. Ik ook trouwens. Ik ben een stuk voller 😬 en ook een stukkie rustiger dan vroeger. Ja, volwassener kun je het ook noemen 😁.
En ik had je natuurlijk voor willen stellen aan dè vrouw in mijn leven.
Gelukkig ben je in mijn gedachten nooit ver weg.

Boks ouwe!

Long story

Dit is een zelfgemaakt plaatje van mijn boventorso, de röntgen versie. Om het iets beter en overzichtelijker te verduidelijken moet je bovenaan het plaatje mijn hoofd en onderaan mijn piemol beelddenken. Maar die pastten er niet op, dus moet je het hier maar even mee doen. Het gaat op dees jolijstsijt ook om de anekdoten en niet om de plaatjes immers. (hoewel er wel pareltjes tussen zitten hoor!)

Je ziet dat ik net als Huub van der Lubbe een groot hart heb en voor dat hart herken je ongetwijfeld mijn twee longen (de rechterlong voor de kijker links en de linkerlong rechts). Niks mis mee, toch? Ja, wat lichte rookschade, maar dat is ook niet zo gek na zoveel jaren nicotine paffen. Ik vind het gewoon fijn om zo nu en dan even aan een sigaartje te lurken. En tegenwoordig heb ik echte Cubaanse 😍! Maar verder zijn longmansen nog mooi groen dus superdupermokergezond.
En ik heb ze toevallig gisteren in de auto nog getest toen ik Bill Withers er met gemak uit Lovely day’de. En vanochtend zong ik ook al moeiteloos ‘Life is a rock’ van Reunión mee (zoek die maar ’s op, dat is me daar een lange adem spraakwaterval!). Dus lekker puh!
We kunnen dus met een aan waarschijnlijk grenzende zekerheid stellen dat ik qua lucht/adem/zuurstof prima in orde steek.

Gek is het dan dat ik van een trap op of aflopen helemaal stuk ga. Vanochtend ook weer. Ik kleedde me op de zolderkamer uit en liep de trap 10 treden af naar de douche. Hijgen mensen, hijgen als een krolse buffel! Ik moest echt even op adem komen voor ik stringmans überhaupt uit kon doen. En na het douchen afdrogen dan! Man, ik moest 3 keer op de wc zitten uitpuffen. Hoezo is afdrogen tegenwoordig zo’n pittige bezigheid?
Snap er geen reet van. Mijn longen zijn dus prima in orde, mijn gewicht is BPM-technisch ook op peil, ik kan uren achter elkaar klussen als een malle en ik verricht minimaal 6 à 7 keer per week een aardige lichaamsintensieve inspanning.

Wellicht dat ik eens weer wat aan m’n conditie moet gaan doen. Want volgens mij zijn longinhoud en conditie twee heel verschillende dingen.
Ik denk zelf dat houthakken mij wel leuk staat lijkt.

Totale lul-lijst

Ja hoor, ik kan weer eens 3 nieuwe iemanden op mijn totale lul-lijst invullen. Want ik heb weer wat meegemaakt hoor. Ik zal het uitleggen.

Ik ben de laatste tijd weer veel en vroeg onderweg en laat ik voorop stellen dat ik blij ben dat ik vooral met echte alfamannen in echte auto’s de snelwegen bestier. En niet met fietsen-achterop-oudjes of opgedirkte onderweg-naar-kantoor-tiepmiepjes of van die nauwepijp-puntschoentjes-in-gesubsidieerde-accubakken-mannetjes. Want eerlijk is eerlijk, met alfamannen rijdt het gewoon net iets prettiger door.

Maar er zijn natuurlijk altijd totale lullen op mijn weg en één daarvan is meneer de vrachtwagenchauffeur. Wat is er tegenwoordig met die lui joh!? Worden die wagens met alleen nog knipperlichten gemaakt ofzo? Zit er geen rem meer op? En zijn de buitenspiegels wegbezuinigd? Met je ik doe m’n knipperlicht aan en klap gewoon naar links als het mij uitkomt. Misschien gewoon ’s een keer vaart minderen als je een collega nadert in plaats van lukraak inhalen. Vrachtwagenchauffeurs, je bent een totale lul!
Een algeheel inhaalverbod voor vrachtwagens, dat zeg ik! Liefst heel den dag, maar in elk geval tijdens spitsuren.

Nu is bovenstaande nog enigszins te voorkomen als alle beschikbare banen gewoon open zijn. Maar als zo’n totale lul bij Rijkswaterstaat vergeet dat rode kruis boven de meest rechterbaan uit te zetten (doen zij dat eigenlijk?), tja, dan wordt het druk op die andere twee banen. Dat is natuurlijk een duh van jewelste. Rijkswaterstaatpersoneel, je bent een totale lul!
Die rode kruizen moeten ze afschaffen, dat zeg ik! Waar slaat het op dat wegenbouwers wegen bouwen waar je toch niet overheen mag?

De laatste totale lul is die gozer die zijn Seat met een gangetje of 100 achterin mijn voiture jankte omdat nou ja, bovenstaande en omdat hij niet oplette toen ik vol in de remmen moest en ging.   

Gelukkig is mijn voiture aardig bepantserd en valt de schade in verhouding mee.
En ik? Ach, die 37 verbrijzelde nekwervels, schouderbladen die ineens onder de oksels zitten en een rug die voelt alsof er een cruiseschip op gevallen is, herstellen wel weer joh.
Dat mijn reservewiel in de kofferbak de grootste klap opving, heeft ook geholpen trouwens.

Verwennerij

Al jaren loop/zit/lig ik met de gedachte rond om mijn gezicht ’s even flink onder handen te laten nemen. Niet dat ik die prachtige levenservaringsgroeven weg wil laten botoxen ofzo hoor. Tsss, dat is wel heul Hollywood, niet?
Nee, het gaat me meer om de afvalscheiding van al het vette vreten dat ik naar binnen werk en wat zich een uitweg baant via mijn gezicht.
Van een afstandje lijkt het alsof ik een volle driedagenbaard heb, maar dichterbij blijken het gewoon mee-eters te zijn.
Maar ja, om nou als macho man zomaar even zo’n schoonheidssalon binnen te wandelen, tja, dat stond me al die tijd een beetje tegen.

Maar wat wil nou het toeval? Gisteren werd me geheel vrijblijvend een gezichtsbehandeling aangeboden! Nou, daar hoefde ik vanzelfsprekend geen 2x over na te denken en voor ik met m’n ogen geknipperd had, lag ik al gestrekt in afwachting.
Mensen, wat een heerlijke opknapper! Wat een teder huidje heb ik ineens! En wat een rustgevend gevoel! Ik ga gauw nog een keer, dat kan ik je garanderen.
Zou ze ook aan liposuctie doen? Want die pens van mij, nou laat ik het positief houden, dat mag wel een onsje minder.

Genaaid waar ik bij sta

In de lente van de winter van mijn leven ben ik er eindelijk achter dat ik genaaid word waar ik bij sta. Nou ja, we worden tegenwoordig allemaal genaaid waar we bij staan maar dit is mijn weblog dus projecteer ik het naaien waar je bij staat nu maar even op mezelf.

De vaste lezer weet dat ik al een jaar of 300 aan psoriasis lijd en dat ik daarvoor jaarlijks naar de kliniek ga om het te laten behandelen. Het is niet veel hoor, op m’n onderbenen zit wat en een plekkie op m’n hoofd, that’s eigenlijk all folks. Maar toch genoeg om het te laten behandelen, vond en vind ik.
In den beginne gaf ik me volledig over aan de deskundigheid van het personeel aldaar met een zoutbad, wat UV-B belichting en crème. Maar de laatste jaren ging ik meer m’n eigen weg en eigenlijk puur om lekker egaal en overal bruin (ja, ook daar beneden ja 😏) te worden. Want ik vind het lollig als iedereen in de winter grauw en bleek ziet, ik gewoon gezond poepiebruin ben. Ben niet voor niets Von IJdelhausen.

Maar ik dwaal af.
Ik had altijd al mijn bedenkingen bij de crème die mij voorgeschreven werd. Het werkte maar heul summier. “U heeft zeker aandelen in deze troep”, vroeg ik eens aan de (hoofd)arts. Nee, dat was zeker niet het geval, verzekerde hij me. Ik rustte dan ook mijn casus.
Door een foutje (?) van de apotheek kreeg ik een paar jaar geleden Dovobet mee in plaats van de vaste crème, voor het plekje op m’n hoofd. Werkte goed!
Ik overlegde dit met de (hoofd)arts. Hij schreef mij vanaf dat moment Dovobet voor. “Maar alleen voor het hoofd hoor!”, waarschuwde hij. Voor de overige lijfplekjes moest ik die troep blijven smeren.
Prima.

Begin dit jaar nieuwe ronde, nieuwe kans. Èn een nieuwe arts. Jonge vent, aardige gozer. “Dat Dovobet kun je overal op smeren hoor.”, zei hij tussen neus en lippen door.
“PARDON?”
Blijkt dus dat Dovobet als een tiet werkt. Ik ben nu zo goed als psoriasisvrij.
WHOOP WHOOP. Maar ook zucht.

Weet iemand een manier om (hoofd)arts aan te klagen voor 300 jaar lijfelijke ellende? Het liefst op de Amerikaanse manier. Kan wel wat koffers met geld gebruiken namelijk.


Ik overleefde Corona

Na anderhalf jaar hoor ik er dan eindelijk bij. Eindelijk kan ik meepraten over dat verschrikkelijke virus dat ons en de wereld in de greep heeft.
Maandag op het werk tegen het einde van m’n dienst werd ik me daar toch even ziek. De ene niesbui na de andere, de ene snottebel na de andere en ook voelde ik me behoorlijk koortsig.
Thuisgekomen dook ik direct m’n bed in om er na een dikke 13 uur nat en bezweet weer uit te stappen. Man, wat voelde ik me beroerd. Ik voelde mijn einde naderen. Zou ik, zelfs ik, er dan ook aan onderdoor gaan? Net als die andere 17.769 sinds vorig jaar februari? Bron: https://news.google.com/covid19/map?hl=nl&mid=%2Fm%2F059j2&gl=NL&ceid=NL%3Anl

De Ibuprofen slikte ik als ware het winegums want zo wilde ik nauurlijk niet gaan. Kom op zeg, zo iemand als ik moet eruit gaan met een boem, met een knal, met een klapper.
Gisteravond maakte ik de keuze: Zo door blijven etteren (en misschien een vroege dood tegemoet gaan) of spijkerharde maatregelen treffen. Ik koos voor het laatste. Een tip van mijn vader.

Nee joh, hou toch op met je Corona. Alles wordt tegenwoordig maar weggezet als zijnde Corona. Als je een snottebel hebt, Corona. Een kuchje, Corona. Beetje benauwd, Corona. Onzin. Allemaal overdreven gedoe.
Ik was gewoon strontverkouden en grieperig zoals ik dat in al mijn 50 jaar wel vaker ben geweest.
Op mijn werk had ik ’s ochtends buitendienst en het was klam en warm weer. Ik zweette terwijl ik niks deed (even uitleggen wellicht: Als ik op mijn werk niets te doen heb, doe ik mijn werk goed). Maar ’s middags kwam ik binnen te zitten. Binnen waar de airco op standje harde units stond. Tja, en dat trok m’n gestel even niet.
Gisteravond ging ik onder de warme douche staan en na een minuut of 10 draaide ik plots de koude kraan vol open achter op m’n rug, op m’n longen. Een seconde of 30 is afdoende. Nergens meer last van en vandaag gewoon weer keihard niets gedaan op het werk. Geweldige tip van die ouwe.

Mensen, denk toch gewoon zelf na en laat je niet langer gek maken door de regering. Sterker nog, laat ze lekker de rambam krijgen en laat je niet langer testen. Dan zijn al die achterlijke maatregelen binnenkort ook niet meer nodig.
Tipje van mij.

6 weken

Zes weken geleden kreeg ik op het werk een telefoontje van school. Ik krijg nooit een telefoontje van school, dat loopt al jaren via mama, dus bij mij gingen direct de alarmbellen af. “Teun is gevallen en kan niet meer lopen. Kan iemand hem komen ophalen?”, was de boodschap. Ik schoot onmiddellijk in de mijn ozo bekende handelingsmodus (sommigen noemen het paniek, ik noem het handelen. Paniek, hahaha. Ik? Laat me niet lachen.). Mama bleek dus onbereikbaar te zijn, derhalve belde ik the next best thing. Ze zou direct naar school gaan en hem oppikken. Ik hartje dit soort vriendendiensten.
Ondertussen duurde mijn werkdag nog dik 4 uur maar het zat me niet lekker. Toen ik het telefoontje “Het ziet er niet goed uit hoor” kreeg, wist ik dat ik direct weg moest.

Ik kwam precies op tijd om Teun uit de auto te tillen en thuis op de bank te leggen. Het jonkje is inmiddels een flinke kilo of 40 dus was dat nog best wel een kluif. We konden om 14.20 uur bij de huisarts terecht. En van daaruit mochten we gelijk door naar het ziekenhuis. Intussen had ik mooi even 160 kilo lopen sjouwen maar dat laat je als echte man natuurlijk niet merken in zo’n situatie.
Tot mijn verbazing mocht ik mee naar binnen bij de röntgenafdeling (mag dat altijd al? 🤔) en hoorde ik de fotomannen fluisteren over een scheurtje. Gescheurde enkelbanden, precies wat ik al dacht. We werden begeleidt naar de spoedeisende hulp en ook daar waren we vrij vlot aan de beurt.

“De enkel is op 2 plaatsen gebroken, we moeten direct opereren”.
WAT?! 😬
Het bleek dat Teun’s enkel scheef stond en dat deze rechtgezet moest worden. Potverdrie, dat is me daar even wat voor zo’n ventje van 10, zijn allereerste operatie ooit, hij zal wel flink in de war zijn.
Niks daarvan, hij was zo kalm als een kabbelend bergbeekje. HUH? 😳
Ook bij deze handeling mocht ik erbij blijven maar ik koos ervoor om de continu whatsappende mama even te bellen. Ik wachtte tot hij in slaap gebracht was, beloofde dat ik er zou zijn als hij wakker werd en ging naar buiten. Hier kwam ik nog een oud-collega tegen en met hem heb ik nog even staan praten. Na een minuut of 20 liep ik weer naar binnen.
PANIEK!!!!!
Men was druk op zoek naar mij want de operatie was al klaar. HUH? 🧐 Waar is de tijd gebleven dat operaties uren duurden? Goffer, gemiste kans, baalde ervan dat ik mijn belofte aan hem niet had waargemaakt.

Bij controle bleek dat het niet voldoende gelukt was de enkel vanaf de buitenkant recht te krijgen, Teun moest ècht onder het mes. Verdomme! 😡
We maakten er een daggie uit van, beetje kletsen, beetje geinen, we hadden zelfs een eigen kamer. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat was ook nu weer niet nodig, hij was er vrij relaxed onder. In tegenstelling tot ik, ik vond het toch wel spannend. Het was tenslotte ook voor mij de eerste keer dat ik mijn jongen daar zo zielig zag liggen.
Er werden 2 pinnen gezet, de arts vertelde dat ze uit de enkel staken en dat ze er tegen de tijd vrijwel pijnloos uitgetrokken zullen worden. HUH? De technologie gaat mij ècht te snel! 😵‍💫
Bij de volgende controle was alles prima maar nog wel 3 weken verder in het gips. Zucht.

Vandaag is het gips eraf gegaan. Mama was mee en het toeval wilde dat ik rond dezelfde tijd in hetzelfde ziekenhuis en bijna op dezelfde afdeling moest zijn. Nah, alsof het zo gepland was!
In de gipskamerwachtruimte zat ik klaar met de foon in de videostand, wachtend tot meneertje vrolijk huppelend op me af zou komen. Maar dat was iets te ambitieus gedacht, het duurt nog zeker 6 weken tot hij weer helemaal de oude is.

Ik maakte me een beetje zorgen over deze hele toestand maar dat was eigenlijk nergens voor nodig. Teun heeft zich al de tijd uitstekend vermaakt en goed gehouden, mama toonde weer eens haar organisatieskills en had alles tot in de puntjes geregeld (rolstoel, krukken, bezoek, kamer aanpassen enz.) en dat doet me toch wel goed. Wat geeft het toch een rust om te weten dat mijn jongens thuis in uitstekende handen zijn.

Ik wil namens Teun iedereen bedanken voor het medeleven, de steun, de beterschapswensen, de kaartjes, de cadeau’s, de visite en wat niet al.
😘


EHBO

Ik ga standaard negatief een cursus in. Dan kan het namelijk alleen maar meevallen. Het ligt aan de cursusleid(st)er en cursisten hoe ik dan eventueel bijdraai naar positief.
En waarom? Ik vind cursussen hinderlijke onderbrekingen van mijn productiviteit. Negen van de 10x doe ik het toch anders dan men op een cursus uitlegt en daarvoor krijg ik niet voor niets al jaren een miljoenensalaris.

In mijn hele glansrijke carrière is mijn EHBO-rol beperkt gebleven tot 112 bellen en/of de ambulance opvangen (op wat aangetroffen dode lijken na – dit zal uitgebreid besproken worden in mijn toekomstige memoires) en misschien moet ik me daar eigenlijk wel gelukkig mee prijzen. In elk geval mogen de slachtoffers dat zijn. Ik reanimeer namelijk uit principe alleen mijn kinderen, mijn moeder, de moeder van mijn kinderen en eventueel de vrouw die op dat moment bij me is. En dat laatste hangt ook weer af van haar kwaliteiten trouwens.

Momenteel participeer ik in een 3-daagse cursus EHBO. DRIE DAGEN! Voorheen deed ik dit in een halve dag en kreeg ik er gratis een halve dag BHV bij maar omdat blijkbaar tegenwoordig het geld bij mijn werkgever tegen de plinten omhoog klotst, mag ik, nee, móet ik 3 dagen aanwezig zijn.
En wat ik er allemaal leer joh! Ik denk dat ik na het examen vrijdag met een gerust hart ingezet kan worden als ambulancebroeder, traumahelicoptermedewerker en/of hersenchirurg. Oja, en mij werd gezegd dat ik ruig met vrouwen omga. Huh, ik???? 😉
Bodemlijn is dat je voor elk wissewasje 112 moet bellen. Dat is wat deze cursus EHBO mij eigenlijk geleerd heeft.

Nee beste lezer, EHBO is hartstikke goed hoor en ook hartstikke belangrijk dat het bestaat maar het is vooral voor die vele vrijwilligers die in die rode jassen bij evenementen/sportwedstrijden zitten. Respect voor deze mensen.
Voor beveiligingsmensen voldoet een pleister plakken, een verbandje leggen, eventueel reanimeren en 112 bellen. Dat hoeft allemaal heus niet zo uitgebreid.

Ik ga vreemd


Ja, ik zal het maar eerlijk toegeven, ik ga vreemd. Vandaag nog. En het zal voor de andere partij als een shock komen en wellicht ook pijnlijk zijn maar ik kan de verleiding simpelweg niet meer weerstaan.

Ruim 20 jaar heb ik een uitstekende relatie met haar gehad, lief en leed hebben we gedeeld, we hebben veel, heel veel gelachen en eigenlijk was ik gewoon een tevreden vent maar soms moet een man doen wat een man moet doen. En dat is zijn gevoel volgen.

Psoriasis is ruk. Niet een heel ernstige maar gewoon een rukziekte. De behandelingen in de kliniek zijn al een tijdje achter de rug, het thuisbehandelen moest mij zomerklaar maken. Maar toen kwam Rutte met z’n overdreven maatregelen.
Ik heb inmiddels zo’n bos haar op m’n hoofd dat psoriasis-helende zalf er met geen mogelijkheid meer doorheen komt. Met gevolg dat ik bijna een extra hoofd aan m’n pan heb groeien qua psoriasisplek. EN DAT IS RUK! kan ik melden. 
M’n vaste kapster hield mijn kapsel ruim 20 jaar in juiste vorm en formaat zodat ik de zalf goed kon verdelen en de psoriasis binnen mijn toegestane perken hield. Maar haar zaak is al een paar maanden gesloten en mijn haar, en dus ook de psoriasis, blijft groeien. Zwartknippen durft ze niet want die 4000 euro boete vindt ze net iets te gortig, wat ik dan wel weer begrijp. Slaat ook werkelijk nergens op. 

Maarrrrr lieve lezer, ik mot wat! Want niet alleen op ziektegebied is mijn kapsel ruk, ook qua model is het een grote treurnis. Als ik een snor zou laten staan, zou ik zo voor een 70’s pornoacteur door kunnen gaan.
En daarom heb ik de knoop doorgehakt om vreemd te gaan. Moeke kent een vrouw (gepensioneerde kapster) die wèl thuisknipt en ook nog voor een habbekrats. Ze komt vanmiddag 12.45 uur.
Ik ben benieuwd of ik een nieuwe relatie met haar (haar -> kapster hahahahahaha) kan opbouwen.

Sorry M. Desperate times calls for desperate measures. Het leven is een boner, hard en altijd te kort. Ik hoop dat je het me ooit kunt vergeven.  

 

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Uitslag

Rond half acht kwam ik thuis vanuit de nachtdienst en ik ging even boodschappen doen om de tijd te doden. Het was het bejaardenuurtje en ik vroeg me af waarom ik zo door kon lopen. ‘Blijkbaar maakt een nachtdienst mij 20 jaar ouder.’, redeneerde ik. Hmm, aandachtspuntje.
Tien voor half 10 zou ik gebeld worden, ik had dus nog een uurtje en een half. Ik besloot een rondje te gaan joggen. Hahahaha, nee natuurlijk niet! Ik heb een auto en desnoods een fiets, dan ga ik toch niet rennen?! Duh.
Nee, ik deed de muziek aan en ging op de bank liggen. Beetje voor me uit staren, daar ben ik immers een ster in.

Kwart voor tien, nog geen telefoon. En omdat ik nu toch wel wat lichtjes in m’n hoofd werd belde ik het ziekenhuis. “Oh, die tijd is een indicatie, ze gaan het lijstje af.”, meldde de vriendelijke telefoniste. Er zat niets anders op dan te wachten.
Half 11, ik schrok wakker van een geluid. Het was de wekker van m’n telefoon die op de tafel naast me lag. Ik drukte op het ding en ging rechtop zitten. “Hallo! Hallo, hoort u mij?”, hoorde ik vanaf de tafel. Ik snapte uit m’n slaapdronkenheid en pakte de telefoon op. Mevrouw de chirurg aan de lijn. “Goedemorgen.”, stamelde ik en bedacht tegelijkertijd dat ik gelukkig geen rare geluiden (een scheet zum bleistift) had gemaakt in die paar seconden dat de foon op tafel met de lijn open lag.

Nou ja, lang verhaal kort: HET IS NIET ERNSTIG, MENSEN! En zeker geen kanker! Ze vertelde nog van de bloedwaarden en hoe nu verder maar dat heb ik niet meegekregen, ik was te druk met een vreugdedansje doen.
Nee hoor, dat is gewoon voor dit verhaal niet zo belangrijk. En trouwens, het is medisch geheim. Dus lekker puh!

Belangrijkste is dat er een lastje van m’n schouders is gevallen en dat ik me geen zorgen meer hoef te maken.

Ik wil iedereen danken voor de meelevende woorden, gedachten en wat niet al, dat waardeer ik echt! Jullie komen allemaal in m’n testament.
Dat beloof ik.

Ik mag weer!

Die paar vaste lezers weten het inmiddels, 2x per jaar laat ik me geheel vrijwillig opnemen in een kliniek om te werken aan mijn lijf. En vanaf vandaag mag ik weer.
De afgelopen weken heb ik zelf het voorwerk al gedaan. Elke avond voor het slapen gaan even met de dumbells aan de slag, even de slappe tetten op kracht brengen schouder op kracht houden. En nu is het aan de kliniek om mijn lijf volledig zomerklaar te maken.


Vanmiddag half 1 krijg ik de eerste behandeling en deze zal anders zijn dan voorgaande jaren. Vanwege het coronavirus mogen de verpleegsters vanzelfsprekend niet te dicht bij mij in de buurt komen, laat staan aanraken, en dat is eigenlijk voor hen meer een gemis. 
Het zoutbad, de belichting en de zonnecabine kunnen gelukkig nog wel en eventueel kan ik zelf de crème aanbrengen. Maar ja, dat vind ik ook prima hoor. En het goeie is, lieve lezer, ik heb dit jaar recht op 41 (ÉÉN EN VEERTIG!) behandelingen! Wie spaart die heeft wat! Man, wat zal ik bruin worden!

Ik weet niet hoelang de coronamaatregelen nog aanhouden maar ik mag er toch vanuit gaan dat we eind juni weer fysiek contact met elkaar mogen en kunnen hebben. En laat dat nou net het moment zijn dat ik weer helemaal zomerklaar, te bezichtigen en zelfs te daten ben.
Toeval bestaat niet.

ps. De man op de foto ben ik niet. Ik draag nooit kettinkjes.
Ik denk, ik zeg het ff.

Pijn

“Papa, hoe vaak heb jij iets gebroken?” Met die vraag gingen we gisteravond naar bed.
Dus begon ik te vertellen over toen ik een jaar of 3 was en ik m’n pink tussen de deur kreeg omdat een oom (?) niet goed oplette. Dat ik daar m’n kromme pink aan te wijten heb. Ik liet het litteken zien. M’n jongens glimlachen.

Ik vertelde dat ik met m’n handpalm in het prikkeldraad vast kwam te zitten tijdens het klimmen. Ik liet het litteken zien. M’n jongens lachen.

Ik vertelde dat ik van een kar afvloog. Dat ik thuis op de bank van misselijkheid in slaap viel, dat m’n zus thuis kwam en met een ruk m’n handschoen uittrok en dat m’n pink langs m’n hand bungelde. Dat in het ziekenhuis 8 doktoren nodig waren om m’n pink weer op z’n plaats te zetten. M’n jongens proesten.

Ik vertelde dat ik van m’n 9e tot mijn 16e elk jaar een blauw oog heb gehad. M’n jongens slappelachen.

Ik vertelde dat ik 3x m’n linker en 2x m’n rechter sleutelbeen gebroken heb en dat een broer van een vriendje tijdens een van deze breuken eens spontaan op m’n schouder sloeg (Hé, lang niet gezien!).  M’n jongens schaterlachen.

Ik vertelde dat ik met een geleend brommertje onderuit ging en een meter of 20 over het asfalt stuiterde. Met m’n hoofd. Zonder helm. Hartje zomer. En dat de dokter tegen m’n hoofd klopte om te bepalen of ik, naast een halfhoofdschaafplek en een gekneusd jukbeen, ook een hersenschudding had. Dat had ik hem ook zonder dat geklop kunnen vertellen. M’n jongens bulderen.

Ik vertelde dat ik in het leger in een greppel donderde en dat toen mijn schouder zo’n harde klap maakte dattie verbrijzelde. M’n jongens bulderen, gieren en brullen en dopjes vocht kwamen mee.

Het zijn ontzettend leuke jongens hoor. Maar ze zijn zo sadistisch als de pest.

Uitgeschakeld

Het is alweer even geleden dat ik was uitgeschakeld door mijn Koude Oorlogswond. De laatste keer weet ik zelfs niet meer. Het helpt dus wel als ik geen rare fratsen uithaal. Hmm, aandachtspuntje 🤔.
Maar, je raadt het al en ik zou dees anekdoot ook niet typen als ik weer eens op non-actief sta, zit en lig.

Zondag bracht ik de jongens om 13.47 uur exact terug naar mama want oma was jarig en daar gingen ze nog even heen. Waarom 13.47 uur exact, vraag je? Nou, het is 13 minuten heen rijden, korte overdracht en knuffels, 13 minuten terug en dan zou ik precies op tijd zijn om FC Groningen – Ajax comfortabel en languit op de bank te bekijken. Strak plannen is mijn lust en mijn leven.
Maar als zo vaak in mijn leven kwam mijn plan niet overeen met de werkelijkheid. Fietsers en vooral veel wandelaars hadden deze dag uitgekozen om ook mijn sluiproute te nemen. Zucht.
Omdat toeteren een beetje asociaal is in een stiltegebied joeg ik ze stuk voor stuk de stuipen op het lijf door vlak achter ze even de koppeling in te trappen en een dot gas te geven. En dat is eigenlijk veel lolliger dan toeteren. Wij kletsten dij in de auto.

Maar goed, 4 over half 3 precies parkeerde ik de voiture voor de deur en sprintte ik naar binnen. De eerste trede ging goed, de tweede niet. Ik klapte voorover en in de normale reflex beschermde ik m’n gezicht met mijn armen. En, lieve lezer, dat vindt mijn schouder dus een rare frats. Schouderlief schoot uit zijn positie en daar lag ik dus kermend van de pijn en met een bungelende rechterarm half op de trap.
Op de bank duwde ik de schouder weer terug op z’n plek (nee, Mel Gibson in Lethal Weapon doet het heul overdreven) en zette ik de tv aan.

En nu ben ik dus even tijdelijk uitgeschakeld. Rechterarm moet even weer op kracht komen en pijnvrij worden. Duurt meestal een dag of 3 of 4.
Maar naast pijnlijk is het ook best irritant. Ik typ dit zum bleistift met links en ik ben er zondagavond aan begonnen! En wat dacht je van met links eten? Of je reet afvegen! Da’s helemaal een uitdaging.
Maar, zoals m’n vader altijd zei; “Goat vanzulf weer over”, zo denk ik er ook over.

Beterschapskusjes, sterkteknuffels en stel je niet zo aanwensen mogen in de comments.

Regen —> Drup

Vandaag drie weken geleden kon ik ’s ochtends niet meer opstaan. Ja, ik kon nog wel opstaan maar alleen met behulp van buikspieren. Buikspieren die ik al een flinke tijd niet aan het werk had gezet.
Mijn nek blokkeerde aan alle kanten en dan vooral aan de linkerkant. Eerst dacht ik dat ik met m’n hoofd verkeerd had gelegen maar al snel werd duidelijk dat die pijn van een andere categorie is. Er was iets aan de hand, niet in de haak en stront aan de knikker. Ook omdat ik al 2 weken wat lastjes van nekmans had.
De huisarts vond het een stijve nek, ik vond hem een lul. Hij schreef me fysiotherapie en medicijnen voor. Best wel heavy medicijnen, kan ik melden.
De fysio trok een andere conclusie, mijn nekspieren bijkans uit m’n hals en ook mijn nekwervel aan gort (héérlijk, dat kraken!). Vanmiddag weer.
Zin an!

Eigenlijk mocht ik pas in november weer terecht bij de Padberg kliniek maar ik ben een eigenwijs (en ook dwingend) mannetje en dus regelde ik dat ik gisterochtend een intakegesprek had met m’n huidarts. Het was nodig want mijn psoriasis begint me weer aardig op de zenuwen te werken, de keel uit te hangen en ook te irriteren.
Het was een interessant gesprek. Hij stelde de standaardvragen en één van die standaardvragen was of ik medicijnen gebruik. Ik loog om bestwil want ik wilde weer zo snel als mogelijk met de behandeling (zoutbad – belichting – crème) beginnen. Maar deze vraag zette me wel aan het denken. Sinds een week of twee heeft mijn psoriasis een flinke boost gekregen. En laat ik nou twee weken geleden ook met die heavy medicijnen begonnen zijn. Hmm, interessant. Misschien toch eens een keer in de bijsluiter over bijwerkingen lezen? Regen —> drup dus.

Ook zei hij dat pillen wellicht een definitief einde aan mijn psoriasis kunnen maken. En hoewel dat heul aantrekkelijk klonk, 15 jaar is lang genoeg, wees ik het af. Ik heb een jaar of 2 geleden zo’n kuur gehad en dat is me slecht bevallen. Van de kleine pilletjes kreeg ik opvliegers (ja, ècht!) en daar was nog mee te leven maar daarna moest ik over op grote pillen. En van die grote pillen werd ik hondsberoerd, scheet ik me helemaal van de hakken en viel ik 215 kilo af.
Ik wacht de aankomende behandelingen wel even af. Mocht dit tegenvallen, kan ik altijd die pillenkuur nog overwegen.

Woensdag kan ik weer beginnen. In december moeten de vlekjes weg of in elk geval een heel stuk minder zijn, ben ik poepiebruin en kon ik potverdulleme wel eens een keer weer op date gaan.
Zin an!

De (zonne)bril

Vandaag in het zwembad deed ik een toch wel verrassende ontdekking. Mijn ooit zo scherpe ogen, ik noemde ze niet voor niets Arend en Arend, zijn geen schim meer van wat ze waren. Zucht en snif.
Ik zal het hieronder duiden.

Ik deed een balspelletje met mijn jongens in het bad. Heel simpel spelletje hoor. Het balletje zo vaak mogelijk boven water houden met ons drieën en maar 1x raken. Alle lichaamsdelen om de bal hoog te houden zijn daarbij geoorloofd. Kind kan de was doen. Maarrrrr, valt de bal door jouw toedoen in het water, moet je 5 minuten en 37 seconden onder water blijven. Kom op zeg, we zijn geen watjes. Waarom 5 minuten en 37 seconden, vraag je? Nou, ik vind 5 minuten en 40 seconden gewoon te lang, dat houdt niemand vol. Nou ja, lang verhaal.
Tijdens één van deze uitdagingen stond ik eens rond te loeren, zien of er nog wat leuks voor mij rondliep/zwom/zat.

En jawel hoor, op de rand van ons bad zat een pracht gebruind lijf, blond haar en gele bikini. Nu vind ik zonder bril bijna elke vrouw aantrekkelijk want één grote vage bende maar hier moest ik toch even meer van weten. Fluks kapte ik ons spelletje af en liep met de borst vooruit, buik ingehouden (dat moet ik helaas tegenwoordig) naar ons plekkie. Ik pakte m’n bril en keek zwoel haar kant op.
…………………………… Ik vermoed dat ze iets van 93 jaar moet zijn.
Zucht.

Maar dat was nog niet alles!
Herinner je nog het verhaal van die badmeesteres? Met dat mooie lijf, met dat mooie haar, met dat aardige karakter, met die coole zonnebril? Nou, ze was er weer!!!! Niet in functie maar gewoon als badgast. Nu vind ik bijna elke vrouw met zonnebril aantrekkelijk hoor dus dat zegt natuurlijk ook niet alles. Maar toch!
Maar nu zag ik haar met bril zonder zonnebril…………….. Tja, en dat was toch even iets anders, lieve lezer. Ik knapte licht af, ik liet een eventuele toekomst met haar direct varen, zij kon mij op haar spreekwoordelijke prachtbuik schrijven.
Tja, ik was een harde, ik ben een harde en ik vermoed dat ik ook altijd wel een harde zal blijven.
(het kan er ook mee te maken hebben dat ze met manlief en babylief was hoor, dat laat ik even in het midden).

Bodemlijn van dees anekdoot is:
ALTIJD JE BRIL OP ALS JE NAAR VROUWEN KIJKT! En ik dacht altijd dat het bij mij om de units ging maar het blijken de ogen van een vrouw te zijn waar ik voor val.
Weer wat geleerd.

(ps. ik ben het niet op het plaatje, ik heb een rond brilletje)

Seksscènes

Ik las dat Elton J. nogal moeite had, nee wacht, piswoest was omdat ze in Rusland 5 minuten aan dampende seksscènes uit zijn film hebben gecut. Ik vroeg me vanochtend af of ik daar een mening over heb.

Nou lieve lezer, dat heb ik zeker!

Rusland heeft VOLKOMEN gelijk! Elton (ik mag Elton zeggen) moet niet zo mekkeren, zijn piemel onder die Russische schoen vandaan halen en gewoon zijn muil houden. Behalve dat aandachtsgeile ALFABETvolk van tegenwoordig zit volgens mij niemand te springen om naar 5 minuten pontificale homoseks in een film te kijken.
En trouwens, Elton is beroemd geworden door zijn muziek en niet door zijn homo zijn. Dunkt me.
(Ik heb btw die hele film niet gezien hoor. Ik vind dat we een beetje doorslaan met die films over zangers. Wat boeit mij hun privé nou? Maak een film over hoe ze muziek maakten met studiobeelden enzo, dat vind ik een stuk interessanter.)

Nu denk je misschien AAAAH HOMOFOOB! RAPPORTEER! BLOCK! BEL ZIJN WERKGEVER!
Neen! Voor mij hoeven alle seksscènes in films niet. Ik vind ze een hinderlijke onderbreking in de verhaallijn. Ik kan wel raden wat er in die slaapkamer gebeurt, ik heb namelijk zelf ook een seksleven gehad. Laat het voorspel zien en hup wegfaden die hap, doorgaan met het verhaal. Dat zeg ik!
Trouwens, er is een speciaal genre waar de verhaallijn wel heul erg ondergeschikt is aan de seksscènes, toch? Kijk dat dan gewoon als je het wilt zien.

Wist je trouwens dat seksscènes 10 van de 10x op aandringen van de hoofdrolacteur in de film geflanst worden? Dit is eigenlijk een groot geheim in de acteerwereld maar  fuk it, ik vertel het hier gewoon. En geef ze eens ongelijk eigenlijk. Je bent een stoere held, je hebt al tientallen bad guys met gevaar voor eigen leven omgelegd en je komt plots een bloedmooi ding tegen (want ze zijn altijd bloedmooi!), dan wil je die aan je scoringslijst toevoegen, niewaar? Meneer de scriptschrijver, zorg daar eens even voor! Zucht, het zijn ook net pubers die acteurs.
Ik pas daar al jaren voor, ik ben een man van de verhaallijn, ik zie vrouwen niet als ‘even gauw tussendoor’. En dat is de voornaamste reden dat ik in zo weinig films te zien ben. Weet je dat ook weer.

Maar om terug te komen op Elton. Hij heeft natuurlijk een bult goeie muziek gemaakt. I guess that’s why they call it the blues vind ik een prachtplaat. Of Sad song (say so much).
Wat is jouw favoriet?

Voor eens en altijd

Ik word er een heul klein beetje moe en tevens ook zat van. Vanmiddag ook weer. Hé Hermanus, zonnebankje gepakt?
Zucht.
Ik zal het daarom nog één keer en eens en voor altijd hier uitleggen. JA, IK PAK EEN ZONNEBANK JA!

Sinds jááááren kamp ik met de huidziekte Psoriasis. Twee keer per jaar ga ik onder behandeling bij de Padberg kliniek in Ede. De mogelijkheid is er om in één keer 30 behandelingen te doen, ik verkies liever 2x 15. Nu valt het tegenwoordig bij mij enorm mee op mijn prachtlijf qua plekjes, alleen op mijn onderbenen en op mijn hoofd zitten hardnekkige psoriasplekken. Deze gaan we nu dus aanpakken.
De behandeling houdt in; een zoutbad, crème en jawel een zonnebank. Of eigenlijk een zonnecabine, je moet erin staan. Een cabine met UV-B stralen. Dit laatste zorgt ervoor dat je geweldig egaal bruin wordt.
Na al die jaren is mijn huid redelijk gewend aan de stralen en dus word ik snel bruin.
Wat trouwens ook meetelt is dat ik het afgelopen weekend hele middagen op het voetbalveld hebben lopen voetballen met mijn jongens. En omdat het prachtig weer was liep ik in korte broek en blote pokkel.

En zie daar, lieve lezer, de reden dat ik er nu al flink getint uitzie.
Dus nu ophouden met zeiken!

(ps. bovenstaande torso is niet de mijne, ik heb rond mijn navel namelijk woelhaar)

Ik zie er niet uit

Zojuist weer eens een keer een keiharde confrontatie met mezelf gehad.

Ken je dat, dat je in de spiegel kijkt en dat je dan denkt ‘mwoah, dat mag er nog best zijn voor die leeftijd, lengte en status’? Nou, dat heb ik eigenlijk regelmatig.

Maar wèl in een spiegel bij kunstlicht, dat is.
Ik zag mezelf net in de spiegel met daglicht en mensenkinder heremetiet, dat is toch even heul andere koek zeg! Blank! Wit! Grauw! BAH!

Wat ben ik toch altijd blij dat ik een huidziekte heb. Want ja hoor, ik mag weer! Het jaar is weer voorbij! Whoehoooooeeeeee!!!!
Aanstaande vrijdag heb ik (weer) een intakegesprek en dan kan ik (weer) 30 behandelingen ondergaan. Wat eigenlijk betekent dat ik (weer) heerlijk poepiebruin word. En overal hè? Tot in de bilnaad aan toe.

Oja, dat die (weinig deze keer) psoriasisvlekjes die ik heb ook verdwijnen is natuurlijk mooi meegenomen. Zelden blijerder geweest.

Ps. Is bovenstaande een coole jas of is bovenstaande een coole jas?

Blessurelijst

 In mijn ozo kortstondige leventje heb ik inmiddels al wel een kast van een blessurelijst opgebouwd, viel me op toen ik er ’s even goed voor ging zitten en er over nadacht. Goeiendag zeg! Als je niet beter weet zou je denken dat ik met touwtjes, schroeven, lijm en ducttape aan elkaar vast moet worden gehouden.
Natuurlijk is daar mijn verbrijzelde schouder, de moeder der mijn blessures, opgelopen tijdens mijn diensttijd.
Maar ook op die blessurelijst prijken verbrijzelde blauwe ogen, verbrijzelde neuzen, een verbrijzelde pink, verbrijzelde sleutelbenen, een verbrijzeld jukbeen, een verbrijzelde achillespees, een verbrijzelde knieschijf, verbrijzelde enkelbanden en sinds afgelopen zondag een verbrijzelde zweepslag.

“Papa, gaan we nog voetballen?”, is de meest gestelde vraag hiero als m’n jongens bij mij zijn. En ach, het was lekker weer en ook hier geldt ‘Hup, samen naar buiten nu. Niet opgeven. Lekker voetballen’.  Ik trok de strakke schoenen aan en even later liepen we gezamenlijk naar het sportpark hier om de hoek.
Zondagclubs spelen vaak thuis op zondag en dat was deze keer niet anders. We moesten dus op zoek naar een ander veld. En die vonden we in de vorm van een American Footballveld. Dat is eigenlijk gewoon een kunstgras voetbalveld met cijfers erop hoor maar kniesoren doen we vandaag niet.
In het doel lag een American Footballbal (wat eigenlijk gewoon een rugbybal is hoor maar kniesoren doen we vandaag niet) en vanzelfsprekend moest ik die bal even een flinke hengst geven. Prachtig schot, net onder de kruising, keeper kansloos.
Nou ja, lang verhaal kort. Zo’n rugbybal verveelt gauw, we gingen verder met de normale bal. Ik keeper, de jongens overspelen en afwerken.
Oja, een aparte juichjes verzinnen.

Sam wilde keepen en dat is altijd het moment voor mij om de ene na de andere bal in de kruising of onderkant lat (proberen) te jassen. Gewoon een beetje patseren tegenover mijn kinds, vink leuk.
De bal lag goed, de aanloop was goed, ik raakte ‘m goed. PATS!!!! Ik hoorde en voelde ‘m knappen. Theatraal en stervende zwaanend stortte ik neer, Teun keek ’s opzij, Sam lag strak van het lachen. De sadist (doet ie altijd als ik pijn heb).

“Doet het pijn?”, vroeg Sam. Nou ja, dat kon ik niet ontkennen.
“Zouden wij huilen als wij dat hadden?” Ik zei dat dat best wel eens zo zou kunnen zijn. “Van de pijn of van de schrik?” “Ik denk van beide.”, zei ik en ik moest glimlachen om zijn gedachtegang.

Onderweg in de auto naar voormaligje vroeg Teun of het nog pijn deed. Ik knikte.
“Maar het is al meer dan 2 uur geleden!”, zei hij.
Ik moest weer glimlachen.

Ze zijn nog zo heerlijk naief.
Ben benieuwd wanneer zij beginnen aan hun blessurelijst.

Één op één

SjapSam.png
Het leukste aan 1 op 1 is dat ik ook (eens een keer, zouden sommigen zeggen) de serieuze kant van mijn vaderlijke kwaliteiten kan laten zien. Natuurlijk vind ik lang leve de lol, hatseflats en we nemen d’r nog één belangrijk maar zo nu en dan kan zelfs ik wat ernstiger uit de hoek komen. En wanneer dat het beste bij de jongens binnenkomt is als ik één van hen bij me heb.

Dinsdag nam ik Sam mee na het feestje van Teun (alle feliciteerders bedankt nog! Jullie staan in m’n testament). Even 2 dagen uit de sleur. En hij vond het ook leuk om met mij mee te gaan.
Lachen, gieren en brullen natuurlijk (hij heeft ècht de lolligste slappe lach ever) met zijn sjapvader. Hij ligt in een deuk als ik zit te mopperen op andere weggebruikers, hij slappelacht als ik mijn avonturen van vroeger vertel, hij schatert het uit als ik zijn foto bewerk en hij komt niet meer bij als ik een boodschappenmandje pak en de rest van de stapel dondert om. Mooi vind ik dat.

Maar gisteren op de terugweg raakten we in een serieus gesprek. Ik weet niet meer hoe we erop kwamen maar het ging over kanker. Hij wilde weten hoe het kan dat mensen doodgaan aan kanker en hoe je kanker krijgt. Ik vertelde hem dat kanker bij iedereen in het lichaam zit en dat het door onder andere roken kwaadaardig kan worden. “Jij rookt toch ook?”
Maar dat het óók een kwestie van erfelijkheid is. Komt kanker in je familie voor dan is de kans relatief hoog dat jij het ook krijgt. In mijn familie komt geen kankergeval voor, stelde ik hem gerust.
Ook zei ik dat veel kankergevallen tegenwoordig te genezen zijn en dat misschien over enkele jaren het wel helemaal te genezen is.

Nu ik toch zijn volledige aandacht had, trok ik nog even van leer over drugs. Drugs zijn voor losers en dat hij er NOOIT aan moet beginnen. Terwijl we bij een tankstation een ijsje aten liet ik hem wat filmpjes van junks zien. Van die wappie-lui. Nee, zo wil hij niet worden, zei hij.
Daarna vertelde ik hem nog dat hij ATIJD zijn eigen weg moet volgen en NIET naar ‘vriendjes’ moet luisteren als zij iets (willen gaan) doen wat niet door de beugel kan.

En tenslotte nam ik pesten nog even mee. Ik wil NIET dat hij anderen pest en ik wil dat hij ALTIJD aan mij of zijn moeder verteld als hij gepest wordt. Wellicht is het voor de pester in kwestie beter als die volgorde andersom is, bedenk ik me nu.

Oja, en we kregen het ook nog even over tattoos maar daar hoefde ik weinig woorden aan vuil te maken. Die zijn lelk. Punt.

Toen we Ede binnenreden gingen de raampjes open, het volume ging omhoog en schalde de sjapmuziek als vanouds door de speakers. Hij lag weer in een scheur toen ik luidkeels zat mee te blèren.

Volgende keer mag Teun een paar dagen alleen met mij mee.

Lange nacht

Dit ben ik niet, ik draag geen armbandjes.png
Ik had een lange nacht met een vrouwtje. Zo’n nacht waar van slapen weinig terecht komt. Je kent ze wel, zo’n onvermoeibaar vrouwtje. Zo eentje die er maar niet genoeg van krijgt. Die er wel pap van lust.
En, om eerlijk te zijn, ik trek dat niet meer. Ik houd dat niet meer vol. Vroeger kon ik nog wel ’s een nachtje (of 2) doorhalen maar nu ik tegen de 50 loop, red ik dat niet meer. Ik heb gewoon m’n rust nodig. Anders ben ik overdag niet te genieten. En dat is voor niemand prettig, niewaar?

Maar vannacht was het dus weer eens een keer ouderwets raak. Ze ging maar door! Telkens als ik bijna in slaap dommelde voelde ik haar weer. Met haar zachte ‘touch’ op m’n lijf. Manmanman, ze kreeg maar niet genoeg van me. En steeds dacht ik dat zij er toch ook wel een keer genoeg van moest krijgen. Maar nee hoor. Onvermoeibaar, zoals ik al zei.
Tegen vieren ben ik dan toch in slaap gevallen, ik kon niet meer. Ik was op, ik was leeg. Van haar heb ik ook niets meer vernomen. Wie weet pakte ze haar rust ook?

Het eerste wat ik deed toen ik vanmorgen wakker werd was haar een enorme bitchslap verkopen.
“IK ZEI TOCH DAT IK CHAGRIJNIG WORD VAN WEINIG SLAAP!”, schreeuwde ik. “WAAROM LUISTER JE NIET ALS IK WAT ZEG?!”

Kutmug.

PS. De man op de foto ben ik niet. Ik draag niet van die armbandjes. 

De bad meesteres

Meesteres.png

De vaste lezer weet het inmiddels, ik pak zaken altijd grondig aan. En dus ook de voorbije vakantie met mijn jongens.
Waar zat de crux dit jaar? Nou, eigenlijk heel simpel. Ik wist dat het een heule mooie zomer zou worden (ik heb Pelleboerknieën) en ook wist ik dat ons favoriete zwembad het hele jaar gesloten zou zijn wegens een giga verbouwing. Ik moest derhalve op zoek naar een goed alternatief en in mijn geval houdt dat in dat ik in juni op research ging. Op zoek naar een zwembad voor mij en de jongens en die aan mijn zware eisen voldoet.

Ik bezocht in een periode van 152 uur 39 zwembaden in een straal van 173 km. En, nu ik erover nadenk, dat had eigenlijk helemaal niet gehoeven want bij de allereerste en meest dichte bij was ik al verkocht. Er liep namelijk een heule leuke badmeesteres rond. Ik kreeg een rondleiding van een wat oudere meneer en zij kwam me tegemoet. Zelden zo’n woest aantrekkelijke “hallo” gehoord. De rest van het zwembad boeide me verder niet, ik was vanzelfsprekend om.

De dagen met mijn jongens in het zwembad waren leuk, waren gezellig, waren spontaan en waren vol liefde. Tenminste van mijn kant. Man, wat was ze leuk, wat was ze gezellig en wat was ze spontaan. Wat kwam ze vaak opvallend dicht bij mijn zitje staan. En wat keek ze stiekem verlekkerd als ik mijn Magnum woest erotisch naar binnen werkte.
Maar goed, mijn stelling ‘als ik mijn jongens heb, moeten vrouwen opbokken’ heb ik niet voor niets ingesteld dus ook deze keren hield ik me daar aan. Trouwens, zij was aan het werk en daar moet je ook respect voor hebben, vind ik.

Vandaag de (voorlopig – er komen nog meer, houd er maar vast rekening mee!) laatste bloedhete dag en ik had mijn jongens niet! Het leek me een uitstekend idee om even naar het zwembad te gaan, je kan tenslotte nooit een tè bruine torso hebben, niewaar?
Ze was er niet………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.
Maarrrrrrrrrrrrrrrrr lieve lezer, tegen half 1 was de wisseling van de badwacht en 3x raden wie het over ging nemen? Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeehhhhaaaaaa!!!!!!

Voor ze ging omkleden kwam ze even links aan de picknicktafel naast me zitten. Er zat een meter of 30 tussen ons (ik kan er wat naast zitten, ik had m’n bril niet op). Ik keek wat nonchalant voor me uit, ik keek wat nonchalant naar rechts, ik keek wat nonchalant naar de zon en tenslotte keek ik heel nonchalant naar links.
Ze zwaaide. Ik groette nonchalant terug en zei op m’n allerzwoelst “hoi, alles goed?”
“Oh, ik had het niet tegen jou.”, zei ze en ze wees naar een vent achter me. Zo’n tattoo-lul.
………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.

Ik pakte m’n spullen en toen ik thuis was ben ik een uurtje op bed gaan janken. Maar dat hield ik maar 13 seconden vol want het is gewoon veel te heet op de slaapkamer.

Vooruitzien is regeren

Branding.png Mijn vader zei het al, mijn sensei zei het al, mijn pelotonleider zei het al, het woordenboek zegt het en eigenlijk zeg ik het zelf ook regelmatig; Vooruitzien is regeren.

Altijd nam ik in het voorjaar de volledige 30 behandelingen tot me om tijdens de zomermaanden ontstellend bruin en vrijwel helemaal psoriasisvrij te zijn. Maar altijd in de wintermaanden kwam mijn ziekte wéér in alle hevigheid opzetten. Dan zat ik er wéér ‘helemaal onder’. Om daarna in het voorjaar wéér met de cyclus te beginnen.
Goed, het was een geregeld leven en ik was er aardig aan gewend maar zoals bij veel dingen in mijn leven BEN IK ER EEN KEERTJE POEPZIEK VAN!

Vorig jaar voorjaar besloot ik mijn behandeling te splitsen. De eerste 15 keren in april/mei en de laatste 15x in oktober/november. Even een keer iets ander proberen, wat had ik te verliezen?
En lieve lezer, ik kan melden dat dit fantastisch heeft uitgewerkt! Mijn ‘plekjes’ zijn momenteel te verwaarlozen en goed met crème onder controle te houden. WHOOOHOOOO!!! Vooruitzien is regeren. Punt.

Behalve die plekken op mijn scheenbenen, die blijven irritant aanwezig. Maar ja, die blijven eigenlijk altijd wel zichtbaar. Ook met de volledige behandeling in het voorjaar. Maar ik zou geen huis-tuin-en-keuken MacGyver zijn als ik ook daar niet een oplossing voor heb.
Zon en zee zijn erg goede heelmeesters tegen psoriasis en laat ons hier in ons kikkerlandje tegenwoordig nou van beiden voldoende hebben! Ik zal dus de komende tijd wat vaker westwaarts moeten gaan en langs de branding vertoeven. Zin an!
Vooruitzien is regeren immers.

Voel jij er iets voor om mij te vergezellen op zo’n (romantische) strandwandeling, schroom dan niet en schrijf je gerust in. Misschien val jij wel in de prijzen?
Wie weet tot gauw!

Fukbril

Weet je nog dat ik in 2015 zo dol enthousiast over m’n investering in een bril schreef? Dat ie me een minder harde uitstraling gaf? Dat ie een vrouwenmagneet was? Dat ik door dat ding weliswaar meer een backup man/een opwarmertje/ een afleiding voor vrouwen werd maar dat dat nog altijd 70% meer aandacht was dan de tijd vóór het brilletje? Nou, dat enthousiasme is tot de brilstand gedaald, kan ik melden. WAT BEN IK HEULEMAAL KLAAR MET DAT DING!

In den beginne toen mijn zicht in rap tempo achteruit ging kocht ik bij de Appie gewoon zo’n goedkoop leesbrilletje. Voor een eurootje of 8 weer prima zicht. Werkte perfect. En als ie dan stuk was of niet meer afdoende hielp, nam ik gewoon weer een andere mee als ik boodschappen ging doen. Met bovenstaande resultaat als resultaat. Mooie tijd, een gelukkig man was ik.
Maar die goedkope brilletjes gingen me meer en meer tegenstaan. Voor het lezen had ik zum bleistift een andere (sterkere) bril nodig dan die ik normaal droeg. En als ik dan ook nog een zonnebril droeg, wat ik veel doe, liep ik op gegeven momenten met 3 brillen te klutten. Ik was daar klaar mee. Het werd tijd voor een ‘echte’ bril.

Voor een godsvermogen schafte ik er eentje aan. Mèt varifocale krasvrije diamantgeslepen leesgedeelte meekleurende uit de Oegandese glasmijnen overgevlogen glazen. Een alles in éénertje, noem ik ‘m. Perfect!

Tot ik liggend tv ging kijken………………..Zucht. Zie geen ruk door dat leesgedeelte. En om nou met m’n kin de hele tijd tegen m’n borst gedrukt tv te kijken is ook best vervelend. Laat staan hoe debiel het eruit ziet. Dit loste ik MacGyverig op door zo’n goedkoop brilletje als tv-bril te gebruiken. Niet ideaal maar het werkt.
En de bril zonnebrilt niet in de auto omdat de voorruit het zonlicht tegenhoudt………………Zucht. Als ik iets irritant vind, is het wel in volle zonlicht rijden. Dit los ik MacGyverig op door af en toe m’n kop even buiten het raam te steken. Niet ideaal maar het werkt.
Maar ik zou niet bekend staan als grootste zeikerd ter wereld als ik nu niet weer iets te mekkeren heb. Sinds een week of 2 ben ik strontverkouden. Kilo’s snot, koorts, miserabel, lamlendig, humeurig en een pien in de kop, mensen! En dan klemt die klotebril ook nog eens strak op m’n neus! Zucht.

Je begrijpt dat ik HEULEMAAL KLAAR MET DAT DING BEN.

Ze zouden eens iets met ogen laseren uit moeten vinden, ofzo.

FarManus

Binnenkort word ik miljardair. Noteer maar vast; ‘Manus wordt binnenkort miljardair’. En dat gaan jullie, ‘de mensen’, allemaal betalen. Noteer dat ook maar vast. Ik heb namelijk iets tamelijk briljants bedacht.

Ik zal het hier zoveel mogelijk in begrijpend Jip en Jannekketaal uitleggen. Zodat jij, de gemiddelde lezer, ook begrijpt waarom jij, de gemiddelde lezer, mijn miljardairheid gaat financieren.

Waar gaat het meeste geld in om, vraag je je af? Juist, de oliebusiness, de wapenbusiness en de farmaceutische business. Nou, en in dat laatste segment ga ik dus mijn fortuin vergaren. Gewoon omdat ze moeten kappen met die eerste twee.
Pijn wordt meestens onderdrukt door medicijnen. Je hebt pijn, je neemt een pilletje en wollah, de pijn is weg. Simpel.
Wat veel mensen niet weten is dat pijn in de hersenen gecreëerd wordt.

Zum bleistift; Je stoot je knie tegen, laten we zeggen, een deurpost terwijl je al fietsend een snelheid van ongeveer 25 km/u hebt. Op het moment van impact gaat er een pijnprikkel in een fractie van een fractie van een milliseconde naar de hersenen. De hersenen denken in een fractie van een fractie van een milliseconde “goh, die lul is tegen een deurpost aan geknald en dat is pijnlijk” en stuurt in een fractie van een fractie van een milliseconde een pijnboodschapper naar de betreffende knie.
Met een para’tje of ibu’tje is deze pijn te onderdrukken. Maar veel mensen weten niet dat het dit para’tje of ibu’tje geen fuk uitmaakt waar de pijn in het lichaam zit, het para’tje of ibu’tje schakelt gewoon de pijnboodschapper uit. Juist, de pijnboodschapper die vanuit de hersenen teruggestuurd naar de pijnplek wordt.

En nu heb ik bedacht dat we dit proces exact hetzelfde gaan ontwikkelen bij jeuk. Want ook jeuk ontstaat in de hersenen, mensen!

Mèn, wat zou dit een doorbraak tegen mijn psoriasis zijn!

Ik ben vast een geldpakhuis in de tuin aan het bouwen!

In shape komen

Nog een week en dan is het weer zover. Zomertijd.
De tijd dat het weer langer licht blijft. De tijd dat de mensen over het algemeen weer wat vrolijker worden. En natuurlijk de tijd dat ik normaal gesproken weer benaderbaar en te bezichtigen ben. Ik zeg bewust ‘normaal gesproken’ want ehm, heb je de temperaturen van de komende tijd gezien? DOE TOCH ’S NORMAAL MAN!
Nee, ik heb besloten dat het minimaal 23 graden moet zijn wil ik mij überhaupt op de vrijgezelle markt begeven. Kom op zeg!

Maar goed, het weer kan zo omslaan en omdat niets vanzelf komt en ik ook dit jaar weer in benaderbaar en bezichtigwaardige shape moet komen, moet ik nog even flink aan de bak. Naarmate de jaren gaan tellen moet ik er meer moeite voor doen, heb ik gemerkt. Die overtollige kilo’s omzetten in prachtlijfniveau is hard werken hoor!
Zucht.

Maar, lieve lezer, laat ik nou vrijdag een helpende hand toegereikt gekregen hebben! Haha, geluksvogel die ik er ben!
Ik kocht mijn favoriete Subwaybroodje en liet deze per ongeluk expres verkeerd vallen.
Zaterdagochtend 05.15 uur klopte dit overheerlijke broodje met grof geweld aan de poort. Hij wilde eruit. Nou, en dat heb ik de hele zaterdag volgehouden. In totaal was 6x me van de hakken schijten nodig om broodmans volledig uit mijn systeem te krijgen. Met als gevolg een dikke kilo kwijt!
Kijk! Now we’re in shape raking!

Laat dat mooie weer maar komen.

Kunst, omdat het moet!?

Enkele mensen in mijn omgeving hebben inmiddels kunstknieën. En ze huppelen weer vrolijk rond alsof ze 28 jaar jonger zijn (ik kan er een paar jaar naast zitten).
 Mooi vind ik dat, die medische vooruitgangsels. Daar moeten ze mee doorgaan.

 Ik weet nog dat mijn oma een kunstknie moest en kreeg. Mensen, wat een hel! Dat was nog zo’n bakelieten ding van 27 kilo en een operatie van 627 uur. En dat ze er nou vrolijker van ging rondhuppelen? Nee, niet echt. Maar ik praat nu over 1926 ofzo.

Maar die kunstunits van tegenwoordig zijn echt tha bomb! Tenminste, als ik de kunstknie’ers in mijn omgeving moet geloven. Die dingen zijn van titaniumplastic ofzo (haha, hij zei tiet 😄), de operatie is in een poep en een scheet heul best te doen en het revalideren is even een paar weken bikkelen maar dan ben je kniegewijs wèl weer 28 jaar jonger (kan er een paar jaar naast zitten)!
 Hmmm, interessant.

Ik denk er sterk over om mijn schouder ook te laten kunsten.
Tis tenslotte 28 jaar geleden dat ie stuk ging.
(zie hier voor details betreffende mijn schouder auw: https://hspot1971.wordpress.com/2014/09/03/trauma/)

Uitrusting

Vorige week was hier de weg afgesloten. Ik pissed want nu moest ik op de vroege ochtend een heel end omrijden. Eenmaal op het werk vernam ik dat een vrachtwagen van de weg was geraakt, de hulpdiensten waren bezig met bergingswerkzaamheden. Ik had begrip.
De chauffeur was in slaap gevallen en in de berm gedonderd en ook daar had ik begrip voor. Of begrip? Ik kon het me voorstellen. Nachtwerk wordt zwaar onderschat namelijk.
Ik had gisteravond een soortgelijke situatie op diezelfde weg. In mijn enthousiasme en mijn gevoel voor verantwoordelijkheid liet ik, na mijn noodgedwongen nachtdienst, de avonddienst erna staan. Even bikkelen zoals ik dat vroeger zo vaak deed.
Tegen 23’en reed ik naar huis en op de lange, donkere weg langs de hei voelde ik dat ik aan het vechten was tegen de slaap. Dank god voor die nieuwe geribbelde belijningen van tegenwoordig!

De verhouding arbeid-rust wordt in mijn branche nogal eens onderschat. Door planners (als de dienst maar dicht zit) maar ook zeker door de medewerkers zelf (dat doe ik wel even). En vooral nachtdiensten zijn gewoon een aanslag op je lichaam, zo simpel is het.
Ik vind het daarom belangrijk dat ik (maar ook collega’s) na een nachtdienst uitgerust in de auto naar huis stap. Helemaal nu het weer een stuk baggerder wordt en de ochtendspitsen drukker en drukker. Mijn werkgever zal het er niet mee eens zijn maar ja, er zijn wel meer zaken waarin wij van mening verschillen. Ik vind dat een powernapje tijdens een nachtdienst, mits mogelijk, moet kunnen. Even de ogen dicht, even opladen, ik vind dat heel normaal. Door allerlei omstandigheden kan het immers voorkomen dat je niet aan je rust bent gekomen voor een nachtdienst.
Niet dat je met je dekbed, je kussen, je pyjama en je slaapmuts op dienst moet verschijnen natuurlijk maar zodra je verneemt dat de ogen zwaar worden, dan moet je ze even kunnen sluiten. Zo denk ik erover.

Ik ben een grootheid in powernappen. Alhoewel ik dat wel heb moeten leren.
In het begin van mijn boomende carrière ging het wel eens mis. Ik werd eens wakker met m’n handen op m’n buik en met m’n vingers in elkaar gestrengeld. Pijnlijk! En ook viel ik eens in slaap met m’n hoofd achterover en m’n mond open. Kaak op slot. Pijnlijk!!
Maar de lolligste was toch wel die ene keer dat ik op de wc in slaap viel. Na een minuut of 20 schrok ik wakker, keek op m’n horloge en wilde opstaan. M’n benen waren compleet gevoelloos geworden door de rand van de pot, ik zakte door m’n hoeven, knalde met m’n gezicht tegen de wc-deur en lag daar een dikke minuut roerloos tussen wc-pot en deur tot er weer wat bloed door m’n beenaderen stroomde en ik op kon staan.
God, wat ben ik blij dat niemand dat weet zeg! Dat zou even een flinke deuk in mijn imago geven!

We uitrust’en!

Vaarwel vriend

Met pijn in mijn hart, een ferme kras op mijn ziel en met de tranen nader dan het huilen moet ik hier mededelen dat mijn trouwe vriend niet meer is. Jarenlang waren we onafscheidelijk maar zoals alles een einde heeft (behalve een worst, die heeft 2), is ook aan deze onafscheidelijkheid abrupt een einde gekomen.
Vaarwel vriend.

Ik stond vorige week, na het douchen, naaktgetorst voor de spiegel mijn tanden te poetsen. En, zoals elke man doet, kon ik het niet laten om het bovenlijf even goed te bekijken. Even de boel aanspannen, even de boel heen en weer laten rollen, je kent het wel. En om eerlijk te zijn, dat zag er nog best indrukwekkend uit hoor. Voor iemand van mijn statuur, leeftijd en lengte zeker.
Maar lieve lezer, nadat ik klaar was met tandenpoetsen en ik uit de badkamer wilde lopen viel mijn oog op het zijaanzicht van het pachtlijf in diezelfde spiegel.

MIJN LIEVE HEMEL!!!!!!
WAT EEN DIKKE PENS!!!!!!!!!!

Ik stortte op m’n knieën op de koude badkamervloer. Janken mensen! Janken! Als een speenvarken. Ik was er kapot van.

Een dikke 27 jaar heeft m’n prachtlijf me bijgestaan, me ontwikkeld, aanslagen overleefd, littekens gevormd, vrouwen betoverd, mannen gejaloerst en opeens en volkomen abrupt is dat nu voorbij. Ik typ dit met biggeltranen.

Nu heb ik alleen m’n humor nog…………………..

Ik aan Zee

Een man van mijn postuur statuur moet zo nu en dan naar zee. Dat zeg ik.
En dat deed ik dus gisteren. Het was er tenslotte weer weer voor. Op de social media werd mij aangeraden het strand bij Wijk aan Zee aan te doen, ik vond dat een prima idee.
Na het werk en na de nodige dut was het half 6 dat ik de voiture naar het westen des lands stuurde. Meer mensen hadden datzelfde idee, merkte ik, want ik rolde van file naar langzaam rijden naar file naar langzaam rijden.
Randstad……………..zucht.
Klokslag 19.07 uur parkeerde ik de auto en 13 seconden later (ik parkeer heul snel) liep ik de zee tegemoet. Het voelde als thuiskomen. Ik keek eens rond, zag dat er nog best wat mensen waren en ik realiseerde mij iets; Zou ik nog de enige met een heuptasje zijn?

Het prachtlijf seinde dat het gevuld moest worden met v&v (voedsel & vocht), ik ging de eerste de beste strandtent die ik tegenkwam naar binnen. Dat deze strandtent niet bij mijn duiningang maar bij de andere ingang 36 kilometer naar rechts lag, keek ik niet van op. Zucht. Maar ja, het gaf mij de kans om even langs de branding te huppelen.
De snelle hap slikte ik met een glas cola weg want het zweet gutste op plekken waar ik geen zweet wil hebben te gutsen.
Ik zocht en vond een rustig plekkie om wat baantjes te trekken maar ik had helemaal geen zwembroek, badmuts, vliezen en handdoek mee dus dat liet ik achterwege. Ik ging tot m’n knieën in zee staan en voelde de kracht van het machtige vochtige monster.
Recht tegenover de zon (heel toevallig! Zie foto) ging ik op het strand zitten, legde een sigaartje op de lip en mijmerde wat voor me uit. Wat zou het gaaf zijn als ik hier kon wonen. Zou hier een vrouw werk voor me zijn? Hoe gaaf zou dat voor de jongens zijn? Weten ze hier echt niet hoe handig een heuptasje is?

Mijn plan was om de ondergaande ploert in zee te zien zakken en een foto te maken maar -zucht- telefoon leeg. Ik vliesde het ritueel dan maar op m’n net en vertrok richting het midden-oosten des lands. Om half 11 was ik thuis, ik had een prachtige avond gehad.

En nu maar hopen dat het geholpen heeft tegen mijn gepsoriasiste scheenbenen.

We ik aan zee’en!

Ik ben verdrietig

Nou ja, verdrietig? Dat is misschien een wat te groot woord. Verdrietigjes is het eigenlijk meer.
Dat ik-wil-grijs-haar fetisjisme van me begint namelijk een beetje sneu te worden. Het wil me maar niet lukken een nestorische blik te groeien en ook het grijs-laten-vervenidee heb ik laten varen want dat was toch niet zo’n succes als waar ik op gehoopt had. Dus swa, niets aan te doen, even slikken en weer doorgaan, wat niet is kan nog komen.

En dus verlegde ik mijn interesse naar mijn onderhoofd. Want dat kan ik wel gewoon in de spiegel zien, haha! In mijn snor en in mijn baard kom ik zo nu en dan wel ’s een verdwaald grijs/wit haartje tegen en zo’n ringbaardgeval zal mij best wel staan, dunkt me. Dus moet ik ze laten groeien om dit resultaat te kunnen beoordelen en dat is precies wat ik heb gedaan. Waar ik normaal gesproken het liefst glad als een babykont tevoorschijn loop heb ik mij de afgelopen 2 weken nachtdienst niet geschoren.
Maar je raadt het al. Het resultaat na 14 dagen scheerloos doen was diep droevig. Alhoewel ikzelf vond dat het er wel ruig uitzag was er werkelijk niemand die het opviel. Niemand die vroeg; ‘Goh, laat jij je baard staan?’ of zei; ‘Hé, dat staat je leuk/stoer/woest aantrekkelijk.’ En waarom? Omdat ik de baardgroei van een zesjarig meisje heb, dat is waarom!
En dus heb ik het scheermes er maar weer overheen gehaald. En nu ben ik dus ietwat verdrietigjes.

Ik geloof dat ik me maar neer moet leggen bij het veeeeeeeel te langzaam grijs worden. Het is niks en het zal ook niks worden. En dat is best ruk want ik ben er van overtuigd dat ik hierdoor verscheidene schurkenrollen in grote blockbusters mis loop. En dat is voor jou, lieve lezer, ook weer spijtig want nu zal je me nooit op het witte doek zien schitteren.

We verdrietig’en!

Verbrande kop

Zucht, heb ik weer. Ik loop met een verbrande kop rond.
Weet je hoe irritant dat is? En dat je er altijd achter komt als het al te laat is.
Maar ja, is het niet zo dat als je ‘eigenwijs’ in de dikke van Dale opzoekt, je mijn foto ernaast ziet staan?

En ja, ze hadden bij de behandelkliniek gewaarschuwd dat de zonnebanken een keer of 36 sterker zijn dan de gewone huis-tuin-keuken zonnebanken.
En ja, ze hadden bij de behandelkliniek gewaarschuwd dat je er het beste een sok omheen kunt doen.

Maar ja, is het niet zo dat als je ‘eigenwijs’ in de dikke van Dale opzoekt, je mijn foto ernaast ziet staan?

24/7 ziek

Leven met een niet te genezen ziekte is ruk.
Hoewel, niet te genezen? Ik ben ervan overtuigd dat de medische wereld (lees farmaceutische industrie) bewust ziekten in stand houdt maar daarover wellicht een andere keer.

Ik leef met een niet te genezen ziekte. Ik leef nu al een jaar of, tja geen idee eigenlijk (jaar of 10,15,20,25?) met een niet te genezen ziekte. Of eigenlijk is het een aandoening, een niet te genezen aandoening; Psoriasis. Een huidziekte waarbij de celdeling van de huid versneld gaat en hierdoor rode, droge, schilferige plekjes ontstaan. Deze plekjes jeuken als de ziekte maar met zoutbaden, lichttherapie, crèmepjes, zalfjes, pilletjes en vooral NIET KRABBEN! is deze jeuk aardig onder controle te houden.
De behandeling met zoutbaden en lichttherapie wordt voor 30 behandelingen per jaar vergoed. Ikzelf start hier, net als de meeste patiënten trouwens, in het voorjaar (vanaf volgende week weer!) mee. Hierna ben ik dan voor het grootste gedeelte van de plekjes af en kan ik ongestoord blootgebeent en blootgetorst de zomer ingaan.

Maar het probleem zit ‘m in de tijden dat ik op mezelf als behandelaar ben aangewezen. Doorgaans in de wintermaanden. Dan moet ikzelf zonnebaden. Maar ja………..winter, duh. Dan moet ik mezelf insmeren. Maar ja……..gedoe, duh. De zalf moet ten eerste op alle plekjes aangebracht worden en, om eerlijk te zijn, dat is al een hele onderneming. Dan moet de zalf zeker een half uur intrekken. En daarna moet ik het goed afdouchen. Maar met mijn onregelmatige diensten is dit gewoon niet te handhaven. Ik heb er de tijd simpelweg niet voor. En om nou mijn bed helemaal onder de crème te smeren, daar pas ik ook voor.
Daarom vroeg ik vorig jaar om medicijnen want dat gesmeer kwam me de keel uit. Ik kreeg ze. Een potje met hele kleine pilletjes en een potje met flinke units. Ik moest de dosering per week opbouwen. Van de kleine pilletjes kreeg ik opvliegers, van de grote pillen werd ik hondsberoerd. Daar ben ik dus mee gestopt.

Waar ik voorgaande jaren uitkeek naar de professionele behandeling vanwege de jeuk kijk ik er nu reikhalzend naar uit vanwege pijn.
Het is me enkele weken geleden in de rug geschoten en sindsdien verrek ik af en toe van de pijnscheuten in m’n onderrug. Ik weet niet of er een verband is hoor maar er bestaat een kans dat psoriasis naar binnen slaat met reuma tot gevolg. En hoewel ik liever pijn heb dan jeuk, is reuma toch wel even een heel ander kopje thee.
Me dunkt.

Volgende week hoor ik meer.

Schaars getijd

witlof

Schaars getijd, wasda nou weer, Manus? Jij woordenverzinnert jij! Nou, wat denk je zelf? Schaars gekleed is niet veel om het lijf hebben. Ergo, schaars getijd is niet veel tijd hebben. Duh.

De beetje vaste lezer hier weet het inmiddels, ik heb veel te weinig vrije tijd. Dat wil zeggen dat ik veel te weinig tijd heb zonder verplichtingen. Dat ik doen en laten kan wat ik maar wil. Eigenlijk is veel te weinig een understatement want in principe heb ik in de 4 weken maar 1 zaterdag volledig vrij.

(ruimte voor een aaaaaaaaaahw, gossie momentje)

Maar goed, ik heb daar nou eenmaal voor gekozen dus ik moet niet zeiken. Oh, eigenlijk wel. Momentje, zo terug……………….
Nu begrijp ik als geen ander dat jij er wellicht van baalt dat ik zoveel geen tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen maar laat ik daar nu iets op verzonnen hebben!

Ik geef hier aan wanneer ik tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen en dan kan jij dat vastzetten in je agenda. Hoe briljant is dat?
Pen en agenda bij de hand? Komt tie;

Zaterdag 11 februari – zaterdag 11 maart – zaterdag 8 april – zaterdag 6 mei – zaterdag 3 juni – zaterdag 1 juli – zaterdag 26 augustus – zaterdag 23 september – zaterdag 21 oktober – zaterdag 18 november – zaterdag 16 december.

Pik een datum, zou ik zeggen!

Wens je nu de sociale en/of vriendschappelijke dingen aan je voorbij te laten gaan en ga je puur voor de romantische en/of seksuele dan moet ik je wel even wijzen op mijn, voor dit soort zaken, beschikbare periode. Van zondag 26 maart tot en met 29 oktober dat is. Tijdens deze zomertijd is het eigenlijk vrij eenvoudig; Jij regelt de avond, ik regel de love ❤💛💚💙💜💞💕💝💘💖💗💓🖤

Hé, laat daar nou een lekkah nummah over gemaakt zijn! Nah zeg, wat een toeval!

We schaarse getijd’en!

 

50 tinten grijs

 In mijn eeuwig durende strijd om er wat volwassener, wat rijper, wat intelligenter, wat mannelijker, wat George Clooneyer uit te zien mekker ik mijn kapster al een jaar of 10 de oren van haar hoofd om grijs haar. Elke knipbeurt vraag ik naar de grijshaarstatus en elke keer moet ze mij teleurstellen. Ja, hier en daar komen zo links en rechts langs m’n hoofd wat grijze haartjes door maar dat zet nog weinig doden aan de zeik. Me dunkt.
‘En verven dan?’, smeekte ik uit pure wanhoop. Nou, daar was ze kort en bondig over. ‘Dat ziet er niet uit.’

Tot vorige maand.
Een nieuw middel zou eventueel heel misschien wellicht mogelijk kunnen werken. Lichaamsdelen gingen strak staan, ik was in mijn nopjes. Haar plan om het te testen op haar puberzoon werd door mij afgeserveerd. Mocht het mislukken zou hij misschien gepest worden. Leer mij niks over pubers. Ik bood mezelf als proefdier aan, schaamte komt immers niet in mijn vocabulaire voor.
We planden een afspraak. En gisteren was die afspraak.

De bedoeling was dat mijn haar eerst lichter diende te worden. Ze smeerde mijn haar in met ??? en ik moest het een half uur in laten trekken.  Ik vond het prima.

Daarna was het de bedoeling dat mijn haar pornoblond zou zijn maar het was eerder bloedgeel. Ze smeerde ??? er nog een keer in en weer moest het flink intrekken. Ik vond het prima. Het resultaat was niet helemaal naar haar tevredenheid maar de tijd begon zich er inmiddels mee te bemoeien. Als een regelrechte Johnny Rotten ging ik de volgende fase in, het aanbrengen van de kleur grijs.  Ik vond het prima.

Vanzelfsprekend moest ook dit flink intrekken en halverwege zag ik toch wel degelijk mijn haar transformeren naar grijs. Lichaamsdelen gingen strak staan, ik was in mijn nopjes. Het was weliswaar van dat onverzorgde, werklozengrijs maar toch, het was grijs. 

Na dik 2 uur werd het tijd om de boel uit te spoelen, droog te maken, bij te knippen (hahaha, dat kan helemaal niet) en het resultaat te aanschouwen. Nou, daar kan ik kort over zijn. Een slappe lach bij kapster.
Er hing een groene gloed over mijn, in mijn ogen, onveranderde kleur kapsel. Ik zag nul verschil met dik 2 uur eerder in haarkleur en van grijs was nu helemaal geen spoor meer te vinden. Ik werd een tikkeltje bedroefd.
Volgens kapster had ik de te donkere grijze kleur gekozen en kon zij zelf ook onmogelijk tevreden zijn over het resultaat. Dat groene was hilarisch maar het resultaat viel zwaar tegen.
Ik betaalde de knipbeurt en spraken af dat we in januari een nieuwe poging gaan wagen. Dan met de witste grijze kleur verf.
Ik kijk daar nu alweer naar uit.

We 50 tinten grijs’en!

Winterslapje

naamloosIk zat gisteren met de keizer van de woordgrap aan één tafel. Ja, inderdaad, de keizer. Eerlijk is eerlijk, ik ben zelf persoonlijk ook best wel een koning op woordgrapgebied maar mensen, deze man is de absolute keizer. Van elke 5 woorden die deze hilaman uit zijn giechel strooit zijn er 6 woordgrappen. Hij komt niet vaak maar als hij er is, hilariteit alom!
Voorbeeldje doen? Hij zei dat het wellicht te koud was voor een blikje cola en dat het dan coula zou zijn……………………… Ja precies, ik moest ook even een moment voor mezelf nemen om naar lucht te happen. Manmanman, schitterend! Hoe verzint ie ‘t?
Hij is ook degene die bloghut, dat ik hier wel eens gebruik, verzon trouwens.

Aan diezelfde tafel was het, zoals meestal, een lollige bende en bespraken we de wereldse zaken op luchtige, vooroordelende en humoristische manier (DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!). Alle gebruikelijke onderwerpen haalden we er even doorheen zoals daar zijn religie, het weer, het verkeer, de politiek, make up voor mannen (huh?) en vanzelfsprekend de seks. Tijdens dit laatste onderwerp hield ik me redelijk op de vlakte omdat ik natuurlijk ‘in ruste’ ben. Het is tenslotte wintertijd.
Maar daar nam hilaman geen genoegen mee en wilde daar het fijne van weten.
Zucht………….
Ik vertelde dat ik al een jaar of 5 één van de 39 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland ben maar dat ik alleen tijdens de zomertijd op vrouwen jaag. In de wintertijd doe ik weinig tot niets aan eventuele relatieopbouw. En ook vertelde ik dat mijn libido tijdens deze periode veilig opgeborgen zit. Ik vertelde zelfs dat ik mijn unit tijdens de vrieskou in winterse tijden wel eens een tijdje kwijt ben. Dan is ie gewoon foetsie. Helemaal in z’n schulp gekropen. Maar dat kan ook aan de niet al te forserigheid van mijn unit liggen natuurlijk. En geef ‘m eens ongelijk! Dit zijn toch geen temperaturen man!

‘Ah!’, zei hilaman, ‘dus eigenlijk heb jij een winterslapje.’

Piesen, mensen! Meerdere dopjes vocht kwamen mee. Tranen biggelden over wangen. Mondinhouden werd over tafel gespuugd. Mensen vielen van stoelen. HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂.
Manmanman, waar haalt ie ze toch vandaan?

Ik beloofde deze woordgrap der woordgrappen te delen met mijn bloggroupies.
En dat heb ik dus bij dezen en zojuist gedaan.

We winterslapje’en!

Zoek zoek

kerstradEn daar istie weer hoor! Het ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’. Het is namelijk zo dat ik 1e kerstdag volledig en totaal vrij heb om me in te laten huren en/of uit te laten wonen.
De vaste groupies weten het inmiddels, voor de nieuwe alhier zal ik het even in het kort uitleggen.

Klokslag 09.43 uur op 1e kerstdag ontvouw ik mijn gigantische ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’ op de grond. Rondom het rad staan alle foto’s van personen in mijn telefoontelefoonboek, alle foto’s van Facebookvrienden, alle foto’s van Twittervolgers èn alle foto’s van Instagramfans. Ik geef een enorme slinger aan de pijl in het midden en waar de pijl tot stilstand komt, die is de gelukkige. Die persoon ga ik verrassen met een verrassingsbezoek. En die persoon kan zich dan een namiddag en/of avondje verkneukelen aan mijn looks, mijn prachtlijf, mijn brains en aan mijn arsenaal aan flauwe (woord)grappen die allemaal hun hoogtepunt kenden in 1982 maar nog ozo lollig zijn.
En het leuke is dat ik niet aankondig dat ik kom! En ook niet hoe laat! Whoehahahahaha 😂😂😂😂😂.
Kun je het voorstellen? Zit de hele familie, incluis die dronken oom, die chagrijnige tante, die dove opa en schetende oma, gezellig aan de eettafel te gourmetten, sta ik ineens voor de deur. HALLOOOOOOOOOOOO!!! 👋🏼
Man man man, hilarisch is dat. Elk jaar weer.

Of zal ik het dit jaar anders aanpakken en gun ik jou, lieve lezer, een kans om mij over de vloer te krijgen? Dat jij jouw gegevens èn foto in de mailbox plempt en dat ik de pijl jou laat kiezen? Een soort van ‘ballen zoeken kerstboom’, zeg maar.
Ik laat de keuze aan jullie groupies alhier.
Moet het een bekende worden of moet het een eventuele onbekende (droom)vrouw worden?
De lijnen staan vanaf nu open.

We wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’en!

Knakken

knakNu ik al dik 1900 dagen alleen, verlaten en eenzaam op dees kloot rondhuppel, (start geluidsband; Aaaaaaaaaahw) merk ik dat er toch wel dingen zijn die ik mis. Natuurlijk de liefde, de erotiek en de seks. Maar ook de warmte, de geborgenheid en de ‘maatjes’ zijn.
En nu ik toch bezig ben, ik mis het thuiskomen, het knuffelen, Els en Ruud en het lachen. Soms zelfs slappe lachen.

Maar wat ik eigenlijk het meeste mis………. Of liever, waar ik eigenlijk het meeste behoefte aan heb is de lichamelijke verzorging. Ze schroomde niet om mijn prachtlijf prachtig te houden. Oorharen eruit jassen, neusharen eruit jassen, wimpers eruit jassen, mee-eters uitpulken, pukkels uitdrukken, ze draaide haar hand er niet voor om. Heerlijk vond ik dat. Ik ging dan op m’n rug liggen en zij ging dan zo op me zitten dat ik me totaal niet meer kon bewegen (lees ontsnappen) en ik me volledig over moest geven aan haar grijpgrage nagels. Man, prachtige tijd.

Maar het alleralleraller mis ik het knakken. Ik heb al duizend jaar last van m’n rug. M’n onderrug dat is. Dat zit daar ergens in de knoop ofzo. Of het komt door m’n houding, wie zal het zeggen? In elk geval doet mijn rug auw. En soms heel erg auw (start geluidsband; Aaaaaaaaaaaaahw)  
Jááááááren geleden ben ik eens naar een fysiotherapeut geweest en hij leerde me een trucje om de rug te ‘knakken’. Ik moet dan op m’n rug liggen met de benen gestrekt. Dan moet één been gebogen over het rechte been als een omgekeerde V. Een ander moet dan mijn boventors tegenhouden terwijl met het volle gewicht de omgekeerde V de tegenovergestelde richting uit wordt gedrukt. ‘krakkrakkrakkrak’ doet rughausen dan. En daarna het andere been de tegenovergestelde richting op. HEERLIJK!!!
Maar voormaligje deed het altijd zo lomp dat ik van de pijn een slappe lach van hier tot minimaal Taiwan kreeg. Hahahahahaha. Man, wat mis ik dat.

Over 130 dagen ga ik weer de vrouwenmarkt op. Wens jij nu niet zolang te wachten en ben jij genegen om bovenstaande ‘ik mis’ dingen op je te willen nemen, neem dan even contact op.
Ik denk dat we er samen wel uitkomen.

We knak’en!

Opvliegers

Ik schreef laatst toch al dat ik aan de drugs ging? Weet je nog? De heavy shit. Nou, afgelopen maandag kreeg ik een sms dat ze bij de plaatselijke dealer klaar lagen. En dinsdag heb ik ze dan ook gehaald. Ik kreeg 2 plastic potjes mee, een klein potje (de 30 mg units) en een iets groter potje (de 120 mg). Er werd me met klem verteld om me asjeblieft aan de dosering op het stickertje te houden want “het zijn aardig zware drugs”. Ik glimlachte wat, deed m’n zonnebril weer op en ‘Uhu’de’ naar het meiske. Pfffff, wat wil zo’n meid mij nou vertellen over mijn eigenste prachtlijf en hoe ik daar mee omga?
Pilletjes niet groter dan een snotje, zitten in de potjes. De eerste week mag ik 1 per dag, de tweede week 2 per dag enzovoorts. Bij de vijfde week mag ik overgaan op de 120 mg units, 2 x per dag, zesde week 3 per dag enz. En dit mag ik maximaal tot 3x per dag ophogen. Tot ik waarschijnlijk zo stoned als een garnaal ben en ik ongetwijfeld totally verslaafd ben. En ik fietsen ga jatten, op Nike Air ga lopen, m’n tanden kwijtraak en in portieken ga slapen.
Ik heb gisteravond, voor mijn 3,5 urende dut (ik was kapot!), het eerste snotje ingenomen. En toen ik weer wakker werd vernam ik er niets van. Tsssss, met je bijwerkingen! Zie je dat het oplichters zijn, daar bij de farmaceutische industrie?!
Maar, lieve lezer, wat er afgelopen nacht met me gebeurde, ga ik nu opschrijven. Lees snel verder dan!

Om 3.15 uur exact schrok ik wakker. Mijn lichaam stond in brand. Het zweet brak me uit alle lichaamsopeningen uit. Ik was helemaal heet! Hmmm, ik was helemaal heet en trok m’n shirt langzaam uit. Jij zat op je hurken voor me en trok m’n string langzaam over m’n kloppende…….
Oh wacht, dat is een andere categorie. Sorry!
Ik schrok me een aluhoedje. Wat was dat nou weer? Een tijd terug al hartkloppingen en nu dit! Ik sprong uit bed en keek angstig om me heen. Hypochondrisch als ik ben ging ik uit van het ergste en dacht dat mijn laatste uur geslagen had. In mijn hoofd streepte ik eventuele onmogelijke oorzaken weg:
Een aanslag op mijn leven? Hahahahahah, ik moest er zelf om lachen.
Een brandende sigaar in bed? Ik rook in de tuin.
Een woest erotische droom? Hmmm, zou kunnen maar dan zou ik lichamelijke opstand moeten hebben.
De snotjes dan ? Vlug pakte ik de bijsluiter erbij. ‘Opvliegers’ stond bij de lijst van bijwerkingen.
Aha!

Lieve lezer, ik ben dus een man in de herfst van zijn leven met opvliegers. Zucht, het is een vreemde wereld.
Maar nu ineens begrijp ik vrouwen ook een stuk beter! Da’s ook wel weer goed nieuws, toch?
Nu zij mij nog.

We opvlieger’en!

Afzien

afzienMan man man, wat heb ik gisteren afgezien zeg! Niet normaal meer. Afzien met een grote A hoor! De laatste keer dat ik zo moest afzien was nooit dus dan weet jij wel hoe ik afgezien heb.
In al mijn wijsheid besloot ik op de fiets naar de korfbalwedstrijd van Sam te gaan. Het bleek namelijk een thuiswedstrijd te zijn waar ik de hele week overtuigd was dat ze uit moesten spelen. Maar goed dat ik nog even keek.
Vanaf mijn residentie naar de thuiswedstrijd is een sigaartje of 4, bedacht ik me, en omdat ik een laatste momentman ben en dus veel te laat vertrok, moest ik flink doorstoempen. Je kunt immers als trouwe vadersupporter niet te laat bij een wedstrijd van je zoon aan komen kakken. Nou, die 10,7 km deed ik in nog geen half uur (een half uur voor aanvang van de wedstrijd was ik er…………. zucht) en als je mijn conditionele gesteldheid èn de best wel heuvelachtige omgeving hier kent, is dat best wel een prestatie. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik het sportpark op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.
Vol in de zon (zonder zonnebril want het zou een bewolkte dag worden………..zucht) schreeuwde coachte toeschouwerde ik de gelijk opgaande uiteindelijke overwinning. Mooi, weer 2 punten!

De Airborne herdenking op de hei bezoeken wij altijd op de fiets en ook deze keer was dat het plan. Voor Teun is het nog iets te ver fietsen, hij mocht bij mij voorop. Sam is al groot genoeg om die 3 sigaartjes zelf te fietsen maar hij had veel gegeven in de wedstrijd en was moe. Hij begon te jammeren tegen te sputteren. Mama bleef onverbiddelijk en zag het niet zitten om later met de 2 jongens op de fiets terug naar huis te moeten. Omdat de hei aan mijn tuin grenst offerde ik mezelf op en opperde ik dat ze allebei bij mij op de fiets konden en dat ik ze later met de auto naar mama zou brengen. Uitstekend plan.
In mijn ‘kijk eens wat een sympathieke vader ik ben’ enthousiasme vergat ik even dat het hier in de omgeving best heuvelachtig is en dat de jongens een stukje zwaarder dan 2, 3 jaar geleden zijn geworden. En dat merkte ik gelijk bij het eerste colletje van de dag. GOEIENDAG ZEG! Een procentje of 37 omhoog en ongeveer 1439 meter in lengte (kan er wat procenten en meter naast zitten). Ik trok het niet. Ik voelde spieren verzuren waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had. Halverwege pakten we even een rustmoment. Altijd lollig dat Sjonnie Voorop op zo’n moment dan zegt dat ie er ook moe van geworden is…………. zucht.
De overige heuvelachtige kilometers deed ik op karakter. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik de hei op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.

Van de hei naar mijn tuin is toch nog best wel een stukkie en ook hier was het fietspad op en af. WIE VERZINT DAT? MAAK FIETSPADEN GEWOON VLAK!!!!! WE HEBBEN NIET ALLEMAAL ZO’N GAYMOTORTJE ERIN!!
Na 3 kwartier fietsen, kletsen, ouwehoeren en afzien kwamen we bij mij thuis aan. De jongens gingen voetballen in de tuin. Ik plofte op de bank. Bezweet en uitgeput. Man man man, wat had ik afgezien.

Maar lang niet zoveel als mijn grote held in 1944 die ik natuurlijk ook dit jaar weer heb mogen ontmoeten.
Dus ik moet eigenlijk niet zo piepen.

john-jeffries

 

 

Tijd voor wat nieuws

schuldklierAls ik me niet vergis (en dat is zo want voor ik me vergis, vergis ik me niet) heb ik hier wel eens laten vallen dat ik kamp met/lijd aan/last heb van psoriasis. Een enge huidziekte waardoor ik vrouwen afschrik en ik voor altijd eenzaam en alleen zal blijven huidaandoening die gewoon ontzettend irritant is maar waar ik mee heb leren leven. Ik heb het nou eenmaal. Tis nait aans, zouden ze in Groningen zeggen.
Jaarlijks heb ik recht op 30 behandelingen bij de Padberg kliniek in het pittoreske Ede.
Ja, je leest het goed, ik MAG van mijn zorgverzekeraar 30 keer per jaar in behandeling. En dat voor een kleine eigen bijdrage van mijzelf. Ze zeggen niet van kom, we gaan die ziekte van jou eens even helemaal de kop indrukken, geld speelt geen rol. Nee, ze geven me 30 behandelingen per jaar……………………. Ach, laat ik ook maar niet beginnen over de farmaceutische maffia. Tis nait aans.
Trouwens, die 30 behandelingen zijn ruim voldoende hoor. Tenminste om het grootste gedeelte van mijn ‘vlekjes’ te doen verdwijnen. En ik word me er toch poepiebruin van! Mooi man, zo’n lichtcabine. En over het hele lichaam hè! Met regelmaat trek ik zelfs even de bammetjes van elkaar als ik erin sta. Per behandeling wordt de belichtingstijd opgeschroefd zodat het prachtlijf er geleidelijk aan kan wennen. Daar is over nagedacht. Nadeel is wel dat na een minuut of 2 in die cabine je er thuis achter komt dat een sok over het mannenkopje wellicht een goed idee zou zijn geweest.
Dus…………

Maar op mijn kruin en op mijn scheenbenen zitten hardnekkige plekken die zelfs na die 30x niet helemaal verdwijnen en hoewel ik het altijd hartstikke gezellig vind met de vriendelijke behandeldames aldaar, met die hardnekkige plekken ben ik nu wel een beetje klaar. Die crèmes en smeerseltjes heb ik nu wel gezien, ik wil hardere maatregelen. En zo gooide ik gisteren mijn charmes in de strijd in het gesprek met de behandelende artse (vrouwelijk arts, heb ik zojuist verzonnen, mag voor mij in de Van Dale).
Heb je er beeld bij? Ik met mijn gebruinde en naakte prachtlijf onder een badjas en dan mijn charmes in de strijd gooiend? Het resultaat laat zich natuurlijk raden, ik heb het voor elkaar gekregen.
Ik ga aan de medicijnen! Zware jongens zelfs. Ik lees in de bijsluiter dat een bijwerking verlies van spraakvermogen of zelfs halfzijdige verlamming kan veroorzaken. Maar hé, living on the edge toch? Tis nait aans.

Ik hoop dat deze medicijnen van binnenuit de boel herstellen en dat de hardnekkige plekken nu ook echt verdwijnen want anders moet ik helaas overgaan tot drastische maatregelen, ben ik bang. Ik ben er namelijk van overtuigd dat de schildklier de grote boosdoener is. Dat ding regelt de hormoonhuishouding dus krijgt ie de schuld. Schuldklier! Ik heb de camera op m’n iPhone even op röntgen gezet (ècht cool!) en een fotootje gemaakt (zie boven) en ik weet nu waar ie zit.

Ik moet nog even zien of het me lukt dat ding zelf te verwijderen of dat ik het aan medisch personeel overlaat.
Iemand tips?

We psioriasis’en!

Ik kan het niet alleen

Plan fails

Het zag er allemaal rooskleurig uit. De omstandigheden waren perfect. Mijn vrije zaterdag (en zondag laat beginnen), prachtig weer en de afsluiting van een feestweek in het deurp met een 60’s party. Ik had er zin in. Ik keek er zelfs naar uit. Even uit de sleur, even het hoofd leeg, even ouderwets feestvieren en dan maar zien waar het schip terecht komt.

Vrijdag ving mijn slaapdag later aan dan gepland vanwege aflossingshit. En geloof me, je wilt geen aflossingshit na de laatste van bijna 2 weken nachtdienst. Tegen kwart voor 10 lag ik in m’n bed. Om half drie had ik een afspraak bij de kliniek dus zette ik de wekker. Dit bleek niet nodig want om 13 uur stond ik alweer fris (nou, niet echt) en fruitig (dat ook niet) naast m’n bed. Bij de kliniek kwam ik langzaam weer tot leven en na de behandeling voelde ik me zelfs top. “We gaan naar de 60’s party”, zei ze. “En m’n vrijgezelle vriendin komt ook mee!” Hmmm, daar had ik wel oren naar. En dat die vrijgezelle vriendin meekwam was een aardige bijkomstigheid. Ik keek op m’n foon van hoe en wat, het feest was van 20.00 uur tot 00.00 uur. Perfect!
Thuis klom ik even op de bank om wat bij te dutten maar met de bloedhete temperatuur buiten en dus ook binnen was dat niet te doen. Ik besloot boodschappen te doen. Ik voelde me sterk immers.
Zoals bijna elke vrijdagavond ga ik even bij m’n matties langs voor een snackje, een koffietje, een biertje en een partijtje slap lullen. Deze keer stipten we onder andere de hittegolftemperaturen in combinatie met een behaarde kont even aan. Het zijn altijd interessante gesprekken op zo’n vrijdagavond.

Het korfbalseizoen is ook weer begonnen en Sam had zaterdag om 10 uur een oefenwedstrijd in Driebergen. Natuurlijk mocht ik dat als zijn grootste supporter niet missen en zat ik om half 10 in de auto. Het werd een eenvoudige 7-1 overwinning en de jongens wilden met mij mee terug want ik heb dat nummer uit Dusty in de auto. En zo scheurden we over de snelweg terug met Thunderstruck galmend uit de speakers.
De zaterdagmiddag stond in het teken van het huishouden. Stoffen, zuigen, wassen, opvouwen, bedden verschonen. Ik streek zelfs m’n overhemden! Ik voelde me sterk immers. Omdat mijn date-oproep op Twitter welgeteld 0 reacties had opgeleverd vroeg ik een dinnetje om mij te vergezellen naar het feest van die avond. Ze had een avondje met haar dochter gepland en dat is ook leuk natuurlijk. Ik wenste haar veel plezier.
Het was er tijd voor, een voordutje. Denk dat het half 7 was. Even een uurtje, voor het eten aan. Ik legde m’n spijkerbroek, m’n witte overhemd en m’n Hawaii-colbert vast klaar. Zou dat even een verpletterende indruk maken als ik die feestzaal binnenkom!

Om 22.40 uur werd ik badend in het zweet op de bank wakker. Ik zag nog net het einde van Mission impossible op tv……………………………
Zucht.
En zo, lieve lezer, kan ik weer een mislukte avond aan het lijstje toevoegen. En alleen omdat de tank van mijn prachtlijf weer eens op een verkeerd moment leeg was. Maar ja, what’s new?
En om eerlijk te zijn? Ik vind het zwaar, dat alleen zijn.
Sterker nog, het voelt als een mission impossible.

Fluffen

Groningers hebben de dikste. Iiiiiiiiieeeehhhaaaaaa! Nee, dat je het even weet, lieve lezer. Wij Groningers hebben gemiddeld gezien de dikste taas. Dus.

Geen idee wat je met deze intel moet maar er schijnt een onderzoek geweest te zijn en dit was de uitkomst. Ik vind het allemaal prima. En voor jouw informatie, ze hebben mij niet meegenomen in dat onderzoek. Wellicht ook maar goed want ik had het gemiddelde flink omlaag gehaald. Me dunkt. Ik ben (soms) een dikke lul maar er eentje hebben? Nee. Zou ook niet weten wat ik met een dikke piem zou moeten, trouwens. Ik bedoel, zo fors qua lengte issie nou ook weer niet en als ie dan wel dik zou zijn, zou het meer op een curlingschijf lijken. Toch?

Eigenlijk heb ik een hele eigenaardige unit. Het is net of ie een eigen willetje heeft. Negen van de 10 keer is meneer gewoon op oorlogslengte maar zo heel af en toe ligt ie heel stil in een hoekje van de slip een beetje in zichzelf gekeerd te wezen. Dan moet ik ‘m flink wakker fluffen als ik bijvoorbeeld moet plassen. Net ook weer. Ik moest me voor één van de laatste keren laten behandelen en kleedde me in de kleedkamer uit. Slippers aan, badjas aan en ik wilde de behandelruimte vrolijk instappen. Ik keek nog even gauw omlaag en ja hoor, Harrie had er weer eens geen zin in. Nu wil ik de dames daar natuurlijk niet in een slappe lachbui meemaken dus ik moest iets doen. Heb ik me daar een kwartier staan fluffen! Zucht.

Ik denk dat het alles te maken heeft met welke slip ik onder de boxer draag. In de nieuwe, vrolijker slips voelt mijn king dingeling zich waarschijnlijk prettiger dan in die ene ouwe, zwarte. Ik zou het anders ook niet weten.
Oh, je bent blijven hangen bij die slip onder de boxer? Ja, ik draag dat. Vind ik handig. Ik kan niet tegen mijn T-shirt in de slip gepropt, ik prop ‘m in de boxer. En het overhemd gaat over die boxer in de (spijker)broek. Duh!
En mocht het wèl iets anders zijn, dat fluffen is zo af en toe ook best wel fijn hoor. Eerlijk is eerlijk. Even de stofwolken er vanaf kloppen kan heus geen kwaad.
Ik ben trouwens nog op zoek naar een flufster? Iemand?

We fluf’en!

Total bodyshave

Afro

Het was gisteren total bodyshavedag in huize Manus. Het was tenslotte de laatste dag van de maand dus het mocht ook wel weer. Total bodyshavedag, wat is dat nou eigenlijk? Nou, het woord zegt het eigenlijk al, het is een totale lichaamsontharingsdag. In deze tijd van ranzige hipsterbaarden, klef rugbeharing, zweterig kontbeharing en afro schaambeharing is mijn total bodyshavedag een aangename tegenhanger. Me dunkt. En trouwens, de warme dagen komen er weer aan. Tenminste, daar ga ik na die 382742055342849745342649 ml regen wèl van uit.

Ik stond vroeg op, 10 uur, want ik wilde er uitgebreid de tijd voor nemen. En ook omdat ik om 10 uur moest pissen. Ik moet standaard na een nachtdienst om 10 uur pissen. Vraag niet waarom, het is gewoon zo. Raarrrrrrrrrrr.
Ik begon met het wegbonjouren van dat ene irritante wenkbrauwhaartje. Weet je hoe klut zo’n ding voor je ogen heen en weer te slingeren is? Dat ging deze keer redelijk snel. Na 4x aan de haartjes jassen, en elke keer betraande ogen, had ik de juiste te pakken. Top! Hierna waren de ooruitsteekharen aan de beurt. Dat is een leeftijddingetje hoor. Vroeger had ik ze nooit! En ze zijn grijs. Die haren wèl! Zucht.

Toen was ik van plan de neusharen te elimineren maar ik bedacht me een ooit gemaakte sterke grap van m’n maatje Maurice. ‘Toen bleek dat je helemaal geen snor had’ reageerde hij gevat op een bericht van mij op Facebook over mijn snor en neusharen. Ik schoor dus eerst mijn snor eraf. En ja hoor, daar prijkten de neusharen open en bloot. Mèn, goeie tip eigenlijk! Weer met betraande ogen pincette ik ze er één voor één uit. Hierna puntte ik de okselharen nog even gauw bij want die wapperden ook weer eens heen en weer.
Deel 1 was achter de rug, ik schonk me een bakkie koffie in.

Onder de douche kwam het schaammes er vanzelfsprekend aan te pas. *Het schaammes is een scheermes dat ik enkel en alleen voor de schaamstreek gebruik, mocht je je afvragen wat in hemelsnaam een schaammes is.*
Ik zal hierover niet teveel in detail treden want er zullen hier ongetwijfeld beelddenksters lezen. Ik wil nog wel een klein tipje ontsluieren: Haal ‘m ook even langs je achteruitgang. Bij hitteweer is je behaarde poepert afvegen namelijk echt een hel!
Na het douchen haalde ik het scheermes (het SCHEERmes!) nog even over mijn soepelgedouchte gezichtsrondingen en was de total bodyshavedag ten einde.

Nu zullen hier ongetwijfeld lezers zijn die vallen over het woordje total in total bodyshave. Ja kijk luister, natuurlijk scheer ik me niet helemaal. Duh. Ben geen albino. Mijn onderbenen zum bleistift, die zijn behaard. Flink behaard. Mannelijk behaard. Dat haal ik er niet af natuurlijk.
En dan heb ik nog mijn woelhaar. Mijn eigenste ozo fijne afroplukje rond mijn navel. Als ik ergens trots op ben, is het mijn woelhaar wel. Dat gaat er nooit af. Daar mag namelijk mijn trophywife ongegeneerd doorheen woelen als ze met haar hoofd op m’n borst ligt. Aanstaande zaterdag. Als ik een date heb.

Of eigenlijk, dan heb ik tijd voor een date. Iemand zin? / tijd? / interesse?
Iemand?……………….. 😔😢

 

We total bodyshave’en!

Velletjes

Oud lijf

Lieve lezer, ik heb droevig nieuws. Het gaat niet goed met me………………..
 Zo, dat is eruit.

 

Je hebt ze wellicht wel eens gezien. Op het strand. Of op campings. Of gewoon op foto’s op het wereldwijdeweb. Van die al op leeftijd zijnde mannetjes waaraan je kan zien dat ze in hun vroegere dagen redelijk gespierd waren maar waarvan de vellen er nu een beetje als slappe Harry’s bijhangen.
 Je voelt ‘m al aankomen hè?

Ik stond gisteravond volledig naakt voor de spiegel. Dat moet je zo af en toe doen, vind ik. Gewoon even volledig ontkleed voor de spiegel gaan staan en kijken naar je lijf. Even één worden met je eigenste heilige tempel. Even de carrosserie checken. Je weet wat ik bedoel.
 En wat ik zag, lieve lezer? Op leeftijd zijnde mannetjes velletjes……………..
 Ik werd er droevig van. Sterker nog, ik ben huilend in slaap gevallen.
 Mijn ooit zo fiere tors was verworden tot een sneu hoopje bovenlijf. En ook zo wit nog! Voorheen tijdens mijn jachtseizoen de zomertijdperiode was ik gezegend met een setje ferme manboops, dito schouders en een redelijke vleugelrug maar nu is daar niet veel meer van over. Ja, een paar tetjes en jongensschoudertjes. Met daar onder een buikje. Het ziet er niet uit! Niks trechtervormtorso, gewoon één rechte lijn van schouders naar heupen. Ik schaam me kapot.

En hoe het komt? Da’s niet zo moeilijk. Ik heb er geen ruk aan gedaan. Ja, m’n dagelijkse gehavende schouder train oefeningen. Maar die extra 739 keer die halters omhoog jassen, dat heb ik sinds 25 oktober van het vorige jaar niet gedaan.
 Tja, en dan sta je op een doordeweekse avond in april jezelf naakt voor de spiegel te bewonderen en zie je een op leeftijd zijnde man staan. Een velletjesvent. Een rimpelkoning.
 Man, ben zelden ongelukkiger geweest.

Maar ik vind het velletjes (Ha! Woordgrap alert!)
Beter ga ik nu als de wiedeweerga aan de slag met die 40 kilo-units wil ik er nog een beetje te pruimen uitzien als het echte mooie weer zich aandient en ook ik topless te bewonderen zal zijn.
 Stel je toch voor dat ik hààr deze zomer tegen het lijf loop?

 

We zien er niet uit’ en!

80 treden

Scherven

De onderste trap in mijn flat telt 14 treden, de middelste 13 en de bovenste ook 13. Samen zijn dat 40 treden. Een keer op en neer zijn dus 80 treden. Deze week ben ik ze alle 80 aardig wat keren tegen gekomen.

Boven pakte ik dozen in, tilde ze één voor één op, liep ermee de trap af en deed ze in mijn auto. Als de auto vol zat, bracht ik de dozen weg naar m’n nieuwe huisje. En was ie weer leeg, reed ik terug naar de flat en herhaalde ik de eerste zin in deze alinea. Pittig hoor!
Was blij dat ik nachtdienst had, kon ik tenminste een beetje uitrusten…………..(oh wacht 😳).

Ik denk dat ik zo’n 36 dozen naar beneden heb gesjouwd en allemaal gingen ze prima. Behalve één. Jij, lieve lezer, mag raden wat erin zat? Juist, glaswerk. Bij een doos vol fotolijsten flikkerde de bodem open. En terwijl ik bij trede 22 nog dacht; ‘Als die bodem er maar niet onderuit flikkert’ gebeurde het dus bij trede 38.
Zucht.
De hele hal onder het glas. Nogmaals een zucht.

Maarrrrrrrr, lieve lezer, scherven brengen geluk, toch? En als je m’n vorige anekdoot nog voor de geest kan halen, komt dit uitstekend van pas! Whahahaha!!! 😄😂👍🏼👍🏼
Ik heb de scherven in een klein hoekje geveegd en ben verder gegaan waar ik gebleven was.

De onderste trap in mijn flat telt 14 treden, de middelste 13 en de bovenste ook 13. Samen zijn dat 40 treden. Een keer op en neer zijn dus 80 treden. Deze week ben ik ze alle 80 aardig wat keren tegen gekomen. En dan zijn er nog mensen die zich afvragen hoe ik toch aan die strakke kont kom.

We geluk’en!

Overhemden

overhemdenSsssssst! Luister eens! ……………………………..
Hoor je dat? Dat zijn rasse schreden. De rasse schreden van mijn verjaardag die naderen. Nog effetjes, lieve lezer!

De borstel boven dit stuk verraadt het al een beetje, dees anekdoot gaat overhemden (*padoem tssjj – woordgrapalert!*).
Ik heb een beetje een overhemdfetisj. Of fetisj wil ik het eigenlijk niet noemen. Ik loop gewoon graag in een overhemd. Trouwens, ik sta, zit of lig ook graag in overhemd hoor. Niet dat je denkt dat ik de hele dag loop.
Over het algemeen draag ik 99,93% van de tijd een overhemd. De overige 00,07% blootgetorst om het plaatje compleet te maken. En dat laatste is vaak zomers.
Ik vind dat netjes staan (of zitten of liggen, je snapt wat ik bedoel). En om het dan een klein beetje over fetisj te hebben, het liefst heb ik de overhemden een beetje apart. Van die overhemden die een man met lef draagt, zeg maar. Ruitjes, blokjes, streepjes, bloemetjes, bijtjes, knuffelbeertjes, gnoes, het maakt mij niet uit. Ik heb ooit eentje gehad met een sinaasappelmotief. Schitterend ding!
En de kleur mag wat mij betreft ook zo onverwachts en opvallend mogelijk. Ja, lieve lezer, stiekem ben ik toch wel een overhemdfetisjist.

Maar dan wel een spijkerbroek eronder hè! Het moet wèl casual zijn. Een excentriek overhemd staat natuurlijk niet als onderdeel van een pak. Nu ben ik ook geen pakkenman. Sterker nog, geen enkele man is een pakkenman. Ja, voor z’n werk. Maar zodra ie thuis is, is het eerste wat hij in een hoek mikt zijn pak en slipt hij in something more comfortabelers. (Vrouwen die denken dat mannen 24/7 in pak lopen (ik ken er ècht eentje, whoehahahaha), droom mooi verder. Die bestaan niet.)
Nee, een pak wil ik nog wel eens dragen bij speciale gelegenheden. Geen haar onder mijn oksel die eraan denkt een pak in mijn vrije tijd te dragen. Ben geen droomman. Oh wacht.

Maar goed, mijn verjaardag dus. Ik begrijp dat jij hoofdbrekens hebt over een cadeau pour moi.
Nou, lieve lezer, doe mij een mooi, excentriek overhemd cadeau, zou ik zeggen. Boven enkele voorbeelden.
Je kunt mij niet blijer maken!

We overhemd’en!

De ballen!

  
Als ik het me goed herinner ben ik in m’n 44,10 jaar maar 3x zwaar getroffen door lichamelijk ongemak. En de mannelijke lezers weten waar ik het over heb als ik ZWAAR getroffen zeg. De testikels. De testi’s. De kroonjuwelen. De ballen. Man, wat doet dat pijn! Voor de vrouwelijke lezer zal ik de pijngradatie even schetsen: doe mij maar liever de geboorte van een elfling, in één keer dan een tik tegen de ballen. 

De eerste maal was het direct 6x raak. Het was ergens begin van mijn hoogtijdagen in Groningen. De laffe gast waarmee ik vocht trapte me 6 keer op de gevoelige plaats nadat ik over de stoeprand was gestruikeld en op de grond lag. Het heeft me drie weken gekost om van deze aanval (en slechte dekking van mij natuurlijk!) te herstellen………

De tweede maal dat ik even out ging was tijdens een voetbalwedstrijd. In het bierelftal waarin ik speelde was ik die dag de keeper. Het was tegen het gezelligheidsteam van mijn zwager. Onze linksback werd op snelheid gepasseerd en hun buitenspeler kwam alleen op mij af. Ik kwam uit en gleed horizontaal op de bal af. (Want zo hoort dat, keepers van tegenwoordig! Niet met de benen naar de bal, het lichaam moet overdwars!) De buitenspeler schoot hard en gericht. Vol in mijn zak………..

De laatste keer was gisteren. Ik speelde ‘gevangenisje’ met Teun. Ik klem hem dan vast en hij ontsnapt want hij is de sterkste boef ter wereld. Ditmaal lag ik op de bank en had ik hem met een beenklem gevangen. En hoe hij het ook probeerde, hij kwam maar niet los. Ook logisch want dit was de sterkste gevangenis ter wereld. Sam zag het allemaal aan vanuit zijn stoel en besloot te helpen. Hij legde zijn tablet aan de kant en riep;” IK KOM JE HELPEN, TEUN!” Hij ging voor de bank staan, hief zijn vuist omhoog en met één slag vol op den scrotum brak hij de sterkste gevangenis ter wereld open……….

Ik ben een kwartier knielend en puffend op bed gaan liggen. Zo onder de de douche maar even zien of ze nog werken.

We bal’ en!

Poolwatch

BaywVia verschillende kanalen bereiken mij vragen of ik mijn superheldenbestaan wellicht aan de wilgen heb gehangen. Nou, daar kan ik duidelijk over zijn: NEEN.
Nog bijna wekelijks kom ik in actie of moet ik optreden als ‘Leesbrilman (voorheen SuperAnus)’. Maar om dat nou allemaal hier op te schrijven vind ik ook zo pocherig.
Maar ik ben de beroerdste niet dus zal ik je mijn laatste avontuur van vorige week vertellen. Lees en geniet/huiver/verbaas/erger/schiet in een slappe lach (doorhalen wat niet van toepassing is).

Het subtropische binnenzwembad van een niet nader te noemen vakantiepark gingen we met ons allen naar binnen. In de mannenkleedruimte deed ik de jongens de zwembroek aan, zelf twijfelde ik of ik alleen in mijn strakblauwe Speedo zou gaan of dat ik toch mijn bloedgele broekje eroverheen zou doen. Ik besloot het laatste.
Het zwembad was groot, er waren verschillende baden. Ik vond het er onoverzichtelijk en dat triggerde mijn alarmbellen wat eigenlijk niets anders is dan lichte vibraties aan mijn testi’s. Ik deed m’n hand in mijn zwembroek en met m’n handpalm stelde ik ze gerust ten teken dat ik het begrepen had. Ze namen na 10 minuten de rusthouding weer aan. Bedenk me nu dat dat er eigenlijk gek moet hebben uitgezien voor de andere zwembadbezoekers. Hmmm, aandachtspuntje.
Het kinderbad begon na een tijdje te vervelen en de jochies met de zwemdiploma’s wilden wat spannenders. Ze kregen de wildwaterbaan in de gaten. De wildwaterbaan is een 18 kilometer lange roetsj maar dat wist ik toen niet. Ik nam Teun op m’n arm en we gingen!! Nou ja, gingen? Mijn bloedgele broekje gleed voor geen meter. Hè klut!! Schuifelend pakten we de eerste meters toen we ineens bij een verhoging kwamen. Verdomme, daar ook nog overheen, vloekte ik hardop. En toen gebeurde het! Eenmaal over die bult vielen we 56 meter naar beneden. Onder water! WTF??!!!!
Mijn testi’s bonkten tegen mijn buikwand. In morse seinden ze; T.E.U.N.M.O.E.T.B.O.V.E.N.W.A.T.E.R! Ik zwom zo snel ik kon naar de oppervlakte. Ondertussen gingen we in vliegende vaart de wildwaterbaan af. Met Teun boven m’n hoofd en ik onder water denderden we die 18 kilometer door. Ik dacht nog; Jees, wat een lange wildwaterbaan.
Met een plons belandden we in het opvangbad. Teun was helemaal van streek, ik drukte hem tegen m’n tors aan terwijl ik moeite had op adem te komen. ‘Stil maar, jongen. Papa is bij je’.

Nu denk je natuurlijk; Nou, is dat alles?
NEEN, Natuurlijk niet. Lees verder dan!

In het diepe bad doken we en maakten we bommetjes. De jochies met zwemdiploma’s hadden jolijt. Ik had het na een dik kwartier wel gezien, ik had inmiddels iedereen in de directe omgeving wel nat gebomd, ik ben geen 43 meer en ik besloot even mijn rust te pakken. De jochies met zwemdiploma’s kregen er geen genoeg van, ik genoot van zoveel waterpret.
Maar jochies met zwemdiploma’s zijn niet de eerste de beste jochies met zwemdiploma’s en ze kregen in de hoek van het bad een stroomversnelling in de gaten. Keurig schoolslaggend zwommen ze er naartoe. Mijn alarmbellen vibreerden  weer hevig in  de onderbuik en ik dook ze stilletjes achterna. Na de eerste bocht in de stroomversnelling werd het een stroomverSNELling en werden snelheden behaald van 230 km/u. Tel daarbij vloedgolven op en je begrijpt dat ik Sam vastgreep. Als razenden gierden we door de baan, Sam was zichtbaar in paniek. Met mijn linkerarm hield ik hem boven water. Ik zag dat vriendje het ook niet meer hield. Hem greep ik met mijn rechterhand en ook hem hield ik boven water. We gingen harder en harder en onderweg raakten steeds meer mensen in paniek. Een magere blondine (‘waar is mijn 1.90 lange en 90 kilo wegende vriend?’ gilde ze steeds) klampte me aan mijn rechterschouder vast, een gezette blonde (‘ooh, wat heeft u toch mooie schouders’, bleef ze herhalen) deed dit bij de linker. Aan het einde van de stroomversnelling had ik 34 mensen op de één of andere manier vast of hadden ze mij beet. We landden allemaal in goede gezondheid maar wel erg geschrokken in het opvangbad. Ik klom als laatste uit het opvangbad, een ovationeel applaus van het aanwezige publiek viel mij ten deel.
Ik trok de bloedgele broek strak, hield mijn buik in, legde mijn zwoelhaar rond de navel in de plooi, toonde mijn linker spierbal, trok een zwoel gezicht en liet me bevallig fotograferen. Leesbrilman (voorheen SuperAnus) had weer eens levensreddend opgetreden.

En zo, lieve lezer, ben je weer wat bijgespijkerd over mijn superheldenbestaan.
Natuurlijk heb ik dat niet aan de wilgen gehangen.
Een superheld ben je immers 24/7 anders kun je het beter niet zijn.

We superhelden!

Zucht, heb ik weer

11753842_1005331942833683_1026938142_nAch kom, laat ik ook eens weer wat schrijven. Het is tenslotte al even geleden. En je weet hoe het gaat in de schrijverswereld, je lezers haken bij bosjes af. En dat moeten we niet willen! Aandachtmanwhore als ik ben.
Waar zal ik het eens over hebben, vraag je je af? Nou, diezelfde vraag stel ik mezelf ook. Ik heb vakantie. Of, ik hoef niet naar het werk, laat ik het zo zeggen. Het is maar hoe je de definitie van vakantie definieert.
Ik vind het heerlijk om met mijn jongens op pad te zijn. Laat ik dat voorop stellen. Maar mèèèèèèèn, lichamelijk gaat het me toch niet in de kouwe kleren zitten hoor. Vorige week dinsdag ging het volledig mis met mijn rug. Een zeurderige ontstekingspijn rechtsonder in de rug was het. Zucht, heb ik weer………….
De week kabbelde voort en het ging redelijk voortvarend tot ik zaterdag iets te enthousiast Teun uit bad wilde tillen.
Zucht, heb ik weer………………

Verder ontdekte ik een hard bobbeltje boven de lies en onder de (bier)buik. Een hard bobbeltje van binnenuit mijn lijf. Medisch onderlegd als ik ben ging ik direct uit van een tweede penis maar m’n matresse vertelde me vandaag dat het waarschijnlijk en gewoon een onschuldig ingegroeid haartje, of iets in die strekking, moet zijn.
Zucht, heb ik weer………….

Dinsdag sneed ik een lap vel van mijn kin af bij het scheren. Ik bloedde als een rund. Medisch onderlegd als ik ben heb ik het stuk vel weer vakkundig aan de kin geniet. Het stelpte het bloeden maar het ziet er niet uit.
Zucht, heb ik weer……………

En nu heb ik ook nog een korstje op het puntje van m’n neus. Geen idee wat dat is en hoe het daar gekomen is.
Zucht, heb ik weer…………….

Maar lieve lezer, ik heb vakantie joh. Wat maakt het uit?
Ik geniet en m’n jongens nog meer.
En daar is het me om te doen.

We vakantie’en!!

 

Fuck it, ik heb vakantie

Fuck it Zo, bijna vakantie. Kan ik eindelijk dit jaar afsluiten.
Het was niet het beste jaar in mijn bruisende geschiedenis maar ach, fuck it, ik kan het niet terugdraaien dus swa. Even slikken en weer weer doorgaan, is dat niet mijn motto? Uit welk nummer komt dat ook al weer? (de winnaar kan een meet and greet met mij winnen!!)

Maandag vertrek ik voor een week met de jongens en m’n mattiegezinnetje naar de Huttenheugte. Ja, ik was ook sceptisch. Ik weet toevallig dat die 2 lachzakkende aandachthoeren Geer en Goor er eens een programma hebben opgenomen. Dus dan weet je dat ik er een niet al te hoge pet van op heb.
Of zal ik had zeggen? Het is namelijk helemaal niet zo’n SBS tokkiepark als iedereen denkt. En ik kan het weten, wij zijn er namelijk al geweest. In maart hebben wij, de jongens en ik, een researchtoer over het park gedaan. Het is hartstikke leuk voor de kinderen! Ja, het moet wel mooi weer zijn maar het is hartstikke leuk voor de kinderen! En dat is voor mij het belangrijkste. Als zij zich vermaken, heb ik tijd om een beetje macho rond te paraderen vermaak ik mij ook. Ze kunnen zwemmen. Ze kunnen varen. Ze kunnen vissen. Ze kunnen fietsen. Ze kunnen klimmen. Ze kunnen scheppen. Ze kunnen ballenbakken. Ze kunnen bowlen. Ze kunnen ijsjen. Ze kunnen patatten (want het heet patat en geen friet!). Ze kunnen zelfs wanna be geheim agenten. Je ziet, keuze zat. Ze zullen zich niet vervelen. En mocht dat toch het geval zijn, ben ik best bereid om ook iets met ze te ondernemen. Ik ben tenslotte niet voor niets één van de leukste vaders die ik ken. En dat is een ‘hengelen naar bevestigingzin’.
Na die week vertrekken we noordwaarts naar casa di mama en de geoefende lezer weet dat dit inmiddels vaste prik is. Even een week tiet hoal’n bie moeke. Vindt moeke leuk, vinden de jongens leuk en ook ik vind dat prettig.

Waar het eigenlijk om draait is dat ik even uit de sleur van het dagelijkse leven ben. Dan gaan we in augustus weer vol goede moed en bruisend als een aspirientje in een glas Gin Tonic m’n saaie leventje in.
Oh wacht.
Maar voor straks om 23.00 uur geldt: Fuck it, ik heb vakantie.

2700

11291806_982103128489898_140252778_n Ik voelde het al een tijdje aankomen en ik heb het lang kunnen onderdrukken . En waar veel, heul veel mensen het al lang achter de rug hebben (ik noem een januari, februari of maart) knalt die fukking griep nu, op de mooiste dagen van het jaar, even keihard bij mij binnen.
En de geoefende lezer weet dat als ik ziek ben ik ZIEK ben. Ik ga hier nu niet de zielige Sjors uithangen maar ik ben ozo zielig, lieve lezer, snif snif  😢 want daar wordt niemand wijzer van. Laat ik het zo zeggen dat ik mijn complete rug inmiddels aan flarden heb gehoest, mijn prachtige zoenlippen inmiddels sneue lapjes rauw vlees zijn en dat mijn bril inmiddels tegen mijn voorhoofd schuurt omdat de neus te vol zit.

Maar dat geeft allemaal niks want ik heb weer eens iets te vieren!!!!
Zoonlief is vandaag exact 2700 dagen oud. En het toeval wil dat hij over exact 8 dagen en 1 maand 7,5 jaren oud is!
Ik zeg; PILS!!!!

(Oh wacht, kan iemand het bier even aangeven, ik heb er de kracht niet meer voor)

Jottum!

DSC_0011(1)In mijn beleving kamp ik er al mijn hele leven mee maar als ik zo hier en daar foto’s van mezelf terug zie blijkt dat dit niet zo is. Deze foto is bijvoorbeeld uit 2006 en hierop ben ik volledig ‘schoon’.

Psoriasis is een vervelende ziekte. Nee, psoriasis is een hele vervelende ziekte. In meerdere opzichten. Ten eerste is continu jeuk verschrikkelijk maar het ziet er gewoon ook heel lelijk en vies uit. Het is een huidceldeling probleem die maar moeilijk te stoppen is. Een normale huidceldeling, het vervangen van dode huidcellen door nieuwe, duurt ongeveer 28 dagen. Men merkt daar niets van. Bij mij, en dus andere psoriasispatiënten, gaat deze wisseling versneld. In 4 tot 6 dagen. De nieuwe, nog niet rijpe huidcellen hopen zich op met gevolg dat er plekken op de opperhuid ontstaan met daarop schilfers. Ook staan onderhuids de bloedvaten wijder open waardoor het bloed sneller stroomt wat de plekken hun rode kleur geeft.
Bij mij zijn het vooral de scheenbenen die de klos zijn. Ik heb geen idee waarom juist dáár mijn probleem zit. Maar ik ben wel blij dat het juist daar zit. Het zijn overzichtelijke plaatsen en makkelijk bereikbaar. En ze zijn eenvoudig voor de buitenwereld verborgen te houden. Dat scheelt toch een hoop nakijken en schaamte.

Psoriasis is erfelijk maar het is vooral een stressgevoelige ziekte. Het overlijden van mijn vader in 2007 en de ‘nieuwe’ verantwoordelijkheid voor mijn 2 jongens in 2008 en 2010 zijn ongetwijfeld debet aan de ontwikkeling van mijn psoriasis. Maar van ‘normale mensenstress’ (werk, financiën, relaties) heb ik vanzelfsprekend ook last.
Bij mij komt het meestal in januari op zetten. Afgelopen jaren voorafgegaan door een keelontsteking, wat meestal een uitslagexplosie teweeg brengt. Dit jaar was ik zelf schuldig aan de verergering van de scheenbeenplekken. Dat zalfjes smeren had ik wel gezien, ik ging over op steviger (eigenwijzere?) werk. Met een briefopener schraapte ik de schilfers van mijn schenen (wat is dàt een fijn gevoel!) en spoelde het na met ijskoud water. Ik heb zelfs eens de haren van mijn onderbenen geschoren. Wat een bloedbad tot gevolg had. Maar ik was radeloos, ik werd gek van de jeuk.
Kortom, ik deed precies het tegenovergestelde van wat een behandeling aangeeft. Zonder resultaat kan ik melden. Maar jeuk doet rare dingen met mensen, zullen we maar zeggen.
In februari meldde ik me bij de Padberg kliniek in Ede. Het was tijd voor professionele hulp. Zoutbaden, speciale belichting en crèmes hebben geresulteerd in een vlekvrij en uitermate bruin lichaam. Behalve op mijn scheenbenen. Daar zitten nog wat hardnekkige vlekken. In hun ‘stuip’ stadium, zei de huidarts gisteren. Ik heb nog vier behandelingen tegoed en de man is ervan overtuigd deze vier behandelingen èn een speciale scheenbeencrème ook deze hardnekkige vlekken zal laten verdwijnen.
En ik ben het met hem eens. Als ik het volgens de instructies doe, denk ik dat de kans zeer groot is dat ik dit jaar voor het eerst sinds hele lange tijd weer VOLLEDIG psoriasisvrij de zomer (en hopelijk langer) door zal komen.

Ik zeg; JOTTUM!

Litteken

ChipNah, wat ik hier ga neerplempen geloof je nooit! Ik kan het zelf haast niet geloven. En ik heb toch inmiddels alles al wel gezien. Althans, dat dacht ik.

Maar laat ik beginnen met een intro.
Littekens, iedereen heeft ze. Ik ook. Het zijn herinneringen aan ongelukjes van vroeger. Ik heb eentje op m’n scheenbeen omdat ik lang geleden een bal van het dak wilde halen en ik vergat dat bovenaan de regenpijp een viertal scherpe anti-inbraakpunten zaten. Flatsj, met m’n scheen er vol in. Daar hing ik uren aan alleen m’n been in een van die punten. De regenpijp incluis inbraakpunten is operatief verwijderd.
Ik heb eentje in m’n handpalm omdat ik bij het klimmen me af wilde zetten op een paaltje waarop een of andere sadist prikkeldraad had vast getimmerd. Er was een Albert Heijn tas nodig om alle lappen huid naar het ziekenhuis te vervoeren.
En natuurlijk heb ik een litteken van de operatie aan m’n schouder. Weet het nog goed. De chirurg maakte een jaap van 36 cm (ja, toen was ik al breedgeschouderd) , drukte er een fabrieksstofzuiger in, zoog alle botfragmentjes op en laste de gapende wond met een gasbrander dicht. Ik weet het nog goed omdat ik me herinner dat ik na de operatie aan de man vroeg of het gebruikelijk is dit soort ingrepen zonder verdoving te doen.
Verder heb ik hier en daar op het prachtlijf nog wat kleine littekentjes waarvan ik de oorsprong niet weet en heb ik tenslotte nog een stel flinke units op m’n ziel.

Ik zat net bij de kapster en dat is altijd lachen, gieren maar ook brullen. Zij is een vlot gebekte Amsterdamse en ik ben,……….. ja ik. Een vrouwonvriendelijke lompe hork. En dan als ik bij haar ben een graadje erger. Schitterend verbale vuurwerk levert dat altijd op. Ze maakte me blij toen ze eindelijk toegaf dat ik hier en daar wat grijs word. IIIIIEEEEEHAAAAAAA!!! Ik sprong uit de stoel en deed de Horlepiep. EIN-DE-LIJK!!!! (voor de nieuwe lezers hier; Ik wil al jaren grijs worden want cool. Zie Joep van Deudekom). Mijn dag kon niet meer stuk. Zelden was ik in een jolijterige bui.
Maar de stemming sloeg plots om toen ze mijn nek harste. Ze slaakte een angstvallige kreet en sprong achteruit. ‘Er zit iets in je nek!’, zei ze met een bibberende stem. IJzig kalm ging ik staan, pakte haar bij haar arm en slapte haar in het gezicht. ‘Kalm neer!’, gebood ik. ‘Ik heb je koel nodig.’ En om er zeker van te zijn dat ik het ernstig bedoelde, slapte ik haar andere wang ook. Ik zei haar dat ze de op-het-achterhoofd-kijkspiegel moest pakken en het “iets” in mijn nek aan me moest laten zien.
Het was een litteken. Eentje van een centimeter of 4,8. HUH?? Die kende ik niet. Hoe kwam die daar? Mijn hersenen schakelden razendsnel naar de black ops-modus en ik concludeerde dat er iets in mijn nek geïmplementeerd moest zijn. Ik pakte de scherpste schaar die voor me op de kaptafel lag. Ik vroeg kapster om iets te halen om de aanstaande wond te ontsmetten. Ze kwam terug met een fles kleurspoelingshampoo. Ik nam een slok, het smaakte vies. Ik mikte de fles in de hoek. Met de schaar begon ik in m’n nek te wroeten maar het lukte me niet om de juiste plek te vinden. Daar zat ik dan met een opengereten en bloedende nek.
Kapster was weer iets bij positieven gekomen en ik vroeg haar het “iets” uit mijn nek te halen. Kokhalzend en trillend gleed ze met een pincet in de wond. Ik voelde dat ze er iets uit trok. Het voelde fijn. Ik zaadloosde, geen idee waarom. Met een gil liet ze de pincet èn het voorwerp op de grond vallen. Ik plaatste een vrouwonvriendelijke grap. Gevolgd door een botte opmerking. Ik had niet het idee dat het tot haar doordrong. Ik keek aandachtig naar het voorwerp dat in de gigantische plas bloed lag. Ik moest mij sterk vergissen maar het leek toch verdomd veel op een chip.
Het was tijd om m’n haar te föhnen, ik ging er goed voor zitten. Kapster gelde mijn kapsel in een model die ik thuis er toch weer uit zou spoelen en ik vroeg haar ook nog even m’n wenkbrauwen, neusharen en oorharen mee te nemen. Ik stond op om te betalen. Ik wenste haar een fijn weekend en wilde weer gaan. ‘Wat moet ik met dat ding?’, vroeg ze. Oja, de chip, is ook zo. Was ik alweer helemaal vergeten. Ik pakte de chip op en deed ‘m in m’n broekzak.
Eenmaal thuis legde ik de chip onder de microscoop maar dat bleek mijn leesbril te zijn want ik heb niet eens een microscoop thuis. Ik ontdekte een partiële vingerafdruk en 4 letters op de chip;
L.A.Y.S.   
Iemand een idee welke geheime instantie dat nou weer is?

Nou, dit geloof je toch niet?
Zei het toch al.

We littekenen!

Bodyscan

Waarschijnlijk heb je het al meegekregen want je stalkt mij maar voor die ene die mij niet in z’n favorietenlijstje heeft staan; ik ben dizzy, duizelig en ook licht in m’n hoofd. Al sinds vrijdag. Zal het even uitleggen.
Vrijdagochtend kwam ik na een nachtdienst thuis en bij het binnentreden van ’t penthuis viel ik spontaan bijna om. Ik donderde tegen de slaapkamerdeur aan. HUH??? Ik had toch niet gezopen, dacht ik? Ik chronoliseerde mijn werknacht van minuut tot minuut en 56 minuten later kon ik concluderen dat ik geen druppel alcohol genuttigd had. Hè, had ik 56 minuten voor Jan Taas verspild. Vervelend vond ik dat. Ik ben gaan rusten met de gedachte dat het naar alle waarschijnlijkheid een lichte kortsluiting in de bovenkamer moet zijn geweest.
Maar, en ik verklapte het al een beetje, as we typ is er nog geen verandering te bespeuren en dat stoort me. Zo ben ik al de hele week naar oorzaken aan het Sherlocken. Mijn eerste gedachte was dat de nieuwe onderbuuf mij wil vergiftigen en wel heule giftige verf heeft gebruikt. Waarschijnlijk was mijn reactie (Nou, dat dacht ik toch even niet, ik heb nachtdienst. *voor de vorm heb ik de nette versie hier geplaatst*) op haar “volgende week komen ze een nieuwe keuken plaatsen” de reden. Maar ik ben ook dizzy, duizelig en ook licht in het hoofd als ik niet thuis ben.
Daarnaast werd hier en daar geopperd dat ik wellicht een tekort aan zout of suiker heb maar dat kan ik naar het rijk der fabelen verwijzen. Want ik heb gewoon 2 suiker in m’n koffie en gisteravond heb ik een bord zout met Schnitzel en een kinderfriet gegeten. En nog steeds ben ik dizzy, duizelig en ook licht in m’n hoofd. “Ga eens naar de huisarts”, werd me ook al geadviseerd maar ehm HALLOOOOOO!! Ik smeul m’n eigen schotwonden dicht. Kom ’s op zeg! Pffffff, een huisarts. Ik loop al bij een huidarts, dat vind ik genoeg. Nog even en ik kan ook naar een huigarts………………Dus.
Nee, het is een beetje een raadsel waarom ik nu al een kleine week dizzy, duizelig en ook licht in m’n hoofd ben.

Maar, lieve lezer, niets is wat het lijkt in mijn boomende leventje. Ik zit jullie allemaal te 1 aprillen.
Het is namelijk een onderdeel van mijn masterplan. Mijn masterplan om Katja te veroveren. En toet toet boing boing, het is gelukt!!! Jeweettog dat ze dat programma Bodyscan doet? Schitterend programma. Vanavond, half 10, NPO1. Daar doet ze allemaal tests met haar ontzettend prachtige het lijf. Interessant en leerzaam! En met mijn dizzy, duizelig en ook licht in m’n hoofdheid ben ik daar mooi op ingesprongen. Genie als ik ben.
Aanstaande zaterdag heb ik een afspraak met haar. Zaterdag zal ze mijn body scannen. Ben benieuwd wat de uitkomst zal zijn.
Ik heb haar al ingeseind dat een woest erotische nekmassage met happy ending waarschijnlijk wonderen zal doen.
Ik houd je op de hoogte!

We bodyscannen!

De sok

Sok Ik schreef het toch al? Precies een week of 8 en 1 dag geleden?
Ja, daar sta je dan met je ‘wat een onzin op jouw weblog’. Tssss, don’t make me laugh HA HA! (bonuspunten als je weet uit welke film???). Neen, lieve lezer, ik schrijf hier de troes and nothing but de troes. Anders kun je net zo goed geen jolijtsijt vol kalken, zeg ik altijd. Dat je maar een beetje verhalen uit je duim zuigt om je lezers te vermaken. Is dàt ongeloofwaardig of wat? Om maar te zwijgen over de sneuheid daarvan. Maar dat is een ander verhaal.
Dees anekdoot gaat over mijn belofte die ik deed op dinsdag 27 januari. Toen beloofde ik dat over een week of 8 het prachtlijf er weer prachtig uit zou zien. En tadààààààà *gaat even parmantig staan*, zie hier het resultaat. Van de vlekjes zijn alleen nog de vl over en ik heb me daar een teint jonguh, WOW!!!! Veel teintiger zal je me deze zomer niet aantreffen. En het complete lijf even egaal hè! En ook nog natuurlijk bruin! Niet van dat zonnebank bruin, dat ziet er niet uit. Nee, natuurlijk bruin zoals natuurlijk bruin hoort te zijn. Het geheim daarvan wil ik hier wel vertellen maar dan moet je beloven het voor je te houden. Deal?
Het geheim is dat je volledig naakt in een UV-B cabine moet staan en dat de belichting dan per keer langzaam opgevoerd wordt. Van 0,38 seconden in het begin tot nu 2.44 seconden. En dan moet je belichting zien als dunne straaltjes microplastische straaltjes lava uit een vulkaan in het Polygoniegebergte die je lijf penetrerend naar binnen gaan. Letterlijk naar binnen branden. Het werd tot voor kort door de CIA als martelmethode gebruikt maar omdat het tè mensonterend was zijn ze overgestapt op het relaxtere waterboarden. Inderdaad, het is uitermate pijnlijk maar hé, pijn is fijn.
En dat is slecht nieuws, mensen. Zodra de 2 minuten belichten aangetikt wordt, wordt aangeraden bescherming aan te brengen op de gevoelige delen van het lijf. De meest voorkomende manier is een sok om betreffend lichaamsdeel te dragen. En je raadt het al, ik ben zo eigenwijs als de pest ik ben dat vergeten.
En nu ben ik een beetje verbrand en moet ik momenteel even op de blaren zitten. Nou ja, niet letterlijk natuurlijk. Ik heb niet echt blaren, maar we kunnen wel spreken van een licht gevoelige unit.
Maar ja, ik weiger er een sok omheen te doen. Kom op zeg, ik heb ook m’n trots! Stel je voor dat iemand me ziet! Pffff, het idee alleen al!
Loop ik daar met een sok om m’n neus. Whoehahahaha, ben de Elephant man toch niet?

Piemel

PeenHier thuis noemen we de beestjes gewoon bij de naam. Geen gedoe met geheimtaal of verbasteringwoordjes, noop, gewoon zeggen wat het is, zo doen we dat hier. En dus is een piemel een piemel. En geen pielemoosje. Of plassertje. Of slurfje. Nee, een piemel is hier bij mij thuis een piemel. Punt.

Vrijdag had ik alleen Sam hier. Teun zou gaan logeren bij oom, tante en nichtje maar omdat hij een beetje koortserig was bleef hij bij mama. Na mijn best wel pittige week had ik me verheugd op even alleen met Sam. Da’s toch een stuk relaxter dan beide jochies over de vloer immers. Mama deed niet moeilijk en toonde begrip. Ik zeg *👊boks*.
Naar bedtijd is altijd jolijttijd. Ik kleedde Sam uit (ja, hij kan dat wel zelf maar zie laatste woord vorige zin), trok wat gekke bekken, deed raar en we slappelachten wat af.
Na de glas, plas, was wilde ik zijn pyjama aan doen. Hij stond uitgebreid zijn piemel goed in de string te leggen.
“Gaat het?”, vroeg ik.
“Ik heb een plakpiemel.”, zei hij. “M’n piemel plakt tegen m’n been.” We slappelachten weer wat af.
*Trouwens best knap voor zo’n jong ventje. Hij heeft overduidelijk de piemellengte niet van mij geërfd* 

Gisteravond was Teun aan de beurt om naar bed te gaan. Ook bij hem is het altijd gekke bekken trekken, raar doen en slappelachen. Ik vertelde dat Sam de avond ervoor een plakpiemel had. “Oh, dat heb ik vroeger ook wel eens gehad hoor”, zei hij zonder te knipperen met z’n ogen. Ik moest er hartelijk om lachen. De flinkert.

En omdat ik geen einde heb voor dees anekdoot, eindigt het hier.

We piemelen!!

Sportschool

 

SportschoolJe wordt er toch mee doodgegooid man! Mensen die laten weten dat ze even naar de sportschool gaan. HOUTENSOP!!!!!!!

Luister (of in dit geval lees); Je bent gewoon een enorme narcistische lutser (m/v) als je naar een sportschool gaat. Klaar!
Ten eerste kost het geld. En als je geld moet betalen om je lijf in vorm te krijgen, loop je ermee te koop. Dat geld kun je ook aan andere zaken uitgeven (donaties zijn immer welkom : 4152364 o.v.v. Help Manus de winter door).
‘Ja maar, er staan wel allemaal hele goeie, moderne, high tech apparaten’, hoor ik je mekkeren. ‘Die zijn perfect voor mijn lijf/conditie’. Dan heb je zeker nog nooit Rocky 4 tegen Ivan Drago gezien? Wat is er mis met huis-tuin en/of keukenspullen? Ik zum bleistift heb hier thuis een 3-zitsbank die ik regelmatig een paar keer omhoog lift. Tijdens het stofzuigen. Diezelfde bank gebruik ik voor mijn buikspieren. Als ik omhoog moet komen om mijn drankje te pakken.
Rek en strekoefeningen doe ik onder de douche. Als ik met de douchekop tussen de bammetjes schoonspuit. Ik loop regelmatig 3 trappen op met zware boodschappen. En dan vergeet ik vaak ook nog die andere 2 kratjes in m’n auto en moet ik de hele rit nog een keer maken. Om maar wat voorbeelden te noemen.
Ga je naar de sportschool om, ik noem een zijstraat, Savate of Tai-Jitsu te beoefenen, loop dan even door naar een dojo. Kneus. Want zo noem je dat.
‘Ja maar, op de sportschool kunnen ze precies aangeven hoeveel kilo eraf moet, wat mijn juiste BMI is en nog véééééél meer’. Zucht, je weet toch zelf wel wanneer je lekker in je velletje zit man!
En tenslotte, ga je voor de gezelligheid, dan kijk je ook naar Gerard Joling en moet je sowieso preventief uit de samenleving gehaald worden.

Maar goed, er blijken gigantische hoeveelheden lutsers wèl naar een sportschool te gaan dus ik stoor me weer eens aan iets waar toch geen ontkomen aan is.
Maar als je dan toch gaat, neem dan in godsnaam bovenstaande tas mee.
Dan ben je tenminste een baas (m/v).

Meel

MeelKinderen kunnen zo af en toe onbedoeld hard zijn. Zo ook vanavond mijn oudste.
Mama was net thuis, ik zat nog even met de jongens te stoeien. Zieke Teuntje was ik op m’n schoot aan het kietelen, Sam ging achter me staan. Waarschijnlijk om met een verschrikkelijke sprong mijn nek te verbrijzelen. Plots zei hij; “Hé, jij hebt meel op je hoofd”………………………..

Tja, daar had ik even niet van terug. De geoefende lezer weet dat ik kamp met / leid aan die irritante huidziekte psoriasis. Meestal in januari steekt het de kop op met gevolg dat ik hier en daar op mijn prachtlijf plekjes heb. En dus ook boven op m’n hoofd. Daar zit zelfs het epicentrum, heb ik het idee. Een redelijke plek onder m’n haardos. En ja, als je er bovenop kijkt, zie je inderdaad schilfertjes. In een kind’s oog is dat dus meel.
Op zich wel lollig van hem maar hij raakte mij wèl genoeg om er hier nu over te schrijven. Het beheerst immers voor een klein deel mijn leven. Genezen zal het namelijk nooit. Ik heb leren leven met een huid als mijn humor, gortdroog.

Nu zie ik ineens allemaal hunkerende vrouwen afhaken. ‘Leuke vent hoor maar die viezigheid hoef ik niet!’
Maar dat is helegaar niet nodig!
NEEN! ZEKER NIET!
Ik heb namelijk nog 15 behandelingen tegoed!
15 behandelingen van zoutbaden, wat crèmen en een zooi UV-B bestralingen. Vooral dat laatste vind ik prettig. Gratis zonnebank! Gratis kleurtje! En over het hele lijf hè? Zelfs tussen de bammetjes, mocht ik dat willen.

Dus vrouwtjes, geen zorgen. Over een week of 8 ziet pappe er weer tiptop uit.  IIIIEEEHAAAA!
Hé, is het dan geen lente?? De tijd dat ik me weer op de markt gooi? Nah, da’s toevallig zeg!

Moe

MoeWanneer ik weet dat ik tegen de grens aan hik? Nou, niet. Mensen moeten me erop wijzen.
Als mensen me smeken om asjeblieft de bril op te houden omdat anders mijn wallen wel heul erg zichtbaar zijn. Of wallen? Het is verdomme net of ik 2 blauw geslagen ogen heb. Tel daar een ingevallen ongeteint gezicht bij en je hebt ongeveer een beeld van mijn huidige mij.

Ik heb erg veel gewerkt de afgelopen tijd. Nee, andersom. Ik heb te weinig rust gehad. Vanaf 8 december heb ik, op een week late dienst na, praktisch continu in de nachtdienst gezeten. Dat kwam nou eenmaal zo uit want feestdagen enzo. En een mens gotta do what a mens gotta do, toch? Ik had me daar ook vrijwillig voor opgegeven trouwens. Ik gun anderen vrij om met het gezin samen te zijn. Zo ben ik. Zo rock en zo roll ik.
Maar laat ik ook de factor van zéér onregelmatig eten en een ernstig gebrek aan Vitamine D-zonlicht niet vergeten. Dat sloopt een mens. Zelfs een mens als ik.
Nu de storm is gaan liggen, de druk van de ketel is en het normale leventje weer is begonnen, is het zaak om mijn gesteldheid zo snel mogelijk op orde te krijgen. Dat lijkt me voor iedereen verstandig.
Want naast mijn lichamelijke aftakeling ben ik vanzelfsprekend ook erg kort lontjerig.

We doe’slieftegenmij-en!!

Wii

 

 

WiiIk heb gisteravond geWii’d. Of ge-Wiid. Of geWii-d. Whatever. Verzin ’s een normale naam man! Rare Japs. Ennieweetjes, ik vind het dus zuigen.
We begonnen met een dansprogramma. En voor iemand met Surinaamse wortels is dat natuurlijk een eitje (eetje op z’n Surinaams). ‘Apache’ van de Sugar hill gang hadden ze voor mij bedacht want moderne shit. Hahaha, dat wordt lachen, hoorde ik ze nog zeggen.
Maar waar ze dus geen rekening mee hadden gehouden was mijn onfeilbare ritmegevoel, mijn flukse voetenwerk alsmede mijn (nog steeds) uiterst flexibele prachtlijf. Pfff, leer mij even dansen zeg!

Daarna kwamen de onvermijdelijke spelletjes. Met een soort weegschaal. Nu wil ik als senior van de vriendengroep natuurlijk best wel met de jeugd meedoen. Hebben zij ook een leuke tijd immers. Gevolg was dat ik gemeten, gewogen, gebalanceerd en weet ik veel wat nog meer diende te worden. En ik niet alleen. Ook Wooter moest dit riedeltje ondergaan. Ken je Wooter nog? De ultieme droeftoeter die liep te mekkeren dat ik van die korte stukjes schreef.
Ik ga daar niet teveel over uitweiden. Laat ik zeggen dat hij vanaf gisteren te boek staat als Sjonnie Overgewicht.
Mijn lengte was in orde. Mijn balanceren was in orde. Mijn gewicht was in orde. Mijn haar zat goed. Kortom, mijn complete Bruto Nationaal Produkt was eigenlijk perfect. Het moment was daar om de Wii mijn leeftijd aan de hand van de gecalcureerde intel te laten bepalen.

……………………………..59 JAAR!!!……………………

Ja, laat dat maar even op je inwerken. Dat deed ik gisteravond namelijk ook. Ik telde tot 10. Maar dat bleek niet genoeg.
Ik pakte de weegschaal op en lowkickte ‘m dwars doormidden. Ik sloeg met een gerichte vuistslag de tv aan gort. En van de Wii zelf nam ik een enorme hap en spuugde het hard uit op de grond. Ik ging teleurgesteld huiswaarts.

Wat denken die Japs wel niet? Iedereen een beetje vertellen dat ik eigenlijk 15 jaar ouder ben.
Er blijft ook niks meer geheim tegenwoordig.

Sly-wang

SlyBeetje bij beetje geef ik meer en meer van mezelf prijs. Ik vind dat ik dat wel verschuldigd ben aan eventuele geïnteresseerde vrouwtjes relatievrouwen. Nu is het natuurlijk altijd aanraderder om mij persoonlijk en in the flesh te (leren) kennen maar het schijnt dat dat niet voor iedereen is weggelegd. Dat geeft helemaal niks, daar heb ik wel begrip voor. Juist voor die personen kan ik de categorie Von Prachtlijfhausen aanbevelen. Hier liggen inmiddels al best wat geheimen omtrent mijn mysterieuze persoontje opgebaard. Veel leesplezier, zouk zeggen.

Met dees anekdoot ga ik weer een tipje van de sluier oplichten. En het is niet zo’n frisse! Laat ik dat voorop stellen.
Ik heb namelijk een Sly-wang. Gelukkig wèl een milde vorm maar toch. En dan moet je milde vorm als de nacht vorm lezen. Want overdag heb ik er (nog??) totaal geen last van.
Neen, het betreft puur de nacht. Als ik in m’n bedje lig. Het zit namelijk zo;
Om een goede nachtrust te garanderen MOET ik op mijn rechterzij in rust vallen. Dat gaat in de meeste gevallen zonder problemen en zie ik ’s ochtends wel hoe ik er bij lig. Maar zo heel soms lukt het me via de rechterzij niet om in rust te komen. Dan spookt er iets door m’n hoofd zum bleistift. Ik heb dan de keuze om op m’n rug te gaan liggen of ik neem de linkerzij. Verandering van houding doet rusten immers. Ik kies meestens voor de linkerzij want op de rug geeft toch ook weer wat ongemak. Waar laat je je handen? Bij mij eindigen ze altijd op z’n Al Bundy’s in de broek. En dat is even leuk maar dat het de rust ten goede komt, nee.
Ik pak dus de linkerzij. En daar komt mijn Sly-wang om de hoek kijken. Binnen de kortste loopt mijn wang vol met kwijl. En zoals je op de foto ziet gaat hierdoor mijn lip hangen. Met gevolg dat het kwijl er in straaltjes uitloopt. Niet zelden word ik wakker met een kletsnatte kin, wang en zijhoofd. En da’s niet prettig, kan ik melden!
Het is alleen de linkerkant. Op rechts heb ik nergens last van. Gek hè?

Nou, dat was het eigenlijk. Weer een onthulling.
Doe er je voordeel mee. Of niet, vink ook best.

Cursus

Dokter

Goedendag dames en heren,

Mijn naam is Dr. P. Nus. Welkom bij de cursus A.E.H.B.O.E.H.T.B.L.L.O. (Alternatieve Eerste Hulp Bij Ongevallen En Handige Tips Bij Lichte Lichamelijke Ongemakken). Tijdens deze cursus zal ik u enkele bruikbare tips tonen indien u gekwetst en/of gehavend bent. Omdat de ziektekosten de pan uitrijzen en deze door de gewone man/vrouw niet meer te betalen zijn, is elke hulp meegenomen. Me dunkt. Ik ga u vandaag vertellen over de lichamelijke klachten die mijzelf op enig moment in mijn leven hebben getroffen. Maar vooral hoe ik deze opgelost heb zonder een medisch gediplomeerde geneesdokter te raadplegen. U zult merken dat met eenvoudige huis, tuin, badkamer, schuur en vooral keukenmateriaal het ergste leed op een simpele manier te dempen is.

Blauw opgezwollen oog:
Duw met uw wijs –en middelvinger de zwelling omhoog. Uw oog zal nu helemaal dicht zitten. Neem met uw andere hand een scheermes tussen duim en wijsvinger. Zet het scheermes horizontaal op de zwelling en maak middels een razendsnelle beweging een sneetje van enkele centimeters. Houd er rekening mee dat u de beweging naar de buitenkant maakt! Neem nu een biefstuk uit de vriezer (karbonade, blinde vink en bitterballen worden streng afgeraden!) en ducttape deze op 45 graden exact op de wond. U zult zien dat binnen een week de zwelling is geslonken.

Bloedneus:
Houd uw hoofd altijd achterover!!! Dit om eventuele bloedvlekken op kleding, vloer e.d. te voorkomen. Stop uw linkerwijsvinger in het rechteroor. Nooit uw rechtervinger!! Ja, tenzij u linksdragend bent. Dan wel. Pak met uw rechterhand een bordkrijtje. Leg het krijtje onder uw tong en knipper 132 keer snel achter elkaar met uw ogen. U zult zien dat de bloedneus binnen 20 minuten stopt.

Aambeien:
Het is van uitermate belang dat u de kriebelaars laat schrikken. Het beste gaat dit door ze over te geven aan een enorm temperatuurverschil. De meest gebruikelijke manier is een ijsje horizontaal tussen de billetjes te plaatsen. Een Magnum Almond is hier uitermate geschikt voor maar een Raketje kan natuurlijk ook. Naar gelang de ruimte tussen uw bammetjes. Na exact 34 minuten zullen de aambeien zo geschrokken en koud zijn dat u ze eenvoudig met een nagelvijl af kunt schrapen.

Ingegroeide teennagels:
De zenuwen van teennagels zijn taaie rakkers en laten zich niet zomaar behandelen. U dient de nagelzenuw te verwarmen tot 83 graden. Bijkomend voordeel is dat de nagel een lagere ontbrandingstemperatuur heeft. U kunt dus, terwijl u de zenuw verwarmt, de nagel in precies de vorm snijden die u wenst.

Tot zover voor vandaag. Tot een volgende keer.
En onthoudt: Voor elke mediklus, raadpleeg Dr. P. Nus.

Baardificatie

BaardenIk verzet me met hand en tand tegen de baardificatie van de wereld. Man man man, is dat mode tegenwoordig ofzeau, een baard laten staan? Of heb ik een memo gemist en is het een statement? Echt overal waar ik kijk zie ik baardmansen. Lange baarden, korte baarden, 3-dagenbaarden, 30-dagenbaarden, sikken, reversed afro’s, haatbaarden…………….. Jongens, HET. ZIET. ER. NIET. UIT!
En ja, ik heb de baardgroei van een 6-jarig meisje dus ik ben ietwat bevooroordeeld. Maar toch. Ik vind haar daar irritant.
Je kunt mij niet vertellen dat het fijn zit (ligt? hangt?). De jeuk! Het geprikkel!
En de hygiënefactor? Die telt toch ook mee, me dunkt? Lijkt mij geen pretje om na elk bord groentesoep je baard in de shampoo te moeten zetten. En dat doe je dus ook niet. Jij pakt een doekje en veegt je muil af. Weet je wat er allemaal nog achterblijft in die haardos? GATVER! Terwijl als jij een bord groentesoep over je hoofd krijgt, jij je haar gaat wassen. Toch? Wat is het verschil haargewijs?
En, laten we eerlijk zijn, het ziet er gewoon onverzorgd uit. Kom op zeg. Vooral zo’n beginnende baard.
Er zijn natuurlijk keurig getrimde baarden maar dat soort mannen doen ook mee aan het Songfestival………..Ik rust mijn casus.
Ik durf zelfs te stellen dat mannen die hun baard laten staan hetzelfde doen met hun schaamhaar. En volgens mij is dat al zeker sinds 1986 uit. Trouwens, een paar korte haartjes gaat nog maar na een maand of 2 gaat de string toch wel erg bol staan. Denk je niet?

Toen ik het leger in moest, kreeg ik van mijn oma mijn eerste scheerapparaat. Reuze handig vond ik het. Het ding heb ik een jaar of 15 gebruikt. Toen bracht voormaligje eentje mee naar de casa en in de loop van vanmiddag heeft ook deze de geest gegeven. Ik heb ‘m symbolisch en met veel gevoel voor theater in de prullenbak gesmeten. “Scheer je weg!”, riep ik erbij. (hahaha, ik kan mezelf zo lollig vermaken.)
Ik zit me al de hele middag af te vragen of ik een nieuwe moet halen. Zoals ik al schreef is mijn baardgroei nou niet echt dat je zegt “Zo! Flinke baardgroei!”. Nee, mijn beharing concentreert zich meer vanuit mijn neus, mijn oren en mijn wenkbrauwen. En dit trek, knip of trim ik er met grote regelmaat uit en af want ik vind haar daar irritant.
Zul je net zien dat het volgend jaar mode wordt…………………….

#STOPBAARDIFICATIE

Doe een dansje

dansenZal ik je eens vertellen wat ontzettend ontspannend werkt? Een total bodymassage. Of een keer de orgaskraan volledig opendraaien. Ja duh, dat weet ik ook heus wel. Maar daar doel ik niet op. Want niet overal heb je zomaar een prettig gevormde in een strak pakkie uitgeruste masseuse tot je beschikking. En ik moet me sterk vergissen maar volgens mij is het strafbaar om te pas en te onpas en overal en nergens je goedje zomaar neer te kwakken. (oh, anekdoot in een anekdoot: Ik gooide eens brood in de tuin voor de vogels maar ze kwamen maar niet. Zei voormaligje; “je moet er ook wat zaad bij doen”………………….. Ja, dat soort dingen moet je dus niet tegen mij zeggen. Dan kun je een reactie verwachten. :-)))
Nee, voor bovenstaande zaken moet je de juiste plaats en/of stemming en/of beiden vinden en dat kan stressend werken. Ergo en dus niet ontspannend.
Wat ik bedoel is dansen. Dansen kun je overal. Waar en wanneer je maar wilt. Zet gewoon je schaamte opzij en dans alsof je geen enkele fuk geeft. Ik danste ooit eens in een discotheek in Antwerpen volledig in trance en helemaal in m’n mezelf gekeerd op ‘Around the world’ van Daft Punk. Ik gaf exact 0 fuk. Het interesseerde me totaal niet wat anderen van me dachten. Man, wat was dat heerlijk!

Gisteren heb ik dit concept op het werk geïntroduceerd. Lichten uit, flikkerlichten aan, muziek een knopje harder en dansen. De collegae keken eerst ietwat verbaasd maar het duurde maar ff of er stonden enkele volwassen slechtkont black ops-ers te dansen alsof het leven er vanaf hing. Zonder ook maar één fuk te geven. En wàt waren we relaxed nadien!
Ik stel voor dat meer mensen dit gaan doen. Er zijn geloof ik nogal wat mensen op de wereld tegenwoordig die enigszins strak staan.

Ik zeg: Geef stress geen kans, doe zo nu en dans!

Manus 2.0. update 1.0

10708116_831533430213536_106486190_nJaja, ik weet het, je zit je natuurlijk al een dikke week af te vragen hoe het met de vorming van Manus 2.0 gaat. Ik vind dat logisch. Ik heb het natuurlijk niet voor niets groots aangekondigd.
Nou, ik kan daar kort en bondig over zijn. Maar ik doe er liever wat langdraderiger over. Wat heb je nou aan een anekdoot die nu al voorbij zou zijn? Dat je de link zag oppoppen, dat je er even goed voor bent gaan zitten, dat je de tissues voor eventueel tranen voor lachen danwel janken (je weet nooit wanneer ik gevoelig schrijf. Ha!) klaar hebt gelegd, dat je er iets te drinken bij hebt ingeschonken en dat je na 35 woorden weer gewoon verder met je leven kunt gaan. Nee, da’s niks. Ik maak er natuurlijk wel een verhaal van.
Nou, waar zal ik eens beginnen. Ik heb er inmiddels 4 jogsessies op zitten. In 10 dagen lijkt dat weinig maar lieve lezer, ik moet er natuurlijk wel tijd voor hebben. En da hek nie zoveul! Dat is ook de reden dat ik m’n racefiets heb weggedaan. Ik had er simpelweg de tijd niet meer voor. In mijn vorige leventje bracht voormaligje de jongens naar bed en dan kon ik even een stukkie gaan fietsen. Maar nu ik alleen woon…………………oh wacht.

Ik ben dus al 4 keer wezen rennen en, laat ik niet te overmoedig doen, er zit verbetering in. Die eerste 4oo meter haal ik nu zonder volledig kapotstuk te gaan. Die fase bereik ik inmiddels bij 479 meter. Maar het goede nieuws, of nòg goedere nieuws, is dat ik mijn herstelwandeling aanzienlijk heb verkort. Ik hoef nu niet meer met de handen achter m’n hoofd en door de neus in en door de mond uit te ademen een kilometer te wandelherstellen, ik ben nu weer in staat een jog te trekken na, nou pak ‘m beet (toe dan!), een meter of 700. Ik zie dat als superdepuper positief!!

En ik heb er lol in. Dat is ook niet onbelangrijk. Zodra ik klaar ben met dit epistel, trek ik de stoute schoenen, het kekke shirt en de trainingsbroek weer aan en ga ik weer run Forrest run!
Denk dat ik vandaag maar eens de andere kant op ga. De Shell ligt 2,5 km bij m’n penthuis vandaan. Daar kan ik even bijtanken en dan HUP! die 2,5 km weer terug.
En, oja, ik moet ook even sigaartjes halen maar dat schrijf je natuurlijk niet in een sportieve anekdoot.

Manus 2.0

10708116_831533430213536_106486190_nWeet je nog dat ik pasgeleden schreef over m’n hartzeer en dat ik mijn leven ging aanpassen? Nou, ik poepte je niet hoor. Ik ben er ècht mee bezig. Ik ben bezig met Manus 2.0. Jahaa, criticasterige lolbroeken, jullie lezen het goed. Jullie kunnen wel denken dat ik een ruggengraat van een kikkerdril heb en dat ik een beetje om lezers te trekken die aandachthoerige anekdoots opschreef maar ik heb 2 woorden voor jullie: FUKJOE en OPJORS!
Ik heb namelijk een plan van aanpak geschreven. En die ik niet online zet omdat het jullie niet aan gaat en omdat het er eigenlijk op neer komt dat ik niets aan mijn bruisende leventje verander. Ik heb namelijk wel eens gelezen dat het radicaal omgooien van je leven averechts en soms zelfs avelinks werkt. Ik heb daarom besloten om iets toe te voegen aan mijn oude leventje.

Zo ben ik de afgelopen tijd vaker op de fiets gesprongen waar ik voorheen de auto zou pakken. Ik heb zelfs het kinderzitje van de bagagedrager gehaald (oh wacht, dat heeft er niets mee te maken. Vergeet deze zin maar). En, hoewel mijn innerlijke prachtlijf de afgelopen 2 weken duidelijk moest wennen en langzaam in de herstelmodus ging, voel ik me nu best prima.
Prima maar nog niet tevreden. Ik miste iets. En afgelopen zaterdag wist ik wat ik miste. Ik sprong op de fiets en zette koers naar mijn favoriete shopdorp, Bataviastad. Bij Almere-Hout kwam ik erachter dat het toch best wel fukking ver fietsen is en ben ik omgekeerd. Eenmaal thuis pakte ik de auto…………………….. Mea culpa.
Ik liep rechtstreeks naar de Adidaswinkel want Adidas is mijn merk. Zal met mijn Duitse achtergrond te maken hebben. Ik kocht voor een habbekrats een stel loopschoenen en een oranje kek shirt. Oja, en een trainings/runningbroek. Maar thuis bleek het maatje Peter Beense te zijn. Nou ja, heb ik er weer een poetslap bij, moet je maar denken.
Gisteravond heb ik m’n eerste meters gemaakt. Pfffff, afzien met een grote A! Dus eigenlijk Afzien. Ik kreeg van een mattie de tip om niet direct voor de marathon te gaan maar rustig te beginnen. Nou, dat heb ik gedaan! Of beter, dat MOEST ik doen. Na exact 413 meter verzuurden mijn kuiten, brak het zweet mij uit alle lichaamsopeningen uit en knalde mijn hart bijkant uit de tors.
Gelukkig hersteld mijn lichaam nog steeds razendsnel na een inspanning en na een kleine kilometer wandelen gooide ik er nogmaals een jog uit.

Mijn eerste rondje ‘hartlopen’ betrof een kleine 4 kilometer en ik moet eerlijk zeggen, het is me goed bevallen. Morgen ga ik weer.
Maar dan ga ik wel eerst even warming uppen.
Verrek nu van de spierpijn……………………

Aanpassen

KatjaIk heb een geweldig lijf…………………….
Nee, echt, GE WEL DIG. Dat durf ik gewoon met een stalen gezicht te zeggen. Een prachtlijf, dat is wat ik heb.
Nu doel ik niet op zo’n Sjonnielijf. Zo een van ‘kijk mij eens breed zijn.’ Van die anabolen/proteïenlijven. Pfff, hahahaha, wat een onzekere sneuerts zijn dat! Whoehahahaha. Man! Dopje vocht hier!

Ik was vroeger een tochtstrip. Een werphengel. Een kabelgoot. Denk dat ik m’n hele pubertijd zo rond de 23 kilo heb gewogen. En in den beginne van m’n twintiger jaren boeide me dat niet zo veel maar naarmate ik ouder werd begon het toch wel een beetje aan me te knagen. Ik wilde natuurlijk niet m’n hele leven een wandelende röntgenfoto zijn. Ik ging werken aan het ontwikkelen van spieren. En met goed resultaat, mag ik wel zeggen. Al gauw steeg mijn gewicht naar 85 kilo. Schoon aan de haak.
En dat is me heul lang prima bevallen. Het ‘bezig zijn met het lijf zijn’ interesseerde me niet meer zoveel. Ik had een mannelijk lichaam, spierballen, een redelijke tors, een strakke bips en een relatie. Ik was klaar.
Sinds mijn alleen zijn ben ik toch weer gaan twijfelen. Ik had dan wel voornoemd lijf maar ik miste iets. Massa. Je kunt dan wel een gespierd lijf hebben, zonder massa zie je er ook maar zo onderbroekreclamegay uit.
Om massa te kweken ben ik mijn eetpatroon aan gaan passen. Ik ben gevarieerder gaan eten. Niet elke dag meer thuis maar de ene dag McDonald’s, de andere dag cafetaria/pizza/swarma/Chinees en zo weiter. En, lieve lezer, ik kan melden dat het effect heeft gehad. Ik heb nu èn spieren èn massa. Geweldig toch?

Maar naast een geweldig lijf heb ik ook een uitstekend gehoor. En ik hoor de laatste 2 weken mijn lijf tegen me praten. Heel zachtjes en van binnenuit hoor ik een stemmetje dat zegt; “code oranje – code oranje”.
En wie ben ik om niet naar m’n prachtlijf te luisteren? Ik doe dat tenslotte al bijna m’n hele leven.
Dus, lieve lezer, ga ik mijn levensstijl wederom en weer eens aanpassen. Ik gooi het op de sportieve toer. Ik pak vanaf heden de fiets als ik naar de Mcdonald’s, de cafetaria, de pizzeria, de swarmatent, de Chinees en de sigarenboer ga.
Want auto rijden is prettig hoor. Maar je gaat er zo van slippen. Dichtslippen, dat is.

En waarom een foto van Katja? Ik vind dat ze me lang genoeg heeft genegeerd, ik ga haar maar ’s even een huwelijksaanzoek sturen.

Trauma

TraumaEen beetje vent van mijn statuur heeft trauma’s. En ik heb er ook eentje. Maar ik ben dan natuurlijk ook een vent van mijn statuur. Duhuu. Ik heb een trauma, een onverwerkt trauma, waar ik nog bijna dagelijks wekelijks maandelijks zo nu en dan last van heb. Heb je een gevoelige maag, stop dan HIER met lezen! Dit kon wel eens smerig worden.

Ik was vroeger gedoemd Olympisch kampioen ‘Tennisbal gooien’ te worden. Dat is als het een Olympische sport zou zijn geworden vanzelfsprekend. Ik gooide met gemak een tennisbal 100 meter ver. Gaf mij een tennisbal en ik slingerde ‘m tegen de horizon aan. Geen verte was mij te gek, als ik wilde smeet ik een tennisbal zo tegen z’n smoel.
Maar daar kwam een kleine 25 jaar geleden abrubt een einde aan. In het leger. Tijdens mijn dienstplicht.
Het record ‘oefengranaat (de zogenaamde Eihandgranaat) gooien’ stond op mijn opleidingskazerne op 114 nog iets meter. En al na mijn eerste kennismaking met deze sport wierp ik de granaat naar 103 meter. Ik, en mijn complete batterij  trouwens, was vastbesloten het record op die kazerne te verbreken. Het is er helaas niet van gekomen.

Nu denk je natuurlijk; “Wow, poeh poeh, nou nou, wat een trauma zeg. Jankert!”
*SLAP* NEEN! Lees verder dan!

Op de welbekende kazerne in Duitsland was het record van dezelfde discipline 122 meter. HONDER-TWEE-EN-TWINTIG!  Da’s een end hoor! Dat ben ik 65 keer. Ik had een doel in het leger leven dat ik leed en ook leidde. Door de leiding werd ik zelfs geboost om voor dàt record te gaan. Een paar keer per week oefende ik op de werpbaan. Soms omringd door enthousiaste maten, meestal in m’n eentje.
Het is er helaas niet van gekomen. Een (weer een kansloze) oefenmissie in de vrieskou van februari van 1990 maakte dat ik mijn ambities (het record èn Olympisch goud in Barcelona in 1992) moest staken.
We hadden een kamp beleg(er)d op één of andere Duitse steppe en helemaal rondom ons kamp lag een droge sloot, een greppel. Het kreng was een meter over 3 diep. De enige weg naar ons kamp was over een bruggetje. We kwamen rond middernacht, in totale duisternis en volledig uitgeput aan bij ons kamp. In al mijn eigenwijsheid was ik het bruggetje vergeten en liep ik op gevoel richting mijn tent. Ik flikkerde in de greppel. En dat was nog te overzien, het was zelfs lollig ware het niet dat de riem van mijn wapen dat ik over de schouder droeg achter, waarschijnlijk, een stronk bleef haken. Met gevolg dat mijn arm als een dolle omhoog schoot ergo een pijnlijke schouder. Een erg pijnlijke schouder.
De medic zei de volgende dag dat m’n schouder gekneusd was en ik moest hem daarin gelijk geven. Zo voelde het namelijk ook.

Ik bleef tijdens de gehele dienstplicht last van m’n schouder houden, het ‘oefengranaat werpen’ had ik vaarwel gezegd. Het was een zware en uiterst emotionele beslissing maar het lukte me simpelweg niet meer. Na elke worp verging ik van de pijn aan m’n schouder.
Anderhalf jaar na mijn afzwaaien besloot ik toch maar eens een onderzoek te laten instellen naar de niet te harden pijn in mijn schouder. Een kijkoperatie wees uit dat mijn schouder verbrijzeld was………………………………… Duuuuuuuuuusssssss.
Een deel van mijn schouderkapsel bestond uit botfragmenten. Deze zijn tijdens een operatie verwijderd. Bij de minste beweging schiet daardoor mijn schouder uit de kom. En dat doet AUW kan ik je melden!

Ik heb er tegenwoordig mee leren leven. Ik maak, naast het slappen, geen vreemde bewegingen meer.
Maar man! Wat doet het me zeer als ik denk aan de glorieuze carrière die ik ben misgelopen. Wereldfaam! Miljoenen! Auto’s! Villa’s! Vrouwen!

Nou leve lezer, als dàt geen trauma is?

Hartzeer

hart auwKen je dat? Dat je ’s ochtends blij bent dat je weer wakker bent geworden? Nou, ik wel! Ik had dat gisterochtend.
Zal het uitleggen. Ik had een zware zondag. Ik word te oud voor zaterdagavonden als de laatste. Lichamelijk en geestelijk was ik een ietsepietsje aan flarden. Maar daar is bankhangen voor uitgevonden, zeg ik altijd. En dat deed ik dus ook vanaf een uurtje of 5 in de middag. Tegen de eerste minuten van maandag ging ik naar bed. Ik moest tenslotte zeker 2 keer fase 1 en fase 4 aantikken wilde ik aan m’n vroege dienst beginnen. Ik had en voelde me totaal niet opgewonden maar toch ging mijn hart als een dwaze tekeer op het moment dat ik heerlijk onder m’n dekbedje lag. HUH? Wat is gaande? M’n hart bonkte in m’n borstkas alsof hij (ik heb een mannelijk hart) mij iets duidelijk wilde maken. HUH? Hartkloppingen? Ik? Ik werd er onrustig van.
En wat ik ook probeerde, m’n hart bleef tekeer gaan. En geloof me, ik heb alles geprobeerd. Masseren, wrijven, reanimeren, afwassen, stofzuigen, masturberen, sigaartje roken, 10 km hardlopen binnen 45 minuten, ik gooide zelfs een fles Remia Hawaiisaus leeg in de gootsteen (waarom ik dat deed? Geen idee). Niets hielp. Mijn hart bleef tegen m’n torso bonken. Ik vond het maar raar.
Het hield een kleine 20 minuten exact aan. Ik ben daarna in rust gevallen. M’n relativerende ik nam tijdens die 20 minuten een relativerende houding aan door relativerend te denken dat wat vanzelf komt, vanzelf weer weg gaat. En dat hartkloppingen hoort. Waar zou anders een hart voor dienen?
Toch was ik maandagochtend licht in m’n nopjes dat ik wakker werd van de wekker. Ergens diep in mijn achterhoofd doolt toch altijd een heel klein ideetje dat ik tijdens de rust kan overlijden. En dat wil ik niet. MIETJESDOOD!! Ik wil sterven als Willem Dafoe in Platoon.

Maar goed, ik bender nog steeds. En ik ben voornemens er nog wel even te blijven ook! En omdat jullie je geen fuk om mij bekommeren erg begaan zijn met mij en mijn gezondheid zal ik elke ochtend na het ontwaken een teken van leven, in de vorm van een lachende smiley, op de sociale mediaas geven. Dan hoeven jullie ook niet steeds te bellen/whappen/sms’en/Wordfeuden hoe het met me gaat. Is dat een idee?
En mocht het toch allemaal anders lopen? Jij komt toch ook?
Dresscode = Oranje.

Fases

SlaapfasesZo! De eerste week heb ik weer achter de rug. Een zware week. Niet qua werk hoor. Ik had het toch al gezegd? Even hier en daar wat rond slappen en er kan afgeschaald worden. Nee, zwaar in de zin van de uren. Dit was de week die me al eerder is opgebroken. Sterker nog, al 2 keer! Dat de alarmbellen op HQ afgingen omdat ik er niet op tijd was. Een hele week vroege dienst, dan 1 late dienst, een papadag en tenslotte 3 nachtdiensten. Ik pak dan te weinig rust en zo heel af en toe zegt het prachtlijf; ‘Ja! Ho ’s ff! Maar zo gaan we niet met elkaar om!’ en dan gaat ie in de blokkeerstand.
Maar, lieve lezer, ik heb er van geleerd. Ik heb wat research gepleegd en ben erachter waar, voor mij, het probleem ligt.

Er zijn 4 slaapfases: fase 1 – fase 2 – fase 3 en fase 4 (ook wel REMslaap genoemd). Een goede nachtrust gaat van fase naar fase.
In fase 1 doezel je weg. Je lichaamstemperatuur daalt en je spieren ontspannen. Toch kun je door het minste of geringste wakker worden. Zie het als mijn dutjes, slapen met 1 oog open.
Fase 2 en 3 zijn de diepere slapen. Je lichaam is volledig ontspannen, je bent weg. Deze fases duren maximaal 45 minuten en zijn ongeveer de helft van je totale nachtrust. Tijdens deze fases herstelt je lichaam grotendeels van de lichamelijke en geestelijke inspanningen van de dag.
Fase 4 is de REMslaap. Je bent dan volledig van de wereld, je lichaam is in wezen verlamd. Je ogen gaan als een dolle heen en weer (rapid eye movement = REM), waarschijnlijk omdat je hersenen aan complete dataverwerking doet.
Maar naast de ogen is er nog 1 lichaamsdeel hyperactief tijdens deze fase 4: het geslachtsorgaan! Kijk, en dat wist ik dus niet. Research doen is cool!
De penis, de piem, de klavots, de taas en bij vrouwen de vagijn, de vulva, de flamoes, de mossel (haha, er zijn mensen die dàt een vies woord vinden! Hahahahaha) is dus maar een druk baasje/bazinnetje tijdens de REMslaap.

Dààr ligt dus mijn probleem bij het rusten (ik slaap niet, ik rust). Ik doe niet aan fase 2 en fase 3. Ik knal gelijk van fase 1 naar fase 4 en weer terug. En herhaal dat de hele nacht. Dàt moet de reden zijn dat ik af en toe zo kapotstuk ben. Ik lig de helft van de nacht met 1 oog open en de andere helft staat mijn piemol gewoon in vol ornaat een beetje als een dolle heen en weer te zwaaien. Weet je hoe vermoeiend dat is!
Zucht.

Lag er maar een vrouw naast me om deze theorie van mij te beamen.

 

Gebroken

GEBROKEN NACHTGisteren ging ik rond half twaalf naar bed. Ik had CSI NY nog even gekeken (Sela Ward! *ontzettend mooie vrouw*) en vond het mooi geweest. Ik noemde het een dag. Ik zei dat ook tegen m’n moeder; ‘Ik noem het een dag’. Ze begreep ‘m niet.
Ik deed nog een laatste plas, keek nog even hoe zeun erbij lag en dat was vredig maar weer in een hele vreemde pose. deze keer met z’n benen buiten boord (ik kijk er al helemaal niet meer van op). Ik kroop bij zoonlief in het grote bed en ben nog exact 13 seconden wakker gebleven. Ik viel in diepe rust. (je weet het inmiddels hè? Ik slaap niet, ik rust)

Om 02.35 uur hoorde ik de deur van de slaapkamer van zeun. En kort daarna slepende geluiden. Huh??? Meneertje had alle knuffels bij zich en schoof ze over de grond naar het grote bed. Ja hallo! Hier had ik dus geen sin an. ‘Het is nog heel vroeg, Teun. Ga maar weer naar je bedje!’, zei ik. Hij begreep het, draaide zich om en rende weg. BOINK!!! Met z’n voorhoofd vol op de wastafel. Ik vloog uit bed en drukte hem tegen de tors. Ik wilde niet dat hij de hele buurt bij elkaar zou janken immers. Ik stopte hem bij mij en zoonlief in bed. Tegen de klok van 3-en was de situatie onder controle en lag zeun weer in diepe slaap. Ik sloot m’n ogen en doezelde ook weg.
03.44 uur: FUK! Wat een hitte! Ik trok de string uit maar bedacht me toen dat een naakte volwassen man tussen 2 kinderen in 1 bed misschien niet helemaal 2014 is. Ik slipte zachtjes uit bed, bedekte het dekbed over de benen van mijn 2 jongens en ging naar zeun’s kamer. Ik ging op dat bed liggen en sloot m’n ogen. Ik doezelde weg.
04.09 uur: Hoestbui van moeke. Ik zat rechtop in bed! WTF?! 04.12 uur: Einde hoestbui van moeke. Ik sloot mijn ogen en doezelde weg.
04.47 uur: Hond blaft. Waarschijnlijk omdat de krantenjonen in de buurt was. Ik ging naar beneden en slapte het beest. Ik klom weer in bed, sloot m’n ogen en doezelde weg.
05.10 uur: Hond blaft weer. Of was het moeke? Vloekend en tierend schoot ik uit bed. Voor de zekerheid slapte ik ze allebei. Eenmaal weer op bed sloot ik m’n ogen en doezelde weg.
05.48 uur: Mijn 2 jongens staan te fluisteren naast mijn bed. Ze hadden er een speurtocht van gemaakt om mij te zoeken. Zodra ik m’n ogen opendeed sprongen ze me op de testikels. Ik was klaarwakker. Tijd om op te staan en met weer een doldwaze vakantiedag te beginnnen!

Man, ik heb een fantastische vakantie……………………

Fijn geschapen

HoelangIn tegenstelling tot veel andere mannen heb ik er nooit voor gekozen om een forse unit tussen de benen te moeten nemen. Vond het nooit een noodzaak eigenlijk. Goed, er zullen best wel voordelen aan een flinke klab zitten maar als je het mij vraagt zijn er meer na dan voordelen.
Vind maar eens de juiste string en/of thong zum bleistift. Je kunt mij niet vertellen dat een enorme tamp prettig in zo’n slip ligt.
En wat dacht je van sporten? Dat lijkt me ook niet echt handig, toch? Stel, je bent een hordenloper en je bent behept met een gigantische taas. Ja, in licht opgewonden toestand ben je wellicht iets eerder bij de finish maar de kans dat je onderweg struikelt over zo’n horde is volgens mij vele malen groter. En hoe voor lul sta je als schoonspringer en je blijft haken achter de duikplank bij de afsprong?
Maar het grootste probleem van een grote piemol moet haast wel poepen zijn. Kijk, ik zit op de wc-bril en mijn geval hangt tussen mijn benen omlaag. De ruimte tussen mijn topje en het opvangwater in de hals is, nou laten we het voldoende noemen. En hoe je het ook wendt of keert, de penis hangt tijdens het poepen tussen de benen met het kopje omlaag. Tenminste, dat vind ik de meest logische houding.
En nu tikt de klavots de 29 centimeter aan. Dan dobbert ie volgens mij ruimschoots in dat wachtende water. Of zie ik dat verkeerd?

Zeg Marvin, Quincy, Nelson, Mike (ik weet dat je dit leest!), hoe doen jullie dit eigenlijk? Ben er eigenlijk wel benieuwd naar.

Nee, lieve lezer, ik ben toch maar blij dat ik fijn geschapen ben. Hoe lullig dat ook klinkt.

De perfecte man

BadjasNou ja, bijna dan. Kijk, ik kom een heel end. Laat daar geen misverstand over bestaan.
Ik heb een huis. Ik heb een baan. Ik heb een auto. Ik zie er, ja, nou ja, ik zie er uit. In elk geval voor m’n lengte. Ik heb een goed model lijf. Ik heb IQ alsmede EQ. En ik heb een nogal fantastische fantasie.
Maar hoezo bijna dan, hoor ik je vragen? Ik zal het je uitleggen.
Ik heb een lichamelijk probleem. Of probleem, probleem? Wie praat er tegenwoordig nog over problemen? Ik heb een lichamelijk ongemak. Mijn huid is als mijn humor, gortdroog.
En ik kan douchen wat ik wil, zodra ik me heb afgedroogd wordt ie weer……….oh wacht.
En laat nou een gortdroge huid dè basis zijn voor psoriasis. En dat is dus precies wat ik heb. Of beter gezegd, aan lijd. Want lijden is het. Ik las ergens dat pijn niet fijn is, NOU, PROBEER EENS JEUK!!!!!!!! zou ik zeggen.
Ik vroeg eens aan de huidarts wat nou de oorzaak van die jeuk is, de binnen of de buitenkant. De beste man wist het zelf ook niet en wimpelde mij af door te zeggen dat het bij beiden het geval is. Nou, ik kan je melden dat het de buitenkant is. De schilfers. Man, je moet eens weten hoe fijn het gevoel is als ik onder de douche met m’n Rambo-knife die schilfers van m’n scheenbenen schraap. (ja, ik heb een nieuwe functie voor m’n doucheputje gevonden).
Maar helaas is dit schrapen maar een tijdelijke en korte oplossing. Een permanente lijkt mij die shit eraf of eruit branden maar om nou een jerrycan benzine te halen, vind ik ook maar wat overdreven. Weet je wat dat kost tegenwoordig? En trouwens, hoe krijg ik die lucifer brandend onder de douche? Hè? Hè?

Nee, ik denk dat ik toch weer voor de langdurige oplossing ga en dat is de kliniek. Ik heb er al vaker over geschreven, ik ben zeer tevreden over de behandeling. Ik heb me weer aangemeld, over een week of 2 gaan we beginnen. Leuk om al die meiden weer te zien (Hoi Zoeteke! Hoi Esther! Hoi Wilma! Hoi Marion! Hoi Walda!).
Ik heb vanmiddag alvast even een badjas gekocht (zie foto voor groot). Wilde ‘m eigenlijk in het turquoise maar die hadden ze niet.

(ps. ik heb voor de vorm m’n koffiepadhouder toegevoegd anders paste de string niet maar dat zal je vast niet opvallen.)

Krijg nou tieten!

krijg nou tietenJeweetogzelluf van die zomer? Die gaat ons binnenkort knoeperhard in de face slappen. Die komt als een malle onze kant op. Die machtige gouden bol richt binnenkort zijn prompte taas in onze richting en ejaculeert warm zonnezaad in onze gewillig openstaande lichaamsholtes. (ja hoor, hier is ook gewoon poëzie te lezen).
Wat nou, horrorwinter? Ik vraag u; Wilt u meer of minder weermannen die een horrorwinter voorspelden in dit land? Nou? Nou? Zeg het dan!

Ik heb het 3 weken geleden al even lafjes aangehaald. Toen kwam het nieuws als een zoon van een kreng maar lieve lezer, er is witte rook. Ik heb goed nieuws. Ik lig keurig op schema voor het transformeren van mijn winterlijf naar zomerbody. Een paar stevige avondsessies met de dumbells stoeien heeft vet afgeworpen. Er komt weer vorm in de tors wat je ook echt vorm mag noemen. De piem is van boven weer volledig zichtbaar (al moet ik wel de afro goed bij blijven trimmen). Shirts beginnen weer als slechte bodypaint te zitten. De bovenarmen krijgen weer de vorm van colaflessen. En ja, ik krijg weer tieten.
Tieten die zo prettig hobbelen als ik weer eens als een ware David Hasselhoff in slow motion over het strand ren (dat kan ik ècht heul lollig!).

Dus.
Ik dacht, ik zeg het ff.

En dan ga ik nu even aan de conditie werken.
*jogt naar auto om sigaartjes te halen*

Polonaisje

PolonaisjeIn mijn alcoholische gloriejaren, laten we zeggen tussen m’n 16e en 26e, groeide ik op in Hilariteitië. En een grote rol, misschien wel een centrale rol, speelde de buurtkroeg hierin. De buurtkroeg was een voormalig Bar-dancing from the seventies. (Mèn, wat had ik die tijd graag meegemaakt!) Goed, er werd in mijn beginjaren nog wel af en toe gedancingt maar het werd toch meer en meer een bar in de loop der jaren. Sterker nog, het werd een kroeg. Exact 2,16 minuten lopen van m’n huis. Nuchter, dat is.
Ideale opstapplek voor het èchte werk; de stad in. Tegen elven verzamelen in de kroeg, warmpilsen en dan tegen tweeën de stad in, dat waren de meeste vrijdag en zaterdagavonden in mijn alcoholische gloriejaren.
Toch moet ik eerlijk zijn, 7 van de 10 keer was er geen drol aan in de kroeg en zat je maar een beetje tegen de klok te hikken. Maar er waren dagen dat het raak was. Vaak 1 keer per maand. Dan had de kroegbaas er zin in, kwamen de jongens en meiden van de vorige generatie en was iedereen van mijn vriendengroep en ikzelf aanwezig om de kroeg op te leuken. En dan was het feest! Dees anekdoot gaat over zo’n dag.

Ik zat op een kruk op 2 poten tegen de muur geleund uit te puffen van een vechtpartij een striptease een karaoke-optreden een lachbui tja, weet ik eigenlijk niet meer toen opeens één van de krukpoten weggleed en ik op m’n reet viel. Hilariteit alom! Man man man. Bulderen. Gieren. Biggeltranen. Iedereen had een slappe. Schitterend.
Ik stond op en bestelde een nieuw biertje. We gingen verder hilareren waar we gebleven waren. Tot iemand ineens zei dat mijn pink raar zat. En inderdaad, mijn pink stond haaks op mijn linkerhand. Huh? Het leek er toch sterk op dat de pink uit de kom was. Die diagnose deelde eigenlijk iedereen wel. Het ziekenhuis was om de hoek. Ik besloot er even naar toe te gaan. Ook al was het midden in de nacht, er zou vast wel iemand zijn die me kon helpen, dacht ik zo. Fictieve naam ging met me mee. En ook fictieve naam. En ook fictieve naam. We gingen uiteindelijk met een mannetje of 13.
De verpleegster liep naar achteren nadat ze mijn verhaal had aangehoord. Wij namen plaats in de wachtruimte. Hier rolden de grappen en grollen uit de ene en de andere rechtermouw. Het was gezellig. Niet rumoerig of luidruchtig ofzo hoor, gewoon gezellig. Ja, fictieve naam had een beetje een harde lach maar daar kon hij toch ook niets aan doen natuurlijk.
Er kwam een chirurg door de deur. Tenminste, daar ga ik vanuit. Hij droeg lichtgroene kledij. En had een monddoekje voor zijn keel. En zo’n groen mutsje op. En had een intelligent brilletje op. Nou, dan ben je voor mij al gauw een chirurg.
“Ik ga u niet helpen omdat u gedronken heeft”, zei hij. “Komt u morgen maar terug als u nuchter bent.” Het werd stil in de wachtkamer. “Wat zegt u?” De chirurg herhaalde zijn woorden en verzocht ons het ziekenhuis te verlaten. Hij draaide zich om en verdween door de deur, ons verbijsterend achterlatend.
“Nou, dan gaan we toch weer”, zei fictieve naam en hij nam dè positie aan. De anderen en ikzelf sloten aan. We zetten het deuntje van de toenmalige kaasblokjesreclame in (tatata de tatata de tatata de taaaa) en liepen in polonaise richting uitgang. Maar niet vòòr dat we flink wat afdelingen over waren gegaan. Whoehahaha.
Gelukkig konden de meeste patiënten het wel waarderen. En het verplegend personeel ook wel trouwens.
We gingen terug naar de kroeg en vertelden ons avontuur. Bulderen. Gieren. Biggeltranen. Iedereen had een slappe. Schitterend.
De volgende dag werd ik gillend van de pijn wakker.

(noot van de redactie: misschien vind je dit geen lollig verhaal. Dat kan en mag ook. Maar dit is het favoriete voor-het-slapen-gaan-verhaal van zoonlief. Als ik aan het eind van het verhaal de polonaise doe; Bulderen. Gieren. Biggeltranen. Een slappe bij het kleine mannetje. Schitterend.)

 

Fuk man!

As3IwwkCQAEyoUb

Man man man, daar zakt je string toch tot op de enkels van af? Daar word je toch niet goed van? Het weer, daar heb ik het over. Het weer van heden ten dage. Van tegenwoordig. Van nu. Kijk ’s naar buiten. Is toch van de gekke, dolle en ook van het leipe? Wat denkt dat weer wel niet? Zomaar een beetje bepalen dat de zomer nu al komt. Ik vind dat best van enige arrogantie getuigen. Om maar niet te spreken over misplaatste opportunisme. Fuk man! Ik ben er nog helegaar niet klaar voor. Ben geen vrouw. Vrouwen, die zijn er altijd klaar voor. De zomer, dat is. Ze trekken een rokje of jurkje aan, dragen daarboven een decolletetten truitje en hup, klaar. Klaar voor welke zomerse dag dan ook.

Nee, dan wij mannen. Dat is even compleet andere koek. Nou ja, ik. Ik wens niet voor alle mannen in te staan. Laat ik dees anekdoot vooral op mij toespitsen.
Ik ben nog één en al winter. Bleke porem en overige lichaamsdelen, diep in het vel verzakte spierbundels, een buik waarin de navel volledig verborgen ligt, hangborstjes enzowijd. Normaal gesproken ga ik rond de klokwisseling (wat nog zo’n dikke 3 weken duurt vernam ik gisteren) toewerken naar mijn zomerse hoogtepunt. Je kent het wel, zoals de vrouwtjes de mannen graag (in de zomer) zien. Maar ja, zoals het er nu uitziet komt de zomer extra vroeg dit jaar. Ik moet dus als de greased lightning aan de slag. Werken aan een lichtgetinte exotische teint en dito lijfkleur. Met de dumbells stoeien om de onderliggende spierbundels bovenliggend te krijgen. Daarbij vanzelfsprekend de buik niet te vergeten! Corrigerende bh’s dragen (oh wacht, dat was eigenlijk een goed bewaard geheim. FUK!). M’n armen opsleeven met plaktattoo’s. Nog wat spannende plaktattoo’s bewaren voor op m’n kuiten. Borsthaar kweken. Qutmusic downloaden om in de auto loeihard en met het linkerarm lafjes uit het raampje te draaien. En natuurlijk mijn gele Dries Roelvinkzwembroek strijken.

Dus vrouwtjes, vrees niet. Waarschijnlijk kunnen jullie deze zomer extra lang naar mijn zomerse hoogtepunt smachten.

Zal je net zien dat die horrorwinter nog keihard toe gaat slaan. Halverwege april ofzo.

KAK!

Kak

Ik heb het geprobeerd. Ik heb er alles aan gedaan. Het voortouw genomen. De kar getrokken. Echt hoor! Ik poep je niet. Maar ik moet helaas toegeven. M’n hoofd bieden. Bij de pakken neerzitten. De strijd staken. Hardlopers zijn doodlopers. Oh wacht, die slaat nergens op.
Zaterdag kwam het besef dat ik niet meer het lijf heb van, pak ‘m beet, 15 jaar geleden. Goed, het prachtlijf ziet er allemaal nog fantastisch en strak uit maar dat is de buitenkant. De binnenkant is langzaamaan aan het aftakelen. Zoals het hoort natuurlijk. We kunnen immers niet altijd, pak ‘m beet, 15 jaar geleden blijven. Ja, van de buitenkant wel maar aan de binnenkant…… Ach, je weet wat ik bedoel.

Nu gaan er hier en daar geluiden op dat een tekort aan vitamientjes mij de das om doen. Nou, dat klopt als een zwerende bus. Ten eerste heb ik een ernstig tekort aan zonlicht en temperaturen boven de 23 graden. En ten tweede drink ik bijna niks meer. Bier dat is. Ik ben een gezelschapsdrinker en daar ga je al. Het woord zegt het al. Gezelschap, dat ontbreekt er hier tegenwoordig nogal een aan.
Ik heb 12 december van het vorige jaar 3 kratten bier in de aanbieding gekocht (72 pijpjes!) en daarvan zijn er als ik dit typ nog 30 over. *noot van de redactie; Mat is langs geweest en hij hikt op een avond zo’n 27 pijpjes weg*
En ondanks dat mijn jongens tegen Jan en alleman zeggen dat ‘papa heel veel biertjes drinkt’ (weet je wat voor naam je daarvan krijgt?) kun je van mij aan nemen dat dit totaal maar dan ook helemaal NIET zo is!

Nu weet ik ook wel dat die geluiden slaan op de vitamientjes in groente en fruit wat ik in principe niet of weinig eet maar dat verwijs ik naar het rijk der bullshit. Mijn jongens eten vrachtladingen vol groente en fruit en zij zijn hebben om de haverklap snotneuzen. Dus.
En hoe verklaar je dan dat ik de rest van het jaar niet killergrieperig ben? Hè? HÈ? Zeg dan?

Nee, mijn inmiddels 11 dagen durende killergriep heeft te maken met mijn weerstand. Vanaf 23 december van het vorige jaar heb ik mijn arbeid-rusttijdverhouding een beetje verwaarloosd. En wees eerlijk, 2 echte rustdagen vanaf toen is ook wel een beetje weinig, toch? Wacht maar tot je kinderen hebt. Maar ja, iemand moet het doen toch? A mens gotta do what a mens gotta do.

En nu ben ik ook nog aan de kak. #zucht.

Ik heb zojuist een ziekteaanvraag bij mijn werkgever ingediend en het is goedgekeurd!
Dus geachte opdrachtgever, beste collega’s, lieve Tindervriendinnen, smachtende Lexagebruiksters en iedereen die op me rekent, ik ben er even tussenuit. Off radar. Uit de roulatie.

Laat die winter maar komen.

Ik kom de deur vòòr 22 juni niet meer uit. Heb even rust nodig.

Ik ben niet zielig

Niet zielig

Je hoort het nog al eens, mannen zijn aanstellers als ze ziek zijn. Vaak Meestal Altijd zijn het de vrouwtjes die dit verkondigen. Want ‘duw jij maar ’s een homp vlees door je pisbuis’. Dat is pas pijn! Duhuu, dooddoener vind ik het.
Toevallig is het wel wetenschappelijk bewezen dat een flinke trap tegen de units 10x pijner doet. En dat dan gemiddeld 15 uur lang is dus 10 x 15 = 150.000 keer pijnlijker ja!
Dus.

Maar ik moet de vrouwtjes toch wel een klein beetje gelijk geven. Er bestaan mannen die bij één niesbuitje in de zieligmodus kruipen, zich voor het werk ziek melden en zich een week lang laten pamperen door vrouwlief. Ik vind dat misbruikmakenvandesituatieërs. Zieligerds.

Ik zal dat nooit doen. Ik ben ook nooit ziek. Tenminste, niet gewoon ziek. En mocht ik één keer per jaar de piem zijn, dan ben ik ook gelijk superziek. Killerziek.

Zo ook nu. Ik heb een killergriep. Zo eentje waar zelfs de bacteriën van denken ‘nou, die slaan we even over’. Het snot loopt Niagariaans uit beide neusgaten. M’n hoofd voelt als een dichtgeknepen mayofles bij een setje frikadellen. Er hebben al 3 prostitutiehoeren gebeld om een kamer te huren op m’n wallen. M’n keel voelt alsof er al weken geen bier doorheen is gestroomd. Op m’n stem zou Barry White wit van jaloezie zien. En de koorts tikt tropische temperaturen aan. Ik heb vanochtend een thermometer in 2 lichaamsholtes geduwd, m’n ingang en m’n uitgang, en beide keren sloeg de meter dieprood aan. *tipje voor een volgende keer; de thermometer eerst in m’n mond doen, voorkomt nare smaak*

Maar hoor je mij daar over? Meld ik me ziek? Laat ik me door vrouwlief pamperen? Nee, ik dacht het niet.
Ik ben niet zielig.

Of eigenlijk wel.
Maar dat zul je mij nooit hardop horen zeggen.

Procenten

Hoe groot is de kans dat iemand, met een voor 96% aan dood lijf, het overleefd?
Niet zo heel groot hè? Daar gaat de stekker uit. Die pijpt Maarten. Die heeft z’n laatste scheet gelaten.

Woensdagavond takelde mijn lijf in rap tempo af van de volle 100% naar een 75%. Hoge koorts en een lichtgeïrriteerde keel. Niet weer hè, dacht ik.
Woensdagnacht ging het lijf harder achteruit. Het licht in lichtgeïrriteerde verdween, het slikken ging lastig. Het lukte me met pijn en moeite een bord kipnuggets weg te werken. Die nacht doorgekomen met lichte dutjes. En dan moet je lichte dutjes zien als dutjes van maximaal 3 minuten. Want dan liep m’n muil weer vol met tuf en moest ik slikken. En dus werd ik met een pijnscheut wakker.
Donderdagochtend stond het lijf op 60%. Ik wist het nu zeker, dit was een levensechte killerkeelontsteking. Ik ging pijnstillers halen. Finimal leek me wel een goeie naam.
En bij een killerkeelontsteking hoort vanzelfsprekend koortsaanvallen, verkoudheid, oorpijn, hoofdpijn, hoesten, dunne poep en diepgele plas. Ik introduceerde het ‘tufbakje’ op het wereldwijde web en werd prompt overspoeld met “gatverdammes”, “ranzig”, “gore vent” en meer van dit soort smerige schuttingtaal. Uitspugen was toch minder pijnlijk dan inslikken en dat is voor een gevoelig tiep als ik, die alles maar van iedereen slikt, een hele uitkomst. Ik begreep de ophef niet zo.

Donderdagmiddag ging het lijf onder de 50%-grens toen m’n longen zich ermee gingen bemoeien. Een hoestbui resulteerde in knielend voor de toiletpot hangen om een groot gedeelte van m’n longinhoud in genoemde pot te ejaculeren.
Ik was definitief aan flarden en geknakt.
Donderdagnacht heb ik de danspasjes van ‘Thriller’ ingestudeerd, een zombie was ik immers toch al. En trouwens, je moet je toch bezig houden als liggen lastig gaat omdat je keel en je tong opgezwollen zijn en ook nog je neus dicht zit. Eenmaal doezelde ik weg en werd ik even later in paniek wakker omdat ik geen lucht kreeg.
Vrijdag kwam het lijf in de letale zone, onder de 10%. Zelfs m’n prachtig zoetgevooisde donkerbruine Barry Whitestem was verworden tot een zielig piepend geheel.
M’n lieve Klazien kwam een pak blanke vla brengen. Ik moest toch iets eten. Ik had ‘r gewhatsappt dat ze het maar beneden moest neerzetten. Een killerkeelontsteking is hoogst besmettelijk en ik wil niet op m’n geweten hebben dat zij eraan onderdoor zou gaan.
Ik wachtte een minuut nadat ik de benedendeur had opengedrukt en zwalkte naar beneden. Ze zat nog voor de deur in de auto. En ook haar dochtertje. Het arme kind begon vreselijk te krijsen toen ze ome Gekkie zo als een zombie zag.

Dit kon zo niet langer. Ik moest heavier material hebben. En bij wie kon ik dat beter halen dan bij m’n eigen dealer? Ik belde de assistente van de huisarts. Ze vroeg hoe hoog de koorts was. Hoe ik het ook deed en waarin ik ‘m ook stak, de thermometer gaf 33,3 aan. Het lijf was gezakt naar 4% en was klinisch dood. Ik kon om 15 uur komen.
M’n keel stond op knappen, ik ging douchen. Daar zou ik iets van opknappen.
Voor de vorm keek de huisarts even in m’n strot en zei en passant dat Finimal geen drol helpt. Ik kon hem niets anders dan gelijk geven.
Het zware spul ben ik gistermiddag beginnen in te nemen en afgelopen nacht, rond de klok van 3-en, voelde ik dat het lijf positief reageerde. Het klom langzaam naar 10%.
En nu ik deze zwaarmoedige anekdoot typ, gaat het alweer stukken beter. Laten we het op 40% houden.
Zo maar ’s even vast voedsel proberen.
En een goeie nachtrust. Daar teken ik ook voor.

Bedankt voor al jullie medeleven, lieve beterschapskaarten, fruitmanden en overige verwensingen.
Ik vind hetzelfde van jullie als jullie van mij.

Op herhaling

We zijn de terminatie van m’n huidetters begonnen. Vandaag kreeg ik de eerste van 30 behandelingen om mijn prachtlijf (zwemmerslijf) weer in perfecte staat te herstellen.

Om exact 3 voor 4 kwam ik zelfverzekerd as always met m’n Heinekentas binnen. Ik vlijde m’n bips op de lederen stoel in de wachtruimte. Ik pakte een tijdschrift. Voorop stond ‘Dat doet een man van 40 niet’. Pagina 16. Ik was nieuwsgierig. Nog voor ik pagina 16 had opengeslagen, werd ik geroepen door een vriendelijke nors kijkende dame. Ze begeleidde me naar de kleedruimte. Hier kon ik me in m’n meegebrachte badjas hullen. Nog voor ik een vraag kon stellen, sloot ze de deur. Ik ging er maar van uit dat ook de string uit moest.
Met de blote pielemoos onder de badjas liepen we even later richting de badruimtes. Ik moest 10 minuten in een zouten bubbelbad. ‘Ah, even chillen‘, zei ik. Ik vroeg of Katja Schuurman en Anita Doth er ook bij zouden komen. Ze sloot met een vragende blik de deur.
Ik ontdeed me van de badjas op een manier die Rocky Balboa niet zou misstaan. Op het moment dat ik m’n slippers netjes naast elkaar onder het kapstokje wilde zetten, ging de deur open. ‘Alles in orde?’, vroeg ze. Het was overduidelijk dat ze even een gluurtje op mijn pielemoos wilde piepen. Ik moest er om glimlachen. In bad begon ik luidkeels te het bubbelbadnummer zingen.

Een andere dame bracht me naar de lichtcabine. ‘U kunt de badjas daar ophangen’, zei ze. Ik hing ‘m aan het haakje. ‘Heeft u het ook in het gezicht?’, vroeg ze. Ik zei dat dat niet het geval was. In dat geval moest ik een brilletje en een helm op. ‘Vanwege verbrandingsgevaar’, zei ze erbij. Vóór het uitleggen van de procedure drong ze er op aan dat ik het brilletje en helm alvast op zou zetten. Het brilletje was van het type lasbril, ik zag er geen ruk door. Het was overduidelijk dat ze even een gluurtje op mijn pielemoos wilde piepen. Ik moest er om glimlachen.
Niet meer dan 37 seconden mocht ik blootgesteld worden aan het UVB-licht. Ze zei dat de tijd van blootstelling per behandeling opgeschroefd zal worden en dat ik vanaf behandeling 10 een soort van bescherming voor het geslachtsdeel moest dragen. Ik zei dat ik wel een sok van m’n jongste zoon mee zou nemen. Ze vroeg hoe oud hij is. Ik zei dat hij in augustus 2 wordt. We kletsten beiden dij om deze grol mijnerzijds.
De dame sloot de cabine en het witte licht beamde op mijn bevlekte huid. Omdat ik wilde dat elk stukje huid gebeamd zou worden, trok ik de bammetjes iets van elkaar en ging ik door de hurken. Je weet tenslotte nooit waar die vuile huidetters allemaal verschanst zitten.

Weer werd ik naar een andere kamer gebracht. Hier zou de crème aangebracht worden door weer een andere dame. Maar voor het zover was, ging ze eerst de complete behandeling uitleggen. Ik nam plaats in de behandelstoel, de badjas lafjes over m’n benen gespreid. Ze ging recht tegenover me zitten. Het was overduidelijk dat ze even een gluurtje op mijn pielemoos wilde piepen.
Ik deed een Sharon Stone. En moest er om glimlachen.
Omdat ik ook een plakkaat op m’n hoofd heb, zou ze beginnen met het belichten van dit lichaamsdeel. Ze deed een kap over m’n hoofd. Ik greep krampachtig de armleuningen vast. Ik kreeg flashbacks van mijn kidnapping door de FBI (Fryslàn Boppe Instantie) in 1989.
Ook deze bestraling duurde maar luttele seconden. Opgelucht haalde ik adem toen ze de kap van mijn hoofd trok.
Hierna mocht ik de badjas ophangen en in spreidstand gaan staan, ze ging me insmeren. Ik trok de bammetjes nog eens wijd open maar dat was niet nodig zei ze. Een kwartier later zat ik volledig onder de smeersels en kon ik me boven vermaken in de ontspanningsruimte. Ik wilde een potje driebanden op het biljart maar van krijt was geen sprake. En als ik iets irritant vind, is het wel een kale pomerans.
Ik besloot de Olympische Spelen te kijken. In een heule luie stoel. Ik dutte weg.

‘Manus! Manus!’ (ze mogen me daar Manus noemen). Er werd aan m’n schouder geschud. Wèèr een andere dame stond naast me. ‘Je mag je gaan douchen, de eerste behandeling zit er op’.
Ik zei dat ik dat zeker ging doen. Maar vroeg me toch af hoe lang ze er al had gestaan.
Zou ze een hele lange gluur op mijn pielemoos hebben gepiept?

Woensdag ga ik weer, heb er nu al zin in.
Pielemoos ook.

Hartpatiënt

Zo zit je bij de huisarts, zo hoor je dat je tot het selecte gezelschap van niet-hartpatiënten behoort.

(ja lieve lezer, slaak maar even een zucht van opluchting, ik heb daar begrip voor)

Hij wilde het niet helemaal uitsluiten maar mijn #DODB heeft hoogstwaarschijnlijk niets met m’n hart te maken. Is eigenlijk ook wel logisch nu ik erover nadenk, ik heb een keihart. Duhuu.
M’n bloeddruk was prima in orde en ook goed en met m’n goh leste rol (Gronings wc-papiergrapje) was ook niets aan het handje.Of in dit geval aan de lever (Ha! *plop*) want daar wordt het aangemaakt hè mensen!
Maar natuurlijk is er altijd wel een maar. En in de vorige zin staan dus 2.
Gezien de story van pa en m’n huidige leeftijd (wist je dat er deze week iemand was die dacht dat ik 47 was? Whoehahahaha) leek het huisarts toch verstandig om mij eens even helemaal ‘door de molen te halen’, zoals hij het zei.
Ik zal dus binnenkort even een afspraak maken in een ziekenhuis. Schijnt dat Harderwijk leuke verpleegsters heeft.

Maar waar komt dan je #DODB vandaan, Manus?
Dat wil ik wel vertellen maar dan moet je beloven dat je het voor je houdt. Ik koop er weinig voor als dit bij de menigte bekend wordt en mensen (mannen) dit gaan kopiëren.
De zomer komt er weer aan en wat is er dan fijner om een strakke 24-pack-torso, bolgevormde borstceps en staalgekabelde armen boven de knalgele Dries Roelvink-zwembroek te hebben?
Ik ben dus weer intensief aan het halteren met m’n dumbbells. (Dat ik het voornamelijk doe om mijn verbrijzelde schouder op kracht te houden laat ik even buiten beschouwing). Elke avond voor het rusten gaan jas ik die units een aantal malen omhoog.
Volgens huisarts heb ik in m’n enthousiasme m’n borstspieren overbelast.
En dat geeft dus mijn #DODB wat vrouwelijk volger al dagen bezig houdt.

Zo, ik ga even in de zon liggen.
Een spierwit prachtlijf is immers ook geen gezicht.

Rug

Ik heb het weer eens flink en tevens fors in de rug. Ik heb het altijd al in de rug maar als je de eerste zin terugleest, zie je het woordje ‘weer’ staan. En daar gaat het in dit geval om.
Ik heb met m’n rugpijn leren leven maar de laatste tijd komt tie weer (daar heb je ‘m weer……….en weer. Hahahaha, taalvirtuoos ben ik toch ook hè?) in alle hevigheid terug. En om een duidelijke plaatje van m’n fysieke gesteldheid te krijgen, ben ik de oorzaken die niet de oorzaak kunnen zijn aan het wegstrepen.
Ten eerste heb ik geen bierpens. Eerder een 24-pack (ja dames, da’s 4x zo strak!)
Ten tweede heb ik geen slappe en/of zwakke spieren. Eerder staalkabels.
En tenslotte ben ik alles behalve zwaar geschapen. Sterker nog, zou al blij zijn met alleen de schapen (sorry dames, ik moet ’t van m’n humor hebben).

Dat kunnen we dus bij dezen uitsluiten. Dus bij dezen.

De  fysio zei heul lang geleden dat het aan m’n houding ligt en dat ik meer met m’n hoofd omhoog en m’n borst vooruit moet lopen. Zo’n arrogant loopje, zeg maar. Ik heb dat een tijdje gedaan maar dat werkte niet. Ik heb alleen nog m’n arrogante kop overgehouden aan die tijd.
Ik vond dat ook een beetje makkelijk van ‘m. “Oh, je moet een andere houding aannemen “blablabla blaat”. En dat zei ie dus na de 10e en laatste behandeling hè? Eigenlijk was het gewoon een enorme suflul van een fysio. Hoop dat ie failliet en tegenwoordig dakloos is! Eikel.

Nee, m’n rugpijn zou te verklaren zijn door mijn inzet in de ‘Slag om Sneek’. Je weet wel, in 1991 toen de Friezen met alle geweld Sneek aan de Groningers wilden slijten en ik het met al m’n macht voorkomen heb. Ik nam Sneek op de schouders en mikte het zo weer de grens over. Kom op zeg, wat moeten wij met die meuk? Waar het rare volk trouwens nog steeds blij mee is, de Snitswits is hieruit immers ontstaan. Wist jij trouwens, even tussendoor hoor. Wist jij dat ‘De slag om Sneek’ nog steeds jaarlijks op 13 januari in “De Walrus” gevierd wordt? Neem je toch even mee.
Dat is één optie.
De andere is m’n auto-ongeluk van 1997. De motor van m’n BMW 320i onplofte op het moment dat ik op de snelweg 230 km/u reed. De motorkap vloog omhoog, ik vloog van de weg, sloeg 14 keer over de kop, maakte met de auto een driedubbele Rietberger (mèt nette landing) en kwam 1483 meter lager vlak voor een boom tot stilstand.
Dat kan ook nog.

Maar daar gaat het eigenlijk helemaal niet om. Het gaat er om dat ik nu weer RUGpijn heb. RUG inderdaad met hoofdletters want een normaal mens………………..ach, je weet ’t inmiddels.
Aan m’n nieuwe matras kan het niet liggen. Da’s namelijk zo’n goeie-houding-ding van een halve meter dik.
Ik weet nog goed dat ik ‘m kocht. De verkoper, Eugene heette hij, zei nog “Gaat u maar even liggen hoor, draai u maar even fijn om” en ik zag ‘m instemmend knikken terwijl hij op zijn vingernagel beet. Nou, dan weet ik genoeg. Dan is dit het juiste matras voor mij. Toch?

Maar positief als ik immer ben, ga ik uit van het goede.
Omdat het een juiste-houding-matras is denk ik dat ie mijn juiste houding weer kleit. Dat dus al die jaren het een en ander scheef gegroeid is en dat m’n nieuwe matras tijdens m’n rustmomenten de boel weer in juiste proporties probeert te fabriceren.
Ik kom hier over, laten we zeggen, een half jaar terug.
En mocht het dan nog niet over zijn, kan dat matras m’n rug op.
Oh, wacht.

Onderwerp van gesprek

Tijdens een crème intrekmomentje werd mij compleet out of the blue gevraagd; “Zeg Manus, wil jij misschien een column schrijven voor onze nieuwe website?”
Ik James Bondde m’n wenkbrauwen; “Hoe weet jij dat ik een veelgevraagd columnist ben?”
Bla bla, lang verhaal maar waar het op neer komt is dat ik zei dat ik het wilde doen maar dat ik wèl een aparte stijl heb. Ah joh, da’s geen probleem, hoorde ik haar zeggen.
Ik heb ‘m op 29 augustus ingezonden.
Grote paniek! Mensen werden van vakantie teruggeroepen, alle verloven werden ingetrokken, vergadering volgde op vergadering. De dames op de werkvloer konden ‘m wel pruimen, de directie boven een stuk minder. Het was de talk of de kliniek.
Het boeiede me niet zoveel. Als ze ‘m niet willen plaatsen, plaatsen ze ‘m toch niet. De factuur stuur ik sowieso.
Afgelopen vrijdag kreeg ik bericht terug. Met enkele aanpassingen wilden ze ‘m dolgraag plaatsen.
Had ik al gezegd dat er bijna een maand over vergaderd is?
Lees en huiver:

L’original :
Huidetters

Een intieme date met dokter Rönnau in mei van dit jaar is met stip de top drie van ‘briljantste dingen die
ik ooit eens in mijn leven gedaan moet hebben’ binnen gekomen. Had ik het maar veel eerder gedaan, had ik haar maar veel eerder ontmoet.
En intiem was het zeker. Zoveel vrouwen zien mij immers niet naakt. En waarom briljant? Zij was
het die me naar “De Padbergkliniek” verwees.

Al jaren en jaren had ik er last van en na een keelontsteking rees het de pan uit, Psoriasis. Of zoals ik het noem ‘Huidetters’.
Man, wat kan je er gestresst van raken. En laat dat nou net niet moeten. Schijnt dat stress een enorme
factor op de ontwikkeling van die huidetters heeft.
Eigenlijk is Psoriasis dus een vicieuze ziekte. Haha, dat heb ik een huidexpert nog nooit horen zeggen! Ik leg er gelijk even ©opyright op.

Maar goed, vooral op m’n scheenbenen en rond m’n middel waren het meer etters dan huid. Van die hardnekkige grove plekken die erg opvielen. In het zwembad zag je eerst 5 minuten huidetters en daarna kwam ik pas binnen. Zo erg was het. Tel daarbij 1483 keelontstekingvlekjes (heb ze geteld) en je begrijpt hoe blij ik was dat ik naar de kliniek kon. Ik schaamde me er zelfs
een beetje voor.

M’n vakantie in het zonnige Zeeland hielp onvoldoende of eigenlijk niet en om nou de rest van de zomer met
panty’s onder de korte broek te lopen, ging me te ver. Is ook een hoop gedoe.
Vind maar eens een bijpassende broek op die bruine panty’s. Trouwens, die dingen staan mij ook helemaal niet.

Begin juli deed ik de stoute schoenen aan en belde ik Esther (die ik tegenwoordig trouwens opperbep mag noemen). Ik was van harte welkom!

Onzeker als ik was stapte ik 20 juli met m’n Heinekentas en knikkende knieën binnen. “Kom maar op met dieterminatie van die huidetters”, schreeuwde ik in gedachten door de wachtruimte.
En zo geschiedde.
Ik heb nu 16 behandelingen
achter de rug en van de psoriasis is alleen nog de asis over. Ik ben nu zo zelfverzekerd dat ik gerust met de badjes lafjes over de benen gespreid bij de dames ga zitten een krantje lezen terwijl ik ‘in de crème’ zit. Of gewoon lekker mee beppen. Want dat kunnen de dames hoor!

Nee, ik kan niet anders zeggen dat ik meer dan uitermate tevreden over de behandeling ben. En het is er
reuze gezellig, dat mag een echte vent anno 2011 heus wel zeggen, vind ik.

Zie er een beetje tegen op om binnenkort alweer afscheid te moeten nemen. Ik zou er bijna gestresst van raken!

Valt best wel mee toch?

De aangepaste versie :
Huidetters

Een intieme date met de dermatoloog in mei van dit jaar is met stip de top drie van ‘briljantste dingen die ik ooit eens in mijn leven gedaan moet hebben’ binnen gekomen. Had ik het maar veel eerder gedaan, had ik haar maar veel eerder ontmoet.
En intiem was het zeker. Zoveel vrouwen zien mij immers niet naakt.

En waarom briljant? Zij was het die me naar “De Padbergkliniek” verwees. Al jaren en jaren had ik er last van en na een keelontsteking rees het de pan uit,
Psoriasis. Of zoals ik het noem ‘Huidetters’. Man, wat kan je er gestresst van raken. En laat dat nou net niet moeten. Schijnt dat stress een enorme factor op de ontwikkeling van die huidetters heeft.

Eigenlijk is Psoriasis dus een vicieuze ziekte. Haha, dat heb ik een huidexpert nog nooit horen zeggen! Ik leg er gelijk even ©opyright op.

Maar goed, vooral op m’n scheenbenen en rond m’n middel waren het meer etters dan huid. Van die hardnekkige grove plekken die erg opvielen.

In het zwembad zag je eerst 5 minuten huidetters en daarna kwam ik pas binnen.
Zo erg was het. Tel daarbij 1483 keelontstekingvlekjes (heb ze geteld) en je begrijpt hoe blij ik was dat ik naar de kliniek kon. Ik schaamde me er zelfs een beetje voor.

M’n vakantie in het zonnige Zeeland hielp onvoldoende of eigenlijk niet en om nou de rest van de zomer met
panty’s onder de korte broek te lopen, ging me te ver. Is ook een hoop gedoe.
Vind maar eens een bijpassende broek op die bruine panty’s. Trouwens, die dingen staan mij ook helemaal niet.

Begin juli deed ik de stoute schoenen aan en belde ik Esther (die ik tegenwoordig trouwens opperklep mag noemen). Ik was van harte welkom!

Onzeker als ik was stapte ik 20 juli met m’n Heinekentas en knikkende knieën binnen. “Kom maar op met die
terminatie van die huidetters”, schreeuwde ik in gedachten door de wachtruimte.
En zo geschiedde.

Ik heb nu 16 behandelingen achter de rug en van de psoriasis is alleen nog de asis over. Ik ben nu zo
zelfverzekerd dat ik gerust met de badjes losjes over de benen gespreid bij de dames ga zitten een krantje lezen terwijl ik ‘in
de crème’ zit. Of gewoon lekker mee ‘kleppen’’. Want dat kunnen de dames hoor!

Nee, ik kan niet anders zeggen dat ik meer dan uitermate tevreden over de behandeling ben. En het is er
reuze gezellig, dat mag een echte vent anno 2011 heus wel zeggen, vind ik.

Zie er een beetje tegen op om binnenkort alweer afscheid te moeten nemen.

Ik zou er bijna gestresst van raken!

Zoek de verschillen!
Nee, ik vind het volkomen normaal dat je hier een maand over moet lullen.