Categorie: (T)huis

Supporters…….zucht

Laat ik voorop stellen dat ik de JC onder de voetbalkijkers ben. JC = Johan Cruijff, Jezus Christus of desnoods Jean Croissant, dit mag je zelf kiezen, wat voor jou, beste lezer, het prettigst leest. Dat heb ik hier al vaker geschreven dus dit moet voor jou, beste lezer, niet als een verrassing komen.

Ik kijk alle voetbal dat op tv te zien is. Of alle? Dat is ook wat overdreven. Of wat overdreven? Eigenlijk kijk ik alleen maar voetbal als ik er de tijd voor heb en als er verder niets op tv te gluren is en als er een topclub speelt (FC Groningen, Ajax of Barcelona). De rest boeit me niet zo heul veul. Ja, Oranje! Dat kijk ik altijd, want nationaal belang.
En ik kijk ook analytisch, als een coach. Dus 5 of 6 stappen vooruit. Ik zie zum bleistift al seconden eerder dat het buitenspel is dan de grensrechter. Maar dat kan trouwens ook met de tegenwoordige VAR te maken hebben, bedenk ik me nu…….

Maar beste lezer, de lol van het voetbalkijken wordt mij beetje bij beetje en langzaam afgenomen. En waarom? Supporters! Jongens, wat word ik moe van supporters. Zal het uitleggen.

Beste irritante schijtlui van ESPN en Ziggo, waarom moet om de haverklap een shot van supporters in beeld? Ik wil voetbal zien, niet een stel debielen op de tribune. Wat dat zijn het allemaal! Nou ja, 90% dan. Ik ken toevallig een stel fanatieke supporters van een niet nader te noemen groen-witte club uit het noorden van Nederland en dat zijn geen debielen, kan ik melden.
Wat is het nut van secondenlang supporters in beeld brengen, vraag ik me af? En dan vaak ook als het spel bezig is. Welke droeftoeter verzint dat?
Kijk, als het nou volborstige bikinibabes zijn, zou ik er nog wel begrip voor kunnen opbrengen, denk ik. Er zitten veel soorten volk op tribunes, maar bikinibabes zie ik nooit. Het zijn altijd lelijke, schreeuwende fanatiekelingen die secondenlang vol in beeld komen.
Laat die lui lekker fanatiek zijn, irritante schijtlui van ESPN en Ziggo. Laat ze lekker van hun wedstrijdje genieten zonder ze in beeld te brengen.

Richt gewoon die 56343 camera’s op het veld zodat fanatieke voetbalkijkers zoals ik niets van de wedstrijd missen.
Oja, en ontwikkel eens iets dat een verslaggever optioneel te horen is. Dat je het geluid van zo’n zwamlul met een druk op de knop uit kan zetten. Want die lui zijn me ook een ergernis!

Lollig irritant

Er zijn mensen die mij bloedirritant vinden. Er zijn mensen die mij schijtirritant vinden. En er zijn mensen die mij fucking irritant vinden. Dit is een opsomming van wat ik de afgelopen tijd naar mijn hoofd kreeg geslingerd. En het slaat natuurlijk helemaal nergens op. Ik ben helemaal niet bloed- schijt of fucking irritant, ik ben juist lollig irritant!

Ik heb sinds een tijdje allemaal korte filmpjes (memes) op mijn telefoon verzameld, uitspraken van Ace Ventura (allrighty then – spank you very much – reeeaaaally, can I ass you something, take care now bye bye then), Fuck you too van Eddie Murphy, verschillende lachfilmpjes enzovoorts. Stuur je mij een bericht in de Whatsapp dan is de kans heel groot dat je één van zo’n meme van me terugkrijgt.
Als ik de deur van m’n werk binnenstap, slinger ik m’n telefoon aan en speelt ie de introtune van Universal films af en als medewerkers vertrekken hoor je ‘Dag vriendjes dag vriendinnetjes tot de volgende keer maar weer’ en zwaai ik erbij.
Nou ja, dat soort dingen doe ik dus. Dat heeft toch niks met bloed- schijt of fucking irritant te maken? Dat is toch lollig irritant?

Maar ik ben niet alleen op m’n telefoon lollig irritant hoor, in the flesh ben ik het ook!
Gisteren, de vrouw was op zolder aan het thuiswerken, ik was net klaar met douchen. Terwijl ik me stond af te drogen riep ik naar boven “SCHAT, IK HEB EEN CLEANIS.”
Zij; “WAT?”
Ik; “IK HEB EEN CLEANIS.”
Zij; “No hables wat je zegt.” en ze komt zuchtend van de trap af.
Ze gooit de deur open en snauwt “Wat is er, ik ben aan het werk!”
Ik; “Kijk, ik heb een cleanis.”
Zij; “Wat is dat?”
Ik; “Een clean penis, een cleanis.” en ik keek erbij als in onderstaand filmpje.
Zij; ZUCHT…………😡

Nou, ik vind dit alles dus lollig.
Dus beste lezer, ben benieuwd, als je dit zo leest, tot welke categorie behoor jij?
Vind je me
A) Bloedirritant
B) Schijtirritant
C) Fucking irritant
D) Lollig irritant

Verlaat Vijftig Veestje

Weet je nog dat ik schreef over mijn te plannen tuinfeest voor mijn 50e verjaardag? Het was om precies te zijn op maandag 22 september vorig jaar om 21.58 uur. Jij, als vaste lezer, weet het vast nog wel. Hier kun je het eventueel teruglezen: https://dickteder.home.blog/2025/09/22/garden-party/

Je dacht natuurlijk dat ik maar wat in de rondte liep te lullen hè? Dat ik poep praatte? Dat ik je in het ootje nam? NEEN, beste lezer! Ik ben bloedserieus. Sterker nog, ik ben zelden serieuzer geweest. En ik maak er ook echt werk van hoor. Nog maar 19 weken en dan is het al zover namelijk.
Ja, je leest het goed, nog maar 19 weken. Dat zijn iets meer dan 100 dagen en iets minder dan 6 maanden!
En die tijd hebben we ook nodig hoor, beste lezer! Ik om de tuin veestjeklaar te krijgen en jij om wellicht vervoer te regelen, eventueel een slaapplaats te vinden, misschien wel een speech voor te bereiden en waarschijnlijk om geld bij elkaar te sprokkelen voor mijn kado (minimaal 50 euro anders kom je er niet in).

Dus beste lezer, mocht jij binnen nu en afzienbare tijd bovenstaand plaatje (ietsjes anders) ontvangen op je Whatsapp, dan kan ben jij erbij zijn en kun je je alvast voorbereiden.
Want nog maar 19 weken! Ik kan het niet genoeg benadrukken.

Mijn laatste vaderlijke les

Mijn oudste zoon is vandaag 18 jaar geworden en dat houdt dus in dat mijn opvoeding vandaag en per direct stopt. Ik ben er klaar mee. Met zijn opvoeder zijn, bedoel ik. Het is nu aan hem om deze grote, boze mannenwereld binnen te stappen en iets van zijn leven te maken.

Ik deed het altijd met liefde hoor, hem opvoeden. Legendarisch zijn mijn zondagochtendpreken, waar ik oreerde over hoe de wereld in mekaar steekt, over wie te vertrouwen is en wie absoluut niet, over school, over voetbal, over sport in het algemeen, over politiek, over auto’s en wat ik al wel niet kon verzinnen in die complete 18 jaar.
Maar zoals ik hierboven al aangaf, dat alles stopt per direct vandaag. Tis mooi geweest.

Oh wacht, laat ik hem nog één laatste heel belangrijke vaderlijke wijze les over het leven meegeven;
Was en droog altijd heel goed dat stukje lichaam waar je rug overgaat in je kont! Dat stukje net onder je staartbotje, precies het bovenste gedeelte waar je bammetjes aan hun ronding beginnen.

Bedank me later maar 😎


Ik was weer eens opgewonden

Ja beste lezer, je leest het goed. Ik was weer eens in opperste staten. Maar deze keer niet op de sexy manier zoals jij ongetwijfeld van mij zal verwachten. Nee, deze keer over muziek. Maar dat verwacht je natuurlijk ook van mij. Duhuu.
Wat is er aan de hand? Oh wacht, eerst even wat anders waar ik me vreselijk over opgewonden heb; De top 2000. What else?

Kijk, in en uit principe kijk en luister ik niet naar die onzin. Ten eerste omdat ik de goede nummers zelf ook heb en ze dus elk moment van de dag af kan spelen, ten tweede is 80% van de lijst kutmuziek en ten derde vind ik eigenlijk het een beetje een sektegebeuren. Maar goed, mijn jongens kijken en luisteren het wel en zij whatsappten me met regelmaat over het wel en wee van de lijst. Dus bij ons ging oudejaarsdag de tv ook aan op die zender.
Volgens de lijst kwam tussen 20.00 uur en 21.00 uur best wel fijne muziek. Vrouw en ik waren met ons tweetjes in weinig verhullende kledij, we waren beiden lichamelijk ritmisch, de versnaperingen waren present, de alcohol vloeide rijkelijk, wat kon er fout gaan? Op 32 (???) het beste nummer aller tijden; ‘One’ van Metallica. Het volume ging omhoog naar 50. Maar dat was me te zacht, het is niet voor niets een hardrocknummer immers, dus knalde ik de soundbar naar vol vermogen, naar 100. Wij rockten als Beavis & Butthead natuurlijk (ik laat even in het midden wie wie was). Héérlijk!
Op 31 stond ‘The chain’ van Fleetwood Mac. En laat dat nou net het favolied van die band van vrouw zijn, dus weer het geluid naar 100. Maar wacht eens even! Dit geluid is veel harder dan van dat van net! WDN! (wat de neuk!) Op 30 kwam ‘Thunderstruck’ van AC/DC, weer naar 100 en JA HALLOOOOO dat mééééén je niet, het geluid was weer zachter!
Die fukkers van radio 2 doen dus het geluid bij hardrocknummers zachter dan bij andere liederen was mijn conclusie. OPGEWONDEN WOEST WAS IK!
Nou, dat was het eerste.

Het volgende waar ik me ongelooflijk over kan opvreten ga ik hier nu optypen.
“Vanaf 1 januari 2026 komen er op kanaal 900 tot en met 950 nieuwe radiozenders. De zenders SRAY worden vervangen voor de radiozenders van XITE. Hoewel de thema’s van de zenders blijven, zoals Nederpop of Oldies, heten de nieuwe zenders van XITE vaak net iets anders dan je gewend bent” stond te lezen op het bericht dat ik van KPN kreeg. Vond ik jammer want dat SRAY (Stingray) beviel me eigenlijk wel. Maar goed, zoals bij alles in het leven gaf ik ook XITE een kans.

Nou beste lezer, dat heeft 2 dagen geduurd. Mijn favoriete zender ‘Oldies’ (kanaal 902) heet nu ‘Ultimate throwback’ (dat irriteert me al) maar van oldies is af en toe weinig sprake. Liedjes van na 1996 zijn geen oldies, dunkt me. Ergens tegen de avond op 1 januari kwam een lied voorbij die je normaal nooit op de radio zal horen. Ik weet niet meer precies welke het was (volgens mij iets van Leen Jongewaard en co) en dat vond ik dan toch wel weer apart.
Maarrrrrrr beste lezer, de volgende dag op hetzelfde tijdstip kwam datzelfde lied weer! En dat vond ik nog aparter! En ik ben er op gaan letten. Ja hoor, dag 3 hetzelfde verhaal. WDN! Ze hebben bij dat XITE maar een paar nummers en die draaien ze gewoon elke dag af was mijn conclusie. En, ja luister nou, ook bij andere XITE kanalen is dit het geval. Sjongejonge, we worden genaaid waar we bij staan door dat XITE. Maar ook door de KPN!

Maar ze vergeten iets, beste lezer; Er is één klein egootje dat dapper weerstand blijft bieden tegen de KPNse overheersing en ik zal dan ook niet rusten tot SRAY weer terug op de buis komt!
Of ik haal gewoon mijn iPod naar beneden. Dan is het goeiemuziekprobleem hier thuis ook opgelost.
Hmm, aandachtspuntje.

Kerelgriep

Inmiddels zit ik in de 6e (ZESDE!) week van mijn jaarlijkse mannengriep. Ik spreek nu van een kerelgriep hoor, want het duurt nu al zo lang dat de term ‘mannengriep’ de lading al een tijdje niet meer dekt.
Moet wel zeggen dat het al wel wat beter gaat, want in den beginne leek het er sterk op dat ik geveld was door een fatale mannengriep, zeg maar de terminale variant. Zo eentje waar een gewoon iemand aan onderdoor zou gaan, je kent het inmiddels van me.
Koortsaanvallen van ver boven de 44 graden, praten was onmogelijk vanwege opeenvolgende hoestbuien, bonkende pien in de kop, algehele alles dut mie zeer, ik sliep verspreid 44 minuten per nacht omdat ik geen lucht kreeg en het was al vrij snel duidelijk dat ik meer snot dan bloed in mijn lijf heb. Gisteren heb ik de 4400ste zakdoek in de prullenbak gegooid. Dat zijn er dus zo’n dikke 440 per dag. Onze grijze kliko bestaat nu volledig uit afvalzakken met alleen maar zakdoekjes vol snot. Zal blij zijn als vrijdag de kliko wordt geleegd, dan kunnen we afval ook weer weggooien.

Natuurlijk is deze aanslag op mijn gezondheid goed te verklaren. Want is het niet zo dat de zomer een goed te doene temperatuur per 1 december volledig uit ons land verdwenen is? Het is allemaal niet zo moeilijk, en eigenlijk ook voorspelbaar. Zie plaatje hieronder:
Links = zomer en zit mijn lijf prachtig in ’t prachtlijf.
Rechts = alles beneden de 23 graden en zie wat het met mijn prachtlijf doet.
Je gaat je toch afvragen hoe ik de afgelopen bijna 55 jaar in dit land heb kunnen (over)leven.
Gelukkig wordt het ergens in maart april mei juni weer lekker weer. Dan kan die kerelgriep weer mooi optiefen. Want ik ben er nu wel een beetje klaar mee.

Ándale! ¡Ándale! ¡Arriba! ¡Arriba! Viva la Revolución!

Het komt wel heul dichtbij nu!

In mijn gloriejaren ben ook ik in Venezuela geweest. Isla Margarita om precies te zijn. Het was voor vakantie en gelijk ook mijn beste vakantie ooit. Het was mijn eerste keer in een passagiersvliegtuig en dan ook nog eens naar de andere kant van de wereld. Wat me is bijgebleven is dat de mensen daar zo vriendelijk en nederig waren, dat alles daar spotgoedkoop was en dat Latina vrouwen prachtige vrouwen zijn.
Ik heb het nu over halverwege de jaren 90 en ik had die ervaring veilig weggestopt in het herinneringshokje ‘mooie momenten van vroeger’.

Tegenwoordig zit ik weer middenin het Latijns-Amerika verhaal en dat heeft natuurlijk alles te maken met mijn eigen Latina hier thuis.
Gisteren kwam ze blij lachend van bed af. Ze komt natuurlijk wel vaker blij lachend van bed maar dat heeft dan andere oorzaken (oink oink), deze keer was het meer opgelucht blij lachend. Ze heeft me vanzelfsprekend vaak verteld over de situatie, de armoedige situatie, in haar geboorteland. Hoe de bevolking onderdrukt wordt, hoe afhankelijk de bevolking is van overzees geld, hoe vrij reizen voor de bevolking verboden is, hoe tegenstanders van het regime verdwijnen of vermoord worden, hoe de schappen in de supermarkten soms wekenlang leeg zijn, hoe de infrastructuur op instorten staat, dat het sociale stelsel volledig is verdwenen, hoe hooggeplaatsten zich verrijken enzovoorts.

Hetzelfde geldt voor Venezuela, pakweg de afgelopen 25 jaar. Maduro regeerde daar met harde dictatoriale hand, pleegde fraude tijdens de verkiezingen van 2024 en zit tot in zijn nekharen in de drugshandel.
En dan was er dus gisteren eindelijk iemand die het lef had deze man uit zijn functie te zetten, mee te nemen naar de USA en hem daar te berechten voor zijn misdaden. Dus niet laf af te knallen zoals vorige presidenten deden bij interventies in andere landen, maar hem een eerlijk proces gunnen.

Beste lezer, we mogen alleen maar hopen dat Trump doorpakt en ook Cuba bevrijdt van het misdadige regime. POWER TO THE PEOPLE!

Pubquiz

We deden mee aan de jaarlijkse eindejaars pubquiz in onze vaste stamkroeg hier om de hoek waar we (vooral zomers want terras) met regelmaat komen. En beste lezer, glansrijk één na laatste zijn we geworden! (Goed, het is een lichte verbetering ten opzichte van vorige keer maar toch, het voelt voor een fanatieke spelletjesman als ik ooit was toch een beetje klut met peren en geeft het toch een klein deukje in mijn forse ego.)
Blijkbaar is algemeen nieuws uit 2025 vooral nieuws uit SBS shownieuws, Hart van Nederland, NOS journaal en B&B vol liefde (ofzo). En laten dat nou net programma’s zijn die wij nooit zien.

We hadden al gauw door dat dit niet de avond voor een overwinning zou worden dus lieten we de alcohol rijkelijk vloeien en vulde ik een lolantwoord in als we weer eens geen idee hadden. De tafel met deelnemers naast ons moest per ronde onze antwoorden nakijken en wij de hunne en twee van die deelnemers waren vrienden van ons. Of vrienden? Het zijn 2 broers en zij vinden de vrouw heul leuk en nemen mij er voor de gezelligheid bij, heb ik de indruk. Maar hele leuke gozers verder hoor. En spontane gozers ook. Uit het niets bood één van hen aan om mij in het voorjaar te helpen met onze tuin. Toen ik vroeg of hij niet gewoon naar mijn telefoonnummer zat te vissen antwoordde hij; “Ja, want dan ben ik weer een stap dichter bij jouw vrouw.” Whoehahahaha, wij lachen! 😂😂😂 😄😄 🧐 🖕🏼

Op weer één van die kansloze vragen (iets met B&B vol liefde ofzo) vulde ik ‘Eva Braun’ in. Ik vroeg aan een aanwezige jongere of hij wist wie dat is. Hij zei; “Zegt me zo niets, maar als ik haar zou zien herken ik haar misschien.” Whoehahahaha, wij lachen! 😂😂😂 🧐🧐 😞

Nou ja lang verhaal kort, na de prijsuitreiking ging een hele rits deelnemers direct weg en dat bevestigde mijn vermoeden dat professionele pubquizzers meededen. Je kent ze vast wel, van die lui die pubquiz na pubquiz afstruinen, weinig consumeren en bloedfanatiek zijn. Ik heb daar maar 1 woord voor: FUKHUN! 🖕🏼

Nu wachten op de jaarlijkse kroegbingo, want daar zijn we net zo slecht in. 😄

Zeep

Onze vaste kroeg is op loopafstand van thuis en tevens altijd heel toevallig het eindpunt van elke fietsroute die wij nemen. Ideale plek dus om wat alcoholische rust in ons hectische leven te brengen, dunkt me. Nu is het niet zo dat wij daar de deur platlopen hoor, kom op zeg, we zijn geen twintigers meer. En des winters zijn wij er ook niet zo heel veel te vinden want k(o)utweer en huismussen enzo, maar zomers terrassen wij daar met grote regelmaat en ook met groot plezier.

Afgelopen voorjaar tijdens één van onze eerste terrassessie van dit jaar werden we onaangenaam verrast door het nieuws dat de kroeg failliet was verklaard. Vanzelfsprekend bestelde ik snel nog even wat alcoholische versnaperingen, maar mij werd verteld dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen en dat ze voorlopig nog wel even open zouden blijven. Toch zat het me niet lekker en zocht ik driftig naar een nieuw eindpunt voor onze fietstochten, op loopafstand van thuis. Zonder resultaat.
“PAKKEN ZE NOU AL ONZE PLEZIERTJES AF?!”, mopperde ik 36x per dag vrouwlief tegemoet.

Ik geloof dat het eind mei was dat ik op Facebook las dat er een doorstart gemaakt zou worden met nieuwe eigenaren. WHOOHOOO! \😄/ Flux omhelsde ik vrouwlief en samen huppeldansten we tot zonsondergang in de tuin.
Onze eerste indruk op terrasintroductiedag was positief. Vriendelijke lui, uitgebreider eten en mijn halve literglas werd uit de kast gehaald. We terrasten er vaker en vaker en daar hadden we meestal niet eens een rondje fietsen voor nodig. Ook organiseerden ze veel gezelligheidsdingen en is het drukker dan voorheen. Maar ook aan de zomer van 2025 kwam een einde en wij huismussen weer wat meer. En dat betekent dat we hier en daar nog wel eens wat missen.

Want, beste lezer, er is nu een heuse zeep gaande bij onze vaste kroeg. Het is aan ons volledig voorbij gegaan, maar op Facebook is het heet nieuws. Er schijnt iets op een avond gebeurd te zijn met de waardster maar wat is ons niet helemaal duidelijk. Een excuusverhaal op datzelfde Facebook gaf ook geen duidelijkheid, maar de rust leek teruggekeerd. Wederom zat het me niet lekker en zocht ik driftig naar een nieuw eindpunt voor onze fietstochten, op loopafstand van thuis. Zonder resultaat.
Vorige week zijn we dan toch maar even polshoogte wezen nemen, maar die avond was het ouderwets gezellig (een tafel vol shantyzangers, geweldig!). Het leek dus een storm in een halve liter bier.

Tot deze week op dat vermaledijde Facebook weer een bericht verscheen dat hoog in mijn interesse top 10 binnen kwam. Er is dus van alles aan de hand geweest in de relationele sfeer met politie en arrestatie enzo en dat heeft zelfs de krant gehaald (maar achter een betaalmuur dus van de hoed en de rand weet ik niet. Ik weiger te betalen voor nieuws, noem het principes). Uit de reacties onder het bericht werd ik ook niet veel wijzer, maar de bodemlijn is dat de waard in zijn eentje verder gaat met de kroeg.
Is dat even een zeep ofnie beste lezer?!

Nou ja, om eerlijk te zijn is dat laatste het belangrijkste voor mij. Dan hoef ik in elk geval (voorlopig) niet driftig op zoek naar een nieuw eindpunt voor onze fietstochten, op loopafstand van thuis.
Binnenkort maar eens even pubquizen daar. Misschien kom ik dan meer te weten. En dan zal ik jou, beste lezer, ook even op de hoogte brengen.

Oh wacht, het is hier geen fukking juicekanaal, zoek het even lekker zelf uit zeg!

Hoe nu verder?

Toen ik haar 1203 dagen geleden bij onze eerste ontmoeting vertelde dat ik een uitstekende klusser ben overdreef ik ietsjes. Maar goed, ik had bijna 11 jaar gewacht op een vrouw als zij dus ik vond een beetje overdrijven op zo’n avond wel gerechtvaardigd. En ze trapte er met beide benen in dus missie geslaagd, dat zeg ik! (ik vertelde haar ook over mijn fantastische humor en daar was niets overdreven aan. Dat kan haar trouwens ook over de streep hebben getrokken hoor. Hmm, aandachtspuntje.)

Mijn vader was een uitstekende klusser, hij kon alles. Timmerwerk, (ver)bouwwerk, boorwerk, schilderwerk, elektrawerk, hij draaide zijn hand nergens voor om. En alles uit zijn hoofd hè! Ik hielp hem regelmatig, of eigenlijk keek ik hoe hij het allemaal deed, en laten we het erop houden dat ik tegenwoordig 73% van zijn kunnen onder de knie heb. Ik heb daarom mezelf hier in huis de naam Klanus gegeven (klus Anus). Als ze weer eens een klusje in haar hoofd heeft en ze in drievoud bij mij de aanvraag heeft gedaan kruip ik met alle liefde in de rol van Klanus en ga aan de slag. Plannen maken, tekeningen maken, kosten berekenen, materialen bestellen, materialen halen, werkruimte creëren, juiste kluskleding uitkiezen en uiteindelijk natuurlijk de uitvoering. Heerlijk mannelijk voel ik me dan.

Maar goed beste lezer, de borstel (titel, tiet = borst : titel = borstel. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!) van dees anekdoot verklapt het al, hoe nu verder? Want ik ben klaar hier in huis. De woonkamer, de bar, de gang, de slaapkamers, de kleedkamer, de badkamer (oh nee, plafond moet nog) de zolderkamer, de wasruimte, de voortuin, de schuur, het rookhok, de opslag, alles is inmiddels geKlanust. En val ik dus nu in een somber zwart gat. Ik heb niks meer te doen……………
Nou ja, in elk geval tot het voorjaar. Want het terras in de achtertuin moet nog uitgebreid worden. Maar dat laat ik over aan What the vakman (What the fuck man, maar hij is een vakman en je spreekt het bijna hetzelfde uit. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!).

Nu maar eens uitvissen waar ik vrouwlief de komende tijd tevreden mee kan houden.

Tongbreker

Ken je dat filmpje van President Zuma waarin hij bij een toespraak ‘In the beginning’ niet uit z’n strot krijgt? Hilarisch! “In the benigging – in the bennin – in the beninging”, hij komt er niet uit! Whoehahahahaha. 🤣 https://youtu.be/JqHaJkIvz0Q?si=BaNuBDLIleAqktaS

Het is bij ons thuis inmiddels een veelgebruikte uitspraak als we iets vanaf het begin willen zien, doen of maken. 😄

We (nou ja, vooral ik) gebruiken veel uitspraken en dingen uit films/sketches trouwens. Aaaaaaaalrighty then en zijn loopje (Ace Ventura), lijpe schijtsnack en züürkütje (Raymond Goedemondt), ben kapott en nah also also also (Hans Teeuwen), jah… jah…. jah….. jah (Koot en Bie) onder andere zijn niet zelden te horen bij ons (thuis). Maar ik dwaal af, ik had het over tongbrekers. 

Comfortable (comfortably) is een woord waar vrouwlief heul veul moeite mee heeft. 
Klassieker van Pink Floyd ‘Comfortably numb’ zum bleistift zingt ze woord voor woord mee, behalve de laatste zin van het refrein. Whoehahahahaha. 🤣
En dat ze dat woord niet kan uitspreken is best grappig want ik heb daar dus totaal geen problemen mee. Tenzij ze het op haar manier uitspreekt en ik haar wil corrigeren, dan raak ik ook helemaal in de war! 🥴 Ze heeft gelijk! Schijtwoord!

Ik heb dat dan weer met het woord ‘industrieterrein’. Mèn, wat een klotewoord is dat! Ik krijg dat nooit in één keer uit m’n bakkes. ‘Industietein’ rolt er meestal de eerste keer uit. Ik mot mijn praattempo zodanig vertragen dat het me alleen dan lukt om het woord correct uit te spreken. 
Nuchter, dat is. Het mag geen verrassing heten dat ik zo af en toe ook wel een alcoholische versnapering (of 2 of meer) lust en dan kun je wel nagaan hoe ik dat woord dan uitspreek. Whoehahahahaha. 🤣

Dus nu dacht ik, kom laat ik weer eens interactief zijn op dees lolsijt en aan mijn vaste (3 ofzo 😂) lezers vragen wat nou eigenlijk hun tongbreker is.

Vertèèèèl (Bert Visscher, die het weer gejat heeft van ons vroeger).

Niet fukken met The Anus!

Wij hebben een kast van een coniferenheg rondom onze tuin.
Oh wacht, grappig dingetje; Vrouwlief huurde eens een tuinman in met de opdracht om de heg voor een leuk prijsje aan de binnen -en buitenkant te kortwieken. De man schoot in de lach. “Een meter of 10 had ze gezegd, dit is wel 50 meter in totaal!”, zei hij. Ik zei; “Ah joh, ze denkt ook dat mijn piemel 30 cm is”.
Wij lachen.

Wij hebben dus een redelijke lange en hoge heg. Héérlijk, die privacy! Ik sta dan ook met regelmaat in de blote kont de tuin te sproeien. De heg grenst aan de brandgang en buren die voorbij fietsen hebben geen idee wat er allemaal afspeelt achter die lange en hoge heg. En dat is wellicht maar goed ook. 😉

Oh kijk, daar snijd ik even precies het (mijn) probleem aan, langsfietsende buren. HET IS GEEN FIETSPAD! HET IS EEN BRANDGANG! Buren fietsen hier soms als ware Zoetemelks voorbij en beste lezer, dat irriteert mij mateloos. Maar da’s nog niet alles. Iets verderop woont de ultieme zeiklul Chaggie B. Chagrijnige buurman. Jaar of 70 en de man is standaard chagrijnig, kijkt standaard boos en zegt standaard nooit iets. Ja, tegen andere buren roddelt ie erop los, tegen mij (ons) houdt hij standaard zijn bek. En hij brengt krantjes rond op tijden dat normale mensen nog liggen te slapen. Dan moet hij dus met zijn fiets en volle fietstassen door de brandgang en dus langs onze heg.
En juist die zeiklul heeft nu al een paar keer bij de buurtbeheerder geklaagd dat onze heg gesnoeid moet worden omdat ‘zijn krantjes nat worden’. Dan krijgen we weer een brief met ‘een oranje waarschuwing’.
Zucht. Heb het even opgezocht, een brandgang dient minimaal 85 cm te zijn en surprise, dat istie nog ruim! Daar komt nog bij dat wij wèl werk hebben en dus niet hele dag thuis zitten, er zitten meerdere vogelnesten in de heg (dan mag je niet snoeien hoorde ik van loltuinman) en ik (wij) heb er zelf geen last van. Dus fuck off!

Terug naar dat brandgangfietsen dan. Ik heb getracht het op de juiste en nette manier aan te pakken, want zo’n brave burger ben ik wel tegenwoordig. Ik heb de gemeente en de buurtbeheerder aangeschreven met het verzoek paaltjes o.i.d. te plaatsen. We kregen vanochtend bericht van de buurtbeheerder terug. “Wat vervelend voor u bla bla bla ga met fietsers in gesprek bla bla bla”.
Zucht. Dat lukt dus niet, goochemerd. Als ik bij de deur ben zijn ze al lang en breed de straat uit.
Op zo’n moment komt de ‘Don’t fuk with the Anus’ mentaliteit bij mij bovendrijven en ga ik het recht in eigen handen nemen. Tegels verwijderen, glas strooien, ijzerdraad spannen, landmijnen, honkbalknuppel, alles heeft de revue bij me gepasseerd en na lang wikken en wegen kwam ik tot de perfecte oplossing om die Zoetemelks te stoppen.
In de plaatselijke supermarkt heb ik een briefje opgehangen; “GEZOCHT: STUNTKINDS”.
Mijn plan ziet er ongeveer zo uit: Ik laat vanaf morgenmiddag elke dag na school 16 kinderen een paar uur in onze tuin spelen met de schuttingdeur wagenwijd open en zodra ik een fietser aan hoor komen, mik ik zo’n kind de brandgang in. En bij een succesvolle val van de Zoetemelk krijgt het desbetreffende kind een ijsco. Briljant niewaar? Ik zeg altijd maar zo, je moet kinderen entertainen, dan hou je ze van de tablet.

Heb geen idee of hier überhaupt een verkiezing voor leukste buurtvader van ’t deurp is hoor, maar mocht ie er wel zijn: Tadaaaaaa, hier ben ik.

Peniscola

Een heuglijke jubileumdag vandaag want vrouwlief tolereert mij vandaag precies 3 volledige jaren! \😃/ 🎉🥳🎈🎊👏🎁🍾
En dat moeten we natuurlijk vieren, vind ik. Ik bedoel, hoe vaak komt het nou voor dat 2 wildvreemden na een eerste ontmoeting gewoon 3 volledige jaren bij elkaar blijven? Oh wacht, dat is het hele concept van een relatie……. Duh.

Ik sta er een beetje bekend om om altijd met aparte kado’s aan te komen bij festiviteiten en nu is dat wederom niet anders. Kijk, ik had natuurlijk een romantisch uitetentje kunnen regelen, maar we uiteten al zo vaak romantisch, ook niet romantisch trouwens, dus dat viel al snel af. Dat doen we wel weer met haar verjaardag.
Een bossie rode rozen dan? Nou, die komen volgens mij net als boodschappen ook uit Oekraïne ofzo want weet je hoe duur die zijn tegenwoordig? Dat vind ik eigenlijk ook meer iets voor verliefde pubers.
Nee, ik heb het meest geweldige kado voor haar gescoord. Haar grootste wens is om te emigreren naar Spanje en heerlijk aan zee te wonen en te leven. We praten er al een tijdje over en vanzelfsprekend lijkt mij dat ook fantastisch. Weg van dit koude kikkerlandje, weg van dit dure schijtlandje, weg van dit irritante regeltjeslandje, gewoon helemaal weg hier.

Nou beste lezer, het is zover! Wij gaan emigreren.
Ik heb een bod gedaan op een huis aan de Spaanse kust en ga er vanuit dat dit binnen no time in orde komt. Vanmiddag heb ik een telefonische afspraak met El Makelaros en dan zullen we de laatste plooien gladstrijken. Ons doel is om komend voorjaar definitief weg te gaan uit Nederland.
Het is een optrekje in het prachtige plaatsje Peniscola in de Valencia regio aan de Middellandse zee. Met uitzicht op zee, een zwembad in de tuin, 2 badkamers en 4 slaapkamers, handig voor als de kinders of vrienden komen. https://www.thinkspain.com/nl/vastgoed-te-koop-spanje/7942333

Ik denk dat ik haar er dolblij mee zal maken, als ze straks van bed komt. Want ze weet nog van niks. Ik heb alles een beetje in het geniep geregeld. Maar dat zijn de leukste verrassingen, niewaar? Die stiekeme.
Dus beste lezer familie vrienden kennissen collega’s en iedereen die ik vergeten ben, het komende half jaar gaan wij een soort afscheidstour doen en zullen wij met alle liefde te bezichtigen, te beknuffelen en te begroeten zijn.
Het ga jullie goed.

(ik moet trouwens morgen wel de hoofdprijs in de staatsloterij winnen, anders gaat het hele feest niet door)


SuperMan(us)

Mijn leven met een Latina is nooit saai. Goed, we liggen wel eens heel saai uitgeteld op de bank, maar dan luisteren we meestal muziek en onderwijs verveel ik haar met mijn muziekweetjes.
En soms kijken we heel saai een film. Maar daarin verschillen we ook met grote regelmaat van smaak. Als ik een film hilarisch vind, vindt zij ‘m alles behalve lollig, en als zij een film leuk vind, gaap ik me een slag in de rondte. En speelt er een thriller die we beiden interessant vinden, ziet ze de helft niet omdat ze tijdens spannende momenten een kussen voor haar ogen doet.

Wat ik dan wel weer lollig vind om te doen bij film kijken, is haar op de kast jagen. Wat niet veel mensen weten algemeen bekend is, is dat Latina vrouwen nogal temperamentvol en jaloers zijn. En dan moet je bij mijn Latina in de overtreffende trap en keer 300 denken. Ik zeg dan ook regelmatig als bijvoorbeeld Salma Hayek in beeld komt; “Zo, mooie vrouw zeg! – Zo, goeie tetten hoor! – Zo, mooi lijf heeft zij. – Cool haar!” Haar standaardreactie is dan “Dan ga je toch lekker met haar samenwonen!” Nu vind ik dat een beetje kansloze reactie, want ik weet niet eens waar Salma woont en volgens mij is zij ook gewoon getrouwd. En ook al zou ik wel haar adres in de USA hebben, het is niet handig om dagelijks zover naar m’n werk te moeten rijden. Dus.
Maar haar andere standaardreactie is met voorwerpen gooien. Kussens, sokken, sloffen, schoenen, laarzen, wijnflessen, bloempotten, pannen, borden, kopjes, wasmanden, laptops, eettafelstoelen, tuingereedschap, complete tuinsets en wat niet al vliegen dan mijn kant op. En wat is het dan handig dat ik vroeger keeper ben geweest, alles klemvast! Soms zelfs met een showduik.

Hoe anders reageer ik op dit soort situaties? Zij roept ook wel eens dat ze iemand een mooie man vindt. Of dattie een mooi lichaam heeft. Of dat hij een stoere uitstraling heeft. Ik vind dat allemaal prima en ga verder met waar ik op dat moment mee bezig ben.
Maar beste lezer, zelfs ik heb grenzen. Als je een dik kwartier lang kwijlend en hunkerend naar Tiktoks van Henry Cavill kijkt, ben ik toch best wel een beetje op mijn geslachtsunit getrapt. Dat durf ik heus wel te vertellen. En dus vond ik het afgelopen freedomfriday (de vrijdag dat het kind voor een weekend naar haar vader gaat) een mooi moment om haar een lesje te leren te verblijden.

Ik printte het gezicht van deze Superman uit en maakte er een masker van. Het Supermanlogo knipte ik ook uit. Kom op zeg, hij Superman, ik SuperManus! Qua lijf en uitstraling schelen we toch niet zo heel veel. Ja, hij heeft een iets steviger kin, maar voor de rest……………………………
Met masker op en logo geplakt op een niet nader te noemen plek op mijn lichaam vleide ik mijzelf in mijn meest erografische pose op de bank, wachtend tot ze weer thuis kwam van het kind wegbrengen.
Nou, ze kwam de woonkamer binnen en wat gebeurde laat zich raden.

Het werd een avond van de slappe lach.


Ik was de controle kwijt

Vorig weekend was vriendenweekend bij ons. Wat eigenlijk betekent dat wij een volledig weekend besteden aan en met vrienden. Unieke en spaarzame doch gouden weekenden zijn dat.
Zaterdag gingen we uit eten in een dorp verderop. Bij een steakhouse vanzelfsprekend want vlees. Ik was al de hele middag een beetje gammel op de maag, maar een beetje vent piept daar niet over en omdat ik zeker een beetje vent ben, ik dus ook niet.
Na het hoofdgerecht, sigaartje, koffietoetje en nog een sigaartje was het tijd om bij het steakhouse af te rekenen en in de kroeg af te pilsen. En daar ging het mis.

Mijn gammele maag begon plotseling aanwijzingen te geven dat het verstandig zou zijn om de maaginhoud zo snel als mogelijk te dumpen. Terwijl wij wachtten bij de kassa op onze jas aantrekkende en afscheid van de bediening nemende vrienden, zei ik tegen vrouwlief dat zij maar met de anderen mee moest rijden omdat ik toch écht als de wiedeweerga naar huis moest. “Wacht nou maar even.”, zei ze en 10 seconden later zagen we vrienden aan komen lopen. De druk vanuit mijn maag naar onder werd hoger en hoger en ik MOEST weg. “Okee, ga maar, ik rij wel met hun mee.”, zei vrouwlief 7 seconden later.

De 3,4 kilometer naar huis werd een regelrechte kringspiertest. Goeiendag zeg! Maar gelukkig beschik ik over een ferme, stevige, sterke en strakke kringspier dus met mijn vertrouwen in een goede afloop zat het wel snor. Ben niet voor niets een controlfreak, immers. Op 462 meter van huis koppelde ik alvast de gordel los, en nog dichter bij huis ook mijn broekriem. Niets liet ik aan het toeval over. Ik scheurde de auto schuin het parkeervak in, sprong eruit en stiefelde zo snel ik kon die 17 meter naar huis.
En toen ging het ècht mis. Mijn ferme, stevige, sterke en strakke kringspier begaf het.
……………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar de eerste 400 gram stront glipte in vloeibare vorm langs mijn toch ook ferme, stevige, sterke en strakke billen mijn onderbroek in. Vlug opende ik de voordeur en ja hoor, daar kwam de volgende 729 ons. Tijd om mijn jas uit te doen had ik niet, ik was al blij dat ik mijn broek boven de rand van de pot naar beneden kreeg. Hier liet ik de controle over de kringspier volledig varen en met volle kracht spoot mijn maaginhoud de wc in. Het kletterde zo hard op het kabbelende wc-water dat het met dezelfde volle kracht weer omhoog kwam.

…………………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar nadat ik na een minuut of 10 compleet was leeggescheten en ik het zweet van m’n voorhoofd had geveegd, nam ik het besluit om de schade op te nemen. De onderbroek tussen m’n enkels was gevuld met een laag waar een gemiddelde kom soep niet voor onder deed (waardering voor Hema onderbroeken hoor. Die houden vocht goed vast!), van de onderrug tot aan de hamstrings was het een grote bruine vlek en schoonvegen van de anus was onbegonnen werk. Ik moest een plan van aanpak bedenken.
Mijn jas kreeg ik uit door mijn rechterschouder even uit de kom te duwen, mijn schoenen flikkerde ik de gang in, mijn spijkerbroek deed ik met beleid uit, net als m’n sokken -bang om de onderbroeksoep te kantelen- en m’n overhemd scheurde ik in drieën. Daar zat ik dan, naakt met een volle onderbroek op m’n enkels. Ondertussen hoorde ik m’n telefoon whatsappen. Ik ging er maar vanuit dat vrouw en vrienden inmiddels de kroeg hadden bereikt.

Met de volle onderbroek tussen de knieën geklemd liep ik de trap op, naar de douche. Ik zal je de details besparen, maar ik had 17 washandjes nodig om mezelf weer enigszins toonbaar te maken. Met een schone onderbroek, andere kleren en de haartjes weer in model moest ik natuurlijk wel mijn sporen wissen. Kom op zeg, niemand hoeft toch te weten wat mij was overkomen.
Dus nadat ik de badkamer, de overloop, de trap, de gang en de wc had ontdaan van de bruine smurrie, kwam ik drie kwartier later de kroeg binnen alsof er niets gebeurd was.

Maar even tussen jou en mij hè, wat nou als ik 17 seconden eerder was vertrokken bij dat steakhouse? Dan had ik toch deze hele shitzooi nooit gehad? 🧐
Hmmm, even de vrouw de schuld geven, ben zo terug.

Hé pa

Vandaag zou je 77 jaar zijn geworden en zouden we proosten op je verjaardag en zouden we uit eten gaan met je kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen en zouden we een feestje bouwen en zouden we door de kamer dansen en zouden we meeblèren met de muziek en en en…………….

Maar ja, die 20ste van de 7e in 2007 hè?

Zwartste dag in ons leven 😢.

Nieuw jaar, nieuw leven


Vrijdag 24 november 2023, tegen de klok van 19 uur was het moment dat ik financieel genoeg onafhankelijk werd. Man wat een héérlijk gevoel is dat!
Bijna 24,5 jaar had ik ernaar uitgekeken en met tranen van blijdschap reed ik die vrijdagavond voor de laatste keer over de A12, A50 en A1 van het werk naar huis.
Eindelijk kon ik de dingen doen die ik het liefst doe en waar ik nu alle tijd van de wereld voor heb zonder rekening te moeten houden met belachelijk vroeg opstaan.
Zo ging ik bijvoorbeeld, naast bankhangen, regelmatig naar de supermarkt. Zo ging ik, naast bankhangen, af en toe naar het bruisende centrum van dit poarneem’n dorp. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar keer naar de Praxis. Zo fixte ik, naast bankhangen, de verlichting boven de bar (en nu doet een stopcontact op de slaapkamer het niet meer. 🤔). Zo ging ik, naast bankhangen, bij de wedstrijden van mijn jongens kijken. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar dagen naar moeke. Zo ging ik, naast bankhangen, Sinterklaas vieren. En zo deed ik, naast bankhangen, nog wel meer dingen die ik leuk vind om te doen en waar ik nu alle tijd voor heb. Want ja, je bent financieel genoeg onafhankelijk of niet, niewaar?

En dus vierde ik ook de kerstdagen. Want dat is toch the most wonderful time of the year mensen! …………….🥴
Van bankhangen kwam even niets die dagen want huis vol. En met vol bedoel ik de 2 kinderen en La mama over de vloer. Goeiendag zeg, 3 dagen gedoe drukte leven in de brouwerij …………… Zucht, ik was dagelijks rond 11 uur al kapot.
Maar met mijn theatrale gedrag zijn het best wel gezellige dagen geworden. Op dagen als deze stel ik mij namelijk graag 100% in dienst van de keukenkoningin van het huis. En als zij dus een colaatje wil, stop ik een kussen onder mijn trui en met een luid CO HO HOOOOLAAATJE breng ik haar het glas. Of als ze een wijntje wenst, doe ik een vlinderstrik voor, een theedoek over m’n arm en doe ik me voor als kelner en toon haar de fles wijn. Het zijn die kleine details die sfeerbepalend zijn, zeg ik altijd.

Tweede kerstdag vertrokken de kinderen naar hun vader en bleef ik achter met 2 Spaanstalige vrouwen. Haha, alsof ik op vakantie was! Mooi man. Maar ‘s avonds ging het mis. Goed mis ook.

Na het eten is het koffietijd in mijn wereld. Maar keukenkoningin is niet zo van de cafeïne voor het slapen gaan, dus vroeg ze om een kopje thee. Geen probleem natuurlijk, als ik het kopje gewoon bij het oortje had gepakt. Maar nee hoor, Sjonnie Aandacht deed het kopje op een schoteltje en met mijn kop koffie in m’n linkerhand en de schotel met kopje thee in m’n rechter liep ik naar de tafel. Ik had natuurlijk beide drankjes gewoon op tafel kunnen zetten, maar nee hoor, ik moest zo nodig weer eens een lollige opmerking maken…………🤓

Het theeglas viel om, kokend heet water vloeide over mijn hand. Ik had natuurlijk beide drankjes op dat moment gewoon op tafel kunnen zetten, maar ik bleef ermee in m’n handen staan. Geen idee waarom. Ik negeerde de pijn. Tenminste dat dacht ik. In werkelijkheid gilde ik het uit. Keukenkoningin viel buiten bewustzijn, ik viel ernaast en de kopjes op de grond.

Ik moest wat doen om deze verschrikkelijk helse pijn te stoppen. Met mijn laatste krachten sleepte ik me naar de kraan in de keuken. De huid van mijn wijsvinger was inmiddels volledig weggesmolten, maar ik bleef stoïcijns koelen. Keukenkoningin kwam me troosten en samen namen we ceremonieel snikkend afscheid van m’n wijsvinger. Of Wim zoals ik ‘m noem. Wim IJsvinger.

Gelukkig was daar La mama. Ze sprintte naar boven, griste de tandpasta van de wastafel, sprintte weer naar beneden, ging naar het toilet, keek het RTL nieuws inclusief weerbericht, greep mijn arm en smeerde mijn complete rechterhand in met diezelfde tandpasta. “Laten drogen en 10 minuten omhoog houden!”, sommeerde ze mij.

Nou beste lezer, dat werkt dus echt! De volgende morgen een piepklein blaartje maar voor de rest een prima werkende en pijnvrije wijsvinger! Ik hartje die Klazien uut Havana-snufjes 🥰.

Dinsdag 2 januari is mijn financiële onafhankelijkheid zo goed als verdwenen en zal ik dus weer belachelijk vroeg op moeten om te beginnen bij mijn nieuwe baan. Tot aan mijn pensioen waarschijnlijk.

Het is niet anders.

Ik wens je alle goeds voor 2024.

WEG MET ZWARTE PIET!

Ik vind de discussie of Piet nou zwart of gevlekt of karmijnrood of oudroze of lauriergroen of signaaloranje of meloengeel of gentiaanblauw moet zijn helemaal geen discussie. En ik kan me ook niet heugen dat ik me er ooit druk om heb gemaakt welke kleur zwarte Piet had in mijn jeugd, zolang hij mij maar voorzag van snoepgoed, pepernoten, fruit, schoenkadootjes en wat niet al. En dat hij grappig was en rare capriolen uithaalde. En nu ik ouder ben (l & f), denk ik er nog exact zo over als in mijn jeugd; Als de (mijn) kinderen er maar lol in hebben.
Die drammers die er een politiek iets van hebben gemaakt, tja, ik kan me daar wel over opwinden, maar ik kies ervoor om ze te negeren en eigenlijk ook uit te lachen. Feit is wel dat hij ZWARTE Piet heet, en dat is niet omdat hij zwarte kleding draagt. Ik denk, ik zeg het ff.

Waar je niemand over hoort, en dat moet eigenlijk dè reden van een totaalverbod op zwarte Pieten zijn, is dat het eigenlijk gewoon een stelletje vuile inbrekers zijn.
Ga maar na, ze struinen ’s nachts een beetje door je huis, je hebt geen idee hoe ze binnen zijn gekomen en wie weet wat ze allemaal uitspoken terwijl jij van je welverdiende rust geniet. En stil dat ze zijn! Zelfs ik, die toch met 2 oren open slaapt, hoort ze niet. Nou, dan ben je een getrainde hoor!

Vanochtend ook weer. Ik kom beneden en ik zie dat de schoen van het kind verplaatst is. En dat niet alleen, het verlanglijstje was er ook uit genast.
Oja, en in de plaats hadden ze er een goedkoop gedichtje in gedaan.
Die sneaky fukkers!
Verbieden die hap! Dat zeg ik.

Hé pa!

Tijd geleden dat we elkaar spraken hè? Jaar of 3, geloof ik.
Als eerste, gefeliciteerd! Je zou vandaag 76 zijn geworden. Ik vier dat vanavond wel even met een kleine alcoholische versnapering, oké? Kan niet ouderwets hijsen zoals vroeger, ik moet morgen weer vroeg op. De plicht roept helaas nog steeds hè, hahaha.

Nou, waar zal ik beginnen? Met mam gaat het naar omstandigheden goed hoor. Lichamelijk wordt het allemaal wat minder, maar ze is nog goed bij de pinken. Ze gaat nog net zo vaak naar de huisarts als vroeger, hahahaha. Wij denken al aan een rollator, maar dat wil ze nog niet. De eig’nwies!
Het huis is helemaal verbouwd. Was nog een hoop gezeik want de wc en de douche moesten opnieuw. Die zagen er niet uit na de oplevering. Dat had jij met 5 vingers in de neus en 2 armen op de rug nog beter gedaan. Het mensje heeft bijna een half jaar in de teringzooi gezeten!
Je krijgt trouwens een dikke kus van haar.

Met je kleinzonen gaat het ook goed. Ze doen allebei Havo. Ja, af en toe is dat flink aanpoten, maar als het nodig is helpen wij ze wel een beetje hoor.
Ze zijn nu beiden keeper! Hahahaha, hoe vind je dat dan? Ze beginnen steeds meer op mij te lijken, hahahahaha. Oja, het duurt niet lang meer en dan zijn ze groter dan ik! 😳
De oudste verdient inmiddels z’n eigen zakcenten en die jongste is een redelijke hit op Instagram met z’n voetbalkunsten. Instagram? Oh, dat is een filmpjesdingetje op je telefoon. Ja, op je telefoon. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon in de zak. Ach, laat maar. Lang modern verhaal, daar ga ik je nu niet mee lastig vallen.

En met mij? Nou, zit je goed? IK WOON SAMEN!
Ja, goed hè? Sinds een jaar ongeveer met weer een fantastische vrouw. En weet je waar? In poar neem’n country, whoehahaha. Ja, ik heb inmiddels al in heel Nederland gewoond! Hahaha.
Ja, en verder gaat het nog eigenlijk hetzelfde als 3 jaar geleden. Nog steeds bij hetzelfde bedrijf, in mei 25 jaar! Ik rijd nog steeds een Peugeot. Bevalt me prima. Ben vorig jaar nog flink van achteren aangereden met 100 km/u. Nee, valt mee hoor, heb af en toe wat last van de rug maar er verder niks aan overgehouden.

Nou pa, fijn je even weer gesproken te hebben. Fijne verjaardag nog daarboven.
Ik mis je enorm.
Want wat had ik graag gezien dat je mij en mijn jongens nu had meegemaakt. Hoe ze gegroeid zijn, letterlijk en figuurlijk. Ik ook trouwens. Ik ben een stuk voller 😬 en ook een stukkie rustiger dan vroeger. Ja, volwassener kun je het ook noemen 😁.
En ik had je natuurlijk voor willen stellen aan dè vrouw in mijn leven.
Gelukkig ben je in mijn gedachten nooit ver weg.

Boks ouwe!

Enge buren

Nee, dees anekdoot gaat deze keer niet over de lui die naast me wonen. Les 1 bij bloggen is namelijk ‘niet bij één onderwerp blijven hangen’ en dat zal ik dus bij dezen ook niet doen.
Dees anekdoot gaat over weer eens een briljant stukje muziek dat ik ontdekt heb. En met briljant bedoel ik dat het zó fantastisch in mekaar zit, dat het gewoon briljant is. En als ik zeg dat iets muzikaals briljant is, dan kun je er vanuit gaan dat dat klopt. Ik ben tenslotte niet voor niets de Johan Cruyff onder de muziekkenners.

Enge buren, daar heb je vast wel eens van gehoord. Zij drietjes zijn verantwoordelijk voor meerdere liederen die mij en mijn jongens een slappe bezorgen. Maar zij drietjes zijn naast lollig ook geweldige muzikanten/tekstschrijvers. ‘Wicky Wicky’ is zum bleistift een lied in Hawaiiaanse stijl en het lied slaat werkelijk nergens op. Maar het is zo lachen dat het jaren geleden onze absolute zomerhit is geweest.
Natuurlijk ken je ‘Pizza Calzone’, DÈ beste parodie ooit op dat zeiklied van die nasale Italiaan. En zo hebben ze veel meer hilarische platen gemaakt. Zoek het anders zelf even uit.

Het nummer dat ik er even uitpik is onderstaand; Høken in Havana.
Natuurlijk trok dit nummer meteen mijn aandacht omdat ik tegenwoordig in høkenland resideer, maar dat niet alleen, ik resideer er ook nog eens met een Cubaanse schone. Nah, is dat toevallig, ofnie?
Maar daarom is het nog geen briljant nummer natuurlijk. Nee, het briljante van dit nummer is dat ze ‘Chan Chan’ van de Buena Vista Social club volgepropt hebben met teksten van de Achterhoekse band Normaal. ‘Oerend hard (Oerend rapido 🤣) – Vrouw Haverkamp (Mujer Haverkamp 😂) – Net als gisteren – Mama, woar is mien pils’. En dan halen ze Fidel Castro er ook nog even doorheen.
Ik vind dat briljant en het lijkt mij dat jij dat met mij eens bent.

Ik zou zeggen, luister zelf even de hele 5 minuut 43 af en geef mij dan gewoon gelijk. DIT IS EEN BRILJANT GEMAAKT NUMMER.

Work out

Het lijkt wel alsof elke maand dat ik ouder word mijn pens (buik, ronding, unit, geef het een naam) een onsje in omvang toeneemt. Nu is dat natuurlijk niet zomaar een probleem, het is een luxeprobleem. En luxeproblemen heb ik nog nooit serieus genomen dus waarom zou ik dat nu wel doen, niewaar?
Wat wèl een probleem is, is mijn onderrug. De onderrug die die pens van mij nog enigszins op z’n plek houdt. De spieren daarvan zijn uitgerekt, wat eigenlijk wil zeggen dat ze hun langste tijd hebben gehad. Of eigenlijk dat ze aan hun einde zijn. Zie het als elastiek, dat kun je ook maar tot zo ver rekken. En beste lezer, daar moet ik echt wat aan gaan doen wil ik de piem nog steeds zonder spiegel kunnen blijven zien er niet aan onderdoor gaan. Nu heb ik een briljant plan bedacht, maar daar moet ik eerst even een klein voorgeschiedenisje bij verklaren. Lees gerust verder. Of stop hier, ook prima.

Eind vorig jaar hadden de dochter en schoonzoon van onze buren het ambitieuze plan om in april een wereldreis naar het Oosten (en dan niet ‘Poarneem’nland, maar naar China enzo) te maken. Oja, en dat via en Spanje en Italië. Ze hadden een grote Mercedes bus gekocht en deze gingen ze ombouwen tot camper. Prachtidee, mijn steun hadden ze.
Lang verhaal kort, april werd mei, mei werd juni, juni werd juli. En E.L.K.E. dag klokslag 08.40 uur zette schoonzoon de cirkelzaag in de tuin even aan om een houtje te zagen. De rest van de dag niet, maar telkens klokslag 08.40 uur. Zucht.
Nu ben ikzelf, ook in de vakantie, van de redelijk vroegevogelclub dus behalve het kutgeluid had ik er niet zoveel last van, maar ik woon samen met een zeer bedverliefd iemand en voor haar vind ik schoonzoon dus een enorme lul. Maar ook omdat die bus me aardig in de weg ging staan vind ik dochter en schoonzoon een lul.
Nu wil het toeval dat ik vorige week een mahoniehouten bed uit elkaar gedemonteerd heb en deze ligt in de tuin te wachten tot ik eraan toe kom om deze tot draagbare en vervoerbare stukken te zagen. Omdat de buren vroege slapers zijn, leek het mij dan wel een aardige repercussie om elke avond klokslag 22.40 uur mijn decoupeerzaag in de tuin even aan het werk te zetten. Dont’t fuck with The Anus of with the wife’s Anus! Dat zeg ik! 😈

Tot zover het kleine voorgeschiedenisje, dan nu mijn briljante plan.
Ze zijn vertrokken! Tenminste, de bus staat al 2 dagen niet meer voor de deur. Zucht, daar gaat m’n wraakactie. Bummer.
Maar ik zou ik niet zijn als ik op zo’n moment niet direct schakel en van de nood een deugd maak. Herinner je het eerste couplet over mijn pens en de rugspieren nog? Nou, ik ga dat mahoniehouten bed dus gewoon even in draagbare en vervoerbare stukken hakken. Hakken ja. Niet zagen, maar hakken. Met een bijl. In blote tors. In spijkerbroek. In de tuin. Binnenkort. Als het mooi weer is. Ooit.
Nou, als ik daar geen stevige rugspieren en een strakke buik van krijg!

En mocht ook dat niet werken, dan wil ik deze jas 👇🏼 op mijn verjaardag.

Ps. De man op de bovenste foto ben ik niet. Ik heb namelijk niet zo’n plopnavel.

Oostenwind

Weet iemand waar de zuidoosten wind is gebleven? Want zover mijn herinnering reikt hebben we al sinds november vorig jaar te maken met een zuidwestertje. En dan regelmatig ook nog eens een vrij stevige. Vroeger en voorheen hadden we prachtige zomers door die behaaglijke oostenwind, toch? Of vergis ik me? Nee, want voor ik me vergis, vergis ik me niet. Er is iets aan de knikker en ik weet nog niet of het stront of iets ergers is.
In elk geval vind ik het maar apart, raar en vreemd tegelijk.

Vandeweek zat ik ’s avonds tijdens een zeldzaam droog moment in de tuin en hoog aan de hemel, laat het een kilometer zijn geweest, dreef een prachtig wolkendek van het oosten naar het westen.
Dat deed mij eens nadenken over het schijtweer van tegenwoordig. Hoog in de lucht waait dus wel een oostenwind maar verder naar beneden, laat het een meter of honderddrieenveertig boven de grond zijn, dus niet.

Zou het toeval zijn?
Zit god te fucken?
Of NASA?
Kan het door klimaatverschuiving komen?
Of klimaataanpassing?
Of toch klimaatverandering?
Is El Niño de schuldige?
Is Gerrit Hiemstra de oostenwindkaarten kwijt?
Heeft Vlad de oostenwind uitgeschakeld?
Neemt Zelensky telkens de oostenwind mee op reis?
Switchte Wim-Lex de mooi-weerknop off tot na zijn vakantie?
Saboteren vliegtuigmaatschappijen en reisorganisaties de boel?
Zit Brussel erachter?
Of zouden die inmiddels miljoenen windmolens in en rondom ons kikkerlandje er iets mee te maken hebben?

Wie het weet, mag het mij vertellen. En als bedankje krijg je van mij een ouderwetse liefdevolle wind van voren. Zo ben ik dan ook wel weer.

Long story

Dit is een zelfgemaakt plaatje van mijn boventorso, de röntgen versie. Om het iets beter en overzichtelijker te verduidelijken moet je bovenaan het plaatje mijn hoofd en onderaan mijn piemol beelddenken. Maar die pastten er niet op, dus moet je het hier maar even mee doen. Het gaat op dees jolijstsijt ook om de anekdoten en niet om de plaatjes immers. (hoewel er wel pareltjes tussen zitten hoor!)

Je ziet dat ik net als Huub van der Lubbe een groot hart heb en voor dat hart herken je ongetwijfeld mijn twee longen (de rechterlong voor de kijker links en de linkerlong rechts). Niks mis mee, toch? Ja, wat lichte rookschade, maar dat is ook niet zo gek na zoveel jaren nicotine paffen. Ik vind het gewoon fijn om zo nu en dan even aan een sigaartje te lurken. En tegenwoordig heb ik echte Cubaanse 😍! Maar verder zijn longmansen nog mooi groen dus superdupermokergezond.
En ik heb ze toevallig gisteren in de auto nog getest toen ik Bill Withers er met gemak uit Lovely day’de. En vanochtend zong ik ook al moeiteloos ‘Life is a rock’ van Reunión mee (zoek die maar ’s op, dat is me daar een lange adem spraakwaterval!). Dus lekker puh!
We kunnen dus met een aan waarschijnlijk grenzende zekerheid stellen dat ik qua lucht/adem/zuurstof prima in orde steek.

Gek is het dan dat ik van een trap op of aflopen helemaal stuk ga. Vanochtend ook weer. Ik kleedde me op de zolderkamer uit en liep de trap 10 treden af naar de douche. Hijgen mensen, hijgen als een krolse buffel! Ik moest echt even op adem komen voor ik stringmans überhaupt uit kon doen. En na het douchen afdrogen dan! Man, ik moest 3 keer op de wc zitten uitpuffen. Hoezo is afdrogen tegenwoordig zo’n pittige bezigheid?
Snap er geen reet van. Mijn longen zijn dus prima in orde, mijn gewicht is BPM-technisch ook op peil, ik kan uren achter elkaar klussen als een malle en ik verricht minimaal 6 à 7 keer per week een aardige lichaamsintensieve inspanning.

Wellicht dat ik eens weer wat aan m’n conditie moet gaan doen. Want volgens mij zijn longinhoud en conditie twee heel verschillende dingen.
Ik denk zelf dat houthakken mij wel leuk staat lijkt.

Ik en mijn woede

Als je een leeftijd hebt bereikt zoals ik (52, dank u wel) zou het vreemd zijn als je jezelf inmiddels niet door en door kent. Je kent inmiddels je toppen en je dalen, je valkuilen en je springheuvels, je pluspunten en je minpunten, je goede en je slechte kanten. Enzovoorts.
Nu staat dees jolijtsijt vol met mijn toppen, springheuvels, pluspunten en goede kanten dus daar weer eens over moeten lezen lijkt me voor jou saai, vervelend en schijtirritant. Ik zal daar dus een volgende keer weer over schrijven.

Ik heb woedeaanvallen. Driftbuien, zo je wilt. En dat is een slechte kant van me, dat weet ik. Vooral voor mijn directe omgeving is dat zo nu en dan schrikken. Hoewel? Mijn kinds lachen zich altijd de tranen in de ogen als ik weer eens helemaal en volledig flip in het verkeer. Hmm, apart wel.
Goed, mijn driftbuien dus. Met grote regelmaat gebeuren er dingen die mijn lontje kietelen. Ik noemde al het verkeer, maar ook als bij het klussen iets niet lukt, op het werk als ze niet luisteren, als het schijtweer is en/of tijdens voetbal kijken om maar iets te noemen. Mijn harde Groningse G en R komen dan zo angstaanjagend hard m’n strot uit dat mijn directe omgeving zich meestal een hoedje, de tering en kapot schrikt. En dat lijkt me ook de bedoeling van een woedeuitbarsting, dat je even uiting geeft aan je gevoelens van dat moment. Anders kan je net zo goed niet woedend worden, toch?
Het pluspunt van dit minpunt is dat ik nooit lang in deze woede blijf hangen. Ik ben me natuurlijk altijd wel bewust van de mensen in mijn directe omgeving en de voorbeeldfunctie die ik heb. Ik tel dan altijd even tot 17 en daarna ben ik weer dezelfde relaxte gozer die ik altijd ben. Ook beter, fijner en leuker voor de mensen in mijn directe omgeving hoor.
Dus eigenlijk zijn het meer driftbuitjes. Woedeaanvalletjes van niks. In principe het benoemen niet waard. Flutverhaal dit.

Maar ik kan ook uitstekend in mijn eentje helemaal over de pis gaan, in het rood schieten en moordlustig worden. Op die momenten is het beter dat niemand in mijn buurt is. Pas geleden nog. In de auto. Op weg naar huis na het werk.
In mijn tegenwoordige voiture zit geen autoradio. Ja, er zat wel eentje in, maar dat was nog zo’n bakelieten ding uit 1942 waar je alleen nog Wilhelmina op kon horen kakelen. Die heb ik er dus uitgebonjourd.
De zoektocht naar een nieuwe resulteerde in zo’n bluetooth speakergeval, maar eenmaal thuis ontdekte ik dat er geen muziek op afgespeeld kon worden. Tenminste niet zoals ik het wilde. En op een moment van zwakte ben ik dan toch overstag gegaan. Ik nam Spotify.
Nou, daar kan ik kort over zijn. SPOTIFY MOET KAPOT! Het is een waardeloze schijtdienst en alle gebruikers moeten ze preventief uit de samenleving plukken onderstaande eens even goed lezen.

Heel enthousiast begon ik muziek te verzamelen en in een lijst te kwakken. Dire Straits, Pink Floyd, AC/DC, Elvis, The Hollies, Metallica, Fleetwood Mac, Level 42, Hazes (de echte), Toto, Led Zeppelin, 10CC, Billy Joel, Michael Jackson, Beatles, Stones, Bee Gees. Je kent het wel, echte muziek uit de tijd dat muziek nog muziek was. Ik mikte er daarna nog een heel stel losse liederen en alles over Boobs bij en na een tijdje had ik een ‘Autolijst’ van iets van 1800 nummers. Daarmee zou de tijd op de weg voldoende aangenaam zijn. Dacht ik.
NOU NEE!!
Ten eerste is meer dan de helft van die goeie ouwe muziek door de remastermachine gehaald en als ik iets ruk vind, is het remasterd shit. Licht pissig werd ik ervan.
Dan de shuffle functie. Die zuigt. Dertig nummers ongeveer, zoveel shuffled ie. HALLOOOOOO!! Ik heb een lijst van 1800 nummers, ik wil niet steeds dezelfde nummers horen! Ik ging steeds driftiger op de nextknop drukken.
Maar wat mij echt helemaal over de zeik kreeg die middag, was dat Spotify uit zichzelf maar even besloot dat ik aanbevolen muziek moest horen.
NEEEE GA WEG!!!!! Waarom denk je dat ik een lijst heb gemaakt van muziek dat ik wil horen?
Ik zat zo diep in mijn woede dat ik de laatste 60 km zonder muziek heb gereden. Kun je dat voorstellen? Ik, zonder muziek, in de auto? Dan ben ik er aan toe hoor!

Maar ik heb maatregelen getroffen. Ik heb een autoradio gekocht. Bij Ali. Voor wènig. Eentje met een MP3 functie. Zodat ik m’n USB met mijn eigen gekozen muziek weer kan afspelen. En dan verban ik Spotify voor altijd uit mijn leven.
DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!
Ik ga ‘m straks in m’n voiture integreren. Moet alleen nog even uitvissen hoe het met die bedrading enzo werkt.
Zal wel weer vloeken worden.



Koningsvrije dag

Ik heb niks met die lul. Ik heb niks met de vrouw van die lul. Ik heb niks met de kinds van die lul. En eigenlijk vind ik dat ze de hele familie van die lul op moeten doeken. Met je gespeeld vriendelijk zwaaien naar de debielen in oranje langs de route terwijl vetgedrukt en met koeienletters op je voorhoofd is te lezen dat je ontzettend schijt aan diezelfde debielen in oranje langs de route hebt. Waren die debielen in oranje langs de route trouwens allemaal ingehuurd?
Oh, je zit nog naar het bijgevoegde plaatje te koekeloeren? Mooie hè? Ja, ik zocht een toepasselijk plaatje bij dees anekdoot en toen stuitte ik geheel toevallig op deze foto toen ik ‘oranje BH’ bij Google intoetste. Een lezerslokkertje noemen we zo’n plaatje in de schrijvelerij.

Het was gisteren voor mij gewoon een vrije dag van het werk. Even niet achterlijk vroeg opstaan maar gewoon rond de klok van kwart voor 5. Maar dat was omdat ik moest pissen. Ik geloof dat het ergens rond half 7 was dat ik goedgemutst uit bed sprong.
Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), toog ik de tuin in om mijn toegeëigende fiets maar even een flinke apk-beurt te geven. Wist je trouwens dat die koninklijke lui met 1 druk op de knop het weer in ons land kunnen regelen? Zoek het maar eens op, het weer de dag vóór en de dag na een koninklijk iets. En kijk dan maar eens naar het weer op de dag van dat koninklijk iets zelf. Hè hè? Ik geloof niet in toeval……………

Na het douchen en mooi maken was een dance event op het bruisende buitenterrein van mijn niet nader te noemen woonplaats de place to bier. Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), is mijn terrasbruinen aardig gelukt. Aan een gezellige tafel, met gezellige mensen en koud bier in plastic mijmerde ik wat over mijn huidige leven en kwam tot de conclusie dat bier in mijn lichaam vermenigvuldigt. Anders kan ik 1 glas bier = 3 liter pissen niet verklaren.
Toen de piratenhits werden ingezet was het tijd om huiswaarts te gaan. Jammer, want ik begon op dreef te raken. Het einde van klassieker ‘Zijn het je ogen’ heb ik niet meer meegekregen.
Ik vond het een heerlijke koningsvrije dag zoals ik vrije dagen het liefst heb, gewoon gezellig, met goed gezelschap en met uitstekend weer.

’s Avonds viel ik met een slappe lach in slaap want hilarische scheet.
Vanochtend was het weer achterlijk vroeg. En met het weer dat de voorspellers voor gisteren hadden aangekondigd. Guur en koud.

Compliment

In mijn vorige leven als vriend/partner/minnaar/klusjesman heb ik nogal wat fouten gemaakt. Of fouten? Vóór ik een fout maak, maak ik die fout niet natuurlijk. Dingen die ik anders had moeten aanpakken, dat is toepasselijker.
Één van de dingen die ik anders had moeten aanpakken is niet alles voor granted nemen. Hoe zeg je dat in het Nederlands? Niet als vanzelfsprekend vinden. Ik vond heul veul dingen vanzelfsprekend in de relatie en met mijn gebrek aan empathisch vermogen zag ik daar totaal geen kwaad in. En ja, daar betaalde ik in 2011 uiteindelijk de hoofdprijs voor.

11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) heb ik als een seksuele relationele kluizenaar geleefd. Bewust. Maar ook omdat ik niemand goed genoeg tegenkwam. Zei hij arrogant, want ja, dat ben ik toch ook best wel. En ik ben natuurlijk ook niet de eerste de beste Piet Piem. Wellicht vind je me wel een Piet Piem hoor, daar zou ik trouwens niet van opkijken, maar toch zeker niet de eerste de beste? En zo wel, dan heb ik daar geen boodschap aan en wens ik je herpes onder je voeten.

In die lange tijd alleen heb ik mijzelf, vrouwen en mijzelf met vrouwen eens stevig aan een grondige analyse onderworpen. Dus niet zomaar lafjes geanalyseerd, maar stevig en grondig aan een analyse onderworpen. Anders kan je het net zo goed niet doen, niewaar? Het was 11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) dagelijks afzien, confronterend en ook wel pittig om mijzelf, vrouwen en mijzelf met vrouwen door de mangel te halen, dat mag je best weten. Maar een echte vent is ook in moeilijke tijden een kerel, dat zeg ik.

De zelfontplooiing heeft z’n vruchten afgeworpen, dat kan ik met trots melden. Tegenwoordig strooi ik met complimenten in de relatie.
Ik zeg bijvoorbeeld dat ze het hartstikke goed kan als ze heeft gekookt. En ik zeg dat ze het hartstikke goed doet als ze bezig is met het huishouden. Een wasje draaien, drogen en opvouwen? Dat kan op een dikke duim van mij rekenen. Wat? Twee duimen! De bedden verschonen, daar is ze één van de beste in. Ik kan dat niet vaak genoeg tegen haar zeggen. Als ze in de tuin op de hurken bezig is, loop ik even naar haar toe, klop op haar schouder en zeg dat ze het fantastisch doet. Ook vind ik dat ze geweldig boodschappen kan doen en laat ik het nooit na om dat toch even tegen haar te melden. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Bodemlijn in een relatie is, een echte vent doet aan compliment. Dat zouden meer mannen moeten doen. Neem het maar van mij aan.
Ik heb dat namelijk 11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) stevig aan een grondige analyse onderworpen.

Tuin shizzle

Zucht. Denk je de ZZP’er een beetje financieel vooruit te helpen, blijkt ie liever lui dan moe te zijn. Nou, dan niet hoor! Dan blijf je toch lekker ZZP’er.

We hebben een kast van een tuin achter (en ook nog een aardige lap voor en naast het huis) en ja, die hebben onderhoud nodig. Flink onderhoud, dat is. Zal een klein beeldje schetsen; ik kijk er niet raar van op als ik er binnenkort over een stel glibberanaconda’s, een bonte familie groengele ara’s, een kudde opgewonden bizons, een onontdekte piramide en/of een stam agressieve Sentinelezen struikel. Of dat een forse zwarte dildo mij ineens schreeuwend voorbij slingert. In z’n lendenbroekje.
Nou, heeft dat onderhoud nodig ofnie?

En dus plaatste ik een werkopdracht op Werkspot, want ik heb veel te tedere handen om zelf bezig te gaan natuurlijk die arme ZZP’ers kunnen vast wel wat werk en inkomen gebruiken, dacht ik. Nou, is me dat even verkeerd gedacht zeg! Nul reacties. NUL NADA NOPPES NIEMAND!
Zucht.

Nu heb ik mijn geliefde wijs gemaakt dat ik, naast een fantastisch mens, een fantastische vader en een fantastische minnaar, ook een fantastische allround klusjesman ben dus de optelsom is wel heul eenvoudig gemaakt.
Ik kan me dus de komende tijd blootgetorst volop in het zweet gaan werken met gazon kweken, tuinmeubels in mekaar zetten, tegels schoonspuiten, heg snoeien, onkruid wieden, terrasje leggen, afdak plaatsen, zooi opruimen en vooral een nieuwe tuinpoort maken, want dat ding van nu irriteert mij mateloos. Zin an!
Laat het mooie weer maar komen!

Ps. We zoeken nog een sponsor trouwens.


Mijn laatste vrouw

10 jaren, 11 maanden en 9 dagen was ik zag ik mezelf als één van de 317 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland. Da’s dus bijna 4000 dagen hè?! Over discipline, beheersing en principes gesproken.
Haha, heb ik die grote waffelaars even mooi te pakken, met hun ‘die zit na 3 weken alweer aan de vrouw want hij kan niet zonder’. Maar ik ben geen vrouwenverslinder, bimbojager of met de piemdenker, dus een klein middelvingertje voor hen lijkt me wel gepast. 🖕🏼

Donderdag 1 september 2011 was de liefde tussen voormaligje en mij simpelweg op en besloten we als goede vrienden maar vooral als vader en moeder van de jongens verder te gaan. En met succes, het zijn inmiddels 2 fantastische, hilarische, slimme en leuke pubers. Voor opvoedtips, volg ons, zou ik zeggen. 😁

Zomer 2022.
Binnen no-time spraken we af om gezellig een hapjedrankje te doen. Het klikte. Sterker nog, het klikte big time. En zelfs van beide kanten! Zij is de vrouw waar ik al die jaren mijn discipline, beheersing en principes voor heb laten gelden en, geloof het of niet, ik ben de man waar ze op had gehoopt (lees klusjesman met humor 😉).
Inmiddels hebben we ook de mindere kant van het leven moeten meemaken en dat heeft onze relatie eigenlijk alleen maar versterkt. Met andere woorden, het zit wel moustache tussen ons.

Wat ik eigenlijk met dees anekdoot wil zeggen;
Ik ben bij dezen definitief van de vrijgezellenmarkt af. Eventuele aanbidsters kunnen mijn deur voorbij fietsen, kunnen mij uit hun hoofd zetten, kunnen mijn kont tot ziens kussen en tevens kunnen ze mij op hun buik schrijven. Kom op zeg, je hebt 10 jaar, 11 maanden en 9 dagen de tijd gehad. 😝

Deze vrouw zal namelijk mijn laatste vrouw zijn.


Ik zit weer in de boeken

Ja, je leest het goed. Ik zit weer in de boeken. Ik, uw geliefde blogger. Op 51 jarige leeftijd.
Oh, wat goed van je, Manus! Ga je je bijscholen? Hoor ik je denken. Logische gedachte hoor maar neen, ik ga me niet bijscholen. Pfff, ik! De gozer met tegenwoordig een topfunctie bij de government? Laat me niet lachen. Da hep ik toch heel nie nodig, jonguh!

Nee, ik help zoon. Hij staat er namelijk kielekiele voor en ik kan het niet over mijn vaderhart verkrijgen dat hij dezelfde fouten gaat maken als ik maakte met school. En ik weet als geen ander hoe pittig de 2e klas is. Niet alleen is het speelse eraf en is de leerstof moeilijker, maar ook het lichaam metamorfoost richting het manzijn en begint de interesse voor de vrouwelijke vormen vrouwtjes te groeien.
Vanaf maart ongeveer zag ik dat zijn cijfers achteruit gingen voor sommige vakken. Nu vind ik dat niet zo’n probleem als het snapvakken (wiskunde, natuurkunde) zijn, maar ook bij de leervakken aardrijkskunde en geschiedenis gingen de cijfers rap omlaag. Ik overlegde met voormaligje en we besloten dat Sam vóór proefwerkdagen bij mij zal gaan leren.

Ik leer hem een andere manier van leren dan alleen tekst stampen. Uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes. We gebruikten muziek (Over de muur) toen het over Berlijn ging. Ik leg uit, ik verklaar, ik vertel. Kortom, we nemen de tijd om te leren. Maar natuurlijk maken we ook grappen en grollen en pikken we altijd even een McDonaldsje mee. Ik zie het een beetje als een voetbaltrainer. Die doet ook alles voor bij jeugd, tot ze het zelf begrijpen en uitvoeren. En áls er iemand een voetbaltrainer is, ach, je weet zelluf.
Het werkt! Zijn cijfers zijn weer omhoog gegaan (en valt een cijfer toch ietwat tegen, schroom ik natuurlijk niet om even naar de docent te mailen dat hij ernaast zit. Met succes hahaha 😈). Het zal erom spannen, ik vrees zelfs een beetje dat we te laat zijn begonnen, maar we gaan ons uiterste best nog even doen.

Binnenkort begint de toetsweek en dat is best een bult werk. Gelukkig mag hij ook een stel enen halen, maar móet hij 2 aardig hoge cijfers scoren. Nu ben ik zo’n vader die dan oppert om het voorwerk te doen, ik heb verder toch niet zo’n heel flitsend leven. Afgelopen vrijdag heb ik de boeken van aardrijkskunde en geschiedenis bij hem gehaald en ben ik dit pinksterweekend aan het uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes geslagen.
Alles haal ik uit de kast om hem zo goed mogelijk voor te bereiden want linksom of rechtsom, hij gaat naar die 3e klas!

Volgend jaar wordt hij 15. Dan laat ik zijn handje los en mag hij het leven lekker zelf uit gaan zoeken.
Dan neem ik Teun nog 3 jaar onder m’n vleugels.




Zijn levenswerk

Vandaag 14 jaar geleden overleed mijn vader vrij plotseling. Een gesprongen aneurysma in zijn hoofd maakte een einde aan zijn leven. Ook 14 jaar geleden was mijn vader het huis aan het opknappen. Misschien handig om even te vermelden is dat de man ontzettend handig was. Hij had al eens eerder een complete keuken in de schuur gemonteerd zum bleistift.
Deze keer was de woonkamer aan de beurt. Hij had een muur in de woonkamer voorzien van mdf-platen, de kieren vakkundig dichtgesmeerd en de hele boel in de grondverf gezet. Maar ja, toen sloeg het noodlot toe.

Moeke is 14 jaar lang in de veronderstelling geweest dat deze beige kleur het plan van pa was tot ik haar vertelde dat dit de grondverf voor het uiteindelijke resultaat is. Wij lachen!
Ook dit jaar breng ik de vakantie weer door bij casa di mama en ook dit jaar had ik weer een stel klusdaagjes ingepland. De woonkamer en de deuren moesten er maar eindelijk eens aan geloven.

Lang verhaal kort; Ik heb pa zijn laatste levenswerk maar even afgemaakt. Dat werd wel tijd na 14 jaar. Moeke is er dolgelukkig mee.
De kleur? Wolkengrijs. Vond ik wel toepasselijk.

6 weken

Zes weken geleden kreeg ik op het werk een telefoontje van school. Ik krijg nooit een telefoontje van school, dat loopt al jaren via mama, dus bij mij gingen direct de alarmbellen af. “Teun is gevallen en kan niet meer lopen. Kan iemand hem komen ophalen?”, was de boodschap. Ik schoot onmiddellijk in de mijn ozo bekende handelingsmodus (sommigen noemen het paniek, ik noem het handelen. Paniek, hahaha. Ik? Laat me niet lachen.). Mama bleek dus onbereikbaar te zijn, derhalve belde ik the next best thing. Ze zou direct naar school gaan en hem oppikken. Ik hartje dit soort vriendendiensten.
Ondertussen duurde mijn werkdag nog dik 4 uur maar het zat me niet lekker. Toen ik het telefoontje “Het ziet er niet goed uit hoor” kreeg, wist ik dat ik direct weg moest.

Ik kwam precies op tijd om Teun uit de auto te tillen en thuis op de bank te leggen. Het jonkje is inmiddels een flinke kilo of 40 dus was dat nog best wel een kluif. We konden om 14.20 uur bij de huisarts terecht. En van daaruit mochten we gelijk door naar het ziekenhuis. Intussen had ik mooi even 160 kilo lopen sjouwen maar dat laat je als echte man natuurlijk niet merken in zo’n situatie.
Tot mijn verbazing mocht ik mee naar binnen bij de röntgenafdeling (mag dat altijd al? 🤔) en hoorde ik de fotomannen fluisteren over een scheurtje. Gescheurde enkelbanden, precies wat ik al dacht. We werden begeleidt naar de spoedeisende hulp en ook daar waren we vrij vlot aan de beurt.

“De enkel is op 2 plaatsen gebroken, we moeten direct opereren”.
WAT?! 😬
Het bleek dat Teun’s enkel scheef stond en dat deze rechtgezet moest worden. Potverdrie, dat is me daar even wat voor zo’n ventje van 10, zijn allereerste operatie ooit, hij zal wel flink in de war zijn.
Niks daarvan, hij was zo kalm als een kabbelend bergbeekje. HUH? 😳
Ook bij deze handeling mocht ik erbij blijven maar ik koos ervoor om de continu whatsappende mama even te bellen. Ik wachtte tot hij in slaap gebracht was, beloofde dat ik er zou zijn als hij wakker werd en ging naar buiten. Hier kwam ik nog een oud-collega tegen en met hem heb ik nog even staan praten. Na een minuut of 20 liep ik weer naar binnen.
PANIEK!!!!!
Men was druk op zoek naar mij want de operatie was al klaar. HUH? 🧐 Waar is de tijd gebleven dat operaties uren duurden? Goffer, gemiste kans, baalde ervan dat ik mijn belofte aan hem niet had waargemaakt.

Bij controle bleek dat het niet voldoende gelukt was de enkel vanaf de buitenkant recht te krijgen, Teun moest ècht onder het mes. Verdomme! 😡
We maakten er een daggie uit van, beetje kletsen, beetje geinen, we hadden zelfs een eigen kamer. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat was ook nu weer niet nodig, hij was er vrij relaxed onder. In tegenstelling tot ik, ik vond het toch wel spannend. Het was tenslotte ook voor mij de eerste keer dat ik mijn jongen daar zo zielig zag liggen.
Er werden 2 pinnen gezet, de arts vertelde dat ze uit de enkel staken en dat ze er tegen de tijd vrijwel pijnloos uitgetrokken zullen worden. HUH? De technologie gaat mij ècht te snel! 😵‍💫
Bij de volgende controle was alles prima maar nog wel 3 weken verder in het gips. Zucht.

Vandaag is het gips eraf gegaan. Mama was mee en het toeval wilde dat ik rond dezelfde tijd in hetzelfde ziekenhuis en bijna op dezelfde afdeling moest zijn. Nah, alsof het zo gepland was!
In de gipskamerwachtruimte zat ik klaar met de foon in de videostand, wachtend tot meneertje vrolijk huppelend op me af zou komen. Maar dat was iets te ambitieus gedacht, het duurt nog zeker 6 weken tot hij weer helemaal de oude is.

Ik maakte me een beetje zorgen over deze hele toestand maar dat was eigenlijk nergens voor nodig. Teun heeft zich al de tijd uitstekend vermaakt en goed gehouden, mama toonde weer eens haar organisatieskills en had alles tot in de puntjes geregeld (rolstoel, krukken, bezoek, kamer aanpassen enz.) en dat doet me toch wel goed. Wat geeft het toch een rust om te weten dat mijn jongens thuis in uitstekende handen zijn.

Ik wil namens Teun iedereen bedanken voor het medeleven, de steun, de beterschapswensen, de kaartjes, de cadeau’s, de visite en wat niet al.
😘


Soms moet je gewoon ingrijpen

Ik ben niet zo gauw boos te krijgen. Meestal laat ik shit van me afglijden (oh, dat klinkt anders als dat ik het bedoel) en denk ik, fuk it joh, wat kan het mij donderen.
Er zijn eigenlijk maar 2 momenten die mij het bloed doen koken. 1: Als iemand mij wakker maakt en 2: Als iemand mijn kinds wakker maakt. En bij deze momenten kan ik veranderen in een niets ontzienende slecht konter.

Vannacht zo rond 4.15 uur, een enorme knal. Ik zat rechtop in bed en hoorde rumoer buiten. Ja hoor, voor m’n deur stonden 6 jongens vuurwerk af te steken. Go#^%$#$ gloei%##^&&&de go%#@!$domme. Ik voelde m’n bloed naar een hoogtepunt koken. Gelukkig sliepen m’n jongens er doorheen maar hoe lang zou dat goed gaan, vroeg ik me af?
Ik observeerde het groepje en de omgeving grondig (altijd doen, nooit in de emotie ergens op af vliegen! Gratis tip). Plots kwam een politieauto van rechts en ik ging ervan uit dat zij dit probleem zouden oplossen. Daar zijn ze tenslotte voor.

Maar zucht, 2 vrouwelijke agentes. Ja dubbelop ja. Wie stuurt nou 2 vrouwen middenin de nacht een warzone in? Zucht. Ze reden dan ook gewoon door, zonder zelfs maar af te remmen. Zucht.
De jongens bleven knallen en ik had er genoeg van. Ik stoof de trap af in m’n slaapkledij. Maar halverwege dacht ik dat ik naakt toch wat minder indruk zou maken als dat ik iets aan zou hebben. Flux trok ik een boxershort aan en stoof de trap weer af. Ik slingerde de deur open, riep nog even HÉ! om ze te waarschuwen (in de rug aanvallen is zóóóóóóó laf) en …………………..

Nee lieve lezer, ik ben bijna 50 en een stuk rustiger dan vroeger. Geweld lost niets op. Ik ben tegenwoordig meer van het diplomatieke. Ik vroeg de jongens vriendelijk op te sodemieteren. Ze verontschuldigden zich en fietsten weg. Ja, eentje wilde nog een beetje flink en bijdehand doen maar even de tors aanspannen was afdoende om ook hem weg te laten gaan.

De buurt kon weer verder slapen, m’n jongens konden blijven slapen en ook ik kroop m’n bed weer in. Maar niet voordat ik de schoenen van de jongens had gevuld met een chocoladeletter.
Want ze vroegen gisteravond nog toen ze hun schoen zetten; “Wat ga jij er eigenlijk in doen?”

Werk –> Meisje

Afbeeldingsresultaat voor securitéIk neem mijn werk uiterst serieus. En als ik zeg serieus, dan bedoel ik ook serieus. Als er zum bleistift wat extra inzet gevraagd wordt, sta ik er. Tenminste, als ik mijn kinds niet heb, als ik niet vrij ben of als ik gewoon geen zin heb. Maar voor de rest sta ik vooraan om de shit op te vangen.
Laatst werd er extra inzet gevraagd, een paar dagen 12-uurs diensten. Ik pakte de nachten. Van 19 tot 7. Pittig maar iemand moet het doen, niewaar?

Ik arriveerde ruim voor 19 uur bij het object, collega was verguld dat ik er was. “Er is nog 1 iemand binnen”, zei hij. “@$^%$%^(&^”., mopperde ik. Daar had ik nou net geen zin in.
“Een jongedame.”, zei collega. Mijn oren maakten lichte klapbewegingen en mijn wenkbrauwen trokken m’n voorhoofd richting haargrens. “Een Franse, maar een heel kille.”, zei collega weer.
Voor ik antwoord kon geven kwam de Franse vrouw de trap af. Prachtvrouw. Mooi haar, lief gezicht, goed figuur, leuk decolletruitje aan, hakken onder de rok. We maakten oogcontact en op m’n zwoelst ‘bonsoirde madame’ ik haar. Ze bloosde een beetje en groette mij terug. Ik vond haar alles behalve kil.
Ze stelde zich voor als Francoise en dat vond ik eigenlijk best een toepasselijke naam. Ik zei dat ik Hermanus heet.
Ze vroeg of ik een taxi voor haar wilde bellen, ze logeerde in een hotel hier even verderop. Collega vertrok en ik zag hem denken ‘hoe doet hij dat toch altijd met vrouwen?’.

Ik liet de taxi binnen, ze stapte in, ik zwaaide nog ff en ging naar binnen om het hek te openen. Op een stoel lag haar jas nog. Zucht, wat een goedkope truc, dacht ik.
Ik gaf haar de jas en ze reden weg. Mooi! Hek dicht, deur op slot, koffie.

Ik denk dat het rond 1 uur was toen de intercom ging. “Allo Érmanoes, avec Francoise.” Of ze naar binnen mocht om te werken? Nou nee! Ze stond niet aangemeld en omdat ik bij een strak georganiseerde organisatie werk èn ik mijn werk uiterst serieus neem, weigerde ik haar de toegang. Daar komt bij dat ik op de camera zag dat ze een wel heul spannende jurk aan had en het leek me sterk dat ze daarin haar werk goed kon doen. Ze droop vol drama af.

Even voor half 5, het werd al langzaam licht; De intercom. Stond ze daar met een volledig Frans ontbijt! Croissants, stokbrood, jus d’orange, frommage, chambon, marmelade, pizzapunten. Er lag zelfs een roos op het dienblad. En ze had de spannende jurk ingeruild voor een badjas, die half open hing. Zucht, had ik weer.
Ik liep naar het hek en zei dat ik m’n werk uiterst serieus neem en dat ik over een kleine 2,5 uur klaar was met mijn dienst. En dat ik thuis wel een ontbijtje pak. Ze droop vol drama af.

Zeven uur, ik mocht naar huis! Collega opende de poort voor mij en net voor ik het gaspedaal in wilde drukken, sprong Francoise op m’n motorkap. Ze had de badjas ingeruild voor alleen een geel hesje. WAT? Zucht.
Hoe ik ook slingerde, ze viel er niet af. Bleek dat ze superlijm aan haar handen had gesmeerd. Ik was er HE LE MAAL klaar mee. Ik schroefde de motorkap van m’n auto, mikte ‘m met haar erop in de berm en ben plankgas naar huis gereden. KOM. OP. ZEG.

Eenmaal thuis dacht ik dat het toch zonde is dat ik geen vrouw heb aan wie ik had kunnen vertellen wat ik nu weer had beleefd.

Pornofilms

Zaterdagavond, whappje van neefmans. Moeke schoot in een Ron Brandstederlach omdat hij me ‘Anus’ noemt. Het klain jonkje die ik nog geflest heb. Inmiddels is ie een 23-jarige boom met een indrukwekkende tors.

Gisteravond kwam hij met broermans even buurten. Altijd gezellig, altijd lachen en ook Sam en Teun vinden het leuk (want met ze voetballen).
Gezessen zaten we in de tuin, het niveau was van de categorie ‘onderbroekenlol’. Poep en piesgrappen, lollige filmpjes, plat Grunnings (zelfs mijn jongens!), oma in de zeik nemen, dat niveau.

Oma ging met de hond wandelen, Teun vermaakte zich in de keuken met z’n tablet. Neefmans, broermans, Sam en ik bleven achter.
We kregen het over films. En heb je het over films dan kom je bij ons al gauw uit op porno verbasteringen van films. De meligheidsdrempel ligt bij ons erg laag.
In rap tempo somde neefmans de ene na de andere verbastering op en al snel rolden de tranen over de wangen, verslikten we ons net niet in het bier en gierden we het uit. Zie hier een lijst: http://all-funny.info/extremely-funny-porn-movie-titles

Sam begreep er niet veel van maar lachte keihard mee om onze lachsalvo’s.
Toen ik hem naar bed bracht vertelde hij dat hij een beetje in zijn broek geplast had. “Maar dat kwam door het lachen hoor!”

Goh mensen, in tijden niet zo gelachen.
J en O, bedankt voor de hilarische avond, moeten we vaker doen.

12 jaar geleden alweer

Vandaag is het 12 jaar geleden dat m’n vader plotseling overleed. Altijd een beladen en emotionele dag. Vooral in huize moeke. Zij heeft het er logischerwijs nog steeds heel moeilijk mee. Niet zo gek trouwens na dik 40 jaar samen.
Ikzelf sta er wat zakelijker in. Natuurlijk mis ik hem enorm maar dan vooral als opa voor mijn jongens. Ik vind het zo spijtig dat hij ze nooit gekend heeft. Maar het is een gegeven dat hij er niet meer is en dat accepteer ik. Tis nait aans.

Muziek was bij ons thuis een iets dat er altijd was. Geboren na de oorlog maakte mijn vader de geweldige muziek van de 60’s en 70’s van dichtbij mee en dat gaf hij door aan ons, zijn kinderen. Fats Domino, Stones, Beatles, Creedence, Elvis, Meatloaf, ik durf te wedden dat wij alle vier praktisch elk nummer kennen.
Zijn favoriete nummer, of zeker één van de, is Another brick in the wall van Pink Floyd. Hij kon vreselijk overdreven door de kamer air-gitaren (zie plaatje) zodra hij het hoorde. Dan ging de volumeknop open en deed hij ‘zijn showtje’. Ik lijk veel op hem en ik heb aardig wat eigenschappen van hem overgenomen maar dát overdreven gedoe gelukkig niet.😉😄

Ik kreeg halverwege de jaren 90 het live album ‘Pulse’ in handen en daarop staat een fantastische versie van het nummer. Met een lang intro. Enthousiast ging ik naar hem toe. “Moet je nou eens luisteren!”
Ik startte de cd en bij het gegil van de achtergrondzangeressen hoorde ik hem mopperen “Nou, vind er niks aan.”
Tot de gitaarriff kwam. Hij sprong omhoog en daar ging ie!
Prachtig vond hij het. En ik zijn reactie ook.

Bij zijn crematie moest natuurlijk ook muziek gedraaid worden. We gingen om de tafel zitten en na veel vorens en tegens kwamen we uit op 4 nummers: La comparsa van De maskers, In dreams van Roy Orbison, Geef me dien blues van Ede Staal en Elvira Madigan van James Last.
Inderdaad, mijn optie was gesneuveld. Ze vonden Another brick in the wall toch ietsjes te ruig voor een crematie. Bummer!

Dus nu, 12 jaar later dan gepland, alsnog pa’s favoriete nummer aller tijden. De geweldige live versie.
Ik ben even overdreven door de kamer air-gitaren.🎸🕺

Jacob

 

Jacob was een vriend van de familie. Hij was eigenlijk een collega van m’n zus maar na de eerste ontmoeting werd hij liefdevol opgenomen in de familie. Ik zag hem direct als de oudere broer die ik niet had.
Hij zag er niet uit. Dunne slungel, warrige krullenbol en een onverzorgde baard. Maar wat een gouden pik was het! Er zat geen spat kwaad in die jongen, hij had de droogste humor ooit en je kon hem middenin de nacht voor iets bellen en hij stond voor je klaar.

Hij was de ceremoniemeester op de bruiloft van m’n zus en hij regelde ook het vrijgezellenfeest van m’n zwager. Ik weet er niet veel meer van want dit speelt in de tijd waar vele herinneringen uit mijn geschiedeniskwab zijn weggesmolten maar ik weet nog dat we gingen karten. Kunsten die hij uithaalde! Ik stond er met grote klootogen naar te kijken.

Bij de bruiloft vertelde hij de droogste grap ooit. We zaten aan tafel en het eten werd opgediend. Moeke vroeg aan mij of ze moest opscheppen. Tikt Jacob mij aan en zegt; “Ik vind moeke maar een opschepper.” (nu is dit tegenwoordig een veel gebruikte woordgrap maar dit was ergens in de jaren 90, mensen!).

Helaas hebben we maar kort van hem mogen genieten. Op een winterse dag is hij met zijn auto tegen een boom geknald. Ik meen dat hij 27 jaar is geworden.

Tijdens een verhuizing van m’n zus en zwager liet Jacob me kennismaken met onderstaand nummer. Hij vond het een geweldig nummer (die zware gitaar!!!!!).
Telkens als ik dit nummer hoor moet ik aan Jacob denken. Vanmiddag was zo’n moment.
Jacob, mijn oudere broer die ik veel te kort had.

Wéér niet😞

Dit leveringsbriefje lag in de gemeenschappelijke ruimte van het huis waarin ik resideer. Ik had het al een tijdje zien liggen maar geen naam erop dus boeien. Tot mijn buurman me erop attendeerde dat het voor mij was want hij was naar het ophaalpunt geweest. Oh, prima, ik kijk wel even.
Pinksteren en nachtdiensten kwamen er tussen en vanochtend moest ik toch boodschappen doen dus hup, briefje mee.

Een leuke vrouw vroeg of ze me ergens mee kon helpen. Nou, dat kon ze zeker, ik gaf haar het leveringsbriefje en zei dat het voor mij was. Ze vroeg naar mijn naam, liep naar achteren en kwam even later leeggehands terug.
“Waarschijnlijk wordt het vanmiddag na 15 uur binnengebracht.”, zei ze.
“Zal ik je bellen als het er is?”, bood ze aan. Ik had totaal geen moeite met haar tutoyering en zei dat het prima was. Ze noteerde m’n nummer en ze pakte het briefje.
Ik wilde net weer weglopen toen haar oog op de datum viel, 6 juni dat is toch al wel weer even geleden. “Het is een brief waarvoor ik moet tekenen.”, vertelde ik haar. “Oh, momentje dan.”, zei ze verontschuldigend. Weer liep ze naar achteren en kwam even later met een aangetekende brief voor mij terug. “Ik keek bij de pakketjes en daar lag je niet bij.”, zei ze. “Jij gekkie jij!”, kwinksloeg ik.

Ik had mijn ozo belangrijke brief binnen. “Wil je dit mee of zal ik het weggooien?”, vroeg ze terwijl ze het leveringsbriefje en het briefje met mijn telefoonnummer erop omhoog hield. “Mijn telefoonnummer mag je wel houden.”, zei ik met een knipoog.
“Nee, ik gooi het wel weg.”…………………………………………………..

Potverdikkie, wéér niet.

Zomerhit 2019

Het was even afwachten (groot woord hoor) maar afgelopen weekend hebben we met glans doorstaan.

De voorbije tijd nam ik de jongens in mijn weekend mee naar moeke en behoudens de achterlijk hoge benzinekosten van tegenwoordig was dat goed te doen, reuze gezellig en uitermate prettig.
Maar nu ik weer op mezelf woon vond ik het niet nodig om weer een keer die 400 kilometer te rijden.
Zaterdag na het voetballen togen we gedrieën naar mijn tweekamerappartement (ghe) en bij binnenkomst zag ik herkenning in hun ogen. Hun stoelen stonden er weer. De tafel stond er weer. De tv-kast stond er weer. De eettafel stond er weer. De bank stond er weer. Het bed stond er weer. Zonder een enkel woord van afkeuren gingen ze zitten en deden ze hun ding. Ik kon met een gerust hart een dutje doen.

De meest gestelde vraag aan mij kwam ook afgelopen zaterdag. “Gaan we nog voetballen?” Túúrlijk gingen we nog voetballen. Ik vind het geweldig om ze voetbalgogme bij te brengen ofkors. We oefenden deze keer op voorzetten. “Tussen de keeper en de verdedigers moet je ‘m neerleggen.” Ik heb enkele ballen strak op de stropdas gezien, mensen!

’s Avonds keken we teletekst pagina 818 want er was geen kont op tv. (reminder: nog even achter digitale tv aan) en na Studio sport gingen we naar bed. Ja, naar bed inderdaad, ik heb ruimte voor maar 1 bed. Het is weliswaar een admiraalsize bed (vat je ‘m? koning, keizer, admiraal – groot, groter, grootst?) maar het blijft 1 bed. Met ons drieën overdwars ging het makkelijk en we hebben eigenlijk uitstekend geslapen.

De test was geslaagd en ik kan dus bij dezen melden dat ik helemaal ‘back in stride’ ben.
Hé, laat dat nou een ontzettend lekker nummer van de funkband Maze zijn. Nah zeg, da’s ook toevallig!

Ik bombardeer dus tot zomerhit van 2019: Maze – Back in stride again.

Geniet ervan.

last woman standing

Met het heengaan van ome Jan vorige week is mijn moeder nog de enige overgeblevene van haar familie.
Moeke, zoals iedereen haar kent. Altijd ziek, zwak en misselijk, wereldrecordhoudster ‘date met de huisarts’ en best wel een paar flinke emotionele tikken gehad.

Moeke is van mei 1946.
Op haar dertiende verloor ze zelf bijna het leven toen ze onder een bus terecht kwam en al als jonge twintiger verloor ze haar vader. Ik geloof dat het in ’68 was, ik heb opa Jan in elk geval nooit gekend. Ondertussen was dochter 1 geboren en in 1970 kwam dochter 2 erbij. In die economische crisis was het aanpoten voor pa maar ook voor moeke maar ze redden het. In februari 1971 kwam ik ter wereld en in 1975 tenslotte zoon 2.
In die tijd verhuisden we naar het huis waar ik dit nu typ. Vader ging nog meer full time werken, moeke stond in principe alleen voor de opvoeding van de 4 kinderen. Zware tijden waren dat voor haar.

Wij groeiden op, we kregen een eigen leventje en gingen de deur uit, pa en moeke bleven alleen achter. In 1999 (2000?) overleed tante Hennie, moeke’s zus. Ze was er kapot van.
In 2001 overleed oma, haar moeder. Dit kwam keihard aan. Bij ons allemaal maar vooral bij moeke, die haar de laatste jaren had verzorgd.

Haar leven ging door, ze was inmiddels zelf oma. Ze was (waren, pa ook) trots op hun kinderen en kleinkinderen. Maar de hardste klap kwam toen in 2007 mijn vader, haar steun en toeverlaat, plotseling overleed.
Ik durf te stellen dat ze dit nog nooit te boven is gekomen en ook door allerlei vervelende randzaken slijt moeke haar leven de laatste jaren alleen met Charlie de hond.

En nu is ze dus de last woman standing.
En dat blijft nog wel even zo, als het aan mij ligt. In de eerste plaats omdat ze sterke genen heeft (oma werd tenslotte 96) maar ook en vooral, ondanks haar nukken (Grunningse hè?), omdat het een schat van een mens is.
En mijn steun en toeverlaat. Ik hartje haar.

Met je Fortnite

Een jaar of 5 geleden kocht ik tablets voor m’n jongens. Voor elk eentje. M’n beste investering ooit.

Het was nog in m’n flatje, de jongens waren soms behoorlijk vervelingvervelend, ik wist daar niet mee om te gaan en om ze wat kalm te krijgen gebruikten ze af en toe mijn telefoon om spelletjes te spelen. Maar dat was niet handig omdat ik dan m’n telefoon een tijdje ‘kwijt’ was.
Ik kocht ze dus tablets en installeerde van die Duplo en LEGO spelletjes. Kinds blij, ik blij. Vanaf dat moment veranderde mijn vaderlijke leven, ik kreeg vaderlijke rust.
Ik hield wel controle over de tablets. Wilden ze een ander spelletje, dan installeerde ik dat.

Na verloop van tijd leerden ze zelf spelletjesapps installeren en, bij gebrek aan ruimte, apps te verwijderen, ik vond het prima maar hield wél controle op wat ze installeerden en speelden.
Tegenwoordig zijn ze er handiger mee dan ik en laat ik ze hun gang gaan. Maar wél met 2 hele dwingende afspraken:
1. Als de tablet leeg is, leg je ‘m weg om op te laden. Echt bij hoge uitzondering mogen ze met een stekker erin spelen.
En 2. NIET VAN DIE AGRESSIEVE SCHIET/DOODMAAKSPELLETJES!

En dat laatste heb ik ze heel duidelijk gemaakt. Als ik merk dat ze zo’n spelletje spelen, sloop ik het.

Een paar weken geleden kreeg ik een whap van voormaligje. De jongens hadden een Playstation gekocht en nu konden ze o.a. Fortnite spelen. Of ik wel een beetje ‘normaal’ wilde reageren want het was wel een beetje een schietspelletje. En ze waren er heul blij mee! En oja, ze kunnen er ook FIFA19 mee spelen met Johan Cruijff.
Ik reageerde heel normaal toen Sam het me liet zien. Opluchting alom. Maar van binnen schudde ik hevig met m’n hoofd over dat slopen van dingen, dat stukslaan van dingen en DOODSCHIETEN van andere spelers.

Nu heeft Sam een headset op zijn verjaardag gekregen en, om eerlijk te zijn, ik zie het somber in. Ik voorzie allerlei problemen en strijd tussen Sam en zijn moeder de komende tijd.
Zij hebben wel duidelijk afspraken gemaakt over het ‘gamen’ hoor maar leer mij pubers kennen. Hell, jarenlang stond mijn foto in het woordenboek bij ‘meest irritante puber’, mij verrassen ze niet.
En vanzelfsprekend ga ik op één lijn zitten met voormaligje, misschien dat ik zelfs nog feller tegenstander ben, dus voorzie ik ook problemen en strijd tussen Sam en mij. Sterker nog, ik ga de jongens heel duidelijk maken dat ik Fortnite een schijtspel vind en dat ik het ga verbieden. Bij mij is het Spella non gratta en wordt het niet gespeeld.
Punt.

Er komt een interessante tijd aan en de jongens zullen ontdekken dat ik wellicht niet meer alleen die lollige vader ben die ze kennen.

Ps. Ze moeten die agressieve schijtspellen verbieden en die spelletjesontwikkelaars oppakken, in een cel smijten en weg laten rotten. Met hun gebrainwash van kinderen.

Dubbele punt.

De bijna perfecte dag

Ken je dat? Dat je een bijna perfecte dag hebt? Ik had zo eentje gisteren.

Ik had heerlijk gerust (ik slaap niet, ik rust) in m’n hotelletje, fris en fruitig stond ik tegen kwart voor 8 bij de jongens op de stoep om de voetbalochtend een slinger te geven. In het fijne najaarszonnetje boekten we een 10-1 overwinning. Mooi, de eerste 3 punten binnen.

Eenmaal weer thuis pakten we de fiets en reden we naar de hei om daar met voormaligje en Teun te rendez-vous’en, de Airborne festiviteiten bij te wonen en natuurlijk John de veteraan de hand te schudden. De man is inmiddels 96, hij komt al 13 jaar bij m’n schoonouders logeren rond de WW2-herdenkingen, en ik vind het toch elke keer weer indrukwekkend om hem te ontmoeten. Wat een prachtkerel is het. Wat de man allemaal heeft doorstaan is eigenlijk niet te bevatten.
https://www.youtube.com/watch?v=W4TuCTmHp_8

Het najaarszonnetje werd plots verdreven door heule donkere wolken en we besloten huiswaarts te gaan. De wandeling naar onze fietsen werd een aardig nattige maar hé, ik had mijn wind –en waterdichte jas aan, wat kon me gebeuren? Nou, de natterij ging er dwars doorheen! DÁT kon me gebeuren! Dat waterdichte kunnen ze met een gerust hart uit de advertentie schrappen dus. Zucht.

In de stromende regen en straffe koude wind fietsten we gevieren naar huis en toen we daar aankwamen waren we drijf, zeik maar ook zeker kletsnat. Zelden ben ik zo nat geweest. Tot op de thong was het één grote vochtige bedoeling.
De jongens vlogen onder de douche, voormaligje kleedde zich in lekker warme fleece en ik was dolletjes blij dat ik vrijdag een stel extra schoenen, een extra broek, een extra set sokken en extra bovenkledij in m’n koffertje had gestopt.

Na een welverdiende kleffe hap, gezamenlijk een filmpje kijken en ‘tot volgende week’ kwakte ik m’n fiets en m’n koffertje weer achterin de voiture. Ik ging nog even dijkletsen bij m’n matties en tegen elven plankgaste ik naar huis.

Het was een bijna perfecte dag. Ja, bijna ja.
Was het dat ene tegendoelpunt? Nee joh, ik heb als coach iets met 10-1.
Was het die (niet voorspelde) regen? Nee joh, we waren even weer een gezinnetje. Dat vind ik leuk. (zouden meer gescheiden lui moeten doen trouwens, even de ego’s aan de kant schuiven).
Was het dat ik wéér een droomvrouw ben misgelopen? Nee joh, mattie zegt wel vaker dat hij een droomvrouw in de zaak krijgt. Maar altijd als ik er niet ben. En trouwens, ik zit alweer in m’n winterstop.

Nee, het was bijna perfect omdat ik na twaalven thuis was en toen gigantisch moest poepen. En dat had ik eigenlijk ’s ochtends moeten doen. Dan had ik de hele dag niet zo moeilijk gelopen.

De ekster

Moeke is wat bijgelovig. En dan met name als het op eksters aankomt.
Gisteren tijdens het met de hond lopen kwam ze een ekster tegen en “dat belooft niet veel goeds!”. Ik lach er altijd maar een beetje om want serieus nemen doe ik dat vanzelfsprekend niet. Ze zegt ook regelmatig dat als ze een bepaalde duif hoort het gaat regenen. Nou, dat beest roekoet de hele week al en kijk eens naar buiten, zouk zeggen.

Maar toch was gisteren een dag die heul anders had kunnen aflopen.
De jongens wilden voetballen en de bal lag in de auto. Ik zei dat ze mijn sleutels maar even moesten pakken en “oja, wil je ook even mijn raam dichtdoen?” en ik ging verder met lui zijn en op m’n foon kijken. Ze waren nog maar net het tuinhek uit toen ik besefte dat het raam sluiten elektrisch gaat en dat daarvoor ‘contact’ nodig is. En laat ik nou altijd de auto in z’n 1 hebben staan in de parkeerstand.
Voor ik goed en wel in de gaten had wat er allemaal mis kon gaan, kwamen ze al weer vrolijk de tuin ingelopen. Met bal. En ook hadden ze het raam dicht gekregen maar daar hadden ze “wèl de sleutel in het contact om moeten draaien”.
PFFFFFIIIIEEEEEUUWW

Even later mochten ze mijn oude telefoon slopen. Dat ding was op sterven na dood, de batterij liep als een tiet leeg en diezelfde batterij brandde plekken in mijn scherm.
WEG DERMEE MAN!!!
In een schoenendoos (anders vlogen de kleine onderdeeltjes overal naartoe) begon Sam het ding te demonteren en even later kwam Teun erbij om op wat ruigere manier te helpen. Ik zat erbij en ik keek ernaar op de momenten dat ik niet op mijn foon keek.
Sam kwam bij me staan omdat ik hem iets wilde laten zien, Teun hakte met een schroevendraaier erop los. Plots een aardige steekvlam! Teun sprong achteruit, Moeke begon van binnen te gillen en ik, ik bleef kalm. Altijd kalm blijven in zo’n situatie, mensen!
De batterij had vlam gevat en zette de schoenendoos in de fik. Met een emmer water kreeg ik de brand meester, een spannend moment was ten einde.
PFFFFFIIIIEEEEEUUWW

Nu kunnen we rustig stellen dat gisteren een faaldag was betreffende mijn vaderlijke opvoeding want beide momenten hadden heul anders af kunnen lopen.
Maar vlak die ekster ook niet uit hoor!

Ben er nou toch

Moeke begon er eind vorig jaar over. Ze wilde de deurkozijnen binnen wel in een ander kleurtje. Ik kon haar niets anders dan gelijk geven. Pa was namelijk minimaal 10 jaar geleden met deze klus begonnen en heeft het niet af kunnen maken. Moeke denkt en zegt dat het hem wèl gelukt is maar om eerlijk te zijn neem ik moeke op schildergebied met de overtreffende trap van een korreltje zout. Zij denkt zum bleistift dat gewoon er even overheen schilderen afdoende is. HAHAHA, dat geloof je toch niet? Dan klemmen de deuren toch? Hahaha, vrouwen😂

Nee, lieve lezer, pa heeft deze klus nooit afgekregen. Hij heeft de helft gered. Het hele huis zit onder de grondverf. Ja, zelfs de muren. 😄

Gisteren ben ik begonnen met schuren. Licht schuren dat is. En dan zal ik, zodra het weer wat zomerser wordt, pa zijn klus even afmaken. Ik ben er nou toch.

Dan ben ik even van de straat, is moeke weer blij en ik ga ervan uit dat pa van boven tevreden meekijkt.

We vakantie’en!

​

Fout
Deze video bestaat niet
​
​​

Wij slapen niet, wij rusten

Ik voorspelde het gisteren al op den Twit en het verliep vanochtend exact als ik voorspelde. En eigenlijk is het helemaal niet vreemd, nu ik erover nadenk. Ik ben ook een ruster namelijk.

Met de klok een uur terug in m’n achterhoofd mochten Fred Skelet en Koos Boos wat langer opblijven gisteravond. Maar dat was niet de enige reden hoor, ik vind het namelijk ook wel gezellig met ze (of überhaupt iemand……..😢) om me heen te hebben tijdens een tv-avondje. We keken naar ‘Ik hou van Holland’ met Linda de Lachgeit. Want dat is het enige beetje kindgeschikte programma op tv op zaterdagavond. En het leuke van met mij naar zo’n spelshow kijken is dat ik overal, maar dan ook echt overal, commentaar op heb wat weer een enorm effect heeft op de lachspieren van de jongens. Dolle boel in de bloghut!

Om 22 uur keek ik eens opzij. Nee, nog geen enkel teken van vermoeidheid bij de jochies. En ook de vooraankondiging van het programma op stapel werkte in hun voordeel. Of het programma? Meer een deelnemer, Jan Jaap van de Wal. Ik vroeg ze hazenlipstijl of ze dat programma ook nog wilden zien. Tranen van het lachen rolden over hun wangetjes.
Nou vooruit maar dan weer, ik ben niet zo moeilijk. En het zou in de ochtend in mijn voordeel werken, bedacht ik me.
Na een half uur hazenlippen was ik er wel klaar mee, Studio sport begon.
Omdat onze 2 favoriete clubs hadden gespeeld wilden ze ook dit zien. Huh? Het was half 11 hoor! En dat vanaf half 7 vanochtend! Nou, vooruit maar weer, ik ben niet zo moeilijk.
Na onze FC gaf Teun aan dat hij toch maar naar bed wilde. Het was tenslotte al bijna 23 uur. Ik wenste hem welterusten en toen ik de deur sloot hoorde ik hem al snurken.
Sam en ik gingen gezamenlijk naar bed. Na Studio sport. Het was zijn beurt om bij mij in het hemelse bed te slapen. We kletsten nog even wat over de korfbalwedstrijd van die ochtend en na een welterusten draaide ik me om. Nog geen 15 seconden later hoorde ik hem snurken. Ik sloot tevreden mijn ogen.
Vanochtend, 06.18 uur. Ik werd op m’n schouder getikt. Of ik even wilde opschuiven want Teun wilde erbij.
Zucht………………………

Nu is dat natuurlijk geen probleem als ze gewoon in het hemelse bed verder slapen maar het punt is dat mijn blaas ook altijd rond deze absurde tijdstippen wakker wordt. Ik sneak dan heel gladjes uit het hemelse bed en ga heel stilletjes in het donker ontluchten. Maar ja, ik zei het al eerder, wij zijn geen slapers, wij zijn rusters. Wij slapen met 1 oog en 2 oren open.
‘Teuheuuun, zullen we opstaan?’, hoorde ik vanaf de wc. Zucht……………………..
(*noot van de redactie;: Nu denk je natuurlijk dat ik gewoon weer m’n hemelse bed in kan kruipen en de jongens even met hun tablet laat. NEEN! Als ik wakker ben, ben ik wakker. Dan sta ik op. Is een commando/black ops dingetje. Vertel ik nog wel een keer.)

Die klok zetten we straks wel terug. Fukking wintertijd……..🖕🏼
Eerst maar even wakker worden. Vanavond liggen ze er bij sundown in. Wat ik je brom!

We wintertijd’en!

Ik doe m’n best hoor!

14492323_1277186925648182_7655074929690969229_n“Heb je wel pannen”, vroeg ze toen ik de deur uit ging. “Waarvoor?”, was mijn veelzeggende antwoord.

Ik ben niet zo’n eter. Of eigenlijk, ik ben niet zo’n lekkere eter. Het moet vullen, dat vind ik stukken belangrijker. En ik ben ook niet zo’n etenstijdtype. Ik heb honger en dan ga ik iets eten. Het maakt me in principe niet zoveel uit wat het dan is, als het mijn honger maar stilt. Ben ik ergens en er is een broodje hamburger of een sateetje te koop, dan neem ik dat. Maakt me niet uit hoe laat het is.

Zo houd ik me al dik 5 jaar op de been. Want ik weet niet beter. Het eten is altijd voor me gemaakt. Bij moeke en ook bij voormaligje zat ik te wachten op het welbekende ‘aan táááááááfel’ en dan ging ik eten tot ik vol zat. 40 Jaar heb ik dit zo gedaan en altijd naar alle tevredenheid. Vooral van mijn kant dan.
Nu ik al een tijdje op mezelf aangewezen ben is bovenstaande vooral het geval. En ben ik in een dolle bui, wil ik nog wel eens een restaurantje bezoeken. In m’n eentje, dat interesseert me ook niet zoveel. Of ik eet bij m’n matties, dat komt ook regelmatig voor.

Maar, lieve lezer, dat gaat natuurlijk wel allemaal in de papieren lopen. Ik bedoel, een paar keer per maand bij restaurant ‘De Librije’ of ‘De Leest’ eten is best een prijzige bezigheid immers. En ook las ik overal dat vrouwen een man ‘die kan koken’ willen. Dus bedacht ik me dat ik wellicht zelf ook wel het een en ander in elkaar kon flansen. In de supermarkt haal ik dan dingen die me lekker (en makkelijk te bereiden!) lijken en daarmee ga ik dan koken/bakken/kokkerellen. En het is me nu al met enige regelmaat gelukt, kan ik melden. Ik ben wat dat betreft best trots op mezelf.

WAT DAN NIET HELPT IS DAT MENSEN MIJN KOOK/BAK/KOKKERELKUNSTEN EEN BEETJE BELACHELIJK GAAN LOPEN MAKEN!

Kom op zeg, ik ben daar best een labiel mannetje in. Een beetje steun zou mij veel meer genoegen doen en eigenlijk ook heel erg welkom zijn. Ik doe namelijk erg m’n best hoor!
En ja, dat ik maar 1 pan heb, dat is nog wel een dingetje. Daar moet ik nog even iets op verzinnen.
En ook op het spetteren. Irritant gedoe. De vetvlekken vliegen me op de kleren, man! Ik zat zelf te denken aan een schort of volledig naakt. Aandachtspuntje………

We kook/bak/kokkerel’en!

Ik kan het niet alleen

Plan fails

Het zag er allemaal rooskleurig uit. De omstandigheden waren perfect. Mijn vrije zaterdag (en zondag laat beginnen), prachtig weer en de afsluiting van een feestweek in het deurp met een 60’s party. Ik had er zin in. Ik keek er zelfs naar uit. Even uit de sleur, even het hoofd leeg, even ouderwets feestvieren en dan maar zien waar het schip terecht komt.

Vrijdag ving mijn slaapdag later aan dan gepland vanwege aflossingshit. En geloof me, je wilt geen aflossingshit na de laatste van bijna 2 weken nachtdienst. Tegen kwart voor 10 lag ik in m’n bed. Om half drie had ik een afspraak bij de kliniek dus zette ik de wekker. Dit bleek niet nodig want om 13 uur stond ik alweer fris (nou, niet echt) en fruitig (dat ook niet) naast m’n bed. Bij de kliniek kwam ik langzaam weer tot leven en na de behandeling voelde ik me zelfs top. “We gaan naar de 60’s party”, zei ze. “En m’n vrijgezelle vriendin komt ook mee!” Hmmm, daar had ik wel oren naar. En dat die vrijgezelle vriendin meekwam was een aardige bijkomstigheid. Ik keek op m’n foon van hoe en wat, het feest was van 20.00 uur tot 00.00 uur. Perfect!
Thuis klom ik even op de bank om wat bij te dutten maar met de bloedhete temperatuur buiten en dus ook binnen was dat niet te doen. Ik besloot boodschappen te doen. Ik voelde me sterk immers.
Zoals bijna elke vrijdagavond ga ik even bij m’n matties langs voor een snackje, een koffietje, een biertje en een partijtje slap lullen. Deze keer stipten we onder andere de hittegolftemperaturen in combinatie met een behaarde kont even aan. Het zijn altijd interessante gesprekken op zo’n vrijdagavond.

Het korfbalseizoen is ook weer begonnen en Sam had zaterdag om 10 uur een oefenwedstrijd in Driebergen. Natuurlijk mocht ik dat als zijn grootste supporter niet missen en zat ik om half 10 in de auto. Het werd een eenvoudige 7-1 overwinning en de jongens wilden met mij mee terug want ik heb dat nummer uit Dusty in de auto. En zo scheurden we over de snelweg terug met Thunderstruck galmend uit de speakers.
De zaterdagmiddag stond in het teken van het huishouden. Stoffen, zuigen, wassen, opvouwen, bedden verschonen. Ik streek zelfs m’n overhemden! Ik voelde me sterk immers. Omdat mijn date-oproep op Twitter welgeteld 0 reacties had opgeleverd vroeg ik een dinnetje om mij te vergezellen naar het feest van die avond. Ze had een avondje met haar dochter gepland en dat is ook leuk natuurlijk. Ik wenste haar veel plezier.
Het was er tijd voor, een voordutje. Denk dat het half 7 was. Even een uurtje, voor het eten aan. Ik legde m’n spijkerbroek, m’n witte overhemd en m’n Hawaii-colbert vast klaar. Zou dat even een verpletterende indruk maken als ik die feestzaal binnenkom!

Om 22.40 uur werd ik badend in het zweet op de bank wakker. Ik zag nog net het einde van Mission impossible op tv……………………………
Zucht.
En zo, lieve lezer, kan ik weer een mislukte avond aan het lijstje toevoegen. En alleen omdat de tank van mijn prachtlijf weer eens op een verkeerd moment leeg was. Maar ja, what’s new?
En om eerlijk te zijn? Ik vind het zwaar, dat alleen zijn.
Sterker nog, het voelt als een mission impossible.

80 treden

Scherven

De onderste trap in mijn flat telt 14 treden, de middelste 13 en de bovenste ook 13. Samen zijn dat 40 treden. Een keer op en neer zijn dus 80 treden. Deze week ben ik ze alle 80 aardig wat keren tegen gekomen.

Boven pakte ik dozen in, tilde ze één voor één op, liep ermee de trap af en deed ze in mijn auto. Als de auto vol zat, bracht ik de dozen weg naar m’n nieuwe huisje. En was ie weer leeg, reed ik terug naar de flat en herhaalde ik de eerste zin in deze alinea. Pittig hoor!
Was blij dat ik nachtdienst had, kon ik tenminste een beetje uitrusten…………..(oh wacht 😳).

Ik denk dat ik zo’n 36 dozen naar beneden heb gesjouwd en allemaal gingen ze prima. Behalve één. Jij, lieve lezer, mag raden wat erin zat? Juist, glaswerk. Bij een doos vol fotolijsten flikkerde de bodem open. En terwijl ik bij trede 22 nog dacht; ‘Als die bodem er maar niet onderuit flikkert’ gebeurde het dus bij trede 38.
Zucht.
De hele hal onder het glas. Nogmaals een zucht.

Maarrrrrrrr, lieve lezer, scherven brengen geluk, toch? En als je m’n vorige anekdoot nog voor de geest kan halen, komt dit uitstekend van pas! Whahahaha!!! 😄😂👍🏼👍🏼
Ik heb de scherven in een klein hoekje geveegd en ben verder gegaan waar ik gebleven was.

De onderste trap in mijn flat telt 14 treden, de middelste 13 en de bovenste ook 13. Samen zijn dat 40 treden. Een keer op en neer zijn dus 80 treden. Deze week ben ik ze alle 80 aardig wat keren tegen gekomen. En dan zijn er nog mensen die zich afvragen hoe ik toch aan die strakke kont kom.

We geluk’en!

Bed verschonen

Bed verschonenIk begin na zoveel jaar al een aardige Henny te worden, al zeg ik het zelf. (oh, moet ik die nog uitleggen? Henny als in Huisman = man alleen??? Duh.)
Afwassen, de was doen, de was ophangen, de was opvouwen, stoffen, stofzuigen, ik heb het al redelijk onder de knie. Maar, lieve lezer, waar ik werkelijk een gruwelijke hekel aan heb is het bed verschonen. Mèn, daar ben ik gewoon uren mee bezig hè?
Maar ja, soms moet het, iets met hygiëne ofzo, en een mens gotta do wat een mens gotta do, niewaar? Maar vandaag had ik nog een andere reden. Ik kreeg een huisbezoek!! Van een vrouwmens!! Als dat geen wilde nacht zou worden!!

Ik was blij dat Sam de wekker op zijn tablet had gezet en dus zat ik om 10 over 5 vanochtend al aan de koffie. Maar dat maakte me niets uit, had het toch druk zat. Tegen kwart voor 7 ving ik aan met de hel die bed verschonen heet. Ik trok de hoes van het eerste dekbed af en mikte ‘m in één of andere hoek. Daarna was hoes 2 aan de beurt en daarmee deed ik hetzelfde. Tot ik me bedacht dat het handiger is de hoezen er binnenste buiten af te halen.
Zucht.
Ik propte de dekbedden weer één voor één in de hoezen, vlijde ze over het bed en ging even poepen. Ik moest nodig.
Vol goede moed liep ik de slaapkamer in. Hoes 1 haalde ik er binnenste buiten af en ik fistpompte lichtjes. Gelukt! Toen ook hoes 2 binnenste buiten in de hoek lag kon ik m’n enthousiasme niet langer bedwingen en danste ik stiekem een Horlepiepje.
De kussenslopen en matrashoezen gingen als de brandweer, tegen half 9 nam ik plaats op de bank. Ik was uitgeput.

Het schone beddengoed haalde ik uit de kast. (Haha, ik haalde alles uit de kast! I kill me 😂😂). De matrassen in mijn bed wegen een kleine 382 kilo p/s dus alles uit kast halen was noodzakelijk. Met ontzettend grote moeite, flink wat bi -en tricepswerk en een heel arsenaal aan oerkreten lukte het me de hoes om het eerste gevaarte heen te krijgen. Bij de 2e ging het al even moeizaam en als klap op de vuurpijl klapte er ook nog een stuk elastiek aan de ene kant terwijl ik net de andere kant er strak omheen had. GRRRRRRRR#^$&(&%^*%(*%(RRRRRRRR
Zucht.

Nou ja, om een lang verhaal af te ronden, tegen het middaguur had ik m’n bed klaar. Klaar voor ontvangst van het vrouwmens vanavond. Klaar voor een wilde nacht.
Ze belt net af………………………………
Zucht.

Ik heb net de dekbedhoezen in één of andere hoek gesmeten. Ga nu eerst even koffie drinken.
Dat matrasgezeik komt straks wel hoor. Dat schone bed is nu toch niet meer nodig.
Zucht.

We bedverschoon’en!

Raadsel

  
Heb ik me daar sinds zaterdag even met een raadsel te maken zeg! Ik heb een vliegprobleem. Ja, ècht! Ik zal het duiden.

Ik zat zaterdagmiddag heerlijk te….. oh wacht, ik zat zaterdagmiddag op het toilet en ik had de deur op een flinke kier staan. Want ben toch alleen, toch? Plots zag ik 2 zwarte stippen op de binnenkant van de wcdeur. Huh? dacht ik. Direct gevolgd door mijn achterdochtige black ops gedachtengang; ik word afgeluisterd…………. Ik kleide in stilte door, de gebruikelijke ‘hmmmpfff’s’ hield ik ook achterwege en mijn plas deed ik tegen de hals in plaats van kletterend in het wachtende water van de toiletpot. Maar bij het opstaan en fatsoeneren bleken het 2 dikke zwarte vliegen te zijn. Van die vadsige strontunits. Huh? Hoe komen die hier nou binnen? Ik snapte er de ballen van.

Ik omsingelde ze met mijn hand en een toiletpapiertje. Tegen mijn lichtsnelheidse vangtechniek konden ze niet op en ik voelde ze zoemen in mijn hand met toiletpapiertje. Ik had de indruk dat ze enigszins versuft waren en dat ze zich daarom zo eenvoudig lieten vangen. Ik haalde mijn neus op en concludeerde dat dit inderdaad de reden moet zijn geweest. Vlug sloot ik de wcdeur. Goeiendag zeg! Omdat ik in een goeie bui was gunde ik ze hun vrijheid en ik liet ze buiten los. Ze vlogen weg en als ik me niet vergis keek eentje nog even om en knikte als blijk van dank.

Zondagochtend ontdekte ik wéér (nog?) eentje. Ditmaal op het raampje in de keuken. JA HALLO!!!!! Waar komen die beesten toch vandaan? Ook deze liet ik naar buiten door het raampje te openen. En ’s middags vloog er weer eentje door m’n bloghut. Ik was er klaar mee en ging op killmission. Kom op zeg! Ik blijf POW’s vrijlaten. Als ze oorlog willen, krijgen ze oorlog. Ik legde die dag nog 2 om. Genadeloos. Maandag heb ik de hele dag gecamoufleerd in één of andere hoek gelegen. En gisteren hielpen Sam en Teun ook mee. Weg met die strontbeesten!! 

Maar waar ze nou vandaan komen is mij een volkomen raadsel. Misschien heb ik ergens een nest. Misschien zit er een dood lijk verstopt in een muur? Wie zal het zeggen?

Maar ik denk dat de doos frikandellen, die ik 13 augustus even op balkon had gelegd om de koelkast schoon te maken en hierna glad vergeten ben omdat een stuk karton eroverheen gewaaid was, er op enigerlei manier mee te maken heeft………………………….. Koekoek! Het gaat niet goed met mij.

We strontvlieg’en!

Flinkert

schoonmaak

Zo nu en dan komt moeke (aka mijn moeder) op visite. En dan is zo nu en dan een keer in de 3 maanden ofzo (kan er een dag naast zitten hoor, pin me daar niet op vast). *ik hoor je denken; Dan krijg je dus toch visite, zeikerd* Meestal komt ze op visite in het weekend als ik de jongens heb en dat is handig. Ik heb dan m’n handen iets vrijer om andere dingen te doen. Schoonmaken zum bleistift! Zondagochtend. Ik lag op de bank na een heerlijke nacht rusten toen ik ineens dacht, kom, laat ik de keuken eens schoonmaken. Ik spande de buikkabels en hees me in één ruk omhoog. Wat vanzelfsprekend een makkie was. Bij de keuken aangekomen was ik klaar om aan te vallen maar moeke stond reeds op Boobie (mijn keukentrapje. Ik noem mijn keukentrapje Boobie. Als in Boobietrap. Vat je ‘m? Man, ik heb me daar een humor!) met een emmertje sop en een poetslap. Zucht……. Heb ik weer. Haat aan als mensen met mijn ideeën aan de haal gaan. Ik plofte terug op de bank.

Even later dacht ik dat het wel aardig zou zijn dat ik dan de douche even onder handen zou nemen. Ik trok laarzen aan. Deed een allesbeschermend pak en rubberen handschoenen aan. Trok een duikbril over m’n ogen en zette het Alfred Hitchcock’s douchescène-muziekje op. Ik was er klaar voor. Ik trok de deur van de douchekamer open en…………. daar stond moeke breed glimlachend met de schimmelspray. Zucht……..Heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Maar toen dacht ik dat ik wel zin had in een sigaartje. Ik liep naar het balkon en plofte in mijn balkonstoel. Hier bedacht ik dat de wc ook wel een beurt mocht hebben. Ik greep de fles koolmonoxide maar bedacht toen dat ik die niet nodig had. Het bakje zoutzuur zou meer effect hebben immers. Ik deed oordoppen in en liep naar de toiletvleugel. Moeke stond hier alweer te glimmen als en keutel in de maneschijn. En in de pot lag ook één. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte terug op de bank. Ik beloofde mezelf dat ik maandagochtend een nieuwe poging zou wagen.

Maandagochtend tegen de klok van half 8. Schoolreis van zoonlief naar de speeltuin van de plaatselijke pannenkoekbakkerij. Ik had aangegeven dat ik het opbouwen wel even zou delegeren. En zo geschiedde. Tegen 10-en wandelde ik het penthuis weer binnen, klaar om huis te houden. Letterlijk. De slaapkamers konden er wel wat gelikter uitzien, dunkte me. Bedden verschoont, beddengoed hing buiten en de bedwants waren verdwenen uit het bed want (haha, bedwant. I kill me) moeke was al weer bezig geweest. Zucht…………heb ik weer. Ik plofte weer op de bank. Als laatste moest de woonkamer nog onder handen genomen worden. Ik stond maar weer eens op. Ik deed de laptop aan om dees anekdoot te typen. Terwijl het ding op zou starten, kon ik mooi even de stofzuiger door de kamer slingeren. Ik heb moeke neer moeten hoeken om de laatste vierkante meter te kunnen zuigen. Zucht………..heb ik weer. Ik plofte weer terug op de bank. Zelden zo teleurgesteld geweest.

 

Moeke is zojuist weer vertrokken. Ik plof maar eens op de bank, ben kapot.
Mijn moeder is de flinkert die ik nooit zal worden.

I lof hur.

Mijn mannelijkheid

Echte mannenMet ‘je mannelijkheid tonen’ bedoelen ze niet dat je heel den dag geblotepiemold over straat moet lopen. Of dat je je als een enorme slappe tamp moet gedragen.
Nee, je mannelijkheid tonen betekent eigenlijk min of meer zijn zoals ik ben.
Ik ben een echte mannen man. Oh wacht. Ik ben een echte mannelijke man. Je hoort mij niet piepen als we ‘de zaak’ met 2 man minder moeten bemannen. Je hoort mij niet mekkeren als een scheetje een afdrukje in de thong achter laat. Oh wacht. Je hoort mij niet zeuren als het even tegenzit. Ik zeg, wat koffie, bier of vlees (al naar gelang het tijdstip van de dag) erin en gaan. Niet van dat benauwde.
In de tijd van de Homo Sapiens zou ik de homo zijn. Oh wacht.
Nou ja, je weet wat ik bedoel. Maar mijn mannelijke mannelijkheid heeft vorige week een klein knauwtje gekregen. Ik zal het vertellen maar je moet me beloven dat dit nooit openbaar wordt! Kom op zeg, ik heb een imago hoog te houden. Beloofd?

Ik krijg al sinds het buiten beneden de 23 graden is mijn kachel niet aan de praat. Dat kloteding wil maar geen vlammetje geven. Ik doe het exact volgens de beschrijving. Zet de dikke grijze knop op de S, druk de knop volledig in en druk tegelijk de ontstekingsknop in. Houd de dikke grijze knop even ingedrukt om het gas de gewenste toevoer te geven.

NOU, HOELANG IK DIE FUKKING KNOP OOK INGEDRUKT HOUD, ER KOMT NOG GEEN VONKJE!!!!!!!!!!!!!!!!!

En als dat knopgebeuren nou op een makkelijk te bereiken plek zou zitten. Nee, ik moet plat op mijn buik liggen om erbij te kunnen. Met een zaklamp in m’n muil. Ja, en druk dan maar die 2 knoppen tegelijk in. En vergeet niet dat je je hoofd ook nog omhoog moet houden. Inderdaad, je moet bijkant een Epke zijn om zoveel spiermassa op hetzelfde moment op spanning te krijgen.
Maar ja, je bent een mannelijke man of je bent het niet. Ik moest en zou warmte in m’n penthuis krijgen. Dus had ik 36 elektrische kacheltjes strategisch door het huis geplaatst. Haha, knappe kou die mij klein krijgt!
Maar dat werkte niet. Heel gek maar mijn jongens vertoeven vaak op strategische plekken in mijn penthuis. En ik kan je zeggen dat een voorhoofd op zo’n elektrisch kacheltje best hard aan komt.
Ik moest maatregelen treffen. Ik heb een hekel aan bloedvlekken op mijn houten vloer. Ik belde een mannetje. Jazeker hoor, dat doen echte mannen ook. Gewoon een mannetje bellen als ze er zelf niet uitkomen.

Hij kwam afgelopen vrijdag. En hij heeft mijn kachel aan de praat gekregen!!!!!
Ik kon ‘m wel kussen. Oh wacht. Hij ging op zijn hurken zitten, draaide de dikke grijze knop op de S en 8 seconden later was mijn kachel aan.

Oja, en hij draaide het gaskraantje open.

 

………gepaste stilte lijkt me wel op z’n plaats……..

Druk x3

to doIs het je ook opgevallen dat er hier, op dit doorgaans lollige leesmedium, verdomd weinig te beleven valt? Ja hè? Zeg het maar eerlijk.
Hou je niet in, je kunt mijn feelings toch niet hurten. Feelings zijn emoties en ……………….. ach, je weet zelluf.

Sorry x3 daarvoor.

Maar ik kan het verklaren hoor. Ben hartstikke druk x3 man!

Zoals je weet, want jij bent hier natuurlijk wel eens geweest (oh wacht), bestaat mijn penthuis uit een loungeroom woonkamer, een dinnerroom bijkamertje, een shagroom slaapkamer en een celletje.
En dat celletje was me altijd al een doorn in het oog. Telkens als de jongens bij mij zijn gaan ze ‘op vakantie’ naar dit celletje. Ze hebben dan allebei een boot (grote doos) en dan varen ze naar, voorheen Zeeland, tegenwoordig Nieuw Zeeland. En vanzelfsprekend moeten er ook spulletjes mee, die ze uit de bijkamer halen.
Je raadt het al, het hele celletje ligt dan vol met auto’s, boeken, speelgoedkopjes, speelgoedbordjes, speelgoedlepeltjes, speelgoedvorkjes, speelgoedeten, Playmobil, Duplo, gereedschap en Playboys (die moet ik toch eens beter verstoppen!).
Zeun slaapt ook in dit celletje. In het campingbedje. Terwijl zoonlief bij mij in bed slaapt. “En da’s niet eerlijk, papa!” Nee, inderdaad, dat is niet eerlijk.

Tijd voor maatregelen.

Mijn immense bed heb ik uit elkaar gedemonteerd en ik heb voor de jongens een stapelbed gehaald. Het celletje is vanaf heden habitación non grata, mijn slaapkamer is vanaf heden de place to be voor de jongens. Ik heb er nieuwe vloerbedekking gelegd, ik heb alle speelgoed erin gebonjourd en, omdat ik voor Zeun altijd het licht in de hal laat branden, heb ik de deuren van de woonkamer (met raam) omgewisseld met die van mijn slaapkamer (zonder raam).
Een Buurman en Buurmanklusser als ik doet dat natuurlijk met 2 vingers in de neus. Bleek dat ik die 2 vingers toch wel nodig had (wel eens een deur in de scharnieren gehangen met 8 vingers? Da gaat nie!) want de deur van de woonkamer paste precies maar de deur van de slaapkamer was exact 4,11 mm te breed. KLUT!!!!! Kon ik die fukking deur gaan schaven en schuren!
Weer uit de scharnieren tillen is voor watjes dus schaafde en schuurde ik de deur gewoon hangend in het kozijn.
Je begrijpt dat dit een zooi van jewelste gaf en 3x raden wie dat weer kan opruimen? God, wat mis ik een vrouw!
Trouwens, ff een tipje: hang geen wasgoed te drogen in de woonkamer als je een deur gaat schuren!

Morgen komen m’n jongens weer en dan gaan ze voor het eerst samen op 1 kamer slapen. Eens zien hoe dat gaat aflopen. Waarschijnlijk zal m’n volgende verhaal daar over gaan.

Ik ben dus druk druk druk.
Ik moet als een gek gaan schoonmaken, stofzuigen, dweilen, de was opvouwen, bedden opmaken, afwassen en boodschappen doen. Tel daarbij op dat ik de laatste tijd bezig ben mijn werk naar een hoger plan te tillen dus dan weet je wel hoe druk x3 ik ben.
En nu moet ik ook nog poepen!

Lieve lezer, het spijt me. Ik zal je zo spoedig mogelijk weer voorzien van hilariteit op dit lollige leesmedium.

Zomertijd

VB zomer

FEESSIES TIME!
Let op, er staat FEESSIES. En geen FAECES!
Da’s namelijk heul iets anders. Ja goed, je spreekt het wel hetzelfde uit maar dan nog, het is heeeeeeuuuuuuul iets anders.
Zou wat zijn zeg, dat ik een feestje zou geven om een partijtje uitwerpselen te vieren. Met shitmuziek, vlaaien, bolussen en alleen maar kakkers zeker? Hoe deranged int hoofd denk je dat ik ben?

Neen, een feessie ter ere van de zomertijd!!!!!!!
Geef toe, ook jij bent inmiddels strontziek (ah, heb je de faeces weer!) van dit schijtweer (en weer! Nah zeg. Taalvirtuoos dat ik me daar ben!).
En juist daarom geef ik een feessie. Zaterdag op zondag gaat de klok vooruit en kickt de zomer keihard in.
En dat moet gevierd worden. Dat zeg ik!
As we speak worden er 34 palmbomen uit Cyprus (koopie joh!) ingevlogen en wordt zaterdagmiddag 259 kuub Grieks strandzand in mijn woonkamer gestort. Ik vind dat je all the way moet gaan met zo’n themafeessie! Een knalfuif wordt het. Het dak gaat eraf! (oh, wellicht dat ik dat zaterdagmiddag vast kan doen. Hmmm, aandachtspuntje)

En net als al mijn voorgaande feessies is natuurlijk de animo niet te harden.
En daarom, mijn lieve lezers, ben ik genoodzaakt een schifting te maken. Het spijt me, ik kan jullie niet allemaal kwijt.

Je bent van harte welkom als:

je weet waar ik woon
je mijn telefoonnummer hebt
je weet hoe mijn zoontjes heten
je weet hoe je faeces schrijft
en als jouw ruwe schatting van de lengte van mijn geslachtsdeel niet meer dan 13 cm verschil bedraagt.

Ik zou zeggen:
TOT ZATERDAG ROND DE KLOK VAN 20 uur

Kep er sin an!!

Rust in vrede

RouwOp mijn verjaardag is onderste buurman overleden. Hij is net geen 84 geworden. Ik had dat helemaal niet meegekregen. Ik kwam er achter toen ik de dinsdagavond erna weer eens een blik in m’n brievenbus wierp. Naast stapels rekeningen, nota’s en hé doe ‘s betalendingen (het is ècht crisis! Al die bedrijven zitten in geldnood gezien de dwingende vraag voor geld aan mij) trof ik onder datzelfde blik de rouwkaart aan.
Hij was die dag begraven. Ik had spijt dat ik het niet eerder geweten heb. Ik had afscheid van de man kunnen nemen met wat saluutschoten. Die geven zo’n fijn echo-effect in het trappenhuis.

Op zich een mooie dag om dood te gaan, mijn verjaardag. De één z’n dood is de ander z’n kadoot, zeg maar.
Maar dood gaan is natuurlijk niet echt een vrolijke bedoeling, volgens mij. Je zal je maar verheugd hebben op het kopen van een nieuwe jas of een mooie bos bloemen of een citroenschepijsje. Of dat je een flinke fietstocht hebt gepland. Of dat je de planten water wilt geven. Of je wilt net beginnen aan een onzinlog. En je gaat plotsklaps dood. Ja, dan gaat dat allemaal mooi niet door. Dat zuigt best wel, eigenlijk.

Hoewel ik niet echt close met (eigenlijk al) mijn buren ben, is een overleden buurman toch wel iets wat me aan m’n hart gaat. Zo’n bikkelharde emoloze ben ik nou ook weer niet. Ik wens de beste man een rust in vrede toe.
Ik vind het sneu. Ik vind het jammer. Ik zal er bij tijd en wijle even bij stilstaan.
Maar het leven gaat door. De tour wacht op niemand.
En ik maak er heus geen punt van dat ik vanaf nu m’n geleegde container zelf bij de straatkant moet halen.
Tenzij onderste 83-jarige buuf de taak van haar overleden man op zich gaat nemen.
Afspraak is afspraak tenslotte.

Knalfuif

knalfuif

Ik had alles tot in de ….. voorbereid. Ik had alle details gedetailleerd en strak als mijn eigen taille gepland. Onverstoorbaar ging ik te werk, niets kon mij tegenhouden. Mijn eerste knalfuif na m’n laatste knalfuif moest en zou een succes worden.
En natuurlijk kreeg ik te maken met tegenslag, what’s new? Mijn zo geliefde partner in crime had er geen zin in. Iets met de accu ofzo. Maar zoals hierboven reeds beschreven staat, liet ik mij door niets of niemand tegenhouden.
Ik duwde dus m’n Peutje die 2 kilometer naar de AH, laadde ‘m vol en duwde ‘m weer terug. Later bedacht ik me dat ik ook gewoon het volle winkelwagentje op m’n schouders had kunnen doen. Maar daar kom je altijd achter als het te laat is.

Tegen vijven arriveerde Jan Vayne. Hij had aangeboden om de hapjes te verzorgen. Blokjes kaas, plakjes worst, bakjes toast, bordjes chips, schaaltjes kaviaar, je kent ’t wel. Maar toen hij om 18 uur nog steeds bezig was z’n haar in het haarnetje te proppen, heb ik hem weggestuurd. Daar had ik geen tijd voor. Ik ging zelf de hapjes wel verzorgen.

Omdat je zo’n knalfuif niet alleen kunt behappen had ik wat werknemers op de kop weten te tikken. Sommige letterlijk. Die Pool, die normaal bij de Total langs de A12 werkt, bijvoorbeeld. Hem had ik gecharterd om als toiletheer te fungeren.
Douchr Hari (inderdaad, de broer van) was de portier van de avond. Hem had ik op het hart gedrukt dat gasten in witte kleding gewoon welkom waren. Hij vertelde dat z’n vriendin helaas niet kon komen, ze was het vergeten. Ze was nogal vergeetachtig de laatste tijd, zei ie. Ik had er begrip voor.
Armin, die de muziek zou verzorgen, heb ik weggestuurd. Hij dacht dat het feest bij de buren was en belde daar aan. Tja, dan ben je een suflul. Toch? Ik kon trouwens zelf die Maywood-knijters ook wel draaien. Jammer, maar soms moet ik hard zijn.
Yolanthe kwam om de garderobe te doen. Ze kon alle jassen mooi in de kas bergen. En tenslotte had ik Wilfred Genee weten te strikken om al zijn ‘maar dat terzijde-grappen’ te vertellen.
Om kwart over 8 zaten we er helemaal klaar voor. The party in tha penthuis kon beginnen. Wat kon er nog fout gaan?

…………………………………………………………………………………………………………………………..

Gasten.
FUK! KLUT! @#$^^%$#@$%^

Hoe kon ik nou de gasten vergeten zijn uit te nodigen?
Zucht, heb ik weer………………..
*PETS* (geluid van mezelf voor m’n kop slaan)

Nou ja, volgende keer weer een poging.
Zaterdag 16 februari 2013 m’n volgende knalfuif.

LET OP!

DIT IS DUS EEN AANKONDIGING/UITNODIGING

ZATERDAG 16 FEBRUARI 2013. AANVANG 20.00 uur.

Ik doe wederom wat leuks aan.

Tot dan.

Plan Bé

Herinner je DEZE nog? De eerste kennismaking met m’n nieuwe onderbuurvrouw. Man, wat een teleurstelling was dat! Is er een overtreffende trap van ontzettend lelijk mormel?
Ik zette me er binnen een paar tellen overheen, ik gaf haar een kans. Tenslotte zijn we voorlopig buren.
Ze liet drie weken lang haar appartement volledig verbouwen. Alles ging op de schop, alles werd anders. Van half 8 tot half 5 was het drie weken lang een herrie van heb ik jou daar. Drie weken geen dutje! Drie weken in de puinhoop! Drie weken ongewassen, zwetende bouwvakkers in de flat! Drie weken een kutzender (ja, die ja) keihard aan!!
Je hoorde mij er niet over.

Zondag 26 augustus, we vierden Zeuns verjaardag met moeke, noems, cleansis en de 2 kinderen in mijn appartement. Spelen, druk doen, gillen, springen, je kent het wel op kinderfeestjes. En de kinderen waren ook erg uitgelaten trouwens.
Tegen 16 uur werd er geklopt op mijn voordeur. Op zich is dat wel handig daar ik geen deurbel heb en mocht je me willen spreken, je wel heel lang voor de deur zal staan natuurlijk.
“Of het misschien wat zachter kan”, vroeg onderbuuf. Ze had erg veel last van onze herrie. Ze woonde nog geen week onder me!
…………………………………………………………………………………….WAT??????
Moeke schoot van woede in een hoestbui. Noems trok van woede z’n shirt al uit. Cleansis zag ik van woede de keuken in rennen om een pan te zoeken. De familie was klaar voor een ouderwets robbetje knokken. Ik bleef ijzig kalm maar mèn, wat was zij denkende? En waar haalde zij het gore lef vandaan? Twee dagen later beet ik haar toe dat als ze bij een volgende keer bij mij aan de deur durft te komen, ik haar naar beneden bonjour. Sindsdien gun ik haar geen blik waardig.

Zojuist krijg ik de notulen van de Vereniging van Eigenarenvergadering binnen.  En zoals je ziet heeft ze geklaagd over ons akkefietje.
Nu ben ik niet gauw boos, kwaad of pissig te krijgen en ik heb het laten rusten maar dit wekt toch wel mijn irritatie aan.
Hoogste tijd dus voor plan Bé. Het aloude wegpesten.
Vanaf heden staat het volume van de versterker pertinent op 50 (60 = max). Ga ik, ook als niet de was doe, m’n John Travolta-Night Fever-immitatie doen. Sta ik zingend onder de douche (en dat is vaak heeeeeeeeeeeeeeel vroeg!). Trek ik op de onmogelijkste tijden m’n plee door. Ga ik m’n pumps weer dragen (tenks Peet). Haal ik de drumstokken weer ’s uit de kast. Ga ik weer enthousiast juichen bij een doelpunt.  Mogen de jongens de schoenen aanhouden. Mogen de jongens rennen. Mogen de jongens gillen, gieren en brullen. Mogen de jongens met Duploblokken smijten. Mogen de jongens ’s nachts krijsen (oh wacht). Mag er visite komen………………………….

Tja, kwam er maar ’s visite. Ik mis m’n vriendengroep zo. Zo kunnen we haar het meest pijn doen.

NEXT!

Vrijdag was de overdracht. Dat wist ik. Dat had M. me donderdag nog verteld toen hij zijn kelder voor de laatste keer kwam uitruimen. Op z’n hij is zo gewoon geblevenst zei ik dat ik benieuwd was. Benieuwd naar m’n nieuwe buuf.
Zou mijn speurtocht dan bij dit project eindigen? Zou ik m’n zomerversiertoer ‘Manus komt naar je toe deze zomer omer omer’ af kunnen gelasten? Zou ik alle hoop bij een bult vrouwen definitief als een puist uit kunnen drukken? Ik was er klaar voor.
Op de eettafel ontvouwde ik plan A:
* Donderdag (tegen schemering); keukendeur uit kelder van nieuwe buuf jatten. (werkgever moet ‘in goed overleg pakken’ i.p.v. jatten lezen!)
* Vrijdag; keukendeur plaatsen – Penthuis opfrissen – Overige zaken. Met regelmaat de trap op en neer lopen (ontblote boventors!).
* Zaterdag; kast slaapkamer zeun elimineren – Kennis maken en gewoon de natuur z’n gang laten gaan (ontblote boventors!).
* Zondag niets van me laten horen en buuf in spanning laten zitten.

Alles verliep volgens plan. Behalve dan dat er vrijdag geen teken van leven, zelfs geen spoortje van DNA van nieuwe buuf in het appartement onder me te bekennen was en ik dus eigenlijk tot diep in de avond volkomen nodeloos met een ontblote boventors liep te paraderen.
Zaterdag tegen de middag vernam ik enige vorm van movement bij buuf. Dit was het moment waarop mijn en haar leven waarschijnlijk een totaal nieuwe wending zouden krijgen.
Ik keek of m’n haar goed zat maar dat deed ik natuurlijk alleen voor de vorm. Ik deed m’n slaapkamerogen op. Ik spande de spieren van m’n boventors tot een indrukwekkende 83%, legde de strakke bips prettig in de spijkerbroek, deed 2 Axe-deo’s onder m’n oksels en liep de trap af naar beneden.
De deur stond open, ik klopte erop. “Hallo?”, zei ik met een zoetgevooisde edoch donkergrauwe stem. Een jongeman (type Diederik) beantwoordde mijn vriendeljkheid. Ik stak m’n rechterhand uit en zei dat ik de bovenbuurman was. Hij schudde mijn hand. “Hallo, ik ben Diederik”. (huh? Da’s toevallig!)
Achter hem verscheen een meid. Een hele leuke meid, moet ik zeggen. Ik trok de tors naar 92%. Ze stelde zich voor als de dochter van buuf.
Ik deed het nachtlampje in m’n slaapkamerogen uit en plaatste waxinelichtjes op het hoofdeinde van het bed.
“Hmmmmmmmm, interessant”, dacht ik zonder een spier te verrekken. (Dat zou even lullig zijn op dat moment!)
“Mijn moeder is beneden”, zei ze. “Oh, daar komt ze al aan”. Ik draaide naar links en met de tors op full power keek ik het trapgat in.

……………………………………………………………………………………………………………………

Er kwam een vrouw de trap op lopen. Ik schonk er geen aandacht aan. Ik keek om haar heen of er nòg iemand naar boven zou komen.
Het bleef bij deze vrouw.
“Vlug, plan B”, dacht ik. Maar ik was Bert van Marwijk, ik had geen plan B.

Ze stelde zich voor. Ik deed beleefd hetzelfde.
Ze zal ongetwijfeld een fantastisch karakter hebben. Het enige wat ik kon denken is dat als zij 40 is dan ben ik 18.
Oja, èn dat het wel een heule woest aantrekkelijke vader moet zijn.

Teleurgesteld en met een tors minimaal gespannen (aka een homp vlees) ging ik terug naar m’n penthuis.
De kast met beleid demonteren is niet gelukt.

NEXT!
Wordt een interessante zomer!

Kopje suiker?

Eindelijk is het appartement onder me verkocht. Het ding heeft 84 jaar te koop gestaan. En op de laatste dag is ie verkocht. Zal het uitleggen.
De jongen (M) die mij zijn penthuis heeft verkocht kreeg een tijdje terug een relatie met zijn onderbuurvrouw. Hij trok bij haar in, bezwangerde haar en zette zijn penthuis te koop. Dit penthuis heb ik op een zeer juist moment en voor een redelijke prijs kunnen kopen.
M woonde samen met onderbuurvrouw J vanaf november onder mij maar hadden ondertussen ook al een ander huis gekocht.
Ik had niet veel contact met ze. Het zijn niet echt mijn tiepes. Zij zijn van die ‘laten we de lieve vrede bewaren-types’ en ik mag hier en daar nog wel ’s een beetje rellen, zoals je weet.

Zaterdag 21 april gingen ze verhuizen en kwam ik M op de trap tegen. Ik groette hem en liep verder. Hij zei dat ie goed nieuws had. “Vertel.”, zei ik terwijl ik weer 4 treden nam. “We hebben het huis verkocht!”, riep hij enthousiast. “Oh mooi, aan wie?” zei ik nog steeds neerwaarts wandelend en volkomen ongeïnteresseerd.
“Nou.” zei hij de spanning opbouwend. “Aan een 40-jarige gescheiden vrouw met een bult geld te besteden.”

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Ik bleef staan. M’n oren applaudiseerden aan m’n hoofdwand.
Ik liep achterwaarts de trap omhoog. M had m’n volledige aandacht.
Ja, hij schrok er ook van.
Per 1  of 15 juni (of juli, dat weet ik niet meer) trekt ze in het huis onder me.
Ben benieuwd.
Zoals ik het zie zijn er 2 mogelijkheden:

1. Tis een bloedmooi project. In dat geval wordt het een leuke zomer voor me en ga ik regelmatig een kopje suiker lenen.
2. Tis een gedrocht. In dat geval wordt het een leuke zomer voor me en ga ik haar petsen als ik ‘r zie.

Ik houd je op de hoogte!

Help

Na lang wikken en wegen, laten we zeggen 2 koppen koffie en m’n gebruikelijke ochtenddrukje, heb ik de spreekwoordelijke knoop doorgehakt. Ik moet een huishoudster hebben. Zoals Huub al zong, ik kan het niet alleen.
Nou, ik kan het niet alleen is een beetje overdreven, ik heb jarenlang op missies m’n schuttersput ook schoon moeten houden natuurlijk maar je begrijpt wat ik bedoel. Het is meer dat ik er gewoon te weinig tijd voor heb.
Ten eerste heb ik natuurlijk m’n werk als top secret underground black opps-agent. Wat je 24/7 bent anders kun je het net zo goed niet doen. Daarnaast dien ik natuurlijk rekening te houden met mijn zorgvuldig ingeplande rustmomenten die ik meesttijds op de bank doorbreng. En ook gaat er zeeën van tijd zitten in het afwegen met welk voedsel ik ’s avonds m’n prachtlijf zal vullen.
En tenslotte, laat ik vooral de sociale media niet vergeten. Het is en  blijft toch mijn taak om mensen te vermoeien entertainen met mijn jolijten op diezelfde media.

Maar dat is nog niet alles. Ook heb ik sterk het gevoel dat ik het huishouden fout doe. Haal ik zum bleistift een vochtig doekje over de kast, ligt er 12 uur later weer stof op. Slinger ik de stofzuiger door het huis, zodra ik de stofzuiger heb opgeborgen, komen de stofwolken me een paar dagen later weer vrolijk tegemoet. Heb ik de wasmand leeg, een week later zit ie weer nokkie vol. Zet ik bloemen netjes in een vaas, 3 dagen en ze hangen slap. Moet je nou echt in alle 3 bakjes wasmiddel kieperen? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dus heb ik vanochtend een advertentie op MP gedumpt.
Nu maar afwachten. Op vrouwen die genoegen nemen met wekelijks een paar uur in mijn nabijheid te zijn.
Ik heb voor de zekerheid m’n mailbox leeggehaald.

Oudje

Ik heb vanzelfsprekend 2 onderburen, dat is over het algemeen vaak zo als je 3 hoog woont namelijk. Direct onder me woont momenteel nog de verkoper (hierna M te noemen) van mijn penthuis met zijn nieuwe vriendin. Ik noem ze m’n onderburen. Helemaal onderaan woont een echtpaar van dik in de 287 jaar. Dit zijn m’n ondersteburen. De vrouw is nog redelijk bij positieven, de man daarentegen kan elk moment z’n laatste scheet laten. Hij heeft de lichamelijke vorm van bovenstaande wandelstok, schuifelt meer dan dat hij stappen zet, praat en ademt heul moeilijk en hij heeft me al 3 keer verteld dat hij ziek is. Joh!
Vorige week sprak hij mij voor de 2e keer aan over de vuilniscontainers.
De eerste keer begon hij tegen me te zwetsen en was hij in de veronderstelling dat hij tegen M sprak en hij over ‘de nieuwe’ (ik dus) begon. Ik legde m’n duim op en m’n wijsvinger onder z’n kin en duwde zijn hoofd omhoog. Hij deed hem zichtbaar pijn. “Kijk ’s goed oudje, ik bèn de nieuwe”, zei ik.
Afgelopen vrijdag liep ik hem weer tegen het lijf. Letterlijk. Ik droeg een doos van 149 kilo naar binnen en meneer stond een beetje zinloos in de benedenhal naar adem te happen. Hij deed me denken aan Jo, m’n oude buurman in Groningen. Die zat aan de zuurstof en toen hij ’s een keer bij ons tuinhek de krant kwam brengen, vroeg ik of hij een luchie kwam scheppen. Broer en ik noemen hem sindsdien OxyJoe. Hilarisch.
“Of het duidelijk was over de containers”, vroeg ie. Met een verveelde zucht trapte ik achteloos de deur achter me dicht. “Oudje”, zei ik, “als ik wat afspreek, dan doe ik het”.
“En ga nu ’s als de sodemieter aan de kant”. Ik banjerde door.

Vanavond was het weer ‘container aan de weg zet avond’. Dat is elke maandag om de 2 weken, dat kan ik makkelijk onthouden. Ik had vandaag een pittige vroege dienst gehad en tel daar bij op een heerlijk edoch vermoeiend weekend met beide zoonlieven, m’n middagdutje werd er dus één van dik 3 uur. Ben tenslotte ook geen 39 meer.
M’n penthuis had dringend behoefte aan een schoonmaakbeurt, ik besloot dat vanavond te doen. Dat mot tenslotte ook gebeuren nu er hier geen vrouwmens rondloopt om dat te doen.
Tegen half 9 was ik klaar, ik trok een pils los. Deze ff leeghikken en dan die containers maar even aan de weg zetten, dacht ik. Tijdens het leeghikken besefte ik me ineens dat oudje waarschijnlijk al sinds een uur of 6 voor het raam staat te gluren of onze containers al buiten staan. Ik kreeg lol. Ik zag een ongeduldige, rood aanlopende bejaarde voor me.
En ik kreeg gelijk. Tegen 10 over 9 hoorde ik beneden een deur open gaan. Heel zacht deed ik mijn deur open, ik hoorde oudje de trap op strompelen. Ik wachtte tot hij onderaan ‘mijn’ trap (15 treden verder dan zijn voordeur!) stond en uit stond te puffen.
Vrolijk fluitend huppelde ik de trap af. “Goedenavond oudje”, zei ik vriendelijk.
Tussen de zware ademhalingen door begreep ik dat hij vroeg of ik de containers ging doen. “Jazeker”, zei ik en ik huppelde vrolijk fluitend verder. “Ja, want ik wil wel naar bed, ik ben namelijk ziek, weet u”, kreunde hij.
Ik deed of ik ‘m niet hoorde, ik had geen tijd voor z’n gejammer.
Ik moest de containers buiten zetten.

Uitstuif

Een heule roedel mensen teleurstellen, dat is wat ik met dees ankedoot ga bewerkstelligen.

De groots aangekondigde, strak georganiseerde en volop aangemelde middag -en avondeditie van mijn instuif kan dit weekend helaas GEEN DOORGANG vinden.
Er gaat aankomend weekend tussen 15.00 – 23.00 uur iets groots in de wereld die misdaad heet gebeuren, waar ik uiteraard niets over mag zeggen.
Tenminste, daar ga ik van uit. Ik kan geen andere reden verzinnen waarom ze mij smeekten om aan het werk te gaan.

Maar om je toch een klein inkijkje in m’n penthuis te geven, zal ik hierna het een en ander optypen.
Bij het betreden van m’n penthuis kom je in de hal waar je links een lading knoppen in de muur zal zien zitten. Dit zijn kapstokken. Loop je nu voorbij de kapstokken, kom je in de woonkamer. De woonkamer is, op wat verlichting na, klaar. Aan de kamer zit de bijkamer die dienst doet als speelkamer voor de jongens en tevens eetkamer. Ook deze kamer is in principe klaar. Moet er alleen nog ff een eettafel in ketsen.
Op het ruime balkon op het westen is gelegenheid te genieten van de immense bomen, de ondergaande zon, een goed gebruikte doorgangsweg of een rokertje. Voor ieder wat wils.
Terug naar de hal, zie je links 2 deuren. De linkse is m’n watercloset, de rechtse m’n douche. Aan beide ruimtes heb ik niets hoeven doen, zagen er prima uit.
We blijven links aanhouden en we naderen de keuken. Hier heb ik een designlepelrekje op moeten hangen, voorts helemaal niets aan hoeven doen. En behalve een handdoekrekje en een deur is ook de keuken helemaal af.
Het balkon op het oosten is ideaal om de pilseners koel, fris en droog te houden.
De kinderkamer treffen we hierna aan. Deze moet ik nog helemaal doen, snel doorlopen.
Tenslotte wil ik je uitnodigen om mijn slaapkamer te betreden. Een immens bed staat geposteerd in het midden tegen de muur. Een hangkast, een legkast, 2 nachtkastjes, de schaduwfoto van Teun en het getekende meesterwerk van Suzanne P. completeren de ruimte.

Tot zover deze virtuele rondleiding. Ik hoop dat je er van genoten hebt.

Mijn excuses dat deze annulering op zo’n laat tijdstip plaats moet vinden.
Ik zal z.s.m. bekend maken wanneer de instuif alsnog plaats zal vinden.
En nogmaals sorry.

(ps. heeft iemand het nummer van die paaldanseres? Ben haar nummer kwijt)

Bord

Sinds ik op mezelf woon merk ik het vanzelfsprekend ook in den portemonnee. Het leven is eigenlijk best wel en zeer zeker duur, dat hoef ik je niet te vertellen.
En ook ik, met m’n topinkomen (alhoewel dat topsecret is natuurlijk) heb het niet al te breed tegenwoordig.
Ik moet de eindjes de laatste tijd echt aan mekaar knopen. Nog even en ik ben genoodzaakt m’n gezicht ook echt bij de Lidl, de Action en de Zeeman te tonen. En dan zit je echt aan de grond hoor.

Nu is het nog niet zo dat jij een ‘Stop wat geld in Anus-actie’ hoeft op te starten. Zo erg is het nou ook weer niet. En trouwens, tijdens m’n missies naar Nepal, Bangladesh, Syrië en Sneek heb ik weken lang op survivalniveau geleefd.
Ik trek het wel.
Maar er zijn natuurlijk wel dingen die ik hoognodig nodig ben. Borden zum bleistift.
Ik heb wel een setje van m’n zusterlief mogen ontvangen maar dat zijn meer ‘laat ik er wat sausjes bij nemen’ borden.
Het zijn niet echt etensborden. En etensborden zijn toch echt wel best handig en tevens noodzakelijk, me dunkt. Maar zoals ik al schreef, ik heb er het geld niet voor momenteel.

Maarrrrrrrrrrrr.
Ik ben niet voor niets El Creativo en ook hier heb ik een oplossing voor gevonden.
Ik ga gewoon de komende 2 weken elke avond uit eten bij een Griek, een Chinees, een Turk, een Argentijn, een Swahiliaan, een Surinaam, een poffertjeskraam enzovoorts en na elke maaltijd smokkel ik gewoon het bord mee.
Dan heb ik over 2 weken 14 borden, ben er brutaal genoeg voor. En het leuke is dat ze dan ook nog allemaal van verschillend kaliber, vorm en kleur zijn. Dat zie je bij niemand thuis.

Slim hè?

Instuif

De bullit is through de church. Er is witte rook. We have a go. Het is in kannen en kruiken. Time for lift off.
Ik heb zojuist de laatste afrondingen afgerond met de verkopende partij en we zijn er uit:

AANSTAANDE VRIJDAG BETREK IK M’N PENTHUIS!!!!

Vanaf volgende week dinsdag is het helemaal mijn nieuwe thuis maar vanaf vrijdag ga ik er in principe al wonen.
Ik heb 2 volledige weken vrij genomen om mijn nieuwe huis volledig in mijn nieuwe thuis te transformeren. Met mijn kluskwaliteiten en logistieke capaciteiten moet dat natuurlijk een fluitje van eigen deeg zijn.

Dus bij dezen, beste lezerrrrrr,

Jij bent van harte uitgenodigd voor de instuif op zaterdag  26 en zondag 27 november.

Een afspraak maken hoeft niet, je kunt gewoon binnen komen (ja, zodra je door mijn zwaarbeveiligde gepantserde voordeur bent natuurlijk). Entree is maar 40 euro.
Iedereen is welkom (als je maar een kado mee neemt). Een hapje en een drankje staan klaar (moet ik nog ff wat wulps geklede bediening voor regelen trouwens).

Om de keuze voor je wat makkelijker te maken, volgen hieronder wat handige kadotips.

Drankvoorraad (Heineken)
Kledingkast (3x)
Laptop (minimaal 4 GB geheugen)
Peugeot diesel (model nvt)
Televisie (minimaal 94 cm)

Tot dan!!

(ps. Ik doe wat leuks aan)

Op vrouwenjacht

 Mèn, als ik geweten had dat de aanschaf van een huis zo lang duurt, had ik wel eerder één gekocht. Goeiendag zeg, ik ben nu al bijna 4 weken eigenaar van een kast van een penthuis en nog steeds woon ik gewoon nog thuis. En nog steeds heb ik geen idee wanneer ik eindelijk op mezelf kan gaan. Ja, de overdracht staat op 15 november maar HALLOOOOOOOOOOOOO, schiet ’s op met die papieren rompslomp zeg! Ben er aan toe.

Natuurlijk kijk ik de laatste tijd ook naar andere vrouwen. Kom op zeg, ik ben en blijf een vent immers.
En ook al ben ik een man van staalbeton, gevoelens ken ik heus wel. Tenminste, ik heb er wel ’s over gelezen. Er bestaan zelfs mensen die tegen me zeggen dat ik meer over m’n gevoelens moet praten. Whoehahaha, pffffffffffff, het idee alleen al!

Ik moet verder met m’n leven en daarin mag een vrouw natuurlijk niet ontbreken.
Avonden en nachtenlang peins ik er op de logeerkamer over en ik kan niet anders bedenken dan dat een vrouw in mijn leven een bittere noodzaak is.
Ik heb er zelfs al één op de korrel. Zal haar binnenkort ’s aan een kruis(oink oink)verhoor onderwerpen.
Denk dat dit wel snor zal komen. Zo heel veeleisend ben ik namelijk heus niet.

Als ze gewoon 1 of 2 keer per week met een doekje en stofzuiger door het penthuis swaffelt, de afwas doet, m’n overhemden strijkt, de was opvouwt en m’n bed opmaakt ben ik meer dan tevreden.

Woonruimte

Om mezelf helemaal zen te laten worden, is het verstandiger dat ik ons huis verlaat. En het liefst zo snel mogelijk.
Niet dat de poep de ventilator raakt hier thuis hoor, maar het is toch beter dat ik zo spoedig mogelijk op mezelf ga wonen.

Bovenstaande chalet heb ik op het oog. Tis hier in de buurt en ook nog betaalbaar.
Nu ga ik natuurlijk niet over 1 nacht ijs en laat ik me goed voorlichten.
Ik ben immers volledig nieuw op de koopmarkt.
Vandaar dit bericht, ik ben erg benieuwd naar jouw mening.
Om je een beetje een inzicht te geven, volgt hieronder een foto-overzicht van “m’n toekomstige” woonruimte.
Ga zitten, geniet en zeg eerlijk wat je er van vindt.

De woonkamer

De keuken

De slaapkamer van Sam

De slaapkamer van Teun

De slaapkamer van pappe

De torsotrainruimte

De hobbyruimte

De tuin

Wat denk je?
Kan ik hier de ruimte vinden om helemaal tot zen te komen?