Dick Teder©️®️

Vroeger

Vroeger. Toen ik al kekke overhemden droeg. In de meest modieuze kleuren. En ik de flappen toen al over de V-hals had.
Vroeger. Toen ik mijn neus nog niet vier keer gebroken had. En sproetjes welig mijn gezicht sierden.
Vroeger. Toen ik al aardig zwoel in de camera kon kijken. En ik al een alleraardigst charmante glimlach tevoorschijn kon toveren.
Vroeger. Toen kapper Smit (of was het toen al de buurman?) mij een coup ‘Valhelm’ aanmat. En ik blijkbaar flaporen had?
Ik denk dat deze foto ergens rond mijn achtste jaar moet zijn gemaakt en ja lieve lezer, dat was nog in de seventies.

Vroeger. Toen Nike T-shirts tha bomb waren. En ik een hele coole grijze met blauw logo op de borst had.
Vroeger. Toen de sproetjes op en rond mijn neus sproeten werden. En ik al minimaal één keer mijn neus gebroken had.
Vroeger. Toen zwoel kijken een handelsmerk van me was geworden. En ik de alleraardigste glimlach tandenloos introduceerde.
Vroeger. Toen gel nog niet bestond bij ons thuis. En dat mijn (eventuele) flaporen al redelijk ingedaald waren.
Op deze foto ben ik een jaar of 11, misschien 12.

Vroeger. Toen de mat zijn intrede deed. En ik golvend haar bleek te hebben.
Vroeger. Toen mijn blonde haren donkerder en donkerder werden.
Vroeger. Toen de muren in onze woonkamer nog van hout waren.
Vroeger. Toen blokjesshirts toen al mijn favoriet waren.
Vroeger. Toen ik al vrij snel een zomerse teint had.
Hier moet ik zo rond de 14/15 zijn. Mijn neus was voor de zoveelste keer gebroken geweest, het voetballen/trainen kwam me diezelfde neus uit en ik stopte per direct met keepen. Ik ontdekte de vrolijke kant van het leven (op de totale foto staat er een glas Blue Curaçao voor m’n neus).

Ik dacht altijd dat er weinig foto’s van mij in mijn jeugd waren. Tot moeke deze week zei dat ze een oude doos heeft. Nee, dat is niet waar, dat schreef ik voor de lollig….. hahahahaha.
Ze heeft 2 laatjes vol foto’s van vroeger. En daar ben ik eens even ingedoken. Mooi hoe herinneringen boven komen! Herinneringen waar ik zonder die foto’s nooit meer aan gedacht zou hebben waarschijnlijk.
Ik mag de stapel foto’s meenemen van haar. En daar ben ik blij om. Zo kan ik jou, lieve lezer, ook eens iets vertellen over mijn vroeger. Hoe leuk is dat!?

We vroeger’en!

2007-2007

M’n pa kreeg maandagavond een hersenbloeding en werd vanzelfsprekend met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Het telefoontje van m’n zus een paar uur later behoedde mij ervan om, weliswaar met wat biertjes op, de auto in te springen. Pa was stabiel.
Ik ging de volgende dag naar het ziekenhuis in Groningen. Ik schrok toen ik zijn kamer binnenkwam. De stoerste man in m’n leven lag daar als een hulpeloos hoopje mens. Gelukkig was hij aardig bij positieven en al gauw keek ik dwars door dat scheefhangende gezicht heen en was het oude jongens krentenbrood.
Bij m’n afscheid schudden we elkaars hand en gaf hij me een ‘komt wel goed, jongen-knikje’. Ik beloofde donderdag weer te komen.
Donderdagochtend belde mien moe dat pa vrijdags weer thuis zou komen. We besloten om die zaterdag de 200 km te rijden. Naar pa’s vertrouwde omgeving.
Het is er niet van gekomen. De bloedprop in zijn hoofd is geknapt terwijl hij stond te douchen, ongeveer een half uur voor hij naar huis mocht. Gelukkig heeft hij er zelf niets van gemerkt, hij was op slag dood.

Toen mijn moeder die vrijdagochtend belde en de woorden zei die ik niet wilde horen, flikkerde ik de telefoon weg. Op de bank. Ik draaide me om en liep linea recta de tuin in. Kwaad was ik. Woedend zelfs. Maar op wie? Op het ziekenhuis? Omdat zij hun werk niet goed hadden gedaan? Op de wereld? Omdat het niet eerlijk was? Op pa zelf? Omdat hij er plotseling tussenuit geknepen was? Ik wist het niet. En het sloeg ook helemaal nergens op. Doodgaan komt altijd onverwacht. En je moet er gewoon rekening mee houden. Klaar.
Ik rookte eentje.
Ik liep de kamer weer in en zag vriendinlief staan. Ze was in tranen. Ik omhelsde haar. Ze begon hardop te huilen.
Ik huilde niet. Gedachten schoten door m’n hoofd. Er moesten zaken geregeld worden. We moesten zo snel mogelijk naar Groningen vanzelfsprekend maar ook mensen die dichtbij me staan moesten op de hoogte gebracht worden.
Ik belde m’n maat op zijn werk. Maat die altijd in is voor een grap en een grol was BAM! ineens stil. Hij schoot vol. Ik kon niet vol schieten.
Ik belde de broer van vriendinlief. Altijd in voor een grap en een grol. Hij begon te snikken. Ik kon niet snikken.
Eenmaal in Groningen zaten broer en zwagers met tranen in hun ogen op de bank. Ik had geen tranen in m’n ogen.
Grote, sterke mannen die emoties hun gang laten gaan. Zij wèl. Ik ben op één of andere manier te zakelijk op emotionele momenten. Op één of andere manier blokkeer ik emoties. Geheel onbewust trouwens.
Laatst lag ik op de bank en dacht aan die zwarte vrijdag in 2007. Tranen rolden over mijn wangen.
Natuurlijk kan ik wel huilen. Het duurt alleen even bij mij.

Vandaag 9 jaar geleden overleed mijn vader, 20-07 – 2007.
Twee nul nul zeven – Twee nul nul zeven 😉. Het zal altijd een speciale datum voor me blijven.

Klaar mee. Maar dan ook helemaal!

En weer heeft zo’n laffe geradicaliseerde hond een heleboel onschuldige mensen de dood in gejaagd. En hoewel ik nog weinig gelezen heb over de hele toedracht want om misselijk van te worden, heb ik al wel weer een tweet voorbij zien komen van de Volkskrant dat ‘De dader een bekende was van de politie’. En daar ben ik dus helemaal klaar mee!

Overduidelijk kunnen de politie en veiligheidsdiensten niets doen om radicaal geweld tegen te gaan en lukt het eenlingen en/of groepen telkens weer om aanslagen te plegen op onschuldige burgers. Er wordt veelal in het diepste geheim aan zaken gewerkt om de verdachte(n) maar niet te waarschuwen en ook een stukje privacy zal er zeker mee te maken hebben. Een dossier opbouwen om de verdachten achter tralies te krijgen is de tactiek.

Maar, als het aan mij ligt, is die tijd voorbij. Maak de lijst van (radicale) verdachten openbaar! Alle (radicale) verdachten! Wereldwijd! Weg met die geheimhouding! Weg met die privacy! Dan kunnen we ze zelf in de gaten houden.
Want op de politie en veiligheidsdiensten hoeven we niet (meer) te rekenen. En familie van de verdachten hebben het ook noooooooiiiit zien aankomen.
Uhu.

Je bent godverdomme nergens meer veilig.

Spokenfeest

De tijd om het creatieve brein aan te slingeren is weer gekomen. Teun wordt volgende maand 6 en natuurlijk hoort daar een kinderfeestje bij. Voormaligje had het briljante plan om het ergens anders dan thuis te vieren en omdat onze beider tuinen aan de Veluwe grenzen was de keuze snel gemaakt. Het bos it is! Of will be natuurlijk, tis nog niet zover. Het plaatselijke scoutinggebouw is te huur voor dit soort feestjes (en ook andere, neem ik aan), ze stuurde mij het adres.
Gistermiddag ben ik met de jongens op verkenning gegaan. Het regende onderweg ernaartoe. Diep, maar dan ook diep in het bos parkeerde ik de auto. We stapten gedrieën uit en het REGende. ‘Ik ben niet van suiker’, zei Teun heel flink, Sam deed heel flink zijn capuchon op en ik kreeg heel flink flashbacks van m’n legertijd. Vrij vlot hadden we het scoutinggebouw ontdekt en dat had veel te maken met dat het op 17 meter van de weg lag. ‘Wil je hier je feestje houden, Teun?’, vroeg ik. ‘JA!’, klonk het enthousiast. ‘En wat voor feestje moet het worden?’ ‘Een spokenfeest!’, riep hij. Tuurlijk, dacht ik. Eind augustus, hoog zomer, op het midden van de dag, met kinderen van 5/6 jaar een spokenfeest. Waarom niet? Ik kon aan de slag.

Ik keek eens in het rond hoe en of ik mijn inmiddels befaamde speurtocht kon organiseren. Genoeg zandwegen, wandelpaden en geheime weggetjes, dunkte me. Tijd voor een nader onderzoek. Maar niet voordat ik eerst die irritante korte sokjes waarvan de hak steeds onder m’n voetzolen kropen uit had gemikt. WEG D’R MEE MAN! Hemaschijtdingen.
Het begon inmiddels te REGENEN. En met REGENEN bedoel ik dat er bakken, pijpestelen en zelfs katten en honden mee kwamen. Goeiendag zeg! Wij lieten ons niet kisten en blubberden van pad naar pad, van weggetje naar weggetje. ‘We zijn spoorzoekers!’, zei ik. ‘NEE, SPOOKZOEKERS!’, riepen ze beiden in koor (mooi hè, die woordgrappen, ik zou ‘m zelf verzonnen kunnen hebben). Teun leidde ons door het kleddernatte bos, ‘Kom maar op, jongens!’.
Op een gegeven moment vond ik het wel best en prima en natter zouden we toch niet worden dus commandeerde ik de jongens de weg naar de auto terug te vinden. ‘Naar het Westen’, zei Sam. En dat klopte inderdaad. Met blubberschoenen, smerige broeken, kletsnatte jassen en gel uitgespoelde kapsels (de horror!) stapten we in de auto.
Op de weg terug werd het langzaam droger en droger. En met droger bedoel ik dat eenmaal de thuis de zon volop scheen. Zucht……….

Een spookzoekerstocht dus. Het concept heb ik inmiddels in m’n geest (ha!), de uitwerking moet nog even rijpen. Iemand nog een graftombe, 14 doodskisten, een stuk of 6 skeletten, een kettingzaag, een roedel vleermuizen en die eindlach uit MJ’s Thriller op repeat in de aanbieding toevallig?

Oja, en ik moet nog een naam hebben voor m’n typetje natuurlijk. Ik ga als hoofdspook.
Ideeën zijn van harte welkom.

We spokenfeest’en!

Finding de juiste borstel

Nou, lieve lezer, gisteren was het dan eindelijk zover. Wij gingen de langverwachte opvolger van de beste film evah bekijken. En ja, wat vond ik ervan?

Oh, eerst even een lichte update v.w.b. mijn liefdesleven.
We kwamen tegelijk met een redelijk aantrekkelijk blonde moeder en haar dochtertje door de draaideur. Aan de kassa zei ik dat we voor Finding Dory kwamen. ‘Vijf stuks?’, vroeg het meiske. ‘Nee, dat mocht ze willen.’, antwoordde ik. Tja, mijn stelregel “Als ik de jongens heb, geen vrouwen” neem ik uitermate serieus. ‘Nee, we horen niet bij elkaar.’, hoorde ik het blondje nog met enige teleurstelling in haar stem zeggen.
Ik zou eigenlijk m’n excuses moeten aanbieden toen ze naast ons op rij 12 kwamen zitten maar daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Zucht, weer een kans verkeken……………..

Laat ik voorop stellen dat het wederom geniaal gemaakt is. Prachtig hoe ze dat onderwaterleven echt kunnen laten lijken. En laat ik ook niet vergeten te vermelden dat ik de Nederlandse versie heb gezien. Maar de borstel (ik noem titel standaard borstel want ‘hahahaha flauw’, voor de nieuwe lezers hier) klopt niet helemaal. Ja okee, Marlin en Nemo waren Dory wel kwijt enzo maar het hoofdthema is toch dat Dory op zoek gaat naar haar ouders. Finding Dory’s parents zou dus beter geweest zijn.
Dan is de stem van Marlin niet meer ingesproken door Jeroen van Koningsbrugge maar door …………..???? (Geen idee, ik heb dit niet kunnen achterhalen). GOEIENDAG ZEG! Wat slecht! Totaal geen beleving. Hij klonk alsof hij het van een papiertje af las. Waarschijnlijk was dit ook zo. En kinderen luisteren daar dwars doorheen hoor! Het was het eerste wat Sam tegen me zei. Maar waarschijnlijk was Koningsbrugge te druk met die overdaad aan reclames, shows, spellen, series en muziek op tv. Wie zal het zeggen?
Crush, de meest hippieuze schildpad ooit en mijn favoriet uit Finding Nemo, heeft zeker een seconde of 12 een rolletje in de film. Als ik hem was geweest, had ik bedankt voor die eer.
En tenslotte vond ik het verhaal een beetje vergezocht. Waren er te weinig spannende (lees; schrik) momenten. En veel te weinig humor om te lachen. Maar daar zijn ze bij Pixar sowieso matigjes mee, daar gaan ze meer voor kwaliteit.
Het laatste stuk, dat met die truck, redt de film, wat mij betreft. Dat vond ik dan wel weer briljant hilarisch.

Maar ja, de jongens hebben zich uitstekend vermaakt en daar gaat het me in onze vakantie om. Volgende week naar Ice age 5. Sin an!

En die blonde moeder? Die heb ik nog even in d’r kont geknepen toen we naar buiten liepen.
Daar was ze niet van gediend.
Nou, dan niet!

We Finding’en!

Beurswaarde

Ik las op mijn werkgeverssite bovenstaand log van een bedrijfsadvocate over de aanslag in Orlando van 12 juni jl. En omdat op die site geen reactiemogelijkheid bestaat, maak ik graag gebruik van mijn eigen blog om op het verhaal te reageren.

De dader van de verschrikkelijke daad in Orlando was in dienst van een beveiligingsbedrijf. Geruchten gaan dat de man aan het radicaliseren was. En het staat vast dat de man overplaatsing had gevraagd omdat hij onheus bejegend werd vanwege zijn geloof. De man was al eerder door de FBI verhoord.

Ze geeft in haar verhaal aan dat beveiligers op talloze plekken komen die mogelijk als doelwit door terroristen en/of criminele organisaties gezien/gebruikt kunnen worden. En daar heeft zij natuurlijk volkomen gelijk in. Bijvoorbeeld Schiphol, de Rotterdamse haven, de Nijmeegse vierdaagse, winkelcentra en ambassades, dat zijn risico-objecten. De beveiligers op deze objecten beschikken veelal over bedrijfsgevoelige informatie dat voor een burger niet toegankelijk is. Wat vanzelfsprekend interessant is voor personen of organisaties met slechte bedoelingen. Ze geeft verder aan dat deze beveiligers wellicht vatbaar kunnen zijn om hun dienstverband te misbruiken ten gunste van genoemde personen of organisaties. Men dient derhalve sterk in de schoenen te staan, alert te zijn en bij enige vorm van veranderend gedrag bij collega’s aan de bel te trekken. En ook daar heeft ze volkomen gelijk in. Tot zover kan ik aardig meegaan in haar verhaal.

Waar ik moeite mee heb is het begin van haar verhaal.
“Al snel na het incident werd duidelijk dat de schutter een medewerker van G4S was. De medewerker was in dienst van G4S sinds 2007 en was – zo stelt G4S – conform wet- en regelgeving diverse malen gescreend. Alhoewel G4S wellicht niets verweten kan worden en het incident plaatsvond buiten werktijd daalde de beurswaarde van G4S de dag na het incident met 6%, tot de laagste waarde sinds 2009.”
De beurswaarde van het beveiligingsbedrijf was gedaald. Ja, en?
Er zijn 50 onschuldige mensen in koelen bloede doodgeschoten!

Hierna haalt ze de ‘wat als’ theorie naar voren.
“Het zijn gebeurtenissen die ons aan het denken zetten. Wat als de schutter tijdens zijn dienst zijn wapen had getrokken, op de door hem te beveiligen locatie? Of op een andere locatie, maar wel tijdens dienst (en dus in uniform)? Of wat als de schutter zelf geen beveiliger was, maar wel in staat was gesteld tot zijn vreselijke daden door medewerking van een beveiliger (die de schutter bijvoorbeeld opzettelijk toegang had verleend tot een bepaalde locatie)?”
Zou dan de beurswaarde nog verder gedaald zijn? Is dat wat ze misschien bedoelt?
Er zijn 50 onschuldige mensen in koelen bloede vermoord!

De daling van de beurswaarde van een bedrijf na een terroristische aanslag zal een stel mensen ongetwijfeld aan het hart gaan. Ik ben waarschijnlijk wat minder zakelijk en meer menselijk maar mijn gedachten gaan uit naar die onschuldige mensen die hun leven werd ontnomen alleen omdat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.

En ik zou ‘Drama in Orlando doet beurswaarde G4S kelderen ’ al helemaal niet als titel over een aangrijpende gebeurtenis gebruiken.

Vrouwen zijn ook klootzakken

Wat zijn het toch ook lollige wezens hè? Die vrouwen. En zo voorspelbaar ook. Ik heb een experiment gedaan, (of eigenlijk ben ik er nog steeds mee bezig maar eh, sssssssst!) maar ik kan de uitslag nu al verklappen; Vrouwen zijn net zulke klootzakken als mannen.

Wat is het geval? Nou, dat zal ik ff haarfijn uitleggen. Laatst verveelde ik me en ik besloot om me maar weer eens tussen de droeverts op datingsites te begeven. Ik maakte een profiel aan, deed er een alleraardigste en eerlijke tekst bij en completeerde het geheel met die ene foto. Mijn zoekopdracht gaf 0 resultaten. Huh? Wellicht dat ik me bij de toelatingseisen voor een vrouw voor mij wat flexibeler op moest stellen, bedacht ik me. Ik paste derhalve de zoekopdracht iets aan.

Ik ging die ochtend mijn ding doen met de gedachte dat ik later die dag wel zou zien wat het me opgeleverd had. Nou, om eerlijk te zijn viel het me flink tegen. Iemand van mijn statuur! IK! Op een vrijgezellensite! 3 (DRIE!) bezoeken had ik gehad. Tssssss.
Ondertussen stuurde ik een berichtje naar een alleraardigst exemplaar die naar voren kwam binnen mijn zoekopdracht. Het hoeft tenslotte niet altijd van één kant te komen. Nou, zij deactiveerde haar account direct. Huh? Tssssss.

Het weekend ging erover heen, ik kreeg wat meer bezoeken maar dat je kunt spreken van overweldigend? Nee. Alleraardigst exemplaar was er ook weer, ik besloot haar nog een berichtje te sturen. Misschien ging het de vorige keer mis. Ofzo. Weer deactiveerde ze direct haar account!!! Nah zeg. Zou ze mij kennen? Ik vond het maar raarrrrrrrrrrr.
Nou ja, dan niet. Zo ben ik dan ook weer.
Ik verdiepte me eens in de zoekopdrachten van de vrouwen. Vrouwen zoeken een man met humor, dat staat voorop. Verder zoeken ze een eerlijke man en ook een betrouwbare man. DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN!

Ik maakte een tweede account aan. Op de us na dezelfde naam, een iets minder gelukte foto van mezelf (daar heb ik heul veul van!) en een verhaal erbij, dat wil je niet weten. Oh wacht, misschien wel. Ja, laat ik dat hier ook maar neerplempen. Ik heb een eigen zaak in vliegtuigonderdelen en moet regelmatig voor zaken naar Dubai en Qatar. Verder woon ik op een klein landgoed en mag ik enkele BN’ers tot mijn persoonlijke vrienden rekenen.
Ik ging in de, mij ozo bekende, achterover leunende houding zitten. Ik geloof dat het 13 seconden duurde toen de eerste gegadigde mij een bericht stuurde. En daarna nog één. En nog één. Het ging hard, lieve lezer. Ik chatte me een uur in de rondte. En het maakte geen ruk uit wat ik allemaal zei, grof – beledigen – arrogant, ze bleven berichten sturen.
En ja hoor, na een paar dagen meldde zelfs alleraardigst exemplaar zich in mijn berichtenbox. Ze wilde me héééééééél graag ontmoeten. Ik denk dat ik mijn account maar direct ga deactiveren.
Hahahahahaha, met je eerlijk en betrouwbaar. Donder toch op.

Vrouwen zijn net zulke klootzakken als mannen. Maar dat weet ik al een tijdje.

We vrijgezel’en!

Fluffen

Groningers hebben de dikste. Iiiiiiiiieeeehhhaaaaaa! Nee, dat je het even weet, lieve lezer. Wij Groningers hebben gemiddeld gezien de dikste taas. Dus.

Geen idee wat je met deze intel moet maar er schijnt een onderzoek geweest te zijn en dit was de uitkomst. Ik vind het allemaal prima. En voor jouw informatie, ze hebben mij niet meegenomen in dat onderzoek. Wellicht ook maar goed want ik had het gemiddelde flink omlaag gehaald. Me dunkt. Ik ben (soms) een dikke lul maar er eentje hebben? Nee. Zou ook niet weten wat ik met een dikke piem zou moeten, trouwens. Ik bedoel, zo fors qua lengte issie nou ook weer niet en als ie dan wel dik zou zijn, zou het meer op een curlingschijf lijken. Toch?

Eigenlijk heb ik een hele eigenaardige unit. Het is net of ie een eigen willetje heeft. Negen van de 10 keer is meneer gewoon op oorlogslengte maar zo heel af en toe ligt ie heel stil in een hoekje van de slip een beetje in zichzelf gekeerd te wezen. Dan moet ik ‘m flink wakker fluffen als ik bijvoorbeeld moet plassen. Net ook weer. Ik moest me voor één van de laatste keren laten behandelen en kleedde me in de kleedkamer uit. Slippers aan, badjas aan en ik wilde de behandelruimte vrolijk instappen. Ik keek nog even gauw omlaag en ja hoor, Harrie had er weer eens geen zin in. Nu wil ik de dames daar natuurlijk niet in een slappe lachbui meemaken dus ik moest iets doen. Heb ik me daar een kwartier staan fluffen! Zucht.

Ik denk dat het alles te maken heeft met welke slip ik onder de boxer draag. In de nieuwe, vrolijker slips voelt mijn king dingeling zich waarschijnlijk prettiger dan in die ene ouwe, zwarte. Ik zou het anders ook niet weten.
Oh, je bent blijven hangen bij die slip onder de boxer? Ja, ik draag dat. Vind ik handig. Ik kan niet tegen mijn T-shirt in de slip gepropt, ik prop ‘m in de boxer. En het overhemd gaat over die boxer in de (spijker)broek. Duh!
En mocht het wèl iets anders zijn, dat fluffen is zo af en toe ook best wel fijn hoor. Eerlijk is eerlijk. Even de stofwolken er vanaf kloppen kan heus geen kwaad.
Ik ben trouwens nog op zoek naar een flufster? Iemand?

We fluf’en!

Total bodyshave

Het was gisteren total bodyshavedag in huize Manus. Het was tenslotte de laatste dag van de maand dus het mocht ook wel weer. Total bodyshavedag, wat is dat nou eigenlijk? Nou, het woord zegt het eigenlijk al, het is een totale lichaamsontharingsdag. In deze tijd van ranzige hipsterbaarden, klef rugbeharing, zweterig kontbeharing en afro schaambeharing is mijn total bodyshavedag een aangename tegenhanger. Me dunkt. En trouwens, de warme dagen komen er weer aan. Tenminste, daar ga ik na die 382742055342849745342649 ml regen wèl van uit.

Ik stond vroeg op, 10 uur, want ik wilde er uitgebreid de tijd voor nemen. En ook omdat ik om 10 uur moest pissen. Ik moet standaard na een nachtdienst om 10 uur pissen. Vraag niet waarom, het is gewoon zo. Raarrrrrrrrrrr.
Ik begon met het wegbonjouren van dat ene irritante wenkbrauwhaartje. Weet je hoe klut zo’n ding voor je ogen heen en weer te slingeren is? Dat ging deze keer redelijk snel. Na 4x aan de haartjes jassen, en elke keer betraande ogen, had ik de juiste te pakken. Top! Hierna waren de ooruitsteekharen aan de beurt. Dat is een leeftijddingetje hoor. Vroeger had ik ze nooit! En ze zijn grijs. Die haren wèl! Zucht.

Toen was ik van plan de neusharen te elimineren maar ik bedacht me een ooit gemaakte sterke grap van m’n maatje Maurice. ‘Toen bleek dat je helemaal geen snor had’ reageerde hij gevat op een bericht van mij op Facebook over mijn snor en neusharen. Ik schoor dus eerst mijn snor eraf. En ja hoor, daar prijkten de neusharen open en bloot. Mèn, goeie tip eigenlijk! Weer met betraande ogen pincette ik ze er één voor één uit. Hierna puntte ik de okselharen nog even gauw bij want die wapperden ook weer eens heen en weer.
Deel 1 was achter de rug, ik schonk me een bakkie koffie in.

Onder de douche kwam het schaammes er vanzelfsprekend aan te pas. *Het schaammes is een scheermes dat ik enkel en alleen voor de schaamstreek gebruik, mocht je je afvragen wat in hemelsnaam een schaammes is.*
Ik zal hierover niet teveel in detail treden want er zullen hier ongetwijfeld beelddenksters lezen. Ik wil nog wel een klein tipje ontsluieren: Haal ‘m ook even langs je achteruitgang. Bij hitteweer is je behaarde poepert afvegen namelijk echt een hel!
Na het douchen haalde ik het scheermes (het SCHEERmes!) nog even over mijn soepelgedouchte gezichtsrondingen en was de total bodyshavedag ten einde.

Nu zullen hier ongetwijfeld lezers zijn die vallen over het woordje total in total bodyshave. Ja kijk luister, natuurlijk scheer ik me niet helemaal. Duh. Ben geen albino. Mijn onderbenen zum bleistift, die zijn behaard. Flink behaard. Mannelijk behaard. Dat haal ik er niet af natuurlijk.
En dan heb ik nog mijn woelhaar. Mijn eigenste ozo fijne afroplukje rond mijn navel. Als ik ergens trots op ben, is het mijn woelhaar wel. Dat gaat er nooit af. Daar mag namelijk mijn trophywife ongegeneerd doorheen woelen als ze met haar hoofd op m’n borst ligt. Aanstaande zaterdag. Als ik een date heb.

Of eigenlijk, dan heb ik tijd voor een date. Iemand zin? / tijd? / interesse?
Iemand?……………….. 😔😢

We total bodyshave’en!

BudSpenceren

Pa nam mij wel eens mee naar de bioscoop, als er weer een ‘4 vuisten’ film draaide. Het moet begin jaren 80 zijn geweest. Ik als jochie vond het geweldig als Bud Spencer en Terrence Hill weer eens een stel (elke film dezelfde!) boeven tot pulp mepten. Terrence was de handige, snelle knokker, Bud bleef vaak heel lang sloom uit zijn ogen kijken om dan met de ultieme bitchslap of hoofdstomp de uitdagende bad guy de tent door te slaan waarna het 4 vuistenfeest begon. Slappe lach bij ons dan. En die mepgeluiden erbij! *DSSSS* Schitterend. Bud Spencer is gisteren op 86-jarige leeftijd overleden. R.I.P. ouwe reus.

Ik heb een tijd terug onderstaand fragment aan de jongens laten zien en sindsdien budspenceren wij erop los. *Budspenceren: een vuistslag en/of bitchslap vergezeld met een mepgeluid *DSSSS* welke tot op maximaal een centimeter van het gezicht of ander lichaamsdeel geplaatst wordt.
Als ze een beetje vervelend of wat lawaaierig zijn, sta ik langzaam op, loop naar ze toe en geef ze allebei een budspencer. *DSSSS* Ze hoeven er trouwens niet eens vervelend of lawaaierig voor te zijn, regelmatig budspencer ik ze uit het niets. *DSSSS* Lollig is dat! En ze doen het ook bij mij. ‘Papa, kijk eens!’ *DSSSS*

Dat geeft wel eens hilarische situaties. Ik haalde ze tussen de middag van school, het vriendinnetje van Sam was ook mee. Dikke pret in de auto natuurlijk. We stonden voor het verkeerslicht, ik deed de muziek wat harder en zong keihard mee. Alle drie schreeuwden ze dat de muziek zachter moest. Ik zuchtte en budspencerde eerst Teun, die voorin zat. *DSSS* Daarna in één beweging de twee achterin. *DSSSS DSSSS* In de binnenspiegel zag ik de vrouw achter ons verschrikt kijken. Toen ze even later de mogelijkheid had ons in te halen, bleef ze even naast ons rijden en keek mij streng aan. Ik keek glimlachend terug en met m’n linkervuist door het open raam budspencerde ik haar ook. *DSSS* Wij lachen! Hahahahaha.

Of die ene keer op het schoolplein. Ze kwamen op me afgerend en ik gaf ze allebei een flinke budspencer. Juf met grote ogen. Wij lachen! Hahahahahaha.

Ik haal ze straks weer van school. Ik zal ze vertellen dat één van mijn jeugdhelden overleden is.

We BudSpencer’en!

#CTS

Maybe is it handy that I one fixed day before Counsel The Song make. That you know when inside to checking up this lolblog. What thinking you there of?
This occasion a worldfamous song of a worldfamous singeres. I find her a kind of fishwife and if you the right answer know, understand you this hilarious wordplaying.

WHAT SONG MEAN I?

Daar is een vuur aanvang in mijn hart

Reikend een koorts voetbalveld, het is brengend mij buiten de donker

Tot slot ik kan zien jij glassoort schoon

Gaan ‘hoofd en verkopen mij buiten en ik testament liggen jouw poep naakt

Zien hoe ik vertrekken met alle stukje bij jou

Doesniet onderbegroten de dingen dat ik testament doen

Liefde op het eerste gezicht

Je kent dat toch wel? Uit films en series enzo? Van die mannen/vrouwen die per ongeluk tegen vrouwen/mannen opbotsen, het beeld in de slow motion schiet, er ineens harpmuziek klinkt en de desbetreffende man/vrouw met grote, hartgevulde ogen naar desbetreffende vrouw/man kijkt? Och man, telkens weer smelt mijn hart als ik zoiets op de beeldbuis zie en biggelen de tranen richting mijn ooghoeken. Romantieuze emoman die ik ben. En laat dat nou één van de weinige dingen zijn die ik nog niet geprobeerd heb in mijn strijd zoektocht naar een metgezellin voor in mijn boomende leventje. Tot vanmiddag!

Ik zag me daar toch een prachtexemplaar lopen zeg! Zo eentje waarvan ik direct dacht; “Ja, bij haar zou ik me in de herfst van m’n leven ongelooflijk happy voelen”. Ik parkeerde m’n fiets tegen de gevel van een bankfiliaal. Een vent strak in pak was het daar blijkbaar niet mee eens want hij kwam druk gebarend voor het raam staan. Zucht, ik vind het altijd zo vervelend als ze bankgebouwen plaatsen op plekken waar ik m’n fiets parkeer. ‘Hou ‘m even goed in de gaten hè!’, riep ik de man toe en ik deed het universele 2-vinger ogen/fiets gebaar. Hè, door al dat gedoe was ik mijn toekomstige droomvrouw uit het oog verloren maar het geluk was aan mijn zijde en zag ik haar even later nog net de Hema inlopen. Ik stiefelde snel door en al gauw had ik haar op aanraakhoogte. Mijn eerste gedachte was haar gewoon aanspreken maar hé, het was in de Hema, zelfs ik kom daar vaker. Sterker nog, ik heb daar afgelopen zaterdag nog een stel vrolijker slips gekocht. Ik herinnerde me het voorstukje van een film op RTL8 (waarschijnlijk, daar worden al die romantische films op uitgezonden) en het per ongeluk opbotsen werd mijn strijdplan.

Nou, lieve lezer, de titel van dees anekdoot verklapt het al een beetje, het was liefde op het eerste gezicht. Tenminste van mijn kant. Zij was, op z’n zachtst gezegd, niet heel erg amused van mijn opdringerigheid. En eigenlijk geef ik haar ook geen ongelijk hoor. Ik bedoel, ik zou ook pissig worden als iemand mij tot 3 keer toe tegen de grond smakt en er dan met hartgevulde ogen bij gaat staan kijken zonder iets te zeggen…………………..

Nee, mijn liefdesleven is nog steeds geen romantische film.
M’n fiets stond er gelukkig nog.

We liefde op het eerste gezicht’en!

Cultuur

Zoals elke man der mannen ben ook ik best wel cultureel onderlegd. Het kan natuurlijk niet alleen maar brains, looks & humor zijn, dat zeg ik altijd. Nu heb ik niet zo heul erg veul met een prachtig schilderij, nu ik erover nadenk. Maar dat heeft ook weinig met cultuur te maken, da’s kunst. Vergeet deze zin maar. Ik heb wel een mening over kunst trouwens; bedruip jezelf of kap ermee! Als je moet kunstenaren van subsidie, ben je een waardeloze kunstenaar en ben je *krassekrassekras* ongeschikt. Zo, hoppakee, I said it.
Maar cultuur, ja, dat kan ik wel waarderen. Niet alle hoor, ik moet er van onder ingedrukt zijn of raken. Dat is een vereiste.

We zijn ergens 12, 13 of 14 jaar geleden naar een voorstelling van Cirque du Soleil geweest, Saltimbanco heette het geloof ik. En dat klopt want ik heb het net opgezocht. FAN-TAS-ISCH vond ik dat. De show, de acrobatiek, de humor, de Pink Floydse muziek (soms zelfs live gespeeld!), ik vond dat prachtig om te zien/horen. Wat het meest indruk op me gemaakt heeft zijn 2 mannen, 2 flink getorsde mannen, waarvan eentje met zijn lichaam strak verticaal en zijn armen strak horizontaal een paal omhoog klom door alleen zijn armen te gebruiken. In mijn ogen was dit gewoon fysiek, technologisch en wetenschappelijk onmogelijk maar hij deed het écht! Nog geen 10 meter voor me! Ik krijg wel eens complimenten over mijn schouders maar mensen!, vergeleken met de zijne zijn de mijne kippenkontjes hoor!
Niet veel mensen weten dit maar ik heb na die show regelmatig in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten waren bij een lantaarnpaal geprobeerd op die manier omhoog te klimmen. Het lukte me niet. Waarschijnlijk zijn die lantaarnpalen ook gewoon te dik voor goede grip, bedenk ik me nu.

Jaren later deden we weer een poging ons cultureel te verrijken. Ditmaal was Michael Flatley met zijn gaydansers onze gastheer. Mannen in strakke, dikke bobbelbroeken. Ik was benieuwd. GE-WEL-DIG! De show, de synchroniciteit, het dansen, de strakke pakjes van de vrouwen (er waren ook vrouwen bij!) en de muziek, weer de muziek. Doedels! Prachtig!
Niet veel mensen weten dit maar ik heb na die show regelmatig in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten waren op de stoep voor de deur geprobeerd op die manier te dansen. Het lukte me niet. Waarschijnlijk zijn die stoeptegels ook gewoon te stenerig voor het juiste geluid, bedenk ik me nu.

Volgend jaar, 9 juni: Nederland – Luxemburg in de Kuip. Ik heb de jongens beloofd ze mee te nemen naar deze WK kwalificatiewedstrijd. Dat hoort bij hun culturele opvoeding, vind ik. Ik heb begrepen dat je kaartjes met een ‘Oranje card’ voor een poep en een ei kunt krijgen. En dat is toch even heel wat anders dan die 210 Euro bij Onlineticketshop! Mafketels!
Niet veel mensen weten dit maar ik ga na die wedstrijd in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten zijn bij die lui de glazen ingooien een boze brief in de bus gooien. Smerige oplichters.

We cultureel’en !

Mijn vaderdag

Ik had gisteren al mijn vaderdag. Dat wil zeggen, ik was gisteren de vader die ik graag wil zijn.

Om de één of andere reden had ik ergens in januari de 18^e juni vrij gevraagd en ook gekregen en het bleek uitstekend uit te komen. Sam had de hele dag een groot korfbaltoernooi en Teun mocht ’s middags een kinderfeestje bijwonen. En dat zou op zich lastig voor voormaligje zijn ware het niet dat papa er nu ook gewoon was. En zo stond ik dus fris gedoucht om 8 uur op de stoep. Mama en Sam vertrokken naar de club, Teun en ik bleven achter. Na wat koffie en wat voorlezen (hij mij!) reden we naar de Hema want ik had beloofd mezelf op wat vrolijker slips te trakteren. Die zwarte zijn tenslotte ook zóóóóóóó 2015.
En zo zaten Teun en ik even later heerlijk in het zonnetje op het terras van de McDonald’s.
Tegen twaalven bracht ik hem naar het kinderfeestje en wenste de vader van de jarige ONTZETTEND veel succes met 5 van die schreeuwende kleuters.

Voormaligje whappte me dat ze de eerste wedstrijd met 5-0 hadden verloren, ik trapte het gaspedaal iets harder in. De tweede wedstrijd werd betrekkelijk eenvoudig gewonnen. En ook de derde tegenstander moest eraan geloven. Ik zag dat het goed zat. Tussen de buien door genoot ik van mijn vrije en toch vaderdag. De laatste wedstrijd was tegen een sterk Duits team. Een ventje met Adolfhaar gooide er binnen 2 minuten 3 in. Ik stond op vanaf de tribune en dirigeerde Sam naar dit jochie. Al gauw kregen ‘wij’ de overhand en scoorden ‘wij’ 4 keer. In de rust nam ik Sam even apart en zei tegen hem dat deze jongetjes net zo goed waren als hij dus dat hij slim moest spelen. “Ik ben beter hoor!”, zei hij vol overgave. Mijn vaderhart glom van trots. We wonnen deze wedstrijd met 5-3.
Sam’s (en mama’s) korfbalteam sloot dit seizoen af met een tweede plaats op een groot toernooi. Geweldig gedaan!

Ik vertelde voormaligje dat ik vast naar haar huis ging omdat het onduidelijk was hoe laat Teun teruggebracht zou worden. Zij (en ik eigenlijk ook) wisten dat dit rond 18 uur zou zijn maar wat verwarring stichten is een sterk punt van me. En zo verschafte ik mezelf een uurtje duttijd. Tegen zessen kwamen mama, Sam en Teun tegelijk thuis. Ik ging voedsel halen. Gezamenlijk aten we de heerlijkheden, kreeg ik de vaderdagcadeau’s die de jongens op school hadden gemaakt en keken we de voetbalwedstrijd. Toen het bedtijd voor de jongens was, nam ik afscheid en vertrok ik naar een verjaardagsfeestje.

Ik heb een ontzettend leuke vaderdag gehad.

Zet mij in de etalage

Dag 1750 alweer. Mensen, wat flies the time toch hè? En nog steeds lukt het me om de vrouwen van me af te slaan. Oh wacht, dat klinkt een beetje erg Regilio. Nog steeds lukt het vrouwen om me compleet links te laten liggen. Oh wacht, dat klinkt wel heul sneu.

Nou ja, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik al 1750 dagen zonder verkering ben. Best een prestatie, toch? En doet dat mij iets, vraag je je af? Ja, natuurlijk doet het mij iets. Ik ben ook niet van steen. Echt niet hoor! Natuurlijk mis ik iemand als ik ’s avonds na het werk thuis kom. En mis ik iemand om tegen aan te lullen. Of tegen aan te hangen. Of om mee te discussiëren. Of iemand die al de boodschappen heeft gedaan, al heeft schoongemaakt, al de bedden heeft verschoond, al heeft gekookt. Of iemand om woest geil mee te zweetseksen. Ach, je weet wat ik bedoel.
Kijk, ik vind het heerlijk om alleen te zijn. Gewoon als een zak bananen op de bank hangen, doen waar ikzelf zin in heb en die boer en scheet, zonder me ongemakkelijk te voelen, gewoon laten. Maar toch zijn er momenten, tja, dan mis ik iemand om me heen.
Laat ik me daar vooral zelf voor mea culpa’en. Ik ben niet echt actief op zoek (geweest), sterker nog, ik ben daar gewoon een luie flikker (figuurlijk!) in. Ik ga nooit (meer) uit. Ik werk onregelmatig. Ik heb kinderen die voorop komen. En om eerlijk te zijn, (de volgende 9 woorden vernietigen zichzelf 5 seconden na het lezen!) ik heb een beetje moeite met die eerste stap. Ja ècht! De toenadering, dat vind ik een beetje een dingetje. Ik laat het liever op me afkomen. Daarna is het rock & roll en ben ik los. Maar die openingszet, dat is een beetje mijn crux.

MAAR, LIEVE LEZER, OOK JIJ BENT SCHULDIG AAN MIJN SOLOHEID HOOR! Van jou krijg ik ook weinig aanvoer qua vrouw. Je kunt mij niet vertellen dat jij in jouw omgeving niemand kent die op zoek is naar de man der mannen een aardige vent. Iemand die al haar hoop op datingsites heeft gevestigd. Of iemand die poepziek van haar man/vriend is. Of iemand die een woning zoekt. Of iemand die een Porsche Macan Turbo met mij wilt delen.

Ik stel daarom voor dat ik jou in de gelegenheid stel om mij in de etalage te zetten bij jouw familie/vriendenkring/omgeving. En met een ontzettend leuke vrouw voor mij op de proppen te komen. Kijk eens goed rond in jouw familie/vriendenkring/omgeving en laat haar gewoon contact met mij leggen. Ik heb iets nieuws ontdekt waar dat prima kan; Facebook. Wellicht ken je het?
Ja inderdaad, zie het maar als een soort prijsvraag. En het leuke is, de winnaar kan een schitterende, door mij gesigneerde, handtekening thuis ontvangen.

Ik ga even rustig achterover leunen en zie jouw optie van harte tegemoet. 😍

We etalage’en!

Ps. Dat ben ik niet op bovenstaande foto. Ik heb andere gordijnen.
Dit hieronder, that’s moi.

Oja, dit was m’n 500ste anekdoot.

JEUJ!

Dè ode aan de leukste man in mijn leven

Mijn blogliefje heeft gerespond met onderstaande ode.
Ik kan het er alleen maar mee eens zijn. Tetten kunnen inderdaad niet meer.
Ik noem ze vanaf heden dan ook gewoon ‘units’.

Mijn boff

Praatjesmakers

Ik heb de laatste tijd nogal te maken met praatjesmakers, valt me op. Ken je ze, die praatjesmakers? Van die luitjes die je van alles op de mouw spelden en beloven maar zodra het puntje bij het gleufje komt, er bar weinig van overblijft? “Vandaag komt me niet zo goed uit maar ik bel je morgen.”
“Nee joh, niet door een garage laten halen, ik regel wel wat onderdelen voor je bij de sloop.”
“Je moet die auto niet laten maken, ik heb wel een mooie auto voor je.”
“Ik heb echt een geweldige baan voor jou.”
Ik zucht er al niet eens meer van. Zo vermoeiend vind ik ze. En daar komt bij dat ik licht onpasselijk word van die putlucht van al die dooie musjes in m’n kast.

Vanochtend werd ik aangehouden door de politie. Ik reed op de snelweg en ja hoor, ineens zo’n blauwe Golf voor me. “Volgen”. Ze zaten niet in zo’n opvallende Volvo, nee, zo’n onopvallende sneaky Golf. De stiekemerds. Terwijl ik ze volgde naar het tankstation bedacht ik me wat ik in hemelsnaam fout had gedaan. Ik had de cruise control op 120 km/u staan, ik droeg m’n gordel, de verlichting was aan, m’n haar zat goed en ik had mijn wapens keurig in de koffer opgeborgen in de dubbele bodem van de kofferbak. Kortom, ik was errug benieuwd waarom de mannen in de reflecterende pakken mij wilden spreken.

‘Goedemorgen meneer’, zei de agent vriendelijk. ‘Mag ik uw papieren even zien?’ Ik overhandigde hem mijn papieren en vroeg waarom ik van de weg ben gehaald. ‘We reden net een kleine 6 kilometer achter u en het viel ons op dat u hinderlijk links blijft rijden.’
Ik zuchtte overdreven, schudde m’n hoofd, deed m’n zonnebril af, koppelde mijn gordel los en stapte uit.

‘Vriend’ (ik noem agenten altijd vriend), zei ik. ‘Als er drie banen zijn en ik op de middelste baan rijd, hoe kan ik dan links rijden? En hoezo hinderlijk? Zover ik kon zien reden er rechts nogal wat vrachtwagens, wat busjes met karren en een stel langzaam dan mijzelf rijdende auto’s. Om dan continu van baan naar baan te moeten wisselen, dat is pas hinderlijk. En trouwens, dan verbruik ik meer brandstof, slijten de banden meer en kost het mij dus gewoon meer geld. Ga maar na, een slingerende weg is veel langer dan een rechte weg, toch? En nu ik u toch spreek, waarom rijden jullie eigenlijk in die onopvallende auto’s? Gaat het jullie nou om de veiligheid op de weg of is het jullie te doen om geld binnen te halen? Ik bedoel, niemand zal rare capriolen uithalen als ie zo’n opvallende Volvo ziet wat dus betekent dat het veiliger op de weg is. Maar jullie moeten zoveel mogelijk bekeuren hè? Geef maar eerlijk toe.’

‘Meneer, u bent een praatjesmaker.’, zei de agent. Inmiddels licht geïrriteerd.
‘Nah, da’s ook toevallig!’, riep ik enthousiast uit. ‘Ik heb de laatste tijd nogal te maken met praatjesmakers, valt me op. Ken je ze, die praatjesmakers? Van die luitjes die je van alles op de mouw spelden en beloven maar zodra het puntje bij het gleufje komt, er bar weinig van overblijft?’ …………………………………….

Blogliefje

Er zijn niet zo heul veul mensen met mijn telefoonnummer in hun bezit. En er zijn nòg minder mensen in het bezit van mijn nummer die ik niet vleselijk ken. Dat zijn er namelijk maar drie. Drie mensen op de hele wereld met mijn nummer in hun foon die ik nog nooit ontmoet heb! Nou, dan heb je het wel gemaakt hoor! Één van die mensen is Marga, ook wel bekend als m’n blogliefje.

Als ik me niet vergis viel Marga op 22 april 2014 voor m’n charmes m’n prachtlijf m’n geld m’n schrijfsels. Niet geheel toevallig een anekdoot over mijn fijne geschapenheid. Ze reageerde met bovenstaande foto en ik vond (vind) dit een mooie foto. Hierna raakten we meer en meer in elkaar geïnteresseerd, kregen we beter en beter contact en had ik haar 20 jaar geleden ontmoet, tja, wie weet? Ik was toentertijd redelijk bij haar in de buurt immers. Marga is een vrouw naar mijn hart. En dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat ze mij de knapste man alive lollig vindt. En ik haar ook. Wij reageren soms op hilarische, en vaak dubbelzinnige, wijze op elkaar. Ik vind dat mooi, ik zie haar dan denkbeeldig in een deuk giechelen en zelfs andere lezers van mijn jolijtsite genieten zo nu en dan mee. En zo hoort het toch ook gewoon te zijn, lieve mensen!?

De bodemlijn is dat ik vind dat Marga een schat van een vrouw is. Een moeder die het heel lang alleen met haar zoontje heeft moeten rooien met alle ups en downs die hiermee gepaard gaan. En met een lange afstand relatie die binnenkort voorbij zal zijn. De lange afstand, dat is. Maar waar ik het meest van onder ingedrukt ben is haar schrijfstijl. Zij kan prachtig schrijven. En dan moet je haar emotionele stukken eens lezen! Ik mocht willen dat ik de helft van haar vermogen om gevoelige stukken te schrijven bezat. Lees zelf maar eens. read Marga

Maarrrrrrrrrrrrr, er is altijd een maar, ze heeft natuurlijk ook een negatieve kant. Ze houdt niet van tetten. Of eigenlijk van het woordje tetten. Nah, dat snap je toch niet? Terwijl ze zelf gezegend is met 2 prachtexemplaren! Wie houdt er nou niet van tetten? Ze adviseerde mij zelfs ooit om het niet over tetten te hebben in het gezelschap van vrouwen. Pffff, kijk eens hoe succesvol ik bij de vrouwtjes ben! Oh wacht……………

Hoe moet ik ze dan noemen? Titten? Totten? Oh joh! Ik ken daar nog een leuk liedje over!!

Marga, ik hartje je.

We blogliefje’en!

Groninger

Mag ik je voorstellen, toekomstig topcoach; Marcel Groninger.

Marcel en ik gaan een long way back. Ik geloof dat het in de D’tjes was dat hij bij mij in het team kwam. Een lang, houterig ventje. Van de andere kant van de stad. Beetje vreemde eend in de bijt in het team van vooral buurtjochies. Maar voetballen kon ie! Hij bleek de ontbrekende link te zijn in het te vormen superteam van trainer Jan M. Marcel was de onbetwiste spits. Hij scoorde aan de lopende band en zorgde er mede voor dat ik als keeper in wezen nooit een drol te doen had. Ik kan me een seizoen herinneren van 105 voor en maar 5 tegen.

In de B’ers ging ik van voetbal af, Marcel bleef. Ik ben hem daarna een tijdje uit het oog verloren. Tot ik hem eens vanaf de zijlijn bij een toernooi voor 1^e elftallen als een baas op het middenveld zag heersen. Een grote, stevige, irritante vent waar de arrogantie vanaf droop. Mooie voetballer met een geweldige trap. Een plaag voor tegenstanders.

Mijn leven ging verder in een ander deel van Nederland en van Marcel hoorde, zag of vernam ik weinig. Af en toe was m’n moeder hem tegengekomen en kreeg ik de groeten maar daar hield het wel mee op. Ik had geen idee wat hij voor werk deed maar ik stond er in elk geval niet van te kijken dat hij voor het trainersvak had gekozen.
Met Be Quick werd hij in 2013 kampioen van de Hoofdklasse C. Een enorme prestatie. Ik vond zijn telefoonnummer op de website van de club en ik stuurde hem een felicitatie sms. Ik kreeg zowaar antwoord terug.
In ditzelfde jaar werd Marcel zelfs verkozen tot beste amateurtrainer van Nederland. Ik zie hem daar nog staan naast Frank de Boer en Louis van Gaal. Ik had er een trots gevoel bij, dat zal ik eerlijk zeggen.

Marcel werd trainer van HHC Hardenberg, een topklasse club. En ook hier was hij redelijk succesvol met als hoogtepunt het bereiken van de kwartfinale van het bekertoernooi 2015/2016 door winst op eredivisionist NEC. Na 3 seizoenen heeft hij HHC Hardenberg verlaten om komend seizoen assistent-trainer te worden van Ernest Faber bij FC Groningen. En dan hoef ik niet uit te leggen dat het nog een kwestie van tijd is voordat hij hoofdtrainer van een eredivisionist is. En daarna een Europese topclub, daar ben ik van overtuigd.

Tja, en dan heeft hij natuurlijk een assistent nodig. En laat ik mijzelf daar nou uitermate geschikt voor vinden. Natuurlijk heeft Marcel weet van mijn trainerscarrière. Natuurlijk weet Marcel dat ik mijn team van 0 naar een kampioenschap geloodst heb. Natuurlijk weet Marcel dat ik op mijn hoogtepunt ben gestopt. En natuurlijk weet Marcel dat ik een enorm tactisch brein ben. Ik ben tenslotte niet voor niets tegenwoordig de Johan Cruijff onder de voetbalkijkers. Ik kijk 5 stappen vooruit. Natuurlijk weet hij dit alles.

Nu hoef ik niet gelijk bij de eerste de beste topclub als assistent aan de slag hoor maar Marcel, wanneer je bondscoach wordt, je hebt m’n nummer!

We topcoach’en!

Bijna!

Hier de straat over en achter de flat ligt een mooi veld. Een mooi voetbalveld, vinden m’n jongens. En daar hebben ze eigenlijk wel gelijk in. Mooi onderhouden en vooral GEEN hondenpoep! Het duurde vandaag dus ook niet lang dat wij gedrieëlijk met de bal naar dit veld liepen. Het overschieten verveelde nogal gauw, ‘wie scoort moet keepen’ werd het. Ze weten dat papa de beste keeper van de wereld is maar dat maakte niets uit voor Messi en Vorki (wij zijn zóóóóóóó lollig). Terwijl ik elke bal uit alle hoeken en gaten van de goal met de ene showduik na de andere uit diezelfde goal hield kwam er plotseling een jongetje naar ons toegelopen. “Mag ik meedoen?”, vroeg hij heel netjes. “Ja hoor.”, zeiden wij alledrie in koor. “Ik ben Sam, dat is Teun en dat is papa.”, stelde Sam ons netjes voor. “Ik ben boy (naam bekend bij de redactie).

Vanzelfsprekend kon ik mijn keeperklasse niet blijven tonen en liet ik zo af en toe klungelig een balletje glippen. De jongens hadden schik en ik eigenlijk ook. Maar het blijven kinderen hè? Dit spel ging ook vervelen. We moesten een partijtje doen! Wij tegen papa! Zucht……….. “Okee, maar dan ben ik Johan Cruijff.”, waarschuwde ik ze. “Ehm, weetnie hoor maar die is dood.”, reageerde Teun op zijn typisch Teuns. Bloed (note to self; teennagels knippen!), zweet (warm!) en tranen (van het lachen) kostte me het om er een gelijkspel uit te slepen. Ik was kapot. Ik moest even rusten.

De jongens voetbalden verder, ik bekeek ze vanaf een bankje met een sigaartje op de lip. Plots kwam een vrouw naast me zitten. “Hallo.”, zei ze vriendelijk. “Hallo.”, antwoordde ik op de automatische piloot terug en keek nonchalant opzij. HALLOOOOOO!!!!! Goeiendag zeg! Von Stoothausen! 😍😍😍
“Ik ben de moeder van boy (naam bekend bij de redactie), ik ben woman (naam bekend bij de redactie)”, en ze stak haar hand uit. Gretig schudde ik haar hand en vertelde haar mijn naam. We raakten aan de praat, de jongens raakten niet uitgeput. Mooi zo, dacht ik. Hoe meer ze vertelde, hoe meer geïnteresseerd ik raakte. Ik vertelde haar van mijn situatie en zei terloops dat ik nu in mijn jachtseizoen zit. Ze giechelde en pakte m’n arm eventjes vast. “Gekke vent!”
Mijn hemel, dit kon wel eens raak zijn, dacht ik.

Het was tijd om te gaan, ik riep de jongens. We namen afscheid van boy (naam bekend bij de redactie) en woman (naam bekend bij de redactie). Terwijl we wegliepen spookte er van alles door m’n hoofd. Zou ik het doen of zou ik het niet doen? Ik besloot het te doen. Ik draaide m’n hoofd richting het bankje. “Zeg woman, zullen we binnenkort samen een kopje koffie drinken?”
“Ik drink geen koffie.”, antwoordde ze. ……………………………………………………………

“Nou, dan niet!”, riep ik haar toe en ik trok de jongens mee.

Tja, kom op zeg. Je kunt dan ook gewoon iets anders nemen, of niet dan? Tssssss, ik lust geen koffie……….. Ik wens de volgende kandidaat meer succes hoor.
Tis ook altijd hetzelfde met die vrouwen. En dan zeggen ze dat ik vrouwen geen kans geef.

We bijna’en!

Eenzaam

Ja, ik geef het toe, ik ben schuldig. Ook ik doe aan vooroordelen. Over het algemeen probeer ik overal redelijk neutraal in te staan nee hoor, ik ben altijd de eerste met mijn mening klaar en probeer ik de altijd aanwezige twee kanten van een verhaal aan te horen. Maar er zijn natuurlijk grenzen. Een beetje vent kijkt niet naar Geer en Goor. Sterker nog, een beetje vent ergert zich kapot aan de overdreven homoheid van Joling en aan de aandachthoerderij van Heukeroth. En je kunt veel van mij vinden maar een beetje vent, dat ben ik zeker!

Sinds ik op Nu.nl de achterklap lees weet ik alles van ze. En van hun strapatsen. De (mislukte?) botoxbehandelingen van Gerard bijvoorbeeld. Serieus, wil hij er nu echt uitzien als een slecht geschminkte filmChinees ofzo? En dat gejank van Gordon in de media over zijn relaties, zijn muziek, zijn ruzies. Man, kap daar ’s mee, nobody gives a fuck!
Maar goed, samen zijn ze ijzersterk. Eerlijk is eerlijk. Al die Geer en Goor-programma’s lopen als een tiet en ze worden heul erg goed bekeken. Die John de Mol kon er nog wel eens schathemeltje rijk van worden. Geloof mij maar!

Ik vind het wijvenprogramma’s (zoals tegenwoordig heul erg veul op tv, programmamakers!) en ik kijk het dus ook niet. Is niet helemaal waar hoor, ik heb een paar weken geleden ook al een aflevering gezien. Maar eh, ssssst! Ik ben tenslotte een beetje vent. En ik heb ook geen zin om me te ergeren tijdens tv kijken.
Gisteren viel ik er tijdens het zappen middenin. Ik herkende mien geboortestàààd en bleef hangen. Ze hielpen 3 eenzame, bejaarde vrouwen aan gewoon een leuke dag. Gewoon even uit de eenzame sleur van elke dag en lang leve de lol. Gewoon even weer zin in het leven. Opzouten met de eenzaamheid. Ik vind dat mooi. En ik vond ook mooi om te zien hoe ze dat deden. Gevoelig aan de ene kant en lekkere rauwe humor aan de andere kant. M’n hart smolt. Mooi!

En nu ik hiero toch door het stof ga, die Gordon is eigenlijk best lollig. En die Joling heeft eigenlijk best wel een aanstekelijke lach. Ik ben stiekem een beetje fan van ze geworden. Sterker nog, ik denk dat ik een hilarische, tranen over de wangen, pies in de broekdag met die 2 zou hebben.
Maar ja, ik ben nog niet bejaard…………….😞

We eenzaam’ en!

I kill me

De vaste lezer weet het inmiddels maar die andere 17,99,999,993 lezers waarschijnlijk nog niet dus voor hen zal ik het nog een keer uitleggen. Ik heb humor. Of eigenlijk, ik kan enorm om mezelf lachen. Nee, eigenlijk is het dat ik me enorm goed zelf kan vermaken. Ik ben vanzelfsprekend veel alleen dus lijkt me dat een goede eigenschap. Nou ja, lang verhaal.
Het komt er op neer dat ik soms ineens en ook uit het niets een slappe lach kan krijgen. En dan zo’n slappe lach waarvan de tranen me in de ogen springen. Ik denk aan iets, ik zie iets of ik hoor iets lolligs en je kunt mij opvegen. Een kwartier lang! En dan is het een uur of wat over en sta ik onder de douche en ja hoor, daar ga ik weer. Gestrekt. Oh man, prachtig is dat.

Mijn iPod staat bol van de muziek maar er staat ook flink wat humor op. Hans Teeuwen, Herman Finkers, Jochem Myjer en ook Koot en Bie. Ik kocht (kreeg?) ooit de dubbel ceedee ‘De lachste van van Kooten en de Bie’ en lieve lezer, dat is hilarisch materiaal. Omdat ik al mijn cd’s op de iPod heb geknald, zat ook deze erbij. En zo af en toe tussen de nummers door komt zo’n lolfragment van dit briljante duo voorbij. Zo ook afgelopen week. Ik zat rustig op de bank aan een bak koffie, het was tenslotte ochtend.
Na wéér een wereldhit (ik heb niet anders, duh.) kwam “Op de radio” van de heren. Een fragment waarin Kees een radiopresentator is en Wim eerst een gast en later een inbellende vrouw is. Nou ja, lang verhaal met veel taalverzinselen en woordgrappen. Maar aan het einde mag de inbellende vrouw nog een verzoeknummer aanvragen. ‘Nou, doe maar iets romantisch’, zegt ze. ‘Ok, dan komt hier Melviiin Rosbief met zijn laatste hit ‘I wanna fuck you.’
Ik proestte mijn koffie over tafel. Melvin Rosbief! Whoehahahahaha. Hilarische naam! Ik lag dubbel.
Nou, en dan heb ik ongeveer een kwartier nodig om bij te komen. Om later onder de douche weer helemaal en compleet in een scheur te liggen.

Hier moest ik wel iets mee doen, dacht ik. Ik veranderde mijn naam op de sociale mediaas in Melvin Rosbeef en lag bij voorbaat al in een stuip om de reacties. En dat duurde niet al te lang, kan ik melden. Whoehahahahaha.
De leukste was wel van moeke. “Wie is die vent? Die ken ik helemaal niet. Hoe komt die vent aan foto’s van Sam en Teun? Snap d’r niks vàààààn.” Whoehahahahaha.
Man man, ik ben me d’r ook eentje hoor!

Het radiofragment is niet te vinden maar hieronder wèl de laatste hit van Melvin Rosbief. Geniet van de hoogstaande tekst.

We Melvin Rosbeef’en!

Ramadan

Het is bijna weer zover. De tijd is weer gekomen dat een stel mensen een maand lang vrijwillig gaan afzien. Prima, geen probleem mee. Laat ik voorop stellen dat ik vind dat iedereen mag aanhangen of belijden of hoe je het ook wilt noemen wat ie wil. Maar thuis. Niet in de openbaarheid. Dus ook de Ramadaanse medemens. Ik vind het prima dat, uit respect voor de armen op de wereld, ze overdag niet eten, drinken, roken en neuken. Wat trouwens helemaal nergens op slaat want de armen hebben ’s nachts ook niet te eten, te drinken en te roken. En neuken……nou ja, dat doen ze waarschijnlijk wel. Maar dat terzijde.

Maar lieve Ramadanen, moet de hele wereld dit weten? Het hoeft toch allemaal niet zo opzichtig? Doe het lekker in je privé. Wat ook weer geldt voor alle religieuzen trouwens.

En de hamvraag rijst al snel; Moet ik rekening houden met de Ramadaanse medemens? Op het werk bijvoorbeeld? Het antwoord daarop is kort en al even duidelijk: NEE. Ik heb geen boodschap aan iemands vrijwillige afzien tijdens werktijden. Dan moet er gewerkt worden. En kan ik er niet iemand bij hebben die er ineens even tussenuit knijpt om te bidden. Of even? Ik heb het opgezocht en even snel een schietgebedje doen is het niet. NEEN! Het is een heel uitgebreid pakket van handelingen.

bron: Marokko.nl
Voorbereiding tot het gebed: Het is niet toegestaan het gebed te verrichten zonder te voldoen aan een aantal voorwaarden. Is hier eenmaal aan voldaan dan kan men in het aangezicht van Allah soebhanahoe wa Ta’la staan. Reinheid: Dit houdt in: het schoon zijn van het lichaam, de kleding en de plaats waar het gebed wordt verricht. Bedekken van de geslachtsorganen: In geval van de man is hij verplicht om tenminste bedekt te zijn vanaf zijn navel tot over de zijkant van de knie. Het lichaam van de vrouw moet totaal bedekt zijn, op het gezicht en de handen na. Juiste tijd: Het gebed moet op de juiste tijd worden verricht. Het is niet toegestaan om het gebed eerder te verrichten. Richting Ka’bah: Het gebed moet gedaan worden met het gezicht in de richting van de Ka’bah in Mekka. ( vanuit Nederland moet men bidden naar het zuidoosten ) De woedoe (kleine wassing): Alvorens met het gebed te beginnen moet men de woedoe (kleine wassing) verrichten. De woedoe (kleine wassing) wordt gedaan naar het voorbeeld van de profeet Mohammed (vzmh). Hieronder volgt de beschrijving van hoe de woedoe moet worden verricht.

Eerst maakt men de intentie (voornemen van gehoorzaamheid aan de wil van Allah) daarna wordt het volgende uitgesproken: Bismillahir rahmanir rahiem ( in naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle)
Daarna begint men drie keer grondig de handen te wassen
Daarna wordt drie keer de mond gereinigd, waarbij de tanden door er overheen te wrijven schoon worden gemaakt.
Daarna worden drie keer de neusgaten gewassen
Daarna wordt het gezicht gewassen, van voorhoofd tot kin en van oor
Daarna worden de armen tot aan de ellebogen gewassen. ( de rechterarm eerst )
Daarna wordt met de palm van de rechterhand een kwart deel van het hoofd bevochtigd.
Daarna worden de oren gewassen
Tenslotte wast men drie maal de voeten tot de enkels. ( de rechter voet eerst )

De verrichting van het gebed: Het gebed kan door een ieder alleen worden verricht. Als twee of meer personen samen zijn vormen zij een Djama’ah (een gemeenschap) en moeten zij samen bidden. Een van hen treed hierbij op als Imam (voorganger). Elk gebed bestaat uiteen aantal eenheden (Rak’ah). Hieronder staat het verplicht aantal Rak’ah vermeld. Het is Soennah (naar het voorbeeld van de profeet Mohammed (vzmh) om buiten dit verplichte gedeelte nog een aantal extra Rak’ah te verrichten.

Tijd van het gebed: Rak’ah: Fadjr 2 Zoehr 4 ‘Asr 4 Maghrib 3 Isja 4

Hieronder volgt de beschrijving van hoe het gebed moet worden verricht.
Men heft beide handen op tot aan de oren en zegt: Allahoe Akbar (Allah is de grootste)
Het gebed is begonnen, men staat nu in de stand die Qijam genoemd wordt. in deze stand worden drie verschillende gebeden gereciteerd:

As-Sana (lofprijzing van Allah) Soebhanaka Allahoema wa bihamdik wa tabaraka kasmoek wa Ta’ala djadoek wa la ilaha ghairoek (Heilig bent U, o Allah, en lof zij U, en gezegend is Uw naam en hoog is Uw roem, er is geen god behalve U) Aoedzoe billahi minasj sjaitaanir radjiem (ik zoek mijn toevlucht bij Allah tegen het kwade van Satan de vervloekte)
Nu reciteren we het eerste hoofdstuk uit de Koran, Al-Fatiha
Bismillahir rahmanir rahim in naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle
Alhamdu lillahi rabbi-l-‘alamien Alle lof zij Allah, de Heer der werelden
Arahmanir rahim de Barmhartige, de Genadevolle
Maliki yawmi-d-din Meester van de Dag des Oordeels
Iyy’aka na’buddu wa iyy’aka nasta’in U alleen aanbidden wij en U alleen smeken wij om hulp
ihdina-s-sirata l-mustaqim leid ons op het rechte pad
Sirata l-ladhina an’amta ‘alayhim ghrayri l-mardubi ‘alayhim wa la-d-d’alin het pad dergenen aan wie Gij gunsten hebt geschonken, niet dat van hen op wie toorn is nedergedaald, noch dat der dwalenden.

Hoofdstuk Al-Fatiha is een essentieel onderdeel van het gebed en komt iedere Rak’ah terug.
Nu reciteren we een ander hoofdstuk uit de Koran Dit gebed is vrije keus, hier kan ieder vers uit de Koran worden gereciteerd.
Gelijk na de laatste recitatie buigen we ons naar de gebogen houding (Qijam) met de woorden: Allahoe Akbar (Allah is de grootste) Nu bevinden we ons in Roekoe, in deze positie zeggen we drie maal: Soebhana rabbijal Adziem (Heilig is mijn Heer de grote!) Vervolgens gaan we terug naar de staande houding (Qijam) met de woorden: Sami allahoe liman hamidah (Allah verhoort hem, die Hem looft)
In deze positie zeggen we: Rabbana wa lakal hamd (Onze Heer, alle lof zij U) Vanaf de staande positie gaan we naar de Sadjdah. Terwijl we dit doen zeggen we: Allahoe Akbar (Allah is de grootste)
In de Sadjdah houding zeggen we drie keer: Soebhana rabbi-jal a’la (Heilig is mijn Heer, de allerhoogste) Vervolgens zeggen we: Allahoe Akbar (Allah is de grootste) en nemen de zittende houding aan
We zeggen weer: Allahoe Akbar (Allah is de grootste) en gaan terug naar de Sadjdah
In de Sadjdah houding zeggen we drie keer: Soebhana rabbi-jal a’la (Heilig is mijn Heer, de allerhoogste)
De eerste Rak’ah is hiermee ten einde gekomen.

Voor de tweede Rak’ah zegt men weer: Allahoe Akbar en staat op naar de Qijam houding. In de tweede Rak’ah begint men gelijk met Al-Fatiha (het voorafgaande gedeelte van de eerste Rak’ah vervalt nu) Na Al-Fatiha wordt weer een vers uit de Koran gereciteerd, waarbij men weer vrij is in keuze. De tweede Rak’ah is voor de rest hetzelfde als de eerste.
Nadat de tweede Rak’ah is beëindigd, d.w.z. na de tweede Sadjdah van de tweede Rak’ah, zeggen we Allahoe Akbar en nemen de zittende positie aan voor At-asjah-hoed. Deze houding heet Qa’dah. In deze houding zeggen we At-asjah-hoed: At ta hijatoe lillahi was-salawatoe wa tajjibatoe Alle aanbidding in woorden, daden en bezittingen weergegeven komt Allah toe. Assalamoe alaika ajoehan nabijoe Vrede zij met U, o Profeet wa rahmatoelahhi wa barakatoehoe en de genade van Allah en Zijn zegeningen Assalamoe alaina wa alaibadilla-hi-s-salihien Vrede zij met ons, en met de ware dienaren van Allah Ashadoe ella Ilaha Illa Allah Ik getuig dat er geen god is dan Allah wa ashadoe enna Mohammeden ‘abdoehoe wa rasoeloeh en ik getuig dat Mohammed zijn dienaar en boodschapper is Na de At-asjah-hoed beëindigd te hebben kunnen zich de volgende drie gevallen voordoen:

Het gebed telt 2 Rak’ah: In dit geval gaat men na de At-asjah-hoed in dezelfde positie door met de Tasliem (vredeswens einde gebed).
Het gebed telt 3 Rak’ah: In dit geval staat men na de At-asjah-hoed op in staande positie (Qijam) en herhaalt de tweede Rak’ah met het verschil dat er nu alleen Al-Fatiha gereciteerd wordt en geen tweede vers. Na de At-asjah-hoed gaat men in dezelfde positie door met de Tasliem (vredeswens einde gebed).
Het gebed telt 4 Rak’ah: In dit geval staat men na de At-asjah-hoed op in staande positie (Qijam) en herhaalt men zijn derde Rak’ah nog een keer. Na de At-asjah-hoed gaat men in dezelfde positie door met de Tasliem (vredeswens einde gebed). Tasliem (de vredeswens)

Bij ieder mens zijn constant twee engelen aanwezig die alle daden vanaf de geboorte tot aan de dood optekenen. Allah leert ons dat niets hen ontgaat. Zij schrijven het levensboek van de mens tot aan het kleinste detail. Het boek zal als getuige dienen in het hiernamaals op de Dag des Oordeels, en ieder mens die op aarde heeft geleefd zal zijn levensboek kunnen lezen. Bij de afsluiting van het gebed worden deze engelen begroet:
Men wend eerst het hoofd naar rechts en zegt tegen de engel aan de rechterkant: Assalamoe alaikoem wa rahmatoellah (Vrede zij met U en de genade van Allah)
Dan wend men het hoofd naar links en zegt tegen de andere engel: Assalamoe alaikoem wa rahmatoellah (Vrede zij met U en de genade van Allah)
Hiermee is het gebed beëindigd.

Zoals je ziet is dit niet even in een poep en een scheet gedaan. En als we de gebedstijden erbij pakken, zien we dat die om en nabij 03.22 uur, 05.20 uur, 13.33 uur, 18.01 uur, 22.00 uur en 23.30 uur zijn. Oja, en tijdens het gebed mogen ze niet gestoord worden.
Nou, lieve Ramadaanse collegae, ik dacht het dus even niet. Tijdens werktijden moet er gewerkt worden en is er weinig tot geen plaats voor privédingetjes. Dat daar geen misverstanden over bestaan.

En nog iets. Prima dat de Ramadaanse collegae ’s nachts eten, drinken, roken en neuken maar ik wens wel gewoon om 07.00 uur afgelost te worden na mijn nachtdienst.
Ik denk, ik zeg het ff.

Reach

Soms kom je iemand tegen in het leven die je iets bijbrengt. Ik ben vaak die iemand voor anderen maar ik zou liegen als ik zeg dat niemand mij nog iets kan bijbrengen. Ja ècht!
Zo ontmoette ik een tijdje terug een vrouw en we raakten redelijk close. Dag in en dag uit kletsten we uren over van alles en nog wat. Vaak tot diep in de nacht zaten we op afstand tegenover elkaar en kletsten we ronduit. Leuke, interessante en leerzame tijd was dat. En zij heeft mij toch wel het één en ander bijgebracht, daar hoef ik niet moeilijk over te doen. Net als ik haar het één en ander heb bijgebracht trouwens, daar ben ik ook van overtuigd. Met grote regelmaat waren we het niet eens met elkaar en dan ging het even hard tegen hard om een minuut later weer hard om elkaar te lachen. Leuke, interessante en leerzame tijd.

Waar we het steevast over eens waren was muziek. En dan vooral lekkere muziek. Soulmuziek. Funky muziek. Fijne beweegbare muziek. Ik heb een nieuw ceedeetje gemaakt voor in de auto (ja, ik knal nog 140 nummers op een cd, noem me maar een ouwe lul). En onderstaand nummer staat er ook op. En mensen! Is dit een lekker nummer of is dit een lekker nummer?! Ik hoorde ‘m gisteren voor het eerst in de auto en dat klinkt toch net even weer anders dan op laag volume via m’n speakers thuis. De hele weg heen en de hele weg terug stond ie op repeat en funkte ik die snelwegje.

Ik kende het nummer niet, zij was het die mij ermee kennis liet maken. Pfffff, dat iemand mij nog iets over muziek kan bijbrengen? Hoe is het mogelijk? De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

We reach’en!

Ik doe iets fout

Ik las gisteren een artikel over bloggers die gratis leven. Nou ja, een artikel? Ik las de eerste 12 zinnen. Want toen viel m’n bek open. (van verbazing was dat trouwens hoor. Niet dat je denkt dat ik een te zware onderkaak heb ofzo.) Ik sloeg mezelf voor m’n kop. (een licht tikje was het hoor. Niet dat je denkt ik mezelf neer hoekte.) Hoofdschuddend heb ik een kwartier lang voor me uit zitten staren. (wat eigenlijk nog best lastig was. Probeer het maar eens, ergens naar staren terwijl je met je hoofd heen en weer slingert.) Hoe heb ik zo kunnen slapen al die jaren? Hoe heb ik al die jaren het fout hebben kunnen doen? Ik kon er met m’n pet niet bij.

Het meiske in het artikel maakt foto’s van zichzelf met een bepaald kledingstuk aan, plaatst deze foto op haar Instagram (sinds wanneer is dat een weblog? Heb ik een memo gemist?) en ze laat zich dus gewoon betalen door het bedrijf van datzelfde kledingstuk. HOE. BRILJANT. IS. DAT? Zo gaat zij dus al een jaar of wat gratis door het leven. Nou, dat wil ik ook! Eens even zien bij welke bedrijven ik eventueel een succesje kan boeken.

Zeg Peugeot®, ik rijd al 20 jaren met erg veel plezier jullie merk. Ik begon met een Peugeot® 205, de laatste 12 jaar met mijn Peugeot® 306. Het is de beste auto die ik ooit heb gehad. Nooit problemen mee. Starten en rijden. Dat er al 3 keer een nieuwe uitlaat onder moest, dat nu de koppelingsplaten aan vervanging toe zijn en dat ie hier en daar wat rammelt, ach, wie maalt daar om? Hij loopt tegen de 3 ton aan en dat voor een benzinemotor!
GE-WEL-DI-GE auto’s, die van Peugeot®! Anders gaan jullie de Formule 1 in? Geheid succes!
Ga vooral zo door! (klim even in de mail, dan kunnen we afspraken over de vergoeding maken)

Oh wacht! Hé Levi’s®, hoestie? Wat maken jullie fantastische spijkerbroeken. En dan vooral de Levi’s® 501 natuurlijk. Die zitten toch als gegoten? Heeft iemand jullie dat ooit verteld? Ik loop er al zeker 30 jaar in. En mijn uitstapje naar PME™ moeten jullie mij maar even vergeven. Toen zij met die smalle pijpenonzin kwamen, ben ik rennend naar jullie teruggekomen. Niet zo fijn als een Levi’s® 501 (spreek uit als ein), dat zeg ik!
GE-WEL-DI-GE broeken, die van Levi’s®! En die knooprits, fantastische uitvinding!
Ga vooral zo door! (klim even in de mail, dan kunnen we afspraken over de vergoeding maken)

NEEEE! Adidas® natuurlijk! Als er iemand een ambassadeur voor Adidas® is, ben ik het wel. En laten we eerlijk zijn, Adidas®, ben ik er persoonlijk niet verantwoordelijk voor dat jullie heden ten dage de verkoop van dè Run DMC-schoen weer explosief hebben zien stijgen? Ik dacht het wel hè? Hier, op deze plek, schreef ik een dikke 4 (VIER!) jaar geleden dat ik terug ging naar mijn wortels en bij die wortels horen de Stan Smith® en later de Superstar® van jullie prachtmerk Adidas®. En kijk nu eens om jullie heen? Iedereen, maar dan ook echt IEDEREEN loopt op die Adidas® schoenen. Ik werd zelfs laatst bij het schoolplein aangesproken door een jochie. “Hé, die schoenen heeft mijn zusje ook. U heeft meisjesschoenen!” Heb ‘m een bitchslap gegeven.
Ik vind dat mooi. Mooi om te zien dat iedereen, maar dan ook IEDEREEN, erachter is gekomen dat Adidas® perfecte schoenen maakt. Iets wat ik al dik 35 jaar weet. Trouwens, voetbalschoenen? Adidas® natuurlijk. (en zwart!) Hardloopschoenen? Adidas® natuurlijk! Trainingspakken? Adidas® natuurlijk. Sportsokken? Adidas® natuurlijk! Eigenlijk alles wat je ook zoekt voor het sporten, kijk gewoon bij Adidas® en je slaagt zonder twijfel.
GE-WEL-DI-G sportmerk, dat Adidas®.
Ga vooral zo door! (klim even in de mail, dan kunnen we afspraken over de vergoeding maken)

Zo! En nu ga ik rustig achterover leunen.

We gratis lev’ en!

Ik ga zonnebanken

Ik ga een zonnebankkuurtje volgen. Die dikke widde pokkel kan wel weer een zomersbruine teint gebruiken, vind ik.
Want als ik eerlijk ben, het prachtlijf ziet er niet uit. Sta ik me daar dagelijks blootgetorsd en in spannende thong flink uit het zweet te sloffen voor de spiegel, kijk ik tegen mijn vaal blanke lijf aan. En wèl een bruine kop hè?! BAH!

Elke man oefent voor de spiegel zijn ‘vraaggezicht’ (are you tokking to me?). Of rolt met zijn borstspieren van links naar rechts en weer terug. Of doet de ‘kapstok’. Of drukt zijn mee-eters uit. En ja, ik doe dat dus ook. Ik ben tenslotte ook maar de man der mannen. Maar bijna dagelijks kruipt maagzuur mijn keel in als ik dat witte lijf van me zie. GATVER! Terwijl de oplossing zo eenvoudig voor de hand ligt. Gewoon een zonnebankkuurtje. Daar hoef je je heus niet voor te schamen. Daar is ook niets gay aan, zoals veel bekrompen geesten denken. Het is gewoon een kwestie van lichamelijke verzorging en het onderhouden van jouw eigenste tempel.

En dat is precies wat ik dus ga doen. Maar natuurlijk ga ik niet naar zo’n standaard zonnebankstudiootje waar het plebs naartoe gaat. Neen! Ik ga naar een exclusieve toko. Zo eentje waar je maar 1 keer per jaar toegang krijgt. Waar je op een echt intake gesprek moet komen. Waar de kuur volledig op jouw huidtype aangepast wordt. Waar je persoonlijke aandacht kan verwachten en ook krijgt. Kortom, een toko waar iemand van mijn statuur heen gaat als de tijd weer is gekomen.

Volgende week donderdag volgt mijn eerste sessie en volgens mijn des –en wiskundige berekening moet ik 15 juni volledig zomerklaar zijn. Want dan zullen mijn psoriasisvlekjes wel weer verdwenen zijn.

We zonnebank’en!

Max V.

Ach kom, laat ik dan ook maar even mijn mening geven over Max V. Heel Nederland heeft het tenslotte al gedaan. Het schijnt een fantastisch unicum te zijn dat hij gisteren een ronde heeft gewonnen. En ik vind het ook geweldig voor hem hoor. Maar het zegt mij niet zoveel. Ik heb helemaal niets met formule 1. Ik ben van mening dat een coureur alleen maar hoeft te sturen, gas te geven en te remmen en dat ‘de computer’ 90% van het werk doet. Ik vind dat geen sport.
(Èèèèèèèèèèn ophef in 3……2……1……) 😬

Natuurlijk speelt ook mee dat ik me niet kan identificeren met de sport. Ik bedoel, mijn voiture haalt met ontzettend veel geluk de 175 km/u en dat vind ik al veel te hard. Sjees, ik word een ouwe lul. ☹️
Voetballen, basketballen, tennis, wielrennen, waterpolo, curling, schoonspringen, petanque, dat zijn sporten die ik zelf kan uitvoeren en waar ik dus meer binding mee heb. Autosport is voor de gewone Jan Doedel niet weggelegd en daarom vind ik het geen sport.

Maar goed, dat doet natuurlijk niets af aan zijn prestatie(s). Het mannetje heeft nog maar pas haar rond de piel en hij rijdt zo’n miljoenenbolide toch maar mooi even als een baas. En dat is knap. Nee, dat is heel knap.
Zoals ik hier en daar lees, wordt hij binnen afzienbare tijd de nieuwe wereldkampioen. En, chauvinistisch als ik ben, dat is übercool natuurlijk. En als ik heel eerlijk ben, ben ik sinds gisteren een klein beetje fan geworden. Niet dat ik nou voor de tv ga zitten als er weer een race is, maar Max heeft het bij mij toch al tot ‘teletekstsporter’ geschopt. Dat wil zeggen dat ik de uitslag in de gaten ga houden. En dat zegt al heul veul heur!
Ik zeg, maak van dat Formule 1 een Olympische sport en ik ben helemaal om.

We Max Verstap’ en!

BN’ers ontdekken mij

~~Met een laf stijfje~~ Vol trots kan ik je melden dat BN’ers mij beginnen te ontdekken! Eindelijk, zou ik bijna willen zeggen.
Op de social media dat is trouwens hoor. Niet in het echte leven. Of nog niet? Wie zal het zeggen? Laat ik het zo brengen; de start van mijn ultieme masterplan, wereldberoemd worden, is in werking gezet. Op Twitter beginnen BN’ers mij te ontdekken om precies te zijn. Dinsdag, tijdens de eerste halve finale van de Eurovisie freakshow, postte ik de tweet “Kan iemand haar make up even opwekken?”. Geen idee meer bij wie hoor. Maar de tweet werd geliked door Rob Kamphues. ROB KAMPHUES! Wie kent hem niet?
Nou, ik. Ja, ken zijn naam wel maar ik heb werkelijk geen idee waar hij bekend van is. Maar ja, boeiuh, ik heb een like ontvangen van een BN’ er! iiiiiieeehaaaaa! 😄😄🤘🏼🤘🏼

Gisteren was er een item over matchfixing in de tennissport op de radio. Aan de telefoon hing Raemon Sluiter. Hij vertelde dat hij ooit wel op zijn hotelkamer gebeld is maar dat hij nooit geld heeft aangenomen om expres te verliezen. Nu heb ik Raemon nooit zien spelen omdat ik finales keek maar kende ik hem van Teletekst; “Sluiter uitgeschakeld in eerste ronde” dus vond ik het een beetje vreemd verhaal. Waarom zoveel jaren tennissen als je er geen hout van kunt?
Ik plaatste bovenstaande tweet en ik mentionede hem hierin. Ik doe dat vaker bij droeve bekende lui in afzeiktweets en meestal hoor ik er nooit iets van terug. Arrogante eikels!
MAAR NIET RAEMON! Hij reageerde gevat en jolig.
En ik duimomhoog dat!
Ik weet zeker dat hij mij vanaf nu in de gaten gaat houden op de social media en dat we vaker lollige interactiviteiten gaan beleven. Hij is eigenlijk wel een OK gast en laten we niet vergeten dat hij Fatima als vriendinnetje heeft! (Raemon, mocht dat over zijn, je mag haar mijn nummer geven) 😉

Dus lieve lezer, na jaren van zwoegen beginnen BN’ers mij eindelijk te ontdekken. Dus mocht ik hier wat minder te vinden zijn, weet je waar het door komt.

We masterplan’en!

Giro di Tegenvaller

Daar zat ik dan in mijn tuinstoel. Tegen half 1. Zonder twijfel de allerbeste plek langs de complete route. Een open plek met uitstekend zicht en vol in het lentezonnetje. Recht voor m’n deur!

Het spande er nog om want de zaterdagmorgen stond in het teken van snel snel snel. De jongens sliepen bij me en Sam moest om 9 uur met zijn eigen team thuis korfballen om daarna direct door te scheuren naar Driebergen om daar nog een helft met een ander team mee te spelen. Het ventje draait zijn hand niet om voor anderhalve wedstrijd met tropische temperaturen, de kanjer!
Oja, en ik had een officiële brief van onze daadkrachtige burgemeester Cees ‘ik wil zo vaak mogelijk met mijn foto in de krant’ van der Knaap ontvangen met de mededeling dat tussen 12.00 uur een 15.00 uur ik mijn huis niet in of uit kon. Geen uitzondering. (daar kom ik nog op terug, blijf lezen!)
Tien over half 12 leverde ik Sam weer af bij mama, een kwartiertje naar huis moest net kunnen. Helaas kopkaas, de rechtstreekse weg was al afgesloten. Zucht, had ik weer……………

Maar ik ben natuurlijk ook niet van gisteren en via een omweg, een stel sluipwegen, 2 fietspaden, wat weilanden en een enkele tuin (sorry nog!) arriveerde ik om vijf voor half één bij mijn oprijlaan. En daar kon ik niet verder. Althans, dat dacht de verkeersregelaar. Ik vertelde de beste man op mijn vriendelijkste toon dat ik daar woon maar hij bleef onverbiddelijk. Ik mocht er niet langs, ik moest mijn auto parkeren en het stuk naar mijn huis lopen. Orders zijn orders, zei hij er zelfs nog bij. Zucht, had ik weer…………..
Bij mij voor de deur klom hij van de motorkap. Ik keek hem niet eens aan toen ik naar de voordeur liep. “Loop jij dat stuk maar terug, flinkert!”, beet ik hem toe. Moeke had intussen het huis schoongemaakt (ik had moeke op visite) en samen liepen we even later gestoeld naar de allerbeste plek langs de route. Moeke vond in de zon iets te zonnig en zocht een plekje in de schaduw aan de overkant van de weg. Ik had haar verteld van die ene keer dat wij tijdens de tour de France onderaan de Calibier hadden gestaan en dat dat fantastisch was. Ze zat op het puntje van haar stoel.

Om vijf voor één begon het circus. In de verte hoorde ik toeters en bellen. Ik wenkte moeke dat er een life changing iets voorbij zou komen. ………………………….
Nog geen 8 wagens en een stel mooie rondepoezen. En met redelijk hoge snelheid ook nog. Niks nada noppes kadootjes, reclameshit of merchandise what so ever. En ik had het mijn jongens nog zo beloofd! Zucht, had ik weer…………

Moeder en ik kropen teleurgesteld terug in onze stoelen. Het peloton dan? Nou, ik heb het gefilmd. Van heul dichtbij! De film duurde exact 12 seconden. Zucht, had ik weer……………
Om kwart voor twee was alles voorbij. Gedesillusioneerd gingen we naar huis. Ik plofte op de bank, m’n ogen vielen dicht. Van binnen huilde ik. Ik had moeke en m’n jongens zo graag een leuke ervaring bezorgd.

Nee, die hele giro d’Italia vond ik maar één grote teleurstelling. Misschien moeten we een volgende keer maar niet weer aan een recht stuk weg, waar ze tegen de 50 km/u, gaan zitten.
Zucht.
Maar ach, aan de andere kant, ik ben lekker bruin geworden en een stel hele mooie meiden hebben naar me gezwaaid. Maar da’s eigenlijk ook wel logisch. Ben tenslotte niet voor niets één van de 18,3 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland. Toch?

We Giro’ en!

Hou gewoon je bek!

Ik las dat er weer eens wat ophef in ophefland was. Deze keer over 4 mei, Dodenherdenking. Een droevig ding wilde er niet aan meedoen omdat…….. Ik heb het niet eens gelezen. Wat een sneuheid.

Ik heb gelukkig de oorlog niet meegemaakt. Maar ik kan wel zeggen dat ik er erg bij betrokken ben. Het heeft mijn volledige interesse, ik ken een Engelse veteraan persoonlijk, ik zag veel documentaires, ik las veel materiaal, ik ben op meerdere herdenkingsplaatsen geweest en ik ben kortgeleden bij de HEL OP AARDE geweest. Zodra je dit alles in je achterhoofd hebt, denk je wel twee keer na alvorens je zoiets stompzinnigs openbaar maakt. Het zal de leeftijd zijn, zullen we maar zeggen.
Maar heeft de leeftijd er überhaupt iets mee te maken, vraag ik me dan af? Ik vertel mijn jongens zo nu en dan over de oorlog, over de grootste schurk aller tijden en over het belang van een Dodenherdenking. Het hoort bij de opvoeding, is mijn mening.
Miljoenen mensen zijn gestorven tijdens die gruwelijke jaren. Geen joden, geen moslims, geen christenen, geen moffen, geen nazi’s maar mensen zijn gestorven. En sommigen op de meest brute wijze denkbaar. Dáár staan we 2 minuten voor stil.
Evenals vorig jaar zat ik nu weer in de auto. Ik stond voor het verkeerslicht. Op het moment dat ie op groen sprong, bleef ik staan. De auto’s achter me deden hetzelfde. Eensgezind. Respect. Geen boze blik of claxon. Zoals het hoort.

Wat jij doet tijdens de 2 minuten stilte is helemaal aan jou.
Maar als je ook maar een greintje fatsoen in je donder hebt hou je gewoon even twee minuten je bek en sta je stil bij de verschrikkelijkheden van toen.

Mijn eerste hoogtepunt

Ik had mijn allereerste hoogtepunt in 1982. Om exact te zijn op zaterdag 10 april 1982.

Addy was vroeger mijn buurjongen van een paar huizen verderop. Hij was (is) ouder dan ik, ik was toen 11 en hij was toen 18 (handig, internet!). Ik speelde vaak met hem op het schoolplein. Voetballen en basketballen. Ik was zijn vriend, hij was een vriend van de familie.
Op die bewuste zaterdag kwam hij tegen het einde van de middag bij ons aan de deur en vroeg hij mij of ik mee wilde naar Donar. Ik had geen idee wat dat was maar mijn ouders vonden het goed. Samen liepen we naar De Evenementenhal en gingen linksboven in de hoek van de tribune staan. Zitten kon niet want de hal was afgeladen.
Het bleek om de kampioenswedstrijd van de Groningse basketbalclub Donar te gaan.
Nationale Nederlanden Donar tegen Nashua Den Bosch.
Ik had dit (of zelfs zoiets) nog nooit meegemaakt en mensen, WAT VOND IK HET GEWELDIG! Met recht het allereerste hoogtepunt van m’n leven.
Natuurlijk hielp de winst en daarmee het allereerste Groningse basketbal kampioenschap ook maar de sfeer an sich, dat maakte een enorme indruk op het jonge ventje naast Addy. Het team onder leiding van Maarten van Gent met spelers als Appie van de Ark, Martin de Vries, Al Faber, Frank Ardon, John Franken en de Amerikanen Jimmy Moore (dunkkoning!) en David Lawrence zetten sportief Groningen op de kaart.

Ik moet me sterk vergissen maar het kan niet anders dan dat ik toen op die dag verknocht werd aan het basketballen. Niet dat ik zelf ging spelen (ik had wèl talent maar vooral bij het schoolbasketballen) maar het basketbalwereldje zoog me naar binnen.

Ineens viel me op dat sportwinkels vol hingen met posters van iconische NBA-spelers zoals Larry Bird, Julius Erving (Dr. J) en Moses Malone. Dit had natuurlijk veel te maken met de opmars van Nike in Nederland. Zij spiceden de sportzaken aardig op, eerlijk is eerlijk. En hoewel ik erg weg was van hun posters en billboards was Nike toch niet mijn merk. Ik moest en zou de basketbalschoenen van Adidas hebben. Want die vond ik mooi. Maar dan wel de ‘low’ versie.Toen ik zelf wat geld verdiende heb ik ze uiteindelijk ook gekocht en het zijn nog steeds mijn favorietste schoenen aller tijden. Als iemand weet waar ze in Nederland te koop zijn, graag een reactie. Ik wil ze!

Ik ben al tijden niet meer geweest maar met grote regelmaat bezocht ik met een heel stel vrienden voorheen de wedstrijden van Donar. Wij waren eigenlijk het sfeerteam in de hoek van de houten tribune. Bij ons was het lachen, gieren en aanmoedigen. Als hij er was kwam zelfs Dè Mart bij ons staan. Need I say more?

Volgend week zaterdag speelt Donar in Groningen een belangrijke play-offwedstrijd. Misschien dat ik Sam eens meeneem naar zo’n evenement.
Het wordt wel tijd voor zijn eerste hoogtepunt, me dunkt.

We hoogtepunt’en!

Mijn schatje

Zoals je weet wandel ik wel eens. Ik heb dat overgehouden aan de behandeling voor het re-integreren in de samenleving na ‘mijn ontploffing’ in november vorig jaar. Wandelen is goed voor je, even je hoofd leeg, dat helpt, werd me verteld. Nou, dat klopt, heb ik gemerkt. Ik wandel vooral en het liefst in het bos. De rust, de natuur, het doet me goed. En nu de Veluwe letterlijk in mijn tuin begint loop ik dus zo het bos in. Zo ook gisteren.

Het eerste wat ik altijd doe als ik een bos inga is een stok zoeken. Deze gebruik ik als wandelstok en eventueel als slag en/of stootwapen. Je kunt maar beter voorbereid zijn, niewaar? Na een paar kilometer op het ruiterpad te hebben gelopen, ging ik de bebossing in en beklom ik een heuveltje. Hier had ik een mooi overzicht van de omgeving. Op het Noorden dicht bos. Op het Oosten dicht bos. Op het Zuiden dicht bos en het ruiterpad. Op het Westen……….hé, wat zag ik daar nou? Platgetrapte bosjes, gebroken takken en mos, veel mos. M’n sence oren piepten lichtjes (Ik heb sence oren, die piepen zodra iets niet in de haak is.) Wat zou daar zijn, vroeg ik me af? Ik keek nog eens rond, ik zag geen enkel teken van enige vorm van leven in de brouwerij. Ik moest dit onderzoeken! Met mijn wandelstok op code oranje ging ik westwaarts van de heuvel. Het was een pad van een kleine 53 meter (62 stappen, vandaar dat ik dit weet). Aan het eind van het pad bleef ik staan, keek weer goed om me heen en luisterde aandachtig. Ik hoorde harde muziek. Huh? En toen bedacht ik me dat ik m’n ‘oortjes’ in had…………. Zucht. Ik drukte op pauze op m’n telefoon en deed m’n oortjes uit. Nog een zucht. Ik zag voetafdrukken. Ik telde 4 verschillende. Ik vertrouwde het niet helemaal. Ik laadde mijn Sig door en deed de veiligheidspal op ‘niet nodig’. (Oh, vergeten te vermelden; ik wandel gewapend. Vind ik handig. Ik slaap, rijd, winkel, uit eet enzo ook gewapend trouwens. Kom op zeg, diz iz 2016 mèn!)

Het was een donkere plek waarin ik me bevond, zonlicht werd maar heel lafjes doorgelaten door het dikke bladerdek aan de bomen. Stapje voor stapje liep ik vooruit. Ik was scherp, elk geluid werd door me gadegeslagen. In de verte zag ik drie bomen staan. Nou ja, eigenlijk zag ik er wel duizend maar voor het verhaal is het handiger dat ik het bij deze 3 houd. Bij één van deze bomen lagen stenen rondom de stam. En ook de voetstappen concentreerden zich vooral bij deze boom met stenen rondom de stam. Ook was er kortgeleden gegraven rond die boom met stenen rondom de stam, dat kon ik duidelijk zien. De smaaktest bevestigde dit (vers modder smaakt toch net even anders). ‘Het zal toch niet?!’, dacht ik bij mezelf en ik zag mezelf al een Bugatti Chiron bestellen. Één voor één pakte ik de stenen en legde ze aan de kant. Met mijn stok begon ik in de losse modder te graven. Plots voelde ik dat ik op iets stevigs stuitte. De stok gooide ik aan de kant, ik ging op m’n knieën zitten en met m’n beide handen begon ik verder te graven. Ik bedacht me dat ik m’n nagels ook wel even weer een keer mocht knippen, deze rouwranden zagen er ook niet uit. Het was een kistje verpakt in plastic. Hoe groot zou ie zijn, 25x50x18? Maar best zwaar, kan ik je vertellen. Ik kreeg ‘m met moeite boven de grond. Had ik nou maar wat meer met m’n halters liggen stoeien, dacht ik. Ik was kapot, ik besloot even uit te rusten met een sigaartje op de lip. Ik negeerde de kist volledig, ik wenste niet gestoord te worden terwijl ik al zuigend aan m’n sigaartje zat te lurken. De druk nam echter groteske vormen aan en ik kon me niet langer bedwingen. Ik ging staan, rolde m’n sigaartje in m’n mondhoek en ledigde mijn blaas tegen de rechts van de boom met tot voor kort stenen rondom de stam. Pfoe, wat een opluchting! Ik nam weer plaats naast de kist. Het plastic schoof ik voorzichtig aan de kant zodat ik de klep kon openen. Ik keek nog eens vluchtig om me heen of ik iemand zag maar dat had ik net zo goed niet hoeven doen, ik was helemaal alleen op deze donkere en toch wel spannende plek in het bos. De klep kraakte ietsjes toen ik ‘m opende. GELD!!! HEUL VEUL GELD!! Stapeltjes 50 euro biljetten, netjes gestapeld. M’n hart klopte in m’n keel. En daar was ik eigenlijk wel blij om. Zou wat zijn als ik op deze donkere, spannende plek en juist op dit moment aan hartfalen zou bezwijken, toch?

Van alles schoot door m’n hoofd. Blijft het droog? Waar ligt m’n pedicuresetje? En heb ik eigenlijk m’n broek wel dichtgeknoopt? Maar vooral dacht ik aan het geld in dat kistje. Zal ik het pakken? Zal ik het meenemen? Mijn eigen schatje? Ik twijfelde geen moment.
Ik deed de klep dicht, vouwde het plastic er weer strak omheen en begroef het in het gat bij de boom. Da’s natuurlijk van iemand die zijn pensioen niet bij een pensioenfonds wil stallen, redeneerde ik. Daar moet je van afblijven.
Ik liep terug naar huis. Onderweg kwam ik een zwarte Mercedes tegen. Ongure types zaten erin. ‘Wat doen die nou in een bos?’, vroeg ik me af. Vriendelijk als ik ben, zwaaide ik. Ze reageerden niet en stoven me voorbij. Arrogante lui.

Natuurlijk is dit een lulverhaal. Hahahahahaha, had ik jou even in het ootje! Ik heb toch nooit oortjes in, gekkie! Sterker nog, ik heb niet eens muziek op m’n telefoon. Dat vind ik zo suf! Hahahahahaha.
(maar ik teken direct voor zo’n scenario hoor! 😄)

We schatje’en!

Dit zuigt

Wellicht is het je wel eens opgevallen dat de producer van dees jolijtsijt jou, lieve lezer, de mogelijkheid geeft een beoordeling voor een anekdoot achter te laten. Dat zijn de ‘duimpjes’ onder de verhalen. Zie het als een indicatie voor mij, de presentator van dees jolijtsijt; Ben ik goed bezig of zijn er verbeterpunten? Dit wordt vanzelfsprekend meegenomen bij de jaarlijkse ~~contractonderhandelingen~~ evaluatiegesprekken.
De keuzemogelijkheden zijn beperkt, dat moge duidelijk zijn. Dat zijn er namelijk maar 2:
‘Whoehahaha’ (duim omhoog = goed) en ‘Dit zuigt’ (duim omlaag=slecht).

Natuurlijk doe ik mijn uiterste best om jou op een ‘Whoehahaha’ te laten klikken en vaak doe jij dit ook. Ik ben daar blij mee, tevreden over en trots op. Het geeft mij de motivatie om telkens weer met iets nieuws te komen.
Maarrrrrrrrrrrr, lieve lezer, er is altijd een maar. De laatste tijd zie ik steeds vaker een duim omlaag.
Huh? 😳😳😳😳😳 WTFIG? (wat de fuk is gaande?) 😬😬😬😬😬
Ik zit daar mee. Het grijpt me aan. Ik ga eraan onderdoor. WAAROM?? zeg me, WAAROM?? 😫😫😭😭

Ja, waarom? Waarom vind je dat het zuigt? Geef me eens feedback. Klik nou eens niet laf anoniem op de duim omlaag maar kom in de reacties en vertel me waarom je het er niet mee eens bent of dat je het stom vindt. Ik ben daar namelijk wel nieuwsgierig naar. Niet alleen de reden maar zeker ook de persoon achter deze negatieve handeling.

Nee hoor, is niet waar. Ik kan namelijk achter de schermen zien wie je bent. Lekker puh! Sterker nog, ik kan zien waar je woont, wat je op dat moment aan hebt, je maten, het saldo van je girorekening en als klap op de slagroomtaart kan ik een screenshot van je gezichtsuitdrukking zien op het moment dat je op ‘Dit zuigt’ klikt.
Hahaha, nu jij weer! 😝

Maar echt, zo beroerd zijn mijn plempsels hier toch allemaal niet?😞

We dit zuigt’ en!

I would die 4 U

Nikki was een klasgenootje van me. Ze was een beetje een aparte. Kortgeschoren haar, krakerskleren, beide oren vol oorringen. Zij was het die mij deed kennismaken met de muziek van Prince. Ze hield een spreekbeurt over het album ‘Purple rain’, waarschijnlijk omdat ‘Darling Nikki’ erop staat? Het heeft indruk op me gemaakt want ik weet het 32 jaar later nog steeds. Purple rain (het nummer) was wel een sensatie, kan ik me herinneren. Tenminste de complete versie, niet de radio edit.

In die tijd was er één keer in de maand een disco in ons buurthuis. Dat was een happening. Daar kwam iedereen. Mijn toenmalige vriendinnetje was een groot Prince fan. En dansen dat ze kon!
‘I would die for you’ was haar favoriet. En ik was als haar hormonale pubervriendje altijd dolgelukkig als de dj dat nummer draaide. Ze ging dan volledig los op de dansvloer en deed ze de bij dat nummer horende tekens.
I would: vinger op haar borst
die: vinger op haar slaap
for you: wijzend naar mij.
Vol trots en met een enorme glimlach van oor tot oor keek in dan altijd flink om me heen.
Mooie tijd was dat.

En nog steeds als ik ‘I would die for you’ hoor, moet ik aan haar denken.

Prince, een groot artiest. #RIP

ps. Ik vind ‘Gold’ zijn beste nummer.

Weer eentje!

What song mean I now again?

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein stukje eenzaam en jij bent nooit komend rond

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein beetje moe van luisterend naar de geluid van mijn tranen

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein beetje zenuwachtig dat de beste van al de jaren hebben weg bij

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein beetje angstig en dan ik zie de kijk in jouw ogen

Draai om helder ogen, elke nu en dan ik val kapot

Good luck there but again with!

Velletjes

Lieve lezer, ik heb droevig nieuws. Het gaat niet goed met me………………..
Zo, dat is eruit.

Je hebt ze wellicht wel eens gezien. Op het strand. Of op campings. Of gewoon op foto’s op het wereldwijdeweb. Van die al op leeftijd zijnde mannetjes waaraan je kan zien dat ze in hun vroegere dagen redelijk gespierd waren maar waarvan de vellen er nu een beetje als slappe Harry’s bijhangen.
Je voelt ‘m al aankomen hè?

Ik stond gisteravond volledig naakt voor de spiegel. Dat moet je zo af en toe doen, vind ik. Gewoon even volledig ontkleed voor de spiegel gaan staan en kijken naar je lijf. Even één worden met je eigenste heilige tempel. Even de carrosserie checken. Je weet wat ik bedoel.
En wat ik zag, lieve lezer? Op leeftijd zijnde mannetjes velletjes……………..
Ik werd er droevig van. Sterker nog, ik ben huilend in slaap gevallen.
Mijn ooit zo fiere tors was verworden tot een sneu hoopje bovenlijf. En ook zo wit nog! Voorheen tijdens ~~mijn jachtseizoen~~ de zomertijdperiode was ik gezegend met een setje ferme manboops, dito schouders en een redelijke vleugelrug maar nu is daar niet veel meer van over. Ja, een paar tetjes en jongensschoudertjes. Met daar onder een buikje. Het ziet er niet uit! Niks trechtervormtorso, gewoon één rechte lijn van schouders naar heupen. Ik schaam me kapot.

En hoe het komt? Da’s niet zo moeilijk. Ik heb er geen ruk aan gedaan. Ja, m’n dagelijkse gehavende schouder train oefeningen. Maar die extra 739 keer die halters omhoog jassen, dat heb ik sinds 25 oktober van het vorige jaar niet gedaan.
Tja, en dan sta je op een doordeweekse avond in april jezelf naakt voor de spiegel te bewonderen en zie je een op leeftijd zijnde man staan. Een velletjesvent. Een rimpelkoning.
Man, ben zelden ongelukkiger geweest.

Maar ik vind het velletjes (Ha! Woordgrap alert!)
Beter ga ik nu als de wiedeweerga aan de slag met die 40 kilo-units wil ik er nog een beetje te pruimen uitzien als het echte mooie weer zich aandient en ook ik topless te bewonderen zal zijn.
Stel je toch voor dat ik hààr deze zomer tegen het lijf loop?

We zien er niet uit’ en!

De fotoshoot

Volgens mijn gegevens, en de jongens bevestigden dit, is afgelopen week de schoolfotograaf op school geweest. Ik vind dat altijd een Jottum🤘🏼!-moment. Mooie (nou ja, soms, die van vorig jaar waren ruk), professionele foto’s van de jongens voor in mi casa. En het goeie is deze keer dat de man eens niet tijdens de wintertijd en dus bleke gezichtjes de foto’s heeft geshoot maar nu, terwijl het al volop een zonnige lente is. Ik ben zelden contenter geweest.

Gisteren gingen we op ontdekkingstocht in ons nieuwe bos. Dat is standard procedure bij ons. De omgeving verkennen, in kaart brengen en in de database opslaan. Wij moeten tenslotte op alles voorbereid zijn, niewaar? Maar dat is voor dees anekdoot even bijzaak.

Mensen, kijk eens wat een prachtige foto’s ik heb genomen van de boys 😄👍🏼!

Manmanman, schitterend.

Jij, lieve lezer, kan ze voor het vriendenprijsje van 68,39 per stuk gewoon bij mij bestellen.

Who needs a schoolfotograaf when you have an iPhone? Dat zeg ik.

We fotoshoot’ en!

Councel the song

That stonecoal English is in principle quite jolly.

And let I there now usual again once a fun interactive thing for you from make.

I have the first verse of a famous song letter corps translated.
And, to you, dear reader, the question;

WHAT SONG MEAN I?

Ik ga op in de avond

en ik geen ga niks te zeggen

Ik kom thuis in de goeiemorgen

ik ga naar bed gevoel de zelfde weg

Ik geen niets maar moe

Man ik ben maar moe and verveeld met mijzelf

Hé daar schatje ik kon gebruik maar een klein hulp

Probably plays no one with this game along so suggest I also but no price available.

But I have another anekdoot that you read, and that is me also something worth.

80 treden

De onderste trap in mijn flat telt 14 treden, de middelste 13 en de bovenste ook 13. Samen zijn dat 40 treden. Een keer op en neer zijn dus 80 treden. Deze week ben ik ze alle 80 aardig wat keren tegen gekomen.

Boven pakte ik dozen in, tilde ze één voor één op, liep ermee de trap af en deed ze in mijn auto. Als de auto vol zat, bracht ik de dozen weg naar m’n nieuwe huisje. En was ie weer leeg, reed ik terug naar de flat en herhaalde ik de eerste zin in deze alinea. Pittig hoor!
Was blij dat ik nachtdienst had, kon ik tenminste een beetje uitrusten…………..(oh wacht 😳).

Ik denk dat ik zo’n 36 dozen naar beneden heb gesjouwd en allemaal gingen ze prima. Behalve één. Jij, lieve lezer, mag raden wat erin zat? Juist, glaswerk. Bij een doos vol fotolijsten flikkerde de bodem open. En terwijl ik bij trede 22 nog dacht; ‘Als die bodem er maar niet onderuit flikkert’ gebeurde het dus bij trede 38.
Zucht.
De hele hal onder het glas. Nogmaals een zucht.

Maarrrrrrrr, lieve lezer, scherven brengen geluk, toch? En als je m’n vorige anekdoot nog voor de geest kan halen, komt dit uitstekend van pas! Whahahaha!!! 😄😂👍🏼👍🏼
Ik heb de scherven in een klein hoekje geveegd en ben verder gegaan waar ik gebleven was.

We geluk’en!

God bestaat niet

Ik kreeg gisteren een mail van school in de box. Ik kan mijn zoon uit groep 5 opgeven voor godsdienst en geloofsovertuigingslessen. Drie mogelijkheden werden me aangeboden; GVO (protestants-christelijk), HVO (humanistisch) of gewoon niet en in de klas blijven. Ik whapte voormaligje dat onze zoons gezellig in de klas bleven, toch? Ze reageerde dat Sam al de lessen HVO volgde.
Oh.

OH?

Ik heb het niet zo op die religie onzin. God bestaat niet. Punt.
Kijk, iedereen mag geloven wat ie wil hoor, heb ik geen enkele moeite mee. Ieder z’n hobby. Maar houd het lekker voor jezelf. En dring het niet bij anderen op. EN VERKONDIG HET AL HELEMAAL NIET ALS ABSOLUTE WAARHEID! Het is jouw waarheid, niet dè waarheid.
En daar ben ik dus bang voor bij die jonge kinderen. Dat de relidocenten hun fabeltje als de enige echte waarheid bij die kinderen in hun koppies praten. En dan moet ik maar, als vader, weer zien om mijn kinderen ‘in het reine’ te krijgen zeker?
Ik ben meer een wetenschapper. Dat wil zeggen dat ik meer op de wetenschap vertrouw. We komen uit zee en zijn doorgeëvolueerd naar wat we nu zijn. En daar is geen god aan te pas gekomen. Dat is mijn waarheid, zo denk ik erover.
En dring ik dat bij anderen op? Neen.
Zie je, zo kan het dus ook.

Ik begrijp ook niet dat mensen überhaupt geloven dat een vadsige vent met wit haar en dito baard op een wolk zit en alles ziet. Of dat hij ooit alles gemaakt heeft. Dat kan toch helemaal niet?! Je flikkert toch op een gegeven moment door die wolk heen? En waar issie als het onbewolkt is dan? Nou?
Nee lieve lezer, die hobby moeten ze lekker uit de openbaarheid halen, achter de voordeur houden en niet opdringen aan anderen. God bestaat niet.

Tenzij ik maandag die 14,6 miljoen van de staatsloterij op mijn rekening heb staan. Dan keer ik als een blad en ook 480 graden om. Dan ❤️💛💚💙💜💘💋 ik god helemaal de moeder! Ik ga zondag de hele dag bidden dat ik eindelijk eens een keer iets win. Kan het namelijk en eigenlijk wel gebruiken.

We godsdienst’ en!

Oja, en dat plaatje bij dees anekdoot; Goddelijke decolleté, hè? 😉😍

3000

“Zeg Sam, weet je dat jij vandaag precies 3000 dagen oud bent?”

“Oh echt?”

“Lachen zeg!”

Zoek de verschillen

Ik had gisteren een celebfeestje. Ik ging als Mr. Reese. Maar dat lijkt me nogal duidelijk. Toch? Zoek de verschillen maar ‘s, ik daag je uit.

Ja, m’n haar is wat minder zwart met grijze accenten. Maar dat komt omdat het experiment met vleugjes typex in m’n haar een beetje heul veul mislukt was (wat een gore plakbende! Heb het 14 keer moeten wassen. 😬) Dus dat telt niet.

Maar voor de rest? Noem mij één verschil en scoor een date met yours truly! Mijn jachtseizoen is immers al ruim een week geopend!

Hint: ik ben de onderste.

We Mr. Reese’en!

Treinenman

Nachtdiensten zijn de uitgelezen momenten om collega’s beter te leren kennen. Om elkaar net even wat meer te vertellen dan alleen de gebruikelijke commando’s. Om gewoon even een praatje te maken. Vannacht was zo’n moment. Ik zal de situatie hier schetsen:

Terwijl ik wat op m’n telefoon zit te lezen, schuift collega zijn stoel dichterbij. Hij zetelt zich recht tegenover mij. Over m’n bril heen kijk ik hem vragend aan. Hij zwijgt en kijkt wat rond. Mijn blik verlaagt zich weer naar het schermpje van mijn telefoon. “De Hondenkop gaat weer rijden.”, zegt hij plots. Ik zucht licht en kijk hem wederom over mijn bril heen vragend aan. “Wat?”, vraag ik.
“De Hondenkop, die trein, die gaat weer rijden. Hij is weer gemaakt.”, zegt hij.
Ik; Was hij stuk dan?
Collega; Ja, maar hij is gereviseerd en gaat binnenkort weer rijden. (of zoiets, ik was mijn aandacht al weer kwijt).
Ik; Nou, geweldig! (hoop dat het enthousiast overkwam)
Collega; Je kent ze toch wel, Hondenkoppen? (hij maakt met zijn hand een golvende beweging). De voorkant lijkt op een hondenkop.
Ik; Zo eentje die kapot geschoten is met die kaping?
Collega; Ja, die!
Ik; Nou, fantastisch nieuws. Gefeliciteerd.

Stilte……………. Ik doe m’n telefoon weer voor m’n gezicht.

“En we hebben de grootste treinengek van Nederland nu bij de club.”, zegt hij plotsklaps ineens en uit het niets weer. Ik leg m’n telefoon neer en doe m’n bril af. Hij kijkt mij afwachtend aan. Na een seconde of 12 van stilte en spanning vraag ik maar wie het is.
Collega; Erik de Zwart.
Ik; Die DJ?
Collega; Ja.
Ik; Oh. Nou leuk voor hem. Dus jij bent een treinengek? En ik herinner me opeens een hilarisch filmpje van Jiskefet.
Collega; Ja, is mijn hobby.
Ik; Hartstikke leuk voor je. Zeg, weet je wat jij even moet doen? Zoek maar even op je tablet naar ‘De treinenman’ van Jiskefet. Dat is precies wat ik van treinenfreaks vind. Dan ga ik ff een sigaartje roken.
Collega; Oh, ik ben benieuwd………………………….……
Ik geloof dat ik het filmpje lolliger vond dan hij. 😂😂😂😂

Ik hartje die nachtelijke collegiale gesprekken. 🤔😉
Dus………..

We treinmafketel’en!

Het volledige fragment duurt 4.25 en is flauwer dan flauw.

Een wagen vol verhalen

I love it when a plan comes together…………

Vorige week zaterdag kreeg ik de tip om de open dag van kasteel Doornenburg met de jongens te bezoeken. Want wat is er leuker voor de jongens dan een echt kasteel? Ja, een pretpark. Of een zwembad. Of een binnenspeeltuin. Of een ijssalon. Hmmm, aandachtspuntje.
Maar goed, wij togen dus vorige week zaterdag naar het pittoreske Doornenburg en al gauw bleek dat via Nijmegen het wel heul ver omrijden is…………… Dus.
Ik vind het een mooi kasteel dus vroeg ik eens rond wat daar nou de huur moest kosten. Ik zie mezelf namelijk wel in zo’n burcht wonen. Manus, de kasteelheer, dat klinkt! Nou, ik kon het direct uit m’n hoofd zetten, de huur is ongeveer mijn jaarsalaris per maand………. Dus.
Ik leerde dat de serie “Floris” hier is opgenomen. Op een klein tv’tje waren de zwart wit beelden ervan te zien. De jongens keken hun ogen uit. En dat kwam mij goed uit. Het toeval wilde dat het TV Gelderlandse programma ‘Een wagen vol verhalen’ bij dit kasteel opnames maakte voor de allerlaatste uitzending ever. Ik had dat programma wel eens voorbij zien komen tijdens het zappen en het idee is leuk maar GOEIENDAG ZEG! wat een mooie ~~rooie~~ presentatrice (Katja krullen 😍😍😍😍!).
Maar hoe ik m’n ogen ook uitkeek en wat ik ook probeerde, ik kon maar niet bij haar in de buurt komen. Ik legde me er op een gegeven moment maar bij neer. En trouwens, ik zat toch nog in m’n winterstop dus op een date had ze sowieso nog minimaal een week moeten wachten. Een medewerkster van het programma vroeg of de jongens mee wilden werken aan het tv-programma. Ze moesten dan door een raam een zin voorlezen en met alle kinderen die hetzelfde deden, zou er dan een verhaal ontstaan. Leuk idee vond ik het. Maar de jongens hebben inmiddels een eigen willetje en een ‘mwah, geen zin in’ klonk.
Fuk, ~~weer een poging om haar te ontmoeten mislukt~~ een poging voor de jongens om op de regionale tv te komen mislukt!
Maar papa is niet voor niets de koning van de tactische keuzes dus gingen we precies en pontificaal achter het raam staan. Recht in de camera. Zogenaamd geïnteresseerd te kijken en te luisteren maar vooral om gekke bekken te trekken natuurlijk.

Er is in elk geval een foto van. Om 18.20 uur (elk uur een herhaling) zullen we het resultaat op tv Gelderland zien.
Ik ben benieuwd.

We tv debuut’en!

EWVV

Update: Na ongeveer 7 minuten staat Sam te zwaaien en na een kwartier zie je mij naar binnen kijken. I kill me 😂😂😂😂😂😂

Move over, winter!

*Dik Voormekaar stem* IIIIIIIIIIIEEEEEE JA HOOOOOORRRRRR!
Daar istie dan eindelijk weer! Mijn ozo goeie vriend Zomertijd. Opzouten met die winter! Bah, wat heb ik een hekel aan die tijd. Donkere bedoeling.
En jij, lieve leester, leeft ook helemaal op hè? Geef maar eerlijk toe. Want jij weet toch als geen ander wat de zomertijd met mij doet? Toch? Toch?
JA! Mijn libido komt weer uit zijn winterstop. Ik treed weer buiten mijn bloghut. Ik ben weer in het openbaar te bezichtigen. Het jachtseizoen is weer geopend. Kortom, IK BEN WEER OP DE MARKT! Vanaf vandaag tot zondag 30 oktober is het bal. Manmanman, wat hebben we daar naar uitgekeken zeg!

Maarrrrr lieve leester (er is altijd een maar), dit jaar gaat er wèl het één en ander veranderen. Ik heb de afgelopen onderduiktijd gebruikt om eens goed na te denken en heb een uitermate belangrijke conclusie getrokken. De OMV zijn verleden tijd. Ongelooflijk Mooie Vrouwen kunnen mijn deurtje voorbij lopen. Zonde van mijn tijd en energie. Is even leuk en daar houdt het dan ook wel mee op. NEEN, lieve leester, ik leg de lat nòg hoger! Hahahaha, ik ben me d’r één hoor!

Ik ga deze keer voor MPV. Mijn Perfecte Vrouw.
En enkel en alleen omdat ik dat verdien. Dat heeft niets met mijn arrogantie te maken (of eigenlijk wel een beetje) maar ik vind dat ik na 1670 dagen van één van de 346,2 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn geweest wel aan een MPV toe ben.
Bestaan ze dan? Mijn Perfecte vrouwen? Ja, natuurlijk bestaan ze. Sterker nog, ik ken er eentje persoonlijk. Maar ja, bezet hè. De story of my life.
En ik ga haar ook gewoon als dè graadmeter nemen. Zo rol ik. Kom je niet bij haar in de buurt, doe dan geen moeite. Ik zie je toch niet staan.

Wat is dan MPV voor mij, vraag je je af? Nou, dat kan ik makkelijk beantwoorden. Dat is gewoon een vrouw die mijn minnen aanplust en mijn plussen aanmint. Niets meer en niets minder.
Dus lieve leester, goed en slecht nieuws deze keer. Maar ja, het leven is geen viooltjestuin, niewaar?
Ik ga me nu maar eens even cool maken en dan stap ik dadelijk goedgemutst seizoen 2016 in.
Ik heb er sin an!

We zomertijd’en!

ps. Waarschijnlijk denk jij, na dit gelezen te hebben, dat ik de zomertijd dit jaar wederom zonder relatie zal afsluiten……………………

*BOKS* 👊🏼

Dat denk ik ook!

Hahaha, I kill me😂😂

En zo is het

Blauw

De nationale luchthavens, de 4 grote stations en enkele grensstations worden extra bewaakt. Het dreigingsniveau is op deze plekken verhoogd. Lees ik in her en der.
Prima, zo hoort het ook.

Maar de rest van Nederland dan? Pretparken? Winkelstraten? Supermarkten? Schoolpleinen? Is dat nog gewoon substantieel? Qua dreigingsniveau?
En hoe substantieel is substantieel? En wat is substantieel eigenlijk? Volgens mij betekent het gewoon “Mensen, wij hebben ook geen fukking idee maar blijf vooral je ding doen.”
Weet je, die NCTV kan het allemaal mooi brengen. En onze Min-Pres ook. Ja, natuurlijk is het een laffe daad. En natuurlijk is het een aanslag op onze vrijheden. Kom eens met iets nieuws, Mark. Je plaat loopt vast. Zeg nu eindelijk eens het hoge woord!

Ik heb weinig vertrouwen (meer) in de veiligheidsdiensten. Hoe vaak lees je wel niet dat de daders ‘bekenden’ waren van de veiligheidsdiensten? Dat de daders in het vizier van de veiligheidsdiensten waren? Wat heb ik daar aan? Wat koop ik daar voor? Als ik grof betaald word om iemand 24/7 in de gaten te houden, dan raak ik hem niet kwijt en weet ik tot op de seconde wat hij allemaal uitvreet.
Dus.
En nu zijn er weer tientallen onschuldige mensen de dood in gejaagd door een stel ‘bekenden’ van de veiligheidsdiensten (Al moet dat nog wel bevestigd worden, as I typ).
Luister, wij vertrouwen op jullie om ons te beschermen. HET IS JULLIE WERK! En dan mogen jullie wel de ene na de andere aanslag hebben voorkomen (waar zijn de bewijzen daarvan trouwens?), jullie falen mij in elk geval iets te vaak. Met telkens teveel onschuldige slachtoffers.

Het probleem met radicalisering is eigenlijk helemaal niet zo moeilijk op te lossen: Meer blauw op straat.
Meer blauw op pretparken. Meer blauw in winkelstraten. Meer blauw in supermarkten. En meer blauw op schoolpleinen.
Niet dat je nu om de meter een agent tegen het lijf moet lopen maar beste agenten;
LAAT JE WAT MEER OP STRAAT ZIEN!
(het zal trouwens ook avelinks werken t.o.v. de tasjesroven, de winkeldiefstallen, de woningovervallen, de liquidaties! Om maar wat zijstraten te noemen.)

We blauw’en!

Klootjesvolk

*tring tring*

Met Klootjesvolk.

Goedemiddag meneer Klootjesvolk, u spreekt met Geldberg van het pensioenfonds. Van harte gefeliciteerd met het bereiken van uw pensioengerechtigde leeftijd! Dat is me daar even goed nieuws zeg!

Ja, dank u wel. Ik heb er erg naar uitgekeken, kan ik u zeggen.

Nou, dat kan ik me voorstellen na 42 jaar.

Inderdaad. Elke dag vroeg opstaan om naar m’n werk te gaan is nu verleden tijd.

Precies, dat hoeft nu niet meer. Heeft u al plannen gemaakt voor al die vrije tijd? Hahaha.

Jazeker wel! Ik heb een leuk reisje met mijn vrouw gepland. En met de kinderen en kleinkinderen gaan we natuurlijk ook leuke dingen doen. En ze af en toe wat geld toestoppen natuurlijk. Ze hebben het tegenwoordig ook niet gemakkelijk, zoals iedereen.

Oh, geweldig, wat leuk zeg! Nee, wat u zegt, het zijn lastige tijden tegenwoordig, financieel gezien.

Precies. Gelukkig heb ik de boel op het droge en hoef ik me daar geen zorgen over te maken.

Nou? Daar bel ik u juist voor. Uhm, hoe zal ik het brengen? Het geld dat u al die jaren bij ons in beheer hebt gedaan, is eeeehm ja, weg. Haha.

Wat bedoelt u, het is weg?

Nou, daar is niet veel meer van over. Uw pensioengeld, bedoel ik.

En waar is dat geld dan?

Tja, dat hebben we her en der belegd en, naar nu blijkt, hebben we verkeerd gegokt en zijn we dat geld kwijt. Haha, de speculeerwereld hè? De ene keer maak je winst, de andere keer verlies je. Hahahaha.

Dus u gokt met andermans geld en als het verkeerd gaat, kunnen we fluiten naar dat geld?

Ja, zo zou u het kunnen zeggen.

En dat kan allemaal zomaar?

Ja hoor, het gebeurt heel vaak.

En niemand die er vraagtekens bij zet?

Nee, niemand die er iets van zegt. Dat is me wat, toch? Hahahahaha.

Dus in plaats van een deel van mijn loon bij u onder te brengen had ik het net zo goed zelf opzij kunnen leggen?

Ja, dan had u nu een aardig appeltje voor de dorst gehad! Hahahahahahahahaha.

Oh, oké. Nou ja, dan moet ik even zien hoe ik het ga doen. Denk dat ik m’n huis maar moet verkopen dan.

Ja, dat lijkt me verstandig. Ik hoop dat u er nog een aardig bedrag voor krijgt gezien de huidige huizenmarkt. Zeg, het was me aangenaam u gesproken te hebben maar ik ga u hangen. Ik moet nog 500 van deze telefoontjes plegen. Fijne dag verder, meneer Klootjesvolk!

Dag, meneer Geldberg.

*klik*

Omdenken

Gisteren was mijn enige volledig vrije dag in de 4 weken (aaaaah gossie, hoor ik je denken. Ja lieve lezer, vrije tijd is niet aan mij besteed) en ik had werkelijk weer eens geen idee wat te doen met zo’n zee aan vrije tijd. Ik besloot de plaatselijke puppytrainingsclub te bezoeken. Je weet nooit wie ik daar eventueel zou kunnen treffen, redeneerde ik. En ik trof het. Het was er druk en ik telde maar liefst vier gescheiden vrouwen met hun excuuspuppy’s. Het winterse lentezonnetje scheen volop, ik ging voorover leunend tegen het hek staan en trok m’n zonnebril strak tegen m’n hoofd. Heerlijk, zo uit de wind! De groep liep wat rond, rende wat rond, sprong wat rond, commandeerde wat rond en lachten wat af met hun jonge hondjes. Het was een jolijt van jewelste.

Na een kleine 3 kwartier had ik genoeg gezien. De training was ook klaar trouwens. De baasjes namen plaats aan de picknicktafels in de hoek van het trainingsveld, de puppy’s konden nog even gezamenlijk spelen. Keffend en rollebollend doken ze over elkaar heen. Het was een jolijt van jewelste.
Ik trok m’n overhemd uit, schudde m’n haar los, nam een aanloop en sprong blootgetorsd sierlijk over het hek. M’n landing ging volledig mis en ik viel voorover in de blubber. Ik zag er niet uit, volledig zwart van de blubsie. De groep aan de picknicktafels keek op, de puppy’s speelden er lustig op los. Ik begon als een woeste te schreeuwen en met wilde armgebaren rende ik op de roede puppy’s af. De arme beestjes schrokken zich de tering. Sommigen begon te piepen. Met mijn blubberklauwen pakte ik de beestjes één voor één op terwijl ik ze dreigend aankeek en vol in hun gezichtjes blèrde. Sommige puppy’s kregen tranen in hun oogjes, andere begonnen te piepjanken en er was zelfs eentje die flauwviel. De vrouwen aan de picknicktafels begonnen te gillen. Een man stond op en kwam mij tegemoet. Met een oerkreet besprong ik hem. De man viel achterover in de modder. “Hou op! Hou op!”, schreeuwden de vrouwen in koor. Ik vond dat een uitstekend idee.

Met een sierlijke Rietberger sprong ik over het hek, trok m’n overhemd weer aan en liep rustig naar de aldaar aanwezige kantine. Ik bestelde een kop koffie. Ik kreeg er een koekje bij. Terwijl ik op het terras genoot van het nog steeds lekkere winterlentezonnetje, voelde ik dat ik nodig moest poepen. “Waar is het toilet?”, vroeg ik. De vriendelijke meid achter de bar wees me de richting. Ik zat nog geen 17 minuten toen plotsklaps mijn alarm op m’n telefoon ging. ‘Oja, die afspraak’, schoot door m’n hoofd. Ik trok mijn thong en broek omhoog en sprintte de kantine uit, naar m’n auto. ‘Oh fuk, vergeten door te spoelen’, dacht ik terwijl ik wegreed. ‘Nou ja, dat doet iemand anders wel voor me’.

De afspraak bleek over 4 weken pas te zijn. Zucht, had ik weer.
Ik besloot naar huis te gaan, een dutje doen.
Op de bank lag ik te denken; Wat zouden die puppy’s geschrokken zijn.

We omdenk’en!

Ahnoudoui

‘Ook Tannane kiest voor Marokko’ las ik op teletekst. Ah! Nou doui. *zwaait*
Prima hoor. Geen probleem. Leuk voor hem. Waar anders voor dan? Oranje? Hahahaha, don’t make me laugh.

Sjonge, ik word zo moe van die dubbele paspoorters. Flikker toch op! Je bent Nederlander als je in Nederland bent geboren en Marokkaan als je in Marokko geboren bent. Twee nationaliteiten kan niet. Klaar.
Punt.

Maar buiten dat, waarom zou Tannane voor Oranje moeten spelen? Of die Ziyech? We hebben toch genoeg goede éénpaspoorters? En trouwens, ik denk niet dat deze dubbele paspoortgasten iets toevoegen aan het Nederlands elftal. Net als elke ‘Marokkaanse’ speler in Oranje voor hen, nu ik erover nadenk. Dries Boussatta was de eerste. Hij speelde 3 interlands. Daarna kwam Khalid Boulahrouz. Hij verzamelde vooral kaarten. Ibrahim Afellay leek een succes te worden maar ook bij hem is het tegenwoordig kwakkelen geblazen. En tenslotte Adem Maher, die speelt al helemaal nergens meer.
Ergo, ik rust mijn casus.
Het zijn stuk voor stuk aardige voetballers hoor, technische voetballers vooral maar ze hebben allen een bepaald karaktertrekje dat het maakt dat ze het nèt niet halen. En die passen gewoon niet bij Oranje. We hebben winnaars nodig.
Maar ja, dat is mijn bescheiden mening.

Ik kijk uit naar de nieuwe lichting Oranjespelers. Hopelijk worden ze nóg succesvoller dan de vorige. Want dan worden we over 2 of in elk geval over 6 jaar wereldkampioen.
Over 2 weken de eerste test. Een oefenwedstrijd tegen Frankrijk.
Ben benieuwd.

We éénpaspoort’ én!

Sarah 😍😍😍

Sommige mensen kijken kookprogramma’s, anderen kijken zang/dans/talentprogramma’s en weer anderen kijken linkse VARA/NOS pulp. Ik kijk graag naar realityprogramma’s zoals “Person of Interest”. Voorheen bij Veronica maar die klutzender is ermee gekapt en nu zenden ze zondags liever herhalingen van herhalingen van vage series uit. Gelukkig vulde NET5 een half jaar geleden mijn behoeftegat (Hmm, dat klinkt smeriger dan ik het bedoel) en begonnen ze op maandagavond de serie vanaf het begin uit te zenden. Drie afleveringen achter elkaar! En hoewel ik het allemaal al een keer gezien had, ben ik weer net zo verslaafd als toen en mis ik geen aflevering.

Het gaat over een miljardair (Harold Finch) die een supercomputer (The Machine) heeft gebouwd. Deze computer ‘ziet’ wanneer mensen in levensgevaar zijn voordat ze in levensgevaar zijn. Door het Sofinummer bekend te maken, weet Harold om wie het gaat. Omdat hij een computernerd is had hij iemand nodig die het veldwerk op moet knappen en daarvoor heeft hij Mr. Reese ingehuurd. John Reese is ex CIA, ex Black ops, ex Deltaforce, ex Special force enzo. Kortom, iemand waar je geen ruzie mee moet krijgen. Een gevleugelde uitspraak is niet voor niets “Mr. Reese never needs an umbrella because rain knows better”.
Mr. Reese, immer netjes in pak, beschermt de persoon in kwestie, meestal op onorthodoxe manier. En aan het einde van de aflevering is het vaak eind goed, al goed. Maar dat is volgens mij geen toeval meer. Dit alles speelt zich af in het pittoreske stadje New York city. Dat moet haast wel de veiligste stad ter wereld zijn.

Verder zijn er nog veul meer verhaallijnen hoor maar die plemp ik hier niet neer, ga zelf maar kijken.
(spoiler alert; CIA achter Reese aan. FBI achter Reese aan. Corrupte agenten. Huurmoordenaars. Bendeoorlog. Nóg een Machine. Geheime organisaties. Hightech snufjes. Verloren liefdes. Nieuwe liefdes. Mooie vrouwen. Gelikte mannen. Enzovoorts)

Maar waarom dees anekdoot, Manus, vraag je je af? Nou, aanstaande maandag doet ze haar intrede!!!! De stoot op de foto bovenaan: Sarah Shahi. De stoerste vrouw evah! De vrouwelijke Mr. Reese. En ze ziet er ook nog best wel een beetje heul veul appetijtelijk uit, moet ik eerlijk bekennen. Dat maakt het kijken nòg iets fijner dan dat het al was. Dan lig ik toch nèt iets Al Bundy-er op de bank, zeg maar. Jammer dat ze in aflevering 79 dood gaat………………..
Of toch niet? Is eigenlijk de hele serie niet een ‘of toch niet’???? En dat vind ik nou het geweldige aan zo’n realistische serie, je weet gewoon niet waar je naar kijkt. Maar stukje bij beetje wordt je wijzer en ontdek je meer en meer. Spannond!

Ik vind het een aanrader als je van realityprogramma’s houdt. Person of Interest, maandag 20.30 uur, NET5.

En had ik al gezegd dat bij de eerstvolgende aflevering Sarah Shahi mee gaat doen?

We Sarah’en!

Zomerhit 2016

Dinsdag is de dag dat de jongens onder mijn regime vallen en meestal flans ik op maandagavond een programmaatje in elkaar. Gewoon wat licht entertainment, wat fluks beweegwerk (pas op voor obesitas!) en wat eenvoudige levenslessen. Je kent het wel, iets wat elke vader op zo’n dag doet. Neem ik aan.
Zo niet gisteren, ik had niets gepland. Ik besloot de jongens een vrije dag te geven. Ik had ze om 12 uur van school gehaald, gaf ze thuis een broodje en ze vermaakten zich met hun tabletspelletjes. Ik hing de was op want uit ervaring wist ik dat de was in de wasmachine laten zitten beroerd droogt. De was ophangen gaat bij mij thuis altijd met een iets hoger muziekvolume. Niets fijner dan ritmisch de was ophangen. Dat zeg ik!
Plotsklaps hoorde ik mijn alltime favoriete Nederlandse duo met hun geweldige hit ‘Late at night’ door de speakers schallen. Dolenthousiast rende ik de woonkamer in. Op mijn provisorische dansvloer deed ik de dansmoves alsof het weer 1980 was. Ik was een gelukkig man.
De jongens keken niet op of om. Het deed me pijn. “Kom op, jongens. Meedoen!” Beiden keken ze me verveeld aan. Teun vond me een sjap. Ik stapte op ze af, Bud Spencer en Terence Hill’de ze vol op hun kanis, pakte de tablets af en trok ze mee naar de dansvloer.
Het heeft 17 repeats geduurd maar uiteindelijk dansten de jongens vrolijk met me mee door het huis. Prachtig om te zien.

Natuurlijk kan ik deze knijter van een hit als dè zomerhit van 2016 gaan promoten maar ik bedacht me dat Maywood nóg een aardige knaller heeft gescoord; “Rio”.
En laat die nou veel toepasselijker zijn dit jaar! Want, lieve lezer, gaan ‘we’ in augustus niet naar Rio? Naar de Olympische Spelen? En noem mij maar een optimist, ik denk dat ‘we’ daar gaan vlammen. En flink ook (hoi Dafne)!

Dus, lieve lezer, bij dezen roep ik uit tot zomerhit van 2016 onderstaand nummer.
Geniet ervan.

We zomerhit’en!

Tactiek

Bij de vorige wedstrijd werd mij vriendelijk verzocht me niet teveel met de wedstrijd te bemoeien. Er lopen namelijk trainers langs de lijn, werd er gezegd. Aanmoedigen is prima maar tactische tips liever niet. Ik nam het ter kennisgeving aan. Het beleid van de club is dat jonge korfballers opgeleid worden tot trainer en dat ze de jongste korfbalteams onder hun hoede nemen. Ik vind dat een goed uitgangspunt. Zo kunnen ze hun ervaringen overbrengen op de allerjongsten. En de trainingen hebben vruchten afgeworpen. In augustus van het vorige jaar begon de F5 als een compleet nieuw team met nul korfbalervaring. En, met nog één wedstrijd tegen de directe concurrent te gaan, staan ze bovenaan en kunnen ze zaalkampioen 2015/2016 worden. Ik vind dat een prestatie van jewelste! Hoe geweldig is dat voor die kinderen van de F5? In hun eerste seizoen al direct kampioen worden?

Maar bij een allesbeslissende en belangrijke wedstrijd komt meer kijken dan alleen wat je (aan)geleerd hebt. Daar komt ook tactiek bij kijken. En, met alle respect, aan tactisch inzicht ontbreekt het bij de jonge trainers. En hoe jammer is het dan dat zij tactische tips van volwassen mensen volledig in de wind slaan? Ik vind het eigenwijsheid ten top. En op dat punt wankelt het beleid van de club volledig.
Door tactische blunders verloren we Dè belangrijkste wedstrijd van het zaalseizoen 2015/2016. En moest ik een zwaar teleurgesteld jochie troosten. Ook ik was flink pissig, moet ik eerlijk bekennen.
Gisteravond analyseerde ik de wedstrijd met Sam. Hij zei iets heel zinnigs. “Als ik een verre bal gooi, zijn we binnen 2 seconden bij de andere korf. Als we over moeten spelen duurt het 15 seconden.”……………….. Acht jaar is het mannetje hè? Hij ziet dat nu al.
Het lijkt mij voor de jonge teams beter dat de trainers in opleiding zich puur bezig gaan houden met de trainingen en de techniekontwikkeling van de jongste spelertjes. En dat er een volwassen coach bij de wedstrijden is. Eentje die weet hoe je wedstrijden moet aanpakken. Die de klappen van de zweep kent. Die tijdens een wedstrijd ingrijpt als het niet loopt. Die een partijdige scheidsrechter gewoon aanspreekt. Toevallig ken ik een hele goeie. 😉😄

“Jammer, volgende keer beter”, hoorde ik een ouder zeggen. Nee, er komt geen volgende keer. Dit was eenmalig. We kunnen immers niet terug in de tijd. Bij competitiewedstrijden gaat het om de punten, zo simpel is het. En bij competitiewedstrijden moet je er alles aan doen om te winnen. Speel je voor het plezier, moet je aan recreatieve sport gaan doen.
Of ga bloemschikken.

We tactiek’en!

*OPHEF ALERT*

Mensen, deze anekdoot heeft niets met speltactiek bij de jongste kinderen te maken. Speltactiek moet ontwikkeld worden.
Ik zet enkel mijn vraagtekens bij het gebrek aan tactisch inzicht bij de trainers. Dit voornamelijk vanwege hun jonge leeftijd.
Mijn punt is dat er een wezenlijk verschil is tussen een trainer en een coach.

Ik hoop dat dit antwoord een beetje duidelijkheid verschaft.

Reminder

MP16-ADAM2701 Kan je het nog herinneren dat ik ergens halverwege augustus van het vorige jaar hiero groots aankondigde dat ik de libido tijdelijk zou laten inslapen? Dat m’n jachtseizoen ten einde was? Ja, dat weet je nog, toch?
Lang geleden hè? Man, lijkt wel een eeuwigheid.
Maarrrrr, lieve leester, het einde is in zicht! Er is bijna witte rook! Er gloort licht! Nog dik 3 weekjes!
Ja, je leest het goed, ook dit jaar start mijn jachtseizoen weer op de zondag dat de zomertijd gaat draaien.

Maar waar ik in voorgaande jaren nogal wat gesmacht, geverzoek en getrouwtrek om mijn jachtseizoen eerder te openen van gewillig vrouwvolk bemerkte moet ik bekennen dat het deze winterstop best wel tegenvalt.
Sterker nog, de wachtlijst is leeg!!!!!!??????
WAT IS GAANDE, VROUWTJES?? 😳😳😳😳😳😳🤔🤔🤔🤔🤔🤔

Vandaar deze reminder, je hebt namelijk nog dik 3 weekjes.
Schrijf je nu in en wees de eerste die mij gewoon mag aanspreken, mij gewoon mag aanraken en gewoon in mijn gezelschap mag vertoeven. Want wees eerlijk, wie wil dat nou niet met één van de 294 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland? 😘

We remind’en!

BM ‘er

Ken je dat? Dat je naar de Oscaruitreiking zit te kijken en dat je denkt; “Goh, ben ik even een rolmodel voor een flink stel BM’ers geweest zeg!” Dat je duidelijk ziet dat bijvoorbeeld Leo op afbeeldingen van jouw kapsel heeft geGoogled. Ken je dat niet? Nou, ik wel hoor. En ach, ik maak me daar niet zo druk om. Sterker nog, ik vind het hem wel staan zelfs. Die Oscaruitreiking ging een beetje teveel over discriminatie, vond ik. Het aloude blank-zwart *gaap* gedoe. Zwarte acteurs krijgen minder kansen enzo. Bla bla bla. Houtocheensop, mensen. Jullie horen ons toch ook niet mekkeren dat er zo weinig blanken in de Olympische 100 meter finale staan? Ieder zijn meuk, dat zeg ik!

Terug naar de BM’ers dan. Ik heb binnenkort een feessie en de organisatie heeft besloten om er een themafeessie van te maken. We mogen moeten verkleed komen als een Bekend Mens. Hoe leuk is dat? 😄 Een feestje bouwen met Marilyn Monroe met haar opwaaiende rokje? Of Jennifer Aniston in Horrible bosses? Of Salma Hayek in From dusk ‘till dawn? Of Eva Mendes in Hitch? Man, heb er nu al sin an!

Ikzelf zit nog een beetje te dubben als wie ik zal gaan. Ik heb vannacht heel het internet afgespeurd en ben tot onderstaande selectie gekomen. De bovenste 3 (voor de nono’s hier v.l.n.r. Jack Bauer – James Bond – Mr. Reese) behoeven de minste voorbereiding, dat lijkt me duidelijk. Misschien hier en daar een kleine outfit aanpassing en natuurlijk een gun, maar of dat nu zo leuk is voor de andere aanwezigen op het feest die er wèl moeite voor doen, ik weet het niet. Danny Zuko is ook niet zo heul lastig maar ja, waar vind ik die Greased Lightning zo snel? Ace Ventura lijkt me het lolligst om te doen. Al is het alleen maar om zijn loopje. Hannibal Smith komt qua karakter en sigaar het dichtst bij mij in de buurt. Dat overhemd van Forrest Gump heb ik. Maar dat is voor jou, lieve lezer, natuurlijk geen verrassing. 😉 En tenslotte Rocky Balboa. Is er iemand te verzinnen die een betere “Adriàààààn” uit z’n scheve muil krijgt dan ondergetekende?

Je ziet, ik zit nog een beetje in dubio. Ik weet het nog niet. Ik tast nog in het duister.
Maar hé, daar heb ik toch een weblog voor? Ik kan er natuurlijk gewoon een interactief dingetje van maken!
Zeg, lieve lezer, wie vind jij als wie ik moet gaan? (is dat een zin? Nu wel.)

We Bekende Mens’en!

BMers

Reünie

Over een week of 8 is het dan eindelijk zover, reünie time! Dan is het namelijk precies 10 jaar geleden dat we geschiedenis schreven in ons prachtige deurp.

In 1997 voetbalde voormaligje bij de plaatselijke club in een team dat er werkelijk geen hout van kon. Uitslagen van 15-0 waren geen uitzondering. Maar de meiden hadden er plezier in. Dat telde. Op een gure herfstzaterdag ging ik als toeschouwer mee. De trainer was even daarvoor opgestapt, het werd weer een afslachting. Na de wedstrijd besloot ik de vrijgekomen vacature op te vullen. Dat was het begin van een succesverhaal. Vandaar dat ik het hier ook plemp. Waarom zou ik hier een complete mislukking anekdoten immers?

Elke dinsdag en zaterdag ging ik met de meiden aan de slag. Het niveau ging beetje bij beetje en stukkie voor stukkie omhoog. De grote nederlagen werden minder en minder, de resultaten beter en beter. Tel hierbij op dat de toernooien en de feestjes errug gezellig waren. Kortom, we hadden plezier.

In seizoen 2003/2004 werden we 4e in de 4e klasse. Met door mijzelf opgeleide meiden. Ik vond dat een fantastisch resultaat. We vierden deze prestatie met een heus gala waar ik, als presentator, de gouden, zilveren en bronzen pump (oude schoenen van moeke had ik goud, zilver en brons gespoten. Hahahaha😂😂) uit mocht reiken aan de, door het team gekozen, sterspeelsters. Het seizoen erna deden we het nóg beter en eindigden we als 2e. Ik heb weken met een arrogante kop (die heb ik standaard, dat scheelt) op het sportpark rondgelopen.
Het succes (en vooral de gezelligheid van het team) trok de aandacht in de regio en er dienden zich enkele aanwinsten aan. We splitsten de inmiddels flinke groep voetbalsters in 2 teams en schreven ons in voor de 4e klasse (2e) en de 3e klassen (1e). Ik nam de coaching van het eerste voor mijn rekening. We trainden 2x in de week en dat wierp vruchten af. We waren onverslaanbaar. Sterker nog, we wonnen dat seizoen alles. Met als resultaat dat een damesteam voor het eerst in de geschiedenis van de club kampioen werd. En dit was op zaterdag 15 april 2006. Ik riep deze datum uit tot nationale feestdag in ons deurp.

Vorig jaar bestond de club weet ik hoeveel jaar en werd er een heus jubileumboek uitgegeven. MET GEEN WOORD WERD ER GEREPT OVER DIT UNIEKE RESULTAAT! 😳

Keek ik ervan op? Nee, eigenlijk niet. We hebben het al die jaren alleen moeten doen. Zonder enige vorm van steun van club en bestuur. Tssssss, waardeloze wanna be top amateurclub.

Nog een week of 8 en dan is het alweer 10 jaar geleden. De tijd vliegt. Ben benieuwd wat ‘mijn’ dames voor me in petto hebben. Ik ben tenslotte op een bepaald moment Dè belangrijkste man in hun leven geweest. En eerlijk gezegd ben ik ook wel benieuwd wat er nu 10 jaar later van ze geworden is. Of heb ik jullie nu op een idee gebracht? 😄😄

We reünie’en!

Aloha

Mijn kledingkeuze is met enige regelmaat onderwerp van gesprek en vaak is bij mij een ‘HAHAHAHAHA’, een ‘OmeGod’ of een ‘Mééééén je niet’ te horen. Eerlijk is eerlijk.

Maar bij een enorm ego, een indrukwekkende uitstraling en een prachtlijf horen nu eenmaal soms ietwat aparte kledij. Dat zeg ik!

En wat ben ik in mijn nopjes dat ik een stel vrienden en vriendinnen heb die dat als geen ander begrijpen. Top! 👍🏼👊🏼 Ja goed, over mijn, in hun ogen, gedateerde kapsel zullen we het wellicht nooit eens worden maar mijn kledingkeuze snappen ze. Of snappen? Ze kijken niet meer op als ik weer eens met een bloemetjesshirt of een bijtjesblouse binnenstap.

Zo was het gisteren de dag dat ik de 45 jaar aantikte en dat moest vanzelfsprekend beloond worden. Al weken overlegden en vergaderden ze in het diepste geniep over mijn kadoos. Vroeg ik ernaar dan gniffelden, glunderden en hihihiden ze wat en lieten ze me vragend achter in het ongewisse. Gisteravond konden ze dan eindelijk hun snode plannetjes ontvouwen. Even na tienen kwam ik binnen en direct voelde ik de gezonde spanning. Natuurlijk was dat bij het vrouwelijke deel voornamelijk omdat ze me eindelijk ongestoord konden kussen en knuffelen (hoewel ik daar op een normale doordeweekse dag ook gewoon voor open sta hoor!🤔), de mannen zag ik smalend en zelfvoldaan in hun handen wrijven. Wat hadden ze voor me bedacht?

Nou, lieve lezer, daar kan ik kort over zijn. Het mooiste kado in jááááren! Ik kreeg een heus Aloha pak! PRACHTIG!

En niet zo’n carna(ge)val maar eentje voor de casual dragerij en ook nog eentje die voor mij op maat gemaakt lijkt te zijn. Als gegoten zit ie.

Een hapje, een drankje, wat lachen, wat gezelligheid en een potje mannen vs. vrouwen bowlen stond op het programma. Zou ik in dat pak durven? Over straat? In de openbaarheid? Die vraag lag op ieders tongpuntje. Maar dat verbeeldde ik me, denk ik. Zij kennen me immers. De dag dat ik me schaam voor mijn outfit ligt al 16436 dagen achter me. Ik trok ‘m zonder te aarzelen aan.

Nou, en toen ik daarna ook nog een echte originele vintage bowlingtas inclusief bowlingbal, bowlingbaldraagzak, bowlingschoenen en een bowlingrokje (huh?😳) kreeg, waande ik me regelrecht in die Big Lebowski film. (Oja, mocht mevrouw Ria Luik uit de Karnebeekstraat te Zwolle haar bowlingtas met inhoud zoeken, ik heb ‘m)

Vanzelfsprekend was ik gisteravond de koning van de bowlingbaan en dat kwam niet alleen door mijn prestaties. Ik heerste vooral op kledinggebied.

De ene na de andere jaloerse blik van de aanwezige mannen doodden mij terwijl ik bij de vrouwen in de zaal lichte opwinding herkende. Hier en daar werd me zelfs een kijkje onder de minirok kado gedaan.

Lieve vrienden en vriendinnen, ik ben er ontzettend blij mee. Sterker nog, ik wil die andere pakken ook!

😂 Bedankt voor een fantastische en gezellige verjaardag! Ook namens moeke.

We Aloha’ en!

Gelukkig nieuw jaar

Jazeker, lieve lezer, jouw geliefde bedenker, producer en presentator van dees jolijtsijt verjaart vandaag.
Van harte flapstaart met mij.

M’n lontje

Ben niet boos

Einde bericht.

Het meisje met de banaan

Zaterdag bedacht ik me dat een keer naar de markt gaan wel een goed idee zou zijn. Ik had ingrediënten voor m’n tegenwoordige hoogstaande roerbakkerij nodig. Een soort kraambezoek dus. Het was een beetje guur weer maar dat deerde me niet. Ik trok de kraag wat hoger in de nek en stapte in de auto. Hier merkte ik dat de dichte jas en een omhooggetrokken kraag niet echt handig rijdt. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Hup, ik de jas weer open en de kraag omlaag.

Ik trof het met de parkeerplek, ik hoefde niet meer dan 27 minuten te lopen om op de markt te komen. Jeuj!
De viskraam, de pindaboer en de bloemenschreeuwerd liet ik links liggen en ook op mijn rechterflank kwam ik langs kraampjes waar ik weinig tot niets van nodig had. Bij de fruitkraam in de verte was het opvallend druk. Oh, zal wel iets in de aanbieding zijn, dacht ik hardop. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het voornamelijk mannelijke drukte bij de fruitkraam was. En hé, daar rechts aan de andere kant achter een bestelbus stonden een heel stel vrouwen. Nou zeg, die keken ook niet blij. Wat zou er aan de hand zijn? Ik ging tussen de mannendrukte staan. Sommigen joelden, sommigen schreeuwden, sommigen zongen 🎶Daar moet een piemel in🎶. Huh?? Ik snapte er de ballen van. Tot ik in de gaten kreeg waar ze zo enthousiast van waren. In de fruitkraam stond een jonge blonde. Type lekker wijf. Ah, dat was het dus.
Ik griste een businesskaartje uit m’n binnenzak en schreef er 20.00 uur exact! op. Ik keek eens rond in de mannendrukte of er concurrentie van me was maar ik wist natuurlijk wel beter. Hahaha, gekkie ik hoor! Ik, één van de 863 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland, hahahaha. Ik legde het businesskaartje op de kassa en liep zonder om te kijken verder.

Klokslag 20.00 uur ging de intercombel. Ik opende beide deuren en daar stond ze, de lekkere blonde. “Kom binnen en maak jezelf comfortabel”, zei ik op m’n charmantst. Ze ging op de stoel van Sam zitten. “Wat wil je drinken?”, vroeg ik. “Ik lust wel een smoothie”, antwoordde ze. “Oh, ik maak de lekkerste!”, zei ik enthousiast en ik dook de keuken in. Ik mikte de appel, de mandarijn, de 2 mango’s, de 4 eieren, de 3 frikadellen en de 16 uiringen in de blender. Toen zag ik dat ik de banaan vergeten was. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Ik nam de grote beker lekkers en de banaan mee naar de kamer. “Ik hoop dat je ‘m lekker vindt”, zei ik. “Kijk, ik kan een trucje met deze banaan.” Ik pelde de banaan voor de helft af, deed het puntje tussen m’n tanden en draaide de banaan rond. “Een piemol!”, zei ik schaterlachend. Ze proestte de smoothie uit en gilde het uit van het lachen. Tranen biggelden over onze wangen. Manmanman, zelden zó hard gelachen. “Ik kan ook een trucje”, riep ze enthousiast en ze pakte de banaan. Ze pelden ‘m helemaal af en deed ‘m in haar mond. Eerst het puntje en sensueel langzaam duwde ze de banaan in haar mond. Helemaal in haar mond! Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek haar vragend aan. Dat ding moet toch ook in haar keel zitten, vroeg ik me hardop af? Haar ietwat paniekerige blik gaf me daarin, volgens mij, gelijk. Toen ze begon te kokken trok ze snel de banaan weer uit haar mond. Ze slikte even en zei; “Goed hè?” Met m’n moeilijkste gezicht ever vroeg ik; “Wat is daar goed aan?” “Je smoorde zowat.”
“Ja……eh………..nou……….eh…….bij jou?”, stamelde ze. Ik zuchtte weer eens en trok m’n beamerscherm uit het plafond. Met een viltstift tekende ik er een piemol op. “Dit is de balzak, dit is de schacht en dit is de eikel”, onderwees ik met een aanwijsstok. Ze zat aandachtig te kijken. “Jouw tong is jouw sterke punt op dit gebied.”
“De eikel is het gevoelige gedeelte van de piemol.”, ging ik verder. “En die voelt niets als hij achter in je keel ligt.”, verzuchtte ik.
“Waarom denk je dat pijpen aan het uiteinde van een broek zitten?”, vroeg ik. “Ja…………..eh……eh…….eh.”, stotterde ze met een rood aangelopen gezicht. Ik duwde het beamerscherm weer het plafond in, pakte haar jas en wees haar de deur. “Ga maar weg.”, gebood ik haar. “Ja maar…….”
Ik vingerwapte in haar gezicht. “Puh puh puh, wegwezen!”

Kom op zeg, ik zit toch niet in de porno.

We banaan ‘en!

Overhemden

Ssssssst! Luister eens! ……………………………..
Hoor je dat? Dat zijn rasse schreden. De rasse schreden van mijn verjaardag die naderen. Nog effetjes, lieve lezer!

De borstel boven dit stuk verraadt het al een beetje, dees anekdoot gaat overhemden (*padoem tssjj – woordgrapalert!*).
Ik heb een beetje een overhemdfetisj. Of fetisj wil ik het eigenlijk niet noemen. Ik loop gewoon graag in een overhemd. Trouwens, ik sta, zit of lig ook graag in overhemd hoor. Niet dat je denkt dat ik de hele dag loop.
Over het algemeen draag ik 99,93% van de tijd een overhemd. De overige 00,07% blootgetorst om het plaatje compleet te maken. En dat laatste is vaak zomers.
Ik vind dat netjes staan (of zitten of liggen, je snapt wat ik bedoel). En om het dan een klein beetje over fetisj te hebben, het liefst heb ik de overhemden een beetje apart. Van die overhemden die een man met lef draagt, zeg maar. Ruitjes, blokjes, streepjes, bloemetjes, bijtjes, knuffelbeertjes, gnoes, het maakt mij niet uit. Ik heb ooit eentje gehad met een sinaasappelmotief. Schitterend ding!
En de kleur mag wat mij betreft ook zo onverwachts en opvallend mogelijk. Ja, lieve lezer, stiekem ben ik toch wel een overhemdfetisjist.

Maar dan wel een spijkerbroek eronder hè! Het moet wèl casual zijn. Een excentriek overhemd staat natuurlijk niet als onderdeel van een pak. Nu ben ik ook geen pakkenman. Sterker nog, geen enkele man is een pakkenman. Ja, voor z’n werk. Maar zodra ie thuis is, is het eerste wat hij in een hoek mikt zijn pak en slipt hij in something more comfortabelers. (Vrouwen die denken dat mannen 24/7 in pak lopen (ik ken er ècht eentje, whoehahahaha), droom mooi verder. Die bestaan niet.)
Nee, een pak wil ik nog wel eens dragen bij speciale gelegenheden. Geen haar onder mijn oksel die eraan denkt een pak in mijn vrije tijd te dragen. Ben geen droomman. Oh wacht.

Maar goed, mijn verjaardag dus. Ik begrijp dat jij hoofdbrekens hebt over een cadeau pour moi.
Nou, lieve lezer, doe mij een mooi, excentriek overhemd cadeau, zou ik zeggen. Boven enkele voorbeelden.
Je kunt mij niet blijer maken!

We overhemd’en!

Bed verschonen

Ik begin na zoveel jaar al een aardige Henny te worden, al zeg ik het zelf. (oh, moet ik die nog uitleggen? Henny als in Huisman = man alleen??? Duh.)
Afwassen, de was doen, de was ophangen, de was opvouwen, stoffen, stofzuigen, ik heb het al redelijk onder de knie. Maar, lieve lezer, waar ik werkelijk een gruwelijke hekel aan heb is het bed verschonen. Mèn, daar ben ik gewoon uren mee bezig hè?
Maar ja, soms moet het, iets met hygiëne ofzo, en een mens gotta do wat een mens gotta do, niewaar? Maar vandaag had ik nog een andere reden. Ik kreeg een huisbezoek!! Van een vrouwmens!! Als dat geen wilde nacht zou worden!!

Ik was blij dat Sam de wekker op zijn tablet had gezet en dus zat ik om 10 over 5 vanochtend al aan de koffie. Maar dat maakte me niets uit, had het toch druk zat. Tegen kwart voor 7 ving ik aan met de hel die bed verschonen heet. Ik trok de hoes van het eerste dekbed af en mikte ‘m in één of andere hoek. Daarna was hoes 2 aan de beurt en daarmee deed ik hetzelfde. Tot ik me bedacht dat het handiger is de hoezen er binnenste buiten af te halen.
Zucht.
Ik propte de dekbedden weer één voor één in de hoezen, vlijde ze over het bed en ging even poepen. Ik moest nodig.
Vol goede moed liep ik de slaapkamer in. Hoes 1 haalde ik er binnenste buiten af en ik fistpompte lichtjes. Gelukt! Toen ook hoes 2 binnenste buiten in de hoek lag kon ik m’n enthousiasme niet langer bedwingen en danste ik stiekem een Horlepiepje.
De kussenslopen en matrashoezen gingen als de brandweer, tegen half 9 nam ik plaats op de bank. Ik was uitgeput.

Het schone beddengoed haalde ik uit de kast. (Haha, ik haalde alles uit de kast! I kill me 😂😂). De matrassen in mijn bed wegen een kleine 382 kilo p/s dus alles uit kast halen was noodzakelijk. Met ontzettend grote moeite, flink wat bi -en tricepswerk en een heel arsenaal aan oerkreten lukte het me de hoes om het eerste gevaarte heen te krijgen. Bij de 2e ging het al even moeizaam en als klap op de vuurpijl klapte er ook nog een stuk elastiek aan de ene kant terwijl ik net de andere kant er strak omheen had. GRRRRRRRR#^$&(&%^*%(*%(RRRRRRRR
Zucht.

Nou ja, om een lang verhaal af te ronden, tegen het middaguur had ik m’n bed klaar. Klaar voor ontvangst van het vrouwmens vanavond. Klaar voor een wilde nacht.
Ze belt net af………………………………
Zucht.

Ik heb net de dekbedhoezen in één of andere hoek gesmeten. Ga nu eerst even koffie drinken.
Dat matrasgezeik komt straks wel hoor. Dat schone bed is nu toch niet meer nodig.
Zucht.

We bedverschoon’en!

Hoe vrouwen denken

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie auto rijden en ik blijf even staan om de prachtige wagen na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie auto alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooi historisch gebouw en ik blijf even staan om de prachtige architectuur te bekijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik het mooie gebouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie vrouw en ik blijf even staan om het prachtige exemplaar na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie vrouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij wil met haar naar bed!😡 Hij heeft haar al uitgekleed!😡 Hij heeft seks met haar!😡 Hij wil van mij af!😡 Hij gaat vreemd!😡😭
En we wandelen verder.
Achter elkaar aan omdat zij woedend haar arm losgerukt heeft.

………………………………………………………………………………………………..

Meissies, doe ’s niet. Nergens voor nodig.

Winnaarsmentaliteit

Er zijn verschillende manieren om een wedstrijd te winnen. De meest voor de hand liggende is gewoon een klasse beter dan de tegenstander zijn. Maar dat is logisch, zei een wijs man ooit.
Een andere factor is een flinke dosis geluk. Ik geef toe, het is onberekenbaar maar toch kan het in jouw voordeel uitvallen.
En een derde is winnaarsmentaliteit. Als de tegenstander even sterk of zelfs iets sterker is, dan dient de winnaarsmentaliteit aangeroepen te worden. En, lieve lezer, als er iemand een winnaarsmentaliteit heeft dan wijzen vingers al snel mijn richting op. Orthodox of onorthodox, het maakte me vroeger niet uit hoe we wonnen, als we maar wonnen. Volgens mij ben ik nog steeds clubrecordhouder met 7 rode kaarten in één seizoen. Maar in mijn verdediging, ik had altijd de intentie de bal te raken hoor!
Maar genoeg over mij.

Sam’s team doet het ontzettend goed in de competitie. Ze staan bovenaan! Weliswaar met 2 wedstrijden meer en 1 punt minder, maar toch! Ze hebben 6 van de 9 wedstrijden gewonnen en één van de verloren wedstrijden van voor de winterstop hebben ze afgelopen zaterdag rechtgezet door met 7-5 te winnen.
(oh, even tussendoor: maandag stond ineens op de officiële uitslagensite een eindstand van 7-8. Huh?? Hadden ze van de tegenstander stiekem de uitslag op het formulier aangepast? Van die 5 een 8 gemaakt? Dat zal toch niet? Het zijn F-jes! Een oplettende ouder, ik zal geen namen noemen maar dat was ik, rammelde onmiddellijk aan de bel en inmiddels is de uitslag en dus ook de stand weer zoals het hoort.)

Zaterdag staat wederom een topper op het programma. Ook tegen een tegenstander waarvan ze vóór de winterstop hebben verloren. En, ook niet onbelangrijk, de enige wedstrijd waar ik niet bij was.
Dit team staat 2e en lijkt het sterkste team te zijn. Ze hebben immers 5 wedstrijden overtuigend gewonnen, 1 verloren en 1 gelijkspel. Het is een team met 4 jongens en 3 meiden tegenover 5 meiden en 1 jongen van ons. En dat is niet helemaal eerlijk natuurlijk.
MAAR DAN KOMT MIJN WINNAARSMENTALITEIT OM DE HOEK GLUREN!
En dat heb ik geprobeerd over te brengen op Sam. Hij moet het tenslotte zaterdag doen.
Zo heb ik hem gisteren na school de fijne kneepjes van onorthodox winnen bijgebracht. Ja, zo’n vader ben ik. Zorgen dat de beste speler van de tegenstander niet in zijn spel kan komen, dat is dè manier van onorthodox winnen, vertelde ik hem.
We begonnen met de Jan Wouters elleboog. Deze had hij vrij vlot onder de knie. Daarna was het de beurt aan de Eric Cantona karatetrap. En ook deze ging redelijk vlot. Rocky’s leverstoot was iets lastiger om door te krijgen. En laat ik maar niet beginnen over het oorhappen van Mike Tyson. Om de één of andere reden lukte hem dit maar niet. Hij is daar (nog) te zachtzinnig voor, me dunkt.
Of misschien dat hij zijn broertje toch niet teveel pijn wilde doen?

Als je het mij vraagt is hij wel klaar voor zaterdag. Kom maar op! We lusten jullie rauw! De verdediging zit wel snor.
Nu maar hopen dat onze topscoorsters zaterdag in vorm zijn.

We winnaarsmentaliteit’en!

5 jaar geleden

Morgen 5 jaar geleden zouden we met Teun naar het ziekenhuis gaan om aan zijn ingegroeide teennageltje geholpen te worden. Vandaag 5 jaar geleden kregen we een telefoontje van het desbetreffende ziekenhuis.
Ik heb er toen een anekdoot over geschreven, mooi moment om ‘m hier nogmaals te delen. Dacht ik zo.

Hallo?

Goedemiddag, u spreekt met zuster Bernard van het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Spreek ik met de vader van Teun?

Jazeker.

Hallo, ik bel u even om u het volgende mede te delen; Uw zoon Teun staat voor morgenochtend op de lijst om operatief behandeld te worden. Dit kan helaas niet doorgaan. Er is een spoedoperatie tussendoor gekomen.

Pardon? U zegt?

De operatie van uw zoon kan helaas niet doorgaan.

Niet doorgaan? Dat heb ik goed verstaan?

Dat klopt, er is een spoedoperatie tussendoor gekomen.

Ah, dan is er dus niets mis met mijn gehoor. En u heeft wel in de gaten met wie u spreekt?

Jazeker meneer.

Dan begrijpt u natuurlijk als geen ander dat ik totaal geen boodschap aan een tussendoor gekomen spoedoperatie heb en dat ik morgenochtend gewoon met mijn zoon bij u op de stoep zal staan.

Ik begrijp uw teleurstelling maar we kunnen uw zoon morgenochtend helaas niet helpen.

En mag ik vragen wat die spoedoperatie dan wel niet inhoudt?

Het gaat om een pasgeboren kindje met inwendige bloedingen dat direct geholpen moet worden.

Dat bedoel ik. Daar heb ik dus totaal geen boodschap aan. Lekker boeiend zeg! Inwendige bloedingen pffffffffff. Bloed hoort inwendig te zijn. Duhuu. U heeft geen idee wat ik allemaal heb moeten regelen. Ik heb vrij moeten nemen. Ik heb een logeeradres voor m’n oudste zoon moeten regelen. Ik heb Teun 2 weken met een kussen over z’n gezicht in slaap moeten laten vallen zodat hij kan wennen aan de narcose. We hebben het wèl over de ingegroeide teennagel van m’n zoontje ja! U zorgt er maar voor dat het bloedende kindje op een andere manier geholpen wordt, ik kom morgenochtend met m’n zoontje naar uw ziekenhuis! Kom op zeg, u spreekt niet met de eerste de beste Jan Doedel.

………………………….

Meneer, nu moet u eens even goed naar me luisteren. U wacht netjes een volgende afspraakbrief af, we kunnen uw zoon eventueel voor dinsdag op de lijst zetten en u houdt verder uw grote smoel dicht. Is dat duidelijk? U wilt toch niet binnenkort wakker worden met een afgehaakt paardenhoofd naast u. Of wel?

……………………………

Ehm……. Ja……..ja hoor mevrouw. Sorry.

Zou het ook op een vrijdag kunnen? Als het niet teveel gevraagd is?

Dat zullen we maandag in het chirurgenoverleg af moeten wachten.

Okee, dank u wel mevrouw. Hartstikke bedankt voor uw begrip. Fijne dag nog.

Dag meneer.

De operatie is nooit doorgegaan, Wij herstellen zelf wel!

We 5 jaar geled’en!

Professor Dieter von Kalebats

Waar is toch de tijd gebleven dat je kinderen gewoon voor de gek kon houden? Mooie tijd was dat.

Na het ballon prikken, de kadootjes geven en tijdens het zelf je taartje versieren vertelde ik de kinderen dat we straks proefjes gingen doen en dat er een echte professor zou komen om de boel ~~in de soep te laten lopen~~ te coördineren. En dat ik nu, als vader van Sam, even boven een dutje ging doen want man oh man, wat was ik moe!

“Nee hoor, jij bent de vader van Sam want je hebt dezelfde schoenen aan!”

Uhm, ja. Goeie. Dat is inderdaad wel een aandachtspunt voor de volgende keer.
Lieve lezer, oordeel zelf.

Bodemlijn is; voormaligje had het weer strak geregisseerd en verzorgd, de kinderen hebben zich prima vermaakt en de wereld is 8 professoren rijker.
Op naar de volgende!

We kinderthemafeest’ en!

Beatloos

Gezamenlijk stapten we afgelopen zaterdag de discotheek binnen, vriendin en ik. We hadden zin om een avondje lekker uit onze bol te gaan en als een stel dollen te gaan dansen. Even de druk eraf. Even heerlijk ontspannen een avondje uit.
Ik nam een biertje en nog één en nog één, zij dronk van die mixjes. “Ja, lekker nummer!”, riep ik toen een lekker nummer door de speakers schalde en ik trok haar mee de dansvloer op. Mijn god, wat kon ze goed dansen! Ik genoot van haar heupbewegingen en dat had effect op mijn moves. Ik ging los! I time of my life’de over de dansvloer.
Tot plots een jeugdig ventje de dansvloer bestormde en naast mij allemaal vreemde bewegingen ging maken. Totaal buiten het ritme (de beat, zoals dat in jargon heet), met z’n armen en handen naar voren zwaaiend en met lichamelijke bewegingen die ik fysiek met geen mogelijkheid voor elkaar zou krijgen, al zou ik dat willen.
Ik schrok. En ook vriendin stopte abrupt met dansen. ‘Verdomme, heb ik weer’, schoot door mijn gedachten. ‘Die gozer heeft een aanval. Of hij heeft een paddo-cocktail teveel gehad.’ Ik trok de eerste de beste AED die ik kon vinden van de muur en hengstte de jongen er vol mee op zijn bakkes. Hij ging als een blok neer. “Oef, gelukkig”, zei ik tegen m’n nog steeds verblufte vriendin. “Net op tijd, hij had er wel in kunnen blijven.” Pfieuw. Ik veegde het zweet van m’n voorhoofd. Het werd nog een gezellige maar een ietwat vreemde avond en nacht voor ons tweetjes (oink oink).
Woensdagavond keken we saampjes naar zo’n dansprogramma op tv. Lekker knus tegen elkaar aan op de bank. Alcoholletje erbij, kaarsjes aan, je kent het wel. “Hé, die doen net zo als dat ventje zaterdag”, merkte vriendin op. Ik moest haar gelijk geven. “Oh oeps”, zei ik verontschuldigend.
Ik belde de discotheek om mijn excuses voor de veroorzaakte trammelant aan te bieden. Ze zouden het doorgeven zodra het ventje weer bij kennis zou komen. Ik dankte ze hartelijk. Vriendin was trots op me. Het werd nog een erg gezellige avond (oink oink).

Natuurlijk is dit gekkigheid. Tsssss, hahahahahaha. Ik heb niet eens een vriendin man! Hahahahahah, I kill me 😂😂😂😂 😂
Maar ff serieus, wat is gaande met het dansen van tegenwoordig zeg? Da’s toch volkomen beatloos! Je kunt toch verdulleme wel een beetje op de maat dansen? Een beetje goeie beat is gewoon 1-2 tellen hoor. En zit je in mijn klasse dan tel je zelfs van 1-2-3-4. Maar ja, ik heb dan ook zwarte wortels.

Hieronder een lekkah nummah. Met een lekkere beat. Een 1-2 beat. Om mee te oefenen.
Jullie jeugdige kinds jullie!

We beat’en!

Lol d’r af

Ik ben, als je mij in het algemeen neemt, best een relaxte gozer. In de omgang bijvoorbeeld. Of om mee te werken. Ja, zelfs als vader vind ik mij aardig relaxed. Ik word niet zo gauw boos (oh wacht, laatste tijd wel 😁😁😁………. wordt aan gewerkt!!). Boos worden is een verspilling van energie en een tekortkomingsemotie, dat zeg ik. Hoewel het soms wèl enorm kan opluchten trouwens. Hmmm, aandachtspuntje. Wat ik wèl weet is dat opkroppen geen optie is.
Maar daar gaat dees anekdoot niet over, ik dwaal weer eens af. Vergeet bovenstaande tekst maar.

Spelletjes, daar gaat het deze keer over. Spelletjes op de foon. Ik vind dat leuk. Maar alleen kennisspelletjes hoor! Van die behendigheidsspelletjes word ik nerveus. En laat ik maar niet beginnen over die oorlogspelletjes. Die zijn me daar een partij droef! Leuk hoor, mensen afknallen. Ik zie het nut er niet van in. Is er nou niemand die die onzin even verbied in deze tijd van geweld en agressie? (Word ik nu een pacifistische ouwe lul?)
Nee, ik speel Wordfeud en Trivia Crack (Kingdoms). Daar steek je nog wat van op! ~~En ik ben nagenoeg~~ ~~onverslaanbaar, dat telt ook mee.~~
Maarrrrr, lieve lezer, de lol begint er voor mij een beetje af te gaan. Kijk, ik begrijp best dat die apps gesponsord moeten worden. En ik heb er ook helemaal geen moeite mee om die reclames na een beurt weg te klikken.

MAAR KUNNEN DIE RECLAMES MET DAT KEIHARDE GELUID DAT DIRECT BEGINT TE SPELEN GEWOON EVEN HEEL SNEL OPSODEMIETEREN??

Daar word je toch fukking pissig van? Zo word ik nooit meer die relaxte gozer die ik ooit was.

Nou, dat moest ik even kwijt.

We lol d’r af ‘en!

Mijn dodenlijst

Stilte Hoi AIVD. Hoi MIVD. Hoi CIA. Hoi FSB. Rustig maar jongens. Hu! Hu!
Dees anekdoot heeft niets te maken met een lijst met mensen die ik graag preventief uit de samenleving geplukt zie worden. Haha, die noem ik toch niet ‘mijn dodenlijst’, gekkies! Dat zou veel te makkelijk voor jullie zijn. Hahaha. Die lijst noem ik ‘mensen die ik graag preventief uit de samenleving geplukt zie worden’ en staat hier gewoon op de harde C-schijf. ~~Oh wacht.~~

Een pakkende titel, daar draait alles om. Dat zeg ik. En ‘mijn dodenlijst’ in dezen slaat natuurlijk op de lijst met dode muzikanten in mijn iTunes. Goeiendag zeg, die is me daar al indrukwekkend. En nu de artiesten met bosjes omvallen tegenwoordig, wordt ie alsmaar indrukwekkenderderder.
Ben je nou niet zo’n muziekliefhebber en denk je dat dees anekdoot zonder jou ook wel door gaat, stop dan hier met lezen.
Ben je daarentegen net zo’n muziekfreak als ik, stay dan tuned en lees verder! Hier volgt een muziekles. Blokhuis, kijk en leer. Alles uit het hoofd, ik hoef niet te Google’en!

Wat opvalt is dat vaak bekende muzikanten per jaar per twee doodgaan. Da’s toch iets om je over te verbazen, toch?
Mijn dodenlijst begint bij 1944 toen een toenmalige grootheid tijdens de overtocht naar Engeland in het Kanaal stortte; Glenn Miller. Dit was een klap voor de geallieerden maar eerlijk is eerlijk, ze hebben zich er uitstekend overheen gezet.
Dan 1959. Het jaar dat de muziek stierf, volgens Don McLean in ‘American pie’. Buddy Holly en Ritchie Valens stortten met hun vliegtuig neer. Vooral voor Ritchie was dit lullig, hij had de kop of munt verloren.
Een volgend belangrijk jaar waar een wereldster de boel inruilde is 1967. Otis Redding legde het loodje. Weer door een vliegtuigongeluk. En dat zet mij toch aan het denken dat vliegtuigen toentertijd niet zo heul veilig waren.

In 1970 stond de wereld even stil toen 2 van de nieuwe lichting supersterren kort na elkaar stierven. Jimi Hendrix en Janis Joplin. Beiden op 27-jarige leeftijd. En dat was, volgens mij (ik was toen in de maak), best kut want we hadden nog geweldige muziek van ze kunnen verwachten.
In mijn geboortejaar besloot Jim Morrison zijn leven te eindigen door in een badkuip een hartaanval te krijgen. De lul! Ik ben sinds Oliver Stone’s ‘The Doors’ uit 1991 fan van Jim. En wat had ik graag gezien dat hij ook tijdens mijn leven de boel zou shockeren. Mooie vent! Dat jaar overleed ook Louis Armstrong trouwens. Je weet wel, van die Heinekenreclame met die maan.
Dan natuurlijk 1977. Elvis, de grootste artiest aller tijden. Mijn moeder heeft wekenlang gehuild. Maar issie wèl dood? Ik zag ‘m namelijk met kerst nog in Home Alone (zoek maar eens op YT bij Elvis & Home Alone). En ook dat jaar kopte een vliegtuig wederom de grond met daarin leden van een, voor mij tenminste, uiterst prettige band; Lynyrd Skynyrd.

Fluks door naar 1981. Bob Marley verloor van eigenlijk een klein wondje aan zijn teen. Had hij zijn geloofsovertuiging aan de kant geschoven, had hij waarschijnlijk nu nog geleefd.
En natuurlijk 8 december van dat jaar. Toen alltime mafklapper Mark Chapman John Lennon overhoop schoot. John Lennon, misschien wel de meest creatieve muzikant ooit. Nooit meer vrijlaten die man.
Ook Bill Haley overleed dit jaar.
In ’83 overleed Karen van de Carpenters evenals Muddy Waters, de blueslegende.
Marvin Gaye werd in 1984 doodvermoord door zijn eigen vader!? Hij schoot hem tijdens een ruzie voor zijn flikker (haha, woordgrapalert! Flikker-Gaye, vat je ‘m? I kill me).
In 1986 drugde Phil Lynott zich dood.
Peter Tosh werd in 1987 slachtoffer van een roofoverval.
En de 80’s sluiten we af in 1988 toen The big O, Roy Orbison, plotseling overleed. Dat vond ik persoonlijk triest omdat hij net toegetreden was in een supergroep; The traveling Wilburys. Samen met Bob Dylan, Jeff Lynne, George Harrison en Tom Petty. Erg fijne muziek!

Waar was jij op 24 november 1991? Ik kwam ’s ochtends aan bij m’n uitzendbaantje toen op het nieuws werd verteld dat Freddie dood was. Ik vond daar wat van. Trieste dag.
Het tribute concert vind ik nog steeds een hoogtepunt in de muziekgeschiedenis.
Maar niet alleen Freddie Mercury overleed dat jaar. Ook Karen Young, Serge Gainsbourg, Mort Shuman, Tenessee Ernie Ford en Vicky Brown pijpten Maarten. En zij worden toch een beetje ondergesneeuwd in de media. En dus lees je dat hier!
Een nieuw geluid in de muziekwereld werd al vrij snel om zeep geholpen door de uitvinder ervan zelf. Kurt Cobain schoot zichzelf op enkele centimeters door zijn hoofd en ik had hem wel kunnen vertellen dat dit meestal best wel fataal is.
Een koning van de disco viel om. Dan Hartman had aids en stierf aan gevolg van een hersentumor. Oh! En ook Telly Savalas ging dood. Kojak had een hitje met ‘Some broken hearts never mend’ en ik vind dat een fijn nummer.
In 1997 gingen er weer twee. John Denver parkeerde zijn vliegtuig tegen een berg en bij Michael Hutchense ging een sm-spelletje helemaal verkeerd. Ook van deze 2 mannen had ik nog wel wat materiaal willen horen.
1998 was een jaar waar een diversiteit aan muzikaal talent stopte met adem halen. Frank Sinatra, Billie Jo Spears, Zangeres zonder naam, Tammy Wynette en Falco. Om er maar een paar te noemen.
En in 1999 ging een warme stem van ons heen. Dusty Springfield overleed op bijna 60-jarige leeftijd.

In 2001 was een Frans jaar. Alan Barriére, Gilbert Becaud, Patrick Juvet, Charles Trenet en Herman Brood (in Frankrijk wordt hij Stok Brood genoemd) stierven allen. Nu zeggen de namen jou waarschijnlijk niet zo veel maar hun chansons komen je zeker bekend voor.
Ook de tweede Beatle, George Harrison, legde het loodje.
Wéér meerdere dooien in 2003. Barry White, Johnny Cash, Robert Palmer, June Carter, Nina Simone, Maurice Gibb en Bobby Hatfield. Jammer. Maar ja, het is niet anders.
Natuurlijk staat 2004 in het teken van het overlijden van Nederlands bekendste zanger evah; Andre Hazes. Die afscheidsdienst staat me nog op de netvliezen. Maar ook Ray Charles zag het niet meer zitten (haha, weer een woordgrapalert!).
James Brown, Lou Rawls (coolste stem ooit!) en Wilson Pickett overleden in 2006. En ook Robert Long, de broer van Klap (mèn, ik schud ze nu uit mijn mouw hoor!), ging heen.
Kanker maakte in 2008 een einde aan het leven van Richard Wright van mijn favoband Pink Floyd. En dat maakte een eind aan mijn wens om ze ooit nog compleet live te zien. Dezelfde ziekte sloopte ook Benny Neyman en hij heeft toch ook aardige liederen gemaakt. Toch?
Michael Jackson stierf onder verdachte omstandigheden in 2009 en met hem overleed de tweede koning van de muziek. Wat heeft deze gast een partij lekkere nummers gemaakt! Hij was ook de allereerste artiest die ik downloadde toen dat eenmaal kon.
In 2011 werd ik weer opgeschrikt door het nieuws van het overlijden van 2 kanjers. Gary Moore smoorde in zijn eigen kots en Cuby van de Blizzards stierf aan kanker. Ze waren respectievelijk 56 en 70 jaar.
Twee van de beste zangeressen ooit overleden in 2012. Whitney Houston (drugs – hartaanval – verdrinking. Wie zal het zeggen?) en Donna Summer (kanker. KUTZIEKTE!!)
De favoriete liedjesschrijver van heul veul artiesten, JJ Cale, overleed in 2013. En dit kwam hard aan bij mij maar ook zeker bij de muziekindustrie. Veel nummers die jij kent, komen van zijn hand. Zoek het maar eens op.
Joe Cocker ’s overlijden in december 2014 deed mij wel wat schrikken. Zo vlak voor de kerstdagen. Dat was toch een aparte vent en dito muzikant.
Tijd voor een klein kwisje: In 2014 overleed ook Raf Ravenscroft. Waarom heb jij geen idee wie deze vent is maar ken jij hem toch?
We zijn er bijna. Vorig jaar overleden ook weer wat giganten. BB King, Armand, Jim Diamond, Ben E. King, Percy Sledge en Demis Roussos zum bleistift.
En dan nu met David Bowie en Glenn Frey moet jij toch toegeven dat mijn dodenlijst er erg indrukwekkend uitziet?

Wie zal de volgende zijn? Het wachten is op Keith Richards. Maar dat doe ik eigenlijk al vanaf 1981.
Ik denk dat hij na een eerstvolgende oerknal uit de puinhopen opstaat, zijn kleren afstoft, een peuk op zijn lip legt en gewoon zijn gitaar aanslingert. Dat doet ie al dik 50 jaar namelijk.

We dodenlijst’en!

Dat is het!

Vandaag exact op dit tijdstip ben ik 1600 (ZESTIENHONDERD!) dagen één van de 348,3 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland.

En waarom ik het al zolang volhoud?
Ik ben gewoon tè sexy.

Duh.

Tè sexy

*Plaatje heb ik deze keer niet zelf gemaakt maar ordinair van internet gejat. Sue me! 😀

Serieus joh?

Halloooo!!!!
Kan iemand even wat lieden in Den Haag wakker slappen? Wat ik nu weer onder ogen krijg? Je gelooft het niet. Waarschijnlijk is dit bij iedereen allang bekend hoor, en stond ik niet op te letten toen de memo uitgedeeld werd. Maar toch! Schandalig!
En ik moet ook toegeven dat ik niet zo’n financieel wonder ben en ik ongetwijfeld hier en daar een toeslag misloop. Maar toch! Schandalig!

Het is dus hier in Nederland zo geregeld dat een gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis per maand meer geld overhoudt dan, laten we zeggen, een hardwerkende, elke dag zijn leven op het spel zettende vader met een koopwoning. Toeslag hier, subsidie daar. Budget hier, korting daar (zie foto hieronder).
12570818_1094925457207664_36708397_n

Welke hersenloze heeft dit verzonnen? Dat moet wel een vrouw geweest zijn.
Kijk, ik vind het prima dat de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis redelijk moet kunnen leven. En ik vind het ook prima dat een gescheiden vader alimentatie betaalt. Voor zijn kinderen, dat is! Niet om het luxe leventje van de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis nóg luxueuzer te maken. Ik vroeg me al een tijdje af hoe sommige vrouwen toch zo ‘royaal’ konden leven. Nou, zo dus!

Ik word potdomme ook bijstandsmoeder! Beetje de hele dag thuis zitten. Beetje de hele dag de kinderen opvoeden. Beetje de hele dag huishouden. Beetje de hele dag tv kijken. Beetje de hele dag social media’en. Terwijl het geld met scheepsladingen binnenstroomt!

Er is iets gruwelijks mis in Nederland. Het geld stroomt wel maar vooral de verkeerde kanten op.
Of er is iets mis met dees anekdoot. Dat kan ook. In dat geval hoor/lees ik het graag hoor!

We bijstandsmoeder’en!

Jetsers

Ben jij ook zo eentje die gelijk in een toetsenbord kruipt en online je beklag doet op een openbare site als je onheus bejegend bent? Of dat denkt, in elk geval. Nee toch, mag ik hopen. Goeiendag, wat een droef volk is dat!
Het is vorige week gebeurd in één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio. Het was druk. En dan moet je druk als DRUK lezen. Het was voor het personeel niet echt duidelijk wie aan de beurt was. Een vrouw op leeftijd maakte van deze gelegenheid misbruik en wilde haar bestelling plaatsen. Het kassapersoneelslid was hier niet helemaal van overtuigd en vroeg een jongeman naast deze vrouw op leeftijd of hij wellicht niet eerder binnen was gekomen. Het maakte de jongeman niet zoveel uit, hij was toch nog met zijn telefoon bezig. De vrouw op leeftijd deed haar bestelling maar was toch licht aangebrand over de manier van communiceren van het personeelslid. Toen bleek dat de bestelling van de jongeman toch eerder klaar was dan de bestelling van de vrouw op leeftijd was deze vrouw op leeftijd volledig op haar tepels getrapt en stormde woest de zaak uit. Later die avond bleek dat de vrouw op leeftijd een flinke klacht op eet.nu (een openbare recensiesite) had geplaatst.

Nou ja, lang verhaal. De bodemlijn is dat het personeel van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio met deze situatie in de maag zat. Ze konden zich niet verdedigen. Tenminste niet op de manier zoals de uitbater van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio in zijn hoofd had. Je moet toch aan je overige klandizie denken en netjes blijven.

Maar dan is er nog altijd de zelfbenoemde floormanager van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio!
IK!!!!
WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!
Onmiddellijk belegde ik een topoverleg met het personeel. Dit mocht geen effect hebben op de toekomstige beursgang later dit jaar. We ontdekten dat klanten machtig zijn en dat zij ronduit hun gal mogen spuwen op (personeel van) zaken, winkels, etablissementen en overige uitbaterijen. Maar andersom is dat niet mogelijk.
Tot nu! Ik ontdekte een site waar personeel van zaken, winkels, etablissementen en overige uitbaterijen naar hartenlust hun ontevreden klanten met de grond gelijk kunnen maken. Eventueel met naam en toenaam. JETSERS

Briljant!! Ik zeg, geef de man die dit gerealiseerd heeft een standbeeld!
Opzouten met die toetsenbord lafmuilen. Een beetje ontevreden klant lost het ter plekke op.
Pffff, de klant is koning. Nou, niet altijd hoor!

We Jetser’en!

Opfrissen

De geoefende lezer had het natuurlijk al gemerkt, ik heb gisteren en vandaag dees jolijtsijt een beetje opgefrist. Beetje gepimpt. Beetje facegelift. Beetje bogetoxed. Je weet wel, wat strakker gemaakt. Wat meer 2016 mèn! Ik was namelijk wel een beetje klaar met de oude vorm.

Wat als eerste in het oog springt is natuurlijk het logo. En wat is een blog zonder herkenbaar logo, vraag ik je? Het vorige logo (dat blauwpaarse gedrocht) kwam me al een tijdje alle lichaamsopeningen uit. Ik ben teruggegaan naar het Goeie Units-logo (m’n vorige blog). Het logo dat een beetje sterk lijkt op dat ene biermerk (Ik doe daar niet moeilijk over maar zij kunnen eventueel contact met me opnemen omtrent een compensatie voor het gebruiken van mijn logo). Ik vind vooral de kleurencombinatie bijzonder en in het oog springend. Ook dat ik ‘m zelf gemaakt heb via m’n ontwerpstudio Anus Inc.© werkt natuurlijk mee.
Ook ben ik (weer) voornemens het logo in themavorm tentoon te spreiden. As I typ is daarom het thema ‘winter’ het thema.

Verder heb ik de achtergrond aangepast (op de webversie, dat is. Op de foon zie je er geen ruk van). Ik heb gekozen voor een rustgevend #424261. Met een schattig tierelantijntje aan de bovenkant.
Maar ook heb ik de zijbalk ietwat aangepast. Kom je daar wel eens trouwens?
Ik heb er eens even wat volgmogelijkheden op gemieterd. Je kunt dees jolijtsijt nu op de meest voor de hand liggende mediums volgen. Kijk maar eens daar rechts van het scherm. Ook hier geldt weer alleen de webversie trouwens.
Via email. ——————————————————————————->

Via Facebook. ————————————————————————–>

Via Twitter. —————————————————————————–>

En laat ik eerlijk zijn, daar doe ik het allemaal voor hoor. Voor volgers. Voor reacties. En voor likes natuurlijk. Zo aandachtmanhoerig ben ik dan ook wel weer. Ik vind het mooi om te zien dat lezers mijn belevenissen, hersenspinsels en overige anekdoten waarderen. Ik heb een redelijk vaste groep groupies die regelmatig liken en/of reageren maar het mogen er altijd meer worden hoor! Like zum bleistift de Facebookpagina! Of tweet iets naar het @vonbloghausen account!

Tenslotte heb ik het één en ander weggehaald in diezelfde zijbalk. De linkjes, de kalender, de reacties en m’n hele gemeenschap zijn verdwenen. Ik vond ze zóóóóóó 2015.
Ik hoop dat jij, lieve lezer, deze veranderingen kan waarderen en zo ja, ik zie je duimpje of je reactie met de grootst mogelijke liefde tegemoet. En zo nee? Nou, dan niet. Vink ook best.

We opfris’en!

Dochters

Men zegt wel eens dat het in principe een loterij is wat het uiteindelijk zal worden. Of de vrouw een jongen of een meisje uitbigt. Dat het een speling van het lot is. Dat je er geen pijl op kunt trekken. Dat het volkomen willekeurig is. Nou, lieve lezer, daar ben ik het dus totaal niet mee eens. Tuurlijk kun je het als man sturen. Kom op zeg! Ik zei dat ik 2 jongens wilde en ik kreeg 2 jongens. Tssss, het lot. M’n kont! Je bent een controlfreak of niet, dat zeg ik! Ik moet wel toegeven dat het niet van een leien dakje gaat, dat veel factoren perfect moeten zijn en dat er behoorlijk wat techniek bij komt kijken maar hèt sturen kan je zeker.

Het tijdstip zum bleistift. Hoe laat voeg je de daad bij, tja de daad? Nu kan ik natuurlijk alleen voor jongens spreken en hiervoor geldt; tussen 15.04 uur en 18.51 uur op doordeweekse dagen.
Dan is belangrijk wat je tijdens de daad niet aan hebt. Een coltrui is per definitie not done. Maar ook motiefsokken dienen achterwege te blijven. Het 84% van de tijd dragen van spijkerbroeken is verplicht evenals slips, maat M. Liefst zwart.
Voorts is communicatie van essentieel belang tijdens de verwekking. “HMMMPPFF”, “OOOEEHHH”, “AAAAHHH” zijn uitstekende teksten. “Hoe laat moet je morgen werken?” en “Heb je al af gewassen?” zijn een absolute garantie voor mislukking. En tenslotte zijn de juiste positie en de exacte duur van het samensmelten tussen man en vrouw noemenswaardig. Het meeste succes verkrijgt men door in een hoek van 47 graden gestrekt te liggen, beiden in tegenovergestelde richting vanzelfsprekend. In de Kumasatra wordt dit ‘Kruislinks’ genoemd. En de intercourse moet exact tussen de 22 en 47 seconden liggen. Niet langer!
Voer je deze instructie tot in de puntjes uit, beste lezer, dan kan je de klok erop gelijk zetten dat vrouwlief een jongen uitpoept.

En ik ben ook blij dat ik 2 jongens heb. Eerlijk waar. Ik zou niet weten hoe om te gaan met dat gegil, dat gejank, dat geaanstellerij, dat lange haar, dat gejurkje, dat gemake up. Asjeblieft zeg!
Jongens zijn veel makkelijker en vooral veel lolliger. Gisteren waren we in een pretpark en opeens komen ze naar me toe met ballenbakballen onder hun shirt. “Kijk papa, wij hebben borsten.” Dat is toch hilarisch?! Ik lachte m’n kont eraf.
Ik zie mijn dochters al aan komen. Met een Hemaworst tussen hun benen. Je schaamt je dan toch kapot? Zou dat de reden zijn dat er geen Hemaworsten te koop zijn bij dat pretpark? Hmmm, aandachtspuntje.

Nee, lieve lezer, ik ben een echte zonenvader. En dat heb ik helemaal zelf voor elkaar gebokst.

We geen dochter’en!

(ps. wil jij, lieve leester, dolgraag (nog) een zoon? Stuur dan even een mail en wellicht kunnen we nader tot elkaar komen.)

Erotisch verhaal

Blogger, mag ik me zo noemen? Waarschijnlijk wel maar zo voel ik het niet. Ik noem me liever verhaaltjesverteller. En als je dat afkort krijg je verveler……………….. Oh wacht.
Hmmm, aandachtspuntje.

Ik volg een aantal weblogs of eigenlijk webloggers. Bloggers zoals je wilt. Vaak interessant wat ze schrijven, meestal leuk om te lezen en zo af en toe lees ik met verbazing. En dat gebeurt vaak bij vrouwen met erotische verhalen. Ja vrouwen ja, ik ken geen mannen die erotische verhalen schrijven. Dat ligt wellicht aan mijn voorkeur voor volgen maar het zijn altijd vrouwen. Met erotische verhalen. En hun fantasieën.

We namen plaats op de bank. We kropen dicht tegen elkaar aan. Mijn hoofd lag tegen zijn borstkas, hij had zijn arm om mijn schouder. Ik wreef over zijn jeans. Vanaf zijn knie ging ik met m’n vingertoppen langzaam omhoog. Hij kreunde zachtjes in mijn oor. Toen ik bij zijn lies aankwam voelde ik dat er een lichte tinteling door zijn lijf ging. Ik raakte zijn gulp aan en begon tergend langzaam de knopen van zijn jeans één voor één los te knopen. Hij ademde hardop. Mijn hand ging in zijn slip. “Ik wil je mannelijkheid in me”, zei ik zwoel.

IIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE (*geluid van een remmende auto*)
HO!
STOP!
WAT??????? Je mannelijkheid? Werkelijk joh?

Luister eens, lieve lezer, de eerste de beste vrouw die in mijn bloghut naast mij op mijn bank komt zitten, mij sensueel opwindt door met haar vingers over mijn spijkerbroek langzaam omhoog te glijden en het dan over mijn ‘mannelijkheid’ heeft, krijgt de avond van haar leven. En dan moet je de avond van haar leven lezen als een slappe lach van enkele uren. Pfff, mijn mannelijkheid! Hoe kom je erop? Ik noem jouw units toch ook geen vrouwelijkheden?
Zie het eigenlijk helemaal voor me.

Ze kwam op mijn schoot zitten en gooide met beide handen haar haar naar achteren. Ik pakte haar teder bij haar middel en gleed met mijn handen onder haar truitje. Ze zuchtte zwoel. “Toe maar”, zei ze en ze keek me diep in m’n ogen. Ik trok haar truitje uit over haar hoofd. Ze droeg een zwarte BH. Met mijn linkerhand pakte ik haar BH-bandje en gleed ‘m over haar schouder naar beneden. *FLOEP*
“Hé, een vrouwelijkheid!” “Gossiemikke, wat een prachtige vrouwelijkheid zeg!”
*FLOEP*
“Nah zeg! Daar is die andere vrouwelijkheid ook!” “Hoi jongens!” en ik begon ze zachtjes te kneden en te kussen.
*PLOP PLOP*
“Och kijk, de 2 kleine vrouwelijkheden komen ook tot leven!” “Gaaf zeg!”
Nou, zal ik je andere vrouwelijkheid ook maar even tevoorschijn toveren dan?” “Misschien dat dan mijn mannelijkheid met jouw vrouwelijkheid kan spelen?”
“Nog een wijntje?”
Manman, wat een hilarische avond wordt dat!

Nee, lieve lezer, die erotische verhalen, ik weet het niet. Er zal best een markt voor zijn hoor maar asjeblieft zeg, beschrijf het even normaal.

We erotiek’en!

Kutnummer

In mijn vriendengroep is sprake van een generatiekloof. Ik ben, met m’n 44,11, de frater Venantius van het stel, hoe oud de jongste is weet ik niet eens. Ergens in de 30, denk ik. Nu geeft dit natuurlijk helemaal niets, we kunnen immers niet allemaal wijs en doorleefd zijn. Maar toch geeft dit zo heul af en toe fricties. En dan doel ik op muziekgebied.
Kijk, in principe is mijn muzieksmaak leidend, altijd en overal. Ik heb a; goeie muzieksmaak en b; verstand van muziek. En over deze uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. Maar ik heb nu zo’n leeftijd bereikt dat ik mijn zin niet meer door hoef te drammen. ~~Hoewel het me GIGANTISCH veel moeite kost!~~

Dus om de sfeer zo nu en dan toch gezellig te houden introduceerde ik laatst een soort van compromis. Elk van ons mag om de beurt een nummer draaien en de anderen mogen niet ingrijpen en zijn dus verplicht het gekozen nummer te beluisteren.
Mooi geregeld, toch?
Tja, en dan tref je moi. Ik zoek natuurlijk een nummer uit waarvan ik zeker weet dat de anderen het compleet ruk vinden.
Dat deden mattie en ik vroeger al tijdens de karaokeavonden in de kroeg. Heul blij en enthousiast een kutnummer zingen. En op dolle avonden deden we er ook nog dansjes bij! Heerlijk om een hele kroeg “FLIKKER TOCH OP MAN!” te horen roepen.

En zo is dus mijn vriendengroep inmiddels bekend met onder andere mijn fascinatie voor Duitse schlagers, mijn adoratie voor Death Metal en mijn bewondering voor zwijmelmuziek.
Och man, ik heb soms zo’n jolijt met mezelf en muziek…………………………….

Er is echter één nummer waar je mij compleet mee over de rooie krijgt. Dat vind ik zó erg dat ik bij het horen van de eerste tonen braakneigingen uit elke lichaamsholte krijg. En dat ik random mensen wil bitchslappen.
Ik wil het hier wel vertellen maar alleen onder voorwaarde dat dit nooit, maar dan ook noooooooiiiit, in de openbaarheid komt. Beloofd?
Het is dat nummer uit Titanic van Celine Dion, My heart will go on.
BARFFF (oeps, sorry. Zie je?!)

En dat doet mij afvragen; Wat vind jij, lieve lezer, nou het kutste nummer alleralleraller tijden evah?
Ben er wel benieuwd naar. Gooi het maar ergens in de reactiemogelijkheden.
En wie weet, zit je ooit met mij in één ruimte en stel ik een compromis voor.

We kutnummer’en!

Duiding

Ik ben er eindelijk achter wat er aan mij schort. Wat er mis met me is. Waarin ik mezelf moet verbeteren. Het heeft me wat slapeloze nachten en een flink aantal denkwerksessies gekost maar, lieve lezer, ik kan EUREKA! roepen. Ik heb ‘t!
Mijn dieplollige prijsvagen op dees jolijtsijt slaan niet aan omdat ik nooit de antwoorden vermeld. Duhuu. En daar ga ik nu verandering in brengen.

Bij de laatste prijsvaag die ik hier plaatste stelde ik 1 vraag met 2 antwoordmogelijkheden.
WAAROM IS DE NIEUWSTE EDITIE VAN WIDM SPECIAAL VOOR MIJ?
Nou, lieve lezer, hier volgen de antwoorden dan:
1. Er speelt een deelnemer mee met de achternaam Schollaardt. En laat die achternaam nou ook voorkomen in mijn familie!
2. De serie speelt zich af op de Dominicaanse Republiek. En laat ik daar nou ook geweest zijn!
Wolla, de 2 antwoorden!

Dominicaanse Republiek, we (voormaligje en ik) vierden onze vakantie daar in 2000. Mooi land! Ik weet er niet meer zo gek veel van en dat wat ik nog wel weet ga ik nu opschrijven. We kwamen in de stromende regen aan bij ons verblijf in Sosua. En met stromende regen bedoel ik STRO-MEN-DE regen. Goeiendag, nog nooit zoveel regen gezien. Ik weet nog dat ik dacht ‘ben je in het midden van het paradijs, krijg je dit’. We hadden een hutje achter op het terrein. Zo eentje met rieten dak. Langs een pad omlaag met trapstenen kwamen we bij de bar en het restaurant. “Pas op, een slang!”, schreeuwde ze eens uit. Ik sprong 36 meter de lucht in, bleek het een tuinslang te zijn……………………… Je moet weten, ik schijt boekdelen voor slangen. Flauwe grap van haar!
Achter de bar werkte Patrick. Tenminste, zo noemde ik hem. Hij leek op Kluivert. We werden vrienden. En we hebben hem en zijn vriendin een avondje mee uit genomen. Hier maakte ik kennis met Que si, que no en ik merenquede m’n kont eraf. Wat een lekker nummer! Die moest ik hebben. Bleek het Nederlands te zijn! En het stond al 88 weken op 1 in de top 40…………….. Toen luisterde ik al geen radio meer.
Het laatste wat ik me herinner is de Amerikaanse zanger in het restaurant. Uit Chicago kwam ie. Zo’n gast met een elektrische gitaar en een microfoon. Ik vond hem goed, deed me denken aan George Benson. Hij vertelde dat hij geld bij elkaar speelde om rond te komen. Hij had al zijn geld in het maken van een cd gestoken maar dat de verkoop ervan erg tegenviel. Ik had met hem te doen, ik kocht zijn cd. De kwaliteit was beroerd, heb net even in de collectie gekeken en ik heb ‘m niet eens meer.
Oja, en natuurlijk hebben we het Bounty-eiland (Isla Saona) bezocht maar waar ik ook keek, nergens een Bounty te krijgen hoor! Laat je niets wijsmaken!

De foto is van het uitzicht vanuit ons verblijf. Zelf gemaakt en hij hangt nog steeds bij mij op de wc. Maar deze informatie kun je vergeten. Ik bedoel, hoe groot is de kans dat jij, lieve lezer, ooit op mijn wc je boodschap komt doen?
Nou, dat was het wel. Zal ik er voor de vorm nog een prijsvaag tegenaan gooien?

WELKE WERELDBEROEMDE ZANGER IS IN 1998 VERONGELUKT OP DE DOMINICAANSE REPUBLIEK?

We antwoord’en!

Kwartaal

Maar natuurlijk gaat dees jolijtsijt in het nieuwe jaar gewoon door. En hoe kan ik dat duidelijker brengen dan er gelijk op 1 januari een nieuwe anekdoot in te knallen? Niewaar?

Eens even zien, laat ik de plannen voor het aankomende kwartaal eens even met je delen. Dit kwartaal staat voor mij in het teken van 3 hoofdzaken. De rest is even bijzaak. Óók belangrijk hoor maar mijn volledige aandacht gaat even uit naar de 3 hoofdzaken voor dit kwartaal.
De eerste is over 3 weken. Het verjaardagspartijtje van Sam. Hèt proefjesfeest zoals de gemiddelde groupie hiero weet. Langzaamaan en stap voor stap transformeer ik naar m’n nieuwste typetje; Professor Dieter von Kalebats. De verstrooide professor. Het pasje is binnen en de stem heb ik ook al onder de stembanden. Nu moet ik alleen nog even een outfit scoren. Oja, en ik heb besloten voor een pruikding te gaan, m’n haar tondeuseren dwars over het midden lijkt me bij nader inzien toch niet zo’n heul sterk plan. Oh, en laat ik ook niet vergeten te vermelden dat ik de laatste weken druk doende ben geweest intel te verzamelen over enkele proefjes die betrekking hebben tot ontploffinkjes. Het is natuurlijk wel een kinderfeestje hè? En hoe leuk is het dan voor de kinders dat alles helemaal in de soep loopt en dat de boel ontploft? Frappant dat je een heleboel informatie gewoon van sommige sites kunt halen! Hoi AIVD! Hoi CIA! Hoi CTU!

De dag vóór Valentijnsdag hoopt het jochie links de respectabele leeftijd van 45 te behalen. Dat moet vanzelfsprekend gevierd worden! Ik bedoel, hoe vaak word ik nu 45?
Ik zit nog even te dubben hoe ik dit ga aanpakken. In kleine kring of zal ik er toch een megafeest van maken? Een megafeest zoals ik al vaker gepland en hier aangekondigd heb.
Oh, wacht even, toen kwam niemand opdagen……………. Hmmm, aandachtspuntje. Dat gaat me natuurlijk wèèr klauwen vol met geld kosten, de Gelredome afhuren. Dat is pas lucratief als er minimaal 43.859 mensen komen. En waar vind ik die overige 43.851 zo gauw? Het is natuurlijk wel erg kort dag.
Nou ja, ik kom er op terug. Houd in elk geval die 13e vrij in je agenda!

En dan is er tenslotte nog the moment you’ve all been waiting voor. Zondag 27 maart. Zomertijd.
Dè dag dat ik mij weer op de markt werp. De vrijgezellenmarkt dat is. Maar dat weet jij als groupie natuurlijk als geen ander.
Zo’n winterstop hè? Ik vind het heerlijk. Ik heb het ook nodig. Even rust aan het hoofd en prachtlijf. Ah, het woordje prachtlijf is gevallen. Vanzelfsprekend heb ik het lichaam een beetje laten verslonzen en laten hangen maar, lieve lezer, ik beloof plechtig er vanaf nu weer aan te gaan werken zodat ik er per 27 maart weer aantoonbaar uitzie.
Dus nog even geduld, vanaf zondag 27 maart kan ook jij aanspraak op een date met mij maken!
Ben je een ongeduldig type en wil je zeker van je zaak zijn, reserveren kan vanaf maandag 11 januari, klokslag 8 uur.

We kwartaal’en!

Voor m’n vrienden

Omdat ik op m’n oude dag hier en daar wat sentimenteler word, dees anekdoot. Speciaal voor m’n vrienden. Mijn èchte vrienden.

Niet voor de luitjes die zich voordeden als mijn vrienden maar die toch niet zo vrienderig bleken te zijn toen het erop aankwam. En ook niet voor die piepeltjes die me op een gegeven moment toch maar links lieten liggen. En al helemaal niet voor het gespuis dat uiteindelijk een mes in m’n rug staken. Neen, dees anekdoot is voor mijn èchte vrienden. Die er voor me zijn. Die me steunen. Die me gedogen. Die me zo nu en dan uitnodigen om te komen eten en/of drinken. En ook al ben ik (soms) een botte lul, me gewoon een aardige vent vinden. M’n matties dus.

Ik wens jullie een fantastisch nieuw jaar toe met ontzettend veel lolmomenten met maar ook zonder mij. Jullie weten wie ik bedoel.

Dit was de laatste van 2015. Tot volgend jaar, mensen!

We tik ‘m aan’en! 👊🏼

2015 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 13.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 5 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Baalmoment

Wat ik heb opgestoken van de cognitieve therapie is dat ik flink ben gaan nadenken (En vooral praten! Dat is al heel wat voor mij!) over de baalmomenten in mijn leven. Ja, ik noem het baalmomenten. Trauma’s vind ik zo zwaar klinken.
Vanmiddag deed ik weer een wandelingetje en ik kwam voorbij nòg een baalmomentje van me. Eentje die ik nog niet had opgesomd. Weliswaar een kleintje maar ik besefte me dat ik er toen wel verschrikkelijk van baalde.

Voormaligje en ik stonden ingeschreven voor een woning in ons huidige deurp. We wilden er dolgraag naartoe verhuizen. Bijna wekelijks reageerden we en telkens kwamen we dichterbij. Een rijtjeswoning in de nieuwbouwwijk werd op een gegeven moment aangeboden. “Wow, een splinternieuw huis!”, dacht ik. We reageerden en al gauw kregen we bericht dat we als 2e op de wachtlijst stonden. De lui die als eerste een ja of nee konden uitbrengen hadden tot die vrijdag 16.15 uur de tijd om de knoop door te hakken. Ongeduldig als ik kan zijn belde ik die vrijdag om 16 uur naar de woningstichting. Er was nog geen reactie van de 1e plek maar “ze hebben nog tot 16.15 uur”. In gedachten richtte ik ons nieuwe huis al in.
Klokslag 16.16 uur belde ik weer naar de woningstichting. In gesprek. Om 5 voor half 5 kreeg ik ze te pakken. En? En ?
……………………………………
Ze hadden om 16.10 uur gebeld en aangegeven dat ze het huis namen.
^@#$$^%$%^%$&&^*%&$** en ik mikte de telefoon in de hoek.

Enkele weken later kregen we alsnog een woning in ons zo geliefde deurp en na een flinke verbouwing heb ik daar best prettig gewoond. Maar mèn, wat had ik graag in dat nieuwbouwhuis willen wonen.

We baalmoment’en!

Ontvrienden

Sapperdeflap zeg! Ik heb me daar toch sterk de indruk dat ik Facebook helemaal verkeerd gebruik. Nu moet ik zeggen dat ik dat medium niet zo heul erg veul gebruik, ja, ik zet er wel eens een lolletje op of foto’s en filmpjes van mijn jongens, maar in principe gebruik ik mijn Facebook om mijn weblogpagina in de lucht te houden. Want op de één of andere manier kan je geen Facebookpagina hebben zonder een persoonlijk account? (mocht dit wèl kunnen, graag een mail).
Maar goed, ik heb dus sterk het idee dat ik het verkeerd gebruik. Ik heb op dit moment 26 ‘vrienden’ en dat heb ik op moeten zoeken. En met zoeken bedoel ik meerdere handelingen uitvoeren. Ik vind dat een gedoe. Deze 26 vrienden ken ik allemaal persoonlijk (behalve 1 maar haar ‘ken’ ik al 100 jaar – hoi Es!) en dat is voor mij een voorwaarde om iemand toe te laten op mijn persoonlijke Facebook.

Mocht iemand van die 26 vrienden mij ontvrienden, zou ik het waarschijnlijk niet eens merken. Ik zou dat ook prima vinden trouwens. Net als het mij vrij staat iemand te ontvrienden wegens niet boeiend, teveel like and share troep of melden waar ze elk moment van de dag zijn. Het is een vrij land immers.
En toch zijn er mensen (ik ken ze ècht!) die het ontvrienden heel scherp in de gaten hebben. En daar ook naar handelen! Van netjes vragen waarom ik ze ontvriend heb tot compleet negeren. 😳😄
Hoe doen ze dat toch? Waar kun je zo gauw zien wie je ontvriend heeft? Leg dat asjeblieft even uit aan een vent die niet altijd op internet leeft. Ik ben oprecht benieuwd.

We ontvriend’ en!

One

Jawel lieve lezer, ook dit jaar zal ik het niet achterwege laten om even helemaal los te ranten over de ‘lijstjes’ op Neerlands radiozenders.
WANT. HET. IS. TOCH. WERKELIJK. BEDROEVEND!
Nee, laat ik niet zo beginnen, slecht voor m’n bloeddruk.

‘One’ van Metallica is, zoals de groupies hiero weten, mijn favoriete nummer één alleralleraller tijden. Ik zal proberen uit te leggen hoe dat zo gekomen is.
Ik luisterde in mijn jonge jaren veel naar de radio. Hilversum 3 was mijn favoriete radiozender en in december lag ik jaarlijks de hele dag languit voor onze stereotoren om nummers op een cassettebandje op te nemen bij Veronica’s top 100 aller tijden. Als ik ’s avonds op mijn kamer was speelde ik die cassettebandjes af behalve op donderdagavond (de Soulshow) en vrijdagavond (Curry en van Inkel. Later Stenders en van Inkel). Vaste prik.
Toch kwam het wel eens voor dat ik dinsdagavonden naar Hilversum 3 luisterde. Henk Westbroek met Vara’s vuurwerk. Hardrockmuziek, een uur lang. Niet echt mijn ding maar Henk maakte het leuk.
Pas in het leger werd ik geïnfecteerd met het (hard)rockvirus. Ik deelde een kamer met onder andere een blonde krullenbol met een enorme gettoblaster boven zijn bed en hij had de gewoonte de reveille op te leuken met wat behoorlijk harde muziek. Letterlijk en figuurlijk. ‘Appetite for destruction’ van Guns ‘n’ roses (1987) was de grote favoriet maar zo nu en dan ging hij harder en kwam ‘And justice for all’ van Metallica (1988) voorbij. Wat een bak herrie was dat!
Gaandeweg ging ik de muziek waarderen en nadat hij mij het verhaal van ‘One’ vertelde, was ik om. Wat een hartverscheurend verhaal, wat een geweldige opbouw en wat een fantastisch gitaarwerk!

In 1991 kocht ik ‘The black album’ van Metallica. En de cd-single van ‘One’, het hele album ging me iets te ver. Ik liet de briljante eerste deunen van ‘Sad but true’ aan mijn familie horen. Ik was de enige enthousiasteling, kreeg ik de indruk. Ik besloot ‘One’ dan maar niet te laten horen. Vanaf dat moment draaide ik muziek via mijn koptelefoon op mijn kamer. En dus vooral ‘One’.
Een veel gehoord argument is dat het nummer te hard is voor de top van de lijsten. Maar uit ervaring weet ik dat het ècht harde gedeelte maar een seconde of 15 duurt. En dat op een nummer van 7 minuten en 25 seconden! Om precies te zijn tussen 4.00 en 4.15, net voor ze met gitaren het geluid van machinegeweren imiteren. Na het voor de zoveelste keer op vol volume te hebben beluisterd kreeg ik juist op dat moment het krrrrrr krrrrr krrrr in m’n oor. En ik moet me sterk vergissen maar toen is mijn huidige gehoorbeschadiging in mijn linkeroor ontstaan.

Maar natuurlijk begrijp ik als geen ander dat niet iedereen van het steviger werk houdt. En laat ik eerlijk zijn, er zijn ook een heel stel schitterende rustiger nummers gemaakt. Nummers met prachtige verhalen en fenomenale muziek.
Maar lieve muziekvrienden, Adele? Claudia de Blèèèèègh? Werkelijk?
Ik denk dat ik me er maar bij neer ga leggen dat de criteria voor lijstwaardige nummers tot het minimum gedaald is. Dat verklaart al die eendagsvliegen en op-het-moment-populaire artiesten zo hoog in de lijsten. En erger nog, de tè lage stand van de ècht goede nummers. ‘One’ staat bijvoorbeeld in Veronica’s top 1000 op nummer 12, in de top 2000 staat ie op 24 en bij fuQ-music op 38. En in de top 4000 van radio 10, toch hèt station waar ik tegenwoordig nog wel eens naar luister, komt ie helemaal niet voor!! SCHANDALIG!!
Ik kan daar gewoon met mijn pet niet bij.

Ik wens je ontzettend veel luisterplezier de komende dagen met de top 2000.
Ik heb gelukkig de iPod nog steeds. Daar staat mijn eigen top 12000 nog iets op.

We One’en!

Roerig jaar

Ja, dat kunnen we wel stellen. Het was een roerig jaar. Voor de wereld, voor Nederland en ook voor mij. Laat ik de wereldroerigheden voor wat ze zijn. En laat ik ook maar de Nederlandroerigheden links liggen. Laat ik het over mijn roerige jaar hebben. Het is tenslotte mijn weblog.
In januari moest ik weg bij m’n alltime favo werkplek. Mèn, wat baalde ik daarvan! Ik werd slachtoffer van een politiek spelletje. Onrecht is iets waar ik slecht tegen kan en ik besloot in al mijn enfant terribleïsme het vuur aan de schenen van ‘de baas’ te leggen. Tja, en dan word je kaltgestellt, zoals dat in ons jargon heet. We hadden het ook als volwassen mannen op kunnen lossen maar ‘ze’ kozen voor deze weg. Jammer. Was ik dan geheel onschuldig? Nee, natuurlijk niet. Ik kan een ontzettend irritant mannetje zijn voor leidinggevenden. Ik had beter moeten weten na een jaar of 18.

Opaopa is dit jaar overleden. En hoewel het er aan zat te komen, kwam zijn dood toch als een schok voor me. Opaopa was de vader van de opa van m’n jongens en ik ben regelmatig met de man op pad geweest. Van gewoon ophalen voor verjaardagen tot reüniebijeenkomsten voor de oud-militairen. Ik deed dat altijd graag. Hij is 86 jaar geworden.

Ik heb de grens van 1500 dagen van ‘meest begeerde vrijgezel van mijn penthuis zijn’ doorbroken. Sterker nog, de teller staat vandaag op 1573. Dat is toch ook wel iets om over naar huis te schrijven, dunkt me. Zou ik dan toch die ene vent zijn die niet met zijn geslachtsorgaandeel denkt? Of zou het toch gewoon aan mij en mijn karakter liggen dat ik maar geen juiste vrouw kan vinden? Hmmm, aandachtspuntje.

En tenslotte zit ik nu al even thuis. Mijn ‘alles opkroppen’ is er na dik 30 jaar uitgekomen en momenteel heb ik een beetje moeite de bijkomende emoties onder controle te krijgen. Een flink aandachtspunt!

Is er dan alleen maar slecht roerig nieuws, vraag je je af? NEEN! Ofkors not.
Sam en Teun groeien als kolen. Lichamelijk maar vooral geestelijk. Het is voor mij als vader stukken makkelijker vergeleken met den beginne. Man, wat vond ik dat een zware tijd! Ik doe eigenlijk nu alleen nog maar leuke dingen met ze. Ik kan ze zo af en toe zelfs ‘loslaten’. Ze redden zichzelf wel. Heerlijk vind ik het.

Een langverwachte wens is in september uitgekomen. Samen met mat heb ik Auschwitz bezocht. En ondanks dat ik er flink van onder de indruk ben geraakt, ben ik ontzettend blij dat ik de trip gemaakt heb.

En tenslotte is dit jaar mijn meest succesvolle blogjaar ever. Ik zit over de 12.000 hits heen. Sterker nog, het gaat richting de 13000 en een snelle berekening wijst een dikke 1000 hits per maand uit. Ik ben daar best wel trots op.
Een kijkje in de keuken dan maar? Mijn meeste bezoekers kwamen via de zoekmachines (2191). Facebook (963) staat op 2 direct gevolgd door Twitter (938). Het weblog van Maurice, mijn goeie vriend, is een plaats gezakt en bezet de 4e plek.
Mijn best bezochte anekdoot is ‘Ik mis je’ (457x) en dat is op zich frappant want dat is een verhaal uit 2013. Op de tweede plaats staat een gastlog (268x). Dus eigenlijk is mijn meest gelezen bericht van dit jaar Avondje romantiek (138x). En dat is eigenlijk ook best een lollige, als ik eerlijk ben. Vorig jaar kreeg ik 3516 bezoekers, dit jaar waren dat er 4539. Waarderingen (vind ik leuks voor FB’ers en Twitteraars) waren in 2014 maar 56, dit jaar waren het al 130! Dikke duim omhoog, mensen!
Alleen de reacties zijn gedaald (2014: 514 – 2015: 407) en dat is eigenlijk het enige wat ik jammer vind. Maurice, Rob en Dhyan zijn mijn topreaganten. En dat doet mij afvragen waar de vrouwen blijven???????
Nou lieve lezer, dat was het wel.

Laat ik er tot slot nog een interactief dingetje ingooien. Altijd leuk, zo aan het einde van het (blog)jaar.
Welk (vies) drieletterwoord heeft Google dit jaar het meest naar mijn sijt gelinkt?
De winnaar heeft zondag 27 maart het eerste recht mij te claimen als mijn jachtseizoen weer begint.

We 2015’en!

ps. Als het goed is linkt dit bericht nu direct door naar @vonbloghausen op Twitter.

Winterstop

Zo! Het is winterstop. Nou ja, winter? Haha.
Vandaag speelde Sam met zijn team, de F5, de derby tegen de F3 van het naastgelegen dorp (sinds 16 juni zijn ze hun stadsrechten kwijt). Bij een overwinning (en verlies van de concurrent) konden ‘we’ de eerste plaats pakken. Er stond dus wat druk op de wedstrijd.
Tenminste, bij mij. Ik heb vorige week zondag alle tegenstanders en al hun wedstrijden tot in detail geanalyseerd. Dat is een tic die ik heb overgehouden van mijn tijd als trainer/coach. Sue me, ik ben nou eenmaal fanatiek als het sport betreft.
De kinderen hadden nergens last van, zij verzamelden, warming upten en speelden met hetzelfde enthousiasme en plezier als altijd. Dat is ook zo leuk aan jeugdsport.
Het eerste kwart van de wedstrijd ging gelijk op, 2-2. Daarna kwam er een redelijk lang ventje bij de tegenstander in, Jochem. Dit ventje ving alle ballen. Elke lange bal van Sam werd door hem onderschept. Hmmm, balen. Is dat niet onze tactiek? Sam onderschept de ballen, gooit ze naar voren en één van de meiden scoort. We hebben niet voor niets al 52 korfpunten voor!
Maar vandaag lukte dit niet. En dat had veel te maken met Jochem. Sterk gespeeld van de tegenstander, eerlijk is eerlijk.

Drie gewonnen en drie verloren en met een korfsaldo van 52 – 43. Ze doen het hartstikke goed en Sam heeft er ontzettend veel plezier in. Ik vind dat prachtig om te zien.
Over 3 weken gaan we weer verder.

~~Dat er maar één Jochem bij de hele pupillenafdeling van de tegenstander speelt, en wel bij de D2!!!!! (volgens hun website) laten we maar even rusten. Had ik al gezegd dat ik fanatiek ben?~~

Prettige feestdagen

Kerstkaart Het begint er steeds meer op te lijken dat ik gelijk krijg. Gelukkig, wil ik, als authentiek zomermens, bijna zeggen. Ik voorspelde 13 jaar en 5 maanden geleden al dat de seizoenen zouden verschuiven. En, lieve lezer, kijk nu eens naar buiten? Of sterker nog, GA even naar buiten! Wat een heerlijk ~~winter~~ ~~herfst~~ nazomerzonnetje! Hup, in je bloesje, overhemdje of T-shirtje de deur uit en snuif die fijne met Saharazand gevulde lucht op!

Dit lijkt mij het juiste moment om de boel eens even aan te passen. Fuk tradities!
Winter: 21 januari – 21 april
Voorzomer: 21 april – 21 juli
Zomer: 21 juli – 21 oktober
Nazomer: 21 oktober – 21 januari

Nog even en we kunnen Kerst in de korte boxem en blote pokkel vieren!!! IIIIIIIIIIEEEEEHAAAAA!!!

Ik wens jou, lieve lezer, een stel prettige feestdagen.
Geniet ervan.

Het Midden-Oosten veroveren.

Zie hier eens, lieve lezer. Een wereldkaart. En niet zomaar eentje, neen, een wereldkaart met erop de landen die ik inmiddels veroverd heb met mijn anekdoten. Cool hè? Ik ben daar best trots op, dat mag je best weten. Is toch hilarisch dat iemand in, ik noem een zijstraat, Martinique in zijn hangmat, zippend aan een rietje in een gecoctailde kokosnoot onder een palmboom in een deuk heeft gelegen terwijl hij een anekdoot van mij las?
Of dat een Rus zijn wodka tegen de voorruit van zijn Lada spuugde en zijn spuit doping uit zijn arm zag springen nadat hij een dijenkletser van jewelste hiero las?
Of dat bij een Amerikaan het krukje waarop hij zat in een hamburgertent terwijl hij een 8 pounder naar binnen werkte onderwijl naar live beelden van een bombardement in een ander land kijkend tussen zijn billen verdween toen hij volschoot na het lezen van een grol op dees jolijtsijt. Of. Of. Tja, hoeveel meer vooroordelen ken ik eigenlijk?

Vanzelfsprekend is Nederland mijn best bezochte land en ik kijk daar niet van op. Ik schrijf immers in het Nederlands. Duh. Een goede tweede is België, gevolgd door USA, Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië. En om de top 10 compleet te maken; Portugal – Spanje – Suriname en Turkije. Zoals je ziet heb ik een diversiteit aan publiek.
Maar toch zit me iets dwars. Het Midden-Oosten. Daar heb ik weinig of geen lezers. Oja, en ook in een heel groot deel van Afrika maar daar moeten ze elektriciteit nog uitvinden dus dat vind ik niet zo erg. Nee, het Midden-Oosten dan, daar zitten toch een boel potentiele lezers voor dees jolijtsijt, zou je denken? Natuurlijk begrijp ik dat ze daar niet zomaar even inloggen om naar een Nederlands weblog te gaan. Maar toch ga ik een poging wagen deze mensen over de streep te trekken.
Ik heb speciaal voor de Midden-Oostenmensen een uitnodigend lapje tekst geschreven.
Niet geschoten is…………. (oh, dat ligt wellicht een beetje gevoelig).
Wie niet waagt, wie niet wint immers!

أخبر الناس،
إذا يا رفاق تفعل أي شيء أقل غاضب والمزيد من الفكاهة في السماح حياتكم قليلا من أي وقت مضى، لا أعتقد أنه سيكون أكثر سعادة بكثير على؟
أليس كذلك؟ أليس كذلك؟
حتى يبدأ فقط لمتابعة بلدي بلوق!
رجل! الفخذ الصفع مستوى مشكوك فيه على الرغم من!

أوه، وفرقعة أسفل أن النفط !!

Google translate

We verover’en!

Fout toegeven

Een beetje vent geeft toe wanneer hij fout zit. Kom op, laten we wel wezen. Dat is toch gewoon fatsoen? Ja toch, niet dan? En je kunt veel van me zeggen maar een beetje vent ben ik zéker. Ik ben dan ook totaal niet bevreesd om een fout toe te geven.
Maar, even voor alle duidelijkheid, het moet een échte fout van me zijn hè? Dat ik er volledig naast zat. En niet zo’n twijfelgevalletje waar over te soebatten valt. Ik bedoel een echte harde aanwijsbare fout mijnerzijds. Oh, en ook eentje die ik zelf erken, dat ook. Massa’s mensen zullen ongetwijfeld vinden dat ik veel fouten maak maar daar heb ik geen boodschap aan. Ik moet de fout zelf inzien. Dat soort fouten bedoel ik.
En, eerlijk is eerlijk, het is voor mij vrij nieuw inderdaad, dat getoegeef van fouten. Zoveel fouten maak ik namelijk niet. ‘Voordat ik die fout maak, maak ik die fout niet’ zei een wijs man en beste voetballer aller tijden al eens en dat is mijn levensmotto eigenlijk ook wel.

Nu zit jij, lieve lezer, dit te lezen en hoor ik je denken; KOM TO THE PUNT! Ik houd het niet langer!!
En daarin moet ik je gelijk geven. Dat oeverloos gelul raakt ook kant noch wal. Komt tie dan.
Zoals je weet poch ik met grote regelmaat over mijn gigantische brede muziekkennis. En volkomen terecht trouwens hoor. In mijn directe omgeving komt niemand in de buurt van mijn breinige muziekencyclopedie. Ik word daarom ook al jááááren niet meer uitgenodigd om muziekspelletjes te komen spelen. Dat is aan de ene kant een pijnlijke constatering maar aan de andere kant is dat natuurlijk de prijs van de roem, denk ik dan altijd maar.

MAARRRRRRRRRRR, lieve lezer, zelfs ik zit er wel eens naast. Ja, echt! Onderstaand lekker nummer zum bleistift. Ik dacht dat tie een jaar of 2 oud was. Maar ik load ‘m net down en wat denk je? Hij komt uit 2008! Dat is bijna 10 jaar geleden! TIEN!!!! Goeiendag, zat ik daar even goed naast zeg. Father and friend van Alain Clark en zijn vader. Ik vind het een geweldig nummer ondanks dat de tekst hier en daar wat rammelt. Deze komt zeker op het lijstje die ik mijn jongens moet laten horen.
Ik heb het trouwens een keer eerder gehad. Heftige discussie met een jongere collega over Chumbawamba met ‘Tubthumping’. Hij zei dat het al een heel oud nummer was, ik hield vol dat ie niet ouder dan 2008 kon zijn. Flikker toch op man, leer mij nou niks over muziek. Puber! ……………………….
UIT 1997!!!! Da’s bijna 80 jaar geleden!

Dussss. Sorry. Het spijt me. Mijn fout. Pardon. Mea culpa. Het spijt me.
Ik ga nu voor straf een half uur in de hoek staan en ik beloof me vanavond, als ik naar bed ga, 24x te spanken.

Pyramide

Sam vroeg me laatst naar de piramides in Egypte. Ze hadden het erover gehad op school. “Hoe hoog die was en hoe ze die gebouwd hebben”, vroeg hij onder andere. Ik vind het mooi dat hij met dat soort vragen naar zijn vader komt. Ik heb niet voor niets gigabytes aan algemene kennis in m’n brein en ben ik praktisch onverslaanbaar bij kennisspelletjes. Maar dat terzijde.
Viavia ontdekte ik dat er hier niet eens zo heel ver vandaan ook een piramide staat. Hoe cool zou het zijn om dat ding eens even te bezoeken, stelde ik de jongens zaterdag voor. “JAAAAAHHHH” (Sam) – “Mij best” (Teun) waren hun reacties.
Teun is tegenwoordige van het droogkloterige. “Teun, ik ga even brood smeren” wordt steevast beantwoord met “Nou, leuk voor je.” “Teun, hoe was het op school?” krijgt 9 van de 10 keer als antwoord “Nou, fantastisch.” En hoewel ik hem dan regelmatig met opgetrokken wenkbrauwen aankijk, vind ik het eigenlijk best lollig.

Zaterdag reden we aldus naar Austerlitz. Op internet had ik al gezien dat ze gesloten waren maar na een spannende pakjesavond leek me een ontdekkingsreis door het bos op zoek naar de piramide wel een uitkomst. Vanaf de parkeerplaats liepen we een pad op en in de verte, onder de takken van de bomen, zag ik de piramide staan (liggen?). De jongens raakten enthousiast en begonnen te rennen. Waarom kinderen altijd rennen is mij een raadsel. Dat ding gaat echt niet weg, dacht ik. En terwijl ik dat dacht, zei ik het ook tegen ze. Ze stopten met rennen. Aan de boomstammen ontdekten we schilderijtjes van gezichten en direct vonden we het spannend en mysterieus. Tenminste, zo bracht ik het. En ze vinden het altijd cool als hun vader, die toch al van alles heeft meegemaakt, ineens op iets spannends en mysterieus stuit. (oink oink).
Het hek naar de piramide was inderdaad gesloten. En het was ook best wel wat frisjes. Ik beloofde de jongens zondag opnieuw te gaan, dan waren ze geopend.

We liepen zondag rechtstreeks naar de piramide en na betaling van werkelijk een lachertje van een entree beklommen we het 36 meter hoge gevaarte. Bovenop vonden de jongens het toch wel heul erg hoog en 2 minuten later stonden we weer beneden. Bij de kassa kregen de jongens een heus diploma voor het beklimmen van ‘De pyramide van Austerlitz’. Ik vond dat attent. We besloten het ‘raadsel van de pyramide’ (wat heeft de vos gestolen?) op te lossen. In de tentoonstellingsruimte van twee keer mijn woonkamer (!) werd een film over de bouw en renovatie van de piramide vertoond. Ik vroeg de oudere man achter de toonbank naar de speurtocht. PANIEK!! “Goh, waar lagen die ook alweer?” En omdat we al de entree voor de beklimming hadden betaald raakte de man in de war. Dat was immers het einde van de speurtocht en zat bij de prijs inbegrepen. “Hoe moet ik dat nou doen met de prijs?” We zijn er als volwassen mannen uit gekomen.
De jongens wilden eerst spelen in de speeltuin en dat kwam mij goed uit. Kon ik me even voorbereiden op de speurtocht onder het genot van een sigaartje. De speeltuin leek ~~ook uit 1804~~ uit mijn jeugd te stammen. Allemaal ijzeren toestellen en familieschommels (ken je ze nog?).
De speurtocht leidde ons via de gele paaltjes door het bos. Vragen en opdrachten, ik was in mijn hum. Ze hadden het mooi gedaan, vond ik. Niet te lang en met leuke opdrachten. De jongens renden van paaltje naar paaltje. “JA, IK ZIE WEER ÉÉN!” Met als eindpunt de pyramide maar daar waren we al geweest. We liepen terug naar de tentoonstellingszaal en hier vulden we de juiste cijfers in. Op het scherm kwam een willekeur aan letters te staan; DILEMLAE.
Wat zou de vos nou toch gestolen hebben? “MEDAILLE”, riep Sam. Warempel, hij had het nog goed ook! (ik zat iets met email te zoeken…………). Van de oudere man kregen de jongens een medaille, ze hadden het raadsel opgelost! Ik vond dat attent. In het zelfbedieningsrestaurant namen we nog iets te drinken om daarna naar huis te scheuren.

Eerlijk is eerlijk, ‘De pyramide van Austerlitz’ ziet er niet uit. Allemaal oude en slecht onderhouden zooi, de attracties waren dicht vanwege de wintertijd maar de mensen daar (vrijwilligers) zijn ontzettend vriendelijk en maken er het beste van. En voor kinderen is het hartstikke leuk om daar te ravotten, leren (over de Franse tijd), ontdekken en beklimmen.
We hebben een ontzettend leuke en mooie dag gehad.

De pyramide van Austerlitz

ps. op de webversie van dees jolijtsijt sneeuwt het. Geen idee hoe dat kan.

De ballen!

Als ik het me goed herinner ben ik in m’n 44,10 jaar maar 3x zwaar getroffen door lichamelijk ongemak. En de mannelijke lezers weten waar ik het over heb als ik ZWAAR getroffen zeg. De testikels. De testi’s. De kroonjuwelen. De ballen. Man, wat doet dat pijn! Voor de vrouwelijke lezer zal ik de pijngradatie even schetsen: doe mij maar liever de geboorte van een elfling, in één keer dan een tik tegen de ballen.

De eerste maal was het direct 6x raak. Het was ergens begin van mijn hoogtijdagen in Groningen. De laffe gast waarmee ik vocht trapte me 6 keer op de gevoelige plaats nadat ik over de stoeprand was gestruikeld en op de grond lag. Het heeft me drie weken gekost om van deze aanval (en slechte dekking van mij natuurlijk!) te herstellen………

De tweede maal dat ik even out ging was tijdens een voetbalwedstrijd. In het bierelftal waarin ik speelde was ik die dag de keeper. Het was tegen het gezelligheidsteam van mijn zwager. Onze linksback werd op snelheid gepasseerd en hun buitenspeler kwam alleen op mij af. Ik kwam uit en gleed horizontaal op de bal af. (Want zo hoort dat, keepers van tegenwoordig! Niet met de benen naar de bal, het lichaam moet overdwars!) De buitenspeler schoot hard en gericht. Vol in mijn zak………..

De laatste keer was gisteren. Ik speelde ‘gevangenisje’ met Teun. Ik klem hem dan vast en hij ontsnapt want hij is de sterkste boef ter wereld. Ditmaal lag ik op de bank en had ik hem met een beenklem gevangen. En hoe hij het ook probeerde, hij kwam maar niet los. Ook logisch want dit was de sterkste gevangenis ter wereld. Sam zag het allemaal aan vanuit zijn stoel en besloot te helpen. Hij legde zijn tablet aan de kant en riep;” IK KOM JE HELPEN, TEUN!” Hij ging voor de bank staan, hief zijn vuist omhoog en met één slag vol op den scrotum brak hij de sterkste gevangenis ter wereld open……….

Ik ben een kwartier knielend en puffend op bed gaan liggen. Zo onder de de douche maar even zien of ze nog werken.

We bal’ en!

Zorgen

Ik ben opgegroeid tijdens de Koude Oorlog. En vanzelfsprekend kreeg ik er in mijn jongste jaren weinig tot niets van mee. Ik leefde onbezorgd en groeide in alle rust op. Wèl herinner ik me de eerste keer dat ik met de gespannen sfeer in de wereld te maken kreeg. We waren op vakantie, ik moet een jaar of 10 geweest zijn. We waren op vakantie in Oostenrijk, in het plaatsje Hirschenschlag. Dit ligt tegen de Tsjechische grens aan. Toen nog het communistische Tsjecho-Slowakije. We maakten een rondwandeling en de eigenaar van het hotel gebood ons een witte zakdoek mee te nemen en ermee te zwaaien zodra we in het bos kwamen. Russische sluipschutters lagen enkele tientallen meters verscholen langs de grens die door het bos liep, zo werd ons verteld. Ik vond dat spannend.

Hierna kreeg ik natuurlijk in het leger te maken met ‘de vijand’. En werden we klaargstoomd om de Russische inval, die elk moment kon plaatsvinden, tegen te houden. Ik vond dat al wat minder spannend, ik had immers inmiddels het besef van kernwapens aan beide zijden dus een grondoorlog leek mij een beetje tè ambitieus van de legerleiding.

Mijn jongens groeien onbezorgd en in alle rust op. Zij hebben nog totaal niet het besef dat ik wèl heb. Ik maak me ontzettend veel zorgen over de huidige tijd en de gespannen sfeer in de wereld. Worden we weer een oorlog ingezogen? Weer een oorlog tussen Oost en West nu Turkije een Russisch vliegtuig heeft neergehaald? En wij, het Westen, Turkije hierin openlijk steunen? Of staan we aan de vooravond van een burgeroorlog tussen blank en zwart? Of is het nóg erger? Dat we niet meer veilig over straat kunnen omdat een stel religestoorden op elk moment en op elke plek dood en verderf kunnen zaaien?

Ik wil dat niet. Ik wil dat niet, politiek leiders! Hebben jullie enig idee hoe jullie met mensenlevens spelen? Onschuldige mensenlevens!

Houd op met weglachen, borstkloppen en egotrippen en zeg de mensen dat ze zich geen zorgen hoeven maken. Zeg onze kinderen, mijn kinderen!, dat ze in een veilige wereld op zullen groeien. Want ik krijg het niet over mijn hart om ze voor te liegen.

Fame

Ik was deze week weer eens met m’n muziek bezig. In de iTunes maakte ik onderscheid tussen slowmuziek en lovesongs. Ja, ik was in zo’n bui. En ik kwam één van de meest lieve nummers ever tegen. Het deed me denken aan vroeger.

Ik keek naar Fame. Geweldige serie vond ik het (er waren meer liefhebbers trouwens, het was een wereldwijde hitserie). Geen idee waar het over ging. Ja, over een dansschool. Maar verder kom ik niet. Leroy, die ken ik nog. De donkere sterdanser. Met z’n enorme bobbel in z’n legging. En die lerares, leuk ding! Maar een soort van verhaallijn? Werkelijk geen idee. Ik geloof ook niet dat ik nu behoefte heb om de serie terug te moeten zien. Volgens mij ben ik daar tegenwoordig te weinig gay voor. Maar toen? Man, ik kroop in de tv! Ik was een jaar of 10/11, toen kropen we nog in tv’s, lieve (jeugdige) lezer.

Maar er is één scène die ik me nog heel duidelijk voor de geest kan halen. Één scène die zó zielig was dat ik me niet voor kan stellen dat ik het droog hield. Kom op zeg, ik zag deze week de scène terug en de tranen biggelden over m’n wangen. Dus, dan weet je het wel. Het ging over het afscheid van een oude man van wie ik geen idee heb welke rol hij nou precies speelde. Hij zat op een stoel in het midden van een ruimte en de complete cast zong voor hem. TRA-NEN-TREK-KEND mooi.

Ach, kijk en beoordeel zelf maar. Ik zal een doos tissues voor je klaarzetten.

Starmaker

Nog meer

Nog meer Maxim. Dat zeg ik!

Ken je het programma? Zal wel niet hè? #NMVM is een echt mannenprogramma. Voor mannen en van mannen. Gepresenteerd door alltime lolbroek Maxim Hartman. En het laat zich raden, het is GEEN vrouwen iets. En dat laat hij ook wekelijks blijken! Opzouten met die zeikwijven, jullie hebben al genoeg emo tv tot jullie beschikking.

Maxim Hartman, de man loopt al even mee in de televisiewereld. Ik heb vroeger regelmatig in de kroeg en in beschonken toestand tijdens de avonturen van Rembo & Rembo dubbel gelegen van het lachen. Ook villa Achterwerk en Man bijt hond heeft hij op de kaart gezet. En nu is hij dus terug met het meest hilarische programma op de Nederlandse tv. Stoere mannen interviewt hij op geheel eigen wijze. Ja goed, wellicht een beetje afgekeken van Koot en Bie’s ‘Aan het hek’ maar mensen, wat is het lollig. En komt er eens een vrouw om de hoek mekkeren, zet hij haar gewoon even terecht.😄😄😄Opzouten! Dit is voor mannen. Met hun blote mannenklauwen. In hun blote mannenhuizen. Tot in je blote mannengraf. 😂😂😂😂

Nu ben je een vrouw en zeg je *hoog piepstemmetje*; Wat een verschrikkelijk programma zeg! Jij bent dus precies die vrouw waarom Maxim dit programma maakt. Kappen met dat gemekker van vrouwen en onderdrukken van de man anno 2015. Dat vindt Maxim.

Net als ik trouwens.

Elke maandag, 22.00 uur, RTL7. KIJKEN!

Amsterdam

Ja hoor. Ik kon er op wachten. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen. Wazzup deze keer dan, Manus?

Sam is vanmiddag met opa en oma naar Amsterdam. Teun is gezellig bij mij. Al de hele ochtend sprak ik met zo’n overdreefen Amsterdams accent en zong ik Maggie McNeal (🎶Amsterdam Amsterdam, daar is van alles aan de hand🎶) en de jongens vonden het natuurlijk hilarisch. Ik ben niet voor niets een typetjes-vader.

Op de tv kwam Rob de tuinman (wat is zijn achternaam eigenlijk?) voorbij en ja, dan kan ik me niet stil houden. “En je weet het; Bloemen houden van mensen, Rob van mannen”. Op z’n plat Amsterdams. Uit de tijd dat Evers nog leuk was. En dat vind Teun zó lollig dat hij het nu om de 26 seconden zegt.😂😂

Dus mama, je weet nu waar hij het vandaan heeft. Succes met afleren. 😄

Raadsel

Heb ik me daar sinds zaterdag even met een raadsel te maken zeg! Ik heb een vliegprobleem. Ja, ècht! Ik zal het duiden.

Ik zat zaterdagmiddag heerlijk te….. oh wacht, ik zat zaterdagmiddag op het toilet en ik had de deur op een flinke kier staan. Want ben toch alleen, toch? Plots zag ik 2 zwarte stippen op de binnenkant van de wcdeur. Huh? dacht ik. Direct gevolgd door mijn achterdochtige black ops gedachtengang; ik word afgeluisterd…………. Ik kleide in stilte door, de gebruikelijke ‘hmmmpfff’s’ hield ik ook achterwege en mijn plas deed ik tegen de hals in plaats van kletterend in het wachtende water van de toiletpot. Maar bij het opstaan en fatsoeneren bleken het 2 dikke zwarte vliegen te zijn. Van die vadsige strontunits. Huh? Hoe komen die hier nou binnen? Ik snapte er de ballen van.

Ik omsingelde ze met mijn hand en een toiletpapiertje. Tegen mijn lichtsnelheidse vangtechniek konden ze niet op en ik voelde ze zoemen in mijn hand met toiletpapiertje. Ik had de indruk dat ze enigszins versuft waren en dat ze zich daarom zo eenvoudig lieten vangen. Ik haalde mijn neus op en concludeerde dat dit inderdaad de reden moet zijn geweest. Vlug sloot ik de wcdeur. Goeiendag zeg! Omdat ik in een goeie bui was gunde ik ze hun vrijheid en ik liet ze buiten los. Ze vlogen weg en als ik me niet vergis keek eentje nog even om en knikte als blijk van dank.

Zondagochtend ontdekte ik wéér (nog?) eentje. Ditmaal op het raampje in de keuken. JA HALLO!!!!! Waar komen die beesten toch vandaan? Ook deze liet ik naar buiten door het raampje te openen. En ’s middags vloog er weer eentje door m’n bloghut. Ik was er klaar mee en ging op killmission. Kom op zeg! Ik blijf POW’s vrijlaten. Als ze oorlog willen, krijgen ze oorlog. Ik legde die dag nog 2 om. Genadeloos. Maandag heb ik de hele dag gecamoufleerd in één of andere hoek gelegen. En gisteren hielpen Sam en Teun ook mee. Weg met die strontbeesten!!

Maar waar ze nou vandaan komen is mij een volkomen raadsel. Misschien heb ik ergens een nest. Misschien zit er een dood lijk verstopt in een muur? Wie zal het zeggen?

Maar ik denk dat de doos frikandellen, die ik 13 augustus even op balkon had gelegd om de koelkast schoon te maken en hierna glad vergeten ben omdat een stuk karton eroverheen gewaaid was, er op enigerlei manier mee te maken heeft………………………….. Koekoek! Het gaat niet goed met mij.

We strontvlieg’en!

Helden

Zoek de verschillen.

Held volgens de gangbare norm:

Held volgens familie:

Dit doolt al de hele dag door mijn hoofd. Die familie is net zo waus als terroristenzoon zelf.

Maar waarschijnlijk is het voor hen de normaalste zaak van de wereld om ongelovigen om te brengen en weten zij niet beter? Zouden zij deze denkwijze dan echt van jongs af aan geleerd zijn? Ik vrees van wel.

Wellicht dat iemand ze dan kan vertellen dat er voor hen geen plek in het vrije Westen is? Een imam of grootmoefti misschien? Voordat er nóg meer onschuldige mensen (aan beide kanten) worden afgeslacht.

Gastblog

Een zwaarbewapende GIGN-operaror.

Volgens onbevestigde berichten komen minstens vier van zijn collega’s nooit meer thuis. Ze overleefden het ontzet van Bataclan niet. U gaat zich afvragen hoe het theater er van binnen uitgezien moet hebben. Maar dat laat zich raden. Het zag eruit als respect voor de islam. Het aantal slachtoffers loopt gestaag op. 128 doden, 180 gewonden, waarvan 80 in kritische toestand. Arme fucking donders. Voortijdig en voor de eeuwigheid gereduceerd tot niets dan een herinnering. Op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd. Maar dan die GIGN-lui. Die waren precies waar ze moesten zijn, en dat geeft te denken. Vrijwillig de dood in de ogen kijken, hoeveel mannen kunnen dat nog? Maar nog belangrijker, waarom doen die mannen dat nog? Natuurlijk, liefde voor het vaderland, familie en actie. Maar dan komt de crux. Hún bazen. Dat zijn de mannen en vrouwen die twee dingen tegelijk doen. 1) Ze creëren en houden het probleem in stand waar deze terreur uit voorkomt. 2) Ze sturen goedaardige helden hun dood tegemoet als niets minder dan symptoombestrijders. Cynische pleisters op een etterende wond. Want waarom lieten deze strijders het leven? Voor de vrijheid van hun land en familie? Zijn deze nu vrijer dan? Nee, dat zijn ze niet. Want tussen het #Jesuischarlie en #Prayforparis door slaapwandelen we gewoon weer rustig de afgrond tegemoet. Houden we ons krampachtig voor dat het incidenten zijn, en offeren we weer een handje vol moeilijk te vervangen men of action op het altaar van de multiculturele heilstaat. Hoelang zullen militairen accepteren dat hun bloed de lijm is die een onhoudbaar ideaal voor een onhoudbare elite bij elkaar houdt?

(bron; Geenstijl)

Vandaag

Vandaag stond voor de jongens in het teken van de intocht. Vanzelfsprekend, durf ik haast te zeggen. Ikzelf had iets meer moeite om enthousiast te zijn. Man man, wat een tragiek weer. En wat wèèr een laffe daad.

Wat ben ik blij dat ze er, in hun wereldje, (nog) niets van mee krijgen. Maar hoe lang nog? Hoe lang kan ik mijn jongens nog onschuldig houden? Ik ben bang, mensen. Bang dat dit helemaal de verkeerde kant opgaat. En dat is niet te wijten aan onschuldige burgers. Laffe honden!

Prijsvaag

En ja hoor, daar istie weerrrrrr. De ozo hilarische prijsvaag van dees jolijtsijt.

Je kent het inmiddels toch? Ik stel een enorme nutteloze vaag en jij bedenkt er het juiste antwoord bij. En ook deze keer ligt er voor de winnaar een fantastische prijs klaar! Een geheel verzorgde kus van mij voor jou op een lichaamsdeel naar jouw keuze.

Wat is de vaag?

WAAROM IS DE NIEUWSTE EDITIE VAN WIE IS DE MOL SPECIAAL VOOR MIJ? (2 antwoorden)

Succes. Plemp jouw antwoord maar in één van de reactiemogelijkheden. En eh, moge de leukste winnen😉

Coke

http://youtu.be/KEI4qSrkPAs

Goeiendag mensen, wat een lekker nummer is dat hè? Dat ‘Can’t feel my face” van The Weeknd. Ja, dat funky knijtergedeelte dan. Dat hoge gejank hoeft van mij niet zo. Het soewingt de pan eut, zou de gepersuadeerde medemens zeggen. Weet niet hoe het jou vergaat maar mijn lijf kan niet stil blijven zitten, liggen en/of staan als dat gedeelte begint. Maar ik heb dan natuurlijk ook wat Surinaamse wortels in m’n bloed. Dus dat is logisch.

Maar eh, lieve lezer, het gaat over cocaïne hè? Nee, niet over een mooi meiske ofzo. Het gaat over keiharde drugs. En ja, eerlijk is eerlijk, dan vind ik het gelijk al een stuk minder. Ik ben daar waarschijnlijk weer een heule rare in.

Ik heb het niet zo op drugs. En al helemaal niet op drugsgebruikers. Wat een droeftoeters vind ik dat! Beetje verslaafd aan iets zijn. Pfff, zwakkelingen. En begrijp me goed, alle drugsgebruikers vind ik droef hè? Niet alleen de harddrugsers die uit ramen van hotels springen, ook de wieties vind ik sneue mensen. Met hun grauwe teint en ingevallen oogkassen. En hun petjes op. En hun Nike air’s. En hun fietsen stelen.

En zo heb ik weer eens met een paar zinnen een kwart van de wereldbevolking beledigd……….. Dus.

Ik heb het nooit gedaan. Of gebruikt. Of nodig gehad. Ik ben trouwens ook niet gevoelig voor verslavingen. Ik heb een ijzersterke persoonlijkheid. Zolang ik m’n sigaartjes, m’n koffietjes, m’n colaatjes en m’n biertjes heb, is er met mij niets aan de hand en kan ik erg prettig in de omgang zijn.
Maar goed, terug naar het nummer. Het kan me eigenlijk ook niet schelen dat het over cocaïne gaat, ik doe gewoon net of ik geen Engels begrijp. En ik blijf gewoon net zo hard meeblèren in de auto en ik blijf net zo hard soewinguh op het werk.

Ik vind het namelijk het beste nummer van dit jaar.

We coke’n!